نام کتاب :  برنده كيه

نویسنده : سپيده شبان کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : khomar کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : Cancer  کاربر انجمن نودهشتیا

" فصل اول"

_ " پریا...پریا....بیدار شو دختر...پاشو باید بری سر کلاست،دیرت میشه ها...."

پریا بدون اینکه حتی چشمش را باز کند با صدای گرفته گفت:

_ "بذار یه گم دیگه بخوابم ."

_" پاشو دختر خسته شدم دیگه...نیم ساعته که دارم صدات می کنم...من رفتم....تو هروقت دوست داشتی بیدار شو . "

چند قدم به طرف بیرون اتاق برداشت و بعد قدم های رفته را برگشت و گفت:

_ "حالا چرا روی میز کامپیوترت خوابیدی؟ اون صفحه کلید بیچاره مگه بالشه؟ حداقل برو تو رخت خوابت بخواب ."

صدای پسرک شیطونی را شنید که می گفت: "عمه جون..من بیدارش کنم؟ " 

_" من که آرزومه. ولی این دختر اگه بمب هم کنارش بترکه بیدار نمیشه که نمی شه. حالا برو ببینم چیکار می کنی . "

وقتی كه عمه اش دور شد ، پسرک در حالی که لبخند سرشار از شیطنتی بر لب داشت ؛ آرام آرام کبریت و ترقه ای را از جیبش را بیرون کشید. کمی دور ایستاد و بعد ترقه را آتش زد و کنار میز کامپیوتر پرت کرد و خودش دور تر ایستاد و گوشش را گرفت. 

با صدای منفجر شدن ترقه پریا از خواب پرید او که اصلا انتظار چنین صحنه ای را نداشت، از ترس جیغ بلندی کشید :

"وای قلبم...انفارکتوس کردم..."

و پسر عمه اش را دید که با شیطنت او را نگاه می کرد. دمپایی اش را در آورد و قبل از اینکه به او اجازه فرار دهد،پرت کرد.

_ " آخ خ خ خ کمرم... "

کمی جای درد را مالش داد و قبل از اینکه دوباره حمله هوایی شروع شود با سرعت فرار کرد.

_ "پسره دیوونه...زده به سرش ؛ سر صبحی ..."

با اینکه هنوز احساس خواب می کرد،لباس هایش را پوشید و به طرف آشپزخانه رفت.روی یکی از صندلی ها نشست. دستش را زیر چانه اش زد و چشمش را بست .

پدر لیوان آب را برداشت و جند قطره ته مانده آب را بر صورت پریا ریخت .

و باز هم جیغ های پریا...

_ " چیکار می کنی بابا...؟ سکته کردم.مثل اینکه امروز همه کمر به قتل ما بستن ها ؟ ... اون از اون پسره نفهم که تو خواب زیر پام ترقه میندازه..اینم از پدر گران قدرم ... "

پدر بی توجه به حرفهای پریا گفت: 

_ "جوونم جوونای قدیم.... این امروزی ها که شل و ول اند و همش دارن وا میرن... این سر صبحی چرا انقد بی حالی ؟! "

پریا لحن حق به جانبی به خودش گرفت و : 

_" بله، اگه شما هم تا ساعت 5:30 صبح در حال تایپ بودید، مثل جوونای امروز ؛ الان وا میرفتید . "

مادر لیوان شیر را جلوی پریا گذاشت و گفت: 

_ " حالا چرا تا ساعت 5 صبح تحقیق می کردی ؟ "

_ " آخ بخاطر استاد تنبل زبان كه كاراشو میده به من انجام بدم... خودش از کاراش وامونده داده به من تا به عنوان تحقیق انجامشون بدم.... من بیچاره یه تافل گرفتم همین بلای جونم شد . "

لیوان شیر را لاجرعه سر کشید .

از جا بلند شد و کفشش را پوشید و از خانه بیرون زد. آرام آرام از حاشیه خیابان می گذشت. در همین حال بلند بلند شروع کرد به حرف زدن با خودش: 

_ "باید یه بررسی روی متن کنم. نباید بذارم آقای عیوضی ؛ كه خیلی هم عوضی هست ازم بهونه بگیره."

اما دید كه همه چپ چپ به او نگاه میكنند ؛ آهسته با خودش زمزمه كرد : 

_ " آخ...خدای من ... باز یادم رفت بلند بلند با خودم حرف نزنم..."

از آن به بعد سعی كرد دیگر حرف نزند و سرش را روی ترجمه انگلیسی گرفت و مشغول بررسی بود ، نگاهی به ساعتش انداخت :

_ " وااای خدای من... دیرم شد باید بدوم ." 

و شروع به دویدن كرد كه سر پیچ به یك نفر برخورد كرد و روی زمین افتاد .

_ " چه خبرته آقا... چرا انقد هولی ... ببین منو انداختی زمین ..."

_ " خوبه والله خانوم زده همه كتاب های نازنین منو داغون كرده حالا طلبكارم هست..."

_ " واقعا كه عجب رویی دارید شما ... به هرحال وقت من خیلی عزیزتر از اینه كه بخوام با شما بحث كنم ."

و وسایلش را از روی زمین برداشت و با سرعت به طرف دانشگاه رفت .

مثل همیشه دیر رسیده بود ؛ در زد و بعد داخل شد ؛ 

_ " به به خانوم یزدان پناه... مثل همیشه دیر رسیدید "

_ " ببخشید استاد..."

و سرش را پایین انداخت و یك راست به سمت جایی كه ستاره بود رفت ، ستاره پچ پچ كنان گفت :

_ " چرا باز دیر اومدی ؟؟ شلخته تنبل..."

_ " ببخشید .... حالا سر ما رو نبر..."

_ " حالا ترجمه دكتر عیوضی رو با خودت آوردی ؟! "

_ " آره همین یه قلم رو فراوش نكردم ...."

و نگاهی به كتاب ها و جزوه های در دستش كرد ؛ولی چیزی ندید ،ناباورانه را طرافش را نگاه كرد

_ " وای خدای من نیست.... ستاره چیكار كنم نیست...."

_" یه خرده بیشتر بگرد ..."

_" گشتم... هیچی نیست... من ازخونه آوردمش ..."

_ " شاید تو راه انداختیش ..." 

_ " نمیدونم..."

در تمام طول كلاس پریا به این فكر میكرد كه آن ترجمه ها را كجا انداخته ست...

_ " پریا چی شده چرا رنگت زرد شده ؟! "

_ " دلم درد میكنه..."

_ " میخوای برم برات یه چای نبات از آبدارچی دانشكده بگیرم ؟! "

_ " چای نبات میخوام چیكار... دل درد من عصبیه..."

_ " ببین چای نبات رو دست كم نگیر...همه خاصیت چای نبات رو میدونن، حتی خواجه حافظ شیرازی که شما ارادت خاصی بهشون داری. جناب حافظ میگه: "دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند و اندر آن ظلمت شب چای نباتم دادند " می بینی چقدر خوب حافظ چای نبات رو شناخته ؟ "

_ " بیا برو دختر اذیت نکن. گفتم كه دل دردم به خاطر استرسه. تا پیداش نکنم، آروم نمیشم . "

_ " خوب یه کم فکر کن، اون مغز جلبکی ات رو به کار بینداز...اه...گرفتار عجب آدم خرفتی شدیم ها... "

_ " اولا مغز جلبکی من بهتر از مغز کلوخی تو هست. ثانیا مگه من مجبورت کردم گرفتار من باشی؟ بیا برو خونتون . "

_ " ببخش پریا... من میخوام كمكت كنم... نگرانتم..."

پریا آه بلندی کشید و گفت: " حالا چه خاکی به سرم بریزم؟ "

_ " خاک قرمز...بیا حالا بریم ببینیم تو راه ننداختیش... "

********

_ " آخه بابا جان...چرا حداقل یه کپی از تحقیقت رو تو کامپیوتر نذاشتی بمونه ؟ "

_ " من که دونستم این جوری میشه؟ بابا حالا شما هم هی منو سرزنش نکن دیگه... "

_ " سرزنش چیه؟ نگرانتم. یه کم فکر کن ببین تا کجا تحقیقت رو داشتی ؟ "

_ " مغزم ترکید از بس فکر کردم. ولی چشم.... از در که بیرون اومدم، شروع به بررسی تحقیقم کردم، تا مشکلی نداشته باشه. وسط های راه دیدم دیر شده دویدم تا اینجا یادمه که داشتمش. بعد از اون... آها... آها... فهمیدم کجاست... آها.. "

_ " آها یعنی چی؟ بگو منم بدونم . "

_ " وسط راه به یه آقایی خوردم. هردوتامون زمین خوردیم، وسایلمون هم از دستمون افتاد. اون کلی جزوه داشت، فکر کنم قاطی جزوه های اون شده. منم دیرم شده بود، بررسی نکردم و دویدم طرف دانشگاه . "

_ " خوب چرا نگاه نکردی؟ یعنی چی دیرم شده بود؟ با این مغزت من نمی دونم چطوری میکروبیولوژی قبول شدی؟ "

_ " بابا این چه حرفیه ؟! خب اگه ببینمش می شناسمش ها... ولی نمی تونم بگم چه شکلی بود. فقط یادمه که یه کت شلوار شیک و یه کیف سامسونت دستش بود . "

_ " کلی آدم با این مشخصات تو شیراز ریخته. حالا چطوری پیداش کنیم؟؟؟؟؟ "

*******

نگاه ستاره به قیافه خسته و درمانده پریا که از در کلاس وارد می شد، ثابت ماند: 

_ "چی شد ؛ پیدا نشد ؟ "

_" نچ...دست رو دلم نذار که برق سه فاز می گیردت . "

_ " حالا چیکار میکنی؟ "

_ " هیچی. فقط دنبال گل می گردم. اگه گل مرغوب پیدا کردی، چند تن برای ما سفارش بده . "

ستاره با تعجب پرسید:

_ " گل دیگه برای چی ؟ "

_ برای اینکه بریزم به سرم. حالا میشه ساکت باشی؟

_ آخه دختره دیوونه..نفهم..الاغ...چرا حواستو جمع نکردی؟

_" ببین ستاره، اعصاب منو بهم نریز... چون اگه دیوونه شم ؛ اون وقت اول جفت پا میرم تو شکمت. بعد درحالیکه داری از درد به خوئت می پیچی و خم شدی، با آرنج میزنم تو کمرتو نقش بر زمینت می کنم. فکر کنم تا این مرحله مرده باشی. و اگه نمرده باشی، یه فکر اساسی برات می کنم . "

ستاره در حالی که میخندید با حالتی تمسخر آمیز گفت: 

_ " نه بابا.؟؟!!!! "

_ " ببین ستاره میگن تنها چیزی که حدی نداره خریته.... مواظب خریت بی حد و مرزت باش که داره کار دستت میده...."

_ " خانوما دعوا دیگه بسه.... کلاس رسمیه . "

این را استاد گفت تا بیش از این صدای ستاره و پریا بالا نرود. و شروع به درس دادن کرد.اما صدای پچ پچی در تمام طول کلاس وجود داشت.

_ "حالا اگه این تحقیق رو نیاری چی میشه ؟ "

_ " آقای عوضی گفت که این تحقیق حکم امتحان ترم برای من داره. و اگه نیارمش درس زبان انگلیسی رو باید ترم بعد پاس کنم ...وای فردا كه باهاش كلاس داریم...من چیكار كنم ؟! "

_ " حقته... از بس سر کلاسش توانایی های خودتو به نمایش گذاشتی و هی پز تافلتو دادی ... "

_ " من كه پز ندادم ، خودش فهمید سطح زبان انگلیسی من خیلی بالا ست . "

_ " پریا خیلی نگرانتم. حالا چیکار کنیم ؟ "

استاد کلافه از پچ پچ، دست به سینه رو به پریا و ستاره ایستاد:

_ "هر وقت حرف های شما تموم شد، بگین تا ادامه ی درس رو بدم . "

_ " ببخشید استاد دیگه تکرار نمیشه . "

این را پریا گفت و بعد در فکر فرو رفت. با ان دست که زیر چانه قرار گرفته شده بود و آن نگاه خیره مانده به گوشه ای از کلاس کاملا واضح بود که عمیقا در فکر فرو رفته است و حرف های استاد را نمی شنود.

_ " خوب دانشجو های عزیز ؛ در ادامه درس،باید بگم كه پنج عالم داریم: 1- لاهوت، 2- جبروت، 3- ملکوت، 4- ناسوت و پنجمی که از همه مهمتره عالم هپروت که مال دانشجوهاست. که فعلا خانم یزدان پناه در اون سیر می کنه . 

رو کرد به پریا و گفت:

_ "مگه نه خانوم ؟ "

پریا که هل شده بود، رو کرد به استاد . گفت:

_ " چی؟ شما چیزی گقتید ؟ "

_ " هیچی. فقط میگم شما به جای اینکه بیایید دانشگاه ، اونم این رشته ، کاش میرفتی جایی که راحت بتونی تو هپروتت سیر کنی . "

قهقهه ی بچه ها، کلاس رو پر کرد.

در ادامه درس پریا سعی کرد با تمام وجود به درس گوش دهد، ولی این ستاره بود که به او این اجازه را نمی داد. 

_ " ببین پریا... به نظر من فردا بهش بگو که گم کردی. به هر حال مرگ یکبار... شیون هم یکبار.... این جوری داری خودتو می کشی. ... بالاخره یا تو ور می اندازه یا نمی اندازه دیگه. ... "

_ " چی؟ به همین سادگیه ؟ پای آبروی تافلم وسطه ... وای... "

_ " حالا مگه چی میشه ؟ از اسب افتادی دختر . از اصل که نیافتادی. چیزی که نمیشه.... " 

مکثی کرد و ادامه داد: " پریا موافقی سنگ کاغذ قیچی کنیم ؟ اگه من بردم تو باید به عیوضی بگی که تحقیقت رو گمش کردی. موافقی ؟ "

_ " ستاره وقت گیر آوردی؟ زشته بابا.... "

_ " نه بابا... دستتو پایین بیار.... کسی چیزی نمی فهمه.شروع میكنیم... سنگ کاغذ قیچی .... اه ...هر دوتاش قیچی...یه بار دیگه..سنگ کاغذ قیچی....اه ..بازم مثل هم شد...یه بار دیگه ..." 

صدای استاد که کلمات را آرام و شمرده می گفت، ناگهان انفجاری و بلند شد:

_ " بسه خانوم..بسه.... دیگه شور اش رو درآوردین . خسته شدم . هرچی اهمیت نمیدم ، بدتر میشید .... من نمی دونم شما رو از کودکستان آوردن یا اینجا رو کردن کودکستان ... 

نمیدونم من اشتباهی اومدم اینجا ، یا شما اشتباهی اومدین؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ " 

.....

ستاره روی یکی از صندلی های محوطه بیرون نشست و گفت: 

_ " بیا.. راحت شدی ؟ انداختمون بیرون.... اونم با کلی فحش و داد و بیداد . "

_ " ستاره تو خیلی رو داری ها ... کی بود پیشنهاد سنگ کاغذ قیچی داد ؟ ها ؟ من یا تو؟ "

ستاره دستش را بالا آورد و: " باشه بابا...من تسلیم. ولی پریا نمی تونی یکی دو روز دانشگاه تا یه بار دیگه ترجمه اش كنی ؟؟؟؟ " 

_ " ای بابا...من فشرده کار می کردم ، دو هفته طول کشید. یکی دو روز که برای عنوانش هم نمی تونم کاری بکنم. ببین من فردا نمی یام . می خوام با بابا اعلامیه پخش کنم شاید پیدا شه... تو هم یه جوری عیوضی رو دست به سر کن...فقط بهش دروغ نگی ها... "

_ " پریا تو پرونده ات سیاهه. دیگه سیاه تر اش نکن. تا حالا کلی غیبت داشتی... "

_ " ما که آب از سرمون گذشته... حالا چه یه وجب چه ده متر ... " 

*********

پریا در را باز کرد . پاهای خسته اش را روی زمین می کشید. خیلی احساس گرسنگی می کرد.اما اتاق خواب را به آشپزخانه ترجیح داد. در اتاق را باز کرد و بدون درآوردن لباسهایش، خود را روی تخت انداخت. چشمانش را محکم بست تا بخوابد. صدای زنگ موبایلش را از اتاق نشیمن شنید. دست بردار نبود. یکریز زنگ میزد. با اینکه صدای تلفن اذیتش می کرد اما حوصله بیرون امدن از تخت را نداشت. گوشش را گرفت تا صدا را نشنود. صدا قطع شد و پریا هم خوشحال .... طولی نکشید که صدای تلفن خانه بلند شد. هرکس که بود، می دانست پریا بیرون از خانه نیست. بالش را روی سرش گذاشت تا صدا را نشنود. اما فایده ای نداشت. 

_ " اه...ابلیس کی گذاشت که ما بندگی کنیم ؟ یک شب نشد که بی سرخر زندگی کنیم . "

به همان حالت خسته به طرف تلفن رفت. آن را برداشت و :

_ " چی میگی؟ چرا اینقدر زنگ می زنی ستاره ؟ " 

_ " پریا به دادم برس. آبروم در خطره گند زدم . "

_ " به من چه ربطی داره ؟! حالا این گندی رو که زدی خودت ماست مالی کن.... من خودم اینقدر بدبختی دارم که اگه کوزت منو ببینه ، گریه اش می گیره . "

_ " اتفاقا راجع به توئه .... پریا می فهمی؟ تو.... "

_ " باز چیکار کردی ؟ "

_ " امروز به استاد گفتم نمی تونی بیای .... اونم گفت چرا نیومده ؟! ترجمه چی شد منم مجبور شدم گفتم مسمومیت غذایی شدیدی داری و الان بیمارستانی.... اونم گفت که عصر میاد هم ملاقاتت هم پیگیر کار ترجمه باشه . "

_ " آخه این چه مرضیه ؟ نمی شد یه چیز راحت تر بگی ؟! حالا چه جوری مسمومیت غذایی بگیرم ؟ "

ستاره با لحن مسخره ای گفت: 

_ " برو خدا رو شکر کن که نگفتم اسهال خونی داری و به جای بیمارستان، دم در دستشوییتون نشستی ." 

_ " خیلی ممنون از لطفتون .... منو شرمنده کردید.... حالا میشه بفرمایید چطوری مسموم بشم ؟ "

_ " من چه می دونم. یه کاری کن دیگه...

کمی مکث كرد و :

_ " آها فهمیدم. از اکبر آقا ، سانویچی بغل خونه ما، یه سمبوسه یا سالاد الویه بگیر.... مطمئن باش اثر می کنه . ولی به جای بیمارستان یه راست می برنت سینه قبرستون ... "

پریا با عصبانیت گفت:

_ " تو که میدونی من آنتونیو لاغرینی هستم .... حالا یه مسمومیت هم بگیرم که دیگه چیزی ازم باقی نمی مونه .... وای ستاره دلم می خواد خرخره ات رو بجوم . "

_ " پریا پای آبروی جفتمون وسطه. خودت همیشه می گفتی که آدم سوسک بشه ولی ضلیع نشه. ضایعمون نکنی ها ... "

_ " وای دوست دارم بکشمت آبرو چی چیه ... " 

بدون خداحافظی گوشی تلفن را سر جای خود گذاشت. به طرف آشپزخانه رفت. 

با خودش گفت : " اصلا مهم نیست... من هیچ كاری نمیكنم ... "

ولی باید كاری میكرد... اگر عیوضی به بیمارستان می آمد و پریا آنجا نبود واقعا بد میشد ؛ دو دل بود اما به طرف آشپزخانه رفت و یك لیوان برداشت ؛ لبه لیوان را به گچ های دیوار خانه کشید. گچ به صورت نرم شده داخل لیوان ریخته می شد.تقریبا وقتی به اندازه دو سه قاشق پر شد ، دوباره به آشپزخانه برگشت . داخل لیوان را پر از آب کرد و با قاشق هم زد و : 

_ "خدایا منو ببخش .... به جای من، ستاره ی نفهم رو عذاب بده . "

کمی از محتویات لیوان را خورد: 

_ " اه .. چه بد مزه ست . " 

مقدار زیادی پودر شربت و شکر ، در لیوان ریخت و هم زد ؛ کمی از آن خورد.

دیگر مزه ی گچ نمی داد و طعم بهتری داشت. همه را لاجرعه خورد .

روی زمین دراز کشید. چند دقیقه به همین حالت ماند و بعد تلفن خانه را برداشت و شماره گرفت: 

_ " الو...بابا...بیا خونه، حالم خوب نیست. فکر می کنم مسموم شدم . "

هنوز حرفش تمام نشده بود که دچار دل پیچه و حالت تهوع شد و به طرف دستشویی دوید ...

*************

پزشک بیمارستان سرش را از روی برگه آزمایش بلند کرد و به پریا که با حالتی نزار روی تخت خوابیده بود، اشاره کرد . گفت: 

_ " حالش خیلی بده. معده اش رو شست و شو بدید . "

و سپس رو به پدرو مادر پریا گفت : 

_ " نمی دونم چی خورده .... ولی مثل اینکه اثر چیزی که خورده خیلی بد بوده. هر جیزی که هست، فست فود یا غذای فاسد خانگی نیست. یه چیزی شبیه ترکیب H2so3 یا H2c03 هست.... "

مادر پریا فوری گفت: "حالا اینایی که گفتید، چی هست ؟ "

_ " گچ و آهک صنعتی . " 

_ " چی؟ گچ؟؟؟...حالا تا کی باید اینجا بمونه ؟ "

_ " حداقل یک روز . "

پرستار تخت پریا را به بیرون از اتاق هل می دادند که ستاره دوان دوان به طرف تخت پریا آمد .

_ " وای.... پریا ....چقدر حالت خرابه ... چی به روز خودت آوردی ؟ " 

_ " بمیری ستاره....داره جونم بالا می یاد.... اگه خوب شدم، حتما به چهار میخ می کشمت. تو هم با این راه حل هات... "

همه با تعجب به ستاره و پریا نگاه کردند . ستاره که موقعیت را خطرناک دید، سعی کرد همه چیز را درست کند. بنابراین با چشم و ابرو به پدر و مادر پریا فهماند که پریا حال درست و حسابی ندارد و همه این ها هذیان است.

مادر پریا گفت: 

_ " آخی...بچه مو معلوم نییست دارن می برن چی کارش کنن . " 

_ " هیچی فقط می برنش تا اون گچ و سیمان های داخل شکمش رو دربیارن و ازش مصالح ساختمونی بسازن . "

ستاره که از این حرف پدر پریا خنده اش گرفته بود، سعی کرد جلوی خنده اش را بگیرد. و گفت: "چی ؟ تو شکمش گچ و سیمان پیدا شده ؟ "

_ " آره . شما نمی دونین چی خورده که اینجوری شده ؟ "

ستاره خنده اش را کنترل کرد تا کسی از ماجرا بویی نبرد و گفت: 

_ " نمی دونم. ولی ساندویچی بغل دانشگاه سقفش داره ریزش می کنه و گاهی وقت ها خرده های گچ می ریزه تو ساندویچ یا لیوان نوشابه. حتما پریا نفهمیده و ..."

پدر پریا فوری گفت:

_ " میدم پدرشو دربیارن. در مغازه اش رو هم ببندن یعنی چی که گچ میریزه تو غذای مردم ... "

_ " وای نه.... این کارو نکنید. اون بدبخت خرج پدر و مادر علیلش و هفت تا بچه ی قد و نیم قدش رو میده. خدا رو خوش نمیاد اونا رو از نون خوردن بیندازیم.. نه من خودم بهش تذکر میدم. شما زحمت نکشید. شما باید بالا سر پریا باشید . "

پدر پریا با اینکه عصبانی بود اما سرش رو به علامت موافقت تکان داد.

نیم ساعتی گذشت که ستاره فریاد زد:

_ "هورا... پریا رو آوردن. پریا اومد..."

پیرزنی غرغرو با غیظ گفت: 

_ " از دیار باقی برنگشته که اینقدر خوش حالی....آسایش نذاشتن برای ما این جوونا.... توی خیابون که گوبس گوبس ضبط ماشینشون یه برج رو می لرزونه.اینجا هم صدای بدترکیبشون تن و بدنمون رو می لرزونه . "

ستاره با تعجب به پیرزن نگاه می کرد و با خنده گفت:

_ "ببخشید.."

و بعد به طرف پریا دوید و با لحن مهندس ها گفت: 

_ " چی شد؟ بالاخره تونستن گچ از معده شما استخراج کنن یا نه ؟! این گچ شما بالاخره به بهره برداری می رسه یا نه؟ کلی آدم منتظر ساخته شدن خونه هاشون هستن ."

_ " ستاره اگه یه کلمه حرف بزنی، دهنتو با کاه گل پر می کنم . "

_ " حالا مگه چی شده ؟ یه کم گچ خوردی دیگه. در ضمن چرا اینقدر کم گچ خوردی؟ من به استاد گفتم حالت اونقدر خرابه که دو سه هفته میمونی.... "

_ " واقعا خیلی رو داری ستاره ;به خاطر همین یه خرده گچی هم که خوردم، به غلط کردن افتادم..... یه ساعت یه لوله ای رو از حلق و گلوم وارد معده ام کردن. از شلنگ باغبان های هم بزرگتر بود. الان احساس می کنم که گلوم زخم شده . "

_ " باشه حالا ببخش..... از پر و پاچه تون کمال تشکر رو داریم که جلوی عیوضی آبروداری کردی .... راستی امروز یه آقا اومده بود دانشگاه کارت داشت. هر چی اصرار کردم بهم نگفت که چیکارت داره. نه شماره ای داد، نه آدرسی گفت. اصرار کرد حتما فردا صبح دانشگاه باشی. چون فردا عصر میخواد بره دوبی ... و تا دو سه هفته دیگه هم بر نمیگرده.... "

_ " آخ ...هرچی که سنگه مال پای سنگه. آخه من تا فردا عصر باید توی بیمارستان بمونم. حالا چی کار کنم ؟ "

***************

_ " چطوری خانوم ؟ "

_ " ستاره اینقدر حالم بده که حد نداره. تو راه که بودم چند باری نزدیک بود، زمین بخورم. سرم گیج میره.... "

_ " چرا هیچ کتاب و جزوه ای با خودت نیاوردی ؟ "

_ " از راه بیمارستان یه راست اومدم دانشگاه....هیچی باخودم نیاوردم. "

ستاره از صندلی اش بلند شد و گفت:

_ " حتما غذا هم نخوردی آخی...بذار میرم برات یه چیزی می گیرم . " 

چند ثانیه ای گذشت و ستاره با عجله وارد کلاس شد.

_ " پریا..پریا...اون آقاهه اومده .... همونی که دیروز تعریفش رو می کردم . "

پریا از جای خود بلند شد اما:

_ " ستاره حس می کنم کلاس داره می چرخه. انگار داره زلزله می یاد . "

_ " بذار کمکت کنم . "

پریا چند ثانیه دستش را به دیوار زد و بعد گفت: 

_ " نه حالم بهتر شد.... می تونم خودم بیام .... "

_ " خیلی دور نیست. کنار در ساختمون وایساده.... آها... همینه .... "

_ " ستاره... اینجوری خیره خیره بهش نگاه نکن.... یه فکرای پیش خودش می کنه ها ..."

ستاره پشت چشمی نازک کرد و گفت: 

_ " من که خواستگارام پاشنه در خونمون رو در آوردن. این که اصلا عددی نیست."

_ " پس خرابی در خونتون به خاطر خواستگارها هست دیگه .... نه ؟! " 

ستاره با خنده گفت:

_ "قربون آدم چیز فهم ... "

وقتی كه روبروی آن مرد ایستادند پریا سعی کرد حداقل صدایش بر خلاف صورت بیمارش، سرحال باشد .... اما بی فایده بود. با همان صدای بی حالش گفت:

_ " سلام. مثل اینکه با من کار داشتید."

آن مرد با تعجب به قیافه ی بی حال پریا نگاه کرد و گفت: 

_ "سلام...."

چند ثانیه مکث کرد و سپس ادامه داد:

_ " منو به جا می آرید ؟ "

پریا به قیافه مرد جوان خیره شد و:

_ " نمیدونم.... ولی فکر کنم قیافتون برام آشناس ."

_ " یادتون نیست؟؟ اون روز صبح که به من خوردید بعدشم حسابی داد و بیداد راه انداختید . " 

پریا خنده ای کردبه شوخی گفت:

_ " الان حالم اصلا خوب نیست. مریضم. وگرنه بازم همون جوری داد می زدم . "

آن مرد از این حرف پریا خندید و گفت : 

_ "خب...حالا چرا حالتون خوب نیست ؟ "

_ " مسمومیت شدید غذایی داشتم و باید تا امروز عصر توی بیمارستان استراحت می کردم ولی به خاطر قرار ملاقات شما، از بیمارستان فرار کردم ... "

_ " اگه می دونستم این حال و وضعتونه، همون دیروز به دوستتون همه چیز رو می گفتم. خب... بذارید اول خودمو معرفی کنم. من مهرداد کریمی هستم. دکترای مترجمی زبان انگلیسی و یه دارالترجمه دارم. ... اون روز که به هم برخورد کردیم و وسایلمون افتاد، چون عجله داشتم، تحقیق شما رو هم با خودم بردم.... تحقیقتون رو که خوندم،خیلی عالی بود فکر کردم یکی از دانشجوهای ارشد زبان هستید.اسم استادتون عیوضی رو داخلش تایپ كرده بودید ،در مورد دكتر عیوضی رو شنیده بودم كه توی دانشگاه علوم پزشكی تدریس میكنن باهاشون تماس گرفتم و درمورد شما ازشون پرسیدم و فهمیدم شما اینجاید و... "

_ " واقعا زحمت كشیدید ؛ نمیدونم چطوری لطف شما رو جبران كنم ... "

_ " باورم نمی شد که این ترجمه متعلق به یکی از دانشجوهای این دانشگاه باشه. چون خیلی پرمغز بود. بهتون تبریک میگم. درک بالایی از زبان انگلیسی دارید." 

_" من تافل دارم...بخاطر همینم آقای عوضی... نه ببخشید عیوضی اون ترجمه رو به من سپردند... "

علیرضا با تحسین سرش را تکان دادو:

_ " خب من این تحقیق رو هم بهشون میدم. شما خیالتون راحت باشه . "

_ " منو خیلی خوشحال کردید. به هر حال ممنون . "

همین که علیرضا چند قدم دور شد، پریا گفت: 

" از بس میگی آقای عوضی، منم یاد گرفتم.... دیدی چطور ضایع شدم ؟ "

ستاره با خنده گفت: 

_ " اشکالی نداره بابا .... تا چند دقیقه ی دیگه آقای کریمی هم می فهمه اون چه جونوریه و خودش هم بهش میگه «آقای عوضی» . "

پریا انگار که دوباره دچار سرگیجه شده بود، دستش را به دیوار گرفت :

_ " چند لحظه از بس خوشحال شدم، حال خرابم یادم رفت . "

چند ثانیه ای مکث کرد و سپس ادامه داد: "میرم خونه استراحت کنم."

ستاره با شیطنت رو به پریا گفت: "باشه برو. اگه استادها هم چیزی پرسیدند، میگم تصادف کردی و دست و پات از هفت هشت ناحیه شکسته ، عملیات بعدی ات زیر ماشین رفتنه ... خودتو براتش آماده کن ...."

پریا با خنده نیشگونی از بازوی ستاره گرفت و گفت:

_ " اگه از جونت سیر شدی، برو همچین حرفایی رو بگو . "

و ستاره را به طرف در کلاس هل داد. ستاره که رفت سرش را بالا گرفت. لبخندی زد و زمزمه کرد:

_ "ممنون خدا جون..."

" فصل دوم"

_ " پاشو دختر چقدر می خوابی . "

پریا کمی خودش را روی کاناپه جابه جا کرد و :

_ "بابا ولم کن. بذار بخوابم. من مریضم. "

_ " پاشو ..برای هرکی ننه من غریبم بازی دربیاری، برای من که نمی تونی.... "

کمی چشمش را باز کرد . از پنجره بیرون را نگاه کرد. هوا گرگ و میش بود. 

_ " بابا الان صبحه یا شب ؟ "

_ " الان صبحه.... و تو باید بری دانشگاه . "

سیخ شد و :

_ " یعنی من از دیروز تا الان خواب بودم. یعنی یه روز کامل رو خوابیدم ؟ "

_ " تو توی هیچی که استعداد نداشته باشی، توی خوابیدن استادی. "

پریا که خیلی هل شده بود بلند شد تا آماده شود که پدر گفت:

_ " شوخی کردم بابا جون الان شبه.... برو دستتو بشور بیا یه چیزی بخور .... "

کمی آرام شد در حالیکه به طرف آشپزخانه می رفت، گفت : 

_ " راستی بابا ترجمه زبانم پیدا شده ..."

_ " اه جدی میگی ؟! چه خوب... حالا كی پیداش كرده ؟! "

_ " یه آقایی به اسم مهرداد كریمی..."

_ " جدی میگی كریمی ؟! مهرداد كریمی ؟ "

_ " آره ولی مگه شما اونو میشناسیدش ..."

_ " آره فكر میكنم... قبلا یه همسایه داشتم كه فامیلیشون كریمی بود... اسم پسرشون مهرداد بود... تو خیلی بچه بودی كه رفتن...مهرداد الان باید حدودا بیست و نه یا سی سالش باشه... "

_ " آره فكر میكنم همین حدود باشه.... "

_ " آدرسی چیزی ازش نگرفتی ؟! "

_ " گفت یه دارالترجمه داره ... فكر كنم نزدیك دانشگاه ما باشه..."

_ " فردا میرم حتما بهش سر میزنم ... خیلی دلم براشون تنگ شده ..."

**************************

آن روز صبح پریا زود تر از همیشه از خواب بیدار شد و به طرف دانشگاه رفت ستاره هیجان زده به طرفش آمد و : 

" پریا .... دو تاخبر دست اول برات دارم . "

_ " بذار اول من خبرمو بگم ..." 

_ " خب بگو چی میخوای بگی..."

_ " دیشب آقای كریمی و مامان وباباش اومدن خونه ما..."

_ " جدی میگی ؟! چرا ؟! "

_ " آخه قبلا همسایه ما بودن... وقتی اسمشو به بابام گفتم شناختشون.... دعوتشون كرد بیاد خونمون ... حالا تو خبراتو بده ... "

_ " اولیش اینکه آقای عوضی براش مشکلی پیش اومده و این یک ماه مونده به امتحانات ترم، نمی تونه بیاد دانشگاه و همه ی کلاس هاشو زمین گذاشته. اولش می خواستند تمام دانشجوهاشو قاتی دانشجوهای بقیه استادا کنند ولی بعد منصرف شدند. چون که آقای عوضی برای خودش جانشین پیدا کرده حالا حدس بزن اون کیه؟ من و تو می شناسیمش . "

_ " نمی دونم کی هست . "

_ " آقای کریمی . "

_ " آه ... آقای كریمی .... داره میاد طرفمون . "

_ " خانوما سلام . "

پریا پیش دستی کرد: " سلام. مثل اینکه قراره استادمون بشید."

_ " بله. خوشحالم که دانشجوی مستعدی مثل شما دارم . " 

درحالیکه از آنها دور می شد، مهرداد ناگهان گفت: 

_ "راستی..خبر دارید که ترجمه شما بین اونهمه ترجمه مقام اول رو گرفته؟"

چشمان پریابرقی زد و با خوشحالی گفت: "راست می گین؟ اصلا باور نمی کنم..."

مهرداد که کمی دور شد، پریا همچنان که جیغ می کشید و بالا پایین می پرید و بشکن می زد گفت: "هورا...هورا.. "

_ " پریا تو با این استعدادی كه توی زبان داری اگه اون بورس تحصیلی رو قبول بشی خیلی راحت میتونی توی انگلیس درس بخونی..."

_ " آره میدونم..."

_ " واقعا مصممی؟ یعنی اگه رتبه بیاری میری انگلیس؟ چه جالب فکرشو بکن. با روشنا هم كلاس میشی ... "

_ " من سرم بره اینجا رو ول نمیکنم برم لندن. حتی واسه درس خوندن. در ضمن من رشته ام میکروبیولوژیه و مطمئنا با یه داروساز همکلاس نمیشم . "

پریا که در ذهنش خاطره ها را زنده می کرد گفت: 

" یادته این چند سال آخر دبیرستان همیشه با هم بودیم؟ یادته بهمون می گفتن سه تفنگدار ؟ "

.

_ راستی تو که تحقیقت اول شده، عیوضی زنگ نزد حتی یه تشکر خشک و خالی کنه؟ 

_ گربه کوره ست دیگه...خوبی آدما یادش نمی مونه. 

"خانوما...زود بیاین سر کلاس. دوست ندارم جلسه ی اول با ناراحتی تموم بشه."

کمی که دور شد پریا آهسته گفت : 

_ " خب خبر دوم چیه ؟!"

_ " خبر دوم هم اینکه قراره برای دانشجو های ترم یك یه آزمون برگزار کنند یه چیزی در حد المپیادهای دانشجوی. جایزه امسال با همیشه فرق داره. نفرات برگزیده از هر رشته بورس تحصیلی یکی از دانشگاه های انگلیس رو می گیرن. فکرشو بکن. تمام هزینه ها رو توی این تورم انگلیس، خودشون حساب می کنن. "

از برق چشمان پریا به وضوح می شد فهمید که به جایزه مسابقه علاقه مند شده.با خوشحالی پرسید: 

"حالا کی هست این آزمون؟"

_ " اواخر آذز. یعنی تقریبا یک ماه وقت داریم.من نه امید دارم و نه انگیزه. هنوز خستگی کنکور توی تنمه. ولی تو بخون حتما یه چیزی میشی. "

_ " فعلا به جای این حرف ها بیا بدوییم. کار هر روزمون شده دویدن. همیشه هم دیر می رسیم . "

*****************

وقتی كه از سر جلسه المپیاد بیرون آمد ستاره با نگرانی به طرفش دوید و

_ " چی شد ؟! قبول میشی ؟! "

_ " نمیدونم ... ولی خیلی سخت بود امیدوارم قبول شم . " 

_ " من مطمئنم از همه بالاتر میشی... تو هوشت خیلی خوبه..."

با اینكه جایزه المپیاد بورسیه دانشگاه انگلیس بود ولی پریا هیچ علاقه ای به انگلیس رفتن نداشت... فقط میخواست خودش را بسنجد ...

وقتی كه به خانه رسید خودش را روی كاناپه انداخت و : " وااای خیلی خستم..."

مادر به طرفش آمد و : " المپیاد چطور بود عزیزم ؟! "

_ " نمیدونم... شاید قبول شم...."

_ " پریا جان المپیاد رو ول كن ... میخوام یه خبر بهت بدم... چند وقت پیش مادر مهرداد بهم زنگ زد و تو رو برای مهرداد خواستگاری كرد ...من گفتم كه فعلا میخوای درس بخونی و جواب رد دادم... چند بار دیگه هم زنگ زد.. گفت مهرداد خیلی اصرار داره... منم برای آخر هفته قرار گذاشتم...."

_ " نمیدونم چی بگم مامان... ولی مهرداد30 سالشه....دوازده سال از من بزرگتره...."

....

تا آخر هفته پریا به این فكر میكرد كه چطور با استادش رو به رو شود ولی آنقدر ها هم كه فكر میكرد سخت نبود... جلسه خواستگاری خوب پیش رفت ؛بعد از چندین جلسه 

بالاخره با هم به توافق رسیدند .

**********************************

صدای زنگ در با صدای ساعت که عدد چهار را نشان می داد، همراه شد. پریا کیفش را برداشت. همین طور که با عجله به سمت در می رفت، بلند گفت: 

_ "مامان، مهرداد اومد. من دارم میرم. شما کاری نداری؟ " 

صدای مادر از آشپزخانه بلند شد که می گفت: 

_ " نه. فقط یه لباس عروس خوب بگیرین. خسیس بازی درنیارین ها..."

پریا که در حال کفش پوشیدن بود، گفت:

_ "باشه مامان جون. خداحافظ."

و در را پشت سرش بست. با عجله از پله های حیاط پایین رفت. از کنار باغچه ی بلند و طولانی گذشت و به در رسید. در را باز کرد. ماشین سیاه رنگ مهرداد را دید که جلوی در پارک شده بود. با عجله سوار ماشین شد و قبل از اینکه سلام کند، گفت: 

_"دیر کردی...خیلی وقته منتظرتم. " 

ولی مهرداد هیچ جوابی نداد. فقط یک نگاه خالی از احساس برایش حواله کرد.

_ "مهرداد ! چند وقته حالت خوش نیست. اگه همه ش به خاطر سردردته باید یه فکری براش بکنی. این جوری که نمیشه . "

ولی مهرداد باز هم سکوت کرد و هیچ نگفت. ماشین با سرعت نه چندان زیاد، خیابان های شهر را طی می کرد و سکوت سنگینی فضا را پر کرده بود. پریا صورتش را به طرف مهرداد چرخاند و او را نگاه کرد. آنقدر غرق در فکر بود که حتی سنگینی نگاه پریا را حس نکرد. پریا که از این سکوت چند دقیقه ای خسته شده بود، با بند کیفش بازی می کرد. چند دقیقه به همین منوال گذشت. بی حوصله سرش را بلند کرد تا جاده را ببیند. متعجب شد: 

_ " مهرداد، داریم کجا میریم؟ چرا از شهر خارج شدی؟ مگه قرار نیست یه لباس عروس بگیریم ؟ "

مهرداد باز هم سکوت کرد و در کمال تعجب پریا، از جاده خارج شد و در کنار جاده، ماشین را پارک کرد و رو به پریا گفت:

_ "پیاده شو . "

و پریا سریع پیاده شد. جاده را نگاه کرد. خیلی از شهر دور شده بودند. به طرف مهرداد رفت و پرسشگرانه او را نگاه کرد. و سپس گفت:

_ " چرا اینجا اومدیم ؟! من و تو قرار بود لباس پیدا کنیم ."

مهرداد سرش را پایین انداخنه بود. انگار حرفی بر دلش سنگینی می کرد اما جرات گفتنش را نداشت. من من کنان گفت: 

_ " نه... لازم نیست..."

چند ثانیه نقطه دوری را نگاه کرد و بعد نگاهش را به طرف پریا چرخاند. به نظر می رسید بر خودش مسلط شده باشد. گفت: 

_ " شاید اصلا لازم نباشه که لباس عروس بگیریم . "

پریا لبخندی مصنوعی زد و با نگرانی گفت: 

_ " چرا ؟ مگه قرار نیست مراسم عروسی رو برگزار کنیم ؟ "

مهرداد با لحنی که انگار دیگر اضطراب نداشت گفت: 

_ " نه...ببین پریا. من امروز بهت گفتم بریم بیرون. نه به خاطر اینکه دنبال کارهای مراسم باشیم. می خواستم راجع به چیزی باهات حرف بزنم. راستش می خواستم بهت بگم که از نظر من بهتره نامزدیمون رو به هم بزنیم.... "

پریا که شوکه شده بود :

_ "نه...نمی فهمم چی میگی..."

مهرداد که می خواست پریا را قانع کند گفت: 

_ " ببین... ما دوتا به درد هم نمی خوریم .... "

سپس لحنش را کمی جدی تر کرد و ادامه داد:

_ " دل من تو رو نمی خواد... می فهمی چی میگم ؟ من تورو نمی..."

پریا که چشمانش پر از اشک شده بود، با صدای اندوه باری گفت:

_ "پس تکلیف دل من چی میشه؟؟ هااان؟..."

مهرداد شانه هایش را بالا انداخت و گفت:

_ "من خیلی وقته که به این موضوع فکر کردم . یعنی خیلی وقته که به این نتیجه رسیدم . "

پریا که صورتش پر از اشک شده بود، با ناراحتی هرچه تمام تر گفت:

_ " پس چرا الان ؟! چرا وقتی که همه فهمیدن ، داری میگی ؟ چرا چند روز مونده به جشن یادت اومده ؟... "

مهرداد بی توجه به اشک های پریا دوباره شانه بالا انداخت و گفت: 

_ " مهم نیست. به همه میگیم كه نامزدیمون رو بهم زدیم... مهم اینه که تو هم مثل من یکی دیگه رو پیدا می کنی و باهاش خوشبخت میشی . "

پریا با حیرت پرسید:

" چی ؟! یكی دیگه ؟! دل تو دنبال کیه ؟... "

مهرداد چند ثانیه صبر کرد. انگار گفتن این یک کلمه از تمام صحبت های قبلی سخت تر بود. سرش را خاراند و با زحمت گفت:

_ " س..ستاره... "

پریا گیج شد. اصلا انتظارش را نداشت. هق هق گریه هایش فضا را پر کرده بود. مهرداد با گستاخی گفت: 

" من و ستاره می تونیم خوشبخت...."

پریا اجازه نداد حرفش را تمام کند و غرید :

_ "خفه شو عوضی... خفه شو..."

_ " ببین باید منطقی باشیم .... تو نباید احساساتی بشی . "

پریا حس کرد با هر یه کلمه مهرداد قلبش شکسته تر می شود و فریاد زد :

_ " دیگه نمی خوام ببینمت...برو گمشو آشغال کثیف.... "

و آرام تر گفت: 

" آشغال ..."

صدای رعد و برق از آسمان بلند شد. انگار فقط این آسمان بود که دردش را می فهمید. سرش را بلند کرد. قطره قطره ی باران بر صورتش می خورد. مهرداد انگار که اتفاق نیفتاده باشد، خیلی راحت گفت: 

_ " سوار شو برسونمت...داره بارون میاد . "

پریا با خشم فریاد زد: 

_ "بهت مبگم برو گمشو...چرا راحتم نمیذاری؟ نمی خوام ببینمت..."

مهرداد سوار بر ماشین شد و با سرعت بالا رفت. پریا چند ثانیه مکث کرد و بعد به راه افتاد و آرام آرام قدم می زد. ماشینی از جلو برایش بوق زد. بی توجه به او مسیرش را ادامه داد...

باز باران...

با ترانه می خورد بر بام خانه.

خانه ام کو؟ 

خانه ات کو؟ 

آن دل دیوانه ات کو؟ 

روزهای کودکی کو؟ 

فصل خوب سادگی کو؟

یادت اید روز باران گردش یک روز دیرین 

پس چه شد دیگر؟

کجا رفت خاطرات خوب و رنگین در پس آن کوی بن بست؟؟

در دل تو آرزو هست؟

کودک خوش حال دیروز ،

غرق در غم های امروز

یاد باران رفته از یاد ... آرزوها رفته بر باد ...

باز باران می خورد بر بام خانه ....

بی ترانه .... بی بهانه .... شاید هم گم کرده خانه.....

" فصل سوم "

مادر با دلواپسی طول سالن را طی می کرد. فکری به ذهنش رسید. با یک جهش به طرف تلفن رفت و شماره پریا را گرفت. صدای باز شدن در او را قانع کرد که گوشی تلفن را بر زمین بگذارد. به طرف در دوید. پدر چتر خیس را گوشه ای پرت کرد.

_ چی شد منصور؟ پریا....

لازم به حرف زدن نبود. قیافه ی شکست خورده پدر همه چیز را هویدا می کرد. مادر خسته و ناراحت به گوشه دیوارتکیه داد و :

_ "پریا توی این بارون، تا این وقت شب بیرون چی کار میکنه؟..."

نگاه پدر ناخودآگاه به سمت ساعت دیواری چرخید. ساعت ده شب واقعا زمان نگران کننده ای بود. پدر دندان قروچه ای کرد و به سمت تلفن رفت و خیلی سریع و با حرص شماره مهرداد را گرفت. آنقدر عصبانی بود که بدون سلام و احوال پرسی با داد زدن مکالمه را شروع کرد: 

_ " مرتیکه نامرد.. کاری به این ندارم که اون طوری همه چیز رو به هم زدی. آخه چرا خونه نرسوندیش ؟! شش ساعت گذشته و دختر من هنوز برنگشته .... "

_ ......

پدر صدایش را بالاتر برد و گفت: " یعنی حتی نمی تونستی یه ماشین براش بگیری؟"

_ .......

پدربا نفرت ادامه داد: 

" حرف نزن.. هیچی نگو. فکردی بی صاحبه که تا هر وقت دلت خواست باهاش باشی، بعد خیلی عادی بزنی به هم و بری با یکی دیگه ؟ به وقتش به حساب تو و اون دختره نارفیق هم می رسم. کثافت... "

گوشی تلفن را به گوشه ای پرت کرد. صورتش را که باران حسابی خیس کرده بود، خشک کرد. از پنجره بیرون را نگاه کرد. باران با شدت به زمین می خورد. با دلواپسی زمزمه کرد:

_ " پریا تا این موقع کجا موندی ؟ "

در فکر پریا بود که صدای محبوبه را از پشت سرش شنید: 

_ " من دیگه نمی تونم توی خونه طاقت بیارم. با هم بریم دنبالش ... " 

منصور چترش را از روی زمین برداشت و گفت: 

" نه.. تو باید خونه بمونی که اگه برگشت منو خبر کنی.."

گریه مادر شدیدتر شد:

_ "نمی تونم... می فهمی؟...نمی تونم. از دلشوره دارم می میرم."

منصور صدایش را بالا برد و گفت: 

_ " بهت میگم بمون خونه . "

در حیاط را باز کرد و بیرون آمد. پله ها را دوتا یکی پایین رفت و با عجله به طرف در کوچه دوید.بارانی که بر در باریده بود، باعث شد که در به سختی باز شود. وارد کوچه که شد، از فاصله بسیار دور كسی را دید که به سختی و خیلی آرام جلو می آید.منصور با دقت بیشتری به روبرو خیره شد.خودش بود. پریا خسته و بی حال ، تلوتلوخوران جلو می آمد. با اینکه دستش را به دیوار گرفته بود، ولی مثل اینكه دیگر نتوانست روی پا بیاستد و زمین خورد .منصور با عجله به طرفش دوید 

خودش بود همان پریا شیطون و بازیگوش بود ولی حالا دیگر از آن پریا خبری نبود ؛

با مهربانی گفت: 

_ "بابا جون...بلند شو بریم خونه.."

ولی پریا با چشم هایی که در حال بسته شدن بود، فقط پدر را نگریست .منصور دستش ر ا گرفت تا بلندش کند. ولی از گرمای شدیدی كه داشت متعجب شد. همان طور که پریا را نوازش می کرد، با مهربانی گفت: 

_ " بابا جون، چقدر تب داری . "

پریا با صدایی که به سختی شنیده می شد گفت: 

_ " بابا ..."

_ " جونم بابا جون.... بگو ... "

پریا آرام تر از قبل گفت: 

_ " نمی تونم . "

_ " خودم كمكت میكنم عزیزم... "

و زیر بازویش را گرفت و او را به سمت خانه برد ...

************

صدای داد و فریاد پدرش از حیاط او را بیدار کرد. حس كرد هنوز تب دارد ؛ از تخت پایین آمد و به سمت پنجره چرخید.

پدرش پشت به پنجره ایستاده بود. مشت پدرش را دید که بر صورت مهرداد نشست. ضزبه محکمی بود. مهرداد از كمی كج شد 

مهرداد با پشت دست خونی را كه از بینی اش جاری شده بود پاك كرد ، با پشت دستش خون را تا نزدیکی گونه هایش کشید. دستش را که از صورتش برداشت. 

_ " اگه دخترم اومده بود سراغت ، حرف امروزت رو قبول داشتم. حتی اگه این حرف رو یک ماه پیش هم زده بودی ، بازهم قبول داشتم . "

ادامه حرفش را با فریاد گفت: "ولی حالا نه ... حالا كه حتی كارت پخش كردین... آخه نامرد مگه دختر من سراغت اومده بود كه یهو اینطوری پا پس كشیدی ؟! "

چند ثانیه ای مکث کرد و سپس رویش را به طرف دیگر چرخاند و با نفرت گفت:

" گمشو !..."

وقتی تعلل مهرداد را دید، بلند فریاد زد:

_ " مگه کری؟ ؟؟ گفتم گورتو گم کن . "

مهرداد به طرف در رفت و از حیاط خارج شد. منصور برگشت تا از پله ها بالا بیاید که پریا را پشت پنجره دید که صورتش از اشک خیس شده بود. همین که نگاه پریا با نگاه پدر گره خورد، از پشت پنجره کنار رفت و خودش را روی تخت انداخت و پتو را تا سرش بالا کشید. سعی کرد بی صدا گر یه کند....

***************************

محبوبه کنار پریا نشست و دستش را روی موهای پریا کشید و گفت:

_ "من یه زنم. میدونم که هیچ زنی دوست نداره اینطوری پس بزننش ... میفهمم که اگه دوستت بهت خیانت کنه چه حسی داره. ولی دیگه ماتم گرفتن بسه.... تا كی میخوای اینطوری زندگی كنی ؟! " 

پریا با گریه گفت: 

_ " میگی چیکار کنم؟ برم توی خیابون و جار بزنم که همه چی آرومه، من چقدر خوشبختم؟ بعدش هم توی جشن عروسی اون دو تا عوضی شرکت کنم و براشون عربی برقصم ؟ "

_ " خودتو خوشحال نشون بده. سعی كن فراموششون كنی... "

پریا با ناراحتی گفت:

_ " نمیتونم... می فهمی؟...نمیتونم.دلم شکسته. قلبم تیكه تیكه شده ... می خوام از اینجا برم.... دیگه نمیتونم جایی كه اون دوتا هستن زندگی كنم.... "

_ " كجا میخوای بری؟ "

_ " من از طرف دانشگاه بورسیه شدم برای انگلیس .... می خواستم انصراف بدم ولی با این شرایط دیگه نمی خوام اینجا بمونم . "

_ " نه پریا... اینجا بمون و با یه ازدواج موفق بهشون نشون بده که مهرداد تحفه ای نبوده . طوری خوشبخت شو که حسرت به دلشون بمونه . "

پریا با لحن غم باری گفت : 

_ " ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش 

باید کشید بیرون از این ورطه رخت خویش 

.....

با بابا صحبت کن. تا چند روز دیگه باید برم . "

*********************

پریا آخرین لباسش را در چمدان گذاشت و در چمدان ر ا بست. همین لحظه تقه ای به در خورد. پدر سرش را از لای در داخل کرد و گفت: "اجازه هست؟"

و بعد مابقی بدنش را وارد اتاق کرد. قیافه غمگینش به لبخند مصنوعی روی لبش طعنه می زد. و در مقابل چشمان پر از پرسش پریا بلیط هواپیما را روی میز کامپیوتر انداخت و: _ " گرفتمش ... فقط این بلیط پرواز به منچستره نه لندن ."

با تعجب پرسید: 

_ " چرامنچستر ؟ "

_ " خوب فعلا آسمون لندن طوریه که اجازه هیچ پروازی ندارن. تمام پروازهای خارجی به منچستر منتقل میشه. فقط کافیه یه بلیط قطار رزرو کنی و بری لندن . "

با لبخند پر غمی از پدر تشکر کرد. منصور در حالیکه کنار پریا می نشست گفت: 

" همه کارها رو ردیف کردی ؟ "

با اطمینان گفت: 

_ " آره..."

_ " پریا میخوام یه چیزی رو بهت بگم... هر وقت حس كردی دیگه نمیتونی اونجا بمونی ، برگرد ... باشه دخترم ؟! "

پریا لبخندی زد و : " باشه بابا ..."

"فصل چهارم"

قطار سرعتش را کم میکرد و این نشان میداد که قطار منچستر_لندن به ایستگاه رسیده ست ; بعد از چندین ساعت نشستن روی صندلی های هواپیما و بعد از آن قطار واقعا خسته شده بود . 

وسایلش را جمع کرد. در کوپه را باز کرد . تقریبا اکثر مسافران نیز بیرون بودند.و راهرو پر شده بود. جمعیت را كنار زد تا جزو اولین نفراتی باشد که قطار را ترک می کنند.جلوتر امد و به پله ها رسید. 

اولین پله را پایین آمد. تقریبا سه چهار پله دیگر مانده بود. پریا که سرش را بالا گرفته بود و آسمان را نگاه می کرد و به این فكر میكرد كه آفتاب دلچسبی می تابد ؛ لحظه ای پایین را نگاه کرد و ماشین کوکی یکی از مسافران را دید که روی پله جا ماند .

آن هم در نقطه ای که پریا قرار بود پایش را بگذارد. مطمئن بود که اگر پایش را بر ماشین بگذارد زمین خورنش حتمی است. پس با همان یک لنگه پا که روی پله اول مانده بود و پایی را كه در هوا نگه داشته بود تا روی ماشین كوكی نگذارد پرید.

پرش بلندی داشت که به جای پله سوم از پله ی چهارم هم گذشت و روی زمین فرود آمد. پاشنه کفشش شکست . محکم به زمین خورد.

دست و پایش خراش برداشته بود. و كف پایش به شدت درد داشت. یکی از مسافران که چند قدمی بیشتر با او فاصله نداشت و تمام ماجرا را دیده بود، قهقهه ای پر صدا زد و به طرفش رفت. 

در حالیکه سرش را با تمسخر تکان می داد با شیطنتی کودکانه گفت:

_ "دلت برای بچگی هات تنگ شده که اینطوری بالا پایین می پری؟"

و در حالیکه هنوز می خندید پاشنه کنده شده کفش را از زمین برداشت و به طرف پریا گرفت و گفت:

_ "خانم کوچولو تو که بلد نیستی راه بری؟ چرا کفش پاشنه ده سانتی می پوشی ؟ "

پریا که تلاش می کرد به خنده دیگر مسافران توجهی نکند، به سختی ایستاد.

همین که خواست چیزی بگوید، مرد غریبه پیش دستی کرد و با همان شیطنت گفت: 

_"مراقب باش نیافتی کوچولو؟"

پریا که دیگر از حرکات و رفتار مرد غریبه خسته شده بود، با عصبانیت گفت:

_ "مثل اینكه فكر میكنی خیلی با مزه ای ؟ "

_ " همین طوره. "

_ " اینطور که معلومه خیلی هم از خودراضی هستی . "

اخمی به پیشانی انداخت و :

_ " بهتره بگی با اعتماد به نفس ؟ "

پریا وسایلش را به دستش گرفت و در حالیکه لنگ لنگان از مرد دور می شدف با نفرت خاصی گفت: 

_ " از همه بیشتر مزخرف و غیر قابل تحملی . "

به راستی که راه رفتن با کفشی که نزدیک به ده سانتی متر پاشنه دارد و کفشی که کاملا تخت است، بسیار سخت و البته مضحک است . چند قدم از آنجا دور شد تا خنده مسافران را نشنود . 

چشمش را تیز کرد تا چهره ای آشنا ببیند. اطراف خیلی شلوغ بود و پیدا کردن "روشنا " خیلی سخت. اما دختری با موهای کوتاه بلوند رنگ و چشمانی به رنگ قهوه ای روشن که تاپ دامن کوتاه سبزی را پوشیده بود دید که با خنده او را نگاه می کرد. نگاهش را بر دختر متمرکز کرد. کیانا بود. به طرفش آمد: 

_ "سلام روشنا... خیلی عوض شدی . اصلا فکر نمی کردم با این قیافه ببینمت ...."

روشنا که هنوز نگاهش به کفش پریا بود و می خندید گفت: 

_ " روزگار ادم ها رو عوض می کنه . "

بعد در حالیکه سعی می کرد خنده اش را کنترل کند، گفت:

_ "این چه کفشیه که پوشیدی؟ نکنه نیومده می خوای با خودت مد بیاری ؟ "

دوباره کمی خندید: 

_ " از چند روز قبل تمرین کرده بودم که وقتی دیدمت اذیتت نكنم و بهت روحیه بدم. حالا که تو رو دیدم با این كفشا اصلا نتونستم خودمو کنترل کنم ؛ در هرحال ببخش."

پریا سعی کرد ضعفی از خود نشان ندهد 

لبخندی زد و گفت: 

_ " نه لازم به روحیه دادن نیست من سعی کردم فراموش کنم همه چیو از امروز میخام یه زندگی جدیدو شروع کنم هرچند میدونم خیلی سخته . "

روشنا سری به نشانه تایید تکان داد و بعد با تاسف گفت:

_ " اصلا باورم نمیشه وقتی فهمیدم که ستاره اون کارو باهات کرد، از تعجب شاخ درآوردم. هیچ وقت فکر نمی کردم همچین دختری باشه . نارفیق."

بعد پریا را در حالیکه پریا به طرف در خروجی هل می داد گفت:

_ " بیا بریم پانسیون. اونجا یه اتاق نزدیک خودم برات گرفتم. البته با کلی چک و چونه زدن.... میخوام ببرمت مهمونی.... بهت قول میدم اون قدر سرت با پسرهای انگلیسی گرم شه که وقت فکر کردن به اون پسره نامرد رو نداشته باشی.... منم اوایل که اومده بودم اینجا، خیلی غریب بودم و غصه می خوردم. و لی خیلی زود همه چیزو فراموش کردم . "

پریا با تعجب والبته با اخم گفت : 

" چی؟؟؟؟؟؟؟ من نیومدم اینجا که وقتم و با دیسکو و بار پر کنم . "

دستش را به علامت تسلیم بالا آورد و گفت:

" باشه.... باشه.... حالا تو سرت رو با کتاب و درس و استادها گرم کن تا به فکر نامزد سابقت نیفتی ."

و سپس دست پریا را کشید و به طرف یکی از تاکسی ها برد و به انگلیسی آدرسی گفت و سوار شدند . در طول مسیر هر دو ساکت بودند . 

پریا از شیشه ماشین بیرون را نگاه می کرد. ساختمان های بلند، خیابان های نسبتا شلوغ و پیاده روهای بسیار تمیز.

با اینکه تابستان بود اما بادهای ملایمی هوا را خیلی خنک کرده بود. و این هوا از زمستان های بسیار سرد خبر می داد. سرش را به طرف کیانا چرخاند و صورت پر از آرایشش را نگاه کرد. کیانا با تعجب پرسید: 

_ " چیه؟ چرا باینطوری به من زل زدی ؟ "

پریا با ناراحتی گفت: "چرا اینقدر عوض شدی؟ چرا اینطوری می گردی؟"

کیانا به نقطه ای خیره شد: 

_ " اوایل که اومده بودم اینجا، با روسری بیرون می رفتم. خیلی سخت بود. واقعا مسلمون موندن اینجا خیلی سخته.... دولت به مردم اجازه تشکیل یه ازمان علیه مسلمونا رو داده که خیلی راحت می تونن توی خیابون مسلمونها رو بزنن. خب من نتونستم طاقت بیارم .... "

_ چرا برنگشتی ایران؟

_ " دلت خوشه ها...بعد از اینکه مامان مرد و بابا زن گرفت، بدبختی های من هم شروع شد. مگه یادت نیست که من و زن بابام هر روز با هم دعوا داشتیم. یه روز من این موضوع پیش کشیدم که بیام انگلیس درس بخونم. اونم از خدا خواسته بابامو راضی کرد. منم اومدم اینجا . "

_ " همه این حرف ها قبول. ولی چرا یه دامن به این کوتاهی پوشیدی و ان همه آرایش کردی؟ حتی خود انگلیسی ها هم به اندازه تو آرایش نمی کنن . "

کیانا شانه هایش را بالا انداخت. حرفی برای گفتن نداشت.

تاکسی كه ایستاد و هردو پیاده شدند.روشنا به طرف ساختمان بسیار بلندی رفت و پریا به دنبالش ... روشنا گفت:

_ " این پانسیون ، یه پانسیون امنه و مطمئنه، هزینه اش هم زیاد نیست . یه جای دنج و راحته. روبه روی در یه رودخونه كم آبه كه یه پل خیلی كوچولو روش زدن ؛ من قبلا همه کارهای ثبت نامتو انجام دادم . "

پریا که به طرف آسانسور می رفت، گفت: 

_ " طبقه چندمه ؟ " 

روشنا او را به طرف پله ها هل داد و گفت: 

_ " طبقه سوم ازپنجره کلا جای راحتیه . "

پریا که خیلی ذوق داشت، پله ها را دوتا یکی بالا آمد:

_ " شماره چنده ؟ "

_" شماره 307 .اتاق منم شماره 315 ست ؛ انتهای راهرو ."

پریا شماره ها را دنبال کرد تا به اتاق 307 رسید. در را که باز کرد پنجره بزرگی روبروی خود دید. تخت خواب به دیوار کنار پنجره چسبیده بود و یک میز و صندلی روبروی تخت کنار دیوار بود. و گاز کوچک و سرویس بهداشتی کنار در خروجی .

خودش را روی تخت انداخت . روشنا که خستگی پریا را دید، گفت: 

_ " راحت بخواب که از فردا بیچارگی هامون شروع میشه . "

*******************

_ " پاشو دیگه .... خسته شدم از بس صدات کردم .... بیچاره مامانت چی میکشه از دست تو .... "

پریا غلتی زد و پتو را که روشنا پایین کشیده بود، تا سر بالا آورد و : 

_ " ولم کن .... می خوام بخوابم . "

_ " خواب هم حدی داره به خدا .... از دیروز عصر تا امروز صبح خوابیدی . "

پریا با سرعت بلند شد و سیخ نشست:

_ " چی؟ صبح شده؟ دانشگاه که دیر نشده ؟ "

_ " نه. ولی اگه دست دست کنی، دیر میشه . زود لباساتو بپوش بریم. سرراه یه چیزی می گیریم می خوریم . "

برخلاف همیشه زود آماده شد، با عجله کنار در خروجی پانسیون ایستاد. طولی نکشید که روشنا هم آمد. اولین تاکسی را سوار شدند و چند دقیقه بعد مقابل دانشگاه بودند اولین چیزی بود که به چشم می امد نرده ی شکلاتی رنگ دانشگاه بود ؛ البته اگر از دانشجو های پرشور صرف نظر میكردند .

روشنا ژست آدمهای کاربلد را به خود گرفت: 

_ " این دانشگاه از معتبرترین دانشگاه های انگلیسه ... که از همه ملیت ها دانشجو می پذیره . "

_ " اینجا دانشجوهای ایرانی هم هستند ؟ " 

_ " دقیقا نمیدونم ... ولی فكر كنم ایرانی اصیل که فقط من و تو هستیم. ولی یه پسر هست که دورگه ست.... پدرش ایرانیه و مادرش انگلیسی .... تقریبا ایرانی به حساب می یاد. " 

_ اسمش چیه؟

_ " بنجامین. به ایرانی میشه بنیامین . "

_ " وای دوست دارم ببینمش این بنیامین رو . "

صدای مخملی مردانه ای را از پشت سرش شنید که به فارسی می گفت: 

_ " کی می خواد منو ببینه ؟ "

پریا به طرف صدا برگشت. پسری بلند قد با چشم های میشی و موهای تیره و اندامی ورزیده .... آن پسر را پریا می شناخت . همانی بود که پریا را در ایستگاه قطار مسخره کرده بود. 

پریا با تعجب گفت: 

_ " بنجامین تویی ؟ "

بنیامین نگاهی به کفش های پاشنه بلند پریا کرد و با خنده گفت: 

_ " مثل اینکه امروز هم قراره حسابی بخندیم ! "

پریا با نفرت گفت:

_ " زود عذرخواهی کن ... وگرنه..."

اجازه نداد که حرفش را کامل کند و با خنده گفت:

_ "وگرنه چی ؟ می زنی زیر گریه ؟ "

_ " نه... یه آشی برات میپزم که تا اخر عمر روغن بخوری . "

بنیامین خندید و : 

_ " به قول مولوی: کوشش بیهوده به از خفتگی.... تو تلاشتو بکن.... اشکال نداره که کاری از دستت بر نمیاد . " 

این را گفت و در حالیکه می خندید رفت.

روشنا با تعجب فقط رفتن بنیامین را نگاه می کرد و گفت: 

_ " الان چی شد ؟ "

پریا اما به جای جواب دادن به روشنا ، در حالیکه سرش را به آرامی تکان می داد با لحنی که گویی نقشه هایی در سر دارد، گفت: 

_ " نشونت میدم . "

روشنا که هنوز گیج بود، گفت : 

_ " مگه تو اونو می شناسی ؟ کی همدیگه رو دیدین ؟ "

_ " یادته دیروز یکی از پاشنه های کفشم شکسته بود ؟! این پسره -بنیامین- کلی منو مسخره کرد و ازم خندید. حالا می خوام تلافی کنم. هرچی اطلاعات ازش داری، بهم بده. شاید لازم شه . "

_ " خب...اون تا پارسال دانشجوی داروسازی بود .یعنی ترم بالایی من بود ؛ توی داروخونه های یکی از بیمارستان های شهر، پاره وقت کار می کرد. خیلی استعداد خوبی داره. فکر می کنم الان بیست و پنج یا شیش سالش باشه ولی درسش تموم شده . " امسال هم حتما می خواد یه رشته دیگه یخونه ... در کل پسر خوبیه. اصلا دختر باز نیست .... یعنی تا حالا من اونو با یه دختر، صمیمی ندیدم. خیلی محکم و بااعتماد به نفسه. یه ماشین هم داره که مدلش جدید نیست. ولی قدیمی و غراضه هم نیست. اینا همه چیزیه که من ازش می دونم . "

پریا با حسرت آهی کشید: 

_ " با اینا که نمیشه کاری کرد ."

وبعد وحشیانه در حالیکه چند مشت به هوا پرتاب می کرد، گفت: 

_ " من باید ازش انتقام بگیرم... انتقام . "

روشنا با حالتی که مخلوطی از تعجب و تمسخر بود، ادای پریا را در آورد:

_ " انتقام بگبرم... انتقام بگیرم .... انگار طرف قاتل بابا شه که می خواد انتقام بگیره. یه بار مسخره ات کرده . دیگه این حرفا چیه ؟ "

_ " من بالاخره یه کاری میکنم حالا بریم کارای ثبت نام منو انجام بدیم . "

فصل پنجم

پریا و کیانا، چند روز مانده به شروع دانشگاه ها را با گشت و گذار بین خیابان های لندن می گذاراندند و شب مستقیم به طرف تخت خواب می رفتند ، پریا از اینكه پدر و مادرش هرشب به او تلفن میكردند خوش حال بود و راحت تر میتوانست دلتنگی شان را تحمل كند .

صبح اولین روز شروع دانشگاه، پریا زود از خواب بیدار شد. بهترین لباسش را پوشید و از پانسیون خارج شد. می خواست با تاکسی سوار شود. به خودش نهیب زد:

_ " نباید ولخرجی کنم ، وگرنه وسط ماه نشده باید یا خودم رو شکل گداها درآرم یا دزدها .... "

و تا ایستگاه اتوبوس پیاده رفت و منتظر اتوبوس ماند. زندگی در انگلیس واقعا سخت بود. رکود اقتصادی باعث شده بود که دولت نرخ مالیات ها را به بالاترین میزان ممکن یرساند. پریا در بین راه افکار زیادی به ذهنش رسید. ؛ از رکود اقتصادی و وضعیت گداهای انگلیس گرفته تا دانشگاه و انتقام از بنیامین....

و در هیچ کدام هم به نتیجه خاصی نرسید. از اتوبوس که پیاده می شد تا رسیدن به کلاس به این فکر کرد که ای کاش بنیامین را نبیند.

به در کلاس که رسید، احساس کرد که آرامش خاصی به او منتقل شد. شاید در یک کشور غریب بعد از دیدن یک ایرانی ، نشستن سر کلاس ادبیات جهان که قسمتی از وقت را راجع به ادبیات ایرانی اختصاص بدهند ، از هر چیزی لذت بخش تر ست. 

در را که باز کرد، استاد را دید که سر کلاس نشسته بود. 

مودبانه ببخشیدی گفت و به طرف اولین صندلی خالی راه افتاد. نگاهی کلی به دانشجوها انداخت. اما فقط یک چهره توجه او را به خود جلب کرد.

و او بنیامن بود.

تنها چهره ای که می توانست در یک ثانیه تنفر پریا را به نقطه جوش برساند. بدون توجه به کلاس و استاد، با تنفر و به زبان فارسی گفت: " تو.. تو اینجا چیکار می کنی ؟ "

بنیامین هم تلافی کنان گفت: 

_ " من اومدم اینجا از ادبیات ایران، وطنم، لذت ببرم. ولی مثل اینکه تو اینجا رو با چاله میدون تهران اشتباه گرفتی برای دعوا اومدی ..."

پریا با تمسخر گفت: " وطن؟ تو یه اجنبی هستی مستر بنجامین ."

"مستر بنجامین" را به عمد گفت... آن هم با تحقیر .... تا به او بغهماند که هیچ دخلی به ایران ندارد.

_ " به فرض که من یه اجنبی باشم. به تو چه ربطی داره؟ ها؟؟؟ "

_ " محض اطلاعت من مثل یه نگهبان هستم .... نمی ذارم شغال هایی مثل تو با شیرهایی مثل ما همنشین بشن . "

بنیامین که حس انتقام جویی اش به اوج رسیده بود، گفت :

_ " تو بیشتر مثل یه سگ وحشی می مونی که فقط بلده پاچه بگیره . "

_ " تو هم مثل سیریش می مونی که فقط بلدی خودتو به من بچسبونی. مثل اینکه خیلی علاقه داری هر جایی که منم حاضر بشی . "

بنیامین پوزخندی زد و :

_ "علاقه ؟؟؟؟!!! اونم به تو ؟!!!! فکر نکنم کسی پیدا شه که از تو خوشش بیاد. من هم روز مرگمه اون روزی که از تو خوشم بیاد.... من فقط و فقط به ایران و ادبیاتش علاقه دارم . "

_ " خوبه که فردوسی و خیام و حافظ و سعدی نیستن وگرنه دق می کردن وقتی که می فهمیدن یکی مثل تو بهشون علاقه داره . "

_ " نه.... اگه زنده بودن از اینکه یکی مثل تو هموطنشون باشه، دق می کردن. من موندم که ایران با این همه سابقه و تمدن و فرهنگ چطوری می تونه یکی مثل تو رو تحمل کنه . "

پریا دهان باز کرد تا جوابش را بدهد که استاد به زبان فارسی فریاد زد: 

_ " بسه دیگه...هرچی ساکت می مونم و صبر می کنم تا تمومش کنید اما گستاخ تر می شید."

قیافه گیج دانشجوها که از فارسی چیزی نمی دانستند، لحظه به لحظه گیج تر می شد. پریا که قیافه اش مثل گچ سفید شده بود، به آرامی به بنیامین گفت :

_ " چرا نگفتی فارسی بلده ؟ "

_ " استاد ادبیات جهانه.... اگه یه ذره فکر داشته باشی، می فهمی که ممكنه فارسی بلد باشه.... " 

_ " تو که لالایی بلدی چرا خوابت نمی بره ؟! اگه خودتم می دونستی اون چیزا رو نمی گفتی تا آبروت حفظ شه . "

دعوا دوباره داشت بالا می گرفت که استاد فریاد زد: 

_ " بس کنید. دوباره مثل خروس جنگی به جون هم افتادید ؟! یه ذره... فقط یه ذره ادب داشته باشید . "

چند تا نفس عمق کشید تا به آرامش برسد و ادامه داد:

_ " این دفعه رو گذشت می کنم. ولی فقط اگه یه نگاه چپ هم کنن، حساب جفتتون رو می رسم . "

بقیه کلاس را هر دو در سکوت گذراندند. ولی انگار هر دو در کمین نشسته بودند تا اگر حواس استاد پرت شد ، فحش های آبدار نثارهم کنند که چشمان تیزبین استاد بیشاب، هرگز این اجازه را به آنها نداد.

کلاس که تمام شد ، پریا به سمت آزماشگاه رفت. در بین راه روشنا را دید و کمی با او گپ زد و بعد وارد آزمایشگاه شد. استاد آزمایشگاه هم آنجا بود . ولی کلاس هنوز رسمی نشده بود. بنیامین را دید و به طرفش رفت : 

_ "هر وقت تو رو می بینم حس میکنم باید اولین قتل زندگیم رو انجام بدم باز که تو که خودتو به من چسبوندی اینجا چیکار میبکنی ؟ "

_ " منم حس می کنم باید زبونتو ببرم ... چون بدون اون هچی نیستی ، هیچ كاریم ازت بر نمیاد ... "

و ادامه داد: " من دانشجوی رشته ی میکرو بیولوژی هستم ؛ تو اینجا چیكار میكنی ؟! " 

پریا که عصبانی تر شده بود با نفرت گفت: 

_ " آخ...آخ.... که قاتل شدن به درد این مواقع میخوره .... كه تو رو بكشم و مجبور نشم با یكی مثل تو همكلاس شم ... "

بنیامین مسخره کنان گفت: 

_ " جیگرشو نداری دختر كوچولو ..."

همین موقع صدایی از جلوی کلاس شنیده شد که می گفت: 

_ " مشکلی پیش اومده ؟ "

پریا نگاهی به استاد انداخت. مردی بلند قد و لاغر ، با چشم های سبز آبی و موهایی سفید و ریش بلند ، مخاطبانش پریا و بنیامین بودند. هر دو با هم گفتند:

_ " نه.. چیزی نیست . "

پریا نفس راحتی کشید و رو به بنیامین گفت : 

_ "خوبه این یکی دیگه فارسی بلد نیست. وگرنه به چهار میخ می کشیدنمون."

استاد ابتدا خودش را "پروفسور لنگدان " معرفی کرد و بعد گفت: "امروز درس ما شروع میشه. جلسه بعد ازتون امتحان می گیرم . و بعد گروه بندی می شین. نفر برتر هم یك نمره به نمره امتحان ترمش اضافه میشه ."

پریا رو به بنیامین گفت : "مطمئن باش من نفر اول میشم . "

_ " ببینیم و تعریف کنیم . "

پریا و بنیامین در بین صحبت های لنگدان با صدایی خفه برای هم خط و نشان می کشیدند که استاد لنگدان گفت: 

_ " من اکثر شما رو اولین باره که می بینم و نمی دونم که آزمون جلسه بعد رو چیکار می کنید ولی مطمئنم که آقای بنجامین....بهترین نمره رو می گیره . "

با این حرف حرص پریا کاملا در آمد و وا رفت رو به بنیامین کرد:

_ " نشونش میدم که کی بهترینه . "

و خودش را برای یک مبارزه حسابی آماده می کرد. 

در بین کلاس سعی کرد به طور کامل حواسش را به صحبت های پرفسور جلب کند و برای ساعتی هم كه شده از بگو مگو دست کشید. 

کلاس که تمام شد با سرعت به طرف کتاب فروشی های اطراف دانشگاه رفت و كتاب های لازم را تهیه کرد وبعد به پانسیون برگشت. و بعد از کمی استراحت یک راست به طرف کتاب و جزوه هایش رفت .

روشنا وارد اتاق پریا شد و او را سخت مشغول درس خواندن دید:

_ "چی شده ؟ هنوز نیومده داری خر می زنی ؟ " 

پریا بدون اینکه سرش را از کتاب بالا بیاورد، گفت:

_ "دو روز دیگه یه امتحان تعیین سطح داریم. می خوام بهترین نمره رو بگیرم . "

روشنا با بی خیالی گفت: 

_ " این کارها دیگه چیه؟ همون صبح روز امتحان زود پاشو یه کم درس بخون . "

پریا با تجب گفت: 

_ " با نیم ساعت که به جایی نمی رسم. در ضمن می خوام از اون پسره بنیامین بالاتر باشم."

_"نمیدونستم همکلاسیته خب پس کل انداختین و میخای روشو کم کنی ؟؟؟ خوبه درس بخون اینم یه انگیزه خوب تا از شر افکار مزاحم خلاص شی . " 

و از اتاق بیرون رفت پریا دوباره سرش را به کتاب ها گرم کرد. جون احساش می کرد باید اطلاعات زیادی داشته باشد. یکی دو کتاب دیگر را هم زیر و رو کرد .

*******************

با صدای زنگ ساعت از خواب بیدار شد. با اینکه هنوز احساس کم خوابی می کرد اما پتو را کنار زد و به طرف میز رفت تا نگاهی به جزوه هایش بیندازد. وقت لباس پوشیدن و غذا خوردن و البته روی صندلی اتوبوس کتاب را از خودش جدا نکرد. به دانشگاه که رسید، روی اولین نیمکت خالی نشست و سخت مشغول درس خواندن شد. با صدای

بنیامین به خودش آمد:

_ " من به جای تو بودم. همین الان فرار می کردم، خودمو به مریضی می زدم. هرچند با کفشی که تو داری، نرسیده به در کلاس کارت تمومه .... "

_ " اونی که کارش تمومه، تویی. اونم وقتی که جواب امتحان رسید. می دونی؟ میگن آدم سوسک بشه ولی ضایع نشه .... فکر کنم هفته دیگه تو مجبور شی این جمله رو بگی . "

_ " اعتماد به سقفت رو برم . "

همین لحظه استاد بیشاب در حالیکه سرش را با تاسف تکان می داد، از کنار آنها رد شد. هیچکدام از نگاه اخم آلود بیشاب ناراحت نشدند در واقع تنها چیزی که برایشان مهم بود حال گیری طرف مقابل بود . 

پریا نگاهی به ساعتش انداخت . زمانی به شروع کلاس نمانده بود. وسایلش را جمع کرد و به طرف در کلاس رفت. با شنیدن حرفهای امروز بنیامین و حرفی که استاد لنگدان سر کلاس زده بود، استرس داشت.

ترس از اینکه ممکن است بنیامین رتبه بهتری بیاورد او را اذیت می کرد. و این استرس لحظه به لحظه شدت می گرفت. نشستن روی صندلی، ساکت و بی هیچ حرکتی، او را مضطرب تر می کرد ;

آرزو کرد ای کاش میتونست حرکتی داشته باشد تا ذره ای از استرسش کم شود

_ " مثل اینکه خیلی ترسیدی..رنگ صورتت مثل گچ سفید شده . "

بنیامین بود. انگار می خواست از این موقعیت نهایت استفاده را ببرد. پریا خودش را جمع کرد و لبخند تحقیر کننده ای به او زد :

_ " جوجه رو آخر پاییز میشمارن .... "

برگه امتحان که به پریا رسید، اول نگاهی به تمام سوالها انداخت. به نظر سخت نمی آمد. پرانرژی و با آرامش شروع به نوشتن کرد و تا اخرین لحظات مشغول نوشتن بود. هنگام تحویل دادن برگه، متوجه شد که از کل جمعیت بیست و پنج شش نفره کلاس، فقط یکی دو نفر باقیمانده اند . 

همینطور که بیرون می آمد، کتاب را باز کرد تا از درست بودن جواب هایش مطمئن شود. بنیامین را دید که کنار یکی از درخت ها با دوستانش در حال خندیدن بود. با خودش گفت:

_ "چه دل خوشی داره این. من اینجا دارم از استرس امتحان می میرم . اونوقت اون داره می خنده ...."

بنیامین دوباره با دوستانش کمی حرف زد و خندید و بعد از دانشگاه بیرون رفت. پریا با چشمانش او را تعقیب کرد. به طرف ماشنش می رفت. ماشن سفیدش را نزدیک در خروجی پارک کرده بود. فکری به ذهن پریا رسید. بشکنی زد و گفت:

_ " یه بنیامین بسازم که شش تا بنیامین از این ور و اون ورش بزنه بیرون . "

نگاهی به ساعتش انداخت. چند دقیقه ای تا شروع کلاس بعدی زمان داشت. به سرعت از دانشگاه خارج شد و به طرف سوپرمارکتی که چند متر از دانشگاه پایین تر بود رفت.وارد مغازه شد و اطرافش را نگاه کرد. یک روغن مایع برداشت و پولش را حساب کرد. بطری ا تقریبا بزرگی داشت. به زور آن را در کیفش جا داد. به طرف دانشگاه برگشت. در راه بنیامین را دید. با لبخند به او نگاه کرد . بنیامین هم فقط نگاه پر از تعجبش را به صورت پریا پاشید. پریا به سمتش رفت و ژست پشیمانی را به خودش گرفت و :

_ " منو ببخش اگه باهات بد رفتار کردم . "

بنیامین با تعجب گفت:

_ " چی؟؟؟ حالت خوبه ؟؟؟ "

_ " نه .... فقط اگه منو ببخشی خوب میشم . " 

_ " تو مطمئنی خودتی ؟! مطمئنی چیزی به سرت نخورده ؟! " 

_ " آره.. یهو به خودم اومدم فهمیدم که اشتباه می کردم. تو یه ایرانی هستی. به خودم گفتم اگه ما ایرانی ها با هم خوب نباشیم، دیگه چه توقعی از بقیه داریم ؟ " 

_ " تو که به من می گفتی اجنبی. چی شد یهو فهمیدی منم ایرانی ام ؟ " 

_ " خب ایرانی بودن که فقط به زندگی کردن توی ایران نیست. ما متعلق به اونجایی هستیم که دوستش داریم .... حتی اکه یه بار هم ندیده باشیمش . "

بنیامین با تردید پرسید:

_ " یعنی الان میگی من این حرف ها رو باور کنم ؟ یعنی هیچ نقشه ای توی ذهنت نیست ؟ "

پریا سرش را که پایین انداخته بود، بالا آورد و زل زد به چشمان بنیامین : 

_ " من اومدم پیشت تا ازت بخوام منو ببخشی .... یعنی امیدوارم منو ببخشی .... "

و بعد لبخندی زد و می خواست وارد کلاس شود که بنیامین او را صدا کرد: 

_ "پریا..."

برگشت. با لبخند گفت:

_ "من و تو می تونیم دو تا دوست خوب شیم ..."

پریا با لبخند سرش را تکان داد و وارد کلاس شد. روی یکی از صندلی ها نشست و با خود زمزمه کرد:

_ "یه دوستی نشونت بدم که از زندگی كردن پشیمون شی ..."

پریا انگار حرف استاد را نمی شنید. هر چند دقیقه یکبار به ساعتش نگاه می کرد. منتظر بود کلاس هرچه زودتر تمام شود. آه که چقدر زمان کند می گذشت. بعد از یک انتظار طولانی وقتی یک ربع به اتمام کلاس مانده بود، از استاد اجازه گرفت و بیرون آمد. با سرعت از پله ها پایین آمد. از سالن گذشت و با قدم های بلند طول حیاط را طی کرد و از دانشگاه بیرون آمد. به ماشین بنیامین نگاه کرد. کنار جوی آب پارک شده بود. فضای بین ماشین بنیامین و ماشینی که جلوتر پارک شده بود، حدودا یک و نیم متر بود.

فاصله خوبی بود. پریا در روغن مایع را باز کرد و روی زمین ریخت. همه روغن را خالی کرد. به نظر کافی بود . نگاهی به ساعتش انداخت. یکی دو دقیقه ای از تعطیلی کلاس گذشته بود. با احتیاط از کنار قسمت هایی که روغن کاری کرده بود گدشت. از روی جوی هم رد شد و منتظر ماند. در کیفش دنبال چیزی گشت. کتاب کوچکی را بیرون آورد. همین موقع بنیامین امد . می خواست سوار ماشین شود که پریاگفت: 

_ " بنیامین..."

سرش را به طرف او چرخاند تا پریا بگوید:

_ "من یه کتاب شاهنامه دارم. گزیده ای از داستان هاشه فکر کردم که شاید دوست داشته باشی بخونیش . "

و کتاب را بالا گرفت تا توجه بنیامین به کتاب جلب شود و جلوی پایش را نگاه نکند. و دقیقا همان طور که می خواست ، اتفاق افتاد. بنیامین همین طور که کتاب را نگاه می کرد، جلو آمد و پایش را روی زمین روغنی گذاشت و محکم به زمین خورد. صدای زمین خوردنش به حدی بود که توجه همه را به خودش جلب کرد. تمام کسانی که آن اطراف بودند، با خنده او را به هم نشان می دادند. پریا با خنده جلو آمد

و گفت:

"درس اول: هرگز به دشمنت اعتماد نکن. 

درس دوم: هرگز ما خانم ها رو جنس ضعیف به حساب نیار و مارو دست كم نگیر ، ما ها هوش خوبی دارم و به موقعش از هوشمون استفاده می کنیم تا مچ شما رو بخوابونیم . 

درس سوم: هرگز نقطه ضعفت رو به کسی نشون نده. حتی اگه اون عشق به ایران باشه . 

درس چهارم هم اینکه تو که بلد نیستی چرا راه میری؟ خیلی راحت یه ویلچر بگیر و باهاش این ور و اون ور برو."

بعد کتاب را روی شکم بنیامین گذاشت و گفت: " بیا. اینم از شاهنامه که به خاطرش به این روز افتادی ... ولی خیلی مراقبش باش . "

بلند شد که برود. سرش را چرخاند و با تمسخر گفت:

" حالا با هم مساوی شدیم . "

هنوز حرفش تمام نشده بود که پایش روی زمین روغنی لیز خورد. جیغ بلندی کشید و روی زمین افتاد. بنیامین که تازه داشت از گیجی در می امد، با خنده گفت: 

_ "درس اول: حداقل تو دامی که برای بقیه درست کردی، نیفت خانم با سیاست. 

درس دوم : از اون ویلچری که برای من تجویز کردی برای خودتم بگیر . "

و کتاب را برداشت در حالیکه به طرف ماشینش می رفت گفت: 

_ " مثل اینکه حالا واقعا با هم مساوی شدیم . "

**********************

و سرانجام روز اعلام نتایج امتحان استاد لنگدان رسید. پریا که تا قبل از آن روز بی تابی می کرد، حالا حس می کرد کاش هیچ وقت نتایج خوانده نشود. با نگرانی به روشنا گفت: 

_ " من استرس دارم. حتی فكر کردن به این موضوع ممکنه اون پسره رتبه بهتری بگیره هم برام عذاب آوره . "

_ " اصلا نگران نباش. مطمئن باش که تو خیلی خوب میشی. من بهت ایمان دارم ، یادت نره كه تو دانشجوی بورسیه ای ایرانی . "

کمی دلگرم شد ولی هنوز کمی نگران بود:

" آخه تو که نمی دونی استاد چقدر ازش تعریف می کرد...گفت اون یه دانشجوی خوب بوده ... خودتم میگی كه الان یه داروساز خیلی خوبه . "

_ یادت نر که تو هم جزو بهترین دانشجوهای ایرانی .... دیگه همه اینو می دونن که ایرانیا چقدر باهوش و با استعدادن. من مردم اینجا رو خوب می شناسم. اروپایی ها هیچی استعداد ندارن ولی بشکه اعتماد به نفس هستن.... ولی ماها باهوشیم اما اصلا اعتماد به نفس نداریم .

پریا لبنخدی زد و : 

_ " یعنی میگی امیدوار باشم دیگه ؟ "

خیلی مطمئن جواب داد: "آره..ایمان داشته باش به خودت."

خندید و دلگرم شد. به در کلاس که رسیدند، از روشنا خداحافظی کرد و وارد شد. اصلا حوصله کل انداختن با بنیامین را نداشت. بنیامین هم سراغش نیامد. استاد زودتر از زمان اصلی وارد کلاس شد. برگه ها را در دست داشت. قیافه اش تعریف چندانی نداشت و این نشان از بد بودن نتایج بود. بدون هیچ مقدمه ای گفت: 

_ " برگه ها رو نصحیح کردم ... خیلی ناامید شدم. خیلی بد کار کردین ... اگه به همین شیوه بخواین ادامه بدین ، از دانشگاه اخراج می شین . "

به اولین برگه نگاه کرد: 

_ " برگه ها رو هم به ترتیب نمره گذاشتم ."

اولین نمره دوازده بود. اما برگه نه به نام بنیامین بود و نه پریا ....

هردو صدای قلب خودشان را به وضوح می شنیدند . پریا به خودش دلداری داد که حتما برگه بعدی مال خودش است اما نمره ها به 7،8،9،10،11 و همین طورنمره های پایین تر می رسید تا به 25/0 رسید.

دو برگه دیگر در دست استاد بود ؛ پریا احتمال داد كه هردو صفر شدند

_ " و بالاخره رسیدیم به دو برگه ی آخر ... من واقعا نمی دونم باید در مورد این دو برگه چی بگم . "

اندکی مکث کرد دهان پریا از شدت نگرانی خشک شده و پروفسور ادامه داد :

_ " وقتی تصحیح می کردم، دهنم از تعچب باز موند. اول از همه برگه بنجامین.... . نمره شما 20 هست ."

این را که گفت ، دل پریا ریخت. صورتش را با دست پوشانده بود و از لای انگشتانش استاد را نگاه کرد . 

_ "و خانم یزدان پناه: " بیست به اضافه ی بیست و پنج صدم . "

این را که گفت، پریا بالا پایین پرید و گفت:

_ " هورا...هورا...وای اصلا باورم نمیشه...هورا... " 

استاد لنگدان نگاهی سزرنش گرانه به پریا انداخت و :

_ " بهتر نیست کمی فروتن باشید ؟ "

استاد رو به بقیه دانشجو ها ادامه داد : 

_ " این دو تا برگه واقعا عالی بودند، در سطح بسیار بالایی بودند، البته از بنجامین جای تعجب نیست که همچین دانشی داشته باشه. به هر حال ایشون یکی از دانشجوهای بسیار خوب من بودن. و الان هم یه داروساز موفق هست. ایشون پایه قوی دارن. ولی از برگه خانم یزدان پناه تعجب کردم . چون این خانم سال اولی هستند ولی اطلاعاتشون خیلی فراتر از چیزی که من می خواستم بود ... هر چند انگلیسی رو خیلی خوب می دونن ولی به هر حال زبان مادری شون نیست ... و درس خوندن به یه زبان بیگانه سخته..."

و رو به پریا کرد و گفت: 

_ " من پرونده شما رو که مطالعه کردم ، فهمیدم که شما ایرانی هستید. درسته ؟ "

پریا که حالا سعی می کرد فروتن باشد، گفت: 

_ " بله استاد ... من دانشجوی بورسیه ایران هستم . "

_ " همین رو می خواستم بگم ... مثل اینکه شما جزو بهترین دانشجوهای ایران هستید ."

و رو به بقیه که بهت زده بودند گفت:

_ " من دانشجوی ایرانی زیاد داشتم ... ایرانی ها خیلی باهوش و با استعدادند. نمیدونم میدونید یا نه ولی هوش سه تا ملت زبان زد هست. ژاپنی ها، ایرانی ها و صهیونیست ها... اگه توجه کنید مدیریت اکثر شرکت های موفق دنیا، ملیت اکثرا یکی از این سه کشور رو دارن. و ما خوشحالیم که شما در دانشگاه انگلیس درس می خونین."

چند ثانیه مکث کرد و گفت: 

_ "حالا می رسیم به گروه بندی. اول از همه خانم یزدان پناه و بنجامین توی یه گروه هستن ."

هردو با هم گفتند:

_ " چی؟؟؟ "

_ شما دو تا خیلی با استعدادین. وقتی با هم باشین من امیدوار میشم که سطح علمی دانشگاه بالا بره . "

_ " استاد خواهش می کنم. هرکدوم از ما با دانشجوهای ضعیف تر کمک کنیم تا کلاس یه دست شه . "

نگاه چپ چپی به پریا انداخت و گفت:

_ "دوشیزه خانوم... من ترجیح میدم بین یه جماعت تنبل، دو تا دانشجوی تاپ داشته باشم تا اینکه همه متوسط باشن ."

بنیامین هم به حرف آمد و : 

_ " استاد راستش من و این خانوم با هم نمی سازیم و بهتره از هم دور باشیم. این جوری بهتر شکوفا میشیم . "

_"بله منم نمیتونم اینو تحمل کنم این بشر غبر قابل تحمل ترین آدمیه که من دیدم .... میدنین گوشت تلخه ."

دعوا دوباره شدت گرفت :

"یه جور حرف میزنی انگار خودت خیلی خوب هستی گندترین و مزخرف ترین آدمی هستی که من تو عمرم دیدم . "

پریا دهان باز کرد تا جواب بنیامین را بدهد که استاد گفت: 

_ " بس کنید خسته شدم از بس شاهد دعواهاتون بودم اونم به یه زبون دیگه 

همین که گفتم. دیگه هم نمی خوام راجع به این مسئله حرفی بشنوم ."

استاد دور شد تا به بقیه دانشجوها برسد که پریا به دیوار تکیه زد و چپ چپ بنیامین را نگاه می کرد رو به بنیامین گفت: 

_ " این جوری نمی شه. این دنیا جفت ما رو یه جا نمی تونه تحمل کنه ... باید یکی مون از اینجا بره . "

_ " میگی چیکار کنیم؟ دوئل کنیم خوبه ؟ " 

_ " آره پیشنهاد خوبیه قبول میکنم. اونقدر دوئل می کنیم تا بالاخره یکی مون خسته شه و عطا این دانشگاه رو به لقاش ببخشه . "

كمی مكث كرد و : 

_ " مطمئن باش اینی که دارم راجع بهش حرف میزنم من نیستم . "

بنامین باتمسخر گفت: "هه...چه مطمئنم حرف میزنه. مثل روز برام روشنه که دو روز دیگه با گریه از اینجا میری .... کوچولو تو باید با عروسکات بازی کنی. جای تو کودکستانه نه دانشگاه ."

_ " اتفاقا دانشگاه جای تو هم نیست پیرمرد .صدای كلنگ گورت میاد... تو باید دنیال گور و کفنت باشی . "

_ " اون تویی که باید دنبال گور و کفن باشی ... فکر نمی کنم دوام بیاری نگرانم زیر دست من تموم کنی . "

استاد لنگدان بلند داد زد:

_ " چه خبره ؟!! کلاس رو گذاشتین روی سرتون ... جلس قبل هم دعوا کردین اما من هیچی نگفتم .... امید وارم دیگه تكرارنشه وگرنه برای جفتتون بد میشه ... "

به ظاهر دیگه با هم دعوا نکردند . اما در واقع با چشم و ابرو برای هم خط و نشان می کشیدند .... استاد لنگدان به هر گروه بشر و لوله آزمایشگاه و وسایل دیگر داد و از آنها خواست که طبق دستور محلول بسازند. پریا تمام وسایل را برداشت و کمی دورتر از بنیامین گفت: 

_" اینا مال منه .... تو برای خودت یه کاری کن. انتظار نداری که بعد از اون حرفات کنار تو وایسم ؟ "

_ " اتفاقا منم حوصله تو و اخلاق گندت رو ندارم . "

_ " خب با رفتنت منو خوشحال کن . "

بنیامین تمام وسایلی که لازم داشت را از کمد برداشت و دورتر از پریا مشغول ساخت محلول شد. اواسط کلاس بود که استاد لنگدان به سراغشان آمد تا پیشرفت کارشان را ببیند.

_ " مگه شما دوتا هم گروه نستید ؟! پس چرا جدا از هم کار می کنید ؟ "

پریا شانه بالا انداخت و بنیامین گفت: 

_ " ما که گفتیم هم گروهمون نکنید که نمی تونیم با هم کار کنیم . "

استاد با بی خیالی گفت: 

_ " باشه...باشه...منم نمره ی کار گروهی که 8 نمره ست رو به شما نمیدم . "

هردو با هم گفتند: 

" مشکلی نیست."

_ " خانم یزدان پناه مطمئنید که با این نمره باز هم ایران شما رو حمایت می کنه؟ مطمئنید که شما رو به ایران برنمی گردونند؟ "

پریا با اطمینان گفت: "مطمئن باشید با نمره بقیه درسام، این یکی به چشم نمیاد."

استاد با درماندگی سرش را تکان داد: 

_ " فکر کنم اگه یه کلمه دیگه با شما حرف بزنم، دیوونه میشم . "

چند دقیقه بعد، وقتی کار تمام گروه ها به اتمام رسیده بود و در حال تحویل محول ها بودند، فکری به ذهن پریارسید. خیلی آرام با خودش گفت:

_ " باید حال این پسره رو بگیرم من .... پسره گستاخ. هرچی از دهنش درمیاد به من میگه. الان نشونش مدم . "

و بعد طوری که کسی متوجه نشود به طرف کمد رفت. اولین چیزی که دید، بطری اسید سولفوریك بود بود. آن را برداشت و به طرف محلول بنیامین رفت. و سه چهار قطره در لوله آزمایش ریخت و با سرعت بیرون رفت. اواسط راه یادش آمد که بطری اسید سولفوریك را داخل کمد نگذاشته ؛ برگشت . کلاس هنوز شلوغ بود و در کمد باز ... جعبه را سر جایش برگرداند. قصد رفتن کرد بنیامین را دید که بالبخندی موذیانه او را نگاه می کند. زمین را نگاه کرد. هیچ روغنی زمین را لیز نکرده بود. آرام با خودش گفت:

_ " هفته دیگه قیافه ات تماشاییه . "

فصل ششم

یک هفته مثل برق و باد گذشت. در این مدت اکثر استادها با پریا و بنیامنین و مخصوصا استعدادشان در کل انداختن و تحقیر و توهین به یکدیگر آشنا شده بودند. همه از جر و بحثشان در کلاس و راهرو شکایت داشتند. اما چاره ای جز تحمل نبود. صبح روزی که با استاد لنگدان کلاس داشتند، کنار بنیامین نشست و آرام گفت: 

_ " لحظه شماری می کنم هرچه زودتر استاد نتایج رو بگه.... دوست دارم یه بار دیگه ببینم که کمتر از من شدی ...."

_ " هه...زهی خیال باطل. مادر ناییده کسی که نمره آزمایشگاه از من بیشترشه . "

_ " فعلا که اون کنار دستت نشسته . " 

استاد لنگدان انگار از حالت صورتشان فهمیده بود که دوباره جر و بحث می کنند. ولی حرفی نزد. فقط لبهایش را به هم فشرد و گفت:

_ " بازم به ترتیب نمره ها اسم هاتون رو اعلام میکنم."

و مثل بار قبل بهترین نمره خیلی بالا نبود. همین طور اسامی را خواند و تنها اسم پریا مانده بود و بنیامین. پریا مطمئن بود که بدترین نمره بنیامین است و حدس زد که اسم او را آخر می خواند تا مثل بار قبل از محاسن آزمایشش بگوید اما استاد گفت: 

_ " دو نفر آخر ؛ یعنی بنجامین و دوشیزه یزدان پناه ؛ هیچ نمره ای رو کسب نکردند و براشون صفر لحاظ کردم ."

هر دو گفتند: 

_ " چی؟ صفر؟ آخه چرا ؟ "

_ " چرا رو باید از خودتون بپرسید. از 8 نمره کار گروهی که هیچ امتیازی نگرفتید. دو نمره هم متعلق به شرح آزمایش بود که شما شرح رو ننوشتید. و ده نمره باقیمانده هم مربوط به کیفیت محلول بود که از اون هم هیچ امتیازی نگرفتید. محلول جفتتون اون چیزی که من می خواستم نبود. ماده ای اضافی قاطی محلول شده بود. که ماهیت اونو کاملا عوض کرده بود . "

همه چیز معلوم شد. هر دو از یک کلک استفاده کرده بودند. پریا با بهت گفت: 

_ " تو به من رودست زدی. چطور تونستی این کارو با من کنی ؟! این حقه نامردهاست."

بنیامین هم عصبانی گفت:

_ " زاهدان کاین جلوه بر محراب و منبر می کنند 

چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند .... تو که خودتم همین حقه رو زدی. حالا چرا اینجور مظلوم نمایی میکنی و خودتو خوب جلوه میدی؟؟؟! "

پریا که چیزی را به خاطر می آورد گفت: 

_ " پس اون خنده های مرموزت بی دلیل نبود . پس نقشه داشتی ..."

استاد عصبانی تر از همیشه گفت:

_ " بسه خانوم... بسه بنجامین .... خسته شدم. سه هفته ست که کار هرروزتون شده دعوا. ..هر روز سر یه جیز جدید .... تحمل من پیرمرد هم حدی داره .... دیگه نمی تونم ..... بریدم. همین الان برید پیش مدیریت دانشگاه ! "

پریا با التماس افتاده بود: 

_" استاد ببخشید... خواهش می کنم ...."

اما بنیامین که به نظر می رسید نمی خواهد غرورش را زیر پا بگذارد، به طرف در رفت. بنیامین با لحنی سرزنش گرانه رو به پریا گفت: 

_ " بیا ببینم ... یه ذره غرور داشته باش... این التماس چیه؟؟؟؟ "

همان جا کنار در ایستاد تا پریا هم بیاید و با هم بروند. ولی خواهش و التماس او تمامی نداشت. کم کم داشت به غلط کردم و به خاک افتادن می رسید که بنیامین آمرانه گفت: "بیابریم دیگه.... چقد التماس می کنی ؟ "

و پریا با بی میلی از در بیرون آمد و پشت سر بنیامین راه افتاد. با ناراحتی گفت: 

_ " یعنی برامون پرونده تشکیل میدن و می فرستن کمیته انضباطی ؟ "

بنیامین شانه هایش را با بی اعتنایی بالا انداخت که حرص پریا را درآورد .

_ " چرا اینقدر آرومی؟ مثل من یه خرده نگران باش."

_ " واسه چی نگران باشم ؟! من سابقه خوبی دارم. نهایتا کار به تشکیل پرونده و اخراج برسه. با تمرکز به داروسازی می رسم. اونی که باید نگران باشه تویی که باید با سابقه بد برگردی ایران ..."

پریا بیشتر نگران شد. به در اتاق مدیریت رسیدند که بنیامین در زد و داخل رفت و با لبخند گفت:

_ " روز بخیر پروفسور مک لارن ."

بنیامین راست می گفت. او آنقدر برای پروفسور مک لارن مهم بود که مك لارن از جایش بلند شدو با او دست داد: 

_ " از دیدنت خوش حالم بنجامین . "

_ " خبر دارید که چرا اینجاییم ؟ "

_ " بله ، پروفسور لنگدان تلفنی به من خبر دادند...خب به من بگید چرا؟ ظرف این دو سه هفته همه استادهاتون دو تا چیز را به من گفتند. اول اینکه شما دو نفر از لحاظ درس فوق العاده اید دوم هم اینکه دست کم روزی دو- سه بار با هم به شدت مشاجره دارید. و دعوای لفظ می کنید آن هم به زبان فارسی. همه گله داشتند .هم استادها و هم دانشجوها .... 

مهم نیست که دعوا بر سر چیه. تنها چیزی که از شما می خواهم اینه که دعوا را کنار بگذارید و با هم یکی شید . تا برای دانشگاه افتخارآفرینی کنید. در غیر این صورت من یه جریمه سنگین برای هر دو شما در نظر می گیرم. 

خب حالا به من قول بدبد که از این به بعد جر و بحث تعطیله ."

پریا که تا آن لحظه ساکت بودگفت: 

"تلاشمون رو می کنیم . "

بنیامین هم با سر حرف پریا را تاببد کرد و پروفسور گفت:

_ "خب من این حرف شما رو قبول میکنم و امیدوارم دیگه تکرار نشه ولی قبل از رفتن برای اینکه واقعا به من نشون بدید که دعوا ها تموم شده همدیگرو بغل کنید و با هم دست بدهید."

پریا از کوره در رفت و گفت: 

_ " چی گفتی؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!! من بمیرم اینو بغل نمی کنم."

پروفسور با تعجب گفت: 

_ " یعنی از دعوا دست برنمی دارید ؟؟؟؟ بازم میخاهید شروع کنید ؟! "

بنیامین که در حال خنده بود گفت: 

_ " نه استاد ایشون منظوری ندارند ..دیگه قرار نیست دعوا کنیم . "

_ " پس حداقل با هم دست بدهید که من مطمئن شم ."

بنیامین که هنوز می خندید گفت:

_ " لازم نیست. همون قولی که دادیم کافیه . "

لنگدان که گیچ شده بود با تعجب سری تکان داد و درحالی که تا دم در آنها را راهنمایی كرد

پریا و بنیامین از اتاق بیرون آمدند . هر دو ساکت بودند. در چند متری کلاس پریا رو به بنیامین گفت: 

_ " راستی توی محلول من چی ریختی ؟ "

بنیامین با خنده گفت: "الكل! "

پریا خندید و گفت: 

_" اگه بدونی من چی ریختم.. سولفوریك اسید. "

هر دو بلند خندیدند: "نترسیدی بریزه روی دستت و سوراخ شه؟ "

_ " اون موقع اینقدر هل بودم که به تنها چیزی که به تنها چیزی که فکر نکردم همین بود."

در را که باز کردند، هنوز می خندیدند. استاد لنگدان تا آنها را دید با خوشحالی گفت:

" خب.... این خنده نشون میده که دیگه از دعوا خبری نیست ."

پریا نگاهی به بنیامین کرد و باخنده گفت:

_ " من که فکر نمی کنم ...."

و هر دو با هم خندیدند.

************

چند روزی از آخرین بحثشان گذشته بود ؛ کلاس تمام شده بود. همه کلاس را ترک کرده بودند که او خیلی آرام از سرجایش برخاست و آهسته آهسته حرکت کرد. بنیامین را دید که بدو بدو به سمتش می آید. خیلی عصبی و بداخلاق بود. به پریا که رسید، غرید:

_ "کار تو بود ؟ "

تعجب کرد. نمی دانست به خاطر چه چیزی بنیامین عصبی شده است. با کنجکاوی پرسید:

_ "چی ؟ "

_ " خودتو به اون راه نزن. پنچر کردن ماشینم کار توئه. انکار نکن من میدونم که تو با چاقو چرخمو پنچر کردی ."

پریا که می خواست بی گناهی اش را ثابت کند، گفت: 

_ " باور کن من پنچرش نکردم. اگه کار من بود بهت می گفتم. دارم راست میگم . "

_ " تو هم انتظار داری باور کنم؟ "

صدایش را بالاتر برد:

_ " این کارهای عجیب غریب رو فقط تو انجام میدی. کی توی این دانشگاه غیر از تو با من دشمنی داره ؟ "

پریا هم صدایش را بالا برد:

_ "بهت گفتم کار من نیست. من چاقو ندارم. اگر هم داشتم قدرت یه همچین کاری رو نداشتم . "

_ " آخ ... آخ... خانوم كم زور... خوب بهونه ای داری كه گردن نگیری..."

_ " چرا نمیفهمی ؟! به چه زبونی بهت بگم ؟! كار من نبوده..."

_ " مطمئن باش تلافی میكنم..."

_ به به...چشمم روشن. دو سه روزی بیشتر از قولی که به من دادین نگذشته ... به این زودی یادتون رفت؟ "

هر دو برگشتند. پروفسور مک لارن بود. بنیامین با کف دست بر پیشانی اش زد و گفت:

"اه... عجب شانسی."

_ " گفته بودم اگه رفتارتون تکرار شه، جریمه سختی در انتظارتونه . "

چند ثانیه ای فکر کرد: " خب...جریمه شما اینه که طبقه اول رو که شامل راهرو و پله ها و کلاس ها میشه باید طی بکشید . "

پریا و بنیامین گفتند: "چی؟ طی بكشیم ؟ این چه مدل جریمه ای هست ؟؟

توروخدا تخفیف بدید."

_ " تخفیف می خواین؟ باشه . میشه 2 طبقه . "

پریا مظلومانه گفت: 

_ "پروفسور..."

و پروفسور با بدجنسی تمام گفت: " سه طبقه رو تمیز کنید."

هر دو دهان باز کردند که اعتراض کنند، که پروفسور مک لارن گفت: "اگه اعتراض کنید مجبورتون می کنم دستشویی ها رو هم تمیز کنیدها...."

در عرض چند ثانیه، یک سطل پر از آب و یک جارو و طی آماده شد و پریا و بنیامین مشغول تمیز کردن راهروها، پله ها و کلاس ها شدند. پریا جارو را در سطل آب می زد و زمین را خیس می کرد و بنیامین طی می کشید.

اسناد لنگدان و پروفسور مک لارن از دور مشغول تماشای این منظره بودن. استاد لنگدان پرسید: 

_ " آه ... چرا این کار رو به عنوان جریمه شون تعیین کردید؟؟! شما می تونستید یه تحقیق سخت و وقت گیر دستشون بدید ... اینطوری ازشون خوب استفاده می بردیم. تازه معلوم نیست تا آخر کار هردوتاشون زنده بمونن ... اینا همدیگرو می کشن."

مک لارن متفکرانه گفت : 

_ "شاید اولش با هم دعوا کنن ولی همکاری نفرت شون رو از هم کم میکنه. کم کم رابطه شون با هم خوب میشه. مکمل هم میشن و این دانشگاه و خودشون رو به سطح بالایی می رسونه ."

و با لبخند بگوبگوی نظافت چی های جدید نگاه کردند و بعد رفتند 

پریا همین طور که جارو را در سطل اب می زد، با خشم گفت:

_ " آخ که دوست دارم با همین دستای خودم خفه ات کنم واااااااااااااااای که چقدر از تو بدم میاد!!!! "

_ " حالا مگه چی شده؟ این همه تو دعواها رو شروع کردی، یه بار هم من..."

_ " مشکل اینجاست که اون همه دعواهایی که من شروع کردم، هیچ دردسری نداشت. ولی این یکی.... " 

بعد جارو را روی زمین انداخت:

_ " من دیگه خسته شدم. خونه مامانم هم این همه کار نکردم. سه ساعته که دارم یه ریز کار می کنم. من روزه ام.دیگه نمیتونم . "

بنیامین جارو را به طرفش انداخت: 

_ " خب منم روزه ام. مگه فیل هوا کردی ؟ "

پریا با تعجب گفت:

_ "مگه تو مسلمونی ؟ "

_ " نه فقط خدا پیغمبر مال شماهاست...."

بعد نگاهی به پریا انداخت که لبخندی بر لبش بود:

_ " چرا می خندی ؟ "

_ " اگه نفرتم به تو انداره یه کوه باشه، الان به اندازه یه سنگ ریزه ازش کم شده.. "

و این بار بنیامین پر صدا خندید و پریا پرسید:

_ "به چی می خندی ؟ "

_" به اینکه تا از اینكه تا ذره ذره بخواد این كوه تموم شه ، من و تو رسما سرایدار اینجا میشیم . "

پریا هم خندید ؛ چند ثانیه گذشت پریا همچنان در حال خدیدن بود 

_ " خنده دیگه بسه ... زود زمین ها رو بشور دیگه..."

و سطل آب را که حالا خیلی کثیف شده بود، با پا به طرفش هل داد. کمی از آب بر لباس پریا ریخت. 

_ " وااای خدای من با لباسم چیكار كردی ؟! بذار نشونت میدم ..."

و انتقام جویانه سطل را برداشت و تا نصفه بر سر و صورت و لباس بنیامین ریخت. 

بنیامین چند ثانیه ای گیج بود و بعد در یک حرکت سریع سطل آب را برداشت

_ " نه بنیامین... خواهش می کنم. نه..غلط کردم .... تو رو خدا ... "

ولی التماس بی فایده بود. بنیامین نیمه دیگر سطل را روی لباس پریا خالی کرد. مانتویش خیس شده بود و لباسش بوی گند می داد. با تعجب سر و وضع خودش را نگاه می کرد که صدایی شنید:

_ "دلم براتون سوخت. می خواستم بهتون بگم دیگه لازم نیست کار کنید. ولی با این وضع باید بقیه ساختمون رو هم تمیز کنید . "

این را گفت و رفت. پریا جارو را به زمین کوبید:

_ " اه.... اینم شانسه كه من دارم ؟! "

و بعد به سمت دستشویی رفت. در رابست. مانتویش را در آورد و کمی با آب شست و انرا می تکاند تا خشک شود که ناگهان در باز شد و بنیامین داخل آمد .

پریا فوری مانتویش را دور خودش پیچید:

_ " اووووو....چرا سرتو می ندازی پایین می یای داخل ؟ " 

_ " خیلی ببخشید که برای اینکه بیام توی دستشویی مردونه، در نزدم . "

و دکمه هایش را باز کرد تا پیراهنش را درآورد. پریا سرش را برگرداند تا این صحنه را نبیند و سریع از دستشویی بیرون آمد. 

سطل آب را پر کرد و شروع به شستن و طی کشیدن زمین کرد. خیلی خسته بود. ولی چاره ای نداشت. چند دقیقه بعد بنیامین بیرون آمد. لباس خیس و چروکش به تنش چسبیده بود. عضلات در هم پیچیده بازویش به وضوح دیده می شد.بنیامین با عجله به طرفش آمد: 

_ " جارو رو بینداز. دیگه لازم نیست کار کنیم . "

پریا با تعجب پرسید:

_ " چرا؟ دو طبقه ی دیگه مونده . "

_ " فرار می کنیم. اگه بخوای اونا رو هم جارو کنی، حرفی نیست. ولی تا سحر طول می کشه . "

کمی فکر کرد. راست می گفت. پس سرش را به علامت مثبت تکان داد و پشت سر بنیامین راه افتاد. چیزی به ذهنش رسید: 

_ " ولی مگه قرار نیست کار که تموم شد سرایدار یه نگاه بیندازه ؟ "

_ " مهم نیست. فقط باید مواظب باشیم کسی مارو نبینه . "

با عجله بیرون رفتند تا اینکه به اتاق سرایدار دانشكده كه رسیدند. بنیامین چند ثانیه ای متوقف شد و فکری کرد. به سرعت وارد اتاق شد و یک دسته کلید بزرگ را برداشت و با سرعت برگشت. پریا هم که به ناچار پشت سر بنیامین می دوید. به اتاق مدیر که رسیدند، بنیامین با یکی از کلیدها در را باز کرد و بین کمدها دنبال چیزی گشت.برگه ای را بیرون آورد. پریا که گیج شده بود، پرسید: 

_ " داری چیکار می کنی ؟ "

بنیامین مرموزانه گفت: 

_ " لازم تیست بدونی. فقط اینو بذاز داخل کیفت. بعدا ازت می گیرم . "

ابتدا کمی تردید کرد ولی بالاخره آنرا در کیفش گذاشت.

با عجله کیفش را برداشت و از در خارج شدند. از راهرو گذشتند و از پله پایین آمدند که سرایدار را روبروی خود دیدند :

_ " با این عجله کجا میرید؟ مگه کارتون تموم شده ؟ "

هردو به لکنت افتاده بودند، مرد سرایدار لحن بازجو ها را به خودش گرفت : 

_ " در اتاق پرفسور مك لارن باز بود ؛ شما اونجا بودید ؟! "

_ " ما داشتیم كارامون رو انجام میدادیم..."

این را بنیامین گفت و پریا كه از ترس یخ كرده بود ؛ساكت ماند 

به کیف سامسونت بنیامین نگاهی انداخت :

_ "در کیفت رو باز کن ببینم تا مطمئن شم تو چیزی برنداشتی ؟ "

و بنیامین در کیفش ر اباز کرد و مرد کل کیفش را گشت. چیز خاصی پیدا نکرد. رو به پریا گفت:

_ "حالا شما ؟ "

یک لحظه به ذهن پریا رسید که کیفش را برای بازرسی به پروفسور دهد و کاری که بنیامین کرده بود را به مرد سرایدار بگوید و بنیامین را حسابی به دردسر بیاندازد. اما حس عجیبی اجازه این کار را به او نداد. کیف را محکم به خود چسباند.:

_ " نه...نمی تونم من کیفمو به شما نمیدم . "

مرد سرایدار مصرتر گفت: 

_ " لطفا کیفتون رو به من بدید . " 

_ " چیزه...یعنی اینکه... داخل کیفم... وسایل زنونه س.... نمی تونم کیفم رو به شما بدم."

این جمله را که می گفت، گونه هایش قرمز شده بود. هرچند خیلی خجالت می کشید، اما حقه اش گرفت و مرد سرایدار به سختی راضی شد، و :

_ "باشه... می تونید برید."

کمی که از پروفسور دور شدند، بنیامین با قدرشتاسی گفت: 

_ "ممنون. جبران می کنم."

_ " منم همین طور . "

با تعجب گفت: "چی رو جبران می کنی؟ من که برات کاری نکردم . "

_ " نه خواهش میکنم... شکسته نفسی نفرمایید. با این کارت از ترس سه کیلو کم کردم. قلبم180 تا می زد. اگه کیفم رو می گشت، منم شریک جرمت حساب می شدم و باید قید درس و دانشگاه رو می زدم و برمی گشتم ایران. به هرحال منتظر باش ، من تلافی کنم . "

بنیامین هم از آن حالت مهربان درامد و متقابلا گفت:

_ " آها...یس یعنی بازیت گرفته.. باشه... پس بچرخ تا بچرخبم!!!!!! "

در حالیکه از بنیامین دور می شدبا بی محلی گفت: 

_ "برو بابا...."

******************

با عجله به سمت بنیامین رفت و : 

_ " اون چیزی كه از دفتر مك لارن برداشتی چیه كه انقد همهمه بیتن استادا افتاده..."

_ " هیچی چیز خاصی نبوده..."

_ " آه... پس بخاطر هیچی بین استادا همهمه افتاده ؟! "

_ " دختر بچه ها بهتره دخالت نكن..."

_ " زود ازم عذر خواهی كن ؛ وگرنه ..."

نگذاشت حرفش تمام شود : 

_ " وگرنه چی ؟! ناراحت میشی ؟! "

_ " نه... فقط میرم و هرچیزی كه دیشب دیدمو برای مك لارن تعریف میكنم.... میدونی كه چقد برات بد میشه..."

_ " برو بذار باد بیاد دختر كوچولو....فكر كردی من میترسم ازت ؟! "

_ " باشه ...میرم..."

و از بنیامین دور شد و میخواست به سمت دفتر مك لارن برود كه :

_ " پریا ...یه لحظه صبر كن..."

پریا ایستاد و : " خب زود بگو كه میخوام برم پیش مك لارن ... "

_ " این كارو نكن..."

_ " چرا ؟ چه دلیلی داره كه نباید بهش بگم ؟! "

_ " "چون من ازت میخام ."

_ " تو ازم میخوای ؟! مگه تو كی هستی ؟! "

_ " پریا من ازت خواهش میكنم...."

پریا لبخند لبخندی زد مغرورانه گفت:

_ "خوب بود. اما کافی نبود."

_ " منظورم اینه که از ته دل خواهش میکنم این کارو نکنی . "

پریا اخمی به پیشانی انداخت و: 

_ " بازم کافی نبود ."

_" پریا ... التماست می کنم این کار رو نکن ." 

پریا با قهقه ای زد و :

_ "باشه... حالا که التماس میکنی منم قبول می کنم." 

و با لبخند بنیامین را نگاه کرد. همان لبخندی که بنیامین را به نقطه جوش می رساند. پریا مشت به هوا حواله کرد و زمزمه کرد:

_ " مطمئن باش این کارت رو جبران کنم . "

بنیامین قهقه ای پیروزمندانه زدو : 

_ " فکر نکنم همچین روزی بیاد . " 

_ "گاهی وقتا آرزو میکنم کاش خون آشام بودم اون وقت .... آخ که حسابتو میرسیدم . " 

پریا با تمسخر گفت:

_ " خدا هم خرو میشناخت که بهش شاخ نداد !! "

_ " اصلا من نمیدونم خدا شما زن ها رو چرا آفرید؟؟؟ واقعا دنیا بدون شما گلستان 

میشد، همین ماها کافی بودیم ! "

_ "باید به اطلاعتون برسونم که شما ها فقط گزینه آزمایشی بودید، اول شماها رو آفرید بعد هرچی کم و کاستی داشتید رو توی وجود ما کامل کرد "

_ "خیلی به خودت مطمئنی خانوم! فعلا که دنیا داره رو دست ماها میگرده ."

_ " نه اشتباه نکن، ماها خودمون رو کنار کشیدیم که تو کثافت کاری ها شما شریک نباشیم!!!"

درهمین حال روشنا از کنارشان رد شد و با تاسف سری تکان داد و :

_ "شما دوتا هنوز دارین کل کل میکنید؟؟ واقعا که... به کلاس اولتون که نرسیدید حداقل زودتر برید تا کلاس دومتون رو از دست ندید."

هردو نگاهی به ساعتشان انداختند و روشنا درست میگفت تا شروع کلاس بعدی چیزی نمانده بود با سرعت به طرف کلاس مورد نظر رفتند دانشجوها با نظم سرجایشان نشسته بودند و با ورود همزمان آن دو احتمال دادند تا حالا درحال کل انداختن بودند، پریا سعی کرد دورترین صندلی از بنیامین را در نظر گرفت تا برای ساعتی هم که شده بنیامین را نبیند، در حالی که کتاب هایش از کیفش بیرون میکشید صدای بنیامین را شنید که برخلاف همیشه که فارسی حرف میزد به انگلیسی رو به پریا کرد و: 

" ولی من مطمئنم اون بالاخره منو یه بار به قهوه دعوت میکنه !"

پریا نگاهی به بنیامین انداخت ، آنجلا و جیمز مشغول حرف زدن با بنیامین بودند.

چندنفری از همکلاسی ها بنیامین را تشویق کردند و مشتاقانه رو به پریا چرخاندند تا عکس العمل پریا را بشنوند

پریا با نفرت هرچه تمام تر جواب داد: 

"روز مرگمه اون روزی که تو رو به قهوه دعوت کنم."

بنیامین قهقه ای سر داد و :

_ " اوه... یعنی روز مرگ شما قهوه خوردن ما آزاده؟؟؟!!! پس بی صبرانه منتظر روز مرگ شما میمونم !!! "

این بار همه خندیدند و این پریا را عصبانی تر کرد : 

_" مطمئن باش اون روز رو نمیبینی و آرزو به دل میمونی آقای بانمک! "

و در همین حین "پرفسور بورگین" استاد درس " تشریح " وارد شد و صدای همهمه قطع شد

دربین کلاس تمام تمرکز پریا روی این مسئله بود تا به بهترین شکل ممکن انتقام بگیرد

اما چطوری؟؟ با خودش زمزمه کرد : 

_ " من باید یه فکر اساسی کنم ،آخ...ولی چطوری؟؟"

آنقدر فکر کرد و فکر کرد و فکر کرد تا بالاخره به نتیجه رسیدچیزی تا پایان کلاس نمانده بود،از کلاس خارج شد،به سرعت خارج شد از راهرو طولانی گذشت و به پله ها رسید پله ها را به سرعت طی کرد از ساختمان بیرون آمد و به حیاط رسید،روشنا را دید

_ " چه خوب شد دیدمت روشنا ! یه کار مهم باید انجام بدم و تو هم باید کمک کنی."

_ " این کار مهم که احیانا به اون دعواهای خرکی تون که برنمیگرده، میگرده؟"

_ "اتفاقا مربوط به همون هاس، ولی تو لازم نیست کار چندان سختی انجام بدی فقط از دور هوای منو داشته باش که یه وقت اون پسره از راه نرسه."

با بی حوصلگی جواب داد: 

" باز چه دسته گلی میخای به آب بدی؟"

پریا دست دوستش را گرفت و دنبال خودش کشید:

_ "بیا به موقعه اش میفهمی ."

به طرف ماشین بنیامین رفت اطرافش را به دقت نگاه کرد و:

_ " فعلا که این اطراف خلوته،مواظب باش کسی مارو نبینه مخصوصا بنیامین . "

به طرف باغچه رفت و کمی از خاک های خیس را برداشت پلاک عقب ماشین را با خاک پوشاند .

روشنا که از دور با بهت این صحنه را میدید رو به پریا کرد و :

_ " تو دیگه چه جور جونوری هستی؟؟هم شمشیر ت رو از رو بستی هم از پشت خنجر میزنی ."

_ " ببین کیانا این دقیقا مثل دیپلوماسی میمونه،هدف ما که بازی جوانمردانه نیست، فقط بردنه که اهمیت داره! "

پلاک جلو را هم که خاک مال کرد دستش را با شلنگ باغبانی که همین اطراف بود شست،موبایلش را از کیف در آورد و شماره ای را گرفت

_"الو پلیس؟ من اینجا یه ماشین پیدا کردم که پلاکشو با خاک مخفی کرده ."

_ ..............

_"من احتمال میدم خلافکار باشه چون وگرنه کی همچین کاری میکنه،شما که بهتر میدونید همچین کاری جرم بزرگیه ."

_..................

_"آدرس اینجا؟ بله یاداشت بفرمایید دانشگاه....." 

_..................

_"چشم من اینجا منتظر شما میمونم"

فقط چند دقیقه کوتاه طول کشید تا ماشین پلیس از راه برسد، پریا پلاک خاک مال شده را به افسر نشان داد،درهمین حین بنیامین خنداخند به طرف ماشینش می آمد

_" آخ که حالا هم وقتش رسیده که من به ریش تو بخندم، مستر بنجامین ! "

اندکی مکث کرد رو به افسر کرد و:

_ " ایشون صاحب ماشین هستن ."

افسر رو به بنیامین کردو : 

_ " شما صاحب ماشین هستید ؟؟ "

_"بله ."

_"صحبتی هم راجع به این قضیه دارید؟؟؟"

_ "صحبت که نه، اما یه مدرک که همه چیو به نفع من ثابت میکنه ."

و موبایلش را از جیب بیرون کشید به طرف افسر و پریا گرفت و :

_ " شاید اگه این فیلم رو ببینید نظرتون عوض بشه ."

پریا با دیدن آن فیلم رنگ از رخسارش پرید فیلم خودش بود از گل مالی کردن پلاک ها، افسر این بار رو به پریا کرد و :

_ " شما باید برای ارائه توضیحات با مابیایید ."

و رو به بنیامین کرد و : 

_ " و شما هم برای ارائه شکایت با ما بیایید ."

پریا با لکنت زبان گفت: 

_ "م.. م....من... نه... اش...اشتباه ....شده ."

پریا را سوار بر ماشین کردند روشنا هم با خواهش با پریا همراه شدو در بین راه فقط اورا نصیحت کرد:

_ " دیدی گفتم این کارو نکن؟؟؟ حالا اینم نتیجه اش نوش جان کن، اینم از دیپلوماسی جناب عالی ! "

اما پریا آنقدر ترسیده بود که نمیتوانست حرفی بزند، موقع پیاده شدن از ماشین، بنیامین را دید که با لبخندی پیروزمندانه اورا نگاه میکند

افسر رو به بنیامین گفت: 

_ " شما میتونید شکایتتون رو تنظیم کنید تا به موقعه اش ما بهش رسیدگی کنیم، تا اون موقع این خانوم بازداشت هستند ."

روشنا مدام در گوش پریا زمزمه میکرد: 

_ " برو ازش عذر خواهی کن، ازش خواهش کن تو رو ببخشه ."

پریا که سعی کرد خم به ابرو نیاورد با لحنی ساختگی گفت: 

_ " اصلا برام مهم نیست چی میشه من نگران هیچی نیستم . "

_" آره ارواح عمت، خانوم رنگ به چهره اش نمونده، الان هاست که غش کنه میگه برام مهم نیست ."

با همان لحن ساختگی گفت : 

_ " اصلا میدونی چیه من عزت نفس دارم نمیخام غرورم رو به خاطر اون از دست بدم ."

روشنا با دهان کجی حرف هایش را به صورت مزحکی تقلید کرد: 

_ "عزت نفس دارم،عزت نفس دارم ، فعلا که بخاطر حفظ غرورت باید دانشگاهت رو از دست بدی،سفارت ایران تو رو برمیگردونه خونه."

با درماندگی گفت: 

_ "خب میگی چیکار کنم؟؟؟برم بهش بگم غلط کردم منو ببخش؟؟"

_ "آره مگه چی میشه؟ برو بگو ازت معذرت میخام،ببین داره تموم میکنه شکایت نامه اش رو، الان امضاء میکنه و تحویل میده،اون وقت برات پرونده تشکیل میدن و تو میری زندان و از دانشگاه هم اخراجت میکنن.... چرا معطلی برو بهش بگو دیگه ."

با درماندگی گفت:

_ "نه روشنا ...نه این کار از من بر نمیاد تو بجای من برو عذر خواهی کن ."

روشنا که تعلل پریا را دید،رو به بنیامین کرد و : 

_ " یه لحظه بیا اینجا...پریا یه کار کوچولو باهات داره ."

بنیامین مغرورانه جلو آمد و:"خب؟ کاری داشتی؟؟"

ولی پریا فقط گستاخانه او را تماشا کرد، روشنا سقلمه ای به او زد و : 

_ " بگو دیگه . "

پریا بی پروا گفت: 

_ " من حرفی ندارم، هرکاری دلت میخواد بکن ."

بنیامین ابرویی بالا انداخت و: 

_ "همین کارو میکنم . "

و دوباره به طرف میز رفت ادامه شکایت نامه را نوشت و امضاء کرد

_"واقعا که پریا، دیدی چه موقعیتی رو از دست دادی؟"

پریا واقعا کلافه شده بود،سعی کرد حرفی بزند:

_ "بنیامین ! "

و بنیامین به طرف پریا چرخید،

کلمات به سختی از دهان پریا خارج میشد: 

_ " این کارو... نکن...منظورم... اینه که شکایت...تنظیم ....نکن!"

بنیامین طلبکارانه و البته با غرور پرسید:

_ " چرا باید حرفی که شما میگید رو انجام بدم ؟؟؟ "

پریا که حس میکرد هر باهرکلمه غرورش خدشه دار میشود با صدایی آهسته گفت: 

_ "چون من ازت میخام . "

_ " تو میخوای ؟! مگه تو كی هستی ؟! "

_ " بنیامین .. خواهش میكنم ..."

بنیامین لبخندی زد مغرورانه گفت : 

_ " خوب بود ... اما کافی نبود . "

و برگشت تا به کاغذ را تحویل دهد که پریا گفت :

_ " منظورم اینه که التماست میکنم این کارو نکن ."

بنیامین اخمی به پیشانی انداخت و:

_ " بازم کافی نبود ."

پریا عصبانی شد و : 

_" دیگه چی میخوای مگه ؟! میخوای به پات بیافتم كه راضی شی ؟! ." 

بنیامن خندید و : 

_ " باشه... قبول می کنم ." 

و برگه را پاره کرد و به افسر گفت: 

_ " شکایتی ندارم . "

و با لبخند پریا را نگاه کرد. همان لبخندی که پریا را به نقطه جوش می رساند. پریا مشت به هوا حواله کرد و زمزمه کرد:

_ " قسم میخورم این کارت رو جبران کنم . " 

بنیامین قهقهه ای پیروزمندانه زدو:

_ " فکر نکنم همچین روزی بیاد ."

" فصل هفتم "

_"بسه پریا... واقعا دیگه بسه.... چقد خودتو تو خوابگاه حبس میکنی؟؟ بیا یه ذره بریم بیرون، من یه ذره اینجا میمو نم خسته میشم موندم تو چطوری تحمل میکنی؟ "

_"نه حوصله ندارم میخام یه ذره فکر کنم."

_" به چی ؟ حتما به همون دعوای بچگونتون، بابا ول کن این کارا رو من میخام برم پیست اسب سواری، مدیر اون پیست دوست صمیمیمه، اگه بیای میتونم برات یه تخفیف درست و حسابی بگیرم ."

چشمان پریا برقی زد و : 

_ "منم میام . "

در طول زمان انگلیسی ها به داشتن دو چیز مشهور بودن;اول داشتن دزدانی که بقدری در دزدی ماهرند که سرمه را از چشم میدزدند و دوم اسب های چالاک; اسب هایی که گویی بر سینه شنا میکنند و از خرد شدن استخوان هایشان هراسی ندارند.

و حالا وقت این رسیده بود پریا با این اسب ها پرواز کند.

تماشای این اسب ها جذابیت خاصی دارد اما جذاب تر و پر هیجان تر سواری گرفتن از این اسب هاست; لذتی که پریا آن را از خود دریغ نکرد

_"ناقلا تو که به ما نگفته بودی اسب سواری بلدی، وگرنه زودتر از این ها میاوردمت اینجا ، شما تو خونتون اسب داشتین که انقد ماهری؟؟" 

_"خودمون که نه ولی شوهر خاله ام آره، اون بهم اسب سواری یاد داد"

صدای مخملی مردانه ای گفت: 

_ " خب اگه خیلی بلدی با من مسابقه بده ."

پریا بدون ذره ای توجه به صاحب صدا گفت:

_ "من اصلا تو رو آدم حساب نمیکنم که بخام باهات مسابقه بدم ."

بنیامین سعی کرد حسادتش را تحریک کند:

_ " حتما ترسیدی، وگرنه قبول میکردی ."

پریا بی اعتنا به او سر اسبش را به جهت مخالف بنیامین چرخاند، و همین بی اعتنایی بنیامین را کلافه کرد: 

_" ترسو..."

و باز هم بی محلی های پریا...

_ " چطوره با من شرط ببندی، هر شرطی که بذاری قبول میکنم ."

پیشنهاد اغوا کننده ای بود، رو به بنیامین کرد و حریصانه گفت:

_ "باشه قبول میکنم، اگه من برنده شدم باید قول بدی که از دانشگاه بری،دیگه تحمل دیدن ریختت رو ندارم."

_" باشه، قبول میکنم و اگه من بردم چیز زیادی نمیخام، فقط اینکه منو به یه قهوه دعوت کنی."

_"مطمئن باش هیجوقت به آرزوت نمیرسی."

_"تو برام مثل یه اسب وحشی اصیل میمونی، رام کردنت فوق العاده سخته و زمان بر، ولی ازت خوشم میاد و بالاخره رامت میکنم ! " 

باتمسخر پریا روبه رو شد:"شتر در خواب بیند پنبه دانه..." 

بنیامین لبخندی زد و :

_ " میریم دور زمین یه دور میزنیم و برمیگردیم همین جایی كه واستادیم .خوبه ؟! :

پریا با حركت سر حرفش را تایید كرد 

"با شمارش من.... یک ...دو...سه..."

پریا لگد محکمی به پهلو اسبش زد و اسب با سرعت شروع به حرکت کرد هردو اسب با فاصله کمی از هم حرکت میکردند،پریا چند ثانیه سرش را به طرف اسب بنیامین چرخاند هردو اسب تقریبا به هم چسبیده بودند و انقد نزدیک که میتوانست پایش پهلو اسب بنجامین را لمس کند،فکر شیطانی به سرش زد،هرچند حقه ناجوانمردانه ای بود ولی برای پیروز شدن هم چاره ای جز این نبود،پریا پا از رکاب در آورد و لگد محکمی به اسب رقیب زد تا او را از تعادل خارج کند که البته کمی هم موفق بود دوباره سعی کرد تعادل اسب بهم بزندپس ضربه چندین برابر محکم تری به او زد،اما این بار به عکس نتیجه داد و تعادل خودش بهم خورد،سرعت اسش را کم کرد تا از اسب نیافتد، بنیامین جلو افتاد پریا با تمام قدرتش به اسبش لگد زد اما دیگر بی فایده بود و بنیامین زودتر از او به نقطه پایان رسید و...

_"نه.... من این مسابقه رو. قبول ندارم، اصلا هرچی که تو داخلش باشِِِِِِِی رو قبول نداااااااااااااارم ، من از تو بدم میاد ...." 

برخلاف پریا که عصبانی بود و فریاد میزد بنیامین با خونسردی مشمئز کننده ای گفت: 

_ " تا حالا دقت کردی که چقد بخاطر این کارای ناجوانمردانه ات تو دردسر افتادی؟؟؟؟ "

بنیامین درست میگفت اگر پریا تمام تمرکزش را بر روی پیش رفتن میگذاشت حتما پیروز میشد . بنیامین با لبخند خاصی گفت : 

_"خب... بازم با من کری میخونی ؟! "

و دوباره به چشم های عصبی پریا نگاه كرد و ادامه داد:

_ " خب یك ساعت دیگه توی همین كافی شاپی كه اینجاست ."

پریا غرید: 

_ " بیخود ... از کوفت هم خبری نیست ."

_ " قرارمون یادت نره این همه نفر حرف مارو شنیدن ..."

پریا کلاه اسب سواری را از سرش بیرون کشیدو با خشم فراوان آن را به قفسه سینه بنیامین زدو بانفرت گفت: 

_ " باشه تو بردی... "

قهقه ی مردانه ای فضا را پر کرد و : 

_ " من یه کار خیلی مهم برام پیش اومده تا یه ساعت دیگه تو رو اینجا میبینم ."

یک ساعت گذشت و پریا با قدم هایی آرام به سمت کافی شاپ رفت در را باز کرد، صحنه ای را دید که از تعجب در جا خشک شد

بنیامین با دیدن پریا ایستاد و :

_ "خب همکلاسی ها عزیز اینم از خانوم یزدانپناه . "

و بعد رو به پریا کرد و : 

_ "وقتی که تو منو به قهوه دعوت کردی دیدم که چقد جای همکلاسی هامون خالیه این شد که رفتم تک تکشون رو از پاتوق هاشون بیرون کشیدم و همشون رو به یه عصرانه دعوت کردم... "

و ادامه داد: 

_ " بالاخره شما زیر قسم ات زدی و منو به قهوه دعوت کردی ، حیف میشد اگه دوستامون نبودن..."

پریا با نفرت فریاد کشید: 

_ " ازت متنفرم ،میفهمی؟؟؟ متنفر..."

و به سرعت از کافی شاپ بیرون آمد...

" فصل هشتم "

امتحانات ترم تمام شده بود زمان انتخاب واحد و استاد رسیده بود، دیدن دوباره بنیامین برایش عذاب آور بود ، تصور همکلاسی شدن دوباره با او و کل انداختن با او برایش کلافه کننده بود وفکری به ذهنش رسید برای دوباره ندیدن بنیامین فقط کافی بود با او همکلاس نشود،بهترین راه این بود که استاد های را انتخاب کند که دست کم درجه دو یا سه باشند، کاری که مطمئنا بنیامین نمیکرد

از فکری که به ذهنش رسیده بود بسیار خوشحال بود

اولین روز شروع ترم با خوشحالی به دانشگاه رفت، "تیبینگ" استاد درس " شیمی عمومی " اولین برنامه درسی او بود ،با خوشحالی روی صندلی ردیف اول نشست نفسی به آسودگی کشید و :

_ " هیچ چیزی بهتر از نداشتن همکلاسی به اون مزخرفی نیست. "

در این خیال بود که "تیبینگ" رشته افکار او را پاره کرد:

_ "شما دوشیزه یزدان پناه نیستید ؟ فكر میكنم شما و بنجامین رتبه اول ترم اول میكروبیولوژی هستید ؟ "

_ "بله همین طوره پرفسور، مشکلی پیش اومده؟؟؟"

_ "آه ...بله، اسم شما جزء لیست من نیست."

_"چطور ممکنه؟؟؟؟!!!! من به شخصه شما رو انتخاب کردم ، شاید اشتباهی پیش اومده ."

_" البته که اشتباهی پیش اومده، شاید جابجایی صورت گرفته ."

پریا با حالتی منگ جواب داد : 

_ " منظور شما رو متوجه نمیشم ! "

تیبینگ او را به سمت در راهنمایی کرد و : 

_ " مدیر گروه شما رو راهنمایی میکنند ."

و در خروجی را به پریا نشان داد با اینکه حس بدی داشت اما وسایلش را جمع کرد بیرون رفت، به طرف دفنر پرفسور "مک لارن" ،مودبانه در زد و وارد شد

_" سلام پرفسور! "

_ " سلام دخترم... بفرمایید ." 

_ " من حس میکنم مشکلی پیش اومده، من برای درس "قارچ شناسی " "پرفسور تیبینگ " رو انتخاب کردم ولی ایشون به من گفتند که اسم من تو لیستشون نیست."

مک لارن با آرامش همیشگی لبخندی زد و :

_ "بله من از این موضوع مطلع هستم."

حیرت پریا بیشتر شد و : 

_ "چطور ممکنه همچین اتفاقی بیافته؟ چه مشکلی پیش اومده؟ "

_ " درواقع این جابجایی ها رو من برای شما انجام دادم، متوجه شدم که از استاد های سطح پایین برای درس هاتون استفاده کردید ،من هم این جابجایی رو انجام دادم،نه فقط این درس که من همه استاد هاتون رو تغییر دادم ."

_"ولی پروفسور... "

اجازه حرف زدن به او نداد و : 

_ " در ضمن همراهی شما و همکلاسیتون بنجامین میتونه به نفع شما و این دانشگاه باشه."

با اعتراض گفت :

_ " نه پرفسور... خواهش میکنم..."

_ " اجازه هیچ اعتراضی رو به شما نمیدم ، الان هم با "پرفسور بورگین "درس شیمی رو دارید. "

دهاننش را باز کرد تا دوباره اعتراض کند که مک لارن در خروج را به اونشان داد و : "موفق باشید! "

از اتاق بیرون آمد و : 

_ " وای خدای من آخه این چه شانسیه که من دارم ،وای... آخه چرا؟؟؟ من باز باید با این پسره همکلاس شم ، آخ... اگه تا آخر تحصیلاتم با کارای این پسره دیوونه نشم واقعا هنر کردم. "

به کلاس بورگین که رسید در زد و به آرامی وارد شد بورگین صحبتش راقطع کرد و :

_ " دوشیزه یزدان پناه، دیر کردید"

_" بله متاسفم پرفسور."

صندلی های ته کلاس خالی بودند، دقیقا جایی که بنیامین نشسته بود، بنیامین با دیدن او لبخندی زد و آهسته گفت : 

_ " میدونم بخاطر چی دیر کردی، میخواستی از من فرار کنی؟ "

_" فرار که نه ، فقط میخواستم دیگه هیچوقت تو رو دور و بر خودم نبینم که بدبختانه نشد... مثل اینکه باز باید تحملت کنم."

_ "من که مشکلی باتو ندارم ،تویی که همش دنبال دعواکردنی ."

_ "اصلا حوصله بحث کردن با تو رو ندارم ."

و سرش را چرخاند تا اورا نبیند.

اولین جلسه از کلاس بورگن زود تمام شد، بی حوصله کیفش را برداشت و بی حوصله تر گام برداشت، از محوطه دانشگاه بیرون آمد قصد کرد از عرض خیابان رد شود اواسط خیابان بود که روشنا او را صدا زد، پشت سرش رانگاه کرد : 

_" پریا ... صبر کن با هم برگردیم، من تنها.... "

بقیه حرفش را خورد جیغ بلندی کشید و :

_ "مواظب باش...."

ماشینی با سرعت به طرفش می آمد آنقدر سریع که اجازه عکس العمل را از او گرفت درجا خشکش زده بود و ناباورانه به ماشین خیره شده بود، ماشین سفید رنگ در فاصله چند سانتی از او متوقف شد، روشنا به طرفش دوید و پریا را که در حال وا رفتن بود را گرفت و او را به گوشه خیابان کنار جدول برد و : 

_ " آخ عزیزم ... حالت خوبه؟؟؟ وای رنگت مثل گچ شده.... "

راننده که مشخص بوداو هم شوکه شده لحضه ای تعلل نکرد و از ماشین بیرون پرید

بنیامین با ترس ناشی از این حادثه و شرمندگی گفت : 

_ "پریا باور کن منظوری نداشتم، کار تو اشتباه بود که وسط خیابون واستاده بودی، نمیخواستم بهت آسیبی بزنم! " 

پریا که هنوز از شک خارج نشده بود به سختی نفس میکشید

_ " اگه حالت بده میتونم برسونمت بیمارستان..."

پریا که انگار هیچکدام از حرف هایش را نمیشنید دهانش را بازکرد وچیزی گفت اما اصلا شنیده نشد ، روشنا گوشش را کنار دهان پریا برد و :

_ "یه بار دیگه بگو عزیزم ..."

_ " آآآآآب "

بنیامین با جستی خود را به ماشین رساند و بطری آبی بیرون آورد و به طرف پریا گرفت _" واقعا که ... یعنی الان دوست من با این حالش با بطری آب بخوره؟؟ "

و بعد لیوانی از کیفش بیرون آورد و کمک کرد تا آب را بخورد 

کمی که حالش بهتر شد چند نفس بلند و صدا دار كشید و در حالی که به زحمت از جا برمیخواست با نفرت خاصی گفت :

_ "مطمین باش کارتو تلافی میکنم."

_ " پریا اشتباه یكنی.... من نمیخواستم اینجوری بشه... یهو وسط خیابون واستادی... منم سرعتم زیاد بود ..."

ولی پریا اهمتی نداد و از كنار بنیامین رد شد

. *************************************** 

پریا سویچ را و برگ بیمه را گرفت و به سمت ماشین رفت و در حالی که چشمش را روی کارمند ثابت مانده بود سوار شد و دید که کارمند به او میخندد، تعجب کرد اما به روی خودش نیاورد،همانطور که از پنجره بیرون را تماشا میکرد دستش را جلو برد تا فرمان را بگیرد اما از فرمان خبری نبود،حیرت زده شد

تق تق تق.... صدای بند انگشت کارمند بود که به شیشه میخورد بدون اینکه چیزی بگویید درحالی که میخندید به صندلی کناری پریا اشاره کرد 

پریا خنده ای کردو : 

_ " من هیچ وقت نفهمیدم چرا فرمون ماشینا انگلیسی برعکسه. "

ماشین را روشن کرد و ظرف چند ثانیه ماشین را به پرواز در آورد ، با سرعت بسیاری به سمت پانسیون تاخت ، دم در پانسیون روشنا را دید ازماشین مشکی پیاده شد و :

_ " ماشین شاسی بلندم چطوره ؟ "

_ " واااای شوخی میکنی از کجا آوردیش نکنه دزدیش ؟؟ "

پریا آنقدر خوشحال بود که اصلا ناراحت نمیشد فقط اخمی تصنعی کرد و :

_ " این حرفا چیه ؟؟ کرایه اش کردم برای امروز، با بیمه کامل... "

_ " واای شوخی میکنی این باید خیلی گرون باشه چطور تونستی؟؟ این همه پول رو از کجا آوردی ؟ "

پریا پشت چشمی نازک کرد : 

_ " این پولا برای من چیزی نیست ،حالا میای بریم باهم یه گشتی بزنیم ؟ "

_ " آره ، ولی میخام برم دانشگاه، تا اونجا منو برسون ."

پریا نفس صدا داری کشید و چشم هایش را تنگ کرده بود و به نقطه دوری خیره شده بود : 

_ " اتفاقا کار منم همونجاست. آخ که برای امروز لحظه شماری میکردم ..."

_ "بازچیکار میخای بکنی ؟ بازم از اون شوخی های خرکی ؟!" 

_ "نه اصلا مثل قبل شوخی نیست ، بیا خودت ببین ،میخام به غلط کردن بیافته ..."

در را برای روشنا باز کرد با آخرین سرعت به طرف دانشگاه را افتادند،

_ "خب روشنا توپیاده شو تا ماشینو یه جا پارک کنم."

روشنا که پیاده شد نگاهی به ماشین بنیامین کرد که سرجای همیشگی اش پارک شده بود، سرعتش را ظرف چد ثانیه بالا برد،خیلی بالا و محکم به عقب ماشین زد،سرش را ازپنجره بیرون آورد و نگاهی انداخت حسابی خسارت دیده بود یک صافکاری حسابی را می طلبید ،همین که از کنار ماشین بنیامین آرام گذشت سرو کله بنیامین پیدا شد دوان دوان به طرف پریا آمد داخل ماشین را که دید تعجب کرد :

_ "تو؟؟؟؟؟؟ "

باتمسخر جواب داد:

"چیه تعجب کردی ؟؟؟"

بنیامین که دستی به عقب ماشین که خسارت دیده بود میکشید باعصبانیت گفت :

_ " آره تو درست میگی نباید تعجب میکردم ، فقط تویی که از این کارای احمقانه میکنی."

پریا با لحن ساختگی گفت:

_ " آه... لگنت رو میگی ؟؟؟؟ ببخش ندیدمش، یعنی انقد کوچیکه که اصلا دیده نمیشه."

وبعد باغرور گفت: "حالا چیزی که نشده، پولشو میدم، نگران هزینه اش نباش، حالام برو کنار که عجله دارم ."

_ " تو هیچ جا نمیری ، همین جا میمونی تا افسر بیاد کروکی بکشه."

پریا با لحن گستاخانه ای گفت : 

_ " من میرم ،تو هم هیچ حقی نداری جلومو بگیری ! "

بنیامین زورگویانه گفت: 

_ "نمیذارم بری ، مگه اینکه از رو نعش من ردشی ! " 

_ " مطمین باش اگه نری کنار از رو نعشت هم که شده باشه رد میشم ."

هردو چند ثانیه صبر کردند انگارمنتظر بودند که که دیگری کمی کوتاه بیاید، اما هیچ کدام کوتاه نیامدند ،آن لحظه آن دو مثل گاو های وحشی رام نشده ای بودند که سم روی زمین میکشیدند و شاخ هایشان را بهم نشان میدادند.

چند ثانیه به همین ترتیب گذشت تا اینکه پریا سکوت را شکست و : 

"خودت خواستی..."

کمی عقب رفت و بعد باسرعت زیادی به سمت بنیامین آمد بنیامین اما انگار خیالش راحت بود که همچین کاری از یک دختر غیرممکن ست شاید فکر میکرد پریا اواسط راه می ایستد اما کاملا اشتباه میکرد;چرا که پریا سرعتش را کم نکرد و ماشین را به بنیامین کوبید و بعد توقف کرد ، سرعتش زیاد نبود ، اما انقدری بود که بنیامین را به زمین بکوبید

بنیامین لنگان لنگان از جلو ماشین کنار رفت و با نفرت گفت: 

_ " لعنتی.."

پریا باهمان لحن ساختگی گفت :

_ " واقعا متاسفم من که بهت گفته بودم..."

وبعد درحالی که برگه ی را روی پای بنیامین می انداخت مغرورانه گفت :

_ " بگیر اینم از بیمه نامه ، لگنتو ببر تعمیرش کنن! "

و در مقابل نگاه های تعجب آمیز رهگذران مخصوصا کیانا سرعتش را بالا برد و درعرض چند ثانیه به یک نقطه تبدیل شد .

کمی دور زد بعد دوباره به طرف دانشگاه برگشت ماشین را پارک کرد و باعجله به طرف کلاس رفت میخواست بداند بنیامین چه عکس العملی نشان میدهد ، سرکلاس که رسید باچشم دنبال بنیامین گشت

اما نبود 

شاید الان درحال مرخص شدن از بیمارستان باشد ،شاید هم وضعیت پایش آنقدری بد بود که حالا حالا خانه نشین بماند، شاید هم که الان درحال تنظیم شکایت نامه از پریا بود، هزاران شاید دیگر که در سر پریا بود با دری که باز شد، از ذهن پریا خارج شد

بنیامین لنگ لنگان جلو آمد و روی اولین صندلی خالی نشست . 

آن روز شاید اولین روزی بود که از دیدن بنیامین سیر نمیشد و مدام با چشم او را تعقیب میکرد و هر وقت لنگیدنش را میدید از ته دل میخندید ، گاهی اوقات هم نگاهشان با هم تلاقی پیدا میکرد ، نگاه خالی ازاحساس بنیامین با لبخند های تمسخرآمیز پریا باهم همراه میشد. 

*********************************

********************************* 

پریا بدن خسته اش را روی تخت کیانا انداخت و : 

_ " من دیگه این کار و نمیخام، بدترین کاریه که دیدم ، آخه نظافت خونه ی مردم هم شغل شد ؟؟"

_ " پریا واقعا که قدرنشناسی ، من باهزار زحمت این کارو برات جور کردم ، به دوسم کلی اصرار کردم تا هرچی پول از کار گیرت میاد به خودت بده، درصد خودشو نگیره."

_ " دست درد نکنه روشنا ، ولی من دارم سختیشو میگم ، تمام خونه ها زیادی کثیفه خیلی خسته میشم پولشم یه ذره بیشتر نیست ."

_ " پریا خانوم شما فقط یه دانشجویی ، اونم ایرانی ،انتظار نداری که میز ریاست بهت بدن ؟"

_ " آخه تو که نمیدونی این کارا چقد سخته که این حرفا رو میزنی ."

_ "هر اتفاقی برات بیافته حقه ،بدتر از اینم میشد من اصلا برات ناراحت نمیشدم ،وقتی ماشین به اون گرون میخریدی پز شو میدادی باید به اینجاهاشم فکر میکردی ."

_ "آخ پول ماشین خیلی زیاد شد ؛ نصف بیشتر پولایی که برام فرستاده بودن بخاطر ماشین رفت اگه نمیرفتم تا آخرماه هیچی نداشتم باید گدایی میکردم . "

کیانا که انگار کمی ناراحت شده بود با دلسوزی گفت: " اگه دوست داشته باشی من بهت پول قرض میدم . " 

_ " دو هفته ست که بعد از اینكه کلاس تموم شد ؛ میرم خونه های مردم واسه نظافت؛ فکرکنم با این پولی که دارم اگه خیلی صرفه جویی کنم میتونم تا آخر ماه پیش برم."

_ " دیوید - دوستم- برات یه آدرس دیگه فرستاده چی بهش بگم این یکی رو میری؟ مثل اینکه صاحب خونه کلی اصرار که کرده که حتما فردا یكی رو براش بفرستن ... مثل اینکه خونش خیلی کثیفه و وقت گیره ،فرداشب ساعت8 برمیگرده خونه هرچه زودتر بری بهتره. "

_ " آخ که منم بدم میاد وقتی صاحب خونه ست اونجا باشم ، وای یکی از خونه یه آقای داخلش بود مست کرده بود آخ خیلی بد بود، خیلی ازش میترسیدم. "

_ "باز میخای برات سفارش کار بفرسته یا... "

_ " نه دیگه این آخریشه، دیگه نمیخام. "

و درحالی که از جا بلند میشد گفت : " من میرم بخوابم خیلی خستم ؛ فردا ساعت ده کلاسم تموم میشه،آخرین سفارشو هم انجام میدم . "

فردا صبح با غرولند از تخت پایین آمد هنوز خستگی یک خفته کار سخت رو داشت بی حوصله لباس پوشید سرکلاس هم مدام خمیازه کشید و نه برای درس آمادگی همیشگی را داشت و نه برای کل کل با بنیامین ." 

کلاس که تمام شد و از دانشگاه بیرون آمد، میخواست تاکسی بگیرد که : " آخ یادم نبود باید خیلی خیلی صرفه جویی کنم، بهتره با اتوبوس برم."

آدرسی که در دستش بود مربوط به آپارتمانی بود كه از پانسیون خودش خیلی دور بود پس باید قبل از تاریك شدن هوا كارش را تمام میكرد .

کلید را از سرایدار ساختمان گرفت و در را باز کرد یک آپارتمان نقلی بود که مهم ترین ویژگی آن کثیفی بیش از حدش بود یک سالن کوچک روبروی در آشپزخونه،سمت راست اتاق خواب که درش چهارطاق باز مونده بود و به شدت بهم ریخته بود،و سمت چپ سرویس بهداشتی.

پریا دست به کمر مانده بود که اول از کجا شروع کند در هال روی مبل لباس ریخته شده بود میز پر از کاغذ و ظرف کثیف بود ؛ سری به اتاق زد لباس های کثیف روی زمین و تخت پر بود،کتاب های زیادی روی زمین افتاده بود، حلقه های سی دی انگاز زمین را فرش کرده بود، وضع آشپز خانه از همه بدتر بود سرامیک کف آشپز خانه کثیف بود، شیشه های خالی مربا و شیر و ته مانه غذا ها داخل ظرف روی میز خودنمایی میکرد، تقریبا همه ظرف ها کثیف بود و ظرف تمیزی پیدانمیشد، صندلی کج شده بود و همه این ها خبر از یک روز بسیار سخت را میداد .

اول ازهمه لباس های کثیف را از هال و اتاق خواب جمع کرد و داخل سبد کنار لباس شویی ریخت،بعد به سراغ اتاق خواب رفت و تخت خواب را مرتب کردپنجره اتاق تیره شده بود و به زحمت میشد بیرون را ازپشت شیشه بیرون را دید وقتی آن را پاك كرد ، منظره بیرون را بهتر میتوان دید،کتاب ها را درکمد گذاشت و ظرف های کثیف را روی سینک آشپزخانه گذاشت،تمام کاغذ پاره ها و نایلون های روی زمین رادور ریخت و حلقه های سی دی را جمع کرد،به هال برگشت کتاب ها را به اتاق برگرداندو میز شیشه را با دستمال برق انداخت ، کل خانه را بدنبال جارو برقی گشت و بالاخره پیدا کرد، اما خوشحالیش چندثانیه بیشتر دوام نیاورد چون خراب بود، دوباره تمام خانه را زیر و رو کرد وجاروی دستی آورد و همه خانه را تمیزکرد،نگاهی کلی انداخت لذت برد واقعا عوض شده بود، ظرف های نشسته را داخل سینک ریخت و یکی از لیوان ها را شست،خیلی خسته بود نگاهی به ساعتش انداخت ،چهار ساعت تمام بود که یک ریز کارمیکرد،واقعا خسته شده بود، لیوان شیشه ای را روی اوپن آشپزخانه گذاشت، ساعت سه بود،تا برگشتن صاحب خانه پنج ساعت وقت داشت، 

_ " چند دقیقه استراحت میکنم بعد دوباره میرم که به کارام برسم. "

روی کاناپه نشست و ساندویچی که باخودش آورده بود را خورد ؛ احساس خستگی شدید میکرد روی کاناپه درازکشید و کوسن را زیر سرش گذاشت،

_" یه ذره دراز میکشم تا درد کمرم از بین بره."

خواب روی پلکش سنگینی کرد با خودش گفت : " نه من قرار نیست بخوابم فقط یه ذره چشامو میبندم خستگی چشم هام از بین بره ." 

.هرگز نمیدانست که بجای چند دقیقه چندساعت دیگر بیدار خواهد شد

........

دوساعت بعد اما با صدای باز و بسته شدن در هم بیدار نشد ؛ صاحب خانه چندین ثانیه با تعجب به پریا نگاه کرد که خیلی راحت و بیخیال خوابیده بود؛ همچنان که به پریا نگاه میکرد کیفش را روی مبل انداخت از یخچال پارچ آب رابیرون آورد و همان لیوان روی اوپن را برداشت آب ریخت ؛کمی از آب را خورد و بعد با باقاشق کثیفی که همان اطراف بود به لیوان کیرستال زد تا حضور خودش را اعلام کند .

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

پریا بیدار شد سرش را پشت سر چرخاند، فقط پاهای مرد رادید،سیخ نشست و همان طور که چشمش را میمالید ساعت را نگاه کرد 

باصدای خواب آلودش به انگلیسی گفت :

_ " ببخشید از خستگی خوابم برد؛ ولی به من گفته بودند شما ساعت هشت برمیگردید ؛الان ساعت پنجه ." 

اما مرد صاحب خانه به فارسی گفت : "درسته... ولی امروز حوصله نداشتم بیشتر از این سرکار بمونم ،اومدم خونه ،ولی تو اینجا چیکار میکنی ؟! "

پریا مثل یک گربه از جا بلند شد واورا دید : 

بنیــــــــــــــــــــــ ـــــــامین بود که از این حرف را میزد .

¬_ " تـــــــــــــــــو ؟؟؟!!!! "

بنیامین بی تفاوت به پریا که متعجب بود نگاهی انداخت و :

_ " چی شده ؟ بخاطر اون ماشین بدهی بالا آوردی که کار میکنی ؟؟ "

پریا بجای جواب دادن به سوال او بی معطلی کیفش را برداشت و به سمت در رفت، بنیامین اما جستی زد و خودش را زودتر از او جلوی در رساند

پریا با خشم گفت :

_ " برو کنار تو حق نداری جلوی منو بگیری، من جیغ میکشم! "

بنیامین آمرانه گفت : 

_ " باشه برو ،من جلوتو نمیگیرم ولی قبلش باید بقیه کاراتو تموم کنی!" 

_ " من نمیخوام اینجا بمونم ... دستمزد كارمم مال خودت.... "

_ " هیچ ربطی به دست مزد نداره .... تو تا پایان كارت باید اینجا بمونی...مجبوری كه بمونی..."

پریا چند ثانیه فقط بنیامین را نگاه کرد، نگاهی سرکش ، اسب رام نشده ای را میماند که از اهلی شدن متنفر باشد، دوست داشت بنیامین را کنار بزند و از در بیرون برود اما میدانست كه مجبور ست بماند.

زمان طولانی فقط یکدیگر را نگاه کردند ،بالاخره پریا تسلیم شد؛ برگشت و به اجبار کیفش را گوشه ای پرت کرد و به طرف آشپزخانه رفت ، به بخت بدش لعنت فرستاد ؛ با خودش نجوا کرد :

_ " آخ چرا بین این همه خونه باید اینجا بیام. "

بنیامین هم به طرف اتاقش رفت و و لباسش را عوض کرد و با یک تی شرت و شلواری که به زحمت تا روی زانویش میرسید برگشت.

پریا که از گوشه چشم اورا نگاه میکرد: 

_ " اَه چقد بی ملاحظه س، حداقل یه ذره مراعات منو نمیکنه، با این طرز لباس ها نصفه و نیمه اش ... "

بنیامین که چند صفحه روزنامه دستش بود لم داد روی کاناپه و پایش را روی میز شیشه ای دراز کرد ؛ پریا که خودخوری میکرد آهسته گفت: 

_ " وای خدای من، من تازه اونو تمیز کردم ، آخ تو رو خدا پاتو جمع کن...."

و بهتر دید که اصلا اورا نگاه نکند تا حرص نخورد ، مشغول به کار شد اول همه لباس ها را داخل لباس شویی ریخت و بعد با وسواس خاصی سرامیک ها را "طی" کشید، روی میز عسلی را تمیز کرد و بعد در یخچال را باز کرد 

بینی اش را گرفت و : 

_ " اَه... اَه ... اینا که همه کپک زدن . "

آنقدربلند گفت که توجه بنیامین هم جلب شد، و به او لبخند زد .

همه غذاهای مانده و کپک زده را بیرون که ریخت یخچال تقریبا خالی شد و چیز زیادی در یخچال نماند . 

_ " اه... اه ... یعنی این غذاهای کپک زده رو میخوره ؟؟ "

وبالاخره به سراغ ظرف ها رفت خیلی زیاد بودند. پیش بند را بست و وبا دقت زیاد مشغول به کار شد 

یک ساعت بعد حس کرد دیگر توانایی سر پا ایستادن ندارد، خسته و بی حال شده بود برای خودش آب قندی درست کرد و روی صندلی نشست و سرش را تکیه داد ، لیوان را با دستهای خسته اش بالا آورد و کمی از آن را خورد ،حس کرد نگاهی رویش سنگینی میکند، سرش را چرخاند بنیامین را دید که نگاه خاصی داشت ، نگاهی که شاید از سر دلسوزی بود ، مهربانانه چشمش را به او دوخته بود و لبخند میزد ،پریا سریع چشمش را از او برگردانند و با اینکه خسته بود و از جا بلند شد.

نیم ساعت گذشت.، کارش تمام شده بود نگاه دوباره نگاهی به خانه کرد ، کارش واقعا عالی بود،خانه برق میزد و اصلا قابل مقایسه با قبل نبود؛ لبخندی زد و به خودش آفرین گفت.

کیفش را برداشت وبه طرف بنیامین رفت: 

_ "من کارم تموم شد."

بنیامین سرش را ار لای روزنامه بیرون آورد و نگاهی به آشپزخانه کرد و لبخند زد و : " _ " خسته نباشی، خیلی تمیز شده.... میتونی بری ! "

_ "نیومدم که ازت اجازه بگیرم ،یعنی که پولمو بده ،میخام برم."

بنیامین خنده ای کرد : 

_ " چندلحظه صبر کن الان میارمش. "

به طرف اتاق خواب رفت و کیف پولش را آورد و چند اسکناس درشت بیرون کشید ،بنظر زیاد می آمد.به طرفش گرفت.

_ "نه این خیلی زیاده،من نمیتونم قبولش کنم."

_" خب من میدونم خونه من خیلی کثیف تر بقیه خونه هاییه که در خواست نظافت چی میدن اینجا خیلی وقت گیره و تو کارتو خیلی خوب انجام دادی و امروز خیلی خسته شدی ؛ قبلا هم برام از این شرکت کسایی رو می فرستادن ولی هیچکدوم مثل تو ،خوب کار نکردن ."

بعد اشاره ای به پول کرد و :

_ " بگیرش .... "

پول را گرفت وتشکر کرد،به طرف در چرخید تا برود که صداش کرد: 

_ "پریا !" 

و پریا برگشت

_" ازت یه خواهش دارم اونم اینکه دیگه این کارو نکنی، منظورم اینه که خونه کسی بری و اسه کار، اصلا امنیت نداره ،مخصوصا برای یه دختر مثل تو ، منظورمو میفهمی چی میخام بگم؟ "

پریا حسابی سرخ شده بود .و سرش را که پایین انداخته بود تکان داد،

بنیامین که از سرخ شدن او خوشش آمده بود چند ثانیه با لبخند نگاهش کرد و : 

_ " اگه پول لازم داشتی بیا از خودم بگیر ! "

با تعجب وصدایی جیغ مانند گفت:

_ "چـــــــــــــــــــــی؟ تــــــــــــــــــو ؟؟؟؟؟!!!"

_ " آره من، چه اشکالی داره ؟ حاضرم بخاطر ماشینی که قراره بهم بخوره از طرف تو ، پول خرج کنم."

چند ثانیه یکدیگر را نگاه کردند و بعد هردو باهم خندیدند

پریا با خنده گفت : 

_ " باشه پس دفعه بعد که میخواستم ماشین بگیرم میام ازت پول میگیرم و بعدشم یه جور میزنم بهت که نتونی از جات بلند شی ."

_ " خیلی هم به خودت مطمئن نباش منم بلدم بدجور تلافی کنم."

پریا دوباره خندید و بعد خداحافظی کرد و بیرون آمد از نظرش واقعا غیرعادی بود که بنیامین به او پول قرض بدهد زیر لب گفت : 

_ " حتما شوخی کرده ."

" فصل نهم "

پریا ان روز صبح که از خواب بیدار شد کاملا سرحال بود اما اواسط روز کم کم درد عجیبی در بدنش حس کرد کم کم درد شدید شد و به تدریج بی حال شد از آینه نگاهی به خودش انداخت کاملا زرد شده بود مثل مرده ها شده بود...

دوست داشت کلاس های عصر را غیبت کند، اما نمی توانست آن روز با لنگدان درس 

آزمایشگاه را داشتند که یکی از مهم ترین کلاس های هفته بود ، بی رمق لباسش را پوشید و به راه افتاد

سرکلاس که رسید خودش را روی صندلی همیشگی انداخت ،همین طور که میگذشت بی رمق تر از قبل میشد

صندلی بنیامین خالی بود چند دقیقه که از شروع کلاس گذشت بنیامین آمد اول با پرفسور لنگدان دست داد و کمی حرف زد بعد درست به طرف پریا آمد و. بدون اینکه اورا نگاه کند کیفش را گذاشت و مشغول به کار شد چند ثانیه گذشت همینطور که چشم رو به میکروسکوپ بود گفت :

_ " چیه چرا بیکار نشستی ؟ مثلا داریم کار گروهی میکنیم."

پریا که حالا خیلی بیحال تر از قبل شده بود هیچ جوابی نداد 

بنیامین این بار سرش را کمی از میکروسکوپ بالا آورد و از گوشه چشم پریا را ورانداز کرد و با دیدن قیافه پریا با دلسوزی گفت :

_ " مثل اینکه اصلا حالت خوب نیست . "

لبخندی به پریا زد و با مهربانی گفت : 

_ "خیلی قیافت معصوم شده ، اصلا مثل گذشته نیستی ، قبلا خیلی بداخلاق و وحشی بودی ولی الان مهربون شدی."

بعد دوباره به پریا لخند زد پریا هم به زور لبخند کمرنگی زد

_ "حالا چی شده که انقد حالت بهم ریخته ؟ "

پریا به زحمت لب باز کرد و : 

_ "چیزیم نیست استراحت کنم خوب میشم ."

بنیامین دوباره لبخندی زد و :

_ " باشه پس این دفعه هم از این راه نمره کار گروهی رو نمیگیریم .... ولی اشكالی نداره..." 

و دوباره مشغول به کارش شد هروقت که پریا از درد آهسته آه میکشید بنیامین زیر چشمی اورا نگاه میکرد و لبخند میزد ، تا اینکه اواخر ساعت کلاس لنگدان به طرفشان آمد و : 

_" امروز خیلی شما دو تا زیر نظر گرفتم ،اصلا دعوا نداشتید ، روز های قبل میدیدم که آهسته واسه هم خط و نشون میکشیدید و کری میخوندید... ولی امروز هیچی..."

بنیامین با خنده گفت : " پرفسور من که حاضرم مثل روزای قبل عملیات هجومی رو اجرا کنم متها پریا حالش زیاد خوب نیست."

لنگدان رو به پریا کرد و : " شما حالتون خوب نیست ؟"

_ " نه پرفسور چیزی نیست خوب میشم."

_ "امروز کلاس خیلی ساکت بود و بقیه تو آرامش کاراشون رو کردند ولی من ترجیح میدم کلاس رو سرتون باشه و کارای خوبی ارایه بدید تا اینکه یکیتون مریض باشه و کارایی همیشگی رو نداشته باشه."

بعد نگاهی به پریا انداخت و :

_ "چیزی تا تموم شدن کلاس نمونده شما میتونید برید بیرون." 

و رو به بنجامین کرد و : 

_ " امروز هم فعالیت گروهی نداشتید."

_ " بله میدونم پرفسور امروزم نمره کار گروهی به ما نمیرسه."

_ " نه بنجامین استثنا امروز این نمره رو به شما میدم ."

درحالی که میخندید گفت :

_ " ولی فکر نکنم بازم نمره کار گروهی رو بگیرید، من که چشمم آب نمیخره. "

پریا کیفش را برداشت و از در بیرون رفت آرام آرام به طرف دستشویی رفت کمی ازآب به صورتش زد و از آینه خودش را برانداز کرد، از قیافه ی رنگ و رو رفته خودش تعجب کرد و آرام آرام قدم برمیداشت به پله های راهرو که رسید پشت به پله ایستاد و در کیفش را باز کرد دنبال چیزی میگشت که کسی به او تنه زد، پریا هم مثل پر کاهی از جا کنده شد سعی کرد دستش را به نرده ها بگیرد که نتوانست و داشت می افتاد که 

کسی از پشت اورا گرفت.

صدای آشنایی شنید که میگفت :

"خانم یه ذره مراقب باش، اگه من نبودم که از روی پله ها پرت شده بود. "

آن خانمی که به پریا تنه زده بود عذر خواهی کرد وبا سرعت به راهش ادامه داد؛ پریا خودش را از بین دست های بنیامبن بیرون کشید ، گونه هایش قرمز شده بود شرمگینانه گفت:

_ " ممنون ."

بنیامین دلسوزانه گفت : 

_ " یه ذره بیشتر مراقب خودت باش، حالام یه راست برو پانسیون استراحت کن."

و خندید و ادامه داد: " بالاخره باید جون بگیری تا دوباره یه دعوای حسابی بکنیم."

پریا به زور لبخندی زد و خداحافظی کرد و او به طرف ایستگاه اتوبوس رفت و خط مورد نظرش را پیدا کرد روی یکی از صندلی ها انداخت ، از پنجره بیرون را نگاه میکرد که خواب روی پلک هایش سنگینی میکرد ،ساعت پنج بود تا رسیدن به پانسیون نیم ساعتی وقت داشت و به خودش نهیب زد که وقتی كه رسیدم پانسیون اون وقت میخوابم ، خیلی تلاش کرد تا چشمانش را باز نگهدارد 

اما...

......

_ "خانم... خانم... بیدار شو ، اینجا که جای خواب نیست... بهت میگم بیدار شو..."

پریا به زحمت چشمش را باز کرد و و بعد کمی مالیدن از پنجره بیرون را نگاه کرد و : "اینجا کجاست ؟؟ "

مرد بدون اینکه جواب سوالش را بدهد گفت : 

_ " چرا خوابیدی ؟؟ همه مسافرها پیاده شدن ، میخاستم برم خونه دیدم تو خواب موندی."

پریا که کمی نگران شده بود گفت :

_ " حالا من چطوری برگردم ؟ "

_ "مگه کجا میخواستی پیاده شی ؟"

_ " غرب لندن پانسیون...."

_ "اوه... خیلی دور شدی، زود باش عجله کن . "

و اورا به سمت در برد هوا کاملا تاریک شده بود و : 

_ " اگه از این کوچه و کوچه بالایی بگذری به یه خیابون میرسی ، اونجا میتونی تاکسی بگیری . "

پریا تشکر کرد و خواست برود که دوباره گفت : 

_ " اینجا محله امنی نیست ، خیلی مواظب خودت باش . "

پریا دیگر برنگشت و با سرعت قدم برمیداشت ، محله قدیمی بود کوچه باریکی بود ، خانه ها فرسوده بودند و پرده ی همه پنجره ها کشیده شده بودند و هیچ صدایی شنیده نمیشد و سکوت عذاب آوری فضا را پر کرده بود هوا کاملا تاریک بود ؛ تاریکی پر حیله ای که باعث میشد احساس حماقت کنی .

پریا که تا آن موقع قدم زنان جلو میرفت تصمیم گرفت بدود: 

_ " چیز زیادی تا خیابان اصلی نمونده... فقط دوتا کوچه...بهتره بدوم تا زودتر برسم . "

و دوید چیز زیادی تا پیچ کوچه نمانده بود تند تر دوید ، اما محکم به کسی خورد و روی زمین افتاد .

دستش را روی زمین گذاشت و سعی کرد از جا بلند شود گفت : 

_ " آه ...متاسفم من شما رو ندیدم ."

مرد روی پریا خم شد و : 

_ " مهم نیست خوشکل خانوم ." 

پریا از اینکه اورا اینطور خطاب کرده بود کمی متعجب شد و ناراحت، حالا که خم شده بود بهتر میتوانست اورا ببیند جوان بود، موهای قرمز رنگ و لباس های نسبتا کهنه و زردی دندان هاییش نشان میداد چند ماه ست شسته نشده ، مرد با نگاه های مسموم وتلخش پریا را برانداز کرد ، نفس هایش بوی الکل میداد ؛ پریا کمی ترسید و خودش را عقب کشید سعی کرد از جابلند شود مرد جلو تر آمد 

و : 

_ " چرا از من میترسی خانوم کوچولو.... "

لبخند زیرکانه ای زد و :

" اینحا چیکار داشتی؟ " 

پریا که نفسش بند آمده بود با ترس و لرز گفت : 

_ " به من کاری نداشته باش ، یکی از دوستام اینجا منتظرمه ، باید برم ."

و از جابلند شد و خواست برود که مرد مست اورا گرفت و :

_ " واستا... کجا میری ؟ اون کاری که با دوستت داری رو منم میتونم برات انجام بدم. "

و مستانه میخندید و اورا محکم تر گرفت پریا که آن روز مثل همیشه سرحال نبود بیهوده سعی میکرد خودش را از او جدا کند و جیغ های کر کننده میکشید ولی غریبه خودش را به او میچسباند و دستش را روی بدن پریا میکشید.

حس کرد بخطار نفس های الکی مرد حالت تهوع گرفته، هرچه تقلا میکرد بیهوده بود، نا امیدانه از خدا کمک خواست 

_" خدایا کمکم کن"

یک لحظه حس کرد دست مرد از دور کمرش شل شد، تمام قدرتش را در دستش جمع کرد و با آرنج به پهلوی مرد زد ،مرد غریبه دستش را عقب کشید و دستش را روی جای ضربه گذاشت ، پریا هم از فرصت استفاده کرد و دستش را مشت کرد و زیر چشمش زد و قبل از انکه کوچکترین حرکتی از مرد سر بزند فرار کرد.

دویدن با کفش های نوک تیز که نزدیک به ده سانت از زمین بلند تر بودند واقعا سخت بود با آن حالی که پریا داشت دویدن واقعا سخت بود اما به خودش امید داد که چیز زیادی نمانده ست.

اما صدای بوق ماشینی که فاصله زیادی با او نداشت او را ترساند، ماشین برایش بوق میزد ، قلبش تند تند زد، در عرض چند ثانیه ماشین سرعتش را زیاد تر کرد و دقیقا جلوی پریا ترمز کرد کوچه باریک بود و راه باریکی بین ماشین و دیوار بود پریا سعی کرد سریع از این گوشه بگذرد که راننده زودتر از او پیاده شد و مقابلش ایستاد تا راه باریك بسته شود ، پریا میخواست از گوشه دیگر ماشین بگذرد همینطور که عقب عقب رفت پایش به سنگی گیر کرد و از پشت روی زمین افتاد،

_ " آخ خ خ خ خ خ..... "

آن مرد جلو می آمد و پریا که درد شدیدی داشت ناله میکرد ، میخواست سر پا بیاستد ، اما قوزک پایش ضربه بدی دیده بود و نمیتوانست و فقط جیغ میکشید و خودش را روی زمین عقب میکشید ،آن مرد نور چراغ قوه ای که در دستش بود را روی پریا انداخت تا او را بهتر ببیند ، چشمش از آن نور اذیت شد دستش را بالا برد و جلو چشمش گرفت 

واقعا خسته و بیحال شده بود و دیگر جیغ نمیکشد و همان طور که به ماشین تکیه داده بود ناله میکرد ، مرد جلو تر امد و کمی خم شد و آهسته گفت:

_ " نترس پریا ... من کاری باهات ندارم... من بنیامینم..." 

و نور چراغ قوه را روی صورت خودش انداخت تا پریا اورا بهتر ببیند .اما پریا هنوز میترسید و ناله میکرد ، بنیامین کمی عقب رفت و : 

_ " نگران نباش... میخای میرم عقب تا تو راحت باشی . "

و عقب رفت ،کمی ایستاد و سپس به طرف ماشین رفت در را باز کرد و سر وکمرش را داخل برد و چیزی بیرون آورد و دوباره برگشت کمی دور تر از پریا روی زمین نشست و و از بطری لیوان آب را پر کرد و :

_ "بگیر ...بخور حالتو سر جا میاره . "

کمی مکث کرد و به لیوان و بعد به بنیامین نگاهی کرد هنوز مردد بود؛ بعد دستش را جلو برد و لیوان را گرفت دستش میلرزید و آب را روی لباس خودش ریخت ؛ لیوان را به طرف لبش برد و آب را لاجرعه سرکشید ؛سرش را به ماشین تکیه داد و چشمانش را بست و نفس های بلند و کش دار میکشد ؛ کمی که گذشت و حالش بهتر شد رو به بنیامین کرد و بیحال گفت :

_ " ممنون. "

نگاهش به بنیامین که افتاد تازه فهمید که او چه حالی دارد بنیامین عصبانی بود و دندان قروچه میکرد و قدم رو میرفت ، پرسید :

"تا این موقع بیرون چكار میکردی ؟ اونم تو این محله... اینجا چیکار داشتی ؟ "

پریا دستپاچه شد و : " من ... من... نمیخاستم بیام اینجا... "

بنیامین خنده ی عصبی کرد و : " نمیخاستی بیای ... ؟؟ منظورت چیه فعلا که اینجایی..."

پریا سکوت کرد و چیزی نگفت بنیامین عصبانی تر از قبل گفت : 

_ " دوست داشتم هر کس دیگه ای رو اینجا ببینم غیر از تو ... راستشو بگو چرا اینجا اومدی ؟؟ "

پریا آهسته گفت :

_ " من اینجا با یکی از دوستام کار داشتم ؛ بخاطر همین اومدم ..."

بنیامین فریاد زد :

_ "دوست ... ؟؟ تو اینجا دوست داری ؟؟ "

پریا هم صدایش را بالا برد : 

_ " چیه از نظر شما اشکال داره من اینجا دوست داشته باشم؟ "

بنیامین هر لحظه عصبانی تر میشد صدایش را بالا برد : 

_ " مشکل ؟؟ میگی مشکلی نداره ؟؟ اصلا تو میدونی اینجا کجاست ؟؟ "

_ "میشه بفرمایید چه ایرادی داره من اینجا باشم ؟ "

_ " از نظر من هیچ ایرادی نداره شما تا هر وقت دوست داشتی اینجا بمون ؛ فقط یه چیزو بدون که اینجا جای آدمایی هست که دنبال هرزگی میگردن ."

پریا سرخ شد هیچ جوابی نداشت فقط از شدت خجالت سرش را پایین انداخت و دوباره سکوت کردو این سکوت طولانی شد 

_ " حالا پاشو برسونمت پانسیونتون، فبل از اینکه کسی بخواد اذیتت کنه ."

پریا حس بدی داشت دوست داشت حرف را عوض کند نمیخواست بنیامین بیش از این حرفی بزند بنابراین بلند شد و رو به روی او ایستاد و گفت : " اصلا معلومه خودت اینجا چیکار میکنی ؟ تو همچین محله ی کثیفی چیکار داشتی ؟"

این بار نوبت بنیامین بود که از خودش دفاع کند : " آره معلومه ، چون مسیر رفت و آمد من از محل کارم به خونه ام از این طرفه ، یعنی اگه از این راه برم سریع تر میرسم."

ریا بدجنسانه گفت : " آها یعنی الان من باید باور کنم ؟؟

بنیامین گیج شد و : 

" معلومه که باید با ور کنی مگه چه دلیلی داره که نخوای باور کنی ؟ " 

_" اصلا از کجا معلوم که دلیل خاصی نداره که هر روز از این مسیر میگذری ؟ "

بنیامین تیز شد و چشم هایش را ریز کرد و مشکوکانه پرسید : " مثلا چه دلیلی ؟ "

_ " دلیل میخای ؟ باشه میگم ولی بدون که خودت خواستی ، مثلا اینکه توی این محله کار خاصی داری که هر روز از اینجا میری و تو برای چی میای اینجا و الانم میخای منو سوار ماشینت کنی و ببری یه گوشه و ..."

نگذاشت حرفش تمام شود و دستش را بالا برد و سیلی محکمی به صورتش زد و چند 

ثانیه به او نگاه کرد نگاه های تنفر آمیز و خشم آلود، پریا احساس کرد در مقابل آن دو 

چشم نافذ در حال ذوب شدن ست ،آن نگاه ها نابود کننده بودند ، آرزو کرد فقط برای چند ثانیه پلک هایش را روی هم بگذارد و آن دو چشم را نبیند.

********************************

چند روز از آن ماجرا گذشته بود ولی جرئت روبرو شدن با بنیامین را نداشت ،خودش را در پانسیون حبس کرده بود آن چند روز از کلاس هایش غیب مانده بود ، با اینکه از درس هایش عقب مانده بود اما توانایی روبرو شدن با بنیامین را نداشت ، از حرفی که زده بود پشیمان بود ولی میترسید آن را پیش بنیامین اعتراف کند .

روشنا هم از این موضوع تعجب کرده بود و در موقعیت های مختلف مدام پریا را سین جیم میکرد، پریا هم خودش را به مریضی میزد یا بهانه های واهی می آورد.

آن روز صبح هم مثل روز های قبل سرکلاس نرفت و از پنجره ی اتاقش بیرون را نگاه میکرد که تلفنش زنگ زد، جواب داد: 

_ " بله بفرمایید..."

_ " سلام خانوم یزدان پناه.... من دکتر مک لارن هستم..."

کمی شوکه شد که مدیر گروه به او تلفن زده : 

" اوه سلام پروفسور... ببخشید به جا نیاوردم ، امری داشتید ؟؟؟" 

_ "تلفن زدم از حالتون باخبر شم..."

_ " ممنون پروفسور من خوبم..."

_ " میخواستم بدونم که چه مشکلی برای دانشجوی رتبه اول من پیش اومده که سرکلاس های یک هفته اش حاضر نشده...."

_ "پرفسور من حالم خوبه ولی مشکلی دارم که ..."

اجازه ادامه صحبت نداد :

_ " خب اگه حالتون خوبه باید سرکلاس شید."

_ "ببینید پروفسور من نمیتونم ...."

_ " من منتظر شما هستم ."

_ " نه پروفسور ... نه ....خواهش میکنم....."

مک لارن توجهی نکرد و : 

" یادتون نره من منتظر شما هستم.... نیم ساعت دیگه..."

پریا ابتدا کمی جیغ کشید و با مشت روی بالشتش کوبید و خودش را روی تخت انداخت و ناله کنان خودش را روی تخت انداخت و غلت زدو و دوباره جیغ کشید و بعد ناچارا از تخت پایین آمد و لباس پوشید تمام طول راه تا رسیدن به دانشگاه و سرکلاس برایش مثل کابوس بود و تمام مدت به این فکر می کرد که باید چه عکس العملی نشان بدهد ، نمیدانست باید چه کار کند ، اول به دفتر مک لارن رفت و تا مطمئن شود که سرکلاس حاضر شده. بعد به طرف کلاس خودش رفت و تقه ای به در زد و وارد شد درونش غوغایی بود و به شدت نگران بود ، صدای باز شدن در مثل ناقوس مرگ بود

پرفسور هافمن و بقیه ی دانشجو ها سرکلاس بودند

_ " سلام پروفسور ،متاسفم دیر کردم ! "

هافمن با لبخندی به لب به او خوش آمد گفت، صندلی های جلو کلاس کاملا پر شده بودند ،فکر بنیامین را کاملا فراموش کرده بودکیفش را روی یکی از صندلی های خالی آخر کلاس کنار یکی از دانشجو های پسر گذاشت و نگاهی به او انداخت.

بنیــــــــــــــــــــــ ــــــامین بود

بنیامین نگاه اخمی به چهره انداخت و با چند ثانیه نگاه سرشار از تنفرش را به روی پریا ریخت مثل اینکه با پست ترین آدم این دنیا روبرو شده باشد ، چشم پریا پر از اشک شد اما سعی کرد بغضش را قورت دهد ؛ بنیامین از جا بلند شد شاید میخواست روی صندلی دیگری بنشیند تا از پریا دور باشد اما نه یکراست به سمت هافمن رفت و چند جمله ای با او حرف زد پریا کنجکاو بود بداند راجع به چه با او حرف میزند ،هافمن هم چیزی به او گفت و بعد لبخندی زد و با دست روی شانه بنیامین زد و بنیامین به طرف در رفت و خارج شد. پریا از این کار بنیامین خیلی ناراحت شد

_ " یعنی انقد از من متنفره که بعد از یک هفته هنوز هم نمیخواد با من یه جا باشه؟ انقد از من بدش میاد ؟؟؟ " 

تا آخر کلاس پریا یه ذره هم به درس گوش نداد و تمام مدت به بنیامین فکر کرد و اینکه چطور میتواند از این وضعیت خلاص شود اما به نتیجه درستی نرسید.

در روز های بعد هردو به شدت از کلاس ها غیبت میکردند تا همدیگر را نبینند روز هایی هم که با هم سرکلاس بودند رفتار بنیامین ذره ای عوض نشد و همان نگاه هایی که پریا را ناراحت میکرد ، اگر مجبور به حرف زدن باهم میشدند بنیامین خیلی سرد و به انگیسی حرف میزد ؛ رفتارش اصلا دوستانه نبود و تا جایی که میتوانست در موقعیت هایی که پریا بود حاضر نمیشد و وقتی او را میدید تغیر مسیر میداد .

بعد از یکی از روزهای خسته کننده وقت ناهار پریا کتاب هایش را در کیفش ریخت و به طرف سلف میرفت که در راه روشنا را هم دید بقیه مسیر را با هم رفتند ، سالن کاملا پر شده بود هردو غذایشان را گرفتند و به طرف تنها میزی که آن اطراف بود و دو صندلی خالی داشت رفتند و اما همین که نشستند چشم پریا و روشنا به بنیامین خورد که سرش پایین بود و مشغول غذا خوردن بود پریا سعی کرد چشمانش را بدزدد و به او نگاه نکند که اما روشنا همه چیز را بهم ریخت .

_ " اه پریا همکلاسیت هم که اینجاست ، کم کم داشتم فکر میکردم اتفاقی افتاده که دست از اون کارای بچگونه برداشتید ."

بنیامین سرش را بلند کرد و تا چشمش به پریا افتاد باز از همان نگاه های تلخ به او انداخت و از جا بلند شد و رفت ، دوباره اشک در چشم پریا حلقه زد ، اما سعی کرد که روشنا متوجه این موضوع نشود سرش را پایین انداخت و خودش را با کارد و چنگال مشغول کرد روشنا که بشدت متعجب شده بود با ناباوری گفت : 

_ " اون چرا این کارو کرد ؟؟ چرا یهو بلند شد و رفت ؟ "

پریا هیچ جوابی نداشت پس ساکت شد، کیانا موشکافانه گفت : 

_ " راستشو بگو چی شده که بنیامین همچین رفتاری کرد ؟ "

پریا سعی کرد خودش را بی خیال نشان دهد گفت :

_ " از من میپرسی ؟ برو از خودش بپرس ." 

روشنا مثل بازپرسی که میخواهد از مجرم اعتراف بکشد گفت: 

_ " صدای کل کل شما دو تا همیشه دوتا کوجه رو پر کرده حالا چی شده حرف که بهم نمیزنین هیچ ... از هم فرار هم میکنین. "

_ " خب شاید داریم نقشه میکشیم ، این آرامش قبل از طوفانه ، فعلا آرومیم بعدش همچین سروصدا کنیم که باورت نشه ."

_ "پریا خودتم میدونی که داری چرت و پرت میگی اصلا اگه خودت جای من بودی این حرفا رو باور میکردی ؟ "

پریا که دستش رو شده بود لبخندی زد و :

_ " هنوز راجع بهش فکر نکردم ."

_ " راستشو بگو چی شده که انقد بنیامین اینجوری باهات رفتار میکنه ؟؟ " 

_ " تو که بهتر از بقیه باید ما رو بشناسی ، ما همیشه از هم بدمون میومده ،اتفاق تازه ای که نیست ."

روشنا حرف پریا را تصحیح کرد و :

" نه اشتباه نکن همیشه تو از اون بدت میومد ، اون حتی به نظر من از تو خوشش میومد و انگار از بازی کردن با تو كیف میكرد ؛ و برخلاف تو که قصد جونشو میکردی هیچوقت کاری نمیکرد که بخواد بهت آسیب برسه. یادته ؟ " 

روشنا راست میگفت این پریا بود زیر پای بنیامین روغن ریخت تا زمین بخورد در حالی که ممکن بود ضربه بدی به سرش بخورد ، یا آن روزی که پلاک ماشینش را خاک مالی کرد یا ماشینش را به عمد به بنیامین زد ؛ اما همیشه بنیامین با او نرم تر رفتار میکرد.

پریا شانه بالا انداخت و :

_ " خب حالا که چی ؟ اینارو گفتی که چی رو ثابت کنی؟؟؟ "

_ " ثابت که نه ... هیچی رو ثابت نمیكنه ؛ فقط دارم به این فکر میکنم که چی شده ؟ "

و بعد شانه بالا انداخت و : 

_ " هرطور که مایلی نگو... من که بالاخره میفهمم..."

و خودش را با غذا سرگرم کرد و پریا هم به این فکر کرد که این وضعیت هردو یشان تا کی ادامه خواهد داشت .

********************************** 

چندین روز بعد یک روز وقتی که از راهرو میگذشت مک لارن را دید ، همین که پریا را دید به طرفش آمد

_ "روز بخیر دوشیزه یزدان پناه... دنبال شما میگشتم.... "

باتعجب سوال کرد : 

_ "چــــــــــی؟؟ دنبال مــــــــــــــــــن؟؟؟ "

_ " بله شما . "

و نگاهی به ساعتش انداخت و :

_ " تا کلاس بعدی فکر کنم یک ربع وقت دارید، میشه برید به اتاق من تا منم بیام ؟ " 

_ " چشم پروفسور ... "

و به طرف اتاق مک لارن رفت و از آنجایی که میدانست مک لارن خارج از اتاق ست بدون اینکه در بزند در را باز کرد همین که در اتاق را باز کرد چیزی را دید که انتظار دیدنش را نداشت و او را شوکه کرد

"بنیـــــــــــــــــــــــامین" 

یک لحظه خشکش زد نمیدانست بهتر است چکار کند بنیامین نگاه سردی به و انداخت و بلافاصله سرش را به طرف دیگری چرخاند تا پریا را نبیند ،پریا همچنان مردد بود که برود یا بماند تا اینکه صدای مک لارن را پشت سرش شنید

_ " بفرمایید داخل... ببخشید که معطل گذاشتمت بنجامین..." 

پریا به اجبار داخل شد و روی یکی از صندلی ها مقابل بنیامین نشست اما سعی کرد به او نگاهی نکند.

_ " خب چیزی که باعث شد شما رو دعوت کنم اینجا اینه که از رفتار شما شاکی هستم."

هردو با هم گفتند :

_ " رفتــــــــــــــــار مــــــــــــــــــا ؟؟؟؟؟؟؟ "

_ " بله رفتار شما... چند روزه که حس میکنم همه چیز مثل قبل نیست... بنجامین تو بهتر با شیوه کاری من آشنا هستی ، من همیشه از استادهای این گروه میخام که بعد از هر جلسه به من گزارش کار بدن ، مخصوصا نسبت به رفتاردانشجو ها . "

مک لارن چند لحظه ای را مکث کرد، هردو ساکت بودند و به حرف های مک لارن توجه میکردند که دوباره ادامه داد :

_ " میدونی که من نسبت به دانشجو های برتر بیشتر حساسیت به خرج میدم. مگه نه بنجامین ؟؟؟ "

_ " بله همینطوره پروفسور... "

_ " طبق گزارش های م چند هفته ای هست که هردو شما به شدت از کلاس هاتون غیبت میکنید انگار از هم فرار میکنید و یکی در میون سرکلاس هاتون حاضر میشید و روز هایی هم که هردوی شما تو کلاس هستید و فعالیت کلاسیتون کمه ، نمیدونم اگه بخواهید به این وضع ادامه بدید چی میشه.. "

و به پریا نگاه کرد و :

_ " از همه بیشتر برای شما بد خواهد شد ، شما که دانشجوی بورسیه ایران هستید و سفارت ایران وضعیت درسی شما رو دنبال میکنه. "

پریا که انگار تا حالا به این موضوع فکر نکرده بود کمی نگران شد 

مک لارن ادامه داد :

_ " خب صحبت ها من تموم شد ، میتونید برید . "

پریا از جا بلند شد و به طرف در میرفت بنیامین هم پشت سرش .

که مک لارن گفت :

_ " بنجامین میشه چند لحظه بمونی ؟ "

بنیامین برگشت ولی پریا آهسته آهسته به طرف در رفت تا حداقل کمی از صحبت هایشان را بشنود : 

_ " بنجامین شنیدم توی اون داروخونه ای که کار میکنی گل کاشتی و خیلی از کارت راضی اند. "

_ " همینطوره ... چندتا پیشنهاد کاری خوب هم دارم. اتفاقا میخواستم راجع بهشون با شما مشورت کنم ."

مک لارن با خوشنودی گفت :

_ " خیلی خوبه که به این سرعت پیشرفت کردی ، به نظرم این پیشرفتت بیشتر از درس خوندن بخاطر اینه که از همون دوره دانشجویی زیاد کار آموزی کردی . "

بنیامین با سر حرف اورا تائید کرد تا مک لارن ادامه دهد

_ " ولی هنوزم من معتقدم اگه تو بجای اینکه امسال میکروبیولوژی بخونی همون رشته خودت داروسازی رو ادامه میدادی و تخصص میگرفتی عالی میشد ؛ هرچند که الان بدون تخصص هم عالی هستی."

_ " شما لطف دارید پروفسور ولی من این رشته رو خیلی دوست دارم ، توی دارو سازی با کتاب های مختلف هم میتونم سطح خودمو بالا ببرم ."

پریا که تا آن لحظه بیرون اتاق مانده بود و نزدیکی های در گوش ایستاده بود همین طور که دور میشد باخود گفت : 

_ "چه تعارف ای تکه پاره میکنند . "

*********************************

روز های بعد اما رفتار بنیامین بهتر که نشد هیچ بدتر هم شد؛ هرجا که پریا را میدید و نگاه های سرد و تنفرآمیزش را نثار پریا میکرد و پریا هم شدیدا ناراحت میشد درهر حالی که بود حتی اگر در حال خنده بود با دیدن آن نگاه ها قیافه اش در هم میرفت و دمغ میشد .

آن روز صبح یکی از روزهای سرد زمستانی بود که همه جا را برف پوشانده بود ، مدت ها بود که از خانواده اش به او تلفن نزده بودند؛ ولی آن روز با همه روز های قبل فرق داشت آن روز روز تولدش بود ؛ولی هنوز یک نفرهم به او تبریک نگفته بود.

همینطور که از پنجره بیرون را نگاه میکرد زیر لب زمزمه کرد :

_ " مثل اینکه همه منو فراموش کردند... سوت و کور ترین تولدی که تا حالا داشتم... "

آن روز از انگلستان متنفر شد از مردم سرد و بی احساسش که سرمای وجودشان حتی از هوای آنجا سرد تر بود. آرزو کرد ای کاش هیچ وقت به آنجا نیامده بود.

مدتها بود که دلش برای فارسی حرف زدن تنگ شده بود روشنا را که به ندرت میدید گاهی اوقات حتی شب ها هم به پانسیون برنمیگشت ، بنیامین هم که اصلا توجهی به پریا نمیکرد . اگر هم مجبور به حرف زدن میشد ترجیح میداد به انگلیسی حرف بزند. پریا دستش را زیر چانه اش زده بود وبا ناراحتی به تولد سال قبلش فکر میکرد و سال های قبل تر ؛ بیاد پدر و مادرش که افتاد بی اختیار اشک جلو چشمش را گرفت. از ااین مدل زندگی کردن خسته شده بود دلش میخواست از پانسیون بیرون برود بنابر این تلفنش را برداشت و شماره روشنا راگرفت : 

_ "الو روشنا..... "

اطراف روشنا شلوغ بود و صدای خنده و جیغ می آمد :

_ " سلام پریا... خوبی ؟؟ "

_ " کجایی میخام بیام پیشت."

صدایش به زحمت شنیده میشد : 

_ " ببین من الان دارم روی یخ دریاچه اسکی میکنم اگه دوس داری بیا..."

_" آره میخام بیام آدرسو بگو..."

_ " باشه پس یاداشت کن ......"

تلفن را قطع کرد و لباس گرم پوشید و با اولین تاکسی بجایی که روشنا بود رفت و روشنا را از دور دید که با شور حال خاصی بازی میکند همین که پریا را دید ازد دوستش فاصله گرفت و به طرف پریا آمد و : 

_ " چه خوب شد که اومدی ! "

و دستش را گرفت و او را به دنبال خودش کشید : 

" بیا بریم یه خرده بازی کنیم ؛ یه خرده حال و هوات عوض شه ! " 

و دوباره گفت :

_ " ببین این قسمتی که ما هستیم قسمت کم عمق دریاچه ست که قطر یخ هاش خیلی کلفته همین طور که جلو تر بری عمق دریاچه بیشتر میشه قطر یخ هم کم میشه پس مواظب باش زیاد جلو نری. "

پریا چند نفری را دپد که اونیفرم پوشیده بودند : " اونا کی هستن ؟ واسه چی اونجا واستادن ؟؟؟ "

_ " آها اونا رو میگی اونا مواظبن که کسی آسیب نبینه و اگه کسی غرق شد نجاتش بدن ولی بنظر من اونا دکوری هستن اگه کسی توآب افتاد غیر ممکنه نجاتش بدن اصلا ممکنه خودشونم غرق شن . "

_ " چرا غرق شن ؟ مگه نمیتونن بیان بالا ؟ "

_ " خب ببین وقتی که یه تیکه از یخ میشکنه و کسی داخل آب میوفته مخصوصا جاهایی که عمق دریاچه زیاد باشه ، وقتی که به خودش مسلط میشه و میاد زیر یخ ها ممکنه نتونه اون قسمت شکسته رو پیدا کنه و بیاد بالا و بقیه قسمت های یخ دریاچه ممکنه اونقدری نازک نباشن که بشه اونا رو شکست . "

همین لحظه صدای مردی را شنید که به انگلیسی غلیظی گفت :

_ " روشنا بیا دیگه چرا واستادی؟؟؟ "

روشنا هم با عجله به طرف آن مرد رفت و :

_ " ببخش پریا "هكتور " صدام میکنه ، من دیگه باید برم ."

و آنقدر سرگرم دوستش شد که حتی نیم نگاهی هم به پریا نیانداخت.

پریا که کمی سر ذوق آمده بود دوباره دمغ شد ، همه خوشحال بودند و میخندیدند اما پریا یک گوشه ایستاده بود و بقیه را تماشا میکرد در بین جمعیت کسی را دید که آشنا به نظر میرسید

"بنیـــــــــــــــــــــــــــامین"

به طرفش رفت و بنیامین و چند نفر از دوستانش کمی دور تر از بقیه در حال اسکی روی یخ ها بودند خوشحال بودندو میخندیدند و جایی که بنظر میرسید کمی خطرناک باشد

پریا ناخواسته به طرفش رفت ، بنیامین هم اورا که دید خنده از روی لب هایش محو شد و اخم کرد 

_ " سلام. "

این را پریا گفت اما سرد ترین جواب ممکن را شنید :

_ " چیکار داری ؟ "

پریا با احتیاط گفت :

_ " بنیامین خیلی دلم برای فارسی حرف زدن با کسی تنگ شده ، میشه فارسی حرف بزنی ؟ " 

بنیامین به تلخی جواب داد :

_ " نه ."

پریا خیلی ناراحت شد آما سعی کرد خودش را کنترل کند :

_ " باشه اشکالی نداره ، میخواستم راجع به اون ماجرا ... اون حرفی که بهت زدم ...عذر... "

این بار بنیامین به فارسی گفت :

_ " من اصلا حوصله ندارم حرفاتو گوش کنم ... برام اصلا مهم نیست چی میخای بگی ... "

اشک دور چشمش حلقه زد نتوانست خودش را کنترل کند و فریاد کشید :

_ " تو یه آدم از خود راضی و نچسبی ، میفهمی ازت بدم میاد..."

و دوان دوان از آنجا دور شد دوستان بنیامین که حتی یک کلمه از فارسی حرف زدن پریا نمیدانستند هاج و واج آن دو را نگاه میکردند و با تعجب همدیگر را نگاه میکردند. 

شاید آن لحظه بنیامین از حرف خودش پشیمان شده بود شاید هم ناراحتی پریا برایش بی اهمیت بود اما هرچه که بود سعی کرد خودش را خون سرد نشان بدهد و به طرف دوستانش برگشت .

پریا اما شاید نمیدانست که به طرف قسمت خطرناک دریاچه می رود، فقط دلش میخواست از آنجا دور شود و بنیامین را دیگر نبیند همین که یخ کمی ترک خورد تازه فهمید کجا آمده ، ترس تمام وجودش را گرفت شوکه شده بود و نمیدانست چکار کند خواست برگردد اما در یک چشم بهم زدن یخ شکست و فرو رفت .

آب واقعا سرد بود و این سرما اورا شوکه کردند و مقدار زیادی آب فرو برد ، نمیدانست چکار کند و بی اختیار دست و پا میزد ، سعی کرد به خودش مسلط شود و به سمت بالای دریاچه شنا کند ، لباس هایش دراثر نفوذ آب سنگین شده بود و همین شنا کردن را مشکل میکرد ؛ زیر یخ ها که رسید هرچه توان داشت را در دستش جمع کرد و به یخ مشت زد دستش بی حس شده بود و قدرتی نداشت دوباره امتحان کرد اما بی نتیجه بود ؛ نبود هوا برای نفس کشیدن به او فشار می آرود ، حس این داشت که ماری دور بدنش چمبره زده باشد و نتواند نفس بکشد ، حس میکرد لحظه به لحظه هوشیاری اش کم و کمتر میشود ، دستش را روی سطح یخ ها میکشید تا قسمت شکسته را پیدا کند ولی بی فایده بود دیوانه وار به یخ ها مشت میزد اما این هم بی نتیجه بود کم کم حس کرد که دیگر انرژی برایش باقی نمانده بود ؛ اختیارش را از دست داده بود و خودش را به دست آب سپرد تا تا او را آرام آرام پایین ببرد چشم هایش بسته شد اما صدای حرکت امواج آب را میشنید میخواست چشم هایش را باز نگه دارد اما نمیتوانست ، چشم هایش را بست واجازه داد آب نفس گرمش را سرد کند کم کم داشت باورش میشد که در حال

مردن ست .

اما... اما... ناگهان حس کرد دستی دور بدنش حلقه زد ، شاید هم این فقط فکر پوچی در ذهنش بود 

و دیگر چیزی را نفهمید...

فصل دهم

صداهای زیادی اطرافش میشنید ،از همه بیشتر صدای تق تقی که که گوشش را پر کرده بود ؛ مثل صدای راه رفتن کسی که کنار او بود ، سعی کرد پلکش را بازکند ولی انگار پلکش را بهم چسبانده باشند، به زحمت کمی چشمش را باز کرد ، نور اتاق چشمش را اذیت میکرد ناخودآگاه چشمش را بست و کمی ناله کرد دوباره سعی کرد چشمش را باز کند نور شدید بود سعی کرد دستش را بالا بیاورد و جلوی چشمش بگیرد اما دستش خیلی سنگین شده بود و سرش را به بغل چرخاند تا کمتر در معرض نور باشد با چشم تارش سعی کرد اطرافش را نگاه کند همه چیز سفید بود به زحمت نالید : 

_ " من کجام ؟؟ اینجا کجاست ؟؟ " 

صدای پای کسی را شنید که که به طرفش می آمد کمی خم شد و صورتش را جلو صورت پریا گرفت آنقدر پایین آمده بود که حتی نفسش را روی صورتش حس میکرد

آهسته گفت :

_ " حالت خوبه پریا ؟؟؟ "

پریا آن صدا را میشناخت بنیامین بود. 

اما فقط ناله کرد ، بنیامین دوباره گفت :

_ " یادت نیست ؟ تو دریاچه افتادی من نجاتت دادم ، اینجام بیمارستانه ، الان شب شده تو از صبح تا حالا اینجایی ، الان که بهوش اومدی فکر کنم دیگه کم کم مرخصت کنند. "

بنیامین دیگر مثل صبح از پریا متنفر نبود و مهربان شده بود 

_ " آخ عزیزم به هوش اومدی "

صدای روشنا بود یک پالتو سفید یخی پوشید بود با یک کلاه پشمی سفید 

دوباره گفت : 

_ " خیلی نگرانت بودم اومدم که بهت سر بزنم ."

کنار تختش که رسید خم شدو گونه اش را بوسید ؛ دست پریا را گرفت و : 

_ " تو همه رو نگران کردی من که بهت گفته بودم ؛ چرا رفتی اون قسمت از دریاچه ؟؟ "

بنیامین رو به آن دو کرد : 

_ "و من میرم کارای مرخص شدنت رو انجام بدم . "

و از اتاق بیرون رفت ؛ پریا به زحمت دهانش را بازکرد و : 

_ " اون اینجا چیکار میکنه ؟؟ چرا تا حالا اینجا مونده ؟ "

_ " آه بنیامینو میگی ؟ اون بود که جونتو نجات داد؛ واقعا کار خطرناکی بودحتی اونایی که مسئول این کار بودن جرئت نكردن کاری برات بکنن. "

بعد لبخندی زد و :

_ " هیشکی هیچ کاری نمیکرد من داشتم جیغ میکشیدم و میگفتم یکی یه کار کنه ، که هیو اون دوید طرف شکستگی یخ ، کار ی که کرد فوق العاده بود اول یخ های اطرافاونجا رو شکوند تا راحت بتونه بیاد داخل و وقتی برمیگرده راه رو گم نکنه بعد پرید تو آب ، مدت زیادی توی آب بود همه فکر میکردند که دیگه دیگه برنگرده ولی یهو دیدیم که با تو اومد بالا.... "

همین موقع پرستاری به سراغ پریا آمد و مشغول معاینه او شد و چیزهایی را یادداشت کرد.

روشنا لحنش را عوض کرد و سرزنشگرانه گفت : 

_ " واقعا الاغی اگه بخای بازم دعوا رو شروع كنی ."

_ " ببین چقدر براش مهمی ، تازه از صبح واستاده بالای سرت و حتی منم که دوستتم نموندم و رفتم پانسیون . "

_ " اون دیگه نظرلطف شماست که پیش دوستت نموندی ." 

روشنا بجای اینکه جواب پریا را بدهد انگشتش را به نشانه تهدید بالا آورد و :

_ " پریا فقط اگه بخای بازم دیوونه بازی در بیاری با من طرفی . "

بعد دوباره مهربان شد و :

_ " خب من دیگه باید برم ؛ خیلی کار دارم ؛ یه مهمونی دعوتم ." 

و پریا را بوسید و :

_ " خداحافظ . "

و با قدم های تند از اتاق بیرون رفت ؛ همین لحظه بنیامین وارد اتاق شد 

_ " با دكترت صحبت کردم میتونی مرخص شی برگه ترخیص هم برات گرفتم فقط ... "

لحن بنیامین مثل خیلی مهربان شده بود زمین تا آسمان با صبح آن روز فرق کرده بود. 

پریا با لحنی که نشان میداد خودش را به او مدیون میداند گفت :

_ " چطور میتونم این لطفتو جبران کنم ؟ "

بنیامین كمی فكر كرد وبعد از مكث طولانی با خنده ای کرد و :

_ " آشپزی بلدی ؟ " 

پریا تعجب کرده بود :

_ " آشپزی واسه چی ؟؟ "

_ " تعریف ته چین مرغ شما رو زیاد شنیدم ، اینجوری جبران کن ."

پریا که نمیتوانست خنده اش را کنترل کند ، گفت : 

_ " ته چیـــــــــــــــن ؟؟؟ واقعا كه شكمویی ." 

_ " چرا میخندی ؟ مگه چی گفتم . " 

پریا خنده اش را متوقف کرد و :

_ " باشه پس با ته چین از خجالتت در میام ؛ فقط بگو کی و کجا ؟؟؟؟" 

_ " ساعتشو من میگم ؛ جاشو تو بگو ."

_ " من زیاد اینجا رو نمیشناسم جاشو هم خودت بگو .... "

_ " پش یکشنه شب بیا پارک ..... "

پریا لبخندی زد و در حالی که از تخت پایین می آمد : 

_ " باشه پس میبینمت . "

########################

از آن یکشنه به بعد رفتار پریا و بنیامین کاملا عوض شده بود دیگر از آن کل کل های خسته کننده خبری نبود ؛ دیگر تمام وقتشان را با تلافی کردن نمیگذاشتند و رفتار محترمانه ای با هم داشتند و این بهترین حالتی بود که کلاس میتوانست به خود ببیند همه ی هم کلاسی ها و استاد هایشان از این رفتار آنها تعجب کرده بودند و برایشان غیر قابل باور بود .

این را میشد از همان اولین جلسه بعد از آن یکشنبه در جهره هایشان دید دوشنبه اولین روز هفته پریا زود از خواب بیدار شد و زودتر از همیشه خودش را به دانشگاه رساند ، کلاس خلوت بود روی یکی از صندلی های ردیف اول نشست و کتاب "محاسبه های علمی عددی " را از کیفش بیرون آورد و مشغول حل کردن شد هرچه جلوتر میرفت سخت تر میشد آنقدر درگیر مسئله ها شده بود که نفهمید بنیامن کنار او نشسته ، یکی از مسئله ها پریا را کلافه کرده بود ؛ نفس بلند و صدا داری کشید و با ته خودکارش به کتاب میزد که بنیامین با آن صدای مخملی گفت : 

_ " میخای با هم حلش کنیم ؟ "

پریا سرش را چرخاند و با دیدن بنیامین لبخندی زد و : 

_ " اصلا نمیتونم حلش کنم خیلی سخته . " 

بنیامین کتاب را کمی به طرف خودش کشید و نگاهی به آن انداخت و بعد با هم فكری هم مشغول حل کردن آن شدند ؛ تمام کسانی که این صحنه را دیدند تعجب کردند اصلا انتظار این برخورد را نداشتند 

پریا و بنیامین با صدای نه جندان آرامی با هم در مورد اینکه از کدام راه حل استفاده کنند بحث میکردند . 

پرفسور مانین که پیرمردی کوتاه قدی با سر تاس و و پوست پروکیده و لک های زیادی بود که عینک مربعی شکل روی نوک بینی اش میگذاشت او بادیدن آن دو اول از بالای عینک آنها را برانداز کرد چشم هایش گرد شده بود ، ابرو هایش را تا جایی که میشد بالا برد حتما او هم باور نمیکرد که پریا و بنیامین دوستانه با هم حرف بزنند .

پرفسور مانین تمام طول کلاس نگاه هایش را روی پریا و بنیامین متمرکز کرده بود و از اینکه با هم مسئله ها را به سرعت حل میکردند خوشحال بود ، این را میشد از لبخند های گاه به گاهش فهمید.

کلاس بعدی با لنگدان بود هردو با هم کتاب هایشان را جمع کردند و به طرف آزمایشگاه لنگدان رفتند در بین راه هرکسی که آنها را میشناخت هم عکس العمل های مثل مانین نشان میداد.

لنگدان مثل همیشه زودتر از همه دانشجو ها سر کلاسش حاضر شده بود وقتی که پریا و بنیامین را دید که با هم وارد کلاس شدند حدس زد که شاید اشتباهی کنار هم قرار گرفتند، حتی تا اواسط کلاس آنها را جدی نگرفته بود و فکر میکرد شاید این هم یکی از نقشه هایشان باشد ؛ اواخر کلاس به سراغشان آمد :

_ " امروز برای اولین بار فکر کنم نمره کار گروهی رو بگیرید ." 

بعد زیرکانه آن دو را زیر نظر گرفت و : 

_ " اتفاقی افتاده که امروز جروبحث نداشنید ؟ "

پریا پیش دستی کرد و :

_ " استاد یعنی انقد برای شما عجیبه که یه روز رو بدون سرو صدا تموم کنیم ؟؟ "

_ " آره ... انقدری که الان دارم شک میکنم که خودتون باشید . "

هر سه با هم خندیدند بعد لنگدان ادامه داد : 

_ " اگه بخواین به همین روش ادامه بدید من بهتون قول میدم تمام هشت نمره هایی که بخاطر کار گروهی نگرفیید بهتون برمیگردونم ؛ اینو مطمئن باشید. "

و بعد به طرف بقیه رفت.

کلاس که تمام شد پریا و بنیامین با هم به طرف سلف رفتند بین راه درمورد آزمایش و محلول ها حرف میزدند که آنجلا و جیمز را دیدند 

آتجلا بی مقدمه گفت : 

_ " من و جیمز سر شما دوتا شرط بستیم ؛ حالام من برنده شدم."

هردو با هم گفتند :

_ " چــــــــــــــــــــــــی سر ما ؟؟؟ ""

من مطمین بودم که شما دوتا بالاخره با هم دوست میشد ، خیلی خوشحالم که با هم آشتی کردید حالا من شرطو بردم ." 

بعد رو به جیمز کرد و :

_ " جیمز قولتو که یادت نرفته ؟ " 

جیمز پشت سر آنجلا مخفی شد و با اشاره چشم و ابرو به آن دو فهماند که دوباره با هم دعوا کنند که آنجلا گفت :

_ " لازم نیست پانتومیم بازی کنی تو شرط رو باختی . "

همه با هم خندیدند پریا نگاهی به اطرافش انداخت كیانا را دید كه با خنده برایش دست تكان میدهد پریا نا خودآگاه لبخندی زد و خواست خداحافظی كند كه بنیامین به كمك دوستش آمد و :

_ " خیلی هم مطمئن نباشید اصلا معلوم نیست كه باز شروع نكنیم ."

و رو به پریا كرد و :

_ " مگه نه پریا ؟؟؟ !!"

پریا لبخندی زد و سرش را تكان داد و بعد از اینكه غذایش را گرفت به طرف میزی كه روشنا روی آن نشسته بود رفت ؛ روشنا كه چنگال را به طرف دهانش میربرد :

_ "به به بالاخره بعد مدت ها چشم ما به شما روشن شد .."

پریا خندید و

_ " چرند نگو كیانا تو كه بیشتر از من غیر قابل دسترسی . "

_ " خب آره ؛ ولی تو هم این چند روز همش جیم میشدی ."

_ " نگو بابا این حرفا چیه ." 

وبعد صدایش را آهسته كرد و زیر لب گفت : 

_ " فقط یه بار با هم بیرون رفتیم ."

روشنا خنده بلندی كرد و : "چی ؟ با هم بیرون رفتین حالا كجا رفتین ؟ "

پریا از جا پرید و دستش را محكم روی دهان روشنا گرفت و : 

_ " ساكت باش تو دیگه تابلو نیستی بنر شدی ؛ الان میفهمه ."

روشنا به زحمت دست پریا را از روی دهانش برداشت نفس بلندی كشید و :

_ " وااااااااای خفه شدم ؛ "

_ " كیانا ! فقط همون یه دفعه بود ، دیگه من و اون كاری به كار هم نداشتیم . "

كیانا حالت بازپرس ها را به خودش گرفت و :

_ " مطمئنی ؟! ولی من از یكی از بچه های كلاستون شنیدم كه مث گل و بلبل شدین ."

پریا گارد گرفت و :

_ " هركی بهت گفته چرند گفته ، دروغ محضه ، مهمله ."

_ " پریا خجالت بكش چرا انقد دروغ میگی همین الان داشتی باهاش میگفتی و میخندیدی." 

_ " پریا تو كه بهتر منو میشناسی چطوریم ، یهو دیدی برای تنوع هم كه شده دوباره دعواها رو شروع میكنم . "

_ " آره ارواح عمت... تا چند روز دیگه همچین با هم رفیق فابریك میشید كه اسمتونو بذارن روماو و ژولیت قرن ."

شاید روشنا راست میگفت اما هرچه كه بود پریا سعی كرد كمتر به بنیامین نزدیك شود تا از كنایه های روشنا در امان باشد تا اینكه یكی از روزهای بعد مك لارن آن دو را به دفترش خواست اول بنیامین در زد پریا جلو تر وارد شد و پشت سرش بنیامین.

مك لارن به دوصندلی كه مقابل هم بود اشاره كرد و هردو نشستند

مك لارن با آن عینك بادامی شكل موهای یك دست سفید مخصوصا لبخندی كه زده بود مثل پدربزرگ های مهربان شده بود، جعبه بیسكویت شكولاتی را به آنها تعارف كرد و :

_ " خیلی وقته وقته كه شما رو ندیدم . "

بنیامین آهسته گفت : " بله ما هم همینطور. "

مك لارن كمی مكث كرد و : " میدونم كه حوصله پر حرفی های یه پیرمرد رو ندارید بخاطر همین حرفامو خلاصه میكنم ."

پریا نگاهی به بنیامین انداخت كه به دقت حرف های مك لارن را گوش میداد اما توجهش به چیزی جلب شد سوسكی آرام آرام از پایه صندلی بنیامین بالا میرفت ، چشمش به شاخك های سوسك كه افتاد چندشش شد.سعی كرد به مك لارن نگاه كند تا فكر سوسك از ذهنش خارج شود

_ " روزای قبل كه از شما میخواستم بیاید پیشم بخاطر شكایت هم كلاسی ها و استاد هاتون بود ..."

دوباره نگاهی به پایه صندلی انداخت و سوسك به بالای پایه صندلی رسیده بود و میخواست از شلوار بنیامین بالا برود ؛ حس حالت تهوع پیدا كرد میخواست به بنیامین بفهماند اما بنیامین تمام حواسش به مك لارن بود ، نگاهی به مك لارن انداخت اوهم انگار اصلا سوسك را نمیدید،

_ " شما جزو بهترین های دانشكده ما و البته رشته خودتون به حساب میومدید واین بحث هایی كه تمومی نداشت منو اذیت میكرد..."

پریا دوباره به بنیامین نگاهی انداخت انقدر حواسش پی پیدا كردن سوسك بود كه سكوت مك لارن و نگاهش را متوجه نشد...

_ " اتفاقی افتاده ؟؟؟ "

پریا فورا به مك لارن نگاه كرد و " نه ..نه...اصلا..."

_ " ولی اصلا حواستون به من نیست...."

_ " عذر میخوام پروفسور ، منو ببخشید..."

وسعی كرد فقط به مك لارن توجه كند و به سوسك فكر نكند.

اما نمیتوانست

دوباره مقابلش را نگاه كرد ، سوسك را دید كه روی زانوی بنیامین بود ؛ شاخك های سوسك تكان میخورد و پریا حالت مشمئز كننده ای پیدا كرده بود سعی كرد با ایما و اشاره توجه بنیامین را جلب كند بنیامین اما انگار كه پریا را نمیبیند سوسك از روی زانوی بنیامین بالا میرفت ؛ آهسته با خودش گفت :

_ " یعنی حركت سوسك روی پاهاشو حس نمیكنه ؟" 

حتما حس نمیكرد وگرنه سوسك را از روی زانویش پایین می انداخت.

پریا آهسته دستش را تكان داد تا بنیامین را متوجه كند كه

_ " میشه توضیح بفرمایید الان در حال انجام دادن چه كاری هستید دوشیزه ؟"

دست پریا در هوا خشك شد ، پریا اول نگاهی به چهره عصبانی مك لارن انداخت و بعد به دست خودش كه در هوا مانده بود . 

با شرمندگی گفت : 

_ " هیچ كار ؛ باور كنید هیچ كار."

بنیامین سرش را پایین انداخته بود و پشت دستش را جلوی دهانش گرفته بود تا مك لارن متوجه خنده اش نشود یك لحظه به پریا نگاه كرد و پریا از همان یك لحظه استفاده كرد و به زانوی بنیامین اشاره كرد ؛ بنیامین با دیدم سوسك خیلی راحت و با آرامش با پشت دستش سوسك را روی زمین انداخت .حالا خیال پریا راحت شد زیر چشمی طوری كه مك لارن نفهمد روی زمین را نگاهكرد تا سوسك را پیدا كند ولی انگار هیچ اثری از سوسك نبود.

با خودش گفت : "چه اهمیتی داره سوسك كجاست ؛ مهم اینه كه دیگه رو به روی من نباشه . "

و سعی كرد با دقت به صحبت های مك لارن گوش بدهد 

_ " من از استاداتون خواهش كردم كه اگه این روند رو ادامه بدید از تمام جریمه هایی قبل صرف نظر كنند . "

چند دقیقه ای به همین وضع گذشت ، چشمش را روی زمین چرخاند اما از سوسك خبری نبود دوباره با خیال راحت سر چرخاند تا مك لارن را نگاه كند اما چیز پرز داری پشت دستش حس كرد دستش را كه نگاه كرد خشكش زد چندثانیه با وحشت به سوسك نگاه كرد و بعد جیـــــــــــــــغ كشید

" سوســــــــــــــــــــــ ك" 

دستش را تكان داد و تا سوسك را از دستش بیافتد و در مقابل نگاه های تعجب زده بنیامین و مك لارن به طرف در دوید و از در بیرون رفت.

----------------------------------------------------

_ " خب حداقلش یه ذره كمتر عكس العمل نشون میدادی ."

_ " وای بنیامین تو كه جای من نبودی ببینی چه حالی شدم وقتی دیدم سوسك داره از دستم بالا میره؛ حالم بد شد ، خیلی ترسیده بودم."

_ "چرا این همه بهت اشاره كردم نیگام نكردی ؟ "

"_ " من اصلا نفهمیدم متوجه نشدم ، پروفسور چیزی نگفت ؟" 

_ " پروفسور كه دهنش بازمونده بود نمیدونست چی بگه ."

_ " حالا دیگه مهم نیست ؛ فقط نمیدونم چطور با پروفسور رو برو شم ."

_ " مهم نیست دیگه بهش فكر نكن ..." 

_ "باشه ممنون كه بهم خبر دادی ؛ خداحافظ !"

_ " خداحافظ ."

پریا بعد از پشت سر گذاشتن یك روز پر دردسر به طرف اتاقش میرفت كه صدای جیغ مانندی اورا از جا پراند

_ " پریا..."

پریا دستش را روی قلبش گذاشت و : 

_ " واااای انفراكتوس كردم ،میخای منو بكشی ؟؟! "

روشنا دست پریا را گرفت و او را بطرف اتاقش میكشاند گفت : 

_ " باهام بیا میخام یه خبر خوب بهت بدم ."

_ " چه خبر خوبی ؟؟؟ !! خدا به خیر كنه!!! "

وقتی به اتاق رسیدند در را بست و با هیجان خاصی گفت : 

_ " میخام ازدواج كنم... تا چند روز دیگه...." 

هردو چشم پریا گرد شد و : 

_ " چی ؟؟؟ ازدواج ؟؟!! تو ؟؟!! "

روشنا كه به پهنای صورتش میخندید گفت : 

_ " آره ازدواج ... اونم فردا شب..."

پریا با خوشحالی گفت :

_ " جدی میگی وااای باورم نمیشه ... یعنی میخای عروس بشی؟؟؟!! "

روشنا با سر حرفش را تائید كرد 

_ " حالا این شاهزاده كجاست و كیه ؟؟! "

_ " خودت فردا میبینیش، الان كه اینجا نیست... فقط میخوام كه تو فردا شب ساقدوشم باشی؛ یه ساقدوش دیگم برای نیكلاس میخام ....باید برام جور كنی... "

_ " باشه من میام ساقدوشت شم ولی چرا برای نیكلاس هم من باید ساقدوش جور كنم ؟؟! "

_ " آخه اون خانواده نداره..."

پریا با تاسف گفت : " آخی چرا نداره .... مهم نیست از این به بعد با تو یه خانواده داره..."

كمی فكر كرد و : " روشنا ! یعنی دوستی ، آشنایی ، همكاری ، چیزی نداره ؟ "

_ " نه هیشكیو نداره ...ولی این چیزا برای من مهم نیست... فقط خودشه كه برام مهمه..."

پریا با خنده گفت : 

_ " وای وای چه عاشقانه.... دوست دارم زود زود ببینمش."

_ " حتما میبینیش ....فقط یه ذره صبر كن..." 

_ " وای روشنا نمیدونی چقد خوشحالم كه میخای دست از كارای گذشته ات برداری و ازدواج كنی ..."

روشنا با قاطعیت گفت :

_ " كی گفته میخام مث گذشته نباشم ؟! من فقط میخام ازدواج كنم.. نگفتم كه میخام ترك دنیا كنم.." 

پریا با تعجب گفت : 

_ " چی میگی ؟ یعنی بعد از ازدواجم میخای به اون مهمونی ها بری و با پسرای مختلف باشی ؟؟!"

_ " آره چه اشكالی داره ؟ برای نیك كه اهمیتی نداره ..."

_ " یعنی جدی جدی این چیزا براش مهم نیست ؟؟! " 

روشنا بی حوصله گفت 

_ " آره براش مهم نیست ،پریا اصلا تو چیكار به این كارا داری ؟! "

_ " روشنا میخام زودتر ببینمش نمیشه فردا صبح ببینمش ؟!"

_ " نه آخه فردا باید برم و براش لباس بگیرم ...."

_ " چی؟؟؟؟؟!!!! تو براش لباس بگیری ؟ چرا تو ؟ اون باید برات خرید كنه... "

روشنا با بی خیالی گفت : 

_ " مگه چه اشكالی داره من براش خرید كنم ؟؟!! "

پریا با بهت گفت :

_ " نه... نه... اصلا اشكالی نداره، هرجور كه خودت راحتی ..."

_ " خوبه...پس ، فردا شب ساعت 8 داخل كلیسا منتظر شما هستم."

_ " باشه میام پس ساقدوش دیگه .... نمیدونم كی رو بیارم."

_ " خنگ الدوله پس بنیامین چیه ؟! به اون بگو بیاد. "

پریا از جا پرید و :

_ " نه من نمیتونم ... من به اون نمیگم..."

_ " چرا نمیتونی الانم كه رابطتون گل و بلبلی شده ... با هم رفیق فابریك شدین..."

با اكراه گفت : 

_ " باشه من اگه تونستم باهاش حرف میزنم و لی قول نمیدم كه بتونم بیارمش ..."

_ " اگه نیاریش كه جفت قلم پاتو میشكنم ..."

_ " اصلا چرا انقدر اصرار داری اون بیاد ؟! تو كه كلی دوست داری به یكی از اونا بگو بیاد."

_ " آخه چیزه ... یعنی اینكه نمیخام اونا بفهمن . "

پریا كه حسابی گیچ شده بود اما ترجیح داد چیزی نپرسد : 

_ " راستی راجع به ازدواجت به بابات گفتی ؟! "

_ كیانا لیوان آبی را به طرف دهانش میبرد و با بی خیالی گفت : 

_" نه نگفتم ... فكرنكنم براش مهم باشه ..."

_ " یعنی چی كه بهش نگفتی یعنی بدون اینكه با خبر باشه میخای ازدواج كنی ؟؟!"

_ " آره پریا ؛ بدون اینكه اون بدونه... وقتی اون كاری به كارم نداره منم نمیخام از كارام با خبر شه ..."

وبعد با لحن تلخی گفت :

_ " دیگه نمیخام راجع به اون حرف بزنی ..."

پریا ابرویی بالا انداخت و :

_ " باشه... منم میرم اتاقم بخوابم ! "

" فصل یازدهم "

آن روز ، روز پر كاری بود ؛ از ساعت 8 صبح تا ساعت 6 عصر كلاس داشتند و این یعنی وقت زیادی داشت تا با بنیامین صحبت كند.

از همان اول صبح هروقت بنیامین را میدید به طرفش میرفت اما همین كه میخواست چیزی بگوید نمیتوانست و حرف را عوض میكرد یا یا راهش را كج میكرد؛ تا اینكه ظهر وقت ناهار وقتی كه از صف صلف بیرون می آمد صدایی از پشت سرش شنید 

_ " پریا میشه خواهش كنم بیای اینجا بشینی ؟! "

میز كاملا خالی بود و و پریا جلو رفت و صندلی مقابل بنیامین را عقب كشید و نشست.

بنیامین چند لحظه بدون اینكه پریا را نگاه كند با كارد و چنگالی كه دستش بود بازی میكرد بالاخره سكوت را شكست و :

_ " خب ..."

پریا با بهت گفت :

_ " چی رو خب ؟! "

_ " خب بهم بگو اون چیزی رو كه از صبح تا حالا بخاطرش بال بال میزنی ولی نمیتونی بهم بگی ."

_ " خب چیزه.... یعنی قراره چیز شه ...."

بنیامین در حالی كه میخندید گفت :

_ " قراره چی شه ؟؟! "

_ " خب .... گفتنش سخته ..."

_ " اگه گفتنش خیلی سخته میخای من چشماتو ببند منو نبینی..."

پریا یك لحظه با خودش گفت مرگ یه بار شیونم یه بار

و تندتند گفت : 

_ " دوستم - روشنا - میخاد ازدواج كنه ازمن خواسته كه تو به عنوان ساقدوش داماد حاضرشی."

وقتی كه حرف هایش تمام شد دید آنقدر ها هم كه فكر میكرد گفتنش سخت نبود و نفس راحتی كشید .

_ " من به عنوان ساقدوش بیام ؟؟؟! مگه داماد خانواده نداره ؟ "

_ " نمیدونم ..."

_ " همكار چی مگه همكار نداره ؟"

_ " نمیدونم..."

_ " حتما اینكه دوست داره یا نه هم نمیدونی ."

پریا با خنده گفت : 

_ " نه اونم نمیدونم ..."

بنیامین نگاه عاقل اند صفیه به اون انداخت و : 

_ " میخاید راجع به چیزایی كه میدونید صحبت كنیم ؟؟!! "

_ " آره .... یعنی نه... آخه هیچی ازش نمیدونم ."

بنیامین خنده پر صدایی كرد و بعد از كمی فكر كردن گفت :

_ "ما كه امروز تا ساعت 6 كلاس داریم ولی بعدش باید برم آزمایشگاه داروسازی.... ولی باشه امروز رو مرخصی میگیرم و میام."

..........

بقیه زمان باقی مانده تا ساعت 6 عصر مثل برق و باد گذشت پریا با سرعت به پانسیون برگشت خسته بود خودش را روی تخت انداخت و چشمانش را بست اما مواظب بود تا خواب نرود هنوز آخرین باری كه نمیخواست بخوابد اما ناخودآگاه خوابش برده بود را فراموش نكرده بود ، بعد از مدتی از جا بلند شد و نگاهی به كمد لباس هایش انداخت. یكی از لباس های بنفش رنگش را ازكمد بیرون آورد و به تن كرد از آینه قدی خودش را برانداز كرد بنظر خوب می آمد به خودش لبخند زد و از پانسیون خارج شد .

از پانسیون تا آن كلیسایی كه مد نظر روشنا بود فاصله چندان زیادی نبود پس ترجیح داد پیاده برود راه رفتن با آن كفش ها با پاشنه نوك تیز واقعا سخت بود و پاهایش را اذیت میكرد وقتی كه به كلیسا رسید روی یكی از صندلی ها نشست و پاهایش را از كفش درآورد ، پاهایش ملتهب شده بود و قرمز ، مشغول ماساژ دادن پاهایش بود كه صدای بنیامین را شنید : 

_ " بازم این كفش ها برات دردسر درست كردن؟ " 

نگاهی به بنیامین انداخت با یك كت و شلوار توسی-آبی براق و یك پیراهن سفید آمده بود .

بنیامین جلوتر آمد و كنارپریا نشست و كفش را از روی زمین برداشت و: 

_ " واقعا با این پاشنه های بلند و نوك تیز اذیت نمیشی ؟! "

خودش به خودش جواب داد :

_ " خب معلومه كه اذیت میشی وگرنه الان این وضع پاهات نبود ."

_ " پریا سعی كرد پاهایش را زیر صندلی اش مخفی كرد و :

_ " پاهام كه چیزیشون نیست "

وقتی كه نگاه های چپ چپ بنیامین را دید گفت : 

_ " باشه تو درست میگی ولی من با همین كفشا راحتم..."

بنیامین با طعنه گفت :

_ " آره كاملا مشخصه چقد راحتی "

ناگهان پریا به در كلیسا اشاره كرد و :

_ " مثل اینكه رسیدن . "

روشا بایك لباس شب آبی روشن و لنز چشمی به همان رنگ و صندل نقره ای آمده بود دسته ای از موهای بلوند شده اش را روی سر جمع كرده بود و با آن آرایش ملیح زیبا شده بود. اما كنارش مردی ایستاده بود كه پریا را شوكه كرد مردی با موهای بلوطی رنگ كه بنظر میرسید تازه اصلاح شده باشد و كت شلواری قهوه ای رنگ.

تا اینجای كار همه چیز بنظر عادی می آمد، اما نكته عجیب مربوط به قد خمیده و گودی دور چشم آن مرد و قیافه رنگ پریده او بود روشنا دور بازویش را گرفته بود بیشتر بنظر می آمد كه زیر بازویش را گرفته باشد تا با آن قدم های سست روی زمین نیافتد. وقتی آن دو را با هم مقایسه میكرد دهانش از تعجب باز مانده بود روشنا آن لحظه واقعا زیبا شده بود اما نیكلاس....

پریا جلو رفت سعی كرد به نیكلاس نگاه نكند، روشا به پهنای صورتش 

میخندید : 

_ " بچرخ روشنا میخام خوب ببینمت... "

روشا هم چرخی زد و :

_ " خوب شدم پریا ؟!"

_ " وای آره .... پرنسس شدی ."

بنیامین هم چند قدم جلو آمد ، تمام حواسش به مردی بود كه كنار روشنا ایستاده بود ؛ نیك كه انگار روی پاهایش نبود به نظر میرسید هر لحظه احتمال زمین خوردنش باشد، سرش روی شانه ی روشنا افتاده بود و در حال چرت زدن بود 

روشا با ذوق خاصی گفت :

_ " بذارین به هم معرفیتون كنم ."

_ " خب نیكلاس! این دوستمه ..."

پریا با حالت مشمئز كننده ای گفت : 

_ " لازم نیست معرفی كنی ، آقا در حال چرت زدن هستن ."

روشنا كه كاملا نقش تكیه گاه نیكلاس را بازی میكرد نگاهی به نیكلاس انداخت و با آرنج ضربه آهسته ای به او زد نیك از جا پرید ، دوباره روشنا گفت : 

_ " داشتم میگفتم میخام به هم معرفیتون كنم......... خب این نیكلاسه تا چند دقیقه دیگه همسرم میشه .... "

و اشاره ای به پریا كرد و :

_ " نیك ، اینم صمیمی ترین دوست منه ، پریا...."

و به بنیامین اشاره كرد و :

_ " اینم دوست پریا ست ، اسمش بنجامینه.."

وقتی چشم غره های پریا را دید اصلاح كرد :

_ " ببخشید منظورم همكلاسیه ، این دوتا فقط هم كلاسی اند .... نه كمتر نه بیشتر ....."

و خودش و بنیامین خنده ی صداداری كردند ... وقتی اخم های پریا را دیدند هردو با هم گفتند :

_ " بهتره بریم پیش كشیش دیر شده...."

پریا نگاهی به نیك كرد كه دهانش را باز كرده بود مثل اینكه میخواست چیزی به روشنا بگویید : 

_ " روشانا..."

پریا از اینكه نیك هنوز بلد نبود اسم روشنا را صحیح تلفظ كند خندید، اما روشنا با مهربانی گفت :

_ " بگو عزیزم."

نیك دهانش را باز كرد اما فقط یك كلمه از دهانش خارج شد : 

_ " رام..."

پس معلوم شد كه نیكلاس یك الكی تمام عیار ست.

........

بعد از اتمام مراسم روشنا همه را به صرف شام دعوت كرد اما بنیامین كه عجله داشت رفت .نیك همان اول یك شیشه بزرگ رام سفارش داد و با حرص دهنه بطری را روی لبش گذاشت و تا جایی كه نفس داشت از آن خورد ؛ كمی از نوشیدنی از گوشه لبش سرازیر شد و تا زیر گلویش پیش رفت نیك بی ملاحظه ترین كار ممكن را كرد و دور دهنش را با آستین لباسش پاك كرد ؛ پریا با انزجار این صحنه را تماشا میكرد ؛ اما برخلاف او روشنا بی توجه به این صحنه با میل غذایش را میخورد. 

دقیقا برخلاف نیك با احتیاط غذا میخورد و مواظب بود آرایشش پاك نشود ، در حالی كه دستمال را آهسته دور لبش میكشید رو به پریا گفت : 

" چرا غذاتو نمیخوری ؟ "

پریا به نیك اشاره كرد و :

_ " این داره خودشو به كشتن میده . "

روشنا بی اعتنا گفت :

_ " نگران اون نباش اون عادت داره ."

پریا با دلواپسی گفت : 

_ " ولی رام مثل بقیه نوشیدنی ها نیست ، خیلی قویه ! "

_ " گفتم كه نگران اون نباش اون یه دائم الخمره . "

چشمان پریا گرد شد :

_ " چی گفتی ؟ دائم الخمر؟ این برات مهم نیست ؟"

_ " نچ. "

_" یعنی تو میخای با این مرد زندگی كنی با یه دائم الخمر؟ "

روشنا دوباره لبخندی زدو :

_ " نچ ."

دوباره نگاهی به نیك انداخت كه نفس نفس میزد و حرف های بی مفهوم میزد و بعد از جا بلند شد و به طرف دستشویی رفت ، پریا شروع به خوردن كرد اولین لقمه را كه فرو برد تازه فهمید چقدر گرسنه بوده؛ چند دقیقه ای گذشت و نیك برنگشت حالا غذای روشنا تمام شده بود .

چند قاشق ژله خورد و به صورت حسابی كه پیش خدمت آورده بود نگاهی كرد و پول را روی میز گذاشت و رو به پیش خدمت كرد و :

_ " یكی از دوستای ما الان دستشوی هست وقتی برگشت هرچندتا نوشیدنی خواست بهش بدین ؛ پول به اندازه كافی گذاشتم ."

و از جا بلند شد ؛

_ " منتظرش نمیمونی ؟! "

این را پریا گفت و روشنا در جواب گفت :

_ " نه... امروز خیلی خسته شدم میخام برم پانسیون استراحت كنم. "

پریا با نگرانی گفت : 

_ " حتما الان آش و لاش افتاده تو دستشویی ، نمیری كمكش كنی ؟! "

_ " نه..."

_ " جدی نمیری ؟! مثلا الان این شوهرته..."

كیانا با لحن جدی گفت :

_ " شوهر كیلو چنده ، بیا زود بریم خستم ، خوابم میاد."

و دست اورا گرفت و به سمت در كشید 

_ " روشنا این كارات برای من خیلی عجیبه ، تو كه هیج وقت اهل ازدواج نبودی نه الان نه وقتی كه ایران بودی همیشه میگفتی شوهر فقط آقا بالا سره. ولی الان ازدواج كردی اونم با یه الكلی ، براش كلی خرج كردی لباس و آرایشگاه ، برای اینكه بیاریش روی فرم. این كارا واسه چیه ؟! "

_ " انقد حرص نخور دختر ، بعدا خودت میفهمی."

و پریا را به سمت ماشین گران قیمتی برد

_ " وای روشنا ... این مال كیه نكنه نیكلاس ؟! "

_ " نه اون گورش كجا بود كه كفنش كجا باشه ."

_ " شایدم كرایه كردی ؟! "

_ " نه مگه من مثل تو دیونم كه اون همه پول رو بدم واسه كرایه ماشین ."

_ " پس از كجا آوردی دزدیش ؟! "

_ " نه فقط از دوست پسرم كش رفتم . "

_ " دوست پــــســــــــــــــــــر ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ "

_ " آره مگه چه اشكالی داره ، حسابی تیغ میزنمشون ولی دم لای تله نمیدم . "

پریا شانه ای بالا انداخت و :

_ " هرطور كه مایلی خانوم زرنگ ، روشن كن بریم خونه كه منم خیلی خستم ."

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

صبح روز بعد وقتی از خواب بیدارشد خیلی خسته بود با آه و ناله لباس پوشید، تمام مدت طول راه در اتوبوس در حال چرت زدن بود و با صورت خواب آلود سر كلاس پرفسور لنگدان رسید ، روپوش سفیدش را پوشید و بطرف بنیامین رفت و مشغول كار شد ؛ اواسط كلاس بنیامین ماسكش را پایین كشیدو : 

_ " خب شام دیشب خوش گذشت ؟! "

_ " نه بابا چه خوشی ، لحظه به لحظه شاخ روی سرم درازتر میشد ."

_ " چرا ؟ حتما بخاطر شوهر دوستتون ."

_ " آره دقیقا...من واقعا نمیدونم چه دلیلی داشت كه با اون ازدواج كنه به منم نمیگه ."

_ " با اینكه اون همه به سرو وضعش رسیده بود ولی كاملا مشخص بود یه معتاده ."

_ " آره یه الكیه ، من واقعا نمیدونم چرا اونو انتخاب كرده ."

_ " خیلی عجیبه ، حالا میخواد با اون زندگی كنه ؟! "

_" نمیدونم من كه سر از كاراش در نمیارم ."

بعد از تمام شدن كلاس های آن روز یكراست به پانسون رفت قبل از اینكه به اتاقش برود به اتاق روشنا رفت و در زد ولی در باز نشد دستگیره را فشرد

قفل بود.

لبخندی زد و : 

_ " حتما هر جاست نیك هم باهاشه. "

و به اتاق خودش برگشت و خودش را با كتاب هایش سرگرم كرد روز های بعد هم روشنا را نمیدید ؛ نه در دانشگاه و نه در خوابگاه ؛ هر روز صبح زود بیرون میرفت و شب دیر وقت برمیگشت.

یك شب آنقدر منتظر روشنا ماند تا بالاخره او را دید كه خسته به طرف اتاقش میرفت.

_ " روشنا این همه وقت كجا بودی ، هیچ اثری ازت نیست ."

_ " یه سری كار داشتم كه باید انجامشون میدادم ."

_ " چه كارایی؟! "

_" عزیزم امشب خیلی خستم، بذار برای فردا صبح ، امشب همه كارام تموم شدن."

پریا با اینكه علامت سوالهای زیدی در ذهنش بود اما :

_ " باشه امشبو راحت استراحت كن كه فردا حسابی میخوام سین جیمت كنم . "

روشنا لبخندی زد و باشه :

_ " فردا صبح زود مثل عزراییل نیای رو سرم ها... یه خرده دیر بیا..."

مجبور بود تا فردا صبح صبر كند چاره ای نبود.

صبح زود از خواب بیدار شد و و لحظه شماری میكرد ولی زمان دیر پیش میرفت ، ترجیح داد خودش را با كتاب هایش سرگرم كند. ساعت یازده صبح بود كه وسایل صبحانه را برداشت و به طرف اتاق روشنا رفت و در زد چند ثانیه منتظر ماند، روشنا كه دهانش باز بود و خمیازه میكشید در را براش گشود ، با قیافه ی ژولیده و موهای بهم ریخته.

_ " واااااااای پریا مگه من بهت نگفتم دیر بیا ، چرا سر صبحی اومدی ؟؟؟"

پریا ساعتش را به او نشان داد و : 

_ "سر صبح چیه الان ساعت یازدهه."

دوباره خمیازه كشید

_ " خب حالا میری كنار یا میخای مارو پشت در نگه داری ؟! "

روشنا در را باز تر كرد و به طرف دستشویی رفت و آب به صورتش زد پریا هم غذا ها را روی میز گذاشت و :

_ " بیا زود از این ها بخوریم ، اینا رو آوردم واسه باج تا ازت اعتراف بكشم ..."

روشنا كه موهایش را شانه میزد گفت :

_ " خب بگو چی میخای بدونی ؟! "

_ " این چند روزه كجا بودی اصلا نمیدیدمت ، نه دانشگاه نه خوابگاه ."

_ " آره این روزا واقعا كارام زیاد شده بودن ، خیلی سرم شلوغ بود ، نمیتونستم بیام سركلاس ."

_ " این مشغله ای كه ازش حرف میزنی نیك نیست ؟!"

_ " نه. " 

_ " راستشو بگو روشنا ، تو كه اهل ازدواج نبودی ، چرا ازدواج كردی اونم با یه معتاد الكلی ، تو كه از اون خوشت نمیاد."

_ " راستشو بخای من اونو فقط برای چند روز لازم داشتم ،الانم كه كارم باهاش تموم شده دیگه كاری بهش ندارم. "

_ " چه كاری ؟! "

_ ".من فقط اونو برای چند روز لازم داشتم ، قرار شد اون برای چند روز شوهر من شه ، من و اون یه قرداد بستیم "

_ چه قراردادی ؟ "

_ " خب راستش من از مدتها پش میخواستم كه جزو شهروند های لندن شم ، راه های مختلف شهروند شدن رو خوندم هیجكدوم شامل حال من نمیشد ، راحتترینش این بود كه چند ده میلون پول بدم و سختترینش هم این بود كه پناهنده شم ، در هر حال من از این بود كه پناهنده شم ؛ از پس هیچكدومشون بر نمیومدم ؛ كه یهو یه چیزی به ذهنم رسید ازدواج با یه شهروند انگلیسی ؛ البته اینم یه كار سخت بود ؛ تو شرایطی كه پسرای انگلیسی نمیخوان خودشون رو به یه دختر پایبند كنن و مدام نامزدیشون رو بهم میزنن تا با یكی دیگه باشن من باید یكیو پیدا میكردم تا اینكه... "

پریا حرفش را ادامه داد : 

_ " تا اینكه نیكلاس رو دیدی و تصمیم گرفتی با یه دست لباس شیك و یه خرده پول و چندتا بطری ویسكی اونو راضی به ازدواج كنی...."

_ " دقیقا همین طوره ... ولی ازش خوشم نمیومد..."

_ " باورم نمیشه تو كه داخل كلیسا كه بودیم بهش میگفتی عزیزم زیر بازوشو گرفته بودی ..."

_ " خب اون كارا برای حفظ ظاهر بود آخه همینطوریش كشیش به ما شك كرده بود و چپ چپ نیگامون میكرد... "

پریا خنده ای كرد و :

_ " تو اون شب خیلی خوشكل و شیك شده بودی ولی وضع نیكلاس افتضاح بود ."

_ " جند بار بعد از شب بعد از مراسم ازدواج ؛ وقتی پیش نیك میرفتم بخاطر انجام كارای شهروند شدنم ؛ نیك میخواست كه با هم راحت باشیم . میخواست كه این ازدواج صوری نباشه و واقعا با هم زندگی كنیم ، ادای عاشقا رو در میاورد ؛ مجنون شده بود...."

پریا و روشنا هردو باهم خندیدند. 

_ " خب حالا چه خبر از جناب مجنون ؟! "

روشنا هم فی البداهه گفت : 

" خبرآمد كه مجنون را پریشب پلیسا با سه تا لیلی گرفتند." 

پریا خندید و : 

_ " جدی باش روشنا... الان كجاست ؟ "

_ " دارم راستشو میگم پریا ، پریشب گرفتنش ، با سه دختر دیگه ."

لحنش كاملا جدی بود 

_ " آخه چرا مگه چیكار كرده ؟! "

_ " با سه تا دختر داغون تراز خودش یه ماشین رو میدزدند ، نیك پشت فرمان بوده ، تو عالم مستی میزنه به یه ماشین ، الان هم به جرم دزدی هم رانندگی هنگام مستی گرفتنش."

_ " وااای باورم نمیشه ، اینكه اصلا نمیتونست رو پاهاش واسته چطور ماشین دزدیده ."

_ " خودمم نمیدونم ، اونی كه ازش ماشینو دزدیدن دیگه چقد بدبخت بوده."

_ " حالا چیكار میكنه ؟! "

_ " نمیدونم خبرندارم فقط میدونم كه جرمش سنگینه ، رانندگی درحین مستی اونم با ماشین دزدی كلی جریمه داره ."

_ " خب نمیخای كمكش كنی ؟! "

_ " اتفاقا بهم زنگ زد میخواست براش پول ببرم و جریمشو حساب كنم."

بعد قیافه حق به جانب به خودش گرفت : 

_ " منم گفتم مگه تو خواب ببینی بیام كمكت كنم ، آقا خریت كرده بعد من برم گندی رو كه زده رو ماست مالی كنم ؟؟!"

_ " آره حق داری... خب یعنی الان جدا شهروند انگلیس محسوب میشی ؟!"

_ " آره یعنی وقتی درسم تموم شد لازم نیست برگردم ایران..."

_ " یعنی دلت برای ایران تنگ نمیشه ؟! "

روشنا اخم هایش را در هم كرد و :

_ " وقتی كسیو ندارم كه اونجا منتظرم باشه ، منم دلم برای اونجا تنگ نمیشه..."

پریا به فكر فرو رفت شاید روشنا درست میگفت.....

" فصل دوازدهم " 

هرچه كه میگذشت به زمان امتحانات پایان ترم نزدیك میشدند و تلاش های پریا و بنیامین بیشتر میشد هرچند كه هردو آنها دست از جر و بحث و نقشه كشیدن برای حذف هم كشیده بودند ؛اما به این معنا نبودكه دست از رقابت هم بكشندو امتحانات را جدی نگیرند ؛ ترم قبل هردو مشتركا رتبه اول شده بودند ، اما حالا زمانش رسیده بود كه پریا رتبه اول را از آن خودش كند ؛ حتی كیانا هم كه در قیدو بند درس نبودو هر ترم ناپلونی درس هایش را قبول میشد؛ به سراغ كتاب هایش رفته بود و امتحانات را جدی گرفته بود.

سر جلسه امتحان آخر ، پریا مثل همیشه به برگه بنیامین نگاهی انداخت و وقتی كه دید تمام سوال ها را پر كرده ناامید شد

_ " حالا اگه اون بجای من رتبه اول شه چی ؟! " 

تا آخر امتحان با ناراحتی گذراند و وقتی كه بیرون آمد به سراغ بنیامین رفت :

_ " چیكار كردی خوب دادی ؟!"

بنیامین با لبخند گفت :

_ " مثل همیشه خوب بود...."

اخم های پریا در هم رفت و . 

_" چیه پریا چرا ناراحت شدی؟! چند وقته كه خیلی منو كنترل میكنی هم سر جلسه هم بیرون از اون ..... همش مواظبمی ..."

_ " آخه نمیتونم تحمل كنم كه تو از من بالاتر باشی ..."

بنیامین خندید و :

_ " خوشم میاد كه خودتم قبول داری كه حسودی...."

زیركانه به پریا نگاه كرد و :

_ " به نظرت برنده كیه ؟! كی رتبه اول میشه؟! "

_ " اگه خودم رتبه اول نباشم ترجیح میدم كه یكی باشه غیر از تو..."

_ " یعنی انقد از من بدت میاد؟! "

_ " نه ... فقط دوست ندارم تو از من بالاتر باشی...."

....

بعد ازتمام شدن امتحانات پریا برگشتن را چند روزی عقب انداخت تا كارهای

نیمه كاره اش را انجام بدهد ؛ یكی از همان روز هایی كه به همراه روشنا در محوطه دانشگاه قدم میزد روشنا به جایی اشاره كرد و : 

_ " اونجا رو نگاه كن چقد شلوغه . "

_ " نمیدونم بیا بریم ببینم چه خبره..."

با قدم های سریع به طرف جمعیت رفتند

_ " وااااای خدای من ... رتبه هارو زدن..."

این را پریا با همان صدای جیغ مانندش گفت و به زحمت برای خودش راهی پیدا كرد و جلو رفت و میكروبیولوژی را پیدا كرد و اسم خودش را جزء نفر اول پیدا كرد و : 

_ " وای خدای من باورم نمیشه این بار خودم رتبه اول شدم وااای یعنی من از بنیامین بهتر شدم خدایا شكرت ....وای... "

_ " اكه یه ذره بهتر نیگاه كنی میفهمی اشتباه كردی ..."

پریا متعجبانه به بنیامین كرد كه كنار او ایستاده بود و :

_ " منظورت چیه ؟!"

_ " منظورم اینه كه من و جناب عالی مشتركا رتبه اول شدیم..."

پریا با دقت به تابلوی روبه روی خودش كرد و بنیامین درست میگفت 

_ " یعنی تو این ترم هم ...."

_ " یه جور راجع بمن حرف میزنی انگار حق كشی كردم... خب منم مثل تو درس خوندم..."

پریادرست شبیه اسبی رام نشدنی به بنیامین نگاه كرد مثل اینكه كینه قدیمی اش دوباره شعله ور شده باشد....

هردو به چشم های هم خیره شده بودند برخلاف پریا نگاه بنیامین هجومی نبود و همین پریا را آرام كرد 

_ " شاید همین طوری باشه كه تو میگی... "

روی پاشنه پا چرخید و میخواست برود كه بنیامین او صدا را كرد :

_" پریا.... كی میری خونه"

_ " فردا صبح ... چطور مگه ؟! "

بنیامین من من كنان گفت : 

_ " میتونم شماره تلفن.... خونتون رو داشته باشم ؟! "

پریا بیا تردید اورا نگاه كرد مردد بود :

_ " باشه... یادداشت كن..."

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

صدای پدرش او را از خواب بیدار كرد :

_ " پریا... پریا.... پاشو ... وقته ناهاره..."

و صدای مادرش را شنید كه میگفت : 

_ " چیكارش داری دخترمو... بذار بخوابه ... هنوز خسته ست."

پریا یكی از چشمانش را بازكرد غلتی زد و چشمانش را محكم تر بست میخواست بیشتر بخوابد

_ " پاشو دیگه.... خسته شدم ...ده دقیقه ست كه پشت سر هم دارم صدات میكنم."

هرچه به چشمش فشار آورد بی فایده بود صدای قارو قور شكمش اورا مجبور كرد از جا بلند شود .

با همان مو های بهم ریخته و صورت پف كرده از اتاق بیرون رفت ؛ همین طور كه چشمانش را میمالید به طرف دستشویی رفت و آبی به صورت زد و بعد به طرف آشپزخانه رفت و روی صندلی مقابل پدر و مادرش نشست . 

پدرش از ظرف برای خودش غذا كشید و با لبخند گفت : 

_ " چی شده كه بالاخره خانوم افتخار دادن اومدن ؟! "

پریا خرناس كنان گفت :

_ " خب گشنگی بهم فشار آورد مجبور شدم وگرنه بازم میخوابیدم..."

_ " كم كم داشتم نگرانت مشدم كه نكنه توی خواب یه اتفاقی برات افتاده باشه......"

_ " وا.... منصور خدا نكنه.... "

و با لبخندی برلب گفت :

_ " عزیزم خستگی سفر از تنت بیرون رفت ؟!؟!" 

پریا در حالی كه قاشق را به طرف دهانش میبرد گفت :

_ " نه هنوز خسته ام.... "

منصور به جای پریا جواب داد :

_ " 13_14 ساعت خوابیده كه خستگی سفر از تنش بیرون بیاد ؛ معلوم نیست چند ساعت میخواد استراحت كنه كه خستگی خواب از تنش بیرون بیاد ."

پریا با خوشحالی گفت :

_ " من پنجاه روز و وقت دارم كه فقط استراحت كنم... استراحت... "

پدرش در حالی كه برای خودش آب میریخت گفت : 

_ " استراحت بی استراحت..."

_ " یعنی چی ؟!"

_ " یعنی اینكه باید چند روز دیگه به مامانت تو كارای خونه كمك كنی ! "

پریا با ناله گفت : 

_" این بی انصافیه من میخام از تعطیلاتم استفاده كنم ... میخام فقط استراحت كنم....حالا چه كارایی؟! " 

_ " خونه تكونی ! "

_ " خونه تكونی دیگه برای چی ؟! مگه الان عیده؟! "

این بار مادرش گفت : 

_ " آره من چون كسی نبود كمكم كنه خونه تونی عید رو گذاشتم برای وقتی تو اومدی ...."

پریا با ناراحتی گفت :" حسابی خورد تو برجكم.... آخه مگه من چه گناهی كردم كه میخواهید ازم بیگاری بكشید؟! "

_ " غر نزن پریا ما روی كمك تو حساب كردیم...."

و از همین ابتدا ؛ تعطیلات برایش مثل زهر شد...

از فردای آن روز كارهای سخت شروع شد ، چندین روز را صرف پاك كردن شیشه كرد

_ " وای مامان... اینجا انگار یه قصر شیشه ایه. از بس درو پنجره شیشه ای داریم گاهی وقتا حس میكنم مصالح خونمون از شیشه ست ."

روزهای بعد را با شستن پتو و ملافه و روبالبشتی گذراند ، سخت ترین قسمت كار مربوط به شستن فرش ها بودو شستن سرامیك های كف آشپز خانه و بقیه جاهای خانه.

_ " واااای مامان باورم نمیشه به این زودی نصف بیشتر تعطیلاتم گذشته باشه..."

مادرش خنده ای كرد و :

_ " آره میدونم ولی عزیزم تو به این فكر كن كه به مامانت كمك كردی... تو هنوز وقت داری..."

_ " میشه بفرمایید با این دو هفته باقی مونده چیكار كنم ؟ "

_ " خب تو میتونی به دوستای قدیمیت سر بزنیو باهاشون بری بیرون..."

كمی مكث كرد و :

_ " پریا .... تو..... از ....ستاره خبر داری؟! "

اخم های پریا در هم رفت و : " نه..."

_ " نمیخوای چیزی درموردش بهت بگم ؟! "

پریا با قاطعیت گفت :

_ " نه ... هیچ وقت نمیخوام درموردش چیزی بشنوم..."

و دوان دوان به طرف اتاقش رفت.

تمام چیزی كه آن لحظه در وجود پریا جمع شده بود نفرت بود...فقط نفرت...

با خودش فكر كرد كه گاهی وقتا بهتره به جای اینكه احساس ضعف كنی ، متنفر باشی ...آره اینجوری راحتتر میشه تحمل كرد...

%%%%%%%%%%%%%%%%%%

چیزی تا پایان تعطیلات نمانده بود وپریا هنوز نتوانسته بود از تعطیلاتش لذت ببرد حوصله هیچ كاری را نداشت دستش را زیر چانه اش زده بود و بی حوصله از پنجره بیرون را نگاه میكرد كه صدای زنگ تلفن اتاقش بلند شد

_ " الو سلام..."

_ " صدای مردی بود كه تا آن موقع نشنیده بود..."

_ " سلام بفرمایید... " 

_ " پریا خودتی ؟"

_ " آره ... ولی شما كی هستید ؟"

صدا را هنوز نشناخته بود :

_ " من بنیامینم. "

حالا صدا را واضح تر میشنید :

_ " سلام بنیامین ،چطوری ؟ تعطیلات خوش میگذره ؟! "

_ " وقت ندارم پریا ... ببینم تو انتخاب واحد كردی ؟! "

_ " آره كردم ، چطور مگه ؟!"

_ " نمیدونم چی شده ولی برای انتخاب واحد بعضی از دانشجوها مشكل پیش اومد ، تو هم جزو اونایی، مسئوالای دانشگاه میخواستن بهت خبر بدن تا حضوری خودتو برسونی ولی گوشیت خاموش بوده ، تا اینكه من بیاد شماره تلفن خونتون افتادم..."

پریا كمی ترسیدو هول شد : 

_ " چی گفتی ؟!"

_” هیچی... فقط خودتو هرچه سریع تر به لندن برسون .... وقت زیادی نداری "” _ 

پریا جیغ زد : " چی گفتی وقت ندارم ؟! ؟؟؟؟؟؟...." 

و گوشی را انداخت و به سرعت از اتاق بیرون رفت و همینطور كه میدوید تا خودش را به مادرش برساند از قالیچه زیر پایش لیز خورد و از روی پله های سالن افتاد و ....

دوساعت بعد با یك پای گچ گرفته و دو عصای زیر بغل برگشت در حالی كه از درد ناله میرد خودش را روی صندلی انداخت 

_ " آخ خییییلی درد دارم..."

پدرش درحالی كه دكمه های لباسش را باز میكرد گفت : 

_ " حالا چی شده بود كه بخاطرش به این روز افتادی ؟؟؟! "

پریا كه انگار تازه خون به مغزش رسیده باشد با دست پاچگی گفت : 

_" وای ...وای من باید برم ...باید برم لندن .... انتخاب واحد...وای..."

مادر گفت : 

_" درست حرف بزن ماهم بفهمیم چی شده ..."

پریا سعی كرد آرام و شمرده حرف بزند ولی هنوز هم هیجان زده بود 

_ " انتخاب واحدم مشكل پیدا كرده باید برگردم ...هرچه زودتر..."

پدر با بی خیالی گفت : 

_ " این كه اصلا كاری نداره كه خودتو بخاطرش به این حال و روز انداختی ..."

وتلفن را برداشت و : 

_ " الو...آژانس هواپیمایی؟! یك بلیط میخام به مقصد لندن..." 

تلفن را كه قطع كرد رو به پریا كرد و :

_ " دیدی كاری نداشت ؟! حالا برو وسایلتو جمع كن... دوساعت دیگه پرواز داری..."

پریا به زحمت از جا بلند شد و به اتاقش رفت و لباس ها وكتاب ها و تمام وسایلی كه فكر میكرد لازم دارد را برداشت ، درمانده به پایش نگاه كرد و 

_ " حالا با این پای علیل چیكار كنم ؟! "

" فصل سیزدهم "

وقتی از هواپیما پیاده شد بنیامین به او تلفن زد : 

_ " پس تو كجایی پریا ! چند ساعت دیگه بیشتر وقت نداری..."

_ " ببین من الان فرود گاهم ؛ فرودگاه هیترو...."

_ " از سالن خروجی شماره یك بیا بیرون من همونجا منتظرتم..."

_ " باشه ... فقط یه مشكلی هست كه من نمیتونم سریع بیام..."

_ " مشكل دیگه چیه... زود بیا..."

و تلفن را قطع كرد ؛ وقتی كه به قسمت بار رسید همه مسافر ها وسایلشان را برداشته بودند و فقط چمدان پریا باقی مانده بود . نمیدانست چطور با آن دو عصا چمدان را برداد ؛ كه یك نفر به دادش رسید....

_ " بذارید كمكتون كنم خانوم..."

مردی با چرخ دستی كنارش ایستاده بود ؛ چمدان را بداشت . آن مرد به سرعت پیش میرفت و پریا هم دنبالش...

اما به چرخ دستی نمیرسید نفس نفس میزدو آن مرد همین طور از دور تر ودورتر میشد ، هن هن كنان با همان لهجه فارسی اش گفت : 

_ " آهای آقا نرو ...خسته شدم ...وای یه ذره مراعات پای علیل منو بكن...."

مرد كه چیزی از حرف های پریا نمیفهمید هاج و واج رو به پریا كرد و :

_ " شما چیزی گفتین ؟!"

_ پریا كه كم مانده بود روی زمین بیافتد به عصایش تكیه داده بود گفت : 

_ " میگم میشه منو هم سوار كنید ؟!"

چشم های مرد گرد شد و : " چی گفتین ؟! شما كه اینجا جا نمیشید..."

_ " خب حداقل یه ذره آروم تر برید.... خسته شدم.... ” 

_ " چیزی دیگه نمونده ... الان میرسیم.."

و از آن به بعد آهسته تر پیش میرفت تا پریا اورا گم نكند به سالن انتظار كه رسید از دور بنیامین را دید كه اطرافش را نگاه میكند اما متوجه پریا نشد ،بنیامین به عقب برگشت و آهسته با خودش زمزمه كرد : 

_ " ای دختره پررو...مگه اینكه دستم بهت نرسه ...وگرنه یه دست كتك نثارت كردم..."

پریا با صدای جیغ مانندی گفت : 

_ " چی گفتی ؟! تو میخوای منو بزنی ؟؟ "

بنیامین با صدای پریا از جا پرید و :

_ " بالاخره اومدی ؟ كجا بودی این همه وقت... نمیفهمی كه داره زمان انتخاب واحد

تموم میشه ؟؟ چرا انقد دیر كردی ؟ ها ؟! میدونی چند وقته منظرتم ؟! من اینجا 

كاشتی ؟!"

_ " چون نمیتونستم سریع راه بیام ..."

بنیامین با عصبانیت گفت : 

_ " چرا نمیتونستی مگه چلاغ بودی ؟!"

پریا هم صدایش را بالا برد و :

_ " آره برای اینكه چلاغ شدم ، دلت خنك شد؟!"

و از جلو چرخ دستی كنار رفت و به پایش و عصایی كه در دستش بود اشاره كرد 

بنیامین چند ثانیه به عصای پریا و گچ پایش نگاه كرد و بعد با شرمندگی گفت :

_ " آخ...متاسفم من نمیدونستم..."

پریا با لحن سردی گفت : 

_ " الانم نمیخواد بیشتر از این وقت خودتو به خاطر من تلف كنی ...برو و به كارات برس..."

بنیامین با دلجویی گفت :

_ " آخ پریا من كه عذر خواهی كردم ..بیا زودتر بریم... وقت زیادی نداریم ها..."

_ " شنیدی كه چی گفتم.... گفتم نمیخواد به پای من واستی برو كارات برس... "

_ " لوس نشو دیگه...اصلا مهم نیستن... بیا زود بریم وقت انتخاب واحدت تموم میشه ها...."

پریا با غیظ گفت :

_ " گفتم اینجا نمون ... من اصلا نمیخوام تورو ببینم... زودتر از اینجا برو..."

بنیامین هم متقابلا صدایش را بالا برد و :

_ " به جهنم كه نمیخوای منو ببینی ... فكر كردی من خیلی واسه دیدینت مشتاقم.....حوصلمو سر بردی..."

پریا دندان قروچه ای كرد و :

_ " پس زودتر برو ....چرا واستادی....لازم نیست بیشتر از این منت سرم بذاری..."

_ " بله كه میرم....پس چی..."

و به طرف در خروجی چرخید و با قدم های بلند از پریا دور شد ؛ پریا هم پول آن مرد را حساب كرد و دسته چمدان را گرفت و میخواست او را به دنبال خود بكشاند ؛ ولی چمدان به عصایش گیر كرد و تلاش برای ایستادن بی فایده بود با صورت محكم به زمین افتاد ؛ صدای ناله اش بلند شد ؛ بنیامین به طرفش دوید و :

_ " آخ پریا با خودت چیكار كردی ؟! "

پریا فقط ناله كرد ؛ 

_ " پاشو بریم... من چمدون رو برات میبرم... میخوای كمكت كنم از جا بلند شی ؟! "

_ " نه... خودم میام..."

بنیامین با چمدان رفت و پریا هم به زحمت از جا بلند شد... بیرون فرودگاه بنیامین در فاصله خیلی دوری ماشینش را پارك كرده بود ؛ 

_ " وااای یعنی باید این همه راه برم ؟! "

به هر زحمتی كه بود ماشین رسید و سوار شد هیچ كدام در طول راه حرفی نزدند پریا از پنجره بیرون را نگاه میكرد و به این فكرمیكرد كه باز هم مجبور ست هوای سرد لندن را تحمل كند ؛ وقتی كه رسیدند بنیامین بی هیچ حرفی پیاده شد و كمی جلو تر از پریا راه میرفت ، محل ثبت نام طبقه اول دانشكده بود و این یعنی اینكه یك بار میبایست از پله ها بالا میرفت.اول از همه به فكر آسانسور افتاد ولی نگاهی به آسانسور انداخت و ناامید شد ،

آسانسور آن روز درحال تعمیر بود

_ " آخ خدای من اینم شانسه كه من دارم ؟؟!"

صدای بنیامین را از پشت سرش شنید كه میگفت :

_ " بخت چون وارو شود ..... از قضا پالوده دندان بشكند 

عجب شانسی داری... لب دریا هم بری خشك میشه...."

و خندید وهمین خنده بنیامین او را عصبانی تر كرد

بی اعتنا به بنیامین نگاهی به پله برقی انداخت... مطمئن بود تنهایی و بدون كمك كسی نمیتواند روی پله برقی بایستد ،نگاهی به پله ثابت انداخت به نظر احمقانه می آمد اگر از روی این همه پله میپرید.

دوباره به پله برقی ها نگاهی انداخت باید كسی را پیدا میكرد كه كمكش كنند دورو برش را نگاه كرد اما آشنایی ندید كه از او بخواهد

_ " میدونم داری به چی فكر میكنی ، من بهت كمك كنم..."

چشم های پریا گرد شد :

_ " نمیخوام خودم میدونم چیكار كنم..."

_ " تنها نمیتونی.... بذار كمكت كنم ...فقط یه لحظه ست..."

پریا قاطعانه گفت :

_ " نه..."

نگاهی به اطرافش انداخت خانم مو قرمزی را كه از كنارش رد میشد صدا كرد و :

_" خانم میشه كمكم كنی ؟؟! من میخوام از این پله ها بالا برم ولی بخاطر پاهام نمیتونم.... "

آن زن قبل از اینكه پریا بتواند جمله اش را كامل كند به سردی گفت :

" نه خیر..مگه من مگه من خدمتكار شما هستم... "

و بعد نگاه سرد تری به پریا انداخت واز كنار پریا رد شد پریا مظلومانه گفت :

_ " مگه من چی بهش گفتم انقد بهش برخورد؟! "

_ " من هنوزم روی حرفم هستم.... میتونم بهت كمك كنم ."

پریا باز هم به بنیامین بی محلی كرد و دوباره اطرافش را نگاه كرد و خانم قد بلندی را دید كه میخواست از پله ها بالا برود فورا گفت :

_ " خانوم ببخشید ... خانوم ... باشما هستم...."

بدون اینكه حتی نیم نگاهی به بیاندازد از كنارش رد شد

پریا با امید واهی رو به بنیامین گفت :

_ " سومی دیگه حتما كمكم میكنه ."

بنیامین با دهن كجی گفت : 

_ " آره حتما... اون از اولی كه همچین سرد نیگات كرد كه از رو رفتی ، اونم از دومی كه اصلا بهت محل نذاشت...سومی حتما با یه چیزی تو رو میزنه..."

_ " نه خیر هیچم اینطوری نیست...." 

پریا آهسته با خودش زمزمه میكرد :

_ " كاش حداقل آسانسور خراب نبود وگرنه كارم خیلی راحت بود..." 

همان موقع صدای بنیامین را از پشت سرش شنید كه گفت : 

_ " منو ببخش ولی چاره ای جز این ندارم ."

پریا سرش را چرخاند تا بنیامین را نگاه كند كه كه بنیامین در یك حركت ناگهانی دستش را دور كمر پریا حلقه زد وكمی اورا از جا بلند كرد و روی پله گذاشت و بعد خودش بالا آمد ،پریا به قدری شوكه شد كه قدری هوا فرو برد و نفسش بند آمد.... با چشم های گرد شده اش به بنیامین نگاهی انداخت ؛ بنیامین اما طوری رفتار میكرد كه انگار اتفاقی نیافتاده باشد ،روبه رویش را نگاه میكرد و حتی نیم نگاهی هم به پریا نمی انداخت؛ طوری كه انگار پریا نمیبیند...

چند ثانیه به همین ترتیب گذشت... پریا همچنان به بنیامین نگاه میكرد و متوجه نزدیك شدن به انتهای پله ها نمیشد ...

كه بنیامین باز هم به طور ناگهانی دور كمر پریا را گرفت و او را بالای پله ها گذاشت.

و پریا متعجب تر از قبل شد و سر جایش میخ كوب شده بود بنیامین ولی بی اعتنا به طرف محل ثبت نام رفت ؛ پریا كمی ایستاد وقتی كه به خودش مسلط شد به طرفی رفت كه بنیامین حركت كرده بود ، محل انتخاب واحد شلوغ بود ، صف شلوغی به چشم میخورد به این فكر میكرد كه این صف بخاطر چه تشكیل شده كه بنیامین یك برگه به طرفش گرفت و : 

_ " این برگه روبگیر واحد ها رو داخلش بنویس...برای توهم گرفتم كه نخوای تو صف واستی... "

در همان لحظه دو فكر به ذهن پریا رسید اول اینكه برگه را بگیرد و تشكر كند و دوم اینكه به سردی با بنیامین رفتار كند برگه را پاره كند و

متاصل مانده بود و به این فكر میكرد كه چه عكس العملی نشان دهد، بنیامین هنوز هم طوری رفتار میكرد كه انگار هیچ اتفاقی نیافتاده ست و همین پریا را عصبانی میكرد...

_ " بگیرش دیگه ... چرا منو نیگاه میكنی ؟!"

و بعد برگه را در دستش گذاشت و وخودش به سمت میز رفت تا برگه را پركند...پریا كمی برگه را برانداز كرد و با خودش گفت : 

_ " اگه فكر كرده با این كارا من فراموش میكنم كور خونده.... باید مثل قبل حسابشو برسم..."

خودكار اش را از كیف بیرون كشید اطرافش را نگاه كرد تا جای خالی پیدا كند تنها جای خالی میزی بود كه بنیامین مقابل آن ایستاده بود... به اجبار به طرف میزی كه بنیامین كنارش ایستاده بود رفت و اسم و شماره تمام واحدهایی را كه میخواست مقابلش نوشت...از گوشه چشم نگاهی به برگه بنیامین انداخت... كار بنیامین تمام شده بود و میخواست برگه اش راتحویل بدهد . 

ناگهان چشم پریا به شماره یكی از درس ها افتاد ، شماره را اشتباه وارد كرده بود ، فكری به ذهنش رسید ..كافی بود این موضوع را به بنیامین نگوید تا با بنیامین تلافی كرده باشد... ولی دودل بود ...اما بالاخره گفت :

_ " بنیامین ! "

بنیامین با خوشحالی جواب داد : 

_ " بله؟! "

شاید خوشحالی اش به خاطر این بود كه اصلا انتظار نداشت پریا به این زودی با او حرف بزند.

_ " میخواستم بهت بگم كه ...شماره یكی از درسس هارو اشتباه واردكردی ... بیوشیمی ..."

بنیامین نگاهی روی برگه انداخت و پریا درست میگفت ، لبخندی زد و :

_ " ممنون كه بهم گفتی ..."

و دوباره به پریا لبخند زد و شماره را اصلاح كرد و: 

_ " برگتو بده به من...من برات میبرمش..."

بنیامین كه میرفت تا برگه را تحویل دهد پریا با نگاهش اورا تعقیب كرد ، حس كرد كه دیگر از بنیامین ناراحت نیست...

چند دقیقه بعد وقتی دوشادوش هم در راهرو قدم میزدند پریا به این فكر میكردند كه اگرخودش دست به كار نشود بنیامین دوباره همان كار چند دقیقه قبل را تكرار میكند به این فكر میكرد كه باید چكار كند ، كه صدای آشنایی از بین جمعیت شنید

_ " واااااای پریا ...."

روشنا به سمتش دوید ، روشنا مثل همیشه زیبا بود ، تی شرت صورتی رنگ وشلوار جین یخی پوشیده بود، مو هایش را باز گذاشته بود و پریا را بغل كرد ؛ فورا گفت :

_ " وای عزیزم چه بلایی سرت اومده؟! چرا پاتو گچ گرفتی ؟!"

پریا كه از دیدن دوست قدیمی اش خوشحال شده بوددستش را گرفت و محكم فشرد 

_ " هیچی ...چیز خاصی نشده از پله های خونمون افتادم..."

روشنا با تعجب گفت :

_ " چی؟! پله های خونتون؟! خونه شما كه پله نداشت "

_ " مگه یادت نیست ؟! همون پله های داخل سالن رو میگم"

روشنا با تعجب گفت : " همون پنج تا پله رو میگی ؟! بخاطر اون پات شكست؟! " _ 

_ " آره دیگه . "

_ " واقعا كه بدنت تف بندیه؛ مردم از ساختمون چند طبقه میوفتن آخ نمیگن ."

پریا حاضر جوابانه گفت :

_ " اون مردمی كه شما داری ازش اسم میبری یا بدل كارن ، یا اینكه دربین راه سكته كردن كه وقتی می افتن آخ نمیگن."

روشنا خندید و بعد با نگاهی او را برانداز كرد و :

_ " خوش تیپ شدی پریا این لباس شكلاتی خیلی بهت میاد.... خب حالا اینجا چیكار میكنی ؟! تا زمان شروع كلاس ها خیلی مونده..."

_ " بخاطر انتخاب..."

_ " آها بخاطر انتخاب واحد اومدی ؟! منم راجع بهش شنیده بودم كه انتخاب واحد بعضیا مشكل پیدا كرده...فكر كنم برای اولین باره كه این اتفاق می آفته....تاحالا همچین چیزی اتفاق نیافتاده..."

پریا به زور لبخندی زد و :

_ " آره میدونم...این روزا من رو شانسم ..از زمین و آسمون برام میاد..."

پریا آهسته طوری كه بنیامین نشنود گفت : 

_ " از نیك چه خبر؟؟! میدونی الان كجاست ؟!"

_ " منم مثل تو ...هیچ خبری ازش ندارم......"

_ " یعنی هیچی هیچی ؟؟!"

_ " شوخی كه باهات ندارم میگم هیچی...از همون موقعی كه باخبر شدم دستگیرش كردن دیگه ازش خبر ندارم..."

كمی مكث كرد و : 

_ " راستی عزیزم تو با این پا سختت نیست بخوای روی پله برقی بیای ؟ آسانسورم كه خرابه... "

پریا هم با ناراحتی گفت : 

" آره اتفاقا خیلی سخته برام... یعنی اصلا نمیتونم ..."

_ " میخوای من كمكت كنم؟!"

پریا هم از خدا خواسته گفت : 

_ " آره وااای خیلی خوشحال شدم... خیلی خوب میشه اگه كمكم كنی ..."

وقتی از دانشگاه بیرون آمدندبنیامین رو به هردو آنها كرد و :

_ " من میرسونمتون..."

پریا فورا گفت : 

_ " نه ما با میریم ایستگاه اتوبوس..."

روشنا با صدای جیغ مانندی گفت : 

_ " یعنی چی كه میریم ایستگاه ؟!"

_ " پس میخوای بریم كجا؟! "

_ " لازم نیست جایی بری ... بنیامین لطف كرده میخواد مارو برسونه ..."

و رو به بنیامین كرد وبا لبخند گفت :

_ "باشه، ما قبول میكنیم..." 

_ " چی چی میگی روشنا....من میخوام با اتوبوس برم ؛ تو با هرچی كه دلت میخواد برو..."

بحث بالا گرفته بود

_ " پریا خانوم میشه بفرمایید شما بااین پای چلاغت چطور میخوای از پله های اتوبوس بالا بری؟!"

پریا كمی فكر كرد و : " خب معلومه روشنا ! .... تو كمكم میكنی..."

روشنا جبهه گرفت و : 

_ " اصلا روی كمك من حساب نكن...من باهات نمیام..."

پریا مظلومانه گفت : 

_ " پس میگی تنها برم ؟!"

_ " نه ..كی گفته تنها بری... تو با ما میای.."

بنیامین امیدوارانه به روشنا نگاه میكرد منتظر بود روشنا پریا را راضی كند 

پریا رو به بنیامین كرد و با بی میلی گفت : 

_ " باشه... باهم بریم . "

چشم بنیامین از خوشحال برق میزد اما سعی كرد خوشحالیش را پنهان كند وبه ماشین اشاره كرد تا همگی سوار شوند... 

چند دقیقه ای از حركت گذشته بود كه روشنا رو به پریا گفت : 

_ " راستی پریا ! كی گچ پاتو باز میكنی ؟! "

_ " نمیدونم فكر میكنم یك ماه و نیم دیگه...چطور مگه ؟! "

روشنا متفكرانه گفت :

_ " اوهوم...خیلی زیاده ...تو این مدت با چی میری دانشگاه نكنه هر روز میخای بری ایستگاه اتوبوس واستی ؟!"

_ " نمیدونم شاید مجبور شم هر روز تاكسی بگیرم ."

وبا با ناراحتی گفت :

_ " ولی اینجوری تا وسط ماه پولم تموم میشه... باید گدایی كنم..."

بنیامین فورا گفت :

_ " اگه دوست داشته باشی من هر روز میام دنبالت میرسونمت..."

پریا با همان ناراحتی گفت : 

_ " نه نمیخواد لازم نیست...آخه خونه تو تا پانسون خیلی دوره ...اذیت میشی..."

روشنا نیشگونی از پریا گرفت و آهسته گفت : 

_ " تو واقعا دیوونه ای پریا حالا كه خودش اصرار داره تو چرا قبول نمیكنی...خیلی خری پریا... "

پریا هم پچ پچ كنان طوری كه بنیامین نشنود گفت :

_ " به خودم مربوطه و مجتمع بین المللی خر ها ...تورو سنن."

بنیامین كه این گفتگوی آنها را نمیشنید گفت :

_ " چی شد پس ... قبول میكنی بیام دنبالت..."

همین كه پریا دهان باز كرد تا چیزی بگوید روشنا با دست دهان پریا را گرفت و: 

_ " آره پریا قبول میكنه...فقط یه ذره عشوه شتری داره ...شما توجه نكنید...از خداشه كه بیای دنیالش، الانم داره از خوشحالی بال در میاره..."

بنیامین از آیینه پریا را كه دید خنده اش گرفت ، صورت پریا كبود شده بودوتقلا میكرد خودش را از دست كیانا نجت بدهد.

_ " این كه فكر كنم بجای بال در آوردن داره بال بال میزنه خودشو از دست شما آزاد كنه، بیچاره !"

روشنا دستش را از روی دهان پریا برداشت 

_ " وااااااااااااااای... خدای من داشتم خفه میشدم....دفعه بعد اگه خواستی بگیری حداقل بذار بینیم رو نگیر یه ذره نفس بكشم... "

و چند نفس عمیق و صدادار كشید 

روشنا آهسته گفت : 

_ " دفعه بعد خواستی از این دیوونه بازی در آری دهنتو با كاه گل پر میكنم..."

_ " وای روشنا تو كه بدجنس نبودی ، همیشه مهربون بودی ...چی شد پس..."

" فصل چهاردهم " 

روز های بعد دقیقا به همین ترتیب گذشت هر روز صبح زود بنیامین جلوی در پانسیون منتظر پریا بود وبعد از آن او را به پانسیون میرساند .

یك روز كه پریا و بنیامین قدم زنان طول حیات را طی میكردند بنیامین رو به پریا كرد و :

_ " چند وقت دیگه گچ پاتو باید باز كنی ؟! "

_ " نمیدونم فكر میكنم یك ماه دیگه..."

بنیامین با كمی ناراحتی گفت : 

_ " جدا؟؟! "

_ " چیه ناراحت شدی؟! نكنه دوست داری همیشه با گچ پا باشم؟! "

_ " نه ...نه اصلا..."

ولی شاید بنیامین از اینكه یك ماه بعد ،دیگرلازم نبود پریا را تا پانسیون برساند ناراحت بود ، دیگر وقت كمتری را با پریا میگذراند.

_ " واااای خسته شدم بنیامین ... بیا اینجا روی این نیمكت بشینیم !"

با اینكه آفتاب در آسمان بود اما باز هم هوا سرد بود ، پریا دستش را در جیبش كرد تا كمی گرم شود ، آن روز با اینكه پالتوی گرمی پوشیده بود و كلاه پشمی به سرش گذاشته بود باز هم احساس سرما میكرد ؛ 

_ " مثل اینكه خیلی سردته... میخای برم دوتا فنجون قهوه بگیرم ؟! "

و قبل از اینكه پاسخی از پریا بشنود از جا بلند شد و فورا با دو فنجان قهوه برگشت 

پریا فنجان را با دو دستش گرفته بود و به كف های داخل قهوه نگاه میكرد و در فكر بود كه صدایی رشته افكارش را از جدا كرد

_ " سلام !"

سرش را بالا كرد ، پسر قد بلندی با پوست یخی و موهای زیتونی رنگ و كه تا روی شانه اش ریخته بود را مقابل خودش دید ؛ به نظر آشنا می آمد 

بنیامین از روی صندلی بلند شد ولی پریا كمترین زحمتی به خودش نداد و همان طور كه نشسته بود جوابش را داد

_ " شنیدم شما دو نفر ؛ رتبه اول ترم قبل شدید ، درسته ؟؟! "

_ " همین طوره.ولی شما كی هستید ؟! "

این را بنیامین پرسید تا آن پسر جواب بدهد 

_ " آه ببخشید یادم رفت خودمو معرفی كنم... من دیمون لارنس هستم... هم رشته ای شما... این ترم درس زیست شناسی ملكولی رو با شما میگذرونم..."

تازه پریا یادش آمد آن پسر را كجا دیده ست.

_ " چرا فقط زیست شناسی ملكولی؟! پس بقیه درس ها چی میشه ؟! "

_ " چون من ترم پنج هستم..فقط یه ذره واحد هام بهم ریخته هستن ... "

و با آن چشم های آبی نافذش چند ثانیه به روی پریا خیره ماند و 

_ " مثل اینكه شما خیلی سرمایی هستید كه توی این هوای خوب اینهمه خودتون رو پوشوندین..."

پریا حس كرد بهتر ست از جا بلند شود ، به عصا تیكه كرد و به زحمت ایستاد

_ " درست حدس زدین..."

نگاهش همچنان روی پریا خیره مانده بود 

_ " شما با این چشم و ابروی سیاه به نظر میاد یه دختر زیبای شرقی باشین..."

_ " من ایرانیم..."

دیمون ابرویی بالا انداخت و :

_ " فكر نمیكردم ایرانی ها هم بتونن به همچین جاهایی برسن... "

پریا كمی عصبانی شد و :

_ " محض اطلاعتون ایرانی ها همیشه توی همه علوم حرف اول رو میزدن..."

دیمون ابرویی بالا انداخت و : 

_ " نمیدونم شاید همین طور باشه كه شما میگید ، به هر حال من دوست دارم با شما دختر شرقی دست دوستی بدم ..."

و دستش را جلو آورد تا با هم دست بدهند

پریا اما ناخود آگاه خودش را عقب كشید و : 

_ " نه... معذرت میخوام..."

قیافه دیمون كمی در هم رفت و خیره خیره به پریا نگاه كرد ... 

_ " پریا بهتره دیگه بریم ، ممكنه دیر به كلاس بعدی برسیم. "

پریا نگاهی به بنیامین كرد و صورت برافروخته بنیامن را مقابل خودش دید ؛ پریا نگاهی به ساعتش انداخت ؛ تا شروع كلاس زمان زیادی مانده بود... حتما بنیامین میخواست كه از دیون فاصله بگیرند .

*******************************

روشنا در حالی كه میخندید گفت : 

_" خب..بعد از اینكه كه باهاش دست ندادی اون چیكار كرد ؟

_ " هیچی فقط یه ذره تعجب كرد یه ذره هم عصبانی شد ."

_" آره خوب حق داشته، فكر كرده تو ازش خوشت نمیومده كه باهاش دست ندادی !"

_ " آره ازش خوشمم نیومد ، پسره پرو داشت به ایران توهین میكرد ."

_ " پریا جان...تو دیگه باید به این چیزا عادت كنی ، همه فكر میكنن ایران یه جایی هست در حد عربستان ، اونم دوره بادیه نشینی كه با كلاس ترین وسیله برای این ور و اون ور رفتن شتره . "

_ " خب من نمیتونم تحمل كنم كه یه مشت چرت پرت راچع به ایران بگن ... "

_ " تو هنوز آتیشت تنده... منم كه تازه اومده بودم اینجا مثل تو بودم ، ولی دیدم فایده نداره دست برداشتم ، یعنی دیگه اصلا نمیذاشتم كسی بفهمه ایرانیم..."

_ " اه....روشنا... اونجا رو نیگاه كن همون پسر ه ست..."

_" كدوم پسره ؟!"

_ "ای بابا ، تیزالدوله همونی كه الان تعریفشو كردم برات..."

_ " آها..منظورت دیمون لارنسه ؟! " 

_ " آره نیگاش كن همون كه یه تی شرت مشكی پوشیده ، بین اون دوتا واستاده...ببین تو ترم های قبل اونو تو دانشگاه دیدی ؟"

_ " نه... قبل از این ندیده بودمش.. شاید این ترم از یه دانشگاه دیگه اومده باشه.. "

روشنا نگاهی به ساعتش انداخت و :

_ " وای داره دیر میشه بیا زود تر بریم سر كلاس ."

چند روزی بود كه آسانسور تعمیر شده بود و این یعنی اینكه لازم نبود پریا برای ایستادن روی پله برقی از كسی كمك بگیرد.وقتی كه به طبقه مورد نظر رسید از آسانسور بیرون آمد آهسته آهسته به سمت كلاس زیست شناسی ملكولی میرفت و صدای تق تق برخورد عصا با سرامیك كف در راهرو میپیچید ؛كه احساس كرد دستی روی شانه اش نشست ، حدس زد روشنا باشد ؛ برگشت و پشت سرش را نگاه كرد ؛اما بجای روشنا دیمون را روبه روی خودش دید 

پریا خودش را عقب كشید و دست دیمون را از شانه اش انداخت 

_ " ببخشید ..من خوشم نمیاد كسی به من دست بزنه..."

دیمون گستاخانه گفت : 

_ " چرا خوشت نمیاد من بهت دست بزنم ؟!" 

پریا كمی عصبانی شد و :

_ " اونش دیگه به خودم مربوطه آقا.."

_ " امروز من وشما كلاس زیست شناسی دارم ، میخوام كه بعد از كلاس با هم..."

حرفش را قطع كرد و :

_ " اسم شما چیه ؟!"

پریا كه كمی كلافه شده بود گفت :

_ " منو خانم یزدان پناه صدا كنید ."

_ " فامیلتون رو میدونم ؛ اسمتون رو میخوام..."

پریا خرناس كنان گفت : 

_ " پریا ."

"_ " چی ؟! پری آ ؟ 

مثل اینكه تلفظ اسم پریا برایش مشكل بود ؛ پریا بی حوصله گفت :

_ " بله ،پریا...."

_ " پری آ... من میخوام تو رو به یه قهوه دعوت كنم..."

_ " اون وقت میشه بفرمایید چرا من باید دعوت شما رو قبول كنم ؟! "

_ " چون كه من میخوام..."

پریا كه از این همه غرور دیمون جا خورده بود با لحن مشمئز كننده ای گفت : 

_ " خیلی جالبه چون تو میخوای ؟! مگه تو كی هستی ؟! "

_ " من كی هستم ؟! من میتونم نصف این دانشگاه رو با پول هام بخرم ، بودن با یكی مثل من آرزوی خیلی از دختراست ... "

پریا با كمی نفرت گفت :

_ " پس برو آرزوی دخترا رو برآورده كن ... چون من با تو هیچ جا نمیام ، نه الان نه هیچ وقت دیگه..."

و قبل از اینكه به دیمون اجازه حرف زدن بدهد برگشت تا به سمت كلاس برود ، ولی با دیدن بنیامین خشكش زد او جلوی در كلاس ایستاده بود و آن ها را از دور نگاه میكرد از حالت نگاهش پیدا بود كه كمی عصبانی ست ، به خودش دلداری داد كه بنیامین از این فاصله حرف های آن دو را نشنیده ست .

وقتی به در كلاس رسید بنیامین چشمانش را ریز كرده بود و : 

_ " تا حالا كجا بودی خیلی دیر كردی ."

كاملا مشخص بود بنیامین از اینكه پریا را با دیمون دیده بود عصبانی ست.

_ " آره خب چیزه...یعنی به خاطر پاهام نمیتونم سریع بیام . " 

_ " چرا با اون پسره حرف میزدی ؟! "

پریا سعی كرد مسئله را مخفی كند :

_ " هیچی چیز خاصی نبود ."

_ " ببین پریا من ازت میخوام كه دور وبر این پسره نچرخی ...میفهمی چی میگم ؟! "

_ " گفتم كه اصلا موضوع خاصی نبود ؛ چیز مهمی نگفت. "

حس كرد عصبانیت بنیامین بیشتر شد و از كنار بنیامین و روی یكی از صندلی های آخر كلاس نشست ،نمیخواست نه بنیامین و نه دیمون را ببیند ،ولی برخلاف انتظارش دیمون بعد از اینكه وارد كلاس شد مستقیم به طرف انتهای كلاس آمد و كنار پریا نشست ؛ پریا كمی از روی صندلی تكان خورد دیمون فورا گفت : 

_ " چیه نكنه میترسی پیش من بشینی ؟! "

پریا خودش را جمع كرد و :

_ " ترس ؟! اونم از تو ؟ خیلی از خودت مطمئنی....من فقط میخواستم عصامو از روی زمین بردارم..."

و وانمود كرد كه میخواسته عصا را از روی زمین بردارد و دوباره روی صندلی نشست ، وقتی كلاس تمام شد دیمون گفت : 

_ " من هنوزم روی حرفم هستم..."

پریا هم متقابلا گفت : 

_ " اتفاقا منم هنوز روی حرفم هستم..."

_ " من برای تو میتونم مثل یه نردبام باشم ...مطمئن باش اگه با من باشی برات سود زیادی داره..."

_ " ولی من ضرر با تو نبودن رو ترجیح میدم ."

_ " پشیمون میشی..."

_ " اصلا مهم نیست..."

و از جا بلند شد و دید كه بنیامین آن دو را زیر نظر دارد و با اخم هردو آنها را نگاه میكند.

_ " اه... بازم منو تو این موقعیت دید...."

********************************

از آن روز به بعد هر بار كه بنیامین ، پریا و دیمون را كنار هم میدید با پریا سرسنگین میشد. آن روز صبح روشنا و پریا كه وقت آزاد گیر آورده بودند مثل همیشه مشغول صحبت كردن شده بودند كه دوست روشنا _ مری جین _به طرفشان آمد و رو به روشنا گفت : 

_ " روشنا ، ماشین این پسره تازه وارد ؛ دیمون رو دیدی ؟! "

_ " نه مگه چطوریه ؟!" 

مری با هیجان خاصی گفت : 

_ " یه لامبورگینی سفیده... "

پریا با طعنه گفت : 

_ " مثل اینكه همه ی بچه های این دانشگاه درموردش میدونن ."

مری دست هایش را در هم قلاب كرده بود و :

_ " وای خدای من دوست دارم سوار این ماشین بشم..."

_ " درمورد ماشین من حرف میزدید ؟ "

پریا سعی كرد سرش را بچرخاند تا دیمون را نبیند ، مری جین كمی هول كرده بود. 

_ " اگه دوست داشته باشید حاضرم با هم یه دور بزنیم... "

مری جین هیجان زده گفت : 

_ " وااااای آره من حاضرم..."

_ " ماشین من برای بعضی ها هم كه خودشونو میگیرن هنوز جا داره...البته اگه از من خواهش كنند ."

پریا با لحن مصنوعی رو به روشنا طوری كه دیمون بفهمد گفت :

_ " هوای اینجا برام خفه ست... میای بریم یه جای دیگه ؟! " 

_ " آره بریم ."

چندین متر كه از آنجا دور شدند روشنا گفت :

_ " پریا دقت كردی تمام مدت داشت تو رو نگاه میكرد ؟!"

_ " نه اصلا نیگاه هم نكردم ،ولی اصلا ازش خوشم نمیاد...انگار از دماغ فیل افتاده...پسره مغرور..."

.......

چیز زیادی تا شروع كلاس نمانده بود بنابراین هردو به طرف ساختمان دانشكده حركت میكردند كه بنیامین با عجله به سراغشان آمد و : 

_ " دنبالتون میگشتم كجا بودید ؟! "

روشنا ناخواسته گفت :

_ " پیش دیمون..."

پریا با آرنج به پهلوی روشنا زد ؛ و با همین حركت پریا ، بنیامین مشكوكانه هردو آنها را نگاه كرد ، پریا حساسیت بنیامین را میدانست بنابراین سعی كرد موضوع بحث را عوض كند

_ " اتفاقی افتاده كه اومدی اینجا پیش ما ؟! "

بنیامین كه هنوز مشكوكانه به آن دو نگاه میكرد گفت :

_ " نمیدونم چی شده ولی امروز تمام كلاس های ساعت هشت تعطیله ."

پریا و روشنا هردو با هم جیغ كشیدند : 

_ " آخ جووووون وای چه خوب..."

_ " خب حالا كه تا ساعت ده كلاس نداریم ، چطوره بریم یه كافی شاپ قهوه بخوریم...مهمون من ."

روشنا خوشحال تر شد و :

_ " وای چه خوب ...پریا كه همیشه خیلی خسیس بود اصلا نم پس نمیداد ."

_ " وااای روشنا چرا دروغ میگی ؛ همین هفته پیش بود كه یه بستنی مهمونت كردم ."

_ " من كه چیزی یادم نمیاد ."

پریا روبه بنیامین كرد و :

_ " خب بریم دیگه..."

بنیامین كه راه افتاد پریا از فرصت استفاده كرد و سقلمه ای به پریا زد و : 

_ " ای دروغگو..."

و مثل همیشه پچ پچ كنان طوری كه بنیامین نشنود با هم بحث میكردند

روی میز سه نفره ای نشسته بودند و بنیامین قهوه سفارش داد ؛ صدای زنگ اس ام اس روشنا بلند شد ؛ نگاهی به گوشی كرد و بعد : 

_ " خب بچه ها من باید شما رو تنها بذارم ."

_ " چرا روشنا ؟! كجا میری ؟ "

_ " منو به یه مهمونی دعوت كردن باید برم ..."

و به سرعت از جا بلند شد و به طرف در خروجی رفت 

پریا به بنیامین گفت : 

_ " یعنی اگه از آسمون سنگ هم بباره ؛ مهمونی هاشو تعطیل نمیكنه."

_ " جالبه..."

گارسون قهوه ها را جلوی آنها گذاشت و به فنجان سوم اشاره كرد : " و این ؟! "

بنیامین با خنده گفت :

_ " همین جا بذار ... میخوریمش.. "

گارسون از تعجب ابرویی بالا انداخت و فنجان سوم را روی میز مقابل بنیامین گذاشت.

بنیامین قهوه خودش را تا دهان برد و كمی از آن را نوشید ؛ناگهان كسی صدا زد : 

_ " بنجامین..."

بنیامین سرش را بلند كرد ؛دوستش بود ، پریا قبلا او را زیاد با بنیامین دیده بود پسر قد بلند بسیار لاغری كه شاید تمام وزن بدنش را استخوان هایش تشكیل داده بودند.

_ " بنجامین چیزی از ژنتیك یادت مونده ؟! "

_ " آره فكر میكنم...چطور ؟! " 

آن پسر كتابی را جلوی بنیامین گرفت و :

_ " این مسئله رو میخوام راه حلشو یادم بدی."

بنیامین كتاب را گرفت مشغول محاسبه بود كه چشم پریا به نمك پاش روی میز افتاد ؛ فكری به سرش زد و با مهربانی غیر قابل وصفی به بنیامین گفت : 

_ " بنیامین میخوای قهوتو برات شیرین كنم ؟! " 

بنیامین جا خورد و سرش را از كتاب بالا آورد و :

_ " چی ؟! با من بودی ؟!"

آنقدر از پریا بی محلی و بداخلاقی دیده بود كه این لحن گرم برایش تازگی داشت با اینكه بنیامین همیشه قهوه تلخ میخورد اما این بار تحت تاثیر مهربانی پریا ، با لحن مهربان تری گفت :

_ " آره ...حتما..."

پریا هم به او لبخند زد و بنیامین دوباره سرش را روی كتاب چرخاند ، پریا ظرف نمك پاش را جلو آورد و چندقاشق پر نمك داخل فنجان ریخت ؛ فنجان كه نصفه بود حالا پر پر شده بود ؛پریا خنده شیطنت آمیزی كرد و :

_ " چقدر ساده ای ...حالا وقتی كه خوردی میفهمی چه كلاهی سرت رفته..."

و دوباره خندید ؛ در این فكر بود كه اگر بنیامین آن قهوه را بخورد چه حالی پیدا میكند كه او را صدا كرد :

_ " پریا ببین این مسئله رو درست حل كردم ؟! "

_ " من كه از ژنتیك زیاد نمیدونم ...ولی باشه بده ببینمش ..."

نگاهی به مسئله كتاب كرد و چیزهای كه بنیامین نوشته بود ؛ كمی فكر كرد و : 

_ " آره ..فكر كنم درست باشه..."

و كتاب را به دست آن پسر رنگ پریده داد ؛ او هم تشكر كرد و رفت 

پریا بی صبرانه منتظر قهوه خوردن بنیامین بود ؛ قهوه خودش را بالا برد و : 

_ " چرا قهوتو نمیخوری بنیامین ؟! "

و خودش فنجان قهوه را لاجرعه سر كشید ؛ اما همین كه مزه قهوه را در دهانش حس كرد قیافه اش به طرز مضحكی در هم رفت و كل بدنش به رعشه افتاد، قهوه بی اندازه شور بود به زحمت قهوه را فرو برد .

پس بنیامین جای قهوه ها را عوض كرده بود ، پریا حالت تهوع داشت و صورتش كبود شده بود 

بنیامین قهقه زنان گفت : 

_ " تا تو باشی دیگه برای من نقشه نكشی ؛ فكر كردی نفهمیدم نمك توی قهوم ریختی ؟! "

و به گارسون اشاره كرد برای پریا یك لیوان آب بیاورد ؛ پریا تمام آب را خورد اما هنوز حالت تهوع داشت

بنیامین خنداخند گفت : 

_ " طبیعه حالت بد باشه چون الان تركیب نمك و آب توی شكمت اسید و باز سازنده رو تشكیل میده ."

و دوباره خندید و : 

_ " نگران نباش خوب میشی..." 

پریا به زحمت گفت :

_ " كی فنجون هارو عوض كردی ؟ ! "

_ " وقتی داشتی كتابو نیگا میكردی عوضش كردم ، دوستی تو ، دوستی خاله خرسه ست ، نمیشه بهت اعتماد كرد."

_ " من میرم دستشویی ..."

بنیامین دوباره خندید و : 

_ " آره حتما برو یه آب به صورتت بزن شاید حالت بهتر شد."

به در دستشویی كه رسید دیمون را دید كه او را نگاه میكند ؛ با دیدن او حال خرابش را فراموش كرد ؛ دیمون به سمتش آمد .

پریا با لحن سردی گفت :

" فرمایش ؟! "

دیمون اشاره ای به بنیامین كرد و :

" _ " پس با یه نفر دیگه سرگرمی كه به ما محل نمیدی، آره ؟! 

_ " فرض كن همین طوریه كه تو میگی ؛ به تو چه ربطی داره ؟! "

_ " این پسره مگه چی داره كه به خاطرش منو رد میكنی ؟! "

_ " ببخشید وقت من عزیزتر از اینه كه بخوام بخاطر تو هدر بدمش ."

و در دستشویی را محكم به هم زد 

وقتی از دستشویی بیرون آمد و سر میزنشست بنیامین ساكت بود و فقط پریا را نگاه میكرد بالاخره دهان باز كرد و :

_ " تو با دیمون حرف میزدی ؟! "

پریا شوكه شد فكر نمیكرد بنیامین آن دو را با هم دیده باشد

_ " آه بنیامین چیز مهمی نبود ، بهش فكر نكن..."

بنیامین با لحنی كه حسادت داشت گفت : 

_ " من نمیدونم این چیز بی اهمیت چیه كه شما دو تا انقد راجع بهش حرف میزنید و تمومی نداره..."

_ " باور كن دارم راست میگم هیچی نیست..."

بنیامین با عصبانیت نگاهش را از پریا گرفت و از جا بلند شد و وسایلش را برداشت و :

_ " مزاحم هرچی كمتر بهتر ... من میرم تا شما دوتا با خیال راحت حرفاتونو با هم بزنید..."

پریا از جا بلند شد و : 

_ " بنیامین اشتباه میكنی..."

حالا تمام كسانی كه در كافی شاپ بودند به پریا و بنیامین توجه میكردند.

بنیامین با سرعت از كافی شاپ بیرون آمد پریا هم با آنكه عصا به دست بود اما به دنبال قدم های سریع و دو مانندی برداشت ؛ بنیامین از در كافی شاپ كه بیرون آمد قدم هایش را تندتر كرد پریا با اینكه برایش غیر ممكن بود اما سعی كرد بدود كه پایش به چیزی گیر كرد و روی زمین افتاد ، مچ پایش دردناك شده بود ؛ صدای آه و ناله اش بلند شده بود همزمان كه بنیامین كه سرش را چرخاند تا پریا را ببیند ، دیمون بالای سر پریا آمد و مقابلش روی زمین نشست .

همین كه بنیامین پریا و دیمون را با هم دید سرش را با تاسف تكان داد و : 

_ " واقعا برات متاسفم..."

و به طرف در خروجی دانشگاه رفت.

پریا رو به دیمون فریاد كشید و : 

_ " برو گمشو... همینو میخواستی ؟! خیالت راحت شد ؟! عوضی ! "

***************************

از آن روز به بعد بنیامین طوری رفتار میكرد كه انگار اصلا پریا را نمیبیند ...اگر پریا هم جلو می آمد تا با بنیامین حرف بزند راهش را كج میكرد ؛ كاملا مشخص بود كه از پریا متنفر شده و همكلاسی هایشان هم از این رفتار آن دو تعجب كرده بودند.

یكی از روزهایی كه تنها در محوطه خلوت و خالی از جمعیت دانشگاه قدم میزد ، دیمون را مقابل خودش دید

_ " سلام خانوم كوچولو..."

پریا آهسته گفت : 

_ " عوضی ..."

و سعی كرد راهش را كج كند...

_ " كجا میری ؟ میبینم كه دوست پسرت ولت كرده و این روزا تنهایی ..."

_ " به تو هیچ ربطی نداره ."

_ " چطور میگی به من ربطی نداره... حالا كه اون مزاحم رفته من و تو میتونیم راحت و آزاد با هم باشیم..."

_ " برو گمشو ..."

دیمون راهش را سد كرد و :

_ " كجا میری ؟! "

پریا به عقب چرخید و میخواست از دیمون دور شود كه دیمون دوباره سد راهش شد و بازویش را گرفت

_ " ولم كن عوضی... تو حق نداری منو بگیری..."

_ " باشه... باشه اگه پرنسس من میخواد ؛ نمیگیرمش...فقط میخواستم بهت بگم كه امشب جشن تولد منه... میخوام تو هم باشی ..."

_ " جایی كه تو باشی برای من خفه كننده ست ؛ من از تو بدم میاد...دست از سرم بردار.. "

و رویش را چرخاند و خواست برود كه دیمون دست پریا را گرفت و او را با یك حركت سریع به طرف خودش چرخاند ، پریا عصبانی شد و با دست به قفسه سینه دیمون زد و اورا به عقب راند

_ " بهت میگم برو گمشو آشغال عوضی ... تو حق نداری به من دست بزنی..."

دیمون هم از شدت عصبانیت مثل یك شیر زخمی خیزی به جلو برداشت و دستش را بالا برد و محكم به صورت پریا كوبید.

پریا جیغ بلندی كشید ؛ دیمون دوباره دستش را بالا برد تا به صورت پریا بزند كه صدایی آشنا به گوش رسید

_ " ولش كن مرتیكه آشغال... "

بنیامین بود كه به طرفشان میدوید ، و و وقتی به آن دو نزدیك شد یقه ی دیمون را گرفت و او را به طرف خودش كشید ، بعد دستش را مشت كرد و به صورت دیمون زد و بعد با نفرت خاصی گفت :

_ " ببین سعی كن دیگه دور و بر این خانوم پیدات نشه ،وگرنه دیگه ساده ازت نمیگذرم... زیر پام لهت میكنم..."

و دیمون را رها كرد و روبه پریا گفت : 

_ " بیا بریم..."

دیمون خونی كه از بینی اش آمده بود را با پشت دستش كنار زد و درحالی كه خنده ی جنون آمیزی میكرد گفت :

_ " پری آ...بالاخره یه جا تو رو تنها گیر میارم...اون وقت حسابتو میرسم..."

__ " خفه شو عوضی ... دیگه حق نداری به این دختر نزدیك بشی...."

و دوباره به پریا اشاره كرد كه بروند

كیانا از دور به طرفشان دوید و :

_ " وای عزیزم پریا چی شده من از دور همه چیو دیدم... الان حالت چطوره عزیزم؟ "

پریا به زور لبخندی زد . 

روشنا با نگرانی گفت : 

_ " آخه چرا بهمون نگفتی اون تو رو تهدید كرده ؟! "

پریا باز هم چیزی نگفت .

_ " پسره ی پررو فكر كرده كیه كه به خودش اجازه میده تورو بزنه ؟!... فرداصبح خودم باهات میام كه بریم ازش شكایت كنیم..."

تمام مدتی كه در ماشین درحال حركت بودند پریا سرش را تكیه داده بود و چشمش را بسته بود و بنیامین از آینه به او نگاه میكرد و در دل به خودش لعنت می فرستاد كه چرا عجولانه قضاوت كرده ست و با مهربانی به پریا نگاه میكرد ؛ وقتی كه به پانسیون رسیدند روشنا به بهانه ای سریع از ماشین پیاده شد و آن دو را با هم تنها گذاشت.

وقتی كه پریا میخواست از ماشین پیاده شود بنیامین با مهربانی او را صدا كرد و :

_ " پریا یه لحظه واستا...كارت دارم..."

و پریا سرجا ایستاد ، بنیامین مقابلش ایستاد و 

_ " من امروز از همون اولین لحظه ای كه دیمون به طرفت اومد ؛دیدم . قبلا فكر میكردم كه تو و اون.... ولش كن مهم نیست...فقط میخوام كه منو ببخشی ."

پریا لبخندی زد و : 

_ " باشه ...اشكالی نداره..."

و به طرف پانسیون میرفت كه بنیامین با صدای بلند گفت : 

_ " تو خیلی خوبی كه منو بخشیدی..."

%%%%%%%%%%%%%%%

آن روز صبح بعد از اینكه هرسه از ماشین بنیامین پیاده شدند ، بنیامین از آن دو جدا شد و به طرف دانشكده به راه افتاد ؛ پریا و روشنا هم طبق معمول مشغول حرف زدن بودند كه بنیامین با به طرفشان آمد 

_ " كلاسامون تعطیله..."

_ " آخه چرا ؟! "

_ " برق طبقه پنجم دانشكده اتصالی كرده ."

_ " اون طبقه كه بلااستفاده ست ؛ چرا بقیه كلاسهای دانشكده رو تعطیل كردن؟! "

بنیامین رو به پریا كرد و :

" نمیدونم... مهم اینه كه میتونیم این دو ساعت رو خوش باشیم ."

پریا با خوشحالی گفت :

_ " خیلی خوبه..من شما رو به قهوه دعوت میكنم...."

روشنا فورا گفت :

_ " من با شما نمیام..."

پریا با ناراحتی گفت : 

_ " آخه چرا نمیای ؟! "

_ " چون میخوام برم به دیدن یارم ..."

_ " یارم ؟؟؟ مگه تو یار داری روشنا..."

_ " پس چی فكر كردی بی یارم ؟! "

پریا خندید و :

_ " آره راست میگی ، انصافا هر كی بی یار باشه تو بی یار نیستی..."

روشنا چشم غره ای به پریا رفت و : 

_ " میخوام برم به دیدن شوهر عزیزم ."

با همین یك جمله چشم پریا و بنیامین چهارتا شد ؛ روشنا خداحافظی كرد و از آنها جداشد.

پریا همان طور كه رفتن روشنا را نگاه میكرد با تعجب پرسید : 

_ " این از كی تا حالا شوهر دوست شده كه ما نمیدونستیم ؟! 

_ " نمیدونم... حتما یه چیزی خورده تو سرش..."

_ " بنیامین كلاس بعدی چیه ؟! "

_ " تاریخچه انگلستان ، توی یه دانشكده دیگه داریم.."

_ " اه به شدت ازش بدم میاد.... من نمیخوام بیام سر كلاس ..."

_ " چرا نمیخوای بیای ؟كاری داریِ ؟! "

_ " نه چون از این درس بدم میاد نمیخوام بیام..." _ 

_ " دلشو نداری..."

_ " چرا نداشته باشم ...حالا وقتی نیومدم...خودت میفهمی..."

_ " همش چرنده...غیرممكنه نیای..."

_ " اصلا میخوام حذفش كنم...الانم برای اینكه نشون بدم تو تصمیمم مصمم هستم نمیام سر كلاس تا بفهمی جروتش رو دارم... " 

اما دوساعت بعد وقتی كه پریا روی صندلی ردیف اول كلاس نشست مشخص شد كه بنیامین پریا را بهتر از خودش میشناسد .

پروفسور استوارت درحال توضیح دادن تاریخ بود و پریا با قیافه مضحكی دستش را زیر چانه اش زده بود و به زور گوش میداد .

پرفسور استورات یك مرد سالخورده بود كه همیشه لباس های بلند ردا مانند، شبیه لباس های قرون وسطایی میپوشید ...

_ " خب دانشجوهای من ! اروپا بعد از سقوط امپراتوری روم و شروع قرن وسطا دچار آشفتگی بسیار بود ."

البته در جنوب شرقی اروپا یعنی در شبه جزیزه بالكان حكومت قدرتمند و منظم روم شرقی ( بیزانس ) به حیات خودش ادامه داد در قرن ششم میلادی ؛ ژوستی نیان كه یكی از امپراتوران بیزانس بود ، تونست قلمرو بیزانس رو افزایش بده ؛ به نظر میومد كه میخواد روم باستان رو احیا كنه...ولی جنگ با ساسانیان و وبعدشم با مسلمان ها قدرتش رو ضعیف كرد.وتا آخر قرون وسطا یه زندگی رو به انحطاط رو ادامه داد...

پریا آهسته زیر لب میگفت :

_ " به من چه كه ژوستی نیان چه غلطی كرده.... چرا اینا رو به من میگه..."

_ " ببخشید ...خانم یزدان پناه مشكلی پیش اومده ؟! "

پریا كمی ترسید ، انتظارش را نداشت : 

_ " نه ..نه...استاد چیزی نیست ...دارم از تاریخ زیبایی كه شما تعریف میكنید بهره میبرم..."

استوارت لبخندی زد و : " عالیه...."

و دوباره به درس دادن ادامه داد...

_ "بغیر از قلمرو بیزانس در بقیه خاك اروپا اقوامی كه امپراتوری روم را نابود كردندمشغول تاخ وتاز بودند و مدتها بعد ساكن شدند.

ساكن شدند این ها برابربود با زمان مسیحی شدنشون...

مثلا فرانك ها كه الان فرانسه رو تشكیل میدن ، بعد از دین آوردن ، به موفقیت هایی دست پیدا كردند ،یكی از پادشاهان اونا شارلمانی بود ، كه حكومت قدرتمندی رو به وجود آورد و اقوام ژرمنی ( آلمان كنونی) رو به اجبار مسیحی كرد و به همراه پاپ مسیحیت رو در كل اروپا گسترش داد ، حتی با عباسیان رابطه برقرار كرد ، قلمرویی كه اون داشت به نام امپراتوری مقدس روم نام داشت...

در شرق اروپا اقوام انگل و ساكسون به بریتانیا حمله كرد و انگلستان را پایه گذاری كردند.. "

پریا با خود آهسته گفت :

_ " اگه یه ذره دیگه تو كلاس بشینم تاریخچه ننه بزرگ شارلمانی هم در میاره...."

و از استاد اجازه گرفت و بیرون آمد 

در محوطه دانشكده قدم میزد كه ناگهان به سرش زد كه به طبقه پنجم دانشكده خودشان سر بزند...

وقتی كه به دانشكده رسید دست ها و زیر بغلش بخاطر آن همه پیاده روی با عصا داشت...

وارد دانشكده شد برخلاف انتظارش هیچكسی در دانشكده نبود؛ به طرف آسانسور رفت و دكمه طبقه پنجم را زد.

وقتی به طبقه مورد نظرش رسید بیرون آمد و در سطح راهرو قدم میزد دیوار های راهرو بخاطر سوختگی سیاه شده بود ؛ مشخص بود كه سوختگی چندان شدت نداشته ست، تقریبا به اواسط راهرو رسیده بود كه صدای پایی را چند متری خودش شنید...برگشت

دیمون بود با دیدن دیمون دچار وحشت شد .ناخود آگاه گفت :

_ " دوستای من پایین منتظر من هستن ، من باید برم."

و چند قدم به جلو آمد میخواست از كنار دیمون بگذرد كه دیمون گفت : 

_ " ولی من باهات حرف دارم... چرا از من فرار میكنی ؟! میخوام باهات یه گپ دوستانه بزنم..."

و دقیقا مقابلش ایستاد ؛

_ " من با تو هیچ حرفی ندارم..."

_ " ولی من با تو حرف دارم... چرا انقد عصبانی هستی ؟! با بنجامینم همین قدر بداخلاق هستی یا بداخلاقیات فقط برای من هست ؟! "

_ " برو گمشو ...به تو هیچ ربطی نداره كه با كی چطور رفتار میكنم..."

_ " ایرانیا یه ضرب المثل دارن كه میگه : با ما به از این باش كه با خلق جهانی... "

دیمون این شعر را با لحن خنده داری بیان كرد تا پریا بگوید

_ " خفه شو احمق ...تو حق نداری ضرب المثل ما رو بگی..."

و میخواست از كنار دیمون بگذرد كه دیمون فریاد زد : 

_ " سر جات واستا...."

_ " خفه شو كودن... تو حق نداری به من دستور بدی ..."

و میخواست از كنار دیمون بگذرد كه بگذرد كه دیمون با یك حركت ناگهانی با هردو دست ، جفت بازوی پریا را محكم گرفت و او را سر جا متوقف كرد 

پریا سعی كرد بازویش را از دست دیمون بیرون بكشد ولی دیمون محكم تر بازویش را فشار میداد 

_" گفته بودم با من در نیافت بد میبینی... ولی تو اهمیت ندادی...."

لحن دیمون عوض شده بود و كاملا عصبانی بود و رگ های گردنش بیرون زده بود؛

پریا جیغ كشید ؛ دیمون با لحن خشنی گفت : 

_ " آره جیغ بزن...شاید بنجامین صداتو شنید ؛ اومد كمكت ...نه اینجوری صدات نمیرسه بلند تر جیغ بزن..."

و بازوهایش را محكم تر فشار میداد آنقدری كه پریا حس میكرد انگشت دیمون در بازویش فرو رفته....

دوباره جبغ میكشد ، دیمون بازویش را رها كرد و پریا تمام وزن بدنش را روی یكی از عصا ها انداخت و عصای دیگر را بلند كرد و میخواست به دیمون بكوبد كه دیمون با پا به عصایی كه پریا به آن تكیه داده بود لگد زد و عصا از زیر بازوی پریا در رفت و 

و پریا روی زمین افتاد ...

استخوان گونه اش به سرامیك روی زمین خورده بود ؛ آرنج و مچ پای شكسته شده اش به شدت درد داشت.

دیمون قهقه ای زد و :

_ " پس این دوستت كجاست كه بیاد به دادت برسه ، ها ؟! كجاست كه ببینه جلوی پای من افتادی . "

پریا از درد ناله میكرد و كوچكترین حركتی روی زمین نمیكرد ؛ دیمون خم شد و او را از جا بلند كرد و :

_ " ببین من كه با تو دشمنی ندارم.... از اولم نداشتم... این تو بودی كه پیش من گارد میگرفتی....الانم میخوام باهات دست بدم تا حسن نیتم رو بهت نشون بدم ..."

و دستش را جلو آورد و ولی پریا از دست دادن با او خودداری كرد 

_ " زود باش دیگه...دست بده ..."

پریا سرش را به طرفی چرخاند تا دیمون را نبیند

_ " من منتظرم... باهام دست بده... نكنه بنجامین یادت داده كه بی ادب باشی..."

و دست پریا را كه به عصایش بود ، به زحمت جدا كرد و فشار داد ، انقدر محكم كه پریا حس كرد استخوان دستش در حال خرد شدن ست... 

دیمون با دیدن پریا كه ناله میكرد قهقه میزد...

_ " زود باش دیگه... تو هم دست منو فشار بده... "

و دوباره قهقه میزد...

بعد از چند ثانیه بالاخره دست پریا را رها كرد و : 

_ " حتما تا حالا بنجامین خیلی نگرانت شده...تو چرا بلند تر جیغ نمیزنی كه بیاد كمكت كنه؟؟؟؟ "

دو باره ادامه داد :

_ " من از اولش از تو خوشم اومد ؛میخواستم باهات دوست شم .. ولی خودت انقد پرو بازی در آوردی كه مجبور شدم تلافی كنم....من هنوزم میخوام باهات دوست باشم...تو قبول میكنی ؟! "

پریا هیچ حرفی نزد

_ " اه... تو چه دختر لجبازی هستی... پس هنوز ادب نشدی ، نه ؟! "

وهمین لحظه موبایل دیمون زنگ خورد ؛ دیمون سرش را در كیفش كرده بود ؛ این بهترین موقع بود ؛ عصایش را بلند كرد و تا جایی كه توان داشت به ساق پای دیمون كوبید و باهمان پای شكسته به سمت آسانسور دوید ؛ صدای دیمون را میشنید كه از درد به ناله میكرد و حرف های نامفهومی به انگلیسی میزد . 

وقتی در آسانسور بسته شد ، كف آسانسور نشست و سرش را به دیوار تكیه داد و چشمش را بست ؛وقتی به طبقه همكف رسید همین كه در باز شد روشنا را مقابل در آسانسور دید.

روشنا به طرفش دوید و :

_ " پریا كجا بودی ما نگرانت شدیم..."

بنیامین هم به طرف آسانسور آمد ، روشنا وحشت زده گفت : 

_ " پریا عزیزم؛ چه بلایی سرت اومده ؟ چرا لباست خاكی شده ؟! "

و زیر بازویش را گرفت و كمكش كرد از جا بلند شود و :

_ " چرا رنگت پریده..."

پریا كه دهانش خشك شده بود به زحمت باز كرد و :

_ " هیچی... چیزیم نیست..."

_ " یعنی چی كه چیزیم نیست ... قیافت مثل مرده ها شده..."

بنیامین كه انگار كمی عصبانی بود با خشم گفت :

_ " كار اون پسره احمقه مگه نه؟! فقط بگو آره تا برم حسابشو بذارم كف دستش..."

پریا هیچ حرفی نزد ؛ بعد از چند ثانیه سكوت گفت :

_ " میشه منو ببرید پانسیون ؟! "

"فصل سیزدهم"

_ " پریا واقعا اون تو رو زد ؟ " 

_ " آره..."

_ " اون واقعا خیلی نامرده وقتی كه تو یكی از پاهات شكسته و و با دوتا دستت عصاتو گرفتی ... واقعا چرا همچین كاری كرد..."

_ " نمیدونم...میگفت میخوام ادبت كنم كه دیگه خودتو پیش من نگیری..."

_ " خیلی عوضه... پریا ! درسته كه دو روز از اون ماجرا گذشته ؛ ولی تو هنوز میتونی ازش شكایت كنی . "

_" نه نمیخوام شكایت كنم..."

_ " شكایت نكنی كه چه بشه ؟! "

_ " نمیخوام دیمون فكر كنه كه ازش ترسیدم...یه جوری رفتار میكنم كه اصلا چیز مهمی نبوده... "

_ " آره ارواح عمت...اون روز كه تو رو توی آسانسور دیدم از ترس داشتی میمردی ... نفست بند اومده بود ؛ دهنت خشك شده بود... بعد اون وقت خانوم میگه نمیخوام طوری رفتار كنم كه فكر كنه ترسیدم... "

_ " بهر حال نمیخوام كسی این ماجرا رو بدونه مخصوصا بنیامین..."

_ " اتفاقا اگه یه نفر باشه كه باید این ماجرا رو بدونه اون بنیامینه.... اگه اون دیمون رو نترسونه ، دیمون شاخ میشه باز برات خط و نشون میكشه و اگه باز یه جا تنها گیرت آورد تلافی میكنه..."

روشنا كمی مكث كرد و : 

_ " اصلا تو چرا رفتی یه جایی كه هیشكی نباشه... مگه بنیامین بهت نگفته بود جاهای خلوت نرو..."

_ " دیگه پیش اومد..."

روشنا ابرو هایش را بالا انداخت و :

_ " تو واقعا دیوونه ای."

پریا به طرف كمد اتاقش رفت و در كمد را كاملا باز كرد و :

_ " به نظرت چی بپوشم بهتره ؟"

_ " چرا ؟! مگه میخوای جایی بری ؟! "

_ " آره میخوام برم گچ پامو باز كنم.... دیگه از شرش راحت میشم..."

روشنا از جا بلند شد و :

_ " خب...این مشكی رو بپوش ... با چشم و ابروی سیاهت جلوه میكنه..."

و در حالی كه لباس را میپوشید رو به روشنا گفت :

_ " راستی اون روز كه از ما جدا شدی واقعا رفتی پیش نیكلاس ؟! "

_ " نچ.."

_" یعنی چی چی ؟ مگه خودت نگفتی میری پیش اون ؟! اگه نرفتی پس چرا از ما جدا شدی ؟! "

_" چون میخواستم شما دو تا رو با هم تنها بذارم ... كه یه خرده باهم حرف بزنید..."

_ " حرف بزنیم ؟! خب اگه تو هم بودی ما میتونستیم با هم حرف بزنیم..."

_ " خنگ الدوله ...میخواستم كه تنها باشید یه خرده با هم حرف خصوصی بزنید..."

_ " حرف خصوصی ؟! ما كه حرف خصوصی نداریم..."

روشنا كه كلافه شده بود گفت : 

_ " یعنی شما دوتا اون دو ساعت و روزای قبل كه تنها بودید حرف خصوصی نمیزدید ؟! "

پریا با حالت گیچ مانندی گفت : " نه..." 

_ " میشه لطف كنی بگی اون دو ساعت راجع به چی حرف میزدید ؟؟! "

_ " خب ما درمورد تاریخ انگلستان حرف زدیم..."

روشنا به حالت جنون درآمده بود : 

_ " واقعا كه شما دوتا نوبر هستید ، جزو گونه های نادرید... آدم دوساعت وقت داشته باشه بعد بشینه راجع به تاریخ حرف بزنه... خیلی پاستوریزه هستید..."

پریا شانه بالا انداخت و : 

_ " من كه نمیفهمم... خب دیگه روشنا.. با خداحافظیت مارو خوش حال كن..."

_ " خیلی بدجنسی پریا ... داری منو از اتاقت بیرون میكنی ؟!"

_ " دقیقا..."

_ " پس دیگه نیای بگی روشنا ...بیا كمكم كن نمیتونم راه برم..."

_ " نه دیگه نمیگم ... چون گچ پامو باز میكنم...بعدشم آتل بندی و خلاص..."

هردو با هم از اتاق خارج شدند ، چشم پریا كه به انتهای راهرو افتاد جیغ كشید

_ " وای خدای من آسانسور خرابه...روشنا جوووون ؛ عزیز دلم... گلم... خوشگلم .... نانا... میای كمكم بدی؟! نمیتونم از پله ها پایین برم."

روشنا پشت چشمی نازك كرد و :

_ " تو كه میگفتی به كمكم احتیاجی نداری ؛ چی شد پس..."

_ " خواهش..."

_ " همین دیگه...تو همیشه منو برای حمالی میخوای..."

_ " دقیقا همین طوره..."

_ " خیییییلی رو داری پریا....؛ باشه من میام كمكت میكنم ، فقط چون خیلی آدم خوبیم..."

پریا آهسته زیر لب گفت : 

_ " چه هندونه ای زیر بغل خودش میذاره.. "

پایین رفتن از آن همه پله ها واقعا سخت بود تمام سه طبقه را پریا دستش را را دور گردن روشنا انداخته بود و با دست دیگرش به عصا تكیه داده بود و با همین روش تمام پله ها را پایین آمدند.

وقتی به طبقه همكف رسیدند ،نفس هردویشان بریده بود ، روی آخرین پله نشسته بودند و نفس نفس میزدند.

_ " وای روشنا برو برام آب بیار ... وای دارم منقرض میشم..."

_ " یكی بره برای من آب بیاره...وای دهنم خشكه... دیگه بیشتر از طاقت ندارم..."

_ " شما دوتا چرا اینجا نشستین ؟! "

پریا گفت : 

_ " وااای بنیامین چه خوب اومدی ... برو برامون آب بیار داریم تلف میشیم..."

_ " باشه ..الان برمیگردم..."

و فورا با یك بطری آب و یك لیوان برگشت.

آب را كه خوردند حال هر دو آنها بهتر شد ؛ پریا درحالی كه با بنیامین سوار ماشین میشد گفت : 

_ " آسانسور خراب بود ما خودمون چهار طبقه رو اومدیم پایین . "

.....

چند دقیقه بعد آنها روبروی یك بیمارستان پیاده شدند ،بنیامین با لبخند به ساختمان بیمارستان نگاه میكرد و :

_ " اینجا محل كار منه..."

و بنیامین به راه افتاد و پریا هم پشت سرش ؛ چند ثانیه بعد بنیامین انقد دور شده بود كه پریا نمیتوانست او را ببیند ، غرغر كنان گفت : 

_ " این چه وضعشه...مثلا اومده كه من تنها نباشم ...بعد خودش میره منم باید خودم بیام..."

سرش را میچرخاند تا بنیامین را پیدا كند ؛ تا اینكه اورا دید 

_ " كجای پریا .... چرا یهو غیبت میزنه..."

_ " من غیبم میزنه یا شما یهو فرار میكنی ؟! "

_ " باشه بابا ببخش... حالا زود بیا كه از منشی وقت گرفتم ...دوستم منتظرمونه..."

بنیامین در زد و بعد در را چهار طاق باز كرد و منتظر ماند تا پریا وارد شود.

بعد به طرف مرد روپوش سفیدی رفت و :

_ " سلام كارل.."

_ " سلام بنجامین ؛ خیلی وقته ندیدمت..."

كارل نگاهی به پریا انداخت و : 

_ " مگه اینكه بخاطر دوست دختر بیای پیش من."

بنیامین خندید و :

_ " نه... اشتباه میكنی... اون فقط هم كلاسیمه..."

_ " شیطون تو كه قبلا برای همكلاسی های دخترتت هیچ كاری نمیكردی ؛ این همكلاسی حتما خیلی عزیزه كه باهاش اومدی..."

_ " نه ببین اشتباه میكنی...."

_ " كلك توكه قبلا با هیچ دخترا نمی پریدی همه میگفتن ترك دنیا كردی ؛ الانم كه عاقل شدی مخفیش میكنی..."

_ " ببین من الانم با دخترا نمی پرم..."

كارل با خنده گفت : 

_ " به دوست دخترتت بگو بشینه روی تخت..."

و بنیامین به پریا اشاره كرد كه روی تخت بنشیند...

كارلبه طرف كمدش رفت تا وسایلی را كه لازم دارد بیرون بیاورد ، آهسته به بنیامین گفت : 

_ " دوست دخترتت چشمای خوشكلی داره ..حتما با همین چشماش تورو تسخیر كرده...."

_ " نه ببین كارل اینجوری كه تو فكر میكنی نیست..."

ولی فایده نداشت كارل قبول نمیكرد كه پریا دوست دختر بنیامین نیست. درحالی كه از اتاق بیرون میرفت به بنیامین گفت : 

_ " به خانوم بگو بشینه دیگه...من مرم بیرون زود برمیگردم...".

همین كه بنیامین به پریا نزدیك شد پریا به عصای زیربغلش به ساق پای بنیامین كوبید و :

_ " چرا بهش گفتی من دوست دخترتم ؟! "

_ " آخ خ خ ... من كه نگفتم ..."

_ " پس كی بهش گفته ها ؟! همینم مونده كه دوست دختر تو بشم ."

_ " ببخشید خانوم میشه بفرمایید مگه من چه عیبی دارم كه اینجور درموردم حرف میزنی ؟! "

پریا دوباره ضربه ای به ساق او زد و :

_ " زود برو حرفتو پس بگیر..."

_ " آخ...میگم من نگفتم.... "

پریا دوباره با عصا به بنیامین زد و :

_ " برو یه كاری كن كه فكر نكنه دوست دخترتم..."

بنیامی كه از این ضربه هایی كه پریا به او میزد عصبانی شده بود گفت : 

_ " میگم من نكفتم...چرا نمیفهمی... زود ازم عذر خواهی كن وگرنه..."

_ " وگرنه چی ؟! عذر خواهی نكنم چی میشه ؟! "

_ " هیچی ...فقط برات خیلی بد میشه... زود باش عذر خواهی كن..."

_ " نمیكنم..."

_ " اگه ازم عذر خواهی نكنی كاری میكنم مطمئن شه دوست دخترمی..."

_ " تو بیجا میكنی... مگه اینكه خوابشو ببینی ... من از تو عذر خواهی نمیكنم..."

_ " حرف آخرته ؟! عذر خواهی نمیكنی ؟! "

_ " نع... تو هم هیچ كاری نمیتونی بكنی..."

_ " نشونت میدم..."

همین كه بنیامین جمله اش را تمام كرد در اتاق باز شد و كارل برگشت 

بنیامین به انگلیسی طوری كه كارل بشنود به پریا گفت :

_ " عزیزم تو كه هنوز ننشستی. بذار دستاتو بگیرم كمكت كنم ؛ خوشكلم..."

پریا جیغ كشید :

_ " واااای نه...خودم میشینم..."

كارل به بنیامین نگاه میكرد ولبخند میزد و آهسته در گوشش گفت : 

_ " مثل اینكه خیلی دوسش داری..."

بنیامین بلند گفت : 

_ " آره..خیلی دوسش دارم ، تاحالا نسبت به هیچ دختری همچین حسی نداشتم...."

پریا از شدت عبانیت كبود شده بود.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

وقتی كارل پشتش را به آنها كرد پریا با كیفش به بنیامین كوبید و : 

_" اینا چی چی بود كه گفتی ؟! " 

_ " عزیزم چرا امروز انقده بد اخلاق شدی .. من عاشق مهربونیاتم....مثل قبل مهربون باش عسلم..."

پریا قیافه اش در هم رفت و : 

_ " خخخخخخ.... حالم بهم خورد ...تو مثل اینكه خیلی ماجرا رو جدی گرفتی ..."

بنیامین با شیطنت گفت : 

_" این اولشه... تازه كجاشو دیدی عشقم .... "

_ " اگه فكر كردی با این كارا ازت عذر خواهی میكنم كور خوندی..."

_ " مشخص میشه... من كه میدونم تو هم خیییلی منو دوست داری...چقد بد قلقی.."

و با لحن عاشقانه تری گفت : 

_ " پریا جونم... من تا آخرش پیشت میمونم تنها نباشی..."

" "پریا با حالت رقت آوری گفت : 

_ " اه اه اه ...نمیخوام پیشم باشی..."

كارل با یك اره برقی به طرف تختی كه پریا روی آن نشسته بود آمد و میواست شلوار پریا را بالا بزند كه پریا جیغ كشید :

_ " نه ....."

و محكم شلوارش را چسبید ؛ بنیامین كه موضوع را فهمید با خنده گفت : 

_ " من از اتاق میرم بیرون..."

وقتی بیرون رفت پریا شلوارش را بالا كشید و كارل با آن اره برقی پر صدا به جان گچ پایش افتاد و گچ را باز كرد ؛پریا چشمش را بسته بود و گوش هایش را گرفته بود و فقط به این فكر میكرد كه اره كارل به پاهایش نخورد . 

كار ، كارل كه تمام شد پریا نگاهی به پاهایش انداخت كه دو ماه میشد هوا نخورده بود و حالت عجیبی به خودش گرفته بود.

سعی كرد مچ پایش را تكان بدهد ؛ مثل چوب خشك شده بود... به زحمت و با درد زیادی مچ پایش را تكان داد

_ " آخ خ خ خ ... "

بنیامین كه وارد شد پریا سریع شلوارش را پایین كشید . بنیامین و كارل مشغول حرف زدن بودند و حواسشان به پریا نبود...

پریا از تخت پایین آمد و پای سالمش را روی زمین گذاشت ، میترسید به پایی كه تازه گچش باز شده بود تكیه كند ، دستش را كه به تخت گرفته بود رها كرد و پای دیگرش را روی زمین گذاشت ولی فشاری به آن وارد نكرد ؛ چند ثانیه مكث كرد سپس پای سالم را از زمین بلند كرد و تمام وزن بدنش را روی پای شكسته انداخت ؛ اما حس كرد پای نیمه سالمش تحمل وزن بدنش را ندارد ، جیغ خفیفی كشید و در حال زمین خوردن بود كه بنیامین كه این صحنه را دید جستی زد و پریا را گرفت . 

و با دلسوزی گفت : 

" عزیزم...تو هنوز نمیتونی مثل قبل راه بری... بیشتر مواظب خودت باش ."

لحن بنیامین كاملا مهربان و دوستانه بود ؛ پریا خودش را از بنیامین جدا كرد و دستش را به لب تخت گرفت و :

" میشه عصامو بدی؟! "

بنیامین عصا را به طرفش گرفت و :

_ " باید بریم از پات عكس بگیرم ، بعدشم آتل بندی... بعد از اون كم كم میتونی راه بری..."

_ " من میرم برات یه لیوان آب بیارم..."

بعد از بیرون رفتن بنیامین ، كارل به پریا گفت : 

_ " خانوم... بنجامین دوره دانشجویی مشتركمون توی دانشگاه مشهور بود به نچسب بودن... البته فقط درمورد ارتباط صمیمی با دخترا... نمیدونم شما چیكار كردی كه اسیر شما شده..."

كمی مكث كرد و : 

_ " من بنجامین رو میشناسم... خیلی پسر خوبیه... مثل اینكه خیلی شما رو دوست داره..قدرشو بدونین... "

پریا چیزی نگفت و فقط خندید ، در آن لحظه به این فكر میكرد كه كارل خنده دار ترین حرف دنیا را زده ست .

وقتی هردو با هم سوار ماشین شده بودند ، پریا گفت : 

_ " بنجامین میشه بریم آپارتمان آنجلا ؟ آخه بهش گفتم جزوه درس زیست ملكولی رو بنویسه كه ازش بگیرم..."

_ " باشه...منم لازمش دارم.."

آپارتمان آنجلا فاصله زیادی نداشت ؛ بنیامین داخل ماشین نشست و پریا پیاده شد و مقابل در آپارتمان ایستاد و زنگ در را زدند ؛ آنجلا در را باز كرد و 

_ " سلام پریا..خوشحالم كه گچ پاتو باز كردی... "

_ " سلام ممنون ؛ آنجلا میشه جزوه رو بیاری ؟! "

_ " آره همین جاست یه لحظه صبر كن؛ الان برمیگردم. " 

و چند ثانیه بعد با جزوه برگشت ؛ جزوه را دست پریا داد و : 

_ " خیلی بد شد امروز سر كلاس نبودین...آخه استاد یه فصل كامل رو درس داد؛ خیلی سخت بود ، تازه هفته ی بعد هم امتحان ترمه..."

پریا با ناراحتی گفت :

_ " وای چه بد ...حالا چیكار كنم ؛فقط امیدوارم آسون باشه..."

.............

زهی خیال باطل ... این مبحث از تمام فصل های قبل سختتر بود ؛ پریا در همه قسمت های كتاب موفق بود به جز فصل آخر...

یك روز عصر وقتی كه از درس خواندن خسته شده به بنیامین تلفن زد و : 

_ " سلام بنیامین..." 

بنیامین با خوش رویی جواب داد :

_ "سلام... چه عجب ..چی شده كه به ما تلفن زدی ؟! نكنه خودت نیستی ؟! "

_ " بنیامین ! من این فصل آخر زیست ملكولی رو نمیفهمم. "

_ " آه اونو میگی ؟ من یه نیگاه به اون انداختم ، بنظر راحت میومد... اگه دوست داشته باشی میتونمكمكت كنم... "

پریا خوشحال شد و : 

_ " آره حتما میخوام . "

_ " خب اگه كمكت كنم چی به من میرسه ؟ ها ؟" 

_ " معلومه اجر اخروی بهت میرسه..."

_ " نچ... اجر اخروی نمیخوام...انقد ثواب كردم ثواب دونم پر شده ."

_ " خب خودت بگو چی میخوای ؟! "

_ " مثلا اینكه عصر روز امتحان با هم بریم بیرون... "

پریا با حالت قهرگفت : 

_ " نمیخوام ."

_ " نمیخوام یعنی چی ؟! اگه قبول نكنی و منم یادت ندم ؛ نمره ات از من كمتر میشه ؛ بعدشم از من عقب میوفتی..."

پریا كمی فكر كرد، بنیامین درست میگفت ؛ با تردید گفت : 

_ " نمیدونم بیام یا نه...."

_ " نمیدونم یعنی چی ؟ من كه جای بدی نمیخوام تو رو ببرم . "

پریا با اكراه گفت :

_ " حالا ببینم چی میشه..."

_ " ببین پیا اگه بخوای خرت كه از پل گذشت زیر حرفت بزنی ؛ بدون كه منم بلدم تلافی كنم ها..."

_ " وااای بنیامین چقد خشن شدی تو كه اینجوری نبود ."

بنیامین خندید و :

_ " شوخی كردم عزیــ ..." 

بقیه حرفش را خورد ...... كمی مكث كرد و : 

" حالا قبول میكنی ؟! "

پریا هم فهمید كه بنیامین چه كلمه ای را میخواسته بگوید ، چند ثانیه مكث كرد و بعد با تردید گفت : 

_ " باشه ...فقط عصر زود برگردیم...."

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

شب قبل از امتحان پریا و بنیامین در پاركی كه نزدیك پانسیون بود نشسته بودند و تمرین میكردند ، شب از نیمه گذشته بود ؛ هوا شدیدا سرد بود پریا با اینكه چند لباس گرم پوشیده بود ولی باز هم دندان هایش از شدت سرما به هم میخورد ، دست هایش از سرما بی حس شده بود ؛ پریا دستش را زیر بغلش گذاشته بود تا گرم شود 

_ " مثل اینكه دیگه خیلی سردت شده پریا میخوای برم از داخل ماشین شیر گرم بیارم ؟! یه خرده حالت بهتر شه ؟ "

_ " وای آره بنیامین ، زود برو دارم قندیل میبندم..."

بنیامین از جابلند شد و به طرف ماشین رفت ولی فاصله زیادی را باید میرفت ؛ وقتی كه برگشت پریا را دید كه سرش را روی میز شطرنجی گذاشته بود .

فكر نمیكرد خوابیده باشد بنابراین گفت :

_ " پاشو پریا ! آوردمش..."

ولی مثل اینكه پریا كاملا خواب بود ؛ بنیامین جلوتر آمد و كنارش روی صندلی نشست و 

_ " پریا..."

وصورتش راجلو آورد

، آنقدری كه نفس هایش به صورت پریا میخورد، به این فكر كرد كه صورت پریا چقدر مهربان شده ست ، به مژه های بلند و پرپشتش نگاه میكرد و لبخند میزد ؛ تمام توجه اش به پریا بود ....

كه ناگهان پریا تكانی به خودش داد ، بنیامین كمی عقب رفت ؛ پریا آرام چشمش را باز كرد و سرش را از روی دستش بلند كرد وبا صدای گرفته اش گفت : 

_ " وای خدای من ...... خیلی خسته ام نمیدونم چی شد یهو خوابم گرفت ."

كمی به خودش كش و قوس داد و :

_ " بیا دوباره تمرین كنیم...وقتی نبودی داشتم به این مسئله فكر میكردم... ببین میدونی چطور حل میشه ؟! "

بنیامین اما تمام بدنش داغ شده بود و قلبش تند تند میزد ؛ ظرف آبی كه كنار دستش بود را تا نیمه روی سر و صورت خودش خالی كرد و :

_ " نه برای امشب دیگه كافیه...من دیگه نمیتونم..."

پریا با اینكه دوست داشت باز هم تمرین كنند ؛ اما حالتی در صدای بنیامین بود كه نتوانست اصرار كند . 

************************************

صبح روز بعد وقتی از سر جلسه امتحان بیرون می آمد پریا كاملا راضی و خوشحال بود .ازبین دانشجو ها با چشم به دنبال بنیامین گشت و به سمتش رفت :

_ " سلام بنیامین ! امتحان چطور بود ؟! "

_ " خوب بود ولی من بد دادم..."

پریا اصلا نتواست خوشحالیش را كنترل كند و : 

_ " وااای چقد خوب یعنی از من كمتر میشی ؟! "

بنیامین خیره خیره به پریا نگاه كرد و : 

_ " یه ذره خویشتن دار باش حداقل جلو من خوشحالی نكن...."

_ " وای آخه خیلی خوشحالم میبینم از من كمتر شدی ."

_ " ای دختره بد جنس ! خوبه من همه اینا رو یادت دادم ، تو باید به استادت احترام بذاری. "

_ " باشه سعی میكنم... حالا خودت بگو استاد ! تو كه این همه یادم دادی ، چرا امتحانتو بد دادی ؟! "

_ " نمیدونم... سر جلسه تمركز نداشتم..."

پریا با لحن مصنوعی گفت : 

_" وای چه بد ...خیلی ناراحت شدم ."

_ " لازم نكرده نقش بازی كنی ... تو ، به خوشحالیت برس ! "

پریا حرفش را ادامه داد و :

_ " و به قرار عصرمون برای بیرون رفتن..."

همین را كه گفت گل از گل بنیامین شكفت و : 

_ " دقیقا... "

_ " خوب من میرم پانسون استراحت كنم... كی میریم بیرون ؟! "

_ " ساعت پنج چطوره ؟! "

_ " خوبه...حالا بگو كه كجا میریم..."

_ " اونش دیگه رازه...وقتی رسیدیم خودت میفهمی..."

....

چند ساعت باقی مانده ؛ خودش را روی تخت انداخت تا چندساعت باقی مانده را استراحت كند ؛ ولی خوابش نمیبرد ؛ به این فكر میكرد بنیامین او را كجا میبرد اما به نتیجه ای نرسیداحساس خستگی داشت آهسته آهسته پلك هایش روی هم آمدند و خوابش بردوقتی چشمش را باز كرد ، فقط یك ربع به ساعت پنج مانده بود با عجله لباس هایش را عوض كرد و صورتش هنوز كمی پف داشت چیزی تا ساعت چهار نمانده بود ؛ از اتاقش بیرون آمد و جلوی در روشنا را دید 

_ " وااای چه خبره پریا چرا انقد عجله داری ؟! "

_ " چون دیرم شده..."

_ " كجا میری ناقلا ؟! تو كه جز دانشگاه جایی نمیری ؟ "

_ " بنیامین..."

روشنا فورا گفت :

_ " به به آقا بنیامین یه كف مرتب میخواد... واقعا چه توانایی داشته كه تو رو از سوراخ موشت بیرون كشیده..."

پریا با عجله به طرف در آسانسور دوید و : 

_" باید برم عجله دارم . "

از در ساختمان كه بیرون آمد جلوی در نفسی تازه كرد و :

_ " وااای خدا رو شكر... بنیامین هنوز نیومده..."

_ " چی چی میگی من اومدم...الانم دقیقا هفت دقیقه ست كه منتظرتم..." 

پریا به طرف صدای بنیامین چرخید و :

_ " وااای خدای من ! باز دیر رسیدم... آرزو به دل موندم یه بار زود برسم بعد دعوات كنم كه چرا این همه منو معتل گذاشتی ..."

_ " انقدری كه تو شلخته و بی نظمی فكر نكنم هیچ وقت به آرزوت برسی..."

پریا با ناراحتی گفت : 

_ " آره خودمم بهش فكر كردم... خب بریم سوار شیم."

تمام مدتی كه در ماشین بودند پریا به این فكر میكرد كه بنیامین او را كجا میبرد و سعی میكرد راه را یاد بگیرد ؛ اما هرچه جلو تر میرفتند گیچ تر میشدتا اینكه بالاخره ماشین را نگه داشت ؛ یك پارك ساحلی بود،هردو از ماشین پیاده شدند ؛ 

پارك زیبایی بود درخچه های زیادی كه آن اطاف بودند پارك را زیبا كرده بود ، روی ماسه بچه های زیادی جمع شده بودند و مشغول بازی بودند ، پریا و بنیامین دوشادوش هم روی ماسه ها قدم میزدند ، ماسه ها كمی خیس بودند و كفش پریا كثیف شده بود ، راه رفتن روی ماسه ها با آن كفش پاشنه بلند برایش سخت بود ؛ 

بنیامین به طرف یكی از قایق ها رفت و آن را كرایه كرد و خودش داخل قایق نشست... پریا با بهت به او نگاه میكرد 

_ " چیه چرا نمیای ؟! "

پریا به زحمت آب دهانش را قورت داد و :

_ " من نمیام ..."

_ " چی چی میگی من نمیام..."

و از قایق بیرون پرید و بند كیفش را گرفت و تا او را به طرف قایق بكشد ؛ ولی پریا كیفش را ول كرد

_ " چیه نكنه میترسی ؟! چیزی كه نمیشه فقط میریم یه دور میزنیم و برمیگردیم... نمیخوام كه تو و بندازم تودهن كوسه ها..."

پریا با وحشت گفت : 

_ " مگه اینجا كوسه هم داره ؟! "

_ " نه شوخی كردم ... بیا بشین دیگه..."

پریا با اكراه سوار شد و دقیقا وسط قایق موتوری نشست و دستش را به دو لبه قایق گرفت و با تعجب به بنیامین نگاه كرد كه لبه قایق نشسته بود....قایق موتوری با سرعت زیادی میرفت و پریا چشمش را بسته بود ؛ بنیامین با چاقو میوه پوست میكند و یك قاچ سیب را سر چاقو زد و به طرف پریا گرفت : 

_ " چرا انقد میترسی ؟! قرار نیست كه توی آب بیافتی ." 

پریا با ترس گفت : 

_ " بنیامین بیا دیگه برگردیم ...ببین هوت داره تاریك میشه...دریا خیلی ترسناك شده..."

_ " اتفقا میمونیم... دریا توی شب جذاب تره..."

_ " نه خواهش میكنم...من دارم زهره ترك میشم..."

بنیامین قهقه ای زد و بلند شد ایستاد و :

_ " تو به من قول دادی كه اگه توی درس كمكت كنم تو هم هرجا كه من گفتم میای ... منم الان میخوام توی دریا بمونیم... كاری میكنم ترست از آب بریزه..."

پریا كه عصبانی شده بود با كیفش محكم به بنیامین كوبید و در كمال تعجب دید كه بنیامین بی تعادل شد .

سعی كرد خودش را نگه دارد ولی موفق نشد و در آب افتاد... 

پریا كه این صحنه را میدید با خیال راحت گفت : 

_ " حقته ..منو اذیت میكنی آره ؟!... حالا كه توی این هوا سرما خوردی میفهمی كه نباید منو اذیت كنی... "

و با آرامش یك قاچ سیب برداشت و شروع به خوردن كرد ، دو _ سه دقیقه گذشت ولی خبری از بنیامین شد ، كمی نگران شد ؛ سعی كرد خودش را آرام نشان بدهد...

با صدای بلند گفت : 

_ " اگه فكر كردی من نگرانت میشم كور خوندی...من هیچ كاری برات نمیكنم..."

و با نگرانی یك قاچ سیب دیگر خورد. چند ثانیه بعد گفت : 

_ " بنیامین بیا بیرون دیگه...كجا موندی..."

ولی هیچ اتفاقی نیافتاد دوباره گفت : 

_ " بنیامین اذیت نكن دیگه...بیا بالا...خفه میشیا. " 

ولی باز هم هیچ اتفاقی نیافتاد.. نگران اش زیاد شد و.

_ " بنیامین خوهش میكنم اذیتم نكن... بیا بالا...سرما میخوریا.... "

بلند شد ایستاد و با گریه گفت : 

_ " بنیامین ... بنیامین.... "

بلند بلند گریه میكرد ، ناگهان قایق تكان شدیدی خورد و پریا هم بی تعادل شد و ناباورانه در آب افتاد، همین موقع بنیامین از آن طرف قایق قهقه زنان بالا آمد .

لباس خیسش را از تنش بیرون آورد و با لحنی پیروزمندانه گفت : 

_ " به من میخندی آره ؟! منو میندازی داخل آب حالا برو ببینم كی میای بیرون ، معلوم میشه كی سرما میخوره ؛ من یا تو .... "

از طرف دیگر زیر آب ، همین كه پریا در آب افتاد شوكه شد انقدری كه حتی نتوانست دست و پا بزند ؛ مثل یك جنازه خودش را دست امواج آب سپرد ، جریان آب او را كف دریاچه افتاد برد ؛ حس كرد دیگر نمیتواند چشم هایش را باز نگه دارد 

و ....

بالای دریاچه روی قایق ، بنیامین لباسش را روی لبه قایق انداخته بود تا خشك شود ؛ بلند فریاد كشید : 

_ " اگه فكر كردی مثل دفعه قبل میام نجاتت میدم كور خوندی... "

چند ثانیه مكث كرد و مثل اینكه چیزی به یادش آمده باشد : 

" وای ... یادم نبود ...تو نمیتونی شنا..."

از چیزی كه تازه بیادش افتاده بود سر گیچه گرفت و از جا بلند شد و در آب شیرجه زد ؛ همه چیز سیاه و تاریك بود چیزی را نمیدید ،به طرف عمق دریاچه رفت ؛ دیوانه وار دور خودش میخرچید تا پریا را پیدا كند و بالاخره 

پریا را دید كه مثل یك مرده كف دریاچه افتاده ...

و ....

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

پریا چشمش را باز كردهمه چیز تار بودند ، نور زیادی در معرض دیدش بود ،چشمش را 

اذیت میكرد كسی را بالای سرش دید ؛ مادرش بود....

با همان چشم های تار به مادرش نگاه كرد و لبخند زد ؛ دستش را از روی تخت بلند كرد و دست مادرش را گرفت و آن را به صورتش كشید 

_ " مامان..."

صدای خنده مردانه ای شنید كه میگفت : 

_ " به لطف پریا خانوم مامانم شدیم... حداقل میگفتی بابا..."

پریا خیره خیره او را نگاه كرد با اینكه تار میدید اما كمی كه دقت كرد او را شناخت ، بنیامین بود

_ " مامانم كجاست ؟! من مامانمو میخوام..."

بنیامین دوباره خندید و : 

_ " من چه میدونم... حتما خونشونه دیگه..."

_ " اینجا كجاست ؟! "

_ " پریا یادت نیست ؟! تو داخل آب افتادی من نجاتت دادم ؛ یادت رفته؟!! "

همین جمله را كه گفت تمام آن صحنه ها جلو چشمش رژه رفت ؛ 

حالش بد شد ؛ نفس نفس میزد و تكان های شدید میخورد 

بنیامین هول شد و :

_ " پریا ...عزیزم...آروم باش... چیزی نیست .."

ولی هر لحظه حال پریا بدتر و بدتر میشد ؛ بنیامین با دو دستش هردو شانه پریا را گرفته بود آن را فشار میداد تا تا پریا را از آن تكان های شدید آرام نگه دارد 

وداد زد :

_ " پرستار... پرستار... زود باش بیا..."

پرستار بدو بدو خودش را به اتاق رساند و با عجله بیرون رفت و دكتر را صدا كرد ، و هردو با هم با یك آرام بخش برگشتند ؛ بعد از این آرام بخش را تزریق كردند ؛

پریا كمی آرام تر شد حس خواب آلودگی داشت ، احساس كرد باید بخوابد ؛ راحت تر از همیشه....

......

****************************

صدایی بالا سرش شنید كه میگفت : 

_ " پریا... پریا... بیدار شو ، خیلی وقته خوابیدی...."

پریا چشمش را باز كرد .

بنیامین را بالا سرش دید و یك خانوم با روپوش سفید ؛ چشم هایش از نور اذیت میشد ؛

بنیامین به آن خانوم اشاره كرد و : 

_ " این خانوم هاتسون هستن...روانپزشك..."

خانوم هاتسون یك زن میان سال بود با پوست سفید با كك مك های روشن... و موهای روشن.... خانوم هاتسون جلو آمد و دستش را به طرف پریا دراز كرد و : 

_ " همین طور كه بنجامین گفت من روانپزشك هستم...میخوام با هم تمام اتفاقی رو كه برات افتاده بیاد بیاریم... البته اگه آالان آمادگیش رو داری..."

پریا با تكان دادن سر نشان داد كه آمادگیش را دارد بعد سعی كرد همه چیز را بیاد بیاورد ؛ از سال گذشته كه اتفاقی در آب افتاد تا این بار كه به لطف بنیامین در عمق دریاچه افتاد. یادآوری اش برایش سخت بود ؛ و هرچند وقت یك بار وقتی به جاهای ناراحت كننده اش میرسید كمی مكث میكرد

وقتی كه حرف هایش تمام شد ، خانوم هاتسون لبخندی زد و : 

_ " عزیزم اصلا نگران نباش ... من برات یه خرده قرص و شربت و آمپول مینویسم... وقتی اینا رو بخوری خوب میشی... نسختو میدم به بنجامین...میدونی كه بنجامین بهترین داروساز این بیمارستانه... "

كمی مكث كرد وسپس ادامه داد :

_ " خوب دیگه باید برم ... بنجامین از من خواست بیام پیشت... بنجامین یكی از بهترین دوستای منه وگرنه نمیومدم...چون سرم حسابی شلوغه .... خب دیگه من باید برم خیلی كار دارم ."

وقتی از اتاق بیرون رفت پریا از پرستار پرسید : 

_ " امروز چندشنبه ست ؟! "

_ " سه شنبه..."

_ " واااای امروز سه شنبه ست ؟! یعنی من از دیشب تا الان اینجام ؟ واااااای من باید برم ."

و میخواست از جا بلند شود كه پرستار به او نهیب زد 

_ " كجا میری ؟! مگه الكیه ؟! باید دكترت اجازه بده... "

_ " به دكترم چه ربطی داره ، من میخوام برم هیشكیم نمیتونه جلو منو بگیره...."

_ " ساكت باش دختر ، بیمارستانو گذاشتی رو سرت..."

_ " من میخوام برم اگه هم جلو منو بگیرید ازتون شكایت میكنم..."

_ " چه خبره پریا چرا سرو صدا راه انداختی؟! "

این را بنیامین گفت ؛ تا پریا در جوابش بگویید : 

_ " چون كه میخوام برم ، اینا جلومو گرفتن..."

_ " ببین پریا تو هنوز مریضی باید اینجا بمونی ..."

پریا با عصبانیت گفت :

_ " مریض تویی كه از اون شوخیا میكنی...یكی باید برای خودت روانپزشك بیاره..."

بنیامین ساكت شد و چیزی نگفت .

_ " زود باش برو به دوستات بگو مرخصم كنن من میخوام برم..."

_ " گفتم كه تو باید تا فردا اینجا بمونی..."

_ " نشنیدی چی گفتم ؟! منم گفتم میخوام برم ؛ باید درس بخونم..."

_ " نگران اون درسا نباش تو میتونی سال ترم بعد اون درس رو بگیری عزیزم ..."

پریا صدایش را بالا برد و : 

_ " من عزیز تو نیستم...تویی كه میخواستی منو بكشی... بذار از اینجا برم یرون ازت شكایت میكنم..."

بنیامین به آرامی گفت :

_ " آره تو هرجی بگی حق داری... اگه ازم شكایتم كنی حق داری..."

پریا گستاخانه گفت :

_ " بله كه حق دارم پس چی فكر كردی ... حالام برو مرخصم كن ...بنیامین یعنی اگه كاری كنی كه نگهم دارم دیگه هیچ وقت باهات حرف نمیزنم..."

بنیامین چند ثانیه و فقط در سكوت پریا را نگاه كرد ، بعد از اتاق بیرون رفت .

و چند ثانیه بعد یكی از پرستارها به اتاقش آمد و 

_ " مرخص شدی برو لباساتو بپوش..."

لباس هایش را كه پوشید ؛ ولی كفش نداشت... حتما كفش هایش در زیر دریاچه جا مانده بود ؛ با پای برهنه به طرف صندوق رفت و نگاهی به صورت حساب انداخت و : 

_ " وای خدای من چقدر زیاد ؛ حالا مگه برام چیكار كردید ؟ مگه آپالو هوا كردین ؟ "

مرد صندوق دار كه چیزی از فارسی حرف زدن های پریا نمیفهمید هاج و واج مانده بود 

پریا كارتش از كیف بیرون آورد تا به دست مرد صندوق دار بدهد 

_ : " كوفتتون شه... تو گلو تون گیر كنه.. "

صدای خنده بنیامین را پشت سرش شنید كه میگفت :

_ " اینجا یه بیمارستان خصوصیه... مسلما گرون میشه..."

_ " تو بیجا كردی منو آوردی یه بیمارستان خصوصی..."

بنیامین دوباره خندید و :

_ " میخواستی ببرمت یه بیمارستان درب و داغون نا امن ؟! "

پریا به بنیامین محل نذاشت و میخواست كارت با به آن مرد بدهد كه بنیامین كیف پولش را بیرون آورد و :

_ " تو بخاطر من توی آب افتادی ،الان هزینه بیمارستان رو باید من بدم..."

_ " لازم نكرده...من صدقه نمیخوام..."

_ " صدقه چیه تازه باید بهت دیه هم بدم..."

_ " من پولای تو رو نمیخوام برو برای یكی دیگه خرج كن..."

_ " این پول حق توه ... باید بگیریش..."

_ " گفتم من پول های تو رو نمیخوام ... از اینجا برو...."

و پول ها را به مرد صندوق دار داد ؛ پریا فورا پول ها را از دست مرد صندوقدار بیرون آورد و كارت خودش را به دست او داد ؛ بنیامین هم قبل از اینكه صندوق دار كارت را روی كارت خوان بكشد كارت را از دستش گرفت پول های خودش را داد ؛ همین كه پریا دستش را جلو آورد تا پول ها را بگیرد ؛ مرد صندوق دار چند كلمه به انگلیسی گفت ؛ كه پریا حتی یك كلمه هم نفهمید .

مطمئنا فحش داده بود

پریا نگاه تیز و برنده ای به بنیامین كرد و با قدم های بلند به طرف در خروجی رفت.

_ " پریا... پریا...واستا كارت دارم..."

ولی پریا اهمیتی نداد؛ بنیامین دوید و خودش را به پریا رساند

_ " كجا میری ؟! اصلا تو راهو بلدی ؟! راه پانسیون شما از این طرفه..."

پریا هم راه راهش را عوض كرد ؛ سعی كرد طوری نشان دهد كه میدانسته 

_ " خودم میدونستم.... لازم نیست ، دنبالم بیای..."

پاهایش درد داشتن...واقعا راه رفتن با پای برهنه سخت بود ...

_ " پریا صبر كن من میرسونمت... تو كفش نداری... اذیت میشی.."

_ " لازم نكرده منو برسونی ...من خودم میرم...نگران پاهای منم نباش ..."

بنیامین روبه رویش ایستاد و : 

_ " باشه اگه دوست نداری با من بیای بذار برات تاكسی بگیرم... "

_ " من كیف پولمو با خودم نیاوردم فقط كارتمو دارم ."

_ " آخ فدات شم عزیزم... بذار بهت پول بدم..."

_ " یه بار بهت گفتم به من نگو عزیزم ؛ من پول تو رو نمیخوام ... ارزونی خودت..."

_ " من كه نمیخوام بهت صدقه بدم ...یه قرضه از یه دوست مطمئن باش ازت میگیرم...."

_ " من دوست تو نیستم... گفتم برو ولم كن..."

و بعد كفش هایش را از پا درآورد و : 

_ " پریا من عذاب وجدان دارم كه كفش نداری... بیا كفشای منو بپوش..."

_ " اون موقعی كه منو مینداختی داخل آب عذاب وجدان نداشتی ؟! حالابه خاطر یه كفش وجدان درد گرفتی ؟! "

_ " تو حق داری پریا ... ده هزار دفعه دیگه هم باشه ازت عذر خواهی میكنم..."

_ " من عذر خواهیتو نمیخوام... فقط برو ... نمیخوام ریختتو ببینم..."

_ " نمیرم...یا این پولو میگیری باهاش تاكسی سوار شو ؛ یا اینكه سوار ماشین من شو تا من برسونمت ."

_ " ولم كن گفتم كه من ازتو و پولت و ماشینت بدم میاد ."

همین جمله را كه گفت بنیامین عصبانی شد و با هر دو دستش را بازوی پریا را گرفت و پریا را به بدنه ماشینش كه دقیقا همان جا پارك شده بود چسباند و : 

_ " احمق... میدونی این مسیری كه میری به كجا میرسه ؟! همون محله بی آبرویی كه یه بار داخلش گم شده بودی...میخوای ولت كنم كه از اون محله بگذری و گیر چندتا لاشخور مست بیوفتی ؟! "

چنان عصبانیتی در حرف ها مخصوصا در چشم هایش بود كه پریا نتوانست حتی یك كلمه هم حرف بزند و ناراحتی خودش را فراموش كرد و فقط در سكوت به چهره خشمگین بنیامین نگاه كرد 

_ " زود باش برو سوار ماشین شو...."

پریا بی معتلی به طرف ماشین رفت و در را باز كرد و :

_ " روی صندلی نشست." 

بنیامین هم در را باز كرد و نشست ؛ پریا از گوشه چشم به بنیامین نگاه كرد ؛ خیلی عصبانی بود ، پریا با خودش فكر میكرد كه چقدر بنیامین ترسناك شده... حس كرد نمیتواند مثل چند دقیقه قبل عصبانی باشد .

در بین رانندگی ، بنیامین به ساعتش نگاهی انداخت و بعد ماشین را گوشه ای پارك كرد و بیرون رفت ؛ چند ثانیه بعد با یك ظرف آب معدنی و لیوان برگشت ؛ و در كیفش را باز كرد و نایلون را كه پر از قرص و دارو بود بیرون آورد و نگاهی به قرص ها انداخت و یكی از آنها را بیرون آورد ؛ و لیوان را پر كرد و به طرفش گرفت و :

_ " بخورش... الان وقت داروته..." 

هنوز در صدایش عصبانیت بود ؛ پریا به چشم هایش كه قرمز بودند نگاه میكرد ؛ حس این را داشت كه مقابل خون آشام نشسته باشد ... 

_ " نشنیدی چی گفتم ؟! بهت گفتم بخورش ..." 

حس كرد كه اگر قرص را نگیرد بنیامین فریاد میكشد ؛ بنابراین با ترس قرص را از دستش گرفت ؛ با خودش گفت : 

_ " نكنه قرص اشتباهی بهم بده ...نكنه قرص بدی باشه ..."

قرص را زیر زبانش نگه داشت و وانمود كرد كه قرص را قورت داده ست.

_ " بخورش ! "

لحن بنیامین هنوز هم ترسناك بود ،پریا وانمود كرد چیزی نمیداند :

_ " چی ؟ چی گفتی ؟ چی رو بخورم ؟! " 

_ " قرصی كه گذاشتی زیر زبونتو قورتش بده..."

پریا كه دستش رو شده بود با نا امیدی گفت :

_ " باشه..."

و قرص را قورت داد ، وقتی كه بنیامین مطمئن شد قرص را قورت داده حركت كرد ؛ همین طور كه میگذشت پریا حس كرد سرش سنگین تر میشود و احساس خواب آلودگی میكرد ؛

خواب آلودگیش شدید شد ؛ آخرین لحظاتی كه بیدار بود رو به بنیامین گفت : 

_" چی چی دادی من بخورم... چرا خوابم گرفته.... وای من نمیخوام بخوابم..."

بنیامین با لحن مهربانی گفت : 

_ " عزیزم اینا قرص هایی هست كه دكتر هاتسون برات نوشته... همشون خواب آور هستن... الانم راحت استراحت كن ."

پریا آخرین لحظاتی كه بیدار بود به این فكر میكرد كه لحن بنیامین مثل قبل مهربان شده و دیگر چیزی نفهمید ... 

.........

با تكانی كه ماشین از روی سرعت گیر خورد پریا بیدار شد 

_ " آخ بیدار شدی عزیزم..."

پریا لبخندی زد و دوباره چشمش را بست ،

_ " پاشو دیگه نخواب ... یك ساعت و نیمه كه دارم توی این خیابونا میچرخم..." 

پریا با آن صدای گرفته اش گفت : 

_ " اوووووووم ... ولم كن میخوام بخوابم..."

_ " پس بذار برم یه جایی كه پر از دست نداز باشه نتونی بخوابی..."

_ " نه.... اذیتم نكن... منو ببر پانسیون... میخوام بخوابم..."

_ " اوه اوه ... چه خبره.. چقد میخوابی ؟! كجا رفت اون پریایی كه جیغ و داد راه انداخته بود كه میخوام درس بخونم... چی شد پس ؟ "

پریا چیزی نگفت و خودش را در صندلی حركت داد تا جای راحتی پیدا كند و دوباره بخوابد .

_ " اگه بخوای همین طور ادامه بدی از امتحاناتو بد میگری و از من عقب میوفتی..."

پریا هول شد و :

_ " چی ؟؟! پس دیگه اون قرصا رو نمیخورم..."

بنیامین با مهربانی گفت :

_ " نه... تو حتما باید اون قرصا رو بخوری ، حتی اگه كل روز رو بخوابی... من بهت قول میدم سر جلسه امتحان همه جواب سوال ها رو بهت بگم ."

_ " قول میدی ؟! "

_ " آره مطمین باش... از اونجایی هم كه من و تو رتبه اول كلاسیم كسی زیاد به ما توجه نمیكنه كه تغلب میكنیم ."

پریا كمی فكر كرد و :

_ " نه...نمیخوام... میخوام نمره خودم باشه... نمره خالص..."

بنیامین خندید و : 

_ " باشه پس منم كمكت میكنم توی درسا..."

پریا با امیدواری لبخند زد .

بقیه امتحان های ترم به همین منوال گذشت ، پریا و بنیامین تمام وقت را با هم بودند و با هم درس ها را مرور میكردند.

هرچند آن ترم نمره های درس هایش مثل ترم های قبل نشد ولی آنقدر ها هم كه فكر میكرد بد نشد .

....

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

مدتها بود كه بنیامین به پریا قول داده بود یكی از داروهای تركیبی اش را برایش بسازد ولی یا فراومش میكرد آن را بسازد و یا بعد ازاینكه بالاخره بعد از مدتها آن را ساخت فراموش میكرد آن را برای پریا بیاورد ؛ بالاخره یك روز طاقت پریا تمام شد تصمیم گرفت خودش را به داروخانه ی بیمارستانی كه در آن كار میكرد برساند.

با احتیاط و پاورچین پاورچین داخل شد ؛ و از پنجره كوچك آزمایشگاه به دنبال چهره آشنایی میگشت... 

_ " آه پس این بنیامین كجاست ؟... آها دیدمش ...خودشه..."

بنیامین با آن روپوش سفید و ماسك و آن عینك قیافه جدی و كاربلدی به خودش گرفته بود پریابه شیشه تكیه داده بود و تمام حركات بنیامین را زیر نظر داشت ؛ بنیامین به طرف دوستانش رفت و با آنها صحبت كوتاهی كرد و بعد از آنها جدا شد،

_ " اه پس میخواد بیاد بیرون..."

ناگهان صدایی كلفتی او را از جا پراند 

_ " خانوم شما اینجا چیكار میكنید ؟! "

پریا اول به سبك همه دختر ها ترسش را با یك جیغ خیف نشان داد و بعد دستش را روی قلبش گذاشت و : 

_ " وااای آقا منو ترسوندید... آخ قلبم... زهره ترك شدم..."

_ " میشه بفرمایید شما اینجا چیكار میكنی ؟! "

پریا نگاهی به آن مرد سیبیلوی چاق انداخت كه خط اخم پیشانی اش به او قیافه خشمگینی داده بود

_ " چیزه... یعنی اینكه...من اومدم اینجا كه..."

_ " مایكل كاری باش نداشته باش اون آشنای منه..."

مایكل با دیدن بنیامین با احترام گفت : " ولی بنجامین اینجا هركسی نمیتونه بیاد...اینجا آزمایشگاه داروسازیه ..."

_" این دفعه رو ببخش مایكل... دیگه پیش نمیاد..."

_ " باشه بنجامین... میتونید برید..."

بنیامین رو به پریا كرد و : 

_ " با من بیا... "

خودش پیش رفت و پریا پشت سرش ...

_ " اینجا چیكار داری ؟! چرا اومدی اینجا؟! "

_ " میخواستم بیام ازت اون محلول تركیبیم رو بگیرم كه قولشو به من دادی..."

_ " خب بهم زنگ میزدی من برات میاوردمش..."

_ " اگه میخواستی بیاری تاحالا آورده بودی... طول دوره درمانم تموم شد و تو هنوز نیاوردیش برام..."

_ " آره راست میگی اینم حرفیه ... ولی چرا اومدی داخل ، ماكل بیرون مراقب نبود ؟!"

_ " نه هیشكی نبود..."

بنیامین جلوی در اتاقی ایستاد و :

_ " برو داخل ! "

و خودش جلوی در اتاق ایستاد و بعد از پریا داخل شد. روپوش سفیدش را بیرون آورد و داخل كمد گذاشت ؛از داخل كمد كیفش و شیشه شربتی را بیرون آورد

_ " اینم از شربت... راستی تو ده تا آمپول هم داشتی تا حالا باید تموم شده باشه مگه نه ؟! "

پریا خودش را به آن راه زد و :

_ " چی گفتی ؟ آمپول ؟!" 

_ " آره آمپول..."

_ " نمیفهمم..."

_ " پریا خودتو به اون راه نزن.. خودم دارو هاتو برات گرفتم..."

پریا نایلون پراز قرصو دارو را از كیفش بیرون آورد و روی تخت ریخت : 

_ " ببین ...داخلش آمپولی نیست..."

بنیامین زیركانه او را از نگاه گذراند و : 

" راستشو بگو ... نكنه آمپول ها رو دور ریختی ؟! "

_ " میبینی كه آمپول داخلشون نیست..."

_ " زود باش نسختو به من بده..."

پریا جستی زد و نسخه را برداشت و پاره كرد :

_ " حالا دیگه نمیتونی برام آمپول بگیری.."

_ " من یه داروسازم... خودم خوب میدونم چه دارویی برای چه بیماریی خوبه... فقط میخواستم بدونم چندتا برات بیارم..."

و از اتاق بیرون رفت ؛ پریا ابتدا كمی ناله كرد بعد چند مشت به به تخت زد و گفت : 

_" بهتره فرار كنم اینجوری دیگه نمیتونه مجبورم كنه آمپول بزنم..."

و وسایلش را برداشت و از در بیرون رفت ؛ چند قدم به جلو كه برداشت بنیامین را دید كه به طرف اتاق می آید ،

_ " كجا داری میری نكنه میخوای فرار كنی؟! "

_ " نه بنیامین خواهش میكنم..."

_ " برو داخل اتاق بشین...میخوام آمپولتو برات تزریق كنم..."

_ " نه ...تو نمیتونی مجبورم كنی..."

_ " زود برو داخل اتاق بشین..."

پریا با ناله برگشت و روی تخت نشست ؛ 

بنیامین سرنگ را پر كرد و : 

_ " زود باش آستینت رو بالا بزن..."

_ " بنیامین خواهش میكنم..."

_ " زود باش دیگه وقت ندارم میخوام برم خونه..."

_ " اصلا میدونی چیه من فقط خودمو قبول دارم... باید خودم آمپول رو بزنم..."

بنیامین آمپول را به طرف پریا گرفت و :" باشه ...خب بگیر خودت بزن..."

_ " اینجا نمیشه... باید برم پانسیون بزنم ."

_ " نه همین جا جلوی من بزن تا من ببینم..."

_ " وااای بنیامین مگه من چه هیزم تری بهت فروختم كه باهام دشمنی ؟؟ "

_ " هزیزم تر چیه... من نگرانتم ... نمیخوام دوباره بیماریت اود كنه..."

_ " اصلا میدونی چیه ؟! من تو رو قبول ندارم ؛ تو كه دكتر نیستی ؛ از كجا معلوم نزنی منو ناقص كنی..."

از اینكه آتوی خوبی از بنیامین گیر آورده بود خوشحال بود

_ " قبل از اینكه داروسازی بخونم یه ترم پرستاری خوندم..." 

پریا كه میخواست ذهن بنیامین را منحرف كند گفت :

_ " اه جدی ؟! پس چرا رشتتو عوض كردی ؟! دوست دارم برام تعریف كنی..."

بنیامین كه دست پریا را خوانده بود دست به كمر ایستاد و :

" آستینتو بزن بالا..."

پریا با نا امیدی گفت :

_ " یعنی هیچ راهی نداره ؟! "

_ " نچ..."

پریا با بی میلی آستینش را بالا زد و بنیامین با پبنه الكلی جایی را كه مورد نظرش بود ضدعفونی كرد و بازوی پریا را در دستش گرفت و كش ای را دور بازوی پریا بست ؛ پریا چشمش را بست و: 

_ " آخ خ خ بنیامین... یواش تر وای خدای من دستم كبود شد ...وااااااای تو رو خدا آروم تر ..."

_ " اه انقد سرو صدا نكن تمركزمو بهم میزنی رگ ات رو سوراخ میكنم..."

_ " آخ... وای...دستم... وای مامان ، حس میكنم رگم سوراخ شد واااای داره الان خون فواره میزنه ... وای الان میمیرم..."

بنیامین نگاه عاقل اند صفیه ای به پریا انداخت و : 

_ " من هنوز كارمو شرع نكردم..."

پریا چشمش را باز كرد و نگاهی به دستش انداخت و دید دستش سالم ست.. خنده ی احمقانه ای كرد و :

_ " راست میگیا .. دستم سالمه...."

بنیامین همان نگاه قبلی را روی پریا پاشید و : 

_ " حالا خانوم اجازه میفرمایند من كارمو شروع كنم ؟! "

پریا ملتمسانه گفت :

_ " بنیامین خواهش میكنم..."

_ " حرف نباشه..."

بنیامین نیدل را با احتیاط زیر پوست پریا فرو كرد و بیرون آورد ؛ سرنگ را در سطل آشغال انداخت .

بعد برگشت و وسایلش را در كیفش گذاشت و : 

_ " خب بریم ؟! "

پریا جواب نداد سرش را چرخاند و پریا را دید كه با قطره خونی كه از بازویش سرازیر شده نگاه میكند

_ " وای پریا... تو چقد ناز نازی هستی ! بیا این پنبه رو بگیر بذار روش..."

" فصل چهاردهم "

آن روز هم مثل همه ی روز ها وقتی كلاس تمام شد با عجله از محوطه دانشگاه میگذشت كه صدای بنیامین را پشت سرش شنید : 

_ " آهای پریا كجا میری با این عجله ؟! "

پریا سرش جایش یستاد و منتظر ماند تا بنیامین به او برسد ،

_ " تو با این عجله كجا میری ؟! همیشه عجله داری ..."

_ " الان ساعت هشت شبه ! باید برم پانسون ! "

_ " یه كار كوچولو باهات دارم... باید باهام بیای ..."

_ " چه كاری ؟ من دیگه با تو هیچ جا نمیام... "

_ " آخه چرا ؟! من كه دیگه از اون شوخی ها باهات نمیكنم..."

و بند كیف پریا را گرفت و او را به دنبال خودش كشید ؛

_ " وای نه بنیامین ؛ میخوام برم خونه درس بخونم..."

_ " چقد خر میزنی یه ذره به مغزت استراحت بده ...باشه حالا كه وقت نداری خودم میرسونمت پانسیون ؛ همون جا هم..."

_ " همون هم چی ؟! "

_ " خودت میفهمی..."

و سوار ماشین شدند و به راه افتادند ؛ وقتی كه به پانسیون رسیدند ؛هردو با هم پیاده شدند ، 

_ " خب بنیامین! بگو دیگه رسیدیم !"

بنیامین روی پل چوبی ایستاد ؛ پریا هم جلو آمد و كنارش ایستاد و 

_ " بگو دیگه بنیامین...منتظرم..."

بنیامین جعبه مخملی را از جیبش بیرون آورد و : 

_ " تولدت مبارك ..."

پریا ذوق زده گفت :

_ " واااای خدای من ....تو تولد منو از كجا میدونستی ؟! وای دیگه داشتم نا امید میشدم از اینكه كسی تولدم رو تبریك بگه..." 

بنیامین به هدیه اشاره كرد و كرد و :

_ " زود بازش كن..."

دور جعبه مخملی ربان صورتی رنگی بسته شده بود ؛ در جعبه را كه باز كرد 

-" وای خدای من ! یه دست بند طلا...وای چقد ظریف و خوشكله..."

پریا آرام دست بند را از جعبه بیرون آورد و به آن نگاه كرد : 

_" واااای خیلی خوشكله...این حتما گرونه.. تو آدم بشو نیستی ...؟! "

_ " آره چون كه فرشتم..."

_ " اگه تو فرشته ای من پس چی هستم ؟! "

_ " تو یه دیو بدجنس اخموی بدتركیب بد اخلاق و زشتی..."

_ " دست شما درد نكنه ... چه صفات محسنه ای داشتیم و ازش بی خبر بودیم..."

بنیامین دیگر حرف نزد... فقط به تصویر پریا در آب جوی خیره مانده بود پریا هم از این رفتار بنیامین تعجب كرده بود ؛ از اینكه ناگهان بنیامین ساكت شده بود و به چیزی فكر میكرد تا اینكه بنیامین به حرف آمد :

_ " یادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشیم...

پر گشودیم در آن خلوت دلخواسته گشتیم....

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم ...

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت... 

من همه محو تماشای نگاهت.... 

آسمان صاف و شب آرام....

بخت خندان و زمان رام... 

خوشه ماه فرو ریخته در آب ... 

شاخه ها دست برآورده به مهتاب.... 

شب و صحرا گل و سنگ همه دلداده به آواز شباهنگ... "

.......

چند ثانیه مكث كرد و : 

_ " فی البداهه بود... نمیدونم چرا یهو این شعر اومد سر زبونم...حتی نمیدونم شاعرش كیه...فقط همین قسمتشو بلدم ."

_ " این شعر فریدون مشیریه .... شعر كوچه....منم خیلی دوسش دارم..."

_ " یعنی قسمت های قبل و بعد این شعر و بلدی ؟! "

_ " آره... بلدم اگه دوست داشته باشی بعد برات میخونمش ..."

_ " این شعر و از بابا یاد گرفتم... وقتی كه بچه بودم .... همشه دوست داشتم بقیه شعرو بدونم...."

بنیامین بعد از گفتن این جمله دوباره ساكت شد و در سكوت با لبخند به پریا نگاه میكرد.... لبخندی خاص و جادویی.

پریا كه از نگاه بنیامین خجالت میكشید سعی كرد بحث را عوض كند.

_ " نگفتی از كجا روز تولد منو فهمیدی ؟! "

_ " دیگه .... دیگه.... عاقبت جوینده یابنده بود...."

_ " بگو دیگه ...از كجا فهمیدی ... "

_ " به كمك هوش استثناییم فهمیدم... من كه مثل تو نیستم كه هوشت در حد كلوخه..." 

_ " با منی ؟! خب منم روز تولدتو پیدا میكنم."

_ "نمیتونی پیدا كنی..."

_" میتونم و پیدا هم میكنم....اگه تونستم چی ؟شرط میبندی ؟!!!!!!! اگه فهمیدم ماشینت یه هفته در اختیار من... "

_ " مطمینم نمیفهمی ...اگه پیدا كردی من به جز ماشین ، همه پولی كه داخل كیف پولمه هم بهت میدم..."

_" عالیه..."

_ "یه راهنمایی هم بهت میكنم...بعضیا عدد تولدمو دوسش ندارن ، ولی شما ایرانیا اون روزو دوست دارید...."

_ " خیلی سخت شد ...من كه نفهمیدم چه روزیه..."

_ " مطمئن بودم نمیفهمی ؛ آخه یه مغز كلوخی داری ..."

پریا كیفش را به پشت بنیامن كوبید و :

_ " پیداش میكنم..."

**********************************

پریا كه در حال حرف زدن با روشنا بود صدای بنیامین را از پشت سرش شنید

_ " پریا ...یه چند ثانیه واستا كارت دارم ." 

روشنا ریز ریز خندید و :

_ " بهتره من برم دیگه... پریا بعدا میبینمت . " 

و با قدم های سریعی خودش را از آنها دور كرد

_ " واستا روشنا... پس من با كی برم پانسیون ؟!..."

روشنا خندید و : 

_ " خوش بگذره..."

_ " زهرمار..."

و رو به بنیامین كرد و :

_ " خب زود بگو چیكار داشتی تا روشنا دور نشده..."

_ " میخواستم امشب تو رو به شام دعوت كنم..."

پریا با كمی عصبانیت گفت : 

_ " دیگه خیلی برنامه های خارج از دانشگاهت زیاد شده... اگه من توی دانشگاه با تو بیشتر بقیه حرف میزنم ؛ فكر نكن با بقیه فرق داری... من فقط بخاطر این با تو بیشتر حرف میزنم كه فارسی حرف میزنی و آدم اگه توی غربت یه فارسی زبون پیدا كنه خیلی سر كیف میاد..."

_ " شما درست میگید ؛ آدم اگه یه فارسی زبون پیدا كنه خیلی سر حال میشه ...مخصوصا اگه مثل شما سلیس حرف بزنه..."

پریا با تعجب به سمت صاحب صدا برگشت ؛ به عقب چرخید و مردی با موهای سفید و قد بلند و چشم های قهوه ای رنگ دید ؛ قیافه اش آشنا بود او شبیه... 

با بهت گفت : 

_ " شما پدر بنیامین هستید ؟!"

_ " بله ...شما هم حتما پریا خانوم هستید. "

پریا كه هنوز از بهت بیرون نیامده بود گفت :

_ " بله..ولی شما از كجا منو میشناسید ؟! "

_ " من تعریف شما رو زیاد شنیدم ..."

بنیامین آهسته در گوش پریا گفت : 

_ " تعریف بد اخلاقی هات و كارایی كه میكردی تا منو از دانشگاه بیاندازی بیرون... ماجرای گل مالی ماشین و زیر كردن من با ماشین و قهوه شور و كلی كارای دیگه... "

رنگ از چهره پریا پرید .

_ " چی شد دخترم ! چرا رنگت پرید ؟! "

پریا به زحمت دهان باز كرد و :

_ " هیچی ... خوبم... " 

_ " هیچی بابا چیزیش نیست... فقط یه ذره فشارش افتاده ..."

_ " اه جدا ؟! پس بریم یه جا بشینیم تا حال پریا خانوم خوب شه..."

بنیامین سرش را جلوی گوش پریا آورد و :

_ " با ما بیا بریم شام بخوریم... وگرنه چیزای دیگه رو هم بهش میگم..."

پریا كه تحت فشار قرار گرفته بود با علامت سر به بنیامین گفت كه دعوت بنیامین را قبول میكند .

وقتی كه به رستوران رسیدند پریا از جا بلندشد و به بنیامین اشاره كرد دنبال سرش بیاید.

وقتی كه كاملا دور شدند پریا با نگرانی گفت : 

_ " بنیامین ، تو جدی جدی رفتی به بابات گفتی كه من قبلا چه كارایی كردم ؟! "

_" آره پس چی... بابامو آوردم حسابتو برسه..."

_ " وای چه بد ... حالا بابات چه فكری راجع بهم میكنه...تازه همه حرفایی هم كه توی دانشگاه بهت گفتم شنیده... حالا چیكار كنم ؛ فكر میكنه من چه دختر وحشی ای هستم..."

بنیامین سری تكان داد و :

_ " آره دقیقا همبن فكرو میكنه... به نظر من بیا جلوی چشم بابام از عذر خواهی كن...دستمو ببوس... "

پریا پایش را زمین كوبید و با صدای جیغ مانند همیشگی اش گفت :

_ " واااای بنیامین شوخی نكن...جدی باش..."

كمی فكر كرد و : " اصلا برو همین الان ازم تعریف كن كه بابات فكر كنه خیلی آدم خوبیم..."

_ " تعریف تو كه اول قرآن اومده.... اعوذ بالله من الشیطان الرجیم ..." 

_ " وااای بنیامین منو دق میدی...اصلا نمیخواد حرفی بزنی... برو پیش بابات بشین تا شك نكنه . "

_ " باشه پس تو هم زود بیا... "

و برگشت و سر میز نشست ؛ پدرش با خنده گفت :

_ " چی چی میگید بهم انقد ؟! "

بنیامین خندید و : 

_" پریا میگه برو از من پیش بابات تعریف كن ."

_ " چرا مگه اتفاقی افتاده ؟! "

_ " بخاطر اون برخورد اولی كه با هم داشتید ، از شما خجالت میكشه . "

پدرش خنده ی بلندی سر داد و :

_ " برو بهش بگو بیاد ... آخ چه خجالتیه...."

بنیامین برگشت و پشت سرش را نگاه كرد و :

_ " اه داره میاد... چیزی بهش نگیدها... "

پریا كه روی صندلی نشست ؛پدر بنیامین گفت :

_ " خب پریا خانوم از ایران بگید... خیلی وقته كه دلم براش تنگ شده..."

_ " نمیدونم...چی بگم خوب ایران خیلی از اینجا گرم تره ... هم هواش هم مردمش..."

_ " اونكه البته..."

پریا كنجكاوانه گفت :

_ " شما كه انقدر ایرانو دوست دارید چرا اینجا موندید ؟! "

_ " خب من قبل از اینكه انقلاب شه ، اومدم اینجا و رشته كشتی سازی خوندم... وقتی برگشتم تازه انقلاب شده بود ؛ زیاد به رشته ی من بها نمیدادن ...منم برگشتم همینجا و توی لندن استخدام شدم... چند سال بعدشم ازدواج كردم و همین جا موندم...الان چند ساله كه از رشتم بیرون اومدم...الان فروشندگی میكنم..."

ادامه حرفش را سر گرفت و : 

_ " و دخترم تو چرا اومدی اینجا ؟! "

پریا خندید و :

_ " من بورسه شدم...اومدم اینجا درس بخونم..."

_ " بنیامین خیلی از شما تعریف میكنه...دوست داشتم شما رو ببینم..."

پریا طوری كه فقط بنیامین بفهمد آهسته گفت : 

_ " یعنی چیز بد نگفته از من ؟! "

_ " نه چطور مگه ..."

بعد رو به بنیامین كرد و : 

_ " میكشمت ... بذار بابات بره..."

و دوباره به طرف پدر بنیامین كرد و با خوشحالی گفت : 

_ " بنیامین هرچی گفته درست گفته...من خیلی آدم خوبیم...."

و هرسه با هم خندیدند ؛ بیشتر از همه پریا ذوق داشت. 

بعد از خوردن شام پریا خیره خیره به بنیامین و پدرش نگاه میكرد 

_ " چیه ؟! چرا اینجوری نیگامون میكنی ؟!من و بابامو چشم نزنی ."

_پریا لبخندی زد و :

_ " آخه وقتی شما رو باهم میبینم حسودیم میشه...دوست داشتم خانواده منم اینجا بودن..."

پدر بنیامین خندید و :

_ " منم جای پدرتم...به من بگو بابا... من خیلی دوست داشتم یه دختر داشتم...ولی نمیدونم چه گناهی كرده بودم كه خدا اینو به من داد . "

و به بنیامین اشاره كرد ؛ بنیامین در حالیكه قاشق ژله را در دهانش میگذاشت گفت : 

_ " چی ؟! درمورد من چی گفتین ؟! "

پدرش با لحن خنده داری گفت : 

_" هیچی .... تو مشغول باش..." 

بعد چشمكی به پریا زد و هر دو باهم خندیدند.

.......

شب بعد هر سه روبه روی هم روی صندلی های پارك نشسته بودند كه پدر بنیامین گفت : 

_ " خب درستون چطوره ؟! "

بنیامین جواب داد :

_ " دوتامون رتبه اول كلاسیم..."

_ "خوبه... ولی من هنوزم سر حرفم هستم كه تو باید سفت به كارت بچسبی ... داروسازی پاره وقت كار كردن به درد نمیخوره..."

_ " من همینجورشم خیلی تو كارم موفقم.... یه بیمارستان خصوصی منو استخدام كرده، با پاره وقت كار كردنم هم مشكلی ندارن... "

_ " اینا رو بهت میگم كه پس فردا كه زن گرفتی یه پس انداز داشته باشی .... آخه هرجا كه بری ازت میپرسن مایه چی داری ؟ چون كه بی مایه فطیر ست... "

پریا خندید و :

_ " نه دیگه .... انقدرا هم به پول اهمیت نمیدن .به نظرم بنیامین همین كه به بالا بردن علمش اهمیت میده خیلی خوبه ."

بنیامین با خوشحالی گفت : 

_ " میبینید بابا ؛ پول زیادم مهم نیست."

_ " دوتاتون بهم میاید..."

پریا فورا گفت : 

_ " چی ؟؟"

_ " منظورم اینه كه....چیزه .... چه عقاید شبیه به همی دارید ..."

و فورا بحث را عوض كرد : 

_ " چند روز دیگه عید نوروزه..."

پریا با ناراحتی گفت : 

_ "آره میدونم... الان شیراز همه درختای بادام شكوفه زدن...ولی اینجا هنوز هوا سرده...."

تا چند روز دیگه من اینجا نیستم ... میخوام همین الان هدیه ی عید نوروز رو بدم....

و از جیبش چیزی را بیرون آورد و به طرف پریا گرفت : 

_ " این یه بلیط هواپیماست... برای شیراز.... تقدیم به هم وطنم..."

پریا ذوق زده گفت :

_ " وااای نه... این هدیه خیلی گرونیه... من نمیتونم از شما قبول كنم..."

_ " هدیه رو كه پس نمیدن... میخوام كه شب عید پیش مامان بابا باشی... "

_ " وای نمیدونم چطور ازتون تشكر كنم... ولی باید برم دانشگاه برای مرخصی صحبت كنم..."

_ " كارای دانشگاه كه بنیامین برات میكنه... مگه نه بنیامین ؟! "

هردو با هم به بنیامین نگاهی انداختند ؛ قیافه بنیامین در هم رفته بود ؛ بنیامین سر تكان داد و : 

_ " باشه..."

_ " وااای خیلی ممنونم ... چطور میتونم جبران كنم ؟! "

و پدر بنیامین ادامه داد : 

_ " اگه دوست داری جبران كنی برام یه بطری آب نارنج بیار...من شربت نارنج رو خیلی دوست دارم..."

پریا با خوشحالی گفت : 

" باشه حتما...واقعا ازتون ممنونم..." 

_ " خب دیگه بهتره بریم كه شمام بتونی استراحت كنی... آخه بلیط رو برای ساعت چهار صبح گرفتم... شش ساعت دیگه ساعت دیگه پرواز داری..."

بنیامین با آن قیافه دمغ گفت :

_ " خب پس بریم... من میرسونمتون..."

وقتی كه جلوی در پانسیون نگه داشتند ؛پریا از ماشین پیاده شد ؛بنیامین و پدرش هردو رفتنش را تماشا میكردند ؛ پدر بی مقدمه گفت : 

_ " چند ماه پیش وقتی گفتی میخوام ازدواج كنم اونم با یه دختر ایرانی.. با خودم فكر كردم حتما تیپش با دخترای اینجا فرقی ندار... ولی بهرحال خوشحال شدم...چون بنظرم یه دختر ایرانی به اندازه دخترای اینجا دریده نیست... ولی وقتی پریا رو دیدم كه حجاب كامل داره ؛ مطمین شدم دختر خوبیه..."

و نگاهی به بنیامین انداخت : 

_ " به نظرم دختر مهربونیه... با هم خوش بخت میشید..."

بنیامین تنها سر تكان داد ، میشد ناراحتی را در نگاه بنیامین دید ؛

_ " چیه چرا ناراحتی؟؟؟"

بنیامین با جدیت گفت : 

_ " ناراحت نیستم..."

پدرش با شیطنت گفت : 

_ " من كه میدونم چرا ناراحتی... از اینكه ده دوازده روز نمیبینیش..."

بنیامین موضوع را عوض كرد و : 

_ " بریم خونه... شام نخوردیم...من گشنمه .... "

از طرف دیگر وقتی كه پریا به پانسیون رسید لباس هایش را عوض كرد و تمام وسایلی كه لازم داشت را در یك كوله پشتی ریخت از اتاقش بیرون آمد و به سمت اتاق روشنا رفت تا خداحافظی كند ؛ در زد ولی كسی در را باز نكرد ، مثل اینكه باز هم نمیخواست شب را به پانسیون برگردد.

به اتاقش برگشت خودش را روی تخت انداخت ؛ ساعت یازده بود چهار ساعت دیگر پرواز داشت؛ 

ساعت دوازده ؛ خودش را روی تخت انداخت تا استراحت كند..

ساعت یك نیمه شب ؛ هنوز خوابش نبرده بود ... به این فكر میكرد كه اگر نخوابد در فرودگاه خسته خواهد بود .

ساعت دو؛ به این فكر میكرد كه به پدر و مادرش خبر نداده كه برمیگردد ...

ساعت سه،دیگر خوابیدن جایز نبود ، یك ساعت دیگر پرواز داشت باید به فرودگاه میرفت. از جا بلند شد و به سمت ته راهرو رفت ؛ ودر اتاق روشنا هنوز قفل بود، نامه ای را كه نوشته بود زیر در انداخت و شماره آژانس را گرفت 

....

روی صندلی های انتظار فرودگاه نشسته بود و به این فكر میكرد كه چقدر از درس هایش عقب می افتد ؛به ساعتش نگاهی انداخت زمان زیادی نمانده بود كه كسی اسمش را صدا كرد

پریا برگشت و پشت سرش را نگاه كرد

_ " سلام پریا خانوم..."

_ " سلام ..."

بنیامین و پدرش بودند...

_ " سلام ولی شما اینجا چیكار میكنید ؟! "

_ " اومدیم ازت خداحافظی كنیم.... بابا منو از خواب ناز بیدار كرده ؛ كه پاشو بریم بدرقه... الان دقیقا دو ساعته توی فرودگاه به این بزرگی داریم دنبال تو میگردیم..."

_ " وای جدی میگید فرودگاه هیترو كه خیلی شلوغه ، به چه امیدی اومدید دنبال من بگردید ؟ اصلا چطوری منو پیدا كردید ؟! "

پدر بنیامین با خوشحالی گفت : 

_ " میخواستم یه بار دیگه ببینمت...خب برو دیگه...دیرت میشه..."

بنیامین درحالی كه خمیازه میكشید صدای گوشخراشی از خودش درآورد ؛ مثل اینكه خداحافظی میكرد

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

ماشین فرودگاه اورا دم در خانه پیاده كرد ؛پریا كلیدش را از جیب بیرون آورد و آهسته در را باز كرد ؛ صدای ظرف شستن مادرش را از آشپزخانه شنید، پاورچین پاورچین به طرف آشپزخانه رفت و دستش را روی چشم مادرش گذاشت .

_ " واای ترسیدم...منصور تویی ؟!"

_ " نه مامان منم..."

و دستش را برداشت و مادرش را بغل كرد 

_ " وااای پریا ..عزیزم ؛ تو اینجا چیكار میكنی ؟! "

_ " اگه ناراحتید میتونم برگردم ..." 

_ " وای پریا این چه حرفیه... خدا میدونه چقد ذلم میخواست سر سفره هفت سین باشی..."

_ " مامان..حالا كه اومدم ازم بیگاری نكشیدها..."

_ " نه عزیزم...دیگه كاری ندارم...تو فقط بشین و دست به سیاه و سفید هم نزن..."

_" آخ خیالم راحت شد ...همش به این فكر میكردم كه نكنه بخواهید ازم بیگاری 

بكشید..."

_ " خب پریا برام تعریف كن چی شد یهو برگشتی...قرار نبود الان برگردی..."

_ " وااای مامان الان خستم..میخوام بخوابم..."

_ " وای نه ...نخوابی ها ..اگه خوابیدی دیگه بیدار بشو كه نیستی ..بذار بابات هم بیاد ، اونم تو رو ببینه بعد..."

_ " باشه... ولی شاید طاقت نیاوردم..."

نیم ساعت بعد وقتی پدرش از بیرون آمد با دیدن پریا ذوق زده شد و : 

_ " به به عزیز دل بابا... اینجا چیكار میكنی ؟! "

پریا به شوخی گفت : 

_ " اه شمام از اینكه برگشتم ناراحتین...میخواید برگردم لندن..."

_ " نه بابا دلمون برات تنگ شده...خوب شد اومدی..."

پریا فقط توانست نیم ساعت دیگر دوام بیاورد .

_ " خب اینم از جناب بابا...من دیگه میخوام برم بخوابم..."

_ " به این زودی میری بخوابی ؟! مگه مرغی ؟! حداقل یه چیزی بخور..."

_ " نه ممنون ...من دیگه میرم..."

در اتاقش را بست...همین كه سرش را كه روی بالشت گذاشت خوابش برد....

***************************

_ " پریا پاشو دیگه...دیگه كم كم دارم شك میكنم كه نكنه خواب به خواب رفته باشی..."

و پتو را از روی صورت پریا كنا زد 

_ " پاشو دیگه ، زخم بستر میگیریا...میدونی چند ساعته خوابیدی ؟! "

_ " مامان ولم كن بذار بخوابم..."

_ " دیگه خودتو بكشی هم نمیذارم بخوابی... پاشو دختر، تو خواب سكته میكنی..."

_ " مامان اذیتم نكن... خستم...توی هواپیما هم نتونستم بخوابم..."

_ " پاشو پریا وگرنه به بابات میگم یه پارچ آب خالی كنه روت..."

_ " مامان داری منو تهدیدم میكنی ؟! "

_ " دقیقا... درست فهمیدی..."

_ " وای مامان از دست تو... باشه برو من میام ."

و پتو را كنار زد و از تخت پایین آمد ؛ به طرف دستشویی رفت و صورتش را شست و :

_ " مامان گشنمه... صبحانه چی بخورم ؟! "

_ " صبحانه چیه ؟! ما ناهارمونم خوردیم ؟! "

_ " اه جدی ؟! چه جالب...یعنی انقد خوابیدم ؟! "

_ " برو توی اتاق یا آشپز خونه تا من برات غذا بیارم....فقط یه ذره عجله كن...یه ساعت دیگه سال تحویله..."

و پریا به اتاقش رفت ؛ صدای در خانه راشنید ؛ با خودش حدس زد حتما پدرش ست ؛ چند ثانیه بعد تقه ای به در خورد و سر مادرش وارد خانه شد ؛ 

_ " پریا ، عزیزم ! یه مهمون داری...بهم گفته بود هروقت اومدی خونه خبرش كنم ... منم دیشب بهش گفتم ، خوب من میرم تنهاتون میذارم..."

پریا كنجكاو بود ؛ در اتاق كه باز تر شد و او را دید

ستاره بود .

همین كه او را دید از جا بلند شد وبه طرف پنجره اتاقش رفت و پرده را كنار زد و همان جا ایستاد.

_ " چرا اومدی اینجا... چرا پیش شوهر جونت نیستی ؟! "

_ " پریا..."

_ " حرف نزن... دیگه هیچی نگو ... نمیخوام صداتو بشنوم ."

_ " خواهش میكنم... بذار حرفام تموم شه... بعد هرچی دلت خواست به من بگو...تو هیچوقت حرفای منو نشنیدی ؛ منم ناراحتم..."

_ " ساكت شو ستاره... تو كه باید خیــــــــــــــــلی خوشحال باشی... از اینكه به همه نشون دادی استعداد زیادی داری مردا رو سمت خودت بكشی..."

_ " پریا خواهش كردم..."

_ " برو ... دیگه هم هیچ وقت دور و بر من نگرد... نمیخوام ببینمت..."

_ " میخوام اتفاقایی كه توی این دو سال گذشت رو برات تعریف كنم... تا دلت خنك شه..."

برگشت و پشت سرش را نگاه كرد ستاره انگار چیزی را لای پتو پیچیده بود ، چیزی شبیه یك بچه...

نمیدانست چرا اما شاید فقط به خاطر آن بچه لحنش آرام تر شد و : 

_ " باشه بشین حرفاتو بزن و برو ...."

ستاره جلو آمد و لبه ی تخت نشست...

_ " چند ماهی بعد از اینكه تو اون با هم نامزد كردین ؛ یه بار مهرداد بهم زنگ زد و گفت شمارمو از توی گوشی تو برداشته... گفت میخوام ببینمت .منم رفتم به دارالترجمه اش. حدس زدم هرچیه درمورد تو و اون باشه... با كلی مقدمه چینی بهم گفت به من علاقه داره ومیخواد بیاد خواستگاریم... من شوكه شدم و از دفترش اومدم بیرون..."

_ " چرا همون موقع به من نگفتی ؟! "

_ " آخه میترسیدم تو منو مقصر بدونی... كه من اونو به طرف خودم كشیدم... دو ماه به من زنگ میزد ؛ میگفت میخواد نامزدیتون رو به هم بزنه ... تو براش تكراری شدی...و چه من قبول كنم چه نكنم اون نامزدیتون رو بهم میزنه...."

ستاره كمی سكوت كرد و : 

" من احمق هم قبول كردم...اصلا فكرشم نمیكردم كه یه روزم از من خسته شه... 

بعد از مراسم ازدواج رفتیم تركیه ؛ ماه عسل..."

صدای ستاره میلرزید ؛ 

_ " میگن سیاه بخت ترین عروس ها هم چهل روز اول زندگیشون خوشبخت بودن ولی من همونم نبودم.... توی تركیه تازه فهمیدم كه یه زن باز به تمام معناست... اونجا با دخترا و زنای دیگه خیلی راحت بود ... خیلی زیاد...

وقتی بیرون از هتل بودیم ، میدیدم كه نگاهش همش دنبال زنا و دختراست ، وقتی هم بهش اعتراض میكردم میگفت میخوام ببینم كسی از تو خوشكل تر هم پیدا میشه ؟ ولی نه ... تو یه سرو گردن از همشون بالاتری...

رفتاراش مشكوك بود... وقتی زیر نظر گرفتمش فهمیدم شبا كه من میخوابم میره دیسكو و كازینو..."

و هق هق كنا ادامه داد :

_ " وقتی بهش گفتم از كاراش خبر دارم دیگه با خیال راحت میرفت ؛ بعدشم میومد از مست كردن با زنای هرزه برام تعریف میكرد... با كلی ذوق از كازینو هایی میگفت كه شبانه روز بازن..."

پریا هم با ناراحتی به حرف هایش گوش میداد

_ " با خودم میگفتم برگردیم ایران دیگه انقد نمیتونه آزاد باشه به راه میاد... ولی وقتی برگشتیم هم عوض نشد ، دوستاش دعوتش میكردم به مهمونی های مختلط اونم با ذوق میرفت..."

_ " به خودم امیدواری میدادم كه اگه بچه دار شیم بخاطر بچه هم شده سر به راه میشه... ولی بدتر هم شد ، میگفت تو كه حامله شدی اندامت از ریخت افتاده... تقصیر توه اگه با زنای دیگه هستم... "

ستاره دوباره هق هق گریه كرد و : " تعطیلات عید پارسال وقتی دستم شكست انتظار داشتم بمونه پیشم ... ولی رفت دوبی...میگفت یكی از خواننده های هالیوودی اومده ؛ انتظار نداری كه بخاطر دست شكسته تو از دست بدمش..."

این بار پرصدا تر گریه كرد و :

_ " وقتی دیدم هیچ كاری از دستم برنمیاد...تقاضای طلاق دادم..."

ستاره از تخت بلند شد و : 

_ " حرفام تموم شد...ببخش مزاحمت شدم ... خداحافظ...."

به طرف در میرفت كه پریا با مهربانی گفت : 

" ستاره جون..."

ستاره با خوشحال برگشت و :

_ " جونم پریا..."

_ " نمیخای بچه ا ت رو به من نشون بدی ؟! "

ستاره اشك هایش را پاك كرد و :

_ " آره ...آره ؛ حتما..." 

و بچه را جلو تر آورد و به دست پریا داد : 

_ " آخ عزیزم... چه بچه تپلی نازو خوشكلی......وای خیلی شبیه ات شده..."

ستاره به زور خندید و : 

_ " آره دیگه به من رفته كه خوشكل شده..."

_ " اسمش چیه ، ستاره ؟! "

_ " الینا..."

_ " آخ... پس دختره ؟! ... وای خیلی ملوسه..."

پریا با لبخند الینا را نگاه كرد و :

_ " ستاره میای باهم بریم سر سفره بشینیم ؟! "

_ " نه... "

_ " چرا ؟! "

_ " چون كه نیم ساعته سال تحویل شده..."

************************

صدای زنگ تلفن او را از جا پراند ؛ لامپ اتاق خاموش بود ؛ دستش را روی میز كنار تخت میكشید و كورمال كورمال گوشی تلفن اتاقش را پیدا كرد

_ " بله ؟! چی میگی مردم آزار ؟! "

صدایش انقدر گرفته بود كه خودش هم صدایش را نشناخت 

از آن طرف خط یكی گفت :

_ " ببخشید فكر میكنم اشتباه گرفته باشم..."

_ " بنیامین تویی ؟! "

بنیامی با تعجب گفت : 

_ " بله... ولی شما كی هستین ؟! "

_ " میخواستی كی باشم ؟! پریا هستم دیگه... چرا نصف شب زنگ زدی..."

_ " اه پریا تویی ؟! اصلا نشناختمت...الان كه نصف شب نیست، تازه ساعت 11شبه...."

_ " برای شما 11 ست اینجا ساعت 2 و 3 نصف شبه..."

_ " آه ببخشید ...پس من قطعش میكنم..تو بخواب..."

_ " نه دیگه...لازم نیست..بگو چیكار داری..."

_ " میخواستم بدونم كی برمیگردی ؟! "

_ " نمیدونم فعلا هستم..."

_ " یعنی سیزده بدر هم میمونی ؟! "

_ " نمیدونم...چطور ؟! "

_ " شنیدم ایرانیا خیلی سیزده بدر رو دوست دارن... حتما خیلی بهت خوش میگذره...خب دیگه خداحافظ...بخواب... "

پریا دوباره سرش را روی بالشت گذاشت و پتو را تا سر بالا كشید...

روز بعد از صبح تا آن لحظه كه عصر بود به این فكر میكرد كه چرا بنیامین آن سوال را از او پرسیده ؛ با خودش گفت :

_ " آخه روز سیزده بدر چه ارتباطی با اون داره كه بخاطرش نصف شب زنگ زده ؟! "

و حرف بنیامین را تكرار كرد :

" ایرانیا خیلی سیزده بدر رو دوست دارن..."

ناگهان جرقه ای در ذهنش زده شد : 

_ " آه.. فهمیدم.... تولد بنیامین روز سیزده بدر هست....روزی كه ایرانیا خیلی دوسش دارن ولی خیلی از مردم دنیا هم از عدد سیزده میترسن یا متنفرن ازش..."

و با خودش فكر كرد : 

_ " اگه من فردا صبح زود بلیط بگیرم شب میرسم لندن... آره فكر خوبیه...باید هرچه زودتر دست به كار شم..."

لباس هایش را پوشید و از خانه بیرون آمد و چند ساعت بعد با دست پر برگشت ؛ وسایلش را در كوله پشتی گذاشت ؛ مادرش با ناراحتی گفت : 

_ " به این زودی میری ؟! "

_ " آره دیگه... از درسام عقب می افتم..."

وقتی كه پایش را روی زمین لندن گذاشت به بنیامین زنگ زد و : 

_ " سلام بنیامین..."

بنیامین با خوشحالی گفت : 

_ " سلام..الان لندنی ؟! "

_ " آره میای دنبالم ؟1 من فرودگاه هیترو هستم..."

_ " وای فرودگاه هیترو كه خیلی شلوغه... پس بیرون كنار در خروجی واستا تا من بیام..."

وقتی كه خودش را به در خروجی رساند بنیامین هم رسیده بود 

پریا لبخند بر لب گفت : 

_ " سلام..."

_ " سلام خانوم ... خوش تیپ شدی این لباس كرمی خیلی بهت میاد ."

_ " نه نفرمایید ... ما در مقابل شما شما سوسكم نیستم..." 

بنیامین سرش را تكان داد و :

_ " اوهوم..."

_ " چی چی رو اوهوم ؟! "

_ " همین كه تو در مقابل من سوسكم نیستی... میبینم كه درست میگی..."

_ " ای بدجنس ..."

میخواست كوله پشتی را به بنیامین بكوبد... 

بنیامین هم جا خالی داد و قهقه ای زد.

پریا آهسته با خودش گفت : 

_ " حسابتو میرسم...صبر كن ... "

و بعد رو به بنیامین گفت :

_ " میخوام امشب تو رو به یه شام دعوت كنم..."

_ " جدی ؟! نه بابا ولخرجی میكنی...."

پریا موزیانه گفت :

_ " آره دارم پولدار میشم... بریم یه رستوران شیك...مثلا یه جایی اطراف چشم لندن..."

_ " حالا چرا جایی به این گرونی ؟! "

_ " هیچی همینجوری..."

بنیامین كه حسابی تعجب كرده بود :

" باشه بریم..."

و به طرف چشم لندن حركت كردند... چشم لندن در واقع یك جرخ و فلك بسیار بزرگ بود كه در ساحل جنوبی رود خانه تایمز و روبه روی سختمان پارلمان واقع شده. چشم لندن 32 محفظه كپسول مانند دارد كه هركدام به اندازه 25 نفر ظرفیت دارد ، و 

به حدی این چرخ و فلك بزرگ ست كه از فاصله 50 كیلوتری قابل دیدن ست...

.......

وقتی كه پریا و بنیامین شام را خوردند ؛ پریا از كوله پشتی اش یك جعبه بسته بندی شده بیرون آورد :

_ " تولدت مبارك...."

بنیامین بسته را به طرف خودش كشید و :

_ " باورم نمیشه...تو چطور تولدم رو فهمیدی ؟! "

_ " دیگه هوش منو دست كم نگیر....بازش كن دیگه..."

یك ساعت نقره ای رنگ با صفحه بزرگ گرد بود ؛ بنیامین ساعت را به دستش بست و :

_ " خوشكله..."

_ " آره دیگه...خوش سلیقه ام دیگه..."

_ " خودشیفته هم هستی..."

پریا در حالی كه میخندید گفت : 

_ " اینم هدیه دوم ."

و كادوی بسیار بزرگتری را از كیفش بیرون آورد ؛ بنیامین آن را باز كرد و با خوشحالی گفت: 

_" دیوان فریدون مشیری ؟! همیشه آرزو ام بود كه اونو داشته باشم..."

و كتاب را ورق زد و شعر كوچه را آورد

_بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم... 

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم.......

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم.... 

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم...

در نهان خانه ی جان....

_ "كافیه بنیامین... شعر خوندن رو بذار برای یه وقت دیگه... خب الان وقت چیه ؟! "

بنیامین با تعجب گفت :

_ " خودت بگو وقت چی میتونه باشه ؟! "

_ " خب معلومه وقت اینكه به قولت عمل كنی..."

_ " چه قولی ؟! من كه چیزی یادم نمیاد...."

_ " یادت رفته ؟! به من قول دادی اگه روز تولدت رو فهمیدم كل پول های داخل كیف ات و اون ماشینت رو برای یه هفته بدی ..."

بنیامین مثل برق گرفته ها شد و :

_ " آخ اصلا یادم نبود ؛ وگرنه یه پوند هم داخل كیفم نمیذاشتم..."

_ " زود باش كیف پولتو بده به من...میخوام پول شام رو حساب كنم..."

بنیامین با حالت شكست خورده ای كیف پولش را بیرون آورد و به دست پریا داد ؛ پریا پول های داخل كیف را شمرد و : 

_ "دویست پوند ؛ " 

اخمی به پیشانی انداخت و : " خوبه ..."

پول شام را كه حساب كرد ؛ سوییچ را برداشت و به طرف ماشین رفت ؛ و به طرف ماشین رفت و میخواست در را باز كند كه بنیامین گفت : 

_ " آهای پریا... واستا...منو هم برسون . "

بنیامین بدون اینكه منتظر تایید پریا باشد در ماشین را باز كرد .

_ " آهای آقا كجا میری ؟! "

_ " خب دارم سوار میشم ؛ مگه نمیبینی ؟! "

_ " شرمنده... بابام گفته در روی غریبه باز نكنم ؛ با خاله خرسه دوست نشم ، یه وقت به آقا روباهه اعتماد نكنم... آقا دزده رو تو ماشینم راه ندم..."

_ " این حرفا چیه پریا ؟! آقا دزده كیه ؛ منو تا یه جایی برسون از اینجا تا خونم خیلی راهه..."

_ " نچ..."

_ " خب حداقل یه خرده پول بهم بده تا با تاكسی برگردم..."

_ " نچ...من بهت اطمینان ندارم ؛ از كجا معلوم پول منو ندزدی ؟! " 

بنیامین با درماندگی گفت :

" باور كن بهت برمیگردونم..."

_ " نچ... من برای پولام برنامه ریزی كردم..."

چند قطره باران روی صورت هردوشان نشست : 

_ " خب دیگه من برم ..داره بارون میاد ..."

و در كمال ناباوری بنیامین ؛ ماشین را روشن كرد و با سرعت زیادی رفت .

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

فردا صبح بنیامین سر هیچكدام از كلاس ها حاضر نشد . صبح روز بعد ؛ امتحان داشتند ؛ بنیابراین بعد از تمام شدن كلاس ها به طرف آپارتمان بنیامین رفت ؛ تقریبا هوا تاریك شده بود .

زنگ در را زد ، بعد از مدت طولانیی ؛ بنیامین در را باز كرد ؛ چشم هایش بی فروغ بود ، صورتش قرمز و ملتهب ، چندین لباس گرم پوشیده بود

_ " سلام بنیامین ! چی شده ؟! "

بنیامین كه انگار حرف زده برایش مشكل باشد؛ گفت :

_ " سرما خوردم..."

_ "اومدم ازت جزوه هاتو قرض بگیرم ..."

بنیامین از جلوی در كنار رفت و : 

_ " بیا داخل ." 

و آهسته به طرف اتاقش رفت و خودش را روی تخت انداخت ؛ مثل اینكه نمیتوانست روی پاهایش بیاستد ، به قفسه كتاب هایش اشاره كرد و :

_ " اونجاست ."

پریا جزوه را برداشت و نگاهی به آن انداخت .

_ " میشه برام یه لیوان آب بیاری ؟! "

این را بنیامین گفت ؛ پریا به آشپزخانه رفت و لیوان آب را به دست بنیامین داد و : 

_ " بیا بگیرش... مثل اینكه خیلی حالت بده ؛ نكنه به خاطر بارون دیشبه ؛ كی رسیدی خونه ؟" 

_ " سه صبح..."

_ " جدی میگی ؟! یعنی چهار ساعت زیر بارون بود ؟! "

بنیامین سرش را تكان داد و قرص روی میز را برداشت و با آب قورت داد ؛ بعد سرش را روی بالشت گذاشت ؛ پلك هایش سنگین شده بودند ؛ نمیتوانست خودش را بیدار نگه دارد . 

پریا با خودش گفت : 

_ " وای این چه بدحاله...بهتره براش یه سوپ گرم درست كنم ؛ كه كار دیشبم جبران شه ."

و به طرف آشپزخانه رفت ؛ در حین ای كه سوپ آماده میشد به جزوه كه در دستش بود نگاهی می انداخت ، دوباره به اتاق برگشت ، بنیامین هر چند وقت یك بار از درد ناله میكرد ؛

پریا با یك كاسه سوپ به اتاق برگشت و بالای سر بینامین ایستاد

_ " بنیامین ... بنیامین ... پاشو برات سوپ آوردم..."

بنیامین كمی چشم هایش را باز كرد ؛ مثل اینكه حالش بدتر شده بود ؛پریا قاشق سوپ را نزدیك دهان بنیامین برد 

_ " دهانت رو باز كن..."

كمی از كاسه سوپ را در همان حالت نیمه خواب خورد و بعد آهسته گفت : 

_ " آب..."

بعد از خوردن آب دوباره به خواب فرو رفت . 

عقربه ساعت عدد ده را نشان میداد ؛ دیر شده بود ؛ پریا كیفش را برداشت و میخواست بیرون برود ؛ چشمش به صورت قرمز بنیامین افتاد ، با خودش فكر كرد 

_ " اگه من برم شاید بنیامین از تب تشنج كنه... هیشكی هم پیشش نیست..."

كل خانه را به دنبال دماسنج گشت ولی چیزی پیدا نكرد ؛ دوباره بالای سر بنیامین ایستاد ؛ مردد بود كه دستش را روی صورت بنیامین بگذارد یا نه...بعد از كلی كلانجار رفتن با خودش بلاخره نوك انگشتش را روی پیشانی بنیامین گذاشت .

_ " وای خدای من چه داغه ... "

یك ظرف بزرگ را پر از آب كرد و روی میز گذاشت و حوله ی كوچكی را داخل ظرف آب انداخت ؛ كمی كه خیس شد روی پیشانی اش گذاشت ؛ بنیامین دوباره ناله كرد ؛

ساعت یازده بود؛ پریا حوله را روی دست و پای بنیامین میكشید تا شاید تبش كمتر شود .

ساعت دوازده بود ؛ پریا روی صندلی نشسته بود و و جزوه را میخواند در عین حال همچنان حوله را خیس میكرد

ساعت دو بود ؛ صورت بنیامین همچنان برافروخته بود؛ احساس خواب آلودگی داشت ولی به خودش نهیب زد كه باید بیدار بماند.

ساعت سه و نیم بود دستش را روی پیشانی بنیامین گذاشت ؛ تب كم شده بود و این پریا را خوشحال میكرد.

ساعت پنج بود پریا همان طور كه روی صندلی نشسته بود خوابش برد. 

...........

با صدای در اتاق از خواب بیدار شد ؛ بنیامین بود كه كه روی پاهایش ایستاده بود ؛ كاملا سرحال شده بود ؛

_" اه بیدارت كردم ؟! "

پریا چشمش را مالید ؛

_ " وای نمیدونم چی شد كه خوابم برد..."

_ " دیشب با اینكه حالم خیلی بد بود ولی حس كردم كه تا صبح بالای سرم بیدار بودی؛ ازت ممنوم..."

پریا با صدای خواب آلودش خندید و : 

_ " اینم جبران اون چند ساعت پیاده روی كه زیر بارون كردی..."

و كش و قوسی به خودش داد و :

_ " وااای خیلی خستم ؛ میخوام برم بخوابم . "

_ " یعنی نمیری امتحان بدی ؟؟ هنوز وقت داری كه بری ..."

_ " نه لازم نیست... همین یه دفعه سر جلسه امتحان نمیریم... "

مثل اینكه چیزی بیادش آمده باشد از جا بلند شد سوییچ ماشین و پول هایی كه شب قبل از بنیامین گرفته بود از كیفش بیرون آورد

_ " بیا اینا رو هم برات آوردم ."

_ " اونا كه مال تو هستن... چرا آوردیش ؟! "

_ " من اینا رو نمیخوام.... فقط باهات شوخی كردم ؛ الانم برات پس آوردم..."

بنیامین سوییچ را از پریا گرفت و :

_ " به ماشین خیلی احتیاج دارم ولی پول ها مال تو هستن؛هر كاری دوست داری باهاشون بكن..."

پریا كمی فكر كرد و :

_ "پس من میدمشون به موسسه خیریه..."

_ " هرطور كه دوست داری..."

و دوباره به پریا لبخند زد...

" فصل پانزدهم " 

چیزی به پایان ترم باقی نمانده بود كه یك روز پریا با قیافه در هم و بسیار ناراحت به دانشگاه آمد.

_ " چیه پریا ! چرا انقد ناراحتی ؟! چرا قیافت انقد آویزونه ؟! "

_ " وااای روشنا حالم خرابه...."

_ " چرا مگه چی شده ؟! "

_ " دیروز بابا به حسابم پول ریخته ؛ امروز رفتم كه بگیرمش ولی دم در بانك كل پولم رو ازم دزدیدن ."

_ " آخ چه بد ؛ حالا چیكار میكنی ؟! "

_ " نمیدونم ؛ من حتی نتونستم یه پوند از پولم رو خرج كنم...دیگه هم نمیتونم بگم برام پول بفرستن..."

_ " خب من بهت پول میدم... هروقت داشتی بهم پس بده..."

_ " روشنا من كه یه ذره دو ذره نمیخوام.... خودت كم میاری... كاش میتونستی برام كار جوركنی . "

_ " آخ اون دوستم كه پارسال برات كار جور كرد دیگه باهاش در ارتباط نیستم....ولی یه لحظه صبركن..."

و با صدای بلند گفت : 

_ " دنیل ... دنیل....یه لحظه بیا..."

پسر لاغری با موهای تراشیده به طرفشان آمد

_ " سلام دنیل ... این دوستم پریاست... میخوام كه اگه میشه براش توی رستوران بابات كار جور كنی...."

دنیل پریا را ورانداز كرد : 

" نمیدنم ببینم چی میشه..."

_ " باشه پس خبرم كن..."

دنیل رفت و پریا و روشنا به طرف كلاس هایشان حركت كردند...در تمام طول كلاس پریا به این فكر میكرد كه چطور میتواند پولی تهیه كند ؛ وقتی كه كلاس تمام شد

در افكارش غوطه ور بود به طوری دیمون را روبه رویش ندید :

_ " خانوم انقد فكرشون مشغوله كه منو نمیبینن ؟! "

پریا ناگهان به خودش آمد و :

_ " به تو هیچ ربطی نداره . "

_ " من كه میدونم به چی فكر میكنی ؟! "

پریا اهمیتی نداد و میخواست برود كه : 

_ " من حرفای تو و اون دوستت رو با اون پسره شنیدم... میدونم دنبال كار..."

_ " گیرم كه دنبال كار باشم...به تو چه ربطی داره..."

_ " شاید من بتونم برات كار جور كنم..."

_ " من كاری كه تو واسطه اش باشی رو نمیخوام ..."

همین لحظه بنیامین از دوربه طرف آنها آمد ولی هیچكدامشان حضور بنیامین را حس نكردند.

_ " ولی من پول خوبی بهت میدم ...فقط كافیه یه شب بیای پیش من ... بخاطر ...."

همین را كه گفت پریا دهانش باز ماند ؛چند ثانیه با بهت به دیمون نگاه كرد و سپس برگشت و میخواست بدود كه به كسی برخورد و بی تعادل شد ؛ حدس زد دوست دیمون بوده كه پشت سر پریا ایستاده ؛ اما همین كه سرش را بالا كرد از خجالت سرخ شد

بنیامین بود.

سوییچ ماشینش را به طرف پریا گرفت و :

_ " برو بشین تو ماشین تا من بیام...."

پریا به بنیامین خیره شد كه از شدت عصبانیت رگ های گردنش بیرون زده بود .

فریاد زد :

_ " نشنیدی چی گفتم ؟! "

پریا به خودش آمد و سوییچ را از بنیامین گرفت و تا رسیدن با ماشین دوید .

چند دقیقه بعد بنیامین با قیافه عصبانی برگشت و روی صندلی نشست ، در ماشین را با خشم به هم كوبید ؛ و نگاه برنده ای به پریا كرد ؛ پریا نگاهش را از بنیامین دزدید ؛ مشت محكمی به فرمان ماشین زد :

_ " با اون پسره چیكار داشتی ؟ " 

پریا هیچ حرفی نزد و فقط سكوت كرد ؛ بنیامین دوباره داد زد :

_ " نشنیدی ؟! میگم چرا با اون پسره رفت وآمد داری ؟! "

پریا مظلومانه گفت :

_ " با اون كاری نداشتم... "

_ " كاری نداشتی ؟! چه مسخره... پس چرا اون انقد دور و برت میپره ؟! اصلا فكر نمیكردم یه همچین دختری باشی ...یعنی پول انقد برات ارزش داره كه بخاطرش..."

پریا هم عصبانی شد :

_ " ساكت شو ... تو حق نداری درمورد من اینطوری حرف بزنی... چطور به خودت اجازه میدی این حرفا رو بزنی... اون پسره وقتی روشنا میخواست پیش یكی از دوستاش برام كار جور كنه حرفاشونو شنید..."

_ " اصلا تو چرا میخای كار گیر بیاری ؟ ها ؟! "

_ " برای اینكه جلوی بانك تمام پولامو دزدیدن ...من حتی نتونستم یه پوند از اون پولام رو استفاده كنم.... "

این را كه گفت بنیامین با تعجب به او نگاه كرد 

بقیه راه در سكوت گذشت ؛ حالا بنیامین آرام شده بود ولی پریا كاملا عصبانی بود ؛

وقتی كه به پانسون رسیدند پریا بدون اینكه حرفی بزند از ماشین پیاده شد و به طرف در پانسیون میرفت كه : 

_ " پریا خواهش میكنم یه لحظه واستا..." 

پریا بدون اینكه برگردد سر جایش ایستاد ؛ بنیامین جلو آمد و روبه رویش ایستاد

_ " باید منو ببخشی... باز زود در موردت قضاوت كردم..."

پریا هیچ حرفی نزد

_ " من كه عذر خواهی كردم... دیگه منو ببخش... نمیخواستم این طوری بشه..."

پریا سرس تكان داد و میخواست برود كه

_ " صبر كن حرفم تموم نشده..."

و دست در جیبش كرد و چند اسكناس درشت بیرون آورد و : 

_ " بیا اینا رو بگیر ... فكر كنم فعلا كافی باشه..."

_ " من صدقه نمیخوام..."

_ "صدقه نیست هر وقت داشتی بهم برگردون...حتی اگه ترم بعدم بدی اشكال نداره.. 

پریا هیچ حركتی از خودش نشان نداد ؛

_ " بگیر دیگه... ناز نكن ؛ من كه عذر خواهی كردم..."

پریا كه هنوز عصبانی بود پول را گرفت .

_ " فقط یه خواهش ازت دارم پریا... دیگه دنبال اون كارا نباش ؛ منظورم نظافت خونه و كار توی رستوران و... اونا به درد تو نمیخوره ... هروقت پول خواستی از خودم بگیر ... نگران نباش من بهت صدقه نمیدم...حتما ازت پس میگیرم... باشه ؟ "

_ " باشه ... "

روشنا با خنده ی موزیانه ای گفت : 

_ " خب پریا كی بهمون شیرینی میدی ؟! "

_ " چی چی میگی روشنا زده به سرت ؟! شیرینی به چه مناسبت ؟! "

_ " آخ كه تو چقد خنگی پریا...شیرینی ازدواج تو و بنیامین..."

_ "دیوونه شدی روشنا ؟ كی گفته من و بنیامین میخوایم ازدواج كنیم ؟! "

_ " همه كسایی كه شما دوتا رو میشناسن میگن... مخصوصا بچه های كلاستون . "

_ " بچه های كلاس غلط كردن باتو ... اصلا اون به من علاقه نداره... ما فقط چون دوتامون هم زبونیم با هم در ارتباطیم ."

_ " آره ارواح عمت...اونجا رو نگاه كن ...روی اون نیمكت ؛ بنیامین رو ببین مثل بچه گدا ها نشسته... ببین چقد تو خودشه ، بنیامینی كه انقد سرحال بود وقتی تو پیشش نیستی همچین تو فكر میره كه انگار غم دنیا رو دلشه..."

_ " اینا هیچ ازتباطی به من نداره..."

_ " سر خودت كلاه نذار...همه میدونن خودتم میدونی كه اون تو رو دوست داره ؛ توجه نكردی كه وقتایی كه با تو هست چقد به تیپش میرسه ؛ چقد شنگوله..."

پریا شانه بالا انداخت و : 

_ "گفتم اینا به من ارتباطی نداره ." 

_ " ارتباط نداره ؟ پس فكر میكنی معدل این ترم بنیامین چرا انقد افت كرده .... 

اه... نیگاش كن داره به طرفت میاد... تا تو رو دید سرحال شد ..."

بنیامین جلو تر كه آمد روشنا فورا گفت : 

_ " اه ...یه كاری برام پیش اومده باید برم..."

و هر دو آنها را تنها گذاشت.

بنیامین نگاه خاصی به پریا داشت و همین نگاه پریا را معذب میكرد.

_ " میخوام باهات حرف بزنم..."

پریا نگاهش را از بنیامین دور كرد و : 

_ " بگو...من میشنوم ..."

_ " خب خیلی وقته كه یه چیزی رو میخوام بهت بگم..."

چند ثانیه سكوت كرد و سپس دست در جیبش كرد و جعبه كوچكی را بیرون آورد و به طرف پریا گرفت 

_ " این مال توه..."

پریا شگفت زده به جعبه مخملی نگاه كرد و دستش را آهسته دراز كرد و آن را گرفت 

_ " بازش كن..."

در جعبه را كه باز كرد یك حلقه شیار دار دید كه یك نگین زیبا و ظریف در وسطش بود و دو نگین كوچكتر در كنارش...

_ " ازت میخوام كه روی پیشنهادم خوب فكر كنی.... قبل از اینكه بری خونه خبرشو بهم بده...باشه عزیزم ؟! "

پریا حتی یك كلمه هم حرف نزد فقط خیره خیره بنیامین را نگاه كرد 

بنیامین نگاه خاصی به پریا داشت و همین نگاه پریا را معذب میكرد.

_ " میخوام باهات حرف بزنم..."

پریا نگاهش را از بنیامین دور كرد و : 

_ " بگو...من میشنوم ..."

_ " خب خیلی وقته كه یه چیزی رو میخوام بهت بگم..."

چند ثانیه سكوت كرد و سپس دست در جیبش كرد و جعبه كوچكی را بیرون آورد و به طرف پریا گرفت 

_ " این مال توه..."

پریا شگفت زده به جعبه مخملی نگاه كرد و دستش را آهسته دراز كرد و آن را گرفت 

_ " بازش كن..."

در جعبه را كه باز كرد یك حلقه شیار دار دید كه یك نگین زیبا و ظریف در وسطش بود و دو نگین كوچكتر در كنارش...

_ " ازت میخوام كه روی پیشنهادم خوب فكر كنی.... قبل از اینكه بری خونه خبرشو بهم بده...باشه عزیزم ؟! "

پریا حتی یك كلمه هم حرف نزد فقط خیره خیره بنیامین را نگاه كرد 

*******************************

حلقه را روی میز اتاقش گذاشته بود و به آن خیره شده بود ؛ آنقدر در افكارش غوطه ور بود كه در زدن روشنا را نشنید ؛ روشنا بعد از اینكه از پریا صدایی نشنید ، برای خودش اجازه ورود صادر كرد و داخل آمد

_ " سلام پریا... چندتا كشتی توی رودخانه تایمز غرق شده نكنه مال توه كه انقدر تو فكری ؟! "

ناگهان چشم روشنا به حلقه روی میز افتاد و :

_ " واااای خدای من.... اینو.... بنیامین.... وای مباركه... چرا خوشحال نیستی .."

پریا باز هم حرفی نزد تا روشنا بگویید

_ " نگو كه میخوای ردش كنی..."

پریا دهان باز كرد :

_ " روشنا ...تو كمكم كن ... نمیدونم چیكار كنم."

_ " خب اینكه كاری نداره ... یه ذره براش كلاس بذار ... ناز كن ... بعدشم قبولش كن... برید سر خونه زندگیتون ...."

_ " روشنا من تصمیم خودمو گرفتم . "

_ " پریا دیوونه نشی بهش جواب رد بدی.... "

_ " اتفاقا میخوام همین كارو كنم ...."

_ " احمق نباش پریا... چرا بنیامین رو با اون پسره مقایسه میكنی.... اون یه عوضی بود ، این كه با اون اصلا قابل مقایسه نیست... " 

سكوت پریا را كه دید گفت : 

_ " من میرم بیرون ؛ تا یه خرده بیشتر فكر كن..."

روشنا كه بیرون رفت،پریا به بنیامین تلفن زد ؛

همین كه بنیامین گوشی را برداشت بدون هیچ مقدمه چینی گفت :

_ " بنیامین زود بیا اینجا..."

_ " باشه عزیزم تا چند دقیقه دیگه اونجام..."

پریا هنوز هم در تصمیمش مردد بود به خودش امید داد كه تصمیم درستی گرفته ست.

چند دقیقه بعد صدای در بلند شد .

از جا بلند شد و در را باز كرد و بنیامین با یك دسته گل مقابلش ایستاده بود ؛ بالبخند گفت :

_ " سلام خانومی..."

گل را به طرفش گرفت پریا با بی میلی گل را گرفت و از جلوی در كنار رفت تا بنیامین وارد اتاق شود . روبه رویش ایستاد .

_ " خیلی زود فكراتو كردی .... انتظارشو نداشتم الان بهم بگی بیام..."

_ " ببین بنیامین من میخواستم باهات حرف بزنم..."

_ " بگو عزیزم... هرچی دلت میخواد بگو ... من گوش میدم . "

_ " من نمیتونم.... سخته برام..."

_ " چی برات سخته عزیز دلم... این كه دور از خانواده ای ؟! فكر اینجاشو كردم... هروقت كه دلت تنگ شد برات بلیط میگیرم بری پیش خانوادت ؛ وقتی هم كه درسمون تموم شد میریم ایران ... بابا خیلی خوشحاله كه بخاطر تو هم كه شده بریم ایران..."

_ " منظورم این نیست... ببین من نمیخوام ازدواج كنم...."

بنیامین شوكه شد و : 

_ " چی ؟! یعنی پای كسی در میونه ؟! "

_ " نه هیشكی..."

_ " پس چی ؟! مطمین باش فقط من میتونم خوشبختت میكنم... من عاشقتم..."

_ " این عشق نیست... مطمین باش چند روز بگذره یادت میره.... الان برو چند وقت از اینجا دور باش ... برو مسافرت... مطمئن باش یادت میره..."

_ " ولی من خیلی وقته كه عاشقتم... اون بداخلاقی ها و بی محلی هات هیچ تاثیری روی من نذاشتن . " 

_ " بنیامین اینا عشق نیست..."

_ " ولی قبل از تو هیشكی نتونسته بود دل منو بلرزونه..."

هر دو سكوت كردند ... چندین ثانیه این سكوت بین هردو آنها حكم فرما بود تا اینكه بالاخره بنیامین لب باز كرد : 

_ " یادم آمد تو به من گفتی از این حذر كن .... 

لحظه ای چند بر این آب نظر كن....

آب آیینه عشق گذران ست....

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران ست ....

باش فردا كه دلت با دگران ست....

تا فراموش كنی چندی از این شهر سفر كن.......

با تو گفتم حذر از عشق ؟! ندانم .... 

سفر از پیش تو ؟! هرگز نتوانم...

روز اول كه دل من به تمنای تو پر زد... 

چون كبوتر لب بام تو نشستم....

تو به من سنگ زدی....من نرمیدم...نگسستم...

باز گفتم كه تو صیادی و من آهوی دشتم....

تا به دام تو افتم همه جا گشتم و گشتم....

حذر از عشق ؟! ندانم....سفر از پیش تو ؟! هرگز نتوانم..."

_ " بنیامین كافیه... انقد اذیتم نكن... من نمیخام... یعنی نمیتونم ... خواهش میكنم برو...."

بنیامین با آن صدایش بغض آلودش گفت : 

_ " باشه... تو بردی... من میرم.... كلا میرم.... از این دانشگاه انصراف میدم ، دیگه هیچوقت منو نمیبینی... هیچوقت .... "

جمله آخرش را طوری گفت كه انگار میخواهد خودش را به كشتن بدهد .

_ " بنیامین باور كن بهتر از من برای تو خیلی پیدا میشه...."

_ " دیگه هیچی برام مهم نیست..."

_ " بنیامین بخاطر من بلایی سر خودت نیاری..."

بنیامین لبخند تلخی زد و به سرعت از خانه بیرون رفت...پریا از پنجره رفتن او را تماشا كرد

....

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم...

نكنی دیگر از آن كوچه گذر هم....

بی تو اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم...

پریا وسایلش را در چمدان جا میداد كه تلفنش زنگ خورد ؛ شماره بنیامین بود ؛ نمیدانست جواب بدهد یا نه ؛ بالاخره جواب داد 

_ " بله..."

_ " سلام خانوم..."

صدای غریبه ای بود .

_ " سلام... پس صاحب این خط كجاست ؟!" 

_ " من دكتر باتن هستم ؛ شما صاحب این خط رو میشناسید ؟! "

_ " معلومه كه میشناسم... "

_ " میشه تشریف بیارید این بیمارستانی كه میگم ؟! "

_ " چرا مگه چی شده ؟! "

_" خیلی زود بیاین شاید دیر بشه...."

ضربان قلب پریا تند میزد ؛ به سرعت لباس پوشید و با اولین تاكسی خودش را به بیمارستان رساند.

با صدای بلند گفت : " دكتر باتن كجاست..."

مردی با موهای یك دست سفید پیش آمد و :

_ " لطفا آهسته صحبت كنید..."

_ " زود بگید چی شده؟! چرا گفتید من بیام ؟! "

دكتر باتن بدون مقدمه چینی گفت : 

_ " بسیار خوب میگم .... دوست شما توی جاده های خارج از شهر با سرعت زیاد رانندگی میكرده كه..."

پریا فریاد زد : 

_ " كه چی ؟! بگو دیگه..."

_ " تصادف شدیدی میكنه...."

زانو های پریا سست شد و دهانش خشك شده بود :

_ " الان حالش چطوره ؟! "

_ "متاسفم كه اینو میگم ولی دجار سوختگی شدیدی شده .... وضعش خیلی خطرناكه."

حس كرد تمام عشقی كه به بنیامین داشته ناگهان زنده شده .

_ " میخوام ببینمش ... كجاست ؟! "

_ " شما نمیتونید اونو ببینید..."

پریا با گریه فریاد زد :

_ " میخوام ببینمش... به من بگید كجاست ! "

_ " باشه ... دنبال من بیایید..."

و او را به سمت اتاقی برد اما قبل از اینكه به در نزدیك شوند در باز شد و یكی از پرستار ها تخت چرخ داری را به بیرون اتاق هل داد ؛ مثل اینكه كسی آنجا خوابیده باشد و ولی ملافه سفیدی روی صورتش بود ؛ پریا به دكتر نگاهی كرد تا عكس العمل او را ببیند ؛ دكتر باتن سرش را با تاسف و ناراحتی تكان داد .

پریا كه زبانش بند آمده بود با دست لرزانش به آن تخت اشاره كرد و :

_ " ای ...این....اینه ؟ ؟!" 

دكتر با ناراحتی سرش را به علامت تایید تكان داد ؛ عرق سردی روی پیشانیش نشست ؛ جلو رفت و میخواست ملافه را كنار بزند ؛ دكتر باتن جلو دویید و میخواست دستش را بگیرد تا ملافه را بالا نزند ؛ پریا با گریه و فریاد گفت : 

_" ولم كن ..." 

و دكتر را كنار زد و بالای تخت ایستاد وملافه را با پنجه های لرزانش گرفت و كنار زد ، بنیامین را دید ،صورتش كاملا سوخته بود و سیاه شده بود ؛ دستش را آهسته جلو آورد و روی صورت بنیامین كشید و صورتش را نوازش كرد ؛ اشك هایش جلوی دیدش را گرفته بود ؛ دست چپ بنیامین از زیر ملافه بیرون زده بود ؛ دستش را گرفت و ساعتی كه روز تولدش به او هدیه داده بود سوخته بود و به رنگ سیاه در آمده بود ؛

خم شد و به صورتش را به دست بنیامین مالید....

سرش را روی بدن بنیامین انداخت و هق هق گریه كرد ؛ 

بعد مدتی بلند شد و راست ایستاد 

همه چیز مقابل چشمش تاریك شد ، دیگر چیزی نمیدید فقط صدای فریادی را میشنید میگفت : 

_ " پرستار... بیا كمك كن از هوش رفته...."

و صدای مخملی كه به گوشش آشنا بود ؛ صدای بنیامین...

و صدایی كه شاید فقط در ذهنش بود ؛

********************************** 

_ " آقای دكتر ... من مادرشم... ذره ذره آب میشم وقتی میبینم تو این حال و روزه... تو رو خدا یه كاری براش بكنید..."

_ " من نمیتونم به شما اطمینان بدم كه خوب میشه یا نه ... "

مادر با ناراحتی گفت :

" دخترم دو ماهه كه اینجوریه... نه حرف میزنه نه راه میره ... فقط میشنه به یه گوشه زل میزنه... پس من امیدم به كی باشه ؟!"

_ " خانوم امید شما باید به خدا باشه... " 

مادرش هق هق گریه كرد و :

_ " دیگه بریدم.... كم آوردم... دخترم داره تموم میكنه و من هیچ كاری نمیتونم براش بكنم ...."

_ " خانوووم توكلتون به خدا باشه... از خودش كمك بخواین... "

مادر در حالی كه اشك هایش را پاك میكرد گفت : 

_ " چشم... امیدوارم كمكش كنه... "

_ " منم تمام سعیمو میكنم كه بهش كمك كنم... قبل از از هر كاری میخوام بدونم دختر شما توی مراسم عذاداری اون همكلاسیش بوده ؟! "

_ " نه... آخه من و پدرش گفتیم اگه بمونه شاید حالش بدتر باشه...اونو برگردونیدم خونه..."

_ " كارتون اشتباه بود... باید میذاشتین همون جا گریه زاری هاشو میكرد ،خالی میشد... اینجوری كم كم سرد میشد..."

_ " ما به این چیزا فكر نكردیم....الان چی ؟ اگه الان بیریمش سر خاكش تاثیر داره ؟! "

_ " آره ... الانم خوبه...."

دكتر كمی سكوت كرد و : 

_ " مراسم های مذهبی و جاهایی كه رنگ و بوی معنوی داره براش خیلی مفیده..."

_ " پدرش یه بلیط برای مشهد گرفته ؛ یعنی اونجا هم براش خوبه ؟؟! "

_ " آره جاهای مذهبی جاهایی كه حس و حال معنوی داره براش خیلی خوبه... "

مادر اشك هایش را پاك كرد و به دخترش نگاه میكرد... 

_ " امیدوارم حال دخترم خوب شه..."

پدر پریا با خوشحالی غیرقابل وصفی به طرفشان دوید و : 

_ " یادته روشنا به ما قول داد هر وقت یه روانشناس خیلی خوب پیدا كرد آدرسش رو به ما بده كه پریا رو ببریم پیشش ؟؟"

_ " آره یادمه... حالا مگه كسی رو پیدا كرده ؟! "

_ " روشنا یكیو پیدا كرده كه میتونه حال دخترمون رو خوب كنه.... اون... "

پریا اسم آن روانشناس را نشنید اگر هم شنیده بود برایش اهمیتی نداشت ... بقیه صحبت ها را شنید .

دكتر با خوشحالی گفت : 

_ " مطمئنم اون بهتر از هر كس دیگه ای میتونه حالشو خوب كنه.... اقرار میكنم حتی بهتر از من...."

مادر با خوشحالی گفت :

_ " حالا كی پریا رو ببریم پیشش ؟! "

پدر گفت :

_ " لازم نیست ما بریم... مثل اینكه اون خودش داره میاد اینجا ..."

و رو به محبوبه گفت : 

_ " حاضرم بهش همه دارایمو بدم اگه حال دخترمو خوب كرد..."

دكتر رو به هردو آنها كرد و : 

_ " فقط وقتی اون میاد سعی كنید شما توی خونه نباشید ...." 

روی تخت بود كه در اتاقش باز شد ؛ با اینكه هیچ وقت به اطرافش توجهی نمیكرد اما آن روز حس عجیبی او را واداشت تا سرش را به سمت در بچرخاند ؛

او كسی را دید كه حتی در خواب هم انتظار دیدنش را نداشت.... 

بنیامین 

باورش نمیشد ؛ فكر كرد شاید خواب باشد ؛ تند تند پلك میزد 

_ " انقد پلك نزن ... بیداری..من واقعی هستم...."

قلبش تند میزد بی اختیار از جا بلند شد ، و با قدم های سست به طرف بنیامین رفت ؛ از شدت خوشحالی اشك در چشمش جمع شد و اجازه نمیداد او را خوب ببیند؛ هنوز باور نداشت كه بنیامین جلو اش ایستاده باشد ؛ خودش بود با همان لبخند همیشگی ...

_ " خودتی ؟؟ ... بنیامین ؟؟! "

_ " آره عزیز دلم... من بنیامینم..."

بنیامین پریا را به طرف خودش كشید و او را محكم بغل كرد. بعد از مدت كوتاهی بنیامین با مهربانی گفت :

_ " آخ عزیزم... چیكار كردی با من و خودت... تو كه انقد منو دوست داشتی چرا گفتی كه نباشم ؟؟ "

پریا خودش را از بنیامین جدا كرد و :

_ " این همه وقت كجا بود ؟! "

_ " آخ عزیزم نمیدونم از كجا شروع كنم ... 

وقتی تو به من گفتی كه برم داغون بودم... از شهر خارج شدم و یه جا نگه داشتم و پیاده شدم ... همون جا یكی اسلحه گرفت طرفم و گفت هرچی كه دارم بهش بدم منم كه دیگه چیزی برام مهم نبود همه چی رو بهش دادم... ، برگشتم خونه و با قطار رفتم منچستر...اونجا وقتی بابا فهمید جواب رد دادی ... برای اینكه از اون حال و هوا بیرون بیام منو برد اسلو ..."

نفسی كشید و دوباره ادامه داد :

_ " بعد تشویقم كرد بیام پرونده تحصیلیموبگیرم و یه جای دیگه درس بخونم تا سرگرم شم... وقتی برگشتیم لندن فهمیدم دزد ماشینم به اسم من خاك شده... بهرحال ثابت كردم كه نمردم ..."

لبخدی زد و : " یه روز هوس كردم بیام و به پانسیونت سر بزنم.. اونجا دوستت منو دید و ماجرای تو رو بهم گفت ... شماره خونتون رو گرفتم و به بابات همه چیو گفتم و... " 

لختی خندید و : " میخواستم بیام یه دست كتكت بزنم تا دیگه از این دیوونه بازی ها در

نیاری ... نه ... اصلا میگیرم پرتت میكنم توی آب ؛ انقد دست و پا بزنی كه دلم خنك شه... "

پریا اشك هایش را پاك كرد و پر صدا خندید و :

_ " خب راحت بگو اومدی منو بكشی و بری دیگه..."

_ " نه نگران نباش نمیكشمت....."

و دوباره با لبخند به چشم های پریا خیره شد

_ " یادته یه روز بهت گفتم تو یه اسب اصیل وحشی هستی ؟! "

_ " آره..."

_ " برنده این بازی من بودم كه بالاخره رامت كردم...."

پریا خندید و : 

" نه جفتمون برنده بودیم.... منم تو این بازی دل تو رو بردم...."

گر غلط گفتیم اصلاحش تو كن مصلحی تو ای تو سلطان سخن پایان .... مهر_92.

پایان نهایی :  مهر 92

انتشار در سایت نودهشتیا : خرداد 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member252735.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member31058.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member125521.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com