نام کتاب :  بازی روزگار

نویسنده : ~pani~ کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : ang.heav2012 کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : شجره  کاربر انجمن نودهشتیا

بازی روزگار

مادرم در اتاقم را به شدت می کوبید ، آخر شبها در اتاقم را قفل میکردم. خوابم می آمد ولی مادرم دست بردار نبود آخر سر کوتاه آمدم و در را باز کردم و در حالی که چشمانم را بسته بودم تا خوابم نپرد پرسیدم : مامان ! چی میخوای ؟ دیشب دیر خوابیدم خوابم میاد . 

مادرم که پیدا بود صدایش به خاطر هیجانش است که بالا رفته فریاد زد : چی رو خوابم میآد دختر ؟ پاشو ، پاشو که یه خبر خوب برات دارم ! 

در همان حال گفتم : مامان تو رو خدا اول خبرت رو بگو اگر خوب بود چشمام رو باز میکنم . 

مادرم با تحکم : پاشو ! همین الان از بانک تماس گرفتند گفتند پارمیس سالاری سریعا به بانک مراجعه کنه برای تکمیل مدارک جهت دریافت جایزه ! 

یکدفعه انگار بهم برق وصل کرده باشند از جام پریدم و پرسیدم: کدوم بانک ؟ کدوم جایزه ؟ 

مادرم در حالی که داشت مانتو و شالم را از کمد در می آورد :زیاد در جریان نگذاشتند ولی از بانک ...... تماس میگرفتند گفتند برنده ی جایزه ی ... میلیون ریالی شدی ! باورت میشه؟ زود باش حاضر شو ! 

من که هنگ کرده بودم آخر من از این شانس ها نداشتم من حتی تو خرید شانسی هم شانس نمی آوردم و همیشه چیز های الکی در میاومد . تازه یادم افتاد که پارسال هدیه های نقدی تولدم را جمع کردم و یک حساب سپرده قرض الحسنه باز کردم ولی خودمم میدونستم که از این شانسا ندارم. ولی الان ؟ یعنی واقعا میشه ؟ سریع ضرف 5 دقیقه حاضر شدم . منی که برای یه بازار رفتن ساده نیم ساعت آماده شدنم طول میکشید حالا 5 دقیقه ای آماده دم در ایستاده بودم و داشتم به خاطر دیر کردن مادرم غر میزدم . بالاخره بعد از 3 دقیقه انتظار که به من سی سال گذشت مادرم در حالی که روسریش رو درست میکرد آمد بیرون : ببین واسه کار خودش چه زود آماده شد حالا اگر میگفتم برو 2 تا نون بگیر یک ساعت طولش میداد ! 

من که انگار میخ زیر پامه هی داشتم وول میخوردم و بالا پایین میپریدم گفتم : مامان جان جون خودم زود باش قول میدم از این به بعد نگفته برم نون بگیرم . مادرم که با چشمای ریز کرده به من نگاه میکرد گفت : من وعده سر خرمن نمیخوام قول نده که خودم میدونم دو دقیقه هم قولت اعتبار نداره .بالاخره راه افتادیم بماند که آژانس چقدر دیر کرد و چقدر فحش و بد و بیراه تو دلم بهش دارم .تو بانک بعد از یه دور حرص خوردن کامل سر جلسه داشتن ریئس بانک رفتیم داخل و بالاخره بعد از 10 دقیقه جناب ریئس رضایت دادند و به ما توجه کردن .

ریئس بانک : بفرمایید 

من : سلام من پارمیس سالاری هستم 1 ساعت پیش با من از بانک تماس گرفتند گفتند بیام برای تکمیل کردن مدارک جهت دریافت جایزه ! 

ریئس : ها بله شما برنده جایزه ی پانصد میلیون ریالی طرح ..... حسابهای سپرده قرض الحسنه شدید . الان با خانم صابری هماهنگ میکنم راهنماییتون کنن . 

خانم صابری یه لیست مدارک مورد نیاز رو بهمون داد و از آنجایی که مادرم حواسش همیشه جمع است و همیشه فکر همه جا رو میکنه کیف مدارک رو آورده بود و ما تا ظهر تمام مدارک مورد نیاز رو تحویل دادیم و گفتند یه هفته ی دیگه جایزه به حساب واریز میشه . 

یک هفته تمام کارم شده بود نشتن و چاه های مختلف با عمق ها و ابعاد مختلف برای پولم کندن ولی در کل فقط یه آرزو داشتم که حالا میتونست به واقیت تبدیل بشه ولی اینم میدونستم که برای دستیابی به این آرزوم خیلی سختی باید بکشم .

**********************************

دیشب اصلا خوابم نبرد یعنی این یک هفته کامل اینجور بود خیلی کم خوابیده بودم از بس که مشغول حفاری چاه برای جایزه ام بودم ! از صبح که تمام صندلی ها و مبل ها هم میخ در آوردن مدام دارم دور خودم میچرخم و به راه رفتن مورچه روی قالی هم گیر میدم . مامانم هم که میدونه چمه کاری بهم نداره ولی خودم که میدونم همچین که از بانک زنگ بزنن و خیالم راحت بشه یه کتک جانانه به خاطر گیر دادنام و غر هام نوش جان میکنم ولی بیخیال جایزه رو عشقه . بالاخره پس از یک هفته و 3 ساعت انتظار از بانک تماس گرفتن و گفتند که مبلغ واریز شده . از خوش حالی نمیدونستم چه کار کنم بالا پایئن میپریدم و همه رو ماچ میکردم حتی خواهرم پارمیدا که در حالت معمولی میخوام سرش از تنش جدا بشه را محکم بغل کردم و چند تا ماچ آبدار حسابی ازش کردم مامانم هم که جای خود داشت . ولی کتک رو نوش جان نکردم آخی مامانم دلش نیومد ولی گفت : حقته به خاطر این یه هفته یه گوشمالیه حسابی بهت بدم . با ذوق رفتم تو اتاقم و اولین کاری که کردم شروع کردم دعا کردن و تشکر کردن از خدا . هنوزم یه جورایی باورم نمیشد . این پول میتونه زندگیم رو اونجور که همیشه تو رویاهام تصور می کردم و آرزوشو داشتم بسازه ، تحصیل خارج از کشور و اقامت در همانجا این بود آرزوم من . همیشه آرزو داشتم از کشور خارج بشم تحصیل در خارج از کشور آرزوم بود ولی به خاطر شرایط مالی که متوسط بود این امکان رو نداشتم و پدرم هم اصلا دوست نداشت بره خارج منم از ناچاری فقط آرزو میکردم ولی حالا با این پول من میتونستم برم ، میتونستم رو پای خودم وایستم . میتونستم هم با یه سرمایه گذاری درست وضعیت اقتصادی کل خانوادم رو تغییر بدم ولی آیا میتونستم قید آرزو هام و بزنم و منتظر بشم ببینم زندگی برایم چه کار میکنه ؟ اونم تو کشوری که جایی برای پیشرفت یه دختر وجود نداره اگر دختر درس هم بخونه فقط یه چند تا شغل محدوده که یه کم مناسبه ؟ آیا میتونستم ؟ خودمم جوابم رو میدونستم : نه ! نمیتونم . باید خودمو آماده میکردم برای یه بحث یا شایدم یه جنگ حسابی با بابام برای رفتن . 

************************************************

بابام : چی میگی دختر ؟ مگه میشه ؟ یه دختر تنها اونم یه کشور غریب ؟ اونم کشوری مثل آمریکا ؟؟ مگه عقلت رو از دست دادی ؟ حالا من رضایت بدم خودت نمیترسی ؟ اصلا فکر کردی چطور میخوای تنها تو غربت زندگی کنی ؟ اصلا فکر خطراتی که برای یه دختر هست رو کردی؟

من : بابا جان ! تنها کدومه من میرم شهری که خاله نسترن زندگی میکنه . دیگه تنها نمیمونم نزدیکشون خونه میگیرم ، منم که خودت بهتر میشناسیم اهل بیرون رفتن و زیر آبی رفتن نیستم که خطر تهدیدم کنه . بابا جونم خودت میدونی که برام چقدر مهمه .میدونی که چقدر آرزشو کشیدم ، میدونی که چقدر به نفعمه ، خواهش میکنم بابا اجازه بده ! خرجمم که خودم دارم ! خواهش میکنم .

بابام : نمیدونم چی بگم والا ؟ عشق خارج کورت کرده .

من : آمریکا 

بابام : چی ؟ 

من : عشق خارج نه عشق آمریکا بابایی .

بابام یه چشم غره حسابی بهم رفت رو گفت : پاشو برو اتاقت باید با مامانت صحبت کنم در ضمن باید فکرامم بکنم و حسابی تحقیق کنم .

وایی حسابی ذوق مرگ شدم پریدم و یه بوس آبدار و محکم و رژ مالی از لپ بابا کردم که دادشو در آورد : اه اه این دیگه چه مدلشه ؟ تمام صورتمو تفی و رژی کردی ! برو ببینم دختره ی لوس .

با خنده و جست و خیز کنان رفتم اتاقم و در رو بستم و گوشمو چسبوندم به در تا شاید بشنوم ولی این بابام انگار منو خوب میشناخت و میدونست که فال گوش می ایستم چون خیلی آروم حرف میزد و من فقط یه پچ پچه ضعیف میشنیدم فقط جمله ی آخر رو شنیدم که گفت : نمی دونم نیلو فعلا تو به خواهرت زنگ بزن تا بعد .

**********************************

منی که یک روزم نمیتونستم برای گرفتن جواب یه چیزی صبر کنم الان دقیقا 10 روزه که منتظرم ببینم جواب بابام چیه . واقعا کلافه ام ، یعنی اجازه میده ؟ یعنی اگر نزاشت من میتونم تحمل کنم ؟ آرزویی که سالها داشتم و امکاناتش نبود الان شرایطش جوره ولی چون دخترم نمیتونم بهش برسم .آخه چرا دختر ها برای خارج شدن از کشور حتما باید اجازه ی پدرشونو داشته باشند ؟ اوففففففف مغزم ترکید آخه چقدر درگیریه ذهنی ؟ مثل این ده روز تو این فکرا بودم که صدای بابام رو شنیدم ، آخه یه 3 روز بود رفته بود تهران ، یه سری دلایل مشکوک هم آورد برای رفتنش ولی من یکی که قانع نشدم . بدو از اتاق رفتم بیرون و پریدم و یه ماچ گنده از لپش کردم و مشتاق نگاش کردم ، بابام که میدونست دردم چیه گفت : تو رو خدا ببینش حالا که معطل جواب منه اینجور موشکی خودشو از اتاق رسوند و خود شیرین میکنه حالا اگر یه وقت دیگه بود خانم برای شام که تشریف اوردن سلام میکردن !

من مثلا دلخور شدم : اااااا بابایی . 

بابام : خیلی خب حالا نمیخواد هنر بازیگریتو ثابت کنی ، من تصمیممو گرفتم بعد از شام راجع بهش صحبت میکنیم . 

این و گفت و رفت طرف حمام و منو تو حالت معلق در هوا که مخصوص زمان خماریم بود گذاشت .

حالا مگه این شام تموم میشد . بماند که من از هولم باعث شدم شام رو ساعت 8 میل نماییم . بالاخره این شام بابا تموم شد ، من که اصلا نفهمیدم چی خورم فقط یادمه قاشقمو تندتند میزاشتم دهنم یه چند بارم قاشق خالی لیسیدم . میدونستم بعد شام صحبت میکنیم یعنی بعد از اینکه شام رو خوردیم و ظرف ها شسته شد و میزم تمیز و گلدون وسط میز که موقع غذا خوردن میرفت رو اپن برگرده رو میز و از اونجایی که من دیگه تحملم تمام شده بود همین که بابا قاشق آخر رو گذاشت دهنش پریدم و تند تند بشقابا رو جمع کردم .

بابام : چته دختر هولی ؟ شاید میخواستم بعد غذام ماست بخورم ! تو باید بشقامو میبردی؟ 

در حالی که میدویدم سمت سینک گفتم : آخه بابا جون کی بعد قرمه سبزی ماست میخوره ؟( حالا یه چیزی بود گفتم) . 

بابامم با یه خنده ی کوچیک سرشو چند بار به چپ و راست تکون داد و رفت تو پذیرایی . من که نمیخواستم هیچی مانع صحبتمون بشه بعد از گربه شور کردن ظرفها که مامانمو شاکی کرد ولی حرفی نزد با کتری برقی و لیپتون یه قوری چاییه 3 دقیقه ای دم کردم و با لیوان و قند و شکلات و پولکی و خرما گذاشتم تو سینی . آخه نمیخواستم مثلا برای اوردن پولکی یا قند یا هر کدومشون برم گردونن آشپز خونه . خلاصه با مامان اومدیم نشستیم پارمیدا هم لطف کردن و منت بر سرمان گذاشتن رومیزی رو انداختن و گلدونم گذاشتن وسط میز اما همچون آیینه ی دق اومد نشست پیشمون . کم استرس داشتم قیافه ی اینم باید تحمل میکرم . 

بابام بعد از یه 5 دقیقه چزوندن من گفت : من و مامانت تصمیممون رو گرفتیم ولی یه سری شرط هم داریم . 

من که دیگه جوابو فهمیده بودم جیغ کشیدم و پریدم بالا ولی بابام با یه اخم حسابی گفت : بشین ببینم گفتم شرط داره دیگه هم بین حرفم نپر . 

من که ذوقمو کشته بودن آروم نشتم سر جام . حالا بماند که این پارمیدا هم یه نیشخند مسخره رو لبش داشت نگام میکرد. 

بابام : ببین پارمیس تو 19 سالته و هنوز چیز زیادی از زندگی نمیدونی و این برای من و مادرت تو این شرایط واقعا نگران کنندست . ولی من تو رو خوب میشناسم بهتم کاملا اعتماد دارم ولی زندگی تو آمریکا راحت نیست و پر خطره گرچه میدونم دختری نیستی که پی دردسر بری ولی در هر حال چند مورد است که اگر رعایتشون نکنی اول که نمیری و اگر اونجا رعایت نکردی سریع باید برگردی . فهمیدی ؟ 

من که الان یه کم ترسیده بودم فقط سرمو به نشانه بله تکون دادم . 

بابام ادامه داد : پارمیس من و مادرت با خاله نسترنت و شوهرش صحبت کردیم و با رفتنت موافقیم اما با یه سری شرط . اول اینکه خالت گفته واحد رو به رویش خالیه و همین فردا اجارش میکنه تا کس دیگه ای اجاره نکنه ، این از خونه . دوم رفتن به مهمانی های شبانه و مسافرت های دوستانه ی بیشتر از یک روز ممنوع . سوم ، خالت اونجا مثل مادرته و باید کاملا به حرفاش گوش کنی . چهار ، تا قبل از تاریکی باید خونه بری چون شب خیلی خطر داره . پنج ، تا کسی رو خوب نشناختی و خالت یا دختر خالت بهناز تاییدش نکردن باهاش دوست صمیمی نمیشی و مخصوصا خونت نمیبریش . اگر حتی یکی از این موارد رو رعایت نکنی من خودم شخصا میام اونجا و برت میگردونم . یه موردی هم که هست خودت میدونی که وضعمون چه جوریه و میدونی که من در توانم نیست خرجت رو اونجا بدم دیگه خودت میدونی من نمیتونم هر سری برات پول بفرستم حالا یه وقتایی آره ولی اینکه مدام بفرستم نه . یعنی در توانم نیست حالا خودت تصمیمتو بگیر خوب فکر کن ببین میتونی از پسش بر بیای ؟ اگر میتونی که من موافقم تحقیق هم کردم .

چند لحظه هیچ حرکتی نمی کردم آخر نمیدانستم چه کار کنم از طرفی باورم نمیشد دارم به آرزوم میرسم و از طرفی هم حرفهای پدرم کمی ترس به وجودم انداخته بود . ولی من که میدونستم چی میخوام ، این همه وقت رویاشو داشتم تمام جوانب کار رو قبلا سنجیده بودم ولی نمیدونم چرا حرفای بابام ترسوندم . از یه طرفم حسابی تعجب کرده بودم آخه بابا همیشه مخالف دور بودن اعضای خانواده بود و من و پارمیدا هیچگاه در طی سالهای تحصیلیمون در اردو های چند روزه شرکت نمیکردیم . پارسال هم که پارمیدا تو مسابقه علمی برنده شد و جایزه اش آموزش رایگان توسط یکی از اساتید مطرح دانشگاه هنر تهران به مدت یک ماه و اقامت رایگان در تهران بود بابا مخالفت کرد نذاشت و گفت نمیتونه دوری بچشو تحمل کنه ولی حالا با این راحتی به من اجازه میداد برم اونم برای همیشه ! با این حال هیچ چیز حتی ترس از تنهایی هم نتونست شادیه اون لحظه ام رو خراب کنه . آروم پا شدم و رفتم طرف پدرم در یک حرکت پدرم رو محکم بغل کردم . بابام اول شکه شد ولی بعد خودشم بغلم کرد و تو گوشم گفت : امیدوارم موفق بشی و به اون چیزی که میخوای برسی.

**********************************

از فردای اون روز افتادیم دنبال درست کردن مدارک و فرستادنشون .خالم هم همان شب از تصمیم قطعیمون با خبر شد و فرداش خونه ی رو به رویش رو اجاره کرد تا مبادا کس دیگری اونجا رو اجاره کنه . با اینکه میدونستم کارم ممکنه طول بکشه و من مجبور میشم اجاره ی اون خونه رو بیخود بدم ولی دادن اجاره ی بیخود بهتر بود تا برم و نزدیک خالم خونه پیدا نشه . خودمونیم خودمم از دور بودن از خالم میترسیدم .یک هفته بعد خالم دعوت نامه فرستاد قرار شد اول به عنوان توریست برم و اونجا با کمک یکی از دوستان شوهر خالم که وکیل بود کار اقامتم هم درست بشه . گرفتن ویزا و آماده کردن همه چیز یه 3 ماهی طول کشید ولی خدا رو شکر کارم زود جور شد و من بعد دقیقا سه ماه و 22 روز بعد از اون شب آماده ی رفتن شدم .

**********************************

شب پرواز قرار شد همه ی خانواده بیان فرودگاه . همه ی خانواده یعنی من و بابا و مامان و اون خواهر مزاحمم پارمیدا که کلا چشم دیدنشو نداشتم . آخه همیشه احساس کردم مامان ، بابام پارمیدا رو بهم ترجیه میدن به عبارتی پارمیدا خانم ته تغاری و عزیز مامان بابا بود . 

پرواز مستقیم نبود و من باید اول میرفتم دبی و از اونجا آمریکا . پرواز من ساعت 2:20 شب بود و من باید حداقل یک ساعت قبلش تو فرودگان امام خمینی میبودم ، پس با حسابهای دقیق مامان و خودم و بابا و با در نظر گرفتن توقف در راه حدودا باید ساعت 12 ظهر از خونه میرفتیم بیرون . 

من از هولم از ساعت 11 صبح که یه چیز سبک خوردیم و بعد از جمع کردن میز ظرفها توسط خودم شسته شد ، آماده دم در ایستاده بودم و به جون هر یک از اعضای خانواده چند باری غر زدم . ساعت 11.50 دقیقه بالاخره همه آماده از خونه زدیم بیرون .من قبل از خروج از خونه رفتم اتاقم رو خوب نگاه کردم ، میدونستم که تا سالها نمیتونم پامو اینجا بزارم و دلم حسابی برای اتاقم تنگ میشه .من داشتم میرفتم ، میرفتم تا سرنوشتم رو بسازم دور از خانوادم ، شهرم ، دوستام . بعد از یک خداحافظی کوتاه از خانه خارج شدم . 

تمام طول راه فرودگاه هیچ کدوممون حرفی درباره ی رفتنم نزدیم چون همه میدونستیم یک کلمه میتونه گریه ی منو در بیاره . من تو ماشین لالاواجبم ولی تو راه حتی نتونستم یک دقیقه هم بخوابم ، استرس بدی داشتم و از طرفی هم دلم نمیخواست آخرین ساعت هایی که با خانوادم بودم رو بخوابم . خودمم باورم نمیشد ولی یه حس دلتنگی هم حتی به پارمیدا داشتم . همیشه آرزویه رفتن و تنها زندگی کردن را داشتم و الان که بهش نزدیک بودم یه حسی داشتم که نمیشه توصیفش کرد.شاید از دوری و تنهایی میترسیدم ولی این خواسته ی خودم بود شایدم ذوق بود نمیدونم در هر حال اون روز رکورد زدم و تو ماشین نخوابیدم . ساعت 11 شب رسیدیم فرودگاه و از انجا که تقریبا 2 ساعتی زود رسیده بودیم پس رفتیم به فست فود فرودگاه تا آخرین شام خانوادگیمونو بخوریم . چون هممون میدونستیم که به احتمال زیاد تا سالها دیگه دور هم جمع نمیشیم . اون شب 7 پرواز بین ساعات 1 تا 4 صبح بود و از این رو فرودگاه حسابی شلوغ بود . غذا خوردن که چه عرض کنم غذل مزه مزه کردنمون که 1 ساعتی طول کشید بعد هم رفتیم همگی روی صندلی ها نشستیم وسایلمم هم بدو ورود تحویل داده بودیم . ساعت 12.50 دقیقه اعلام کردن که مسافرین پرواز دبی برن . خداحافظیه سختی بود من حسابی گریه کردم ولی حتی مادرم که همیشه آماده ی اشک ریختن بود گریه نکرد. همه رو بغل کردم و حسابی بوسیدمشون . پارمیدا آخرین نفر بود وقتی بغلش کردم براش آرزوی موفقیت کردم و بوسش کردم اونم همینطور و ازم قول گرفت که اگه اونم خواست بیاد کمکش کنم .بدترین لحظات ، زمانیه که تو اتاق ترانزیت از پشت شیشه خانوادتو میبینی . من که تحمل نکردم و بعد از تکون دادن دستم و فرستادن بوس هوایی رفتم .

پرواز طولانی بود و توقف در دبی هم خیلی طول کشید چون هواپیما ظاهرا دچار یه نقصی بود و بدین ترتیب من با 1.30 ساعت تاخیر رسیدم . 

بهناز دختر بزرگ خالم و بهزاد برادرش اومده بودن استقبالم . خیلی دلم براشون تنگ شده بود . خانواده ی خاله نسترن یه 8 سالی میشد که آمریکا بودن ، قبل از اون رابطه ی خانواده هامون خیلی خوب بود و در هفته 5 روزش یا بعضی وقتا هر روز خونه هم بودیم . خونه هامون یه فرعی با هم فاصله داشت . آقا فرهاد و پدرم هم دوستای خوبی بودن . پس تمام کودکیمون باهم گذشت ، من ، بهناز ، بهزاد و باران تمام کارامون با هم بود ولی پارمیدا با ما نمیجوشید . بهناز فرزند ارشد بود و 22 سالش و بهزاد و باران هم دوقلو بودن و مثل من 19 ساله . خلاصه بعد از خیر مقدم و کلی ابراز دلتنگی راهیه خونه شدیم. تو راه بهزاد گفت که تقریبا همه ی کارای کالجم رو انجام داده و از ترم بعد میتونم برم سر کلاس و از انجایی که من زبانم به لطف کلاس زبان که چندین سال از سال اول راهنمایی میرفتم کامل بود پس بدون شرکت در کلاس های زبان میتونستم سریع وارد کالج بشم.همچنین بهناز یه کار نیمه وقت برام تو شرکت پدر دوستش ماریا پیدا کرده بود . من قرار بود به عنوان وارد کننده ی اطلاعات به کامپیوتر تو دفتر مدیریت کار کنم . اونجا یک شرکت حمل و نقل با تعداد زیادی کامیون و اینجور چیزا بود و حدس زدن اینکه کار من تایپ کردن بی وقفه در کل ساعت کاری باشد سخت نبود . فاصله ی فرودگاه تا خونه زیاد نبود و تو1 ساعت رسیدیم ، خالم از دیدنم خیلی خوشحال شده بود و مدام منو بغل میکرد انگار میخواست دلتنگی خواهرش و از من بگیره . خاله نسترن و مادرم دوقلو های همسان بودن فقط مادرم موهاشو زیتونی کرده بود ولی خاله بلند ، تنها تفاوتشون این بود. بگذریم خالم یه استقبال خوب و عالی ازم کرد و آقا فرهادم بهم گفت که مثل دخترشم از این به بعد مثل بابام هر کاری که داشتم روش حساب کنم . شب خیلی خوبی بود منم تمام چیزایی که مادرم برای خواهرش فرستاده بود دادم و ساعت 10.30 از خالم خواهش کردم که کلید آپارتمانم و بده و چون از قیافم معلوم بود که تا 10 دقیقه ی دیگه بیهوش میشم خاله با کمک بهزاد و باران وسایلم را آورد خونم که همان خونه رو به رویش بود . انقدر خسته بودم بودم که بلافاصله بعد ازفتن خالم و قفل کردن در پشت سرشون ، با صرف نظر از گشتن کل خونه اتاق خواب رو پیدا کردم و بعد بیهوش شدم .

**********************************

دلم داشت ضعف میرفت و احساس میکردم معده ام در حال مچاله شدن بود ولی دلم نمی اومد بیدار شم آخر سر با اکراه بلند شدم و دنبال دستشویی گشتم و بعد از شستن دست و صورتم رفتم سمت آشپز خونه و در کمال ناباوری دیدم یخچالم پره پس وقتو تلف نکردم و یه نیمروی حسابی واسه خودم درست کردم و با آب پرتغال خوردم . وقتی سیر شدم و چشمام هم سو پیدا کرد تازه یادم افتاد که هنوز خونه ام را بررسی نکردم . چه حس غریبی "خونه ام" ، همیشه میگفتم خونمون ولی این آپارتمان الان فقط خونه ی من بود و بهم دوباره یادآوری میکرد که از این به بعد تنهام و باید تنهایی از پس خودم بربیام. بعد از اینکه ماهیتابه و لیوان آبمیوه ام را داخل سینک گذاشتم رفتم تا به کار اصلیم یعنی بررسی خونه ام برسم. 

آپارتمان من یه آپارتمان 150 متری دو خوابه بود و با اینکه برام بزرگ بود و اجاره اش هزینه ی اضافه بود ولی به دلیل همسایگی با خاله نسترن همینجا انتخاب شد . دستشویی کنار درب ورودی بود و بعد از آن آشپزخانه ی اپن که تقریبا با تمامی وسایل مجهز بود ، رو به روی آشپزخانه مبل های کرمی و تلویزیون 48 اینچ و سیستم صوتی و تصویری بود و کمی انطرف تر یک راهرو بود که دو اتاق خواب کنار هم و حمام که درب آخر بود قرار داشت . داخل آشپز خانه یک میز شش نفره بود و طرف دیگر یعنی نرسیده به اتاق ها یک میز 12 نفره ناهار خوری سفید رنگ با صندلی های شیری به چشم میخورد . خونه ی جمع و جور و قشنگی بود به نظرم ولی بازم نظرم این بود که برام بزرگه و من نیاز به دو اتاق خواب ندارم ، ولی چه میشه کرد مرغ بابام یک پا بیشتر نداره . بعد از یک بررسی حسابی رفتم سراغ چمدونام و بازشون کردم ، تمام لباس هام رو دسته بندی و مرتب جمع کرده بودم و فقط از چمدون خارجشون کردم و گذاشتم توی کمد و کشو ها . داشتم وسایل حمامم رو تو قفسه ی حمام مرتب میکردم که یکی قصد شکستن در خونه ام را کرد ، میدونستم کیه ، بهزاد از کوچیکی عادت داشت بیافته به جون در و به احتمال 100 درصد هنوزم این عادتشو ترک نکرده . در رو باز کردم و با قیافه ی اتو کشیده ی بهزاد رو به رو شدم ، یه کت و شلوار طوسی با پیرهن سفید و کراوات گره درشت طوسی ولی یکم کمرنگتر کتش . با تعجب داشتم نگاهش و میکردم و داشتم خودمو قانع میکردم که این جوان خوشتیپه آراسته پسر خالم یا بهتره بگم داداشم بهزاده ! 

بهزاد : اگر شاخ هات کامل در اومدن بریم مامان کارت داره .

من : بهزاد ؟ تویی؟

بهزاد : نه عزیزم من شخصیت مرتبشم . شخصیت واقیش الان پیش مامانش داره ناهار میخوره !

و با خنده ادامه داد : چیه ؟ خیلی غیر عادیه که منو مرتب ببینی ؟

من : اره ! معلومه ، تا حالا با لباس مردونه ندیده بودمت ! خیلی خوب شدی !

بهزاد مثلا ناراحت شده گفت : وا یعنی چی ؟ یکی ندونه فکر میکنه من تا حالا با دامن میگشتم. من همیشه مردونه پوشیدم ! 

خندم گرفته بود . در حالی که درو میبستم گفتم : نه منظورم اینه که تاحالا کت و شلوار تنت ندیدم ، همیشه اسپرت بودی .

بهزاد :اهان ( حالا خودشم منظورمو گرفته بودا ) نه بابا هنوزم طرفداره اسپرتم ولی الان دارم از مصاحبه میام .

من : کاری ؟

بهزاد : نه برای رپورتاژ شبکه بی بی سی !

من : نمکدون 

بهزاد : خب خودت سوالای بی نمک میپرسی من مجبورم بهشون نمک بزنم .

ناهار در فضای گرم و دوستانه با شوخی های بهزاد و حرص خوردن های بهناز گذشت . بعد از ناهار هم کمی صحبت کردیم و خاله هم بعد از یک کلاسه نصیحت 2 ساعته رضایت داد برگردم خونم تا کارهام رو تمام کنم .موقع رفتن بهزاد طبق عادت همیشگیه برق گرفتگیش پرید جلوی در که مثلا مانع خروجم بشه که حرف بزنه منم که یه 8 سالی بود از این ترسوندنا نداشتم یه متر پریدم هوا.

من : چته تو؟ هنوز انسان نشدی ؟ این چه طرزشه؟

بهزاد : آخ ترسیدی ؟ اشکالی نداره دوباره عادت می کنی .

من : مرض ...

بهزاد : نظر لطفته 

من : خب حالا چی میخوای ؟

بهزاد : ها ، راستی ساعت 7 با باران و بهناز و یه چند تا از دوستامون میریم بیرون ، تو هم آماده باش 

من: نه بهزاد .. بابا بفهمه شر میشه .

بهزاد : ا ا ، نه بابا با منو بهناز میری دیگه . ، چیزی نمیشه .

من : خیلی خوب .

بعد خدا حافظی کردم و برگشتم . 

**********************************

ساعت 6.40 دقیقه آماده نشته بودم . تاپ سفید با یک کت طوسی که مدل قشنگی داشت با یک شلوار جین مشکی تنگ پوشیده بودم . مو هامم اتو کرده بودم و باز گذاشته بودم . من برعکس پارمیدا و مامان بابام پوست سفیدی داشتم همراه موهای عسلی و چشمای آبی ولی پارمیدا و مامان و بابا پوستشون یه کم تیره بود و موها و ابرو مشکی با چشمای قهوه ای تیره داشتند . خودمم هیچ وقت نفهمیدم چرا بین خانوادمون من بورم و بقیه نه ! ولی چرا بهزاد هم بور بود ولی نه به شدت من چشمای قهوه ای خاصی هم داشت با پوست تقریبا سفید ولی باز نه به سفیدی من . مامان و خاله همیشه میگفتن که مادربزرگ پدریشون مثل من بوده و این ژنه اونه که به من رسیده.

در حال دید زدن خودم بودم که دوباره در خونم شروع به شکستن کرد . سریع در رو باز کردم و با قیافه ی شیطون بهزاد رو به رو شدم .

بهزاد : به به پارمی خانم . کولاک کردین .

من : وای بهزاد اگه بخوای سر به سرم بزاری به عمو فرهاد میگم !

بهزاد : خیلی خب نمیخواد جبهه بگیری . 

من : بریم ؟

بهزاد : آره بهناز و باران پایین تو ماشینن برو پیششون تا چیزی جا گذاشتم بردارم و بیام .

**********************************

تو یه خیابان بزرگ رو به روی یه بستنی فروشی نگه داشت .

بهزاد : کی چی میخوره ؟ 

بهناز : لیمویی 

من : کاکائویی

بهزاد : من و باران هم که توت فرنگی .

با اینکه بهزاد و باران در ظاهر با هم نمیساختن ولی تمام کاراشون یکسان بود .

هر دو توت فرنگی دوست داشتن ، هر دو عاشق رنگ سبز بودن ، هر دو به بادمجان حساسیت داشتن ، سالاد مورد علاقه ی هر دو سالاد الویه بود و هزار چیز دیگه که هر دو در اون مشترک بودن . درست یادمه 12 سالمون بود رفته بودیم شمال کنار دریا بازی میکردیم باران هم رفته بود صدف جمع کنه بین بازی یکدفعه بهزاد افتاد و شروع کرد به سرفه کردن با جیغ منو بهناز بزرگترا اومدن ولی همچنان بهزاد داشت نفسش تنگ میشد همه حسابی ترسیده بودیم تا اینکه بهزاد بیهوش شد . داشتیم بهزاد و میبردیم طرف ماشین که یکی از ماهیگیرا در حالی که بارانو بغل کرده بود به طرفمون میدوید صدامون میکرد . وقتی بهمون رسید گفت که بارانو از آب در حالی که داشته غرق میشده گرفته . بهزاد و باران و بردیم بیمارستان . باران آب زیادی وارد شش هاش شده بود ولی به خیر گذشت ولی هیچ دلیل قانع کننده ای برای نفس تنگی بهزاد نمیگفتن ، تا اینکه عمو گفت که بهزاد و باران دوقلو های همسان هستند دکتر گفت که به احتمال زیاد دلیل تنگی نفس بهزاد ، باران بوده .

بعد از 10 دقیقه بهزاد اومد و بستنی هر کداممونو داد . بعد از خوردن من بسیج شدم تا زباله ها رو ببرم بریزم تو سطل روبه روی مغازه . وقتی کیسه ی زباله ها رو گرفتم بهزاد یه سنت (سکه ی آمریکا) به طرفم گرفت و گفت : ممنون زحمت میکشید . 

با خنده به طرف سطل رفتم و در حالی که سرم و به عقب گردونده بودم داشتم برای بهزاد دهن کجی میکردم ، یه لحظه خوردم به چیزی و تمام تنم یخ کرد به عقب پرت شدم و اگه طرف کمرمو نگرفته بود حتما رو زمین پهن میشدم . وقتی به خودم اومدم کمکم کرد صاف بایستم و تازه دیدم به کی خوردم . یه جوان تقریبا 28 ساله با مو های مشکی لخت به طرف بالا شونشون کرده بود ولی به لطف حرکت سریع بدلکاری که برای جلوگیری از افتادن من کرده بود چند تاری ریخته بود رو پیشونیش . چشمای خاکستری ، بینی متناسب و لب های خوش فرم .

غریبه به زبان انگلیسی شروع کرد به عذرخواهی کردن .من زبانم خوب بود ولی اون حسابی با لحجه حرف میزد و من بعضی کلمه هاش رو نفهمیدم فقط به زبان خودش گفتم : آقا حواست کجا بود ببین چه کار کردی (حالا نیست حواس خودم سر جاش بود به اون گیر داده بودم).بعد به فارسی واسه خودم گفتم : اه لعنتی ببین چه به روزم اورد ! 

غریبه اول یکم تعجب کرد بعد به خنده گفت : ببخشید خانم اصلا حواسم نبود .

دیگه داشتم شاخ در می اوردم . تو این کشور به این بزرگی من باید بخورم به یه ایرانی ! اه 

من : آقا حواست کجاست ببین با بستنی یکیم کردی !

غریبه : در عوض نذاشتم گردنتون بشکنه !

چه پرروه ! همون موقع بهزاد با دو خودشو بهم رسوند .

بهزاد : چی شدی پارمی ؟ خوبی ؟

بعد رو به غریبه با زبان انگلیسی گفت : آقا حواست کجا بود ؟

غریبه (به فارسی ): ببخشید آقا حواسم پرت شد ، البته خانم هم بی تقصیر نبودن 

بهزاد : اشکالی نداره

بعد رو به من گفت : خوبی ؟ آسیب که ندیدی؟

من : بهزاد یه نگاه به من بنداز ! شدم بستنی قیفی دیگه آسیب از این بدتر ؟

غریبه با خنده گفت : خانم خدا رو شکر کنید نیفتادین ، بستنی که پاک میشه .

با حرص بهش نگاه کردم ، دلم میخواست کلشو بکنم ، پسره پررو.

بهزاد : اشکالی نداره بیا بریم . گشت و گذارمون هم خراب شد ، بیا 

بعد از خدا حافظی با بهزاد رفتیم طرف ماشین و برگشتیم خونه . همین که از آسانسور بیرون اومدیم خاله رو دیدیم که دم در ایستاده و تلفن دستشه و داره با عصبانیت نگاهمون میکنه .

من : سلام خاله .. طوری شده ؟

خاله : کجا بودی ؟

بهزاد : مامان خب با ما بود دیگه .

خاله : از باباش اجازه گرفته بودین ؟

بهزاد : وا مامان یعنی چی ؟ این سوال ها چیه ؟ خب رفته بودیم بیرون دیگه . اجازه چیه ؟

خاله : اجازه اونیه که نگرفتین و حالا آقا منصور حسابی شاکیه .

من : خاله چیشده ؟

خاله : برو زنگ بزن به بابات . فقط خدا بهت رحم کنه . حسابی عصبانیه !

**********************************

من : الو.... سلام 

مامان : سلامو درد دختره ی بی فکر این .....

بابا : کیه خانم ؟

مامان : پارمیسه 

بابا گوشی رو گرفت و با فریاد : الو .... پارمیس؟

من : سلام بابا 

بابا : سلامو مرض و درد بی درمون . کدوم گوری بودی؟

من : بابا چرا عصبانیین ؟

بابا با فریاد : جواب منو بده 

من : با بهزاد و بهناز و باران رفته بودیم بیرون . مگه چی شده ؟

بابا : دیگه چی میخواستی بشه . مگه نگفته بودم شب بیرون رفتن ممنوعه ؟

من : بابا ..

بابا : گفته بودم یا نه ؟

من : چرا ولی تنها که نبودم 

بابا : برام مهم نیست من گفته بودم ممنوع حالا هر جورش ولی تو سر پیچی کردی . حالا هم تاوانشو میدی ، به نسرین گفتم با اولین پرواز پس بفرستدت .

من : بابا !

بابا : کوفت ... دیگه هم حرفی نباشه تو خودت خواستی . لیاقت فرصت رو نداشتی 

بعد هم گوشی رو قطع کرد .

برگشتم طرف در تا برم پیش خاله در رو که باز کردم بهزاد پشت در بود و میخواست زنگ بزنه . وقتی دیدمش با گریه افتادم بغلش .

بهزاد با ترس پرسید : پارمیس چی شده ؟ چرا گریه میکنی ؟

من با هق هق گفتم: بهزاد بدبخت شدم بابا میخواد برگردم .

بهزاد : گریه نکن بیا بریم داخل درست بگو ببینم چی شده؟

بهزاد اوردم داخل و در رو بست و با هم رفتیم طرف کاناپه . بهزاد منو نشوند و رفت برام یه لیوان آب اورد و نشست رو به روم روی میز .

بهزاد : حالا آروم بگو ببینم چی شده؟

من : زنگ زدم به بابا ، گفت که چون از شرطش سرپیچی کردم باید برگردم .

بهزاد : چه شرطی ؟

من : اینکه بعد از تاریکی خونه باشم و شب بیرون رفتن ممنوع 

بهزاد : یعنی چی ؟ تو که با ما بودی ؟

من : منم گفتم ولی گفت ممنوعه حالا هر جورش .

بهزاد : ا ا ا یعنی چی ؟ مگه عهد بوقه که اینطور میگه ؟ تو قرن 21 که دیگه از این ممنوعیت ها نیست ؟ اونم اینجا ....

من : چه میدونم ، وای بهزاد بدبخت شدم ، من نمیخوام برگردم !

بهزاد : چی رو برگردی ؟ مگه میشه ؟ حالا عصبانی بود یه چیزی گفت . دلیل نمیشه که .

من : نه وقتی بابا یه چیزی رو میگه دیگه قطعیه و نمیشه کاریش کرد .

بهزاد : یعنی میخوای برگردی ؟

من : عمرا !!! همینم مونده بعد این همه سختی . برگردم ایران بشینم تو خونه تا یکی بیاد بگیرتم .

بهزاد : نه اصلا شوخیه برگشتن هم قشنگ نیست اونم حالا که وکیله کارتو درست کرده !

من : چی ؟ درست کرده ؟ کی ؟

بهزاد : یعنی نمیدونستی؟

من : نه ! مگه خبریه ؟

بهزاد : بعد ناهار وکیله زنگ زد گفت کاره اقامتت درست شده ولی باید 2 سال از کشور خارج نشی .

من : وای یعنی بعد دو سال گرین کارت میگیرم ؟

بهزاد : نه ! بعد دو سال اجازه خروج داری ولی فقط به مدت مشخص . گرین کارتت هم 5 سال دیگه.

از خوش حالی پریدم و بهزاد و محکم بغل کردم .

بهزاد : مبارک باشه ولی مشکل اصلی رو یادت رفت ... بابات !

عین بادکنک که بهش سوزن زده باشند بادم خالی شد . راست میگفت اگه مشکل بابا رو حل نمیکردم دیگه اقامت به چه دردم میخورد.

**********************************

پشت در خانه خاله ایستادم و آماده زنگ زدن شدم آخه بهزاد یه ساعت پیش رفت تا خاله رو توجیه کنه و گفت من یه ساعت دیگه برم .باران در را باز کرد و در حالی که به شدت رنگش پریدن بود دعوتم کرد داخل و گفت برم اول اتاق بهزاد و سر و صدا هم نکنم تا خاله متوجه نشه اومدم منم با اینکه تعجب کرده بودم ولی میدونستم که بهزاد حتما خبر مهم یا کاره مهمی داره که گفته آروم برم اتاقش یا شایدم میخواد آمادم کنه که وقتی خبر بیچارگی کلیم رو دادن پس نیفتم .در زدم و وارد شدم. 

من : سلام .... چی شد ؟

بهزاد : اا اومدی ؟ بیا بشین ....

بعد کلافه چنگی به مو هاش زد و رفت در رو قفل کرد .

بهزاد : بهتره کسی مزاحم نشه ..

من : بهزاد داری میترسونیم چی شده ؟ خاله چی گفت ؟

بهزاد : نمیدونم پارمی چشونه ، اصلا سر در نمیارم چرا دارن یه بیرون رفتن ساده اونم با ما رو اینقدر بزرگ میکنن . دلایلشون اصلا منطقی نیست .

من : یعنی چی ؟ یعنی راستی راستی میخوان من بر گردم ؟

بهزاد : هم مامان، بابات و هم مامان من .

من : وای نه من نمیتونم ...... اونم الان ...

به گریه افتادم و سرم و انداختم پایین و شروع کردم به حال خودم گریه کردن . بهزاد اومد کنارم نشت و سرم رو گذاشت رو سینش .

بهزاد : گریه نگن گلم منم نمیدونم چطوری ولی نمیزاریم برگردی .

در به شدت کوبیده شد و من و بهزاد حسابی ترسیدیم . صدای خاله اومد 

خاله : بهزاد باز کن ببینم ، میدونم پارمیس اونجاست ، باز کن زود باش .بهزاد با اکراه در و باز کرد و خاله اومد داخل رو به روم ایستاد .

خاله : گریه زاریت برای چیه . اونموقع که از شرط بابات سرپیچی میکردی باید فکر اینجاشم میکردی نه این که حالا بشینی اینجا آبغوره بگیری.

من : خاله آخه چیزی نشده که شما و بابا اینقدر بزرگش کردین . تازه با غریبه یا دوستام که نرفتم با بهزاد و باران و بهناز رفتیم تازه اونم نه باری چیزی فقط رفتیم هوا خوری .

خاله : بابات گفته بود هیچ جا و با هیچ کس اما تو توجه نکردی حالا هم باید عواقبشو قبول کنی .

بهزاد که تا اونموقع ساکت داشت نگاه میکرد و حرص میخورد با این حرف خاله آمپرش زد بالا و منفجر شد .

بهزاد : یعنی چی اصلا میفهمین دارین چه کار میکنین ؟هیچ کس و هیچ جا چیه ؟ عواقب کدومه ؟ اصلا عواقب چی ؟ اصلا حواستون هست دارین با یه سری عقاید مسخره ی عهد بوق با آینده و زندگی پارمی بازی میکنین؟

خاله : صدات بیار پایین تا نزدم تو دهنت . این چه طرز حرف زدن با بزرگتره ؟ به تو چه که درباره عقاید و رسوم اظهار نظر کنی ؟ همین که گفتم فردا پارمیس برمیگرده ایران و دیگه هم حرفی نشنوم . این دستوره باباشه موظفه اطاعت کنه !

من که دیگه تحمل نداشتم با گریه بلند شدم تا برم خونم و در حالی که به سمت در خروجی میرفتم گفتم : اما من عمله ی زیر دست نیستم که به دستورات عمل کنم

 .

**********************************

از وقتی برگشتم خونه نشسته بودم رو کاناپه و یه 3 ساعتی میشد که گریه میکردم .آخه چرا من ؟ چرا من باید به خاطر یه سری افکار مسخره تباه شم اونم به جرم نکرده ؟ آخه چرا ؟ همون موقع صدای خفیف تق تق در اومد .اول شک کردم که شاید اصلا صدای در نبود ولی وقتی بازم اومد پا شدم و از چشمی نگاه کردم دیدم بهزاده .

وقتی در و باز کردم بهزاد پرید داخل و در رو بست .

من : چیه ؟ چرا اینجور میکنی ؟

بهزاد در حالی که بازومو گرفته بود و داشت به طرف نشیمن میبرد گفت : آرومتر...مامان نمیزاشت بیام ..... الان هم در رفتم .

من : چیه خاله فکر میکنه سرکشی من به تو سرایت میکنه ؟

بهزاد : این چه حرفیه ؟ سرکش چیه ؟ چون میخوای رو پا خودت باشی سرکشی ؟

من : نمیدونم والا انگار نظر همه اینه ..

نشستیم رو کاناپه .

بهزاد : حالا چه کار می کنی ؟

من که دوباره گریه ام گرفته بود با بغض گفتم : بهزاد نمیدونم .... نمیخوام برگردم ...نمیشه .... چی کار کنم ...؟؟ خواهش میکنم کمکم کن ...

به حق حق افتادم .بهزاد منو کشید تو بغلش و سرم گذاشت رو سینه اش و سرم و نوازش کرد .

بهزاد : آروم باش گلم . اگه نخوای هیچ کس نمیتونه مجبورت کنه . نمیتونن که کشون کشون ببرنت سوار هواپیما کنن .اگه نخوای نمیتونن .

من : خواهش میکنم کمکم کن من نباید برم .

بهزاد منو از خودش جدا کرد و شونه هام و گرفت و به چشام خیره شد.

بهزاد : پارمی من میتونم کمکت کنم ولی باید بدونی راه حلی که دارم زیادم خوش آیند نیست .

من در حالی که کمی امید به قلبم اومده بود با گیجی نگاهش کرد.

ادامه داد : ببین اگه واقعا میخوای بمونی و پای همه چیش هم می ایستی من کمکت میکنم .

من : من واقعا نمیخوام برگردم . من هیچی ندارم اونجا . وقتی اومدم همه ی سختی ها رو به جون خریدم ، حالا هم پس نمیکشم ، راهت چیه ؟

بهزاد کمی من من کرد و گفت : اینکه یه فعلا از اینجا دور شی .

من : چی ؟ کجا برم آخه ؟

بهزاد : ببین فردا صبح مامان میاد دنبالت تا ببرتت فرودگاه ، فکر اینیم که به حرف مامانم گوش ندی و وسایلت رو جمع نکنی و نری هم کلا از کلت دور کن چون واقعا امکانپذیر نیست ، تنها راه اینه که یه مدت از اینجا دور شی .

من : راست میگی ولی من کجا برم ؟ کلاسام هم که تا 1 ماه دیگه شروع میشه ، از پس فردا هم که باید برم سر کار .

بهزاد : ببین من یه دوستی دارم که واسه 6 ماه رفته کانادا برای دوره دیدن کلید خونش دسته منه گفته میتونم ازش استفاده کنم ، یه چند خیابان با اینجا فاصلا داره ، برای کارت هم مامان جاشو نمیدونه که بیاد پیشت با بهناز هماهنگ میکنیم که بگه سر کار هم نمیری ، کلاسات هم یه ماه دیگه است تا اون موقع اوضاع آرومتر میشه .

من : یعنی فرار کنم ؟

بهزاد : یه جورایی ، ولی من هواتو دارم . از جاتم فقط من و بهناز و باران آگاه خواهیم بود که مطمئن باش هیچ کدوممون لو نمیدیم .

بعد با خنده ادامه داد : میشه مثل کوچیکیمون که گلدونه مامانت و با توپ شکستی و داخل انبار پشت کمد قایم شدی ... یادته ؟ اون موقع هم فقط ما چهار نفر خبر داشتیم ..

من : آره یادمه تا 2 روز برام غذا و لباس می آوردین بزرگترا هم فکر میکردن من گم شدم .

بهزاد : آره آخرشم که فهمیدن یادته ... چقدر دعوامون کردن .. یه هفته ام مجبورمون کردن سبزیجات بخوریم و بیرون رفتنم ممنوع شد.

با یاد اون روز لبخند زدم . چقدر ما متحد بودیم الانم با وجود اینکه بزرگ شدیم و این همه سال از هم دور بودین ولی انگار هیچ چیز عوض نشده هنوزم متحدیم .

من : باشه... با اینکه کاملا مطمئنم ولی قول بده تنهام نزاری .

بهزاد : عزیزم ...... تنها چیه ؟ مگه من خواهرمو تنها میزارم ؟ حالا اون بارانو یه چیزی تو رو که نه .. . 

و با شیطونی نگاهم کرد و خندید 

من : اگه باران بفهمه قیامت میکنه .

بهزاد بغلم کرد و گفت : اینم میشه راز کوچولویه ما برای حفظ جونم .

بعد دو تایی خندیدیم .بهزاد بلند شد و به طرف در رفت .

بهزاد : من میرم کلید رو بیارم تو هم یه مقدار وسیله و مدارکت رو بردار ، بقیشو خودم بعدا برات می آرم و آماده شو باید سریع و صد البته سینه خیز بریم .

بعد با خنده خارج شد . خندم گرفته بود ، تو هر شرایطی نمک میریزه . یه 3 دست لباس و تمام لباس خصوصیا ، چون نمیشد بهزاد بعدا بیاره ،و مدارک و پوله نقدمو که هنوز وقت نکرده بودم ببرم بانک رو برداشتم و لباس پوشیدم و آماده ایستادم پشت در .تو فکر این بودم که عکس العمل بابا و مامان و خاله در برابر فرارم چه جوری میشه که یه لحظه احساس کردم له شدم . له شدن به تمام معنا . بعد هم افتادم زمین . 

بهزاد در حالی که هول کرده بود با نگرانی گفت : چی شد پارمی ؟ حالت خوبه ؟

تازه فهمیدم که بهزاد در رو موقع رفتن نبسته بود فقط رو هم گذاشته بود و منم درست رفتم پشت در ایستادم تا درو براش زود باز کنم ، وقتی تو فکر بودم اومده در رو باز کردن منم پشت در پرس شدم .

من : وای ... له شدم ... این چه جور در باز کردنه آخه ؟

بهزاد : ببخشید نمیدونستم پشت دری ؟ حالا چیزیت نشده ؟ میخوای بریم کلینیک ؟ 

من : نه ممنون فقط حسابی فشار خوردم چیزیم نیست .

بهزاد : آخه پشت در چه کار میکردی ؟

من : اومده بودم که در زدی سریع باز کنم تا کسی متوجه نشده .

بهزاد : خیلی خب اگه خوبی زود باش تا کسی ندیدتتمون بریم .

با بهزاد آروم اومدیم بیرون بهزاد ماشینو در آورد و با هم رفتیم به خونه ی دوست بهزاد.

خونه ی دوست بهزاد تو طبقه ی هفتم یه ساختمان ده طبقه بود که هر طبقه سه واحد داشت .از آسانسور پیاده شدیم و بهزاد در واحد وسطی رو باز کرد و اول خودش وارد شد تا چراغ ها رو روشن کنه ، منم بعد از روشن شدن وارد شدم.

خونه ی کوچیک و جمع و جور و قشنگی بود .از در که وارد میشدیم سمت راست یه دست مبل سفید متشکل از یک کاناپه که رو به روی تی وی بود و هر سمتش دو تا مبل یک نفره قرار داشت ، سمت چپ هم آشپزخانه ی اپن بود و بعد از آشپزخانه همان سمت یک دست میز و صندلی4 نفره ی سفید چوبی بود ، رو به روشم سمت راست سه تا در بود که یکیش اتاق خواب و دو تای دیگر هم حمام و دستشویی بودن . در کل خونه ی خوبی بود ولی برای من که مخفیگاه خوبی بود!

روی مبل تک نفره نشستم و به خونه نگاه کردم .

من : بهزاد .... میگم این دوستت ناراحت نشه منو آوردی اینجا؟

بهزاد : نه موردی نیست قبل اومدنمون بهش زنگ زدم گفتم .

من : نمیدونم ......... خدا به خیر بگذرونه ...

بهزاد : ببین پارمی من باید برم چون مامان ممکنه متوجه بشه نیستم ولی فردا هر موقع تونستم میام یعنی حتما میام ولی نمیدونم کی میتونم در برم .... اگر تلفن زنگ زد بزار بره رو پیغامگیر و من بودم جواب بده . خودت هیچ تماسی نگیر خودمون بهت زنگ میزنیم ، فردا برات یه موبایل میارم .

من : باشه ..... ولی بهزاد اگه خاله فهمید تو کمکم کردی خیلی بد میشه !

بهزاد : نگران نباش دیواره حاشا بلنده ....

من : نمیدونم .

بهزاد : خب من دیگه برم .... از خونه فعلا بیرون نیا ، خودم بعدا مسیرها رو یادت میدم ، فقط شرمنده یخچال خالیه ولی شاید بیسکویتی چیزی تو کمد ها باشه ، شاید نتونم امشب برات چیزی بیارم ولی فردا سعی میکنم زود بیام .

من : اشکالی نداره یه روز چیزیم نمیشه 

بهزاد : باشه خداحافظ

به طرف در رفت که من صداش کردم 

من: بهزاد ....

بهزاد : جان 

من : ممنونم ..... واقعا نمیدونم چطور ازت تشکر کنم ..... اگه تو کمکم نمیکردی ......

دوباره گریه ام گرفت . بهزاد که گریه دوست نداشت اومد طرفم بغلم کرد .

بهزاد : این چه حرفیه پارمی .... ناسلامتی من و تو همدستیما .... یه روز من یه روزم تو .... گریه نکن .... خدا بزرگه.

بهزاد که رفت رفتم اتاق خواب ، ست اتاق کرم بود ، یه تخت دو نفره وسط بود با دو تا پاتختی که رو هر کدومشون یه چراغ خواب بود . رو به روی تخت هم کمد دیواری و کشو ها بود . سمت چپ هم میز آرایش قرار داشت که روش چند تا اسپری و یه شانه و یک جعبه ی کوچیک و یه گیره ی سر بود . 

*********************************

با نوری که به چشمام میتابید بیدار شدم ، دیشب حواسم نبود پرده را بکشم تا صبح نور بهم نخوره ، آخه همیشه از نور زمانی که خواب هستم فراری هستم و از اونجایی که من وقتی بیدار میشم دیگه نمیتونم بخوابم پس بیدار شدم و رفتم سمت دستشویی. بعد از شستن دست و صورت رفتم آشپزخانه تا اگر بیسکوییت هایی که بهزاد گفت وجود دارن بخورمشون چون در حال ضعف بودم ، دیشب که اونجور حالم گرفته شد شام نخوردم فقط همون بستنی بود که خدا رو شکر هم کوفتم شده بود .

ولی تو کابینت ها هیچی نبود جز یه بسته قهوه آماده ، دیگه چاره ای نبود ، بهتر از هیچی بود حداقل شیرینیش ته دلم رو میگرفت .

حدوده ساعت 4 بعد از ظهر بود و من دیگه داشت حالم به هم میخورد ، از صبح هم هر چی منتظر موندم خبری از بهزاد یا دختر ها نشد . از صبح از بیکاری اول تمام تای لباسام رو باز کرده بودم و دوباره تازده بودم گذاشته بود داخل چمدون به هوای اینکه دیشب از هول همشون به هم ریخته ، ولی این فقط نیم ساعت مشغولم کرده بود . فکرم حسابی مشوش بود و تنها راه آروم موندن مشغول کردن خودم بود . یه ساعتی هم تی وی دیدم ولی چیزی نداشت ، از بیکاری یه گردگیری هم کرده بودم . ولی الان دیگه حتی جون تکون خورن از جامم نداشتم ، موبایلمم نبود که باهاش ور برم آخه دیشب بهزاد گفت بزارمش همونجا .

ساعت فکر کنم باید 7.30 یا 8 بود که احساس سرمای شدید داشتم ، عرق سردی روم نشسته بود و حتی نمیتونستم تلفن رو بردارم ، کم کم چشمام سیاهی رفت و دیگه چیزی نفهمیدم.

با احساس چیز شیرینی تو دهنم چشمام رو باز کردم ، بهزاد با نگرانی نگام میکرد و صدام میکرد ، وقتی دید چشمام بازه گفت : وای خدا رو شکر ...... خوبی پارمی ؟

من : آره .... چی شده ؟

بهزاد : قندت افتاده بود وقتی اومدم دیدم بیهوش رو کاناپه افتادی.... چی شده بود ؟

من : نمیدونم اول احساس سرما کردم و بعد دیگه نمیدونم .

بهزاد : تقصیر منه ... دیشب باید برمیگشتم ... از گرسنگی بوده ... حالا پاشو مواد غذایی گرفتم .

بهزاد پنیر و خامه و مربا و کره را آماده کرد و با چای کیسه ای هم چای دم کرد ، گفت بهتره چیز سبک بخورم .

بعد از خوردن رو کاناپه نشستیم و منم منتظر بهش چشم دوختم تا بگه چی شده ؟

یه ده دقیقه ای بود که ساکت بود و این منو کلافه میکرد بالاخره طاقت نیاوردم .

من : بهزاد د بگو چی شده ... 

بهزاد : پارمی نمیدونم چطور بگم ....ولی ............ همه چیز به هم ریخته ..

من : یعنی چی ؟ درست بگو بفهمم ... خاله صبح که فهمید نیستم چکار کرد ؟

بهزاد : نبودی ببینی ...... با داد و بیداد اومد اتاقم که تو میدونی پارمیس رفته و بگو کجاست و باباش بفهمه بد میشه و از این حرفا ، منم خودم زدم به او راه که از دیشب تو اتاقمم و بیرون نرفتم چون خودش گفته . خلاصه با کلی داد و بیداد که امانته و چی جواب باباش رو بدم رفت بیرون منم آماده شدم رفتم پیشش . وقتی رفتم دیدم داره با بابات حرف میزنه حالا چی میگفت رو ولش کن همون حرف ها بود . تلفنو که قطع کرد گفت باباش حسابی عصبانیه . تا شب حواسش بهم بود واسه همینم نتونستم بیام ، ساعت 9 بود که دوستم که دیده بود موبایلم خاموشه با خونه تماس گرفت و منم به بهونه ی اون اومدم بیرون . وقتی هم رسیدم دیدم بیهوشی .

من : وای بهزاد حالا چه کار کنم ؟ 

بهزاد فقط با یه حالتی که یعنی منم نمیدونم نگام میکرد .بعد از 5 دقیقه .

من : راستی بهناز و باران چی ؟ بهشون گفتی ؟ 

بهزاد : نه ..... ببین ......

من : دیگه چیه ؟ 

بهزاد : پارمی بهناز طرفه مامان ایناست ! بارانم حسابی ترسیده نمیشه بهش گفت با اینکه میدونم دهنش قرصه ولی اینم میدونم که وقتی حسابی بترسه گناه نکرده هم گردن میگیره واسه همین چیزی بهش نگفتم .

من : اشکال نداره ..... چه کار میتونم بکنم . راستی بهزاد ! اینجا خونه کیه ؟ 

بهزاد با تعجب گفت : وا پارمی ...... دیشب که چند بار گفتم ....... خونه یکی از دوستامه !

من : میدونم ولی میخوام بدونم چطور دوستی ؟ 

و با شیطنت نگاهش کردم .

بهزاد : چطور مگه ؟ حالا من بگم تو که نمیشناسیش ! 

من : صبح از رو بیکاری گرد گیری کردم ، موقع پاک کردن میز آرایش متوجه چند تا اسپری زنونه و شونه ای که چند تار موی بلند و بلوند روش بود و یه گیره سر شدم ! حالا خودت بگو اینجا خونه کیه ؟

بهزاد خندید و گفت : خیلی خب اینجه خونه دوستمه ..... اسمش سانازه .

من : خب بیو ؟ زود باش ! 

بهزاد : با ساناز 2 سال پیش تو کالج آشنا شدم ، تو یه گروه تحقیقاتی بودیم بعدش هم هر دو تو آزمون وردی دانشگاه تو آزمون یه رشته یعنی پزشکی شرکت کردیم و بعد از اونم اول یه دوستیه معمولی و بعدش .....

من : بعدش یه دوستیه غیر معمولی آره ؟

بهزاد خندید و گفت : آره ، به قول تو یه دوستیه غیر معمولی ، اینجا خونه اونه رفته کانادا دیدن باباش .

من : ا تو که گفتی رفته دوره ببینه !

بهزاد : خب انتظار که نداشتی که تو اون اوضاع واست توضیح بدم ساناز کیه ؟

من : خب حالا این ساناز خانم کی برمیگرده؟

بهزاد : یک هفته دیگه ولی نگران نباش دختر خوبیه ببینیش خوشت میاد .

بهزاد تا 11 پیشم بود سعی میکرد آرومم کنه منم به ظاهر آروم شدم ولی درونم به هم ریخته بود .

*********************************

یک هفته از اون روز میگذشت من تو اون یک هفته سر کار هم نرفتم آخه بهناز که طرف بابام اینا بود پس حتما لو میداد . امروز قراره تا بعد از ظهر ساناز خانم برسه بهزاد میگه که ساناز گفته میتونم اینجا بمونم ولی من نگرانم . بالاخره ساعت 3 بود که سر و کله بهزاد و ساناز پیدا شد . یه دختر همقد بهزاد و خوش اندام با مو هایی بلوند که مشخص بود طبیعیه و چشمایی سبز . اول با نگرانی نگاش کردم ولی اون با خوش رویی جلو اومد بغلم کرد و گفت : سلام ..... من سانازم 

من : خوشبختم منم پارمیسم .

ساناز : خوشحالم اینجایی وقتی بهزاد گفت خواهرش یه مدت نیاز به یه جا داره و گفت میخواد بیاره اینجا خیلی خوش حال شدم که حداقل یه مدت از تنهایی در میام . 

من : ممنون .

ساناز بعد از احوال پرسی کوتاهمون رفتن طرف اتاق تا وسایلشو بزاره و لباس عوض کنه منم رفتم سه تا قهوه که ده دقیقه پیش که بهزاد اس داد که نزدیکن درست کرده بودم ریختم و اوردم . پیش بهزاد نشستم و گفتم : بهزاد تو گفتی من خواهرتم ؟ چرا دروغ گفتی ؟

بهزاد : دروغ چیه ؟ خودش میدونه دختر خالم هستی ولی با خواهرام فرقی نداری !

بعد از خوردن قهوه و کیک که صبح خودم درست کرده بودم ، ساناز با خنده گفت : وای پارمیس جان خیلی خوش مزه بود ، خیلی وقت بود کیک خانگی نخورده بودم ، دستت درد نکنه !

بهزاد پرید وسط حرفش و گفت : ا ! فقط دست این درد نکنه پس من چی که اول صبحی زنگ زده از خواب نازنین بیدارم کرده بعد یه لیست گفته که برم بخرم بیارم ، چیه خانم میخوان کیک بپزن برای یه خانم دیگه !

ساناز : ا بهزاد تو که بیشتر ما خوردی دیگه غرت واسه چیه ؟

بهزاد : حالا دست به یکی میکنید علیه من ؟ خیلی خب منم میرم یه دوست جدید با یه خواهر جدید پیدا میکنم دیگه نگاهتونم نمیکنم !

بعد عین بچه های تخس که سر نگرفتن شکلات قهر میکنن روشو برگردوند و کج نشست .

خلاصه اون شب منو ساناز کلی نازه بهزاد رو کشیدیم آخرشم با خوردنه یه تکه کیک دیگه که شکلات روش بیشتر بود باهامون آشتی کرد . بعد از رفتن بهزاد منو ساناز لباسامونو عضو کردیم و رفتیم اتاق تا تکلیف چگونه موندنمو روشن کنیم .

ساناز : خب پارمیس جان امشبو باید رو یه تخت بخوابیم چون بهزاد زیاد خورده بود و امکان ترکیدنش موقع جدا کردن تخت زیاد بود !

من با خنده نگاهش کردم و اون ادامه داد : از این تخت به دو صورت میشه استفاده کرد ، دو تا تکه دیگه هم داره که بعد از جدا کردن تبدیل به دو تخت یک نفره میشه و .

پریدم وسط حرفش و گفتم : و از آنجایی که بهزاد توانایی فشار اوردن به خودش رو امشب نداشت پس امشب تخت به همین حالت دو نفره میمونه ! نه ؟ 

ساناز خندید حرفم رو تایید کرد . 

اونشب منو ساناز تا ساعت 3 کلی حرف زدیم و خندیدیم . ساناز دختر فوق العاده ای بود و ما همون شب پایه های دوستیمونو کوبیدیم . اون مطمئنم کرد که خیلی خوشحاله که پیششم و میتونم تا هر وقت خواستم پیشش بمونم و اگر به خودش بود میگفت همیشه تا وقتی یکیمون ازدواج کنه و مجبور بشیم جدا شیم با هم بمونیم ! 

*********************************

صبح که بیدار شدم ساناز نبود ، رفتم دست و صورتمو شستم و رفتم آشپز خونه تا صحانه بخورم . رو در یخچال متوجه نامه ی ساناز شدم که گفته بود با بهزاد رفتن دانشگاه تا برای ترم جدید که سه هفته دیگه شروع میشد تایید ثبت نام کنند و ظهر با بهزاد بر می گردند و گفته بود که بقیه کیکم رو به جز دو تکه با خودش برده تا مبادا بهزاد در حین منتظر موندن پشت در اتاق مربوطه گرسنه بشه ! خندم گرفته بود هم بابت بهزاد همم بابت نامه ی ساناز آخه با حروف لاتین فارسی نوشته بود ! نمیدونم شاید حروف فارسی رو بلد نبود ، ولی حرف زدنش خوب بود یکم لحجه داشت ولی خوب حرف میزد . صبحانم همون دو تکه کیک باقی مانده که از صدقه سر ساناز که دلش برام سوخته بود و گذاشته بود بمونه ، بود . بعد از صبحانه هم اتاق رو مرتب کردم و طبق کل این یک هفته هندزفریم رو گذاشتم تا زبان تمرین کرده باشم ، بعدم رفتم آشپزخانه تا برای ناهار یه فکری بکنم . بهزاد عاشق ماکارونی بود ، پس منم یه ماکارونیه خوب با قارچ و پر گوشت دوباره طبق علاقه ی بهزاد ، درست کردم . سالاد هم درست کردم چون بهزاد هیچ وقت بدون سالاد غذا نمیخورد حتی اگر غذای مورد علاقه اش بود . یه سس مخصوص هم درست کردم و رفتم نشستم پای تی وی . ساعت 1.40 دقیقه بهزاد زنگ زد که دارن میان و اگر چیزی نیست بگیرن چون حسابی گرسنه است ، از اون ورم صدای ساناز می اومد که داشت غر میزد منم گفتم که غذا آماده کردم و منتظرم بیان . میز رو که چیدم صدای در اومد و بعدش به ثانیه نکشید که بهزاد با سر و صدا وارد آشپز خانه شد و پشت سرش هم ساناز در حالی که حسابی کلافه بود . بهزاد خیز برداشت طرف دیسه ته دیگ تا به سیب زمینی ها ناخونگ بزنه که همون موقع ساناز گوششو گرفت و منم زدم رو دستش .

ساناز : آی آی آی .. کجا آقا ؟ اول دستاتو بشور بعد . تازشم چنگک زدن ممنوع ! بهزاد در حالی که طرف سینک میرفت گفت : ای بابا تک تک کم بهم گیر میدادین حالا افتادین باهم ! 

ساناز داد زد : اونجا نه! برو روشویی ! 

بهزاد بعد از کلی غر دستاشو شست و اومد آشپز خونه دستاشو عین بچه ها گرفت جلو ساناز ، ساناز هم بو کرد و با ژست گفت : آفرین پسر گلم حالا بشین به به ! 

ناهار در فضای گرم با شوخی های بهزاد و حرص خوردن های ساناز صرف شد . من به این نتیجه رسیدم که بین ساناز و بهزاد یک رابطه ی عمیق هست ، ساناز اول بشقاب بهزاد رو پر کرد و بعد براش سیب زمینی هایی که برشته بودن رو گذاشت یا وقتی دید بهزاد میخواد ترشی بخوره نذاشت ، اول ظرف ترشی رو بررسی کرد تا مطمئن بشه که بادمجان نداره بعد خودش ظرفو گرفت طرفش یا بهزاد که هیچ وقت بین غذا خوردن از جاش پا نمیشه وقتی دید سر میز فقط نوشابه ی مشکی و زرد گذاشتم رفت از یخچال لیموناد اورد چون ساناز فقط لیموناد میخوره یا وقتی خواست سالاد برا خودش بریزه برای ساناز هم ریخت و کلی کار دیگه که فقط نشون دهنده ی علاقه ی عمیق اونا به هم هست . بعد از ناهار از اونجایی که زور منو ساناز به بهزاد میرسید مجبورش کردیم ظرفا رو جمع کنه و بشوره ولی وقتی بهزاد بعد از جمع کردن خواست بشوره ساناز نذاشت و گفت : تو برو من مشورم ، دستات دوباره قرمز میشن ! من ظرفای شسته شده رو خشک کردم و بهزاد هم گذاشتشون تو کابینت ها .

بعد از چای خوردن بهزاد تخت رو جدا کرد و رفت .

*********************************

ساناز وقتی فهمید که داستان چی بوده و من الان دنبال کار هستم با باباش صحبت کرد و منو تو فروشگاهشون استخدام کرد ، بابای ساناز یه فروشگاهه لباس داشت که وقتی ساناز میاد به این شهر برای تامین مخارج برای ساناز خریده بود . منم از اونجایی که زبانم خوب بود ، یه چند روز با مدیر سابق که حالا ساناز فرستاده بودش به فروشگاه لوازم خانگی دوستش ، کار کردم تا کار فروشگاه بیاد دستم .صبح ها همون خانم مسئول فروشگاه است ولی وقتی میام بهم گزارش ها رو میده و میره فروشگاه دوست ساناز . واقعا مدیونشم کار خیلی خوبیه بعد از ظهر ها بهزاد منو میرسونه فروشگاه و اکثر اوقات ساناز که ماشین نمیاره با ساناز بعدش میرن بیرون . تو این 2 ماه چند بار با خونه تماس گرفتم ولی نگفتم کجام ، بابا هنوز حاضر نیست حرف بزنه ، پارمیدا هم انگار داره با دشمنش صحبت میکنه ! با مامان صحبت میکنم اونم سرده ولی حداقل جوابمو میده ! 

خاله اصلا نمیخواد ببینتم ولی عمو فرهاد چند بار که با بهزاد دیدمش با گرمی باهام برخورد کرده و بهم گفته که رفتار همه از سر دلخوریشونه و درست میشه . بهناز همچنان در جبهه ی مخالفه ، باورم نمیشه بهنازی که همیشه مثل خواهر بزرگترم روش حساب میکردم حالا بهم میگه فراری هستم و باهام کاری نداره . این حرفاشون دلمو میشکنه انگار نه انگار که من هم جزو خانوادشون هستم . باران هم یک ماهی میشه که فهمیده کجا هستم و شنبه یکشنبه ها میاد پیشمون . با ساناز تو این مدت حسابی دوست شدیم ، تو این مدت فهمیدم که چقدر بهزاد و ساناز همدیگر رو دوست دارن .

جمع چهار نفریمون خیلی خوب و صمیمیه ، من ، بهزاد ، ساناز و باران!

امروز جمعه است و قراره بعد از ظهر راهیه یه مسافرت دو روزه بشیم میریم اسکی !

از ظهر که اومدیم خونه بهزاد مدام داره غر میزنه و سانازم احساس میکنم ظرفیتش پر شده و اگر تا 5 دقیقه ی دیگه بهزاد ساکت نشه حتما یکی از اون داد هاش رو میزنه که گوش همه تا 1 ساعت درد میگیره .

من که اوضاع رو اورژانسی دیدم رو به بهزاد گفتم : وای بهزاد بسه ! کلافه کردی ! برو دنبال باران نمیخواد با هم بریم یه وقت خاله میبینتم دوباره یه چیزی بارم میکنه ! برو بیارش از اینجا راه می افتیم .

بهزاد : باشه رفتم چیزی نمیخوایین ؟

من : نه برو !

بهزاد با لودگی گفت : برم ؟

یهو آمپر ساناز رفت بالا و داد زد : د برو دیگه ! خستم کردی ! برو یه نیم ساعت صدات تو گوشم نباشه !

بهزاد که دید ساناز جوش اورده یه جفت پا که داشت یه 5 جفت هم قرض کرد و در رفت .

ساناز بعد از رفتن بهزاد نشست رو کاناپه و سرش و گرفت تو دستاش و شروع به ماساژ شقیقه هاش کرد . 

رفتم کنارش رو دسته نشستم و گفتم : ایول جذبه ! دیدی چطور در رفت ؟ 

ساناز خندید و گفت : دیوونم میکنه ، یه جا میخواییم بریم جونم رو به لبم میرسونه !

من : همیشه اینطور بوده ، کوچیک هم بود همین بود !

ساناز : بمیرم براش ترسید در رفت !

من : اه تو هم ! همش لی لی به لالاش میزاری ! 

با خنده و شوخی آماده شدیم و دم در منتظر موندیم . بعد چند دقیقه بهزاد و باران رسیدند و ما راه افتادیم . قرار بود 4 ساعتی تو راه باشیم . 

یه نیم ساعتی بود که راه افتاده بودیم و تو این مدت بهزاد جیک هم نزده بود . من و باران پشت نشستیم ساناز جلو کنار بهزاد . من که دیدم بهزاد هیچ حرفی نمیزنه و فقط ما سه تا داریم شلوغ میکنیم به ساناز اشاره کردم . 

ساناز چرخید طرف بهزاد و گفت : خب آقا بهزاد چی شده شما رکورد زدین و نیم ساعته حرف نزدین ؟

بهزاد : .......

ساناز : به سلامتی زبونتون جا موند تو خونه ؟ 

بهزاد : .......

ساناز : الان یعنی قهری و ناز کش میخوای ؟

بهزاد سرش رو به نشونه آره تکون داد و لباشو عین بچه ها غنچه کرد . منو و باران که پشت از خنده ریسه رفته بودیم . 

ساناز یه شکلات از کیفش در آورد و گرفت طرف بهزاد . بهزاد شکلاتو قاپید و صورتشو نشونه ساناز داد . سانازم باخنده دست انداخت گردنش و محکم گونشو بوسید .

بهزاد : آخی بالاخره آشتی کردم ! زبونم داشت تو دهنم کپک میزد .

*********************************

از خستگی روی مبل های لابی ولو شدیم ، بهزاد و ساناز هم رفتن اتاق ها رو اکی کنند . بعد از ربع ساعت در حالی که با شیطنت نگاهمون میکردند اومدن .

من : هان ؟ چیه ؟ چرا قیافه هاتون اینجوریه ؟

ساناز : هیچی فقط یه مورد ریز وجود داره !

من و باران با استفهام نگاشون کردیم .

بهزاد با شیطنت گفت : دوستان عزیز با عرض پوزش اعلام میکنم که فقط 2 تا اتاق 2 نفره خالی دارن و این یعنی این دو روز یکی از خانم ها مهمان بنده خواهد بود !

من درحالی که اخم کرده بودم گفتم : عمرا ! میرم تو برفا میخوابم تو یه اتاق با تو نمی مونم مگه از جونم یا لباسام سیر شدم که بیام همجوار جناب عالی !

ساناز : خب بالاخره 2 اتاق بیشتر نیست و باید دو به دو تقسیم بشیم !

با بدجنسی گفتم: ساناز خانم شما که کلا از برنامه تقسیم جدا هستید ، میمونیم من و باران که منم همانطور که گفتم حاضرم تو برف بخوابم ولی با این بهزاد تو یه اتاق نرم ، هنوز مسافرت شمال 9 سال پیش تمام رنگی یادمه !

باران : وای ! یادته ؟ هنوز قیافت جلو چشممه که داشتی با جارو دنبال بهزاد میکردی . 

از یاد آوری اون روز هر سه تا لبخند زدیم . بیچاره ساناز که گیج نگاهمون میکرد .

ساناز با گیجی پرسید : میشه بگین چی شده بود ؟ 

باران : آره چرا که نه ولی فعلا بیاین بریم اتاق ها بعد بیایم یه شیر گرمی چیزی بخوریم ، خودم تعریف میکنم . 

با کلی غر باران حاضر شد بره با بهزاد و من و ساناز هم اتاق رو به رویشون مستقر شدیم بعد هم اومدیم تو کافی شاپ تا یه چیز گرم بخوریم . 

ساناز : خب ..... 

باران : خب حالا بریم سر موضوع مسافرت شمال 9 سال پیش ، طبق هر شهریور رفته بودیم ویلا شمال که وقتی رسیدیم متوجه شدیم که خانواده ی عمو صالح با یکی از دوستانشون هم اومدن و به این ترتیب 3 اتاق ویلا تقسم شد ، منو خواهرم بهناز و دختر های عمو صالح و سه دختر دوست عمو 8 نفری به زور تو یکی از اتاقها جا شدیم . تو اتاق دیگری هم مامان ها به زور و اتاق هم بابا ها که هر شب یکی شون پشت در میخوابید ، یعنی ویلا در حال ترکیدن بود ! بهزاد و پارمی صبحش با ما نیومدن چون کلاس زبانشون بعد از ظهر روز حرکت آخرین جلسه بود امتحان داشتن . آخه با هم میرفتن کلاس . خلاصه بابا ی منم موند تا اونا رو بیاره و ما راهی شدیم . روز بعدش بابا هم با پارمی و بهزاد اومدن ولی دیگه جایی نبود اتاق بابا ها که با اومدن بابا وکیوم شده بودند ، اتاق مامانا هم که اتاق کوچیکه بود و جا اصلا نداشت ، اتاق ما هم که8 نفر بودیم اصلا شوخیش هم مسخره بود . پس پارمی و بهزاد رو فرستادن تو اتاقک کنار حمام که حکم رختکن داشت ولی واسه این دو تا شد اتاق خواب . صبح با جیغ پارمی همه ریختیم تو سالن که دیدیم پارمی با صورت قرمز رنگ که بعدا فهمیدیم رژ 24 ساعته ی مامان بود ، یه جارو گرفته دستش و داره دنبال بهزاد میکنه و هر جا میگیرتش میزنه . بعد از اینکه طوفان خوابید و بزرگتر ها رفتن ببینن چی شده معلوم شد شب قبل ، قبل از خواب بهزاد و پارمی سر کنار پنجره خوابیدن دعواشون میشه ، بهزاد تا میاد بجنبه پارمی میره کنار پنجره میخوابه ، بهزاد هم از لجش وقتی پارمی خواب بودن تمام رژ قرمز مامان که 24 ساعته بوده میماله به پارمی و تمام لباساش رو از ساکش بر میداره به هم گره میزنه و به میخ های دیوار آویزون میکنه ، خب دیگه بقیشم معلومه پارمی بیدار که میشه میبینه چی شده با جارو می افته دنبال بهزاد . او روز هم بزرگتر ها تر و خشک رو با هم سوزوندن و بهزاد و پارمی رو مجبور کردن تمام ویلا و حیاط رو تمیز کنن .

ساناز : وای پارمی من اگه جات بودت به جای جارو یه ساتور بر میداشتم کلشو گیوتین میکردم !

بهزاد : دست شما درد نکه ساناز خانم پس شما از این روش ها استفاده میکنید ؟ حواسم جمع باشه واسه آیندم !

با این حرف بهزاد ساناز یه کم واسش چشم و ابرو اومد و من و باران هم که دیگه فهمیده بودیم موضوع رو با لبخند نگاهشون کردیم .

بعد از خوردن شیر گرم به اتاقامون رفتیم و آماده ی خواب شدیم . ساعت حدوده یک شب بود که در اتاق رو زدن و ساناز رفت در رو باز کنه .

ساناز در رو باز کرد و متعجب پرسید : ا ا ! باران اینجا چکار میکنی ؟

باران با یه حالت مظلوم گفت : میشه پیش شما بخوابم .

و همراه ساناز اومدن تو . 

بلند شدم سر جام نشستم و گفتم : باران چی شده ؟ 

باران با کلافگی گفت : میخوام اینجا بمونم با بهزاد نمیشه !

ساناز با ابرو های بالا رفته پرسید : وا ! یعنی چی ؟ چکار کرده ؟

باران با حرص گفت : دیگه میخواستین چکار کنه ، اول به بهونه ی اینکه اتاق زیادی گرم شده پنجره رو درز کرد ، بعد به بهونه ی اینکه خوابش نمی بره رفت حمام بلند بلند آواز خوند ، بعد نیم ساعت مو هاشو شسوار کشید ، تصور کنید نیم ساعت برای مو های 5 سانتی ! بعد رفت سر یخچال کلی سر و صدا کرد و آخرش از تو ساکش یه بسته کوکی در اورد و از تو پاکتش خورد و کلی صدا کرد ، حالا هم داره آهنگ گوش میده چون خوابش نمیبره و مدام رو تخت تکون میخوره !

بعد هم انگار بغض کرده باشه یه آه کشد و مظلوم پرسید : میشه پیشتون باشم واقعا نمیشه تو اتاق بهزاد بخوابم ؟

من که فهمیده بودم درد بهزاد چیه گفتم : قربونت این تخت دو نفرست تازه خودتم میدونی که من چطور میخوابم ، یه نفر و نصفی برای منه که یه وقت ساناز از ضربات آسیب نبینه ! حالا تو رو کجا جا بدیم ؟

ساناز گفت : خیلی خب تو اینجا بمون باران من میرم پیش بهزاد ، من از پسش بر میام!

من با یه نگاه مشکوک نگاهش کردم و گفتم : سانازی ؟

ساناز چشماشو گرد کرد و گفت : ا بچه منحرف ، خجالت بکش ! 

و بعد رفت طرف ساکش و برش داشت و رفت بیرون . منو باران هم دیوار امنیت که همان 7 تا بالشی که از کارگر هتل گرفته بودیم بود رو چیدیم بینمون و خوابیدیم .

*********************************

صبح بعد از آماده شدن طبق هماهنگی قبلی ساعت 9 رفتیم رستوران تا صبحانه بخوریم . بهزاد و ساناز زود تر اومده بودند روی میز نزدیک شومینه نشسته بودن . بعد از تصمیم گیری بهزاد رفت تا سفارش ها رو بده .

من با لبخند رو به ساناز گفتم : خب ساناز خانم خوب خوابیدین ؟ 

ساناز با رضایت گفت : آره خیلی خوب بود ! تمام خستگی راه در رفت !

باران با کمی تعجب پرسید : یعنی با تکون های بهزاد تونستی راحت بخوابی ؟

ساناز با اطمینان گفت : آره ! بابا تو هم شلوغش کردی بیچاره تا صبح که از جاش تکون نخورد صبح هم انقدر آروم آماده شده بود که من اصلا نفهمیدم کی بیدار شده ، وقتی بیدارم کرد آماده بود .

باران کاملا متعجب بازم پرسید : یعنی واقعا اذیت نکرد ؟ منو که داشت راهی تیمارستان میکرد با کاراش ! 

من چشمای ریز کرده گفتم : یعنی شما هنوز نفهمیدین بهزاد چرا بارانو آسی کرد تا بیاد اتاق ما ؟

باران و ساناز با شک بهم نگاه کردن .

حرصی گفتم : خب عاقلا ! بهزاد کاری کرد که باران بیاد این یکی اتاق در حالی که میدونست من چطور میخوابم و امکان نداره سه نفری جامون بشه و اینم مطمئن بود که من جامو با باران عوض نمیکنم ، پس .....

باران بیصبرانه پرسید : پس ؟

با چشمای درشت شده گفتم : خب خنگه ! بهزاد این کارو کرد تا ساناز بره پیشش ! 

همون موقع بهزاد از پشت صورتمو گرفت و یه ماچ محکم از گونم کرد که حس کردم یه طرف صورتم رفت .

بهزاد : آفرین پارمیه خودم ! زدی تو هدف .

بعد رفت کنار ساناز نشست و دستشو انداخت دور گردنش و ادامه داد : وقتی ساناز رو از برنامه ی تقسیم جدا میکنید همین میشه دیگه منم مجبورم از راه های حرفه ای سانازمو ببرم پیش خودم !

با اخم تصنعی گفتم : خجالت بکش !

بهزاد : خجالت شما ها بکشید که داره دیر میشه و شما هنوز نشستین !

بعد از صبحانه رفتیم اسکی . تا ظهر کلی اسکی کردیم و خندیدیم ظهرم بعد از ناهار و استراحت بهزاد دوباره هممونو کشوند اسکی چیه که بعد از ظهر دیگه انقدر شلوغ نیست و راحته . کلی دوباره اسکی کردیم و عین خلا آدم برفی درست کردیم که صدای مسئول در اومد که اینجا نمی شه و این حرفا ولی ما که کارمون رو کرده بودیم ، کلی عکس با آدم برفیه غیر قانونیمون گرفتیم و کلی عکس هم در ژست های مختلف و لحظه های مثلا حساس که ساناز درستشون میکرد . حدود ساعت 7 بود و هوا هم تاریک که ساناز رفت یه کم بالا تر تا به قول خودش طبیعی سر بخوره یعنی بشینه و سر بخوره نه با چوب و وسایل اسکی .بهزاد هم دوربینشو آماده کرد تا از فرود هیجانی ساناز فیلم بگیره . سانازم رفت بالاتر تا فرودش دیدنیتر بشه همزمان با سر خورن ساناز یه گروه اسکی باز هم فرود اومدن . بعد یه مدت وقتی دیدیم گروه پایین اومدن و خبری از ساناز نشد و یه عده هم بالا جمع شدن با ترس دویدیم سمتشو که دیدیم همه بالای یه پرتگاه تقریبا 5 متری ایستادن و چند نفرم دارن میرن پایین . با ترس همه رو کنار زدیم و رفتیم سمت پرتگاه که دیدیم ساناز با سر خونی افتاده ، بهزاد سریع پرید طرفش که یکی گرفتش و نذاشت نزدیک بشه و گفت ممکنه آسیب دیده باشه نباید تکونش بدیم . سریع امداد سر رسید و ساناز رو منتقل کردن بیمارستان نزدیک پیست . ساناز رو بردن به یه اتاقی و ما رو نذاشتن بریم داخل چند ثانیه بعد هم یه تیم وارد اتاق شد . بهزاد خیلی ترسیده بود و مدام میگفت : نباید تنهاش میذاشتم ، باید باهاش میرفتم .

بعد از یک ساعت پزشک بیرون اومد و گفت هیچ مشکلی نیست فقط پیشونیش یه شکاف کوچولو داره که پانسمانش کردن و آزمایش ها هم چیزی نشون ندادن و بیهوشی هم در اثر ضربه ی وارده بوده ولی کمرش حسابی کوفته شده و بهتره گرمش کنیم و آروم ماساژش بدیم . الان هم به هوش اومده و بعد از تزریق مسکن میتونیم ببریمش .

چون شب نمیتونستیم برگردیم و سانازم هم کمرش و هم پاش درد میکرد پس رفتیم هتل . بهزاد حتی نذاشت راه بره و اونو بغل کرد و آروم گذاشتش رو تخت و رفت تا آب و قرص های سانازو بیاره . بعد از خورن قرص ساناز خوابید و منو بهزاد و باران آروم نشستیم چون هنوز از شوک کامل در نیومده بودیم . دکتر گفته بود که اسکن سرش چیزی نشون نداده ولی محض اطمینان شب سه بار هر 2 ساعت ساناز رو بیدار کنیم و ازش سئوال بپرسیم تا مطمئن بشیم آسیبی ندیده . پس بارانو فرستادیم بخوابه تا صبح چند ساعتی پیش ساناز بمونه تا منو بهزاد استراحت کنیم . منم موندم پیش بهزاد .

نیم ساعتی بود که ساکت نشسته بودیم بهزاد چشم از ساناز بر نمی داشت و با نگرانی و یه حالت خاص نگاهش میکرد . ساناز تو خواب یه کم ناله میکرد ، کم کم ناله هاش بیشتر شد ، بهزاد آروم بیدارش کرد و پرسید : سانازم درد داری ؟

ساناز با ناله گفت : خیلی ....... کمرم خیلی درد میکنه ..... احساس میکنم داره پوستم از درد پاره میشه .

بهزاد با نگرانی گفت : میتونی آروم رو شکم دراز بکشی ؟

ساناز باز ناله کرد و گفت : نه از درد نمیتونم تکون بخورم ولی خوب می شد رو شکم بخوابم ، فکر کنم درد کمرم بهتر بشه ! 

بهزاد گفت : ببین کمکت میکنم دمر بخوابی زیر کتت چی پوشیدی ؟

ساناز همونجور با درد گفت : تاپ ..... چطور ؟ 

بهزاد : بیا کمک کنم درش بیار چون میخوام هوله گرم بزارم رو کمرت ، دکتر گفت !

بهزاد آروم کمک کرد ساناز کتشو در بیاره و دمر بشه منم یه هوله رو با شوفاژ گرم کردم و گذاشتم قسمت بین شونه هش و پشت قفسه سینه اش . 

بهزاد تا صبح آروم و بدون وقفه کمر ساناز رو ماساژ داد و این کارش باعث شد ساناز آروم تا صبح بخوابه . تا صبح سه بار ساناز رو بهزاد بیدار کرد و خدا رو شکر مشکلی نبود . 

اونشب بهزاد با یه محبت وصف نشدنی تا صبح بالا سر ساناز بود و آروم ماساژ میداد ، اونشب من فهمیدم که بهزاد واقعا عاشق سانازه و با چه عشقی تا صبح مراقبش بود . ساناز ساعت 10 بیدار شد و بهزاد رفت تا براش صبحانه بیاره منم کمکش کردم تا دوش بگیره و لباساش رو عوض کنه . بعدم دوباره دراز کشید .

ساناز تکیه داد به بالش و گفت : آخی کمرم خیلی بهتره دیشب خیلی درد میکرد ، راستی بهزاد دیشب که خوابید ؟

من با لبخند گفتم : نه تا صبح داشت ماساژ میداد .

ساناز نگران گفت : بمیرم براش ، حالا سرش درد میگیره ! 

من : تا صبح پیشت بود یه لحظه هم تنهات نذاشت .

ساناز با یه لبخند پر از محبت گفت : عزیزم .... بهزاد خیلی خوبه ! 

من : ساناز..... دوسش داری ؟

ساناز با اینکه از سوالم جا خورده بود ولی با یه لبخند مطمئن گفت : بیشتر از جونم ، پارمی بهزاد بهترین اتفاق زندگیمه ، تنها چیز با ارزشی که دارم ، به خاطرش هر کاری میکنم .

همون موقع بهزاد با سینی صبحانه وارد شد . رفت سمت ساناز و پیشونیشو بوسید و منو داخل آدمم حساب نکرد .بعدم خوش لقمه درست می کرد و دست ساناز میداد . منم که دیدم اضافیم ترجیح دادم برم دوش بگیرم و بخوابم .

بعد از ظهر من و باران برگشتیم چون فرداش دوشنبه بود و من صبح کلاس داشتم و بعد از ظهر هم باید میرفتم فروشگاه دو روز نبودم و اوضاع رو باید سر و سامون میدام . بهزاد و ساناز هم موندن تا دو – سه روز دیگه که ساناز بهتر شد برگردن .

*********************************

روز ها از پی هم میگذشتند و حالا یک سالی میشد که من از خانوادم دورم . رابطه ام با خانوادم بهتر شده بابا دوباره باهام حرف میزد ولی سرد ، تقریبا قانع شده بود که من اون موقع راهی جز فرار نداشتم و نمیتونستم بخاطر یه تصمیمی که در موقع عصبانیت گرفته شده آینده ام رو ول کنم و برگردم و تا حدودی هم قبول کرده بود که تند رفته و بیرون رفتن من و الکی بزرگ کرده . به لطف ساناز کار خوبی دارم و حقوقم هم خیلی خوبه . خونه ی وسطی طبقه ی بالای ساناز رو اجاره کردم درست بالای خونه اش . با خاله اینا خیلی خوبم ، در هفته دو روز ساعت کلاسام با بهزاد هماهنگه و بعد از کلاس با هم میریم خونه ی خاله . با بهناز سر سنگینم . عمو فرهاد مثل یه پدر هوامو داره و خاله هم دوباره باهام مهربون رفتار میکنه .

فروشگاه تو بهترین وضعیته ، با کمک های ساناز و اطلاعات خودم فروشگاه پیشرفت خیلی خوبی داره ، الان ما نمایندگی فروش چند کارخانه ی پوشاک بزرگ و پخش کننده بین فروشگاه ها هستیم.

تو دفتر داشتم به کارا رسیدگی میکردم . دکمه تماس با منشی رو فشردم . 

من : سالی جان جنس های شرکت ..... رسید؟

سالی : نه نرسیده از صبح مدیر فروشگاه ...... 4 بار تماس گرفته ، آخه اجناس جدید را تبلیغ کردند و امروز فروششون شروع میشه ولی تا الان اجناس دست ما نرسیده ! 

من : با شرکت حمل و نقل تماس بگیر و خبرشو زود بهم بده .

بعد از چند دقیقه سالی اومد اتاقم در حال که رنگش پریده بود .

با هول پرسیدم : چی شده ؟ چرا اینطور شدی ؟

سالی نگران گفت : وای خانم میگن شرکتشون مشکل پیدا کرده گمرک هم همه ی اجناس رو برگشت زده !

در حال که نگران شده بودم گفتم : وای نه ، امکان نداره ، سه ماهه این اجناس تبلیغ شده اگر به موقع نرسن نابود میشیم .

سالی در حالی که خودشم خیلی نگران بود گفت : میگم خانم بیاین با یک شرکت حمل و نقل دیگه تماس بگیرید ببینید اونا چی میگن ؟

من : آره ..... فکر خوبیه ..... دفتر راهنما رو بیار .

.

.

.

.

.

من : سلام شرکت حمل و نقل ...... ؟

منشی : بله بفرمایید  .

من : ببخشید اگر امکان داره میخواستم با مدیر شرکت صحبت کنم .

منشی : خانم ببخشید مدیر امروز سرشون شلوغه پاسخگوی تلفن نمیتونن باشن .

من : خانم فوریه من اجناسم گمرک گیره شرکت حمل و نقلی که مسئول بود مشکل پیدا کرده ، من حتما باید باهاشون صحبت کنم .

منشی : عرض کردم خانم امکانش نیست ولی اگر میتونین تشریف بیارید حضوری ملاقات کنید .

من : حتما ... من الان خدمت میرسم .

منشی : اسمتون ؟

من : سالاری ....... پارمیس سالاری .

در حالی که داشتم کتم و میپوشیدم و طرف در میرفتم .

من : سالی من دارم میرم ملاقات حضوری با ساناز تماس بگیر جریانو بگو به فروشگاه ... هم زنگ بزن بگو تا نهایتا 1 ساعت دیگه همه چیز مشخص میشه .

تو ماشین بودم که تلفنم زنگ خورد .

من : بفرمایید  ..

بهزاد : به .. سلام .... پارمی خانم ... احوالتون ؟

من : وای بهزاد افتضاحم همه چیز به هم ریخته جنس های جدید گمرک گیر کردن ...

بهزاد : کجایی حالا ؟

من : دارم میرم یه شرکت حمل و نقل دیگه ببینم چکار میشه ک... نـــه ! 

.

.

بهزاد : الو ..... الو پارمی ؟ .... چی شد ؟ ...... پارمی ؟

من : الو بهزاد وای ( از ترس گریه ام گرفت)

بهزاد : الو ... پارمی .... چی شده ؟ .... چرا جیغ زدی ؟

من : آخ .... بهزاد .. زدم به جدول داشتم شاخ تو شاخ میشدم .

بهزاد با نگرانی : خوبی ؟ چیزیت نشده ؟ کجایی بگو بیام پیشت ؟

من : خوبم چیزیم نیست .

بهزاد : کجایی ؟ بگو بیام اینجوری تا برسی هیچی ازت نمی مونه .... بگو کجایی .

من : من خیابان ...... هستم ، فقط زود باش ماشین هم بیار .

بهزاد : باشه ... اومدم .

بهزاد 5 دقیقه بعد رسید . ماشین منو گذاشتیم همونجا و با بهزاد رفتیم شرکت ......

رفتم طرف میز منشی و گفتم : سلام خانم ، سالاری هستم 10 دقیقه پیش تماس گرفتم .

منشی : سلام ... بله چند لحظه صبر کنید به آقای صدر گفتم ، الان جلسه شون تمام میشه خدمت میرسن بفرمایید  تو دفترشون الان میان.

تو دفتر منتظر بودیم ، بعد از چند دقیقه یه مرد جوان در حال که با منشی حرف میزد وارد شد سلام کرد رفت پشت میزش یه کم با منشی صحبت کرد و وقتی منشی رفت برگشت طرف ما .

صدر : بفرمایید  در خدمتم ، چه کمکی ازم ساختست ؟

من شروع کردم به توضیح دادن مشکلم . در همین حین تلفنم زنگ زد ساناز بود معذرت خواهی کردم و تلفن رو دادم بهزاد و گفتم : سانازه بگو کجاییم . 

بهزاد رفت بیرون تا با ساناز صحبت کنه و من برگشتم طرف مدیره تا بقیه توضیحاتمو بدم که دیدم با تعجب و خنده دارم نگاهم میکنه .

من با تعجب پرسیدم : ببخشید مشکلی پیش اومده ؟

اون به فارسی جوابمو داد : خانم ما نیم ساعته داریم انگلیسی صحبت میکنیم در صورتی که میتونستیم راحت به زبان خودمون حرف بزنیم .

من با تعجب پرسیدم : شما ایرانی هستین ؟

مدیره با خنده گفت : خانم شما به فامیلی من دقت نکردین ؟ صدر ! 

کلافه گفتم : شاید باورتون نشه ولی نه ... من الان به قدری مضطربم  که اصلا دقت نکردم .

صدر : خب حالا که متوجه شدین خودتونو معرفی نمیکنین ؟

من : چرا ببخشید ... اول باید معرفی میکردم ...... سالاری هستم .... پارمیس سالاری .

صدر : منم ...که میدونین صدر ..... پارسا صدر .

من : خوشوقتم ..

پارسا :خب خانم سالاری ادامه بدین .

منم تمام جریانو گفتم .

من : حالا جنس ها گیر کرده ، امروز صبح فروششون باید شروع میشد ولی با این اوضاع ........ نمیدونم ، اگه این اجناس برگشت بخورن اولا شرکت مبدا دیگه با ما همکاری نمیکنه و نمایندگی رو از دست میدیم چون بار اول نیست که این شرکت تو تحویل بار دچار مشکل میشه.حالا کاری ازتون بر میاد ؟

پارسا کمی فکر کرد و گفت : من تو گمرک آشنا دارم سعی میکنم اجناسو از طریق شرکت خودم وارد کنم ولی خودتون در جریان هستین که این اجناس در امانت شرکت ..... بوده و الان اگر بخواد از طریق شرکت من وارد بشه یه سری مشکلات داره .

سریع گفتم : کاملا در جریان هستم ولی مشکل شرکت ما خیلی حاد شده گفتم که قبلا هم چنین مشکلی پیش اومده بود ولی ما تا پایان امسال با شرکت .... قرارداد داریم برای همین هم اجناس رو اونا وارد میخواستن بکنن که ظاهرا طبق گفته ی معاونشون مشکل دارن ! 

پارسا : بله ..میدونم این شرکت چند وقتی هست که با یک سری کشمکش درونی مواجهه و صداشو در نمیاره ، من سعیمو میکنم ولی احتمالا نیاز میشه بریم گمرک .. مشکلی نیست ؟

من : نه .... فقط این مشکل حل بشه !

همین موقع بهزاد وارد شد و با قیافه ی آشفته اومد طرفم .

بهزاد : پارمی مدیر فروشگاه رفته دفتر و کلی گرد و خاک کرده از اون ورم معاون شرکت پریده به ساناز که جنسای شما مورد داره و منو تو دردسر انداخته ، الانم ساناز رفته شرکت حمل و نقل .

با عصبانیت گفتم : یعنی چی ؟ جنسای ما تایئد شدن ! 

پارسا که تلفنش تمام شده بود و برگشت طرف ما .

پارسا : من با آشنام صحبت کردم میگه ظاهرا شرکت .... یه سری مشکلات قانونی داره و متهمن به قاچاق ، اجناس شما هم به دلیل همین اتهام نگاه داشتن .

بهزاد با اینکه از فارسی حرف زدن پارسا تعجب کرده بود ولی با صدایی که از عصبانیت میلرزید گفت : قاچاق ؟ اجناس ما ؟ یعنی اون شرکت داره با اجناسمون قاچاق وارد میکنه ؟ 

پارسا : اتهامشون که اینه ، من با آشنام هماهنگ کردم الان باید شخصا بریم تا اجناستون بعد از کنترل از طریق شرکت من وارد بشن فقط شما تایئدیه شرکت مبدا و مامور کنترل رو دارین که ؟

من : بله همه چیز همراهمه کی باید بریم ؟

پارسا : هر چه زودتر ، من فقط یه ملاقات دارم که نمیشه کنسل کرد یه ربع ساعت کار دارم بعد میتونیم راه بیافتیم .

بهزاد برگشت طرف من و پرسید : با کی میری ؟

من : تونمی آی ؟

بهزاد : نه من برم ساناز تنها رفته شرکت ...... برم پیشش میخوای به بابا بگم باهات بیاد ؟

پارسا : ببخشید دخالت میکنم ولی اگر میخوایین میتونین با من بیاین دیگه دو تا ماشین نریم ؟

بهزاد با اینکه مردد بود ولی بهتر از تنهایی بود پس گفت : باشه پس من میرم شرکت ....... در تماسیم . خداحافظ 

من : خدا حافظ مواظب باشین .

پارسا : خدا نگهدار .

نیم ساعت بعد راه افتادیم به طرف گمرک . 

تو ماشین بودیم که پرسیدم : ببخشید آقای صدر خیلی طول میکشه تا اجناس کنترل بشن ؟

پارسا متفکر گفت : فکر نکنم کارها رو تقریبا تلفنی هماهنگ کردم ، فکر کنم یه دو ساعت بیشتر طول نکشه !

با دفتر تماس گرفتم تا بگم که اجناس از بعد از ظهر فروششون رو میشه شروع کرد .

من : سالی ببین دارم میرم گمرک با فروشگاه .... تماس بگیر و بگو تا ساعت 5 اجناس دستشونه و نیروی کمکی برای آماده کردن هم خودمون میفرستیم ، با شرکت خدماتی هم تماس بگیر و نیرو بفرست .

سالی : بله حتما 

من : ساناز و بهزاد برگشتند ؟

سالی : با شما تماس نگرفتن ؟

من : نه چطور مگه اتفاقی افتاده ؟

سالی با م..ن ...م...ن :چیزه .... راستش ...

در حالی که داشتم بیشتر نگران میشدم گفتم : چی شده سالی ؟ زود باش بگو ببینم ...

سالی : خانم ده دقیقه پیش آقای صالحی (بهزاد) تماس گرفتن گفتن وکیل خانم امانی رو خبر کنم ظاهرا زمانی که تو شرکت ..... بودن همراه مدیر و معاون و اعضای ارشد شرکت با اتهام همکاری با قاچاق دستگیر شدن ..... حکم بازداشت شما هم صادر شده ، چند دقیقه پیش اینجا بودند !

من با صدای بلند گفتم : چی ؟ 

واقعا شکه شده بودم یه لحظه نفهمیدم چی شد و چشمام سیاهی رفت . پارسا با دیدن وضعم سریع پارک و برگشت طرفم .

پارسا با نگرانی گفت : خانم سالاری حالتون خوبه ؟........... اتفاقی افتاده ؟

با صدای ضعیفی گفتم : دستگیر شدن ....

پارسا متعجب گفت : کی دستگیر شده ؟ شما حالتون خوبه ؟

یه کم آب بهم داد حالم بهتر شد و تونستم حرف بزنم .

من : مالک شرکت و بهزاد آقایی که همراهم بود رفته بودند شرکت ....... برای پیگیری همون موقع پلیس وارد شده و همه رو به جرم قاچاق دستگیر کرده ، ساناز و بهزاد هم به جرم همکاری دستگیر شدن ، پلیس دفتر هم رفته برای ..... ( گریم گرفت ) برای ....... دستگیری من ...

پارسا با ابرو های بالا رفته گفت : دستگیری شما ؟ سمتتون تو شرکت پوشاک چیه ؟

من : من مدیر شرکتم ، مالک شرکت ، خانم امانیه که همراه بهزاد دستگیر شده ، طبق گفته ی منشی دفتر حکم دستگیریه منم صادر شده ........ وای حالا چکار کنم ؟

پارسا با لحن اطمینان بخشی گفت : نگران نباشین بعد از کنترل اجناستون همه چیز درست میشه ، حالا بهتره هر چه سریعتر بریم گمرک یک ساعتی راه مونده .

وای خدای من یعنی چی میشه ؟ الان ساناز و بهزاد کجان ؟ ساناز سکته میکنه اون نمیتونه تو محیط دربسته باشه ........ خدای من کمکم کن .... اگه دستگیر بشم از دانشگاه اخراجم میکنن .....

با سرعتی که پارسا میروند تقریبا 40 دقیقه بعدش رسیدیم و به اتفاق رفتیم پیش آشنای پارسا . 

پارسا رفت سمت آشناش و به انگلیسی گفت: سلام دیوید جان چه خبر ؟ چی شد ؟ پی جنسایی که گفتم رو گرفتی ؟

دیوید با اخم جواب داد : سلام ...... بله ولی متاسفانه شرایط خیلی وخیم تره ، اجناس ضبط شدن ! با بار مواد مخدر وارد شده .

اینو که گفت پاهام سست شد و نشستم رو صندلی پارسا هم اومد طرفم و آب معدنی دستش رو داد بهم .

پارسا رو به دیوید پرسید : یعنی داخل جنسا جا سازی شده بوده ؟

دیوید در حال که با شک بهم نگاه میکرد گفت : بله ..... ببخشید این خانم همان مدیره شرکتیه که گفتی میاین ؟ پارمیس سالاری ؟ درسته ؟

پارسا با تعجب گفت : درسته تو از کجا میدونی ؟

دیوید اخمش بیشتر شد و با نگاه بدی که بهم کرد گفت : پیشنهاد میکنم هر چه سریعتر پاتو بکش کنار این خانم تحت تعقیبه و اونجور که شنیدم دو نفر از شرکتش رو تو شرکت حمل و نقل ...... همراه مدیر و کارمندای ارشد شرکت گرفتن الانم دنبال این خانمن !

من با ترس گفتم : ولی اجناس من تاییدیه دارن وقتی بارگیری شده توسط مامور کنترل تایئد شدن ...

دیوید با همون اخمش بدون نگاه کردن به من گفت : من نمیدونم خانم فقط میدونم که پلیس اگر اینجا شما رو ببینه دستگیر میشین .

وای نه دیگه نمیتونم یعنی چی ؟ پارسا خداحافظی کرد و با هم اومدیم بیرون رفتیم رو صندلی ها نشستیم تا حالم جا بیاد .

من : ببخشید جناب صدر تو زحمت افتادین این همه راه اومدین ! 

پارسا : این چه حرفیه .... زحمتی نیست همین که .....

... : خانم پارمیس سالاری ؟

برگشتیم طرف صدا که دیدیم پلیسه .

با ترس پاشدم و گفتم : بله بفرمایید  ؟

...... : خانم شما باید با ما بیاین .

و اشاره کرد و سرباز همراهش که اونم با دستبند اومد طرفم که پارسا جلوشو گرفت و رو به پلیسه گفت : آقا این کارها لازم نیست خودشون میان فقط اگر لطف کنید بگید کدوم اداره میرین ؟

..... : اداره ی ...... در 300 متری اینجا .

پارسا برگشت طرفم و برای اینکه دردسر نشه به انگلیسی گفت : یکی از دوستانم این نزدیکی هاست ، وکیله ! الان خبرش میکنم باهاش میام پیشتون فقط حواستون باشه تا قبل از اومدنمون حرفی نزنید .

حسابی ترسیده بودم حتی توان راه رفتن هم نداشتم سربازی که همراه پلیس بود کمک کرد تا ماشین برم ، ولی ماشین ترسناکتر بود ، منو نشوندن عقب ، بین صندلی پشتی و جلویی یه حفاظ قفس مانند بود روی شیشه ها هم بود ، احساس میکردم تو قفس انداختنم ، انگار داشتن قاتل میبردن . وقتی رسیدیم منو منتقل کردن اتاق بازجویی و تنهام گذاشتن . بعد از چند دقیقه یه خانم که حسابی جدی و اخمو بود اومد و رو به روم نشت . میدونستم برای بازجویی اومده و از اونجایی که واقعا نمی دونستم جریان چطور بوده و مدارک هم همه دست پارسا بود و منم باید منتظر پارسا و دوستش که وکیل بود میموندم پس از همان اول همان جمله ی معروف رو گفتم : بدون حضور وکیلم حرف نمیزنم ! 

خانمه هم با اخم گفت که چند دقیقه بعد میبرنم تا با وکیلم تماس بگیرم من هم گفتم که یکی از آشناهام با وکیل داره میاد ، اونم رفت .

بعد از تقریبا یک ساعت یک آقا با یک سرباز وارد شد ، سربازه آقاهه رو راهنمایی کرد و رفت بیرون اونم اومد رو به روم نشست و فارسی شروع به صحبت کرد .

وکیل : سلام خسروی هستم ، از طرف پارسا صدر اومدم .

من : سلام .. سالاری هستم .

خسروی : خب خانم سالاری پارسا یه توضیحاتی درباره ی مشکل داده ولی لطفا همه چیز رو خودتون الان کامل توضیح بدین ...... یه سوالم وکیل شما کی هستن ؟

من : من وکیل شخصی ندارم ، وکیل مالک شرکت هست که الان شهر ..... درگیره مسئله ی مالک شرکت و یکی دیگه است که با هم تو شرکت ....... دستگیر شدن .

احتمالا خبر ندارن که منم دستگیر شدم !

خسروی یه برگه گذاشت جلو من و خودکارو داد دستم.

خسروی : این برگه ی وکالت نامه است ( از کتش یه کارت در آورد ) اینم کارت منه اگر مایلید امضا کنید .

چاره ی دیگه ای نداشتم ، ساعت 3 بعد از ظهر بود اگر با وکیل ساناز تماس میگرفتم با درگیری که داشت نمیتونست خودشو بهم برسونه و تا می اومد یکی رو جور کنه شاید دیر میشد و من امشب و اینجا میموندم ........ وای حتی فکرشم ترسناکه ، پس امظاء کردم و شروع کردم به توضیح دادن . آقای خسروی هم بعد از شنیدن توضیحاتم پوشه ی مدارک رو که دست پارسا بود رو در آورد و بررسی کرد و بعد خارج شد . 

هیچ وقت عادت نداشتم ساعت مچی ببندم ، موبایل و وسایلمم که قبل از ورود به اتاق بازجویی همه رو ازم گرفتن . نمیدونم چه مدت گذشت شاید چند ساعت چون زمان زیادی بود که تو اتاق بازجویی تنها بودم دیگه داشتم میمردم از ترس احساس میکرم تمام بدنم یخ کرده ، دستام که از همان موقع که گرفتنم میلرزید الان دیگه علاوه بر لرز یه تیکه یخ بود ، دیگه داشتم تو تنفس مشکل پیدا میکردم که همان خانم با آقای خسروی وارد شدن . خانمه که حالا فهمیده بودم مسئول پرونده است یه برگه گذاشت جلوم آقای خسروی هم برام توضیح داد که این تعهد نامه ی عدم خروج از شهر و در دسترس بودنه و من به قید و وثیقه آزادم . بعد از کلی کاغذ بازی و تحویل گرفتن وسایلم البته به جز موبایل ! با کمک خسروی ، چون دیگه نمیتونستم راه بیام ، اومدیم بیرون ، هوا کاملا تاریک بود ، پارسا را دیدیم که به ماشینش تکیه داده ، وقتی ما رو دید که من با کمک خسروی دارم راه میام با نگرانی اومد طرفمون و پرسید : چی شده نادر ؟ چرا اینطوریه ؟

من : خیلی تر...س..ناک ......بود......

و دیگه پاهام کاملا سست شد و چشمام سیاهی رفت فقط در لحظه ی آخر فهمیدم که پارسا گرفتم تا نقش زمین نشم .

**********************************

با احساس سوزش تو دستم چشمام رو باز کردم ، همه جا سفید بود ، احساس سستی میکردم ، همان موقع در باز شد و پارسا اومد داخل ، تو دستش یه پلاستیک بود .

پارسا که دید چشمام بازه اومد کنار تخت و گفت : خدا رو شکر بالاخره بیدار شدین ، خوبین ؟

من با سستی گفتم : ممنون ..... خوبم ..... من کجام ؟ ...... چی شده ؟

پارسا نشست رو صندلی کنار تخت و گفت : یادتون نمیاد ؟ شما بیهوش شدین من هم اوردمتون بیمارستان ، قندتون افت شدید داشت فشارتون هم خیلی پایین بود الان دو روزه بیهوشین .

با استرس از جام پریدم ولی به دلیل ضعف شدید دوباره مجبور شدم دراز بکشم و گفتم : دو روز ؟ .... وای بهزاد ؟ .... ساناز ...... اونا چی شدن ؟

پارسا گفت : من اطلاعی ندارم ، مبایلتون که پیش پلیسه ، با اجازتون کیفتونم نگاه کردم هیچ شماره ای نبود ، با شرکتتون هم تماس گرفتم کسی نبود ظاهرا موقتا پلومه !

با تعجب پرسیدم : یعنی کسی نمیدونه من کجام ؟ 

پارسا : نه هیچ شماره ای پیدا نکردم .

من : حتما خاله اینا تا الان همه جا رو گشتند ............ ببخشید میتونم از موبایلتون استفاده کنم ؟

پارسا : چرا که نه ! حتما ! بفرمایید  .

خونه خاله اینا کسی بر نداشت همراه ساناز و بهزاد هم خاموش بود باران و بهناز هم بر نداشتند پس با عمو فرهاد تماس گرفتم .

عمو : بله بفرمایید  ...

من : الو عمو سلام پارمیسم 

عمو : خدا رو شکر دخترم کجایی ؟ دو روزه دنبالت میگردیم ..

من : عمو من شهر ..... هستم اومده بودم گمرک برای جنسا که پلیس گرفتم ...

عمو : یا خدا تو هم ؟ کجایی الان ؟ این دو روز زندان بودی ؟

من : عمو نه .....

پارسا که دید حال من مساعد نیست گوشی رو گرفت و برای عمو مختصر توضیح داد کجام چی شده .

عمو دو ساعت بعد رسید .

عمو : سلام ... خوبی ؟

و منو محکم بغل کرد . منم که هنوز تو ترس بودم محکم چسبیدم بهش و گریه ام گرفت . بعد از یه کم که آروم شدم عمو با پارسا احوال پرسی کرد و نشستند ، پارسا هم همه چیز رو توضیح داد ، اینکه منو تو گمرک گرفتند ، وکالت خسروی ، وثیقه ای که فهمیدم خودش پرداخت کرده و بیهوشیم که دو روزه تو بیمارستانم . عمو هم کلی ازش تشکر کرد .

من : عمو بهزاد و مالک شرکت چی شدن ؟

عمو با اخم گفت : منظورت همون دختره سانازه ؟ 

من : آره ... کجان ؟ تو راه فرودگاه سالی منشی دفتر تماس گرفت گفت وقتی تو شرکت .... بودن همراه اونا گرفتنشون .

عمو با حرص گفت : تو میدونی بهزاد با اون دختره چه رابطه ای داره ؟

من : چطور ؟... آشنان دیگه ..... طوری شده ؟ حالا کجان ؟

عمو که مشخص بود باور نکرده گفت : دختره که وقتی بردنش بازداشتگاه کلی داد و بیداد کرده بعد هم حالش بد شده ، اون بیمارستانه بیهوشه هنوز به هوش نیومده ، بهزاد رو هم دیروز به زور با وثیقه ی سنگین آزادش کردن ، مگه اینکه اون دختره به هوش نیاد ببین با شما ها چکار کرده !

من : نگین عمو جون سانازم بیگناهه همه اینا کاره اون شرکتست . بهزاد حالا کجاست ؟

عمو : با حفاظت یه مامور خونه است به زوره ماموره تو خونه مونده وگر نه میخواد بره اون دختره رو ببینه .... ببینم پارمیس تو واقعا نمیدونی چی بین بهزاد و اون دختره سانازه ؟

من : عمو جون به من ربطی نداره از بهزاد بپرسین .

عمو : خیلی خب تو هم نگو بالاخره میفهمم اون کیه . خب حالا کی مرخص میشی ؟ باید برگردیم میترسم بهزاد بزنه به سرش بره بیمارستان .

پارسا دخالت کرد و گفت : ببخشید دخالت میکنم ولی خانم سالاری شما نمی تونین از این شهر خارج بشین ، تعهدتون یادتون رفت ؟

من با تعجب پرسیدم : یعنی نمیتونم برم شهر خودم ؟

پارسا : چرا ولی اول باید هماهنگ شه ظاهران اونشب یادتون رفته بگین ساکن اینجا نیستین تا آقای خسروی اجازه ی رفتن به شهر خودمونو بگیره !

عمو باید برمیگشت و نمیتونست تا گرفتن اجازه پیشم بمونه از طرفی هم امکان داشت خسروی نتونه امروز کارو درست کنه و من مجبور میشدم تا فردا بمونم .

عمو تا یک ساعت پیشم بود و وقتی دکتر مرخصم کرد و مطمئن شد که خوبم رفت . پارسا با خسروی تماس گرفت و فرستادش برای گرفتن مجوز خروج از شهر . ساعت 2 ظهر کارهای ترخیصم انجام شدو با پارسا اومدیم بیرون و سوار ماشینش شدیم .

من : واقعا شرمندم این دو روز از کار و زندگی افتادین .

پارسا : این چه حرفیه خب حالا تا نادر مجوز رو بگیره موافقین بریم یه چیزی بخوریم ؟

من : موافقم بریم .

با پارسا رفتیم به یه رستوران که خودش قبلا رفته بود . ناهار خوردیم و بعدش هم قهوه سفارش دادیم ، داشتیم قهوه میخوردیم که تلفن پارسا زنگ زد ، به صفحه نگاه کرد و گفت : نادره !

پارسا : سلام نادر جان .... چی شد ؟ ...... گرفتی ؟

.....

پارسا : تا کی ؟ 

.....

پارسا : باشه ... چاره چیه ..... من مستقرشون میکنم و خبرت میکنم ...

....

پارسا : پس پیگیرش باش ...... فعلا ....... خدانگهدار .

من : چی شد ؟ گرفتن ؟

پارسا : نه متأسفانه گفتن مسئول پرونده رفته شهر خودمون برای بازجوییه شخصی نیست ، دادستان هم باهاشه پس فردا میاد و تا تایئد شدن مدارکتون باید بمونید !

من : یعنی تا مدارک تایئدیه بار رو بررسی کنند ؟

پارسا : اینجور گفتن !

من : حالا چکار کنم ؟ 

پارسا : فعلا که نمیتونید برگردید پس مجبورید تو هتلی یا اگر کسی رو اینجا دارید پیشش بمونید و سریعا هم به پلیس اطلاع بدین کجایین .

من : کسی رو اینجا ندارم پس باید برم هتل .

پارسا : باشه پس سریعتر بریم چون باید نادر اعلام کنه کجا می مونین .

گمرک تو یه شهر با 2 ساعت فاصله با شهر خودمون بود و یه شهر کوچیک محسوب میشد پس از هتل آنچنانی هم خبری نبود پس پارسا تو یه هتل 4 ستاره برام اتاق گرفت و مستقرم کرد و خودش رفت تا با خسروی محل سکونتم رو اعلام کنند و هم خبری از پرونده بگیرن .

شب پارسا و خسروی اومدن هتل . شرکت حمل و نقل ..... که اجناسمونو باید وارد میکرد مقدار یک تن کوکایئن جاساز کرده و با اجناسون سعی کرده بود وارد کنه که تو گمرک لو رفته بود همه رو گرفتار کرده بود . مدارک تایئدیه بارمون رو خسروی تحویل داده بود و سعی میکرد اثبات کنه که مواد بعد از بارگیری و تایئد ماموره کنترل جاسازی شده . مدارکمون درست بود ولی باید اصل بودنشون ثابت میشد و این خودش چند روزی وقت میبرد . ساناز به عنوان مالک شرکت تو بازداشت بود ، ساناز ترس از تنگنا (تر از محیط های بسته) داشت و زمانی که وارد بازداشتگاه میشه از ترس داد و بیداد میکنه که درش بیارن ولی نگهبان توجهی نمی کنه و بعد از مدتی ساناز بیهوش میشه و تنها زمانی متوجه میشوند که برای بازجویی میان سراغش ، به بیمارستان منتقل میشه و تا الان بیهوشه . حداقل بیهوشه و نمیفهمه چه بلایی داره سرمون میاد . منم که به عنوان مدیر پام حسابی گیره و احتمالا تا حالا دانشگاه از جریان مطلع شده . 

بعد از اینکه خسروی اطلاعاتی که به دست اورده بود و داد و یه سری سوالم درباره شرکت ازم کرد رفت ولی پارسا موند و شام سفارش دادیم . اونم تو همان هتل اتاق گرفت چون نمیتونست شبانه برگرده . شام رو اوردن و مشغول شدیم .

پارسا : خانم سالاری منو یادتون نیومده ؟

از سوالش حسابی جا خوردم ولی چرا برام از همون لحظه ای که تو دفترش دیده بودمش آشنا بود ولی با اتفاقاتی که افتاده بهش فکر نکردم .

من : آشنایین ولی .....

پارسا خندید و نگاهم کرد و منتظر شد که من یادم بیاد .

من : احساس میکنم قبلا دیدمتون ولی یادم نمیاد .

پارسا : حدوده یک سال پیش ملاقات داشتیم ...

من همونجور گیج نگاهش کردم .

پارسا با خنده ادامه داد : یادتونه اونشبی که توخیابانه ...... با یکی برخورد کردین و بستنی ها ریخت روتون ؟

من که حسابی تعجب کرده بودم از دهنم در رفت : شما همون بی حواسه این که منو با بستنی یکی کرد ؟

پارسا خنده اش بیشتر شد و گفت : البته خودتونم حواستون نبود ولی بله من همونم ، اونشبم قبول نکردین که حواستون نبود ! 

کلی با پارسا بحث کردیم ولی آخرش هم نتونست قانعم کنه که حواسم نبود خب آخه من که داشتم پشت سرمو نگاه میکردم اون بود که از رو به رو میاومد و باید حواسش میبود . البته به خودم که نمیتونم دروغ بگم منم مقصرم ولی اعتراف ...نه عمرا قبول کنم منم حواسم نبوده !

صبح ساعت 9 خسروی تماس گرفت و گفت تو لابی هتل منتظرمه . لباسامو عوض کردم و رفتم پایین .

من : سلام آقای خسروی .

خسروی از جاش بلند شد و بعد از سلام و احوال پرسی برگه ای رو گرفت طرفم .

خسروی : بفرمایید اینم مجوز خروج از شهر فقط همیشه در دسترس باشید .

با خوشحالی گفتم : وای ممنونم .... نمیدونم چطور ازتون تشکر کنم واقعا زحمت کشیدین .

خسروی : خواهش میکنم خانم ، فقط یه چیزی پارسا صبح تماس گرفت گفت تا ظهر میاد ، گفت صبر کنید .

من : باشه ، بازم ممنون .

بعد از خداحافظی با خسروی برگشتم هتل و دوش گرفتم و آماده نشستم . 

آخیش بالاخره دارم میرم . یه هفته است اینجا پوسیدم ، باز خدا به این پارسا خیر بده که یک روز در میون می اومد وگرنه من اینجا تنهایی دق میکردم .

ساعت 1 پارسا رسید و بعد از خوردن ناهار راه افتادیم . وقتی رسیدیم شهر پارسا پرسید : آدرستون ؟

من : خیابان ............

پارسا : این خونه ی خودتونه ؟

با تعجب پرسیدم : بله چه طور ؟

آخه یه جور با شک پرسید .

پارسا کمی مکث کرد و گفت : قبل از اینکه بریم خونتون باید یک مسئله ای رو بگم نمیدونم نادر گفته یا نه ..... خونه ی شما و خانم امانی بعد از دستگیریتون تفتیش شده و تا الان در اختیاره پلیسِ و همچنین لپ تاپ و تمام مدارک موجود تو خونه هم دست پلیسِ الان برای تحویل خونه باید برین اداره پلیس ، خونه تحت حفاظت پلیسه .

نه ! خدای من این دیگه از تحملم خارجه ، اینا دارن مثل قاتل های ذنجیره ای باهامون رفتار میکنن ، اون از بهزاد بیچاره که تحت مراقبته و نمیتونه ساناز رو ببینه ، اون از ساناز که تو بازداشت خونگیه اینم از من که همه ی زندگیمو ریختن به هم . یعنی چی میخواد بشه ؟

با پارسا رفتیم اداره پلیس بعد از کلی کاغذ بازی اجازه ی زندگی کردن تو خونه ی خودمو گرفتیم . کم کم دارم به این باور میرسم که اگه تو ایران پیش خانوادم بودم این بلا به سرم نمی اومد ، بازداشت نمیشدم ، پام تو یه پرونده ی قاچاق باز نمیشد ، اینقدر ترس هم نداشتم که خدایی نکرده نتونیم چیزی ثابت کنیم و زندانی بشیم . وای نه نه نه . 

**********************************

در خونه داره از جا کنده میشه و مجبورم پاشم اه نمیزارن یه روز راحت بخوابیم . با چشمای نیمه باز رفتم در و باز کردم و برگشتم ولو شدم رو کاناپه که اول صدای بهزاد اومد و بعد احساس کردم رو هوام . سریع چشمام رو باز کرد . بلــــــــــه من رو هوام ! بهزاد طبق عادت همیشگیش زمان هیجانش هر کی اطرافش باشه رو رو هوا میچرخونه . از این موضوع اصلا تعجب نکردم چون عادت دارم ولی از صحنه ای که بعد از هر دور که به طرف در میشم میدیدم تعجب کرده بودم . پارسا و خسروی با خنده و ابرو های بالا رفته داشتن به منو بهزاد نگاه میکردن . بعد از چند دور چرخش کامل بالاخره رضایت داد و گذاشتم پایین .

بهزاد با ذوق : وای پارمی تموم شد ......... رای رو دادن ....... بالاخره بیگناهیمون ثابت شد .

من در حالی که از خوشحال بغض کرده بودم گریم گرفته بود : خدا رو شکر ..... بالاخره 

بهزاد محکم بغلم و منم از خوشحال نتونستم جلو گریم رو بگیرم . بعد از تقریبا یک ماه و نیم ترس و استرس و اضطراب بالاخره دادگاه رای به بیگناهیمون داد . گر چه دیگه هیچ چیز مثل سابق نمیشه ولی دیگه ما متهم نیستیم ، حالا میتونیم به زندگیمون برگردیم گر چه احتمالا بازگشتمون به دانشگاه سخت خواهد بود . آخه دانشگاه بعد از اینکه از جریان با خبر شد ما سه تا رو اخراج موقت کرد تا اگر جرممون ثابت شد کلا پرتمون کنند بیرون .

یه کم که هیجانمون خوابید تازه یاد پارسا و خسروی افتادیم که همینجوری دم در ایستادن . تو این مدت پارسا خیلی کمکمون کرد وجود خسروی نعمتی بود و این از لطف پارسا بود . با هم دیگه خودمونی شده بودیم . بعضی شب ها برای اینکه یکم حواسمون از جریان پرت بشه یا تو خونه من یا ساناز جمع میشدیم و پارسا هم می اومد . من ، ساناز ، بهزاد ، باران و پارسا یه جمع دوستانه خوب تشکیل داده بودیم . 

تعارف کردم بشینند و رفتم لباسام رو عوض کنم آخه تازه متوجه شدم که همون بلوز و شلوار خرسی که برای خواب میپوشم تنمه . تا اومدم بهزاد قهوه درست کرده بود و داشت با کیک شکلاتیم که دیشب که باران پیشم بود هوس کرده بود و من پخته بودم از آشپز خونه اومد بیرون و قهوه ها رو تعارف کرد و نشستیم .

بهزاد در حالی که داشت بزرگترین تکه که شکلاتش هم زیاد باشه رو انتخاب میکرد گفت : آقای خسروی ، پارسا بفرمایید  که اگر نخورین از دستتون رفته ، این پارمی همیشه کم میپزه واسه همین زود تموم میشه .

من : من اگه سه برابر اینم درست کنم شما تو یک ساعت تموم میکنی .

بهزاد که کیکش رو انتخاب کرد بود و داشت میخوردش گفت : کیکو درست میکنن که بخورن خب ! 

پارسا در حالی که داشت ریز ریز به کارهای بهزاد میخندید یه تکه برداشت و گفت :

خب حالا چه کار میکنی ؟

من : نمیدونم ، فعلا باید بریم دانشگاه ببینیم دوباره راهمون میدن یا نه . درباره ی شرکتم هم باید ببینم ساناز چکار میکنه گر چه ...

بهزاد پرید وسط حرفم و گفت : ساناز شرکتو میخواد واگزار کنه !

من : بهتر ! من که شخصا دیگه نمیخوام برگردم اونجا .

پارسا : پس چکار میکنی ؟

من : نمیدونم ، باید دنبال کار جدید باشم .

پارسا : خب من یه پیشنهادی دارم .

من : چه پیشنهادی ؟ 

پارسا : پینهاد کار !

من : کار ؟

پارسا : بله راستش شرکت در حال توسعه است و به یکی نیاز دارم که مطمئن باشه و کمکم کنه . 

بهزاد : یعنی منشی ؟

پارسا : نه ... منشی چیه ؟ منظور من کسی که بتونه کار ها رو مثل خودم کنترل کنه ، کسی مثل یه دستیار یا معاون .

بهزاد : آهان منظورت آچارفرانسه هست .

با این حرف بهزاد که کاملا عادی گفت چشم های پارسا گرد شد و منم بهش چشم غره رفتم ولی اصلا حواسش نبود داشت کیک میلنبوند .

من : شما نمیخواد سِمَت پیشنهادی رو تشریح کنی شما کیکتو بخور .

بهزاد : ببین خودت گفتی بخور بعد غر نزنی .

پارسا : خب موافقی ؟ ببین به هر کسی نمیتونم اعتماد کنم چون قراره کل کارا دستش باشه و از اونجایی که بهت اعتماد دارم این کارو بهت پیشنهاد میدم .

من : نمی دونم ..... از پیشنهادت خیلی ممنونم و باعث افتخارمه که بهم اینقدر اعتماد داری ولی خودت میدونی من تازه دانشجویه مدیریت بازرگانیم و هنوز مبتدی تو کار ، تجربه آنچنانی ندارم ، من فقط یک سال مدیر دفتر ساناز بودم که اونم خودت میدونی کاره پیشرفته ای نبود ولی شرکت تو علاوه بر حمل و نقل تو کار صادرات و وارداته و کارتون چه طور بگم ؟..یه جورایی ...

پارسا : میترسی از پس کار بر نیایی ؟ و ...

بهزاد دوباره پرید وسط حرف : میترسه گند بزنه مثلا لوازمه آرایشی واسه کارخونه ماشین سازی وارد کنه !

من : قاشق نشسته ! اینقدر نپر وسط حرفمون !

بهزاد : چشم الان میرم تو سینک تا شسته شم .

بعد رفت و تو سینک دستاشو شست .

من : اگه الان ساناز اینجا بود ....

بهزاد سریع ادامه داد : یه جیغ فوق بنفش میکشید . حالا خدا رو شکر نیست اگر کسی آنتن نشه .

من خیز برداشتم براش که در رفت و رفت بیرون در رو محکم بست و از پشت در داد زد : میرم خودم اعتراف کنم تا از مجازاتم کم شه تا بعضی ها نرفتن سوسه بیان برامون .

داد زدم : برو بچه خیلی رو داری به خدا !

برگشتم طرفت پارسا.

من : واقعا ببخشید بعضی مواقع نمیشه تحملش کرد .

پارسا : اشکال نداره . ببین خودم میدونم تجربه ات چقدره ولی اینم میدونم که تو این یک سال تونستی فروشگاه ساناز رو تبدیل به یک شرکت واردکننده ی پوشاک گرچه کوچیک ، کنی و این از جدیتت تو کار و توانایی هاته . با کار تو شرکتم هم من از توانایی هات استفاده میکنم هم کارام دست یه فرد مطمئنه و تو هم میتونی هم تجربه کسب کنی همم خیلی چیز ها یاد بگیری منم سعی میکنم تا کجا که میتونم دانسته هامو در اختیارت بگذارم . کارمونم زمانبندی خاصی نداره و میتونی به دانشگاهتم برسی . خب حالا نظرت چیه ؟

من : خیلی ممنونم مطمئن باش تمام تلاشمو میکنم .

**********************************

کار تو شرکت پارسا واقعا خوبه اوایل یکم مشکل داشتم ولی کم کم وقتی با روند کار شرکت آشنا شدم بهتر شد . دفتر من کنار دفتر پارساست ولی اکثرا وقتی خودش هست تو دفترشم تا کارا رو هماهنگ کنیم . در هفته من 3 روز صبح ها کلاس دارم و عصر ها میام شرکت ، تو اون سه روز پارسا صبح ها حتما تو شرکته ، همیشه باید یکیمون باشه . با کلی شرط و تعهد و کلی دنگ و فنگ برگشتیم دانشگاه . سانازم دفتر رو واگذاز کرد البته چیزی دیگه ازش نمونده بود نمایندگی رو که از دست داده بودیم بقیه قرارداد ها هم بعد پلوم موقت فسخ شده بود ، سانازم دیگه نمیخواست دفترو نگاه داره الانم سرمایشو تو تجارت سرمایه گذاری کرده .

گروه دوستیمون خیلی خوبه شنبه یکشنبه ها جمع میشیم یا به مسافرت های کوچیک یا به قول بهزاد مسافرتک میریم یا میریم مزرعه ی پارسا . پارسا یک مزرعه در فاصله ی 5 ساعت با شهر داره .

پنجشنبه بود و تو دفترم داشتم مطالب جلسه ی فردا رو که با مدیران چند کارخونه ی بین المللی داشتیم رو آماده میکرد که پارسا اومد .

پارسا : سلام .... خسته نباشی ......... مطالب فردا آماده شد ؟

من : ممنون ، آره فقط مونده دسته بندی کنم و تو کاور ها بزارم .

پارسا : واسه فردا همه چیز آمادست ؟

من : آره ، همه چیز درسته .

پارسا : ببین میخواستم باهات حرف بزنم وقت داری ؟

من : بزار اینارو تمام کنم الان .

پارسا : بزارشون برندا ( منشی شرکت ) فردا درستشون میکنه ، مرتب کردن اتاق کنفرانس با اونه اینارو هم خودش درست میکنه .

من : باشه . بفرمایید  ، کاری داشتی ؟

پارسا : بعد از اینجا کاری داری ؟ جایی باید بری ؟

من : نه چطور ؟

پارسا : خب پس میای بریم شام ؟

من : بریم .

با پارسا رفتیم یکی از رستورانای خوب که چند باری گروهی اومدیم . شام سفارش دادیم .

من: خب ؟ کارت چی بود ؟

پارسا : فردا شب به افتخار قراردادی که فردا میبندیم با پدرام ( آشنای پارسا که من به دفعات تعریفش رو شنیدم ولی تا حالا ندیدمش . ظاهرا یک میلیادر با نفوزه ) یک مهمونی ترتیب دادیم ، ساعت 7 . میخواستم ازت برای فردا شب دعوت کنم به عنوان همراهم . افتخار میدی ؟

من : کیا دعوتن ؟

پارسا : مهمونیه مهمیه ، مدیرای شرکت های بزرگ ، کارخونه دارایی که باهاشون قرارداد داریم یا به نوعی آشناییم ، مدیرای جلسه ی فردا و یک سری از دوستای مشترک من و پدارم .

من : ممنون از دعوتت ولی آخه من بین اون همه آدم مهم کسی رو نمیشناسم و..

پارسا : اگر افتخار بدی و به همراهم به جشن بیای ، میخوام تو رو بهشون معرفی کنم .

من : راستش نمیدونم ...

پارسا : میایی ؟ به خاطر من ! 

با لبخند گفتم : حتما ، ممنون از دعوتت .

پارسا : خوشحالم قبول کردی فردا ساعت 7 میام دنبالت . خوبه ؟

من : خوبه .

**********************************

امروز تا ساعت 11 کلاس داشتم و. بعد از کلاس ساناز اومده دنبالم تا بریم لباس بگیرم . برای جلسه ی امروز یک هفته پیش با باران اومدیم و من یک کت و دامن شیری خیلی شیک گرفتم . برای جشن امشب چیزی نداشتم . 

ساناز : پارمی این چطوره ؟

من : خیلی قشنگه !

ساناز : برو پرو کن ببین چطوره ؟

لباسو گرقتم و دوباره برگشتم تو اتاق پرو . هر کاری کردم نتونستم زیپ لباشو بالا بکشم ناچار در رو درز کردم و سانازو صدا کردم و بعد از بستن زیپ برگشتم سمتش .

ساناز : وای ..... پارمی خیلی قشنگه ، خیلی بهت میاد !

بعد از تایئد ساناز برگشتم تو اتاق تا خودمم تایئدش کنم و درش بیارم . 

ساناز راست میگفت خیل قشنگه یک لباس ماکسیه قرمز رنگ تنگ که انداممو خیلی قشنگ نشون میداد . یک چاک از کنار تا بالای زانو داشت که روی زانو با دو ردیف نگین به هم وصل بود و میشه گفت چاکش که برای راحت راه رفتن ایجاد شده بود چون لباس تنگ بود ، فقط تا زیر زانو کاربرد داشت . لباس بندی بود ، دو ردیف نگین که روی هر سرشونه لباس رو مثل بند لباس نگاه میداشتن . پارچش قرمز براق بود . پوستم سفید بود و رنگ قرمز خیلی بهم می اومد . بعد از حساب کردن با ساناز اومدیم بیرون . 

رفتیم خونه من یه دوش گرفتم و برای جلسه آماده شدم . موهامو ساناز برام اتو کرد و باز گذاشتمشون ، یه آرایش ملیحم کردم و آماده تو آینه نگاه کردم . خیلی خوب شده بودم . با این کت و دامن شکل این مدیرای مطرح شدم . 

جلسه ساعت 3 شروع میشد . مدیرا صبح رسیده بودند و پارسا رفته بود استقبالشون و برده بودشون هتلی که از قبل رزروش کرده بودم . 

ساعت 2 بود که رسیدم .

من : سلام برندا جان .... آقای صدر اینجان ؟

برندا : سلام خانم سالاری ..... بله تو دفترشونن گفتن وقتی اومدین بگم برین پیششون .

من : ممنون الان میرم . کاور های جلسه رو آماده کردی ؟ همه چیز مرتبه ؟

برندا : بله خانم صبح همه رو دسته بندی کردم و تو اتاق کنفرانس آمادن فقط مطالب شو دست شما بود ، اونا رو هم اگر بدین آمادشون کنم دیگه کاری نمیمونه .

فلشم رو از کیفم در اوردم و دادم بهش و رفتم سمت دفتر پارسا . در زدم و با صدای بفرمایید ش رفتم تو .

من : سلام .... خسته نباشی 

پارسا : سلام اومدی ؟ مطالب شو دستته ؟

من : آره الان دادمشون به برندا . همه چیز مرتبه ؟

پارسا : آره ، نیم ساعت دیگه پنج تا ماشین میرن هتل دنبال مدیرا .

من : همون پنج نفر اومدن ؟ همراه اضافه نداشتن ؟

پارسا : چرا دو نفرشون با دستیاراشون اومدن .

من : چی کارشون کردی ؟ من فقط 5 تا اتاق رزرو کرده بودم !

پارسا : نگران نباش خدا رو شکر هتل اتاق خالی داشت گرفتم . خب اگه آماده ای بیا یه مرور کنیم .

جلسه خیلی خوب پیش رفت . بماند که با یکی از مدیرا سر یه موضوعی یکم بحث کردیم ولی در نهایت تونستم تو بحث پیروز بشم و شرایط خودمونو پیش ببرم . پارسا منو به عنوان مدیر دوم معرفی کرد . بعد از اتمام جلسه و بستن قرارداد از همه پذیرایی شد و پارسا دوباره بهشون درباره جشن شب یادآور شد . بعد از رفتن مدیرا منو پارسا رفتیم دفترش و هر کدوم رو یه مبلی ولو شدیم .

پارسا : وای به عمرم همچین جلسه ای نداشتم .

من : وای آره خیلی عصا قورت داده بودن ، اه چقدرم از خودشونو نظراشون مطمئن بودن .

پارسا باخنده گفت : درسته ولی خوب کوبوندیش ! بیچاره تا آخر جلسه دیگه حرفی نزد .

من در حالی که میخندیدم گفتم : حقش بود ، ا ا ا ا صاف تو صورت من میگه کارتون قابل قبول نیست !

پارسا : خب ! حالا دیگه حرص نخور ! حالا که بیچاره کلا از به دنیا اومدنش پشیمونه !

من : تازه کمشه !

پارسا : خب پاشو بریم ! واسه شب کلی کار داریم ، باید آماده بشیم ناسلامتی میزبانیم . 

تا برگشتم خونه ساعت یک ربع به شیش بود . سریع با ساناز تماس گرفتم که اومدم و در رو درز کردمو پریدم تو حمام . ساناز قرار بود موهامو درست کنه . 

هوله پیچ اومدم بیرون و نشستم روی صندلی میز آرایش . ساناز جلوی موهامو پوش داد و به طرف بلا جمع کرد کنار موهامم به صورت دو نوار به طرف پشت برد و پشت موهامم اول صاف کرد و پایین هاشو با بابلیس حالت داد . حالا من تو توصیف مدل مو و لباس خوب نیستم همینقدر بگم که با ارایشی که کرد ، وقتی تو آینه خودمو دیدم خودمم خودمو اول نشناختم . 

ساناز : خیلی خوشگل شدی پارمی بیا اینارم بنداز .

تو دستش یه جعبه ی جواهرات بود . وقتی بازش کرد یک گردنبند طلای سفید با سه ردیف برلیان و گوشواره های هم مدلش و یک دستبند همون جوری با 7 ردیف برلیان . خیلی شیک بودن و صد البته گرون . با اون همه برلیانی که توش کار شده بود حتما قیمتش خیلی بالا بود .

من : وای ساناز خیلی قشنگه ولی من نمیتونم استفادش کنم اینا خیلی گرونن .

ساناز : چی میگی پارمی ، تو برام خیلی عزیزی اینا در برابر دوستیمون هیچ ارزشی ندارن . اینا هدیه است از طرف یه دوست که موقع خداحافظی بهم داد ، خیلی برام با ارزشه و برای همینم میخوام تو امشب ازشون استفاده کنی چون تو هم جزو چیز های با ارزشمی .

سانازو محکم بغل کردم ، اون واقعا دختر فوق العاده ایه .

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

ساناز خودش جواهرات رو برام انداخت واقعا قشنگ بودن گردنبندش تناسب خاصی با بند های نگینی لباسم داشت . ساعت 6.50 دقیقه پارسا رسید ساناز در رو باز کرد و منم رفتم تا از تو اتاق شنل خز قرمزمو که همراه لباس بود و همچنین کیف مخصوص لباس که از چرم قرمز بود و روش نگینکاری داشت رو بردارم و کفش هامم بپوشم . کفش ها هم همراه لباس بود ، یک کفش پاشنه 15 سانتی که جلوش با بند های نگینی از همونا که روی لباسم بود کار شده بود . کلا لباسام ست بود و همشونو با هم خریده بودم . شنلمو برداشتم و امدم بیرون پارسا داشت با ساناز احوال پرسی میکرد . سلام کردم رفتم جلو . پارسا سرشو بلند کرد و تا جواب سلاممو بده ولی هر چی منتظر شدم جوابمو نداد . داشت خیره نگاهم میکرد من همینظور ، حسابی تیپ زده بود ، همیشه شیکپوش و خوشتیپ بود ولی امشب یه چیز دیگه شده ، کت شلوار توسی با پیراهن سفید و کراوات نوک مدادی ، فوق العاده شده بود . بعد از چند ثانیه به خودش اومد و آروم سلام کرد .

ساناز لبخند بدجنسی از حالت پارسا زد و گفت : خب من دیگه برم ، خوش بگذره .

ساناز رفت و در رو پشت سرش رو هم گذاشت . صدای در آسانسور اومد .

من : خب ! بریم من حاضرم .

پارسا لبخند قشنگی زد و گفت : خیلی خوشگل شدی فکرکنم امشب همه به من به خاطر همراهی خانم زیبایی مثل تو حسودیشون بشه ! 

من با لبخند گفتم : تو هم خیلی خوشتیپ شدی منم فکر کنم خانم های جشن بهم حسودی کنند .

پارسا لبخند زد و اومد شنلمو گرفت انداخت رو شونه هام . شنلم تا روی باسنم بود ولی همینم خوب بود آخه هوا حسابی سرد شده بود و چند روزی بود که برف می اومد .

رسیدیم دم یک خونه ی بزرگ ویلایی درش باز بود یک پیر مرد کنار در ایستاده بود و مهمونا رو راهنمایی میکرد طرف جایی که ماشین ها پارک شده بودند . بعد از پارک ماشین پارسا پیاده شد و در طرف منو باز کرد و دستشو گرفت طرفم . منم شیک دستشو گرفتم و پیاده شدم . پارسا بازوشو گرفت طرفم و منم دستمو حلقه کردم دور بازوش و با هم وارد شدیم . دم در یک خانم شنل من و کت بلند پارسا رو تحویل گرفت و پارسا دوباره بازوشو گرفت طرفم و با هم وارد سالن شدیم . 

سالن پر مهمونایی بود که همشون با لباس های خیلی شیک گروه گروه ایستادن دارشتند صحبت میکردند . یک کم که پیش رفتیم یه آقای تقریبا همسن پارسا با لبخند اومد طرفمون .

غریبه : به سلام پارسا جان اومدی ؟

پارسا : سلام مهران جان شبت بخیر .

مهران رو به من به انگلیسی گفت : سلام خانم خوش اومدین .

بعد رو به پارسا به فارسی گفت : معرفی نمیکنی ؟

پارسا با یه لبخند به فارسی گفت : ایشون خانم پارمیس سالاری هستن . 

مهران با قیافه نیمه متعجب گفت : همون مدیر دوم شرکت که تعریفشو میکردی ؟

احساس کردم پارسا یکم هول شد : بله خودشونن .

مهران دستشو به طرفم گرفت و گفت : خیلی از آشناییتون خوشبختم خانم ، من مهرانم دوست پارسا .

منم بهش دست دادم و گفتم : همچنین .

پارسا : مهران ، پدرام کجاست ؟ 

مهران : سالن بالا داره با گومز حرف میزنه .

پارسا اخماش رفت تو هم و رفت طرف پله ها منم که به عنوان همراهش دستم حلقه بود دور بازوش باهاش رفتم .

سالن بالا مثل سالن پایین خیلی شیک بود کلا خونه اشرافی بود . رفتیم بالا و با پارسا رفتیم سمت دو مرد میانسال که یکیشون پشتش به ما بود . وقتی رسیدیم نزدیکشون بلند شدند و دست دادند و اونی که روبه رو بود رفت . پارسا دستی به شونه ی مرد زد و مرد برگشت طرفمون .

پارسا : سلام پدارم جان ! باز چی شده بود ؟

مرد برگشت و گفت : سلام .. پارسا جا....

یکدفعه نگاهش به من افتاد و جملش رو نیمه تموم گذاشت و خیره شد بهم . نمیدونم نگاهش چی داشت ولی با دیدنش یه حالی شدم . 

پارسا که دید مرد حرفش نیمه تموم موند با تعجب نگاهش کرد و گفت : پدارم ؟ چی شد ؟ 

مرد همچنان خیره نگاهم میکرد . پارسا رد نگاهش رو گرفت و رسید به من که منم داشتم نگاهش میکردم . 

پارسا در حالی که متعجب بود گفت : معرفی میکنم ایشون خانم پارمیس سالاری هستن همون که گفته بودم ! 

مرد : سالاری ؟

پارسا : آره چطور ؟ میشناسی ؟

مرد دستش رفت سمت قلبش و صورتش جمع شد . پارسا سریع گرفتش و نشوندش رو مبل .

پارسا با نگرانی پرسید : چی شد پدرام ؟ حالت خوبه ؟ 

بعد رو به من تقریبا با صدای بلندی گفت : برو یک لیوان آب بیار .

حسابی شکه شده بودم ، اصلا یادم رفت بپرسم آشپزخونه کجاست . دویدم سمت پله ها ، آخرین پله بودم که مهران رو دیدم سریع رفتم پیشش و پرسیدم : آشپزخونه کجاست ؟

بیچاره یه لحظه مات نگاهم کرد و گفت : انتهای راهرو . و بعد با دستش یه راهرویی رو نشونم داد . 

اومدم برم که پرسید : ببخشید مشکلی پیش اومده ؟ 

من در حالی که گیج بودم گفتم : آره یه لیوان آب میخوام برا اون آقا .

مهران با تعجب پرسید : کدوم آقا ؟

من در حال که به سمت آشپزخونه میرفتم و مهران هم داشت دنبالم می اومد گفتم : آقایی که بالا هستن ، حالشون بد شد . 

رسیدم اشپزخونه و از رو میز یه لیوان برداشتم و از تنگ پر کردم .

مهران : پدرام ؟

من : فکر کنم ! 

با مهران سریع اومدیم بالا . مهران رفت طرف پارسا و اون مرده .

مهران : چی شده پارسا ؟ پدارم چشه ؟

من : بیا بگیر . اگه نیازه اینارم اورد .

لیوانو دادم دستش و دستمم گرفتم طرفش ، تو لحظه آخری که داشتیم از آشپزخونه بیرون می اومدیم یه مشت قندم برداشته بود .

مهران دست اون مرد و گرفت و وقتی دید من قندم اوردم گفت : پارسا قند ها رو هم بریز دستش سرده فشارش دوباره پایینه ، فکر کنم دوباره افت قند داره .

پارسا قند ها رو ازم گرفت و ریخت تو آب .

پارسا : حالا با چی همش بزنم ؟

رو میز دو تا لیوان شربت بود که توشون از این قاشق های بلند مخصوص شربت بود ، سریع یکیشو برداشتم گرفتم سمت پارسا .

من : بیا بگیر ، با این هم بزن .

مهران سر مرد و بغل کرد و آروم آب قند رو به خوردش داد . 

همان موقع یه خانم که معلوم بود مستخدمه اومد و گفت که مدیرایی که ظهر باهاشون قرارداد بستیم اومدن

من : من میرم پایین استقبالشون . 

پارسا : ممنون نباید مهمونا چیزی بفهمن .

سری تکون دادم و رفتم پایین . وقتی رسیدم پایین تازه کت هاشونو تحویل داده بودند و داشتند وارد مجلس میشدن . منم شیک رفتم سمتشون ، خوش آمد گفتم و راهنمایشون کردم سمت مبل ها و خودمم از یکی از مستخدما که برای پذیرایی بین مهمونا میگشتن خواهش کردم براشون نوشیدنی ببرن و رفتم طرفشون . مردی که تو جلسه باهاش بحث داشتم با دیدنم بلند شد و دستم رو گرفت .

مرد : واقعا زیبایید خانم بهتون تبریک میگم .

از لحنش چندشم شد یه جوری نگاهم میکنه که احساس میکنم هیچی تنم نیست . من هنوز زبانم خیلی خوب نبود و علاوه بر اون اون مدیر یه کارخونه ی بزرگ بود وگر نه بخاطره اینجور حرف زدنش یه جوابی بهش میدادم که اون سرش ناپیدا .بعد سعی کرد دستمو ببوسه که با یه لبخند که بیشتر دهنکجی بود دستمو کشیدم . 

من : ممنون . بفرمایید  بشینید . 

حقمه ! تا من باشم اینجور لباس نپوشم ! شیکی بخوره تو سرم ! لباس اینجوری برا چیمه ؟ خوب شد ؟ این پیر کفاره اینجور نگاهم کرد ؟

ناچاری تو جمعشون موندم و با فاصله ی دو مبل از اون نسشتم . بحثشون نه سر داره نه ته . اه حالم بد شد ! این پارسا هم نمیاد ! یعنی اون مرده چش شد ؟ پارسا وقتی فهمید بالاست و داره با اون مرده اسمش چی بود ؟ گا ؟ گی ؟ ها گومز ! آره ! وقتی فهمید داره با اون صحبت میکنه اخماش رفت تو هم بعدم که رفتیم بالا از مرده پرسید باز چی شده بود . از لحنش معلوم بود که از اون یارو خوشش نمی اومد ، شاید قبل رفتن ما با اون بحثشون شده بود ؟ نمیدونم یعنی ....

تو فکر بودم که یه دستی اومد جلوم با تعجب به دسته نگاه کردم و بعد به صاحبش . اه این که همین مدیرست ! چی میخواد ؟ 

با استفهام نگاهش کردم ، انگاری فهمید متوجه اش نشدم .

مدیر : ببخشید افتخار رقص میدین ؟

نههه ! همینم مونده که با تو برقصم ! ایییی چندش با اون نگاه کردنت .

اومدم مخالفت کنم که خودش پرو دستم رو گرفت و تقریبا کشوند برد سمت قسمتی که میرقصیدن . اه چقدر سفت گرفته ! بابا نمیخوام ! داشتم تقلا میکردم که ولم کنه خدا رو شکر سالن نیمه تاریک بود و کسی نمیدید که من دارم اینجوری کشیده میشم و تقلا میکنم .

یهو صدایی متوقفش کرد : سلام .... شبتون بخیر .

پارسا این کلمات رو با یه حرصی گفت .

مدیر : سلام آقای صدر حالتون ؟

پارسا : ممنون .... خوش آمدین .

بعد دست منو گرفت و کشید طرف خودش که این کنه ه مجبوری دستمو ول کرد .

پارسا : عزیزم بیا میخوام با چند نفر آشنات کنم .

عزیزم !!! ها ؟؟؟؟ چشمام گرد شد ولی خوشحالم که از دست این یارو خلاص شدم . سریع به خودم اومدم .

من : بریم .

پارسا دستمو گرفت و سریع از مدیره دور شدیم و رفتیم سمت دیگه سالن . 

آی خدایا چرا همه امشب یه جورین ؟ بابا دستم شکست ! این دیگه چرا اینقدر محکم گرفته ؟ ای خدا مچم دارم کنده میشه ! 

آروم گفتم : پارسا ؟

برگشت نگاهم کرد . یا خدا ! این چرا این جوره ؟ صورتش منقبض شده ، چشاشم که انگار داره آتیش میگیره ! اساسی عصبانیه . بهتره خفه شم . دستمم به جهنم . ساکت سرمو انداختم پایین . پارسا بردم اون سمت قسمتی که میرقصیدن . ایستاد و برگشت سمتم . دستشو حلقه کرد دور کمرمو و اون یکی دستشم کماکان قصد شکوندن مچ منو داشت . نمیدنم چرا ولی ترسیدم . پارسا آروم شروع کرد به تکون خوردن و منو هم همراه خودش تکون دادن . 

وای خدایا دستم خیلی درد میکنه ! یه کاری کن ولش کنه ! 

دستم حسابی درد میکرد ، محکم مچمو گرفته بود . از درد اشکم در اومد و ناخوداگاه یه قطره اشک آروم از چشمم پایین چکید . پارسا با تعجب نگام کرد .

پارسا با نگرانی و یه حرص : چی شده ؟ چرا گریه میکنی ؟

من : .......

پارسا با کمی عصبانیت : میگم چی شده ؟ اون مرتیکه کاری کرده ؟ چیزی گفته ؟

من خیلی آروم : نه !

پارسا : پش چی شده ؟ چرا گریه میکنی ؟

من: پارسا......... ( خیلی آروم ) .... دستم .

پارسا : چی ؟

بعد خودش یهو متوجه شد که دستمو محکم گرفته . سریع ولش کرد و اون دستش رو گذاشت بین شونه هام و یه کم منو به خودش فشرد .

پارسا : وای .... ببخشید ...... حواسم نبود ..... شرمنده .....

دستم درد میکرد ولی نمیدونم چرا وقتی اینجور مهربون و آروم حرف زد آروم شدم . یکم که گذشت منو از خودش جدا کرد و با انگشتش اشکمو پاک کرد .

پارسا : ببخشید ...... انقدر از دست اون مرتیکه حرصی بودم که حواسم نبود . چرا زود تر نگفتی ؟

من : آخه خیلی عصبانی بودی !

تا آخر جشن از کنار پارسا جم نخورم مدام دستم دور بازوش بود و هر جا میرفت باهاش میرفتم .

**********************************

ساناز : پارمی ...... پارمی ...... پاشو دیگه .......

در حالی که چشمام بسته بود خواب آلود گفتم : ساناز بیخیال شو ! دیشب ساعت 2 برگشتم ، بزار بخوابم !

ساناز : پاشو ببینم ..... تلفن باهات کار داره .

من : کیه ؟ بگو بعدا خودم زنگ میزنم .

ساناز : اه ..... د پاشو دیگه ....... پارسا پشت خطه میگه خبر خوب برات داره .

مثل فشنگ از جام پریدم .

من : کو ؟ تلفن کجاست ؟

ساناز : بیا بگیر . بعد هم با اخم از اتاق رفت بیرون .

من: الو ؟ پارسا ؟

پارسا : سلام خانم خوش خواب ! ده دقیقست پشت خطم افتخار نمیدین جواب بدین ؟

من : این چه حرفیه ! خب ؟ خبر خوشت چیه ؟

پارسا : دیشب کره ی برفی به دنیا اومده .

من با ذوق گفتم : جدی ؟ وای 

پارسا : آره الان نورمن زنگ زد . میای بریم ؟

من : آره آره ، پس چی که میام .

پارسا : خیلی خب من تا نیم ساعت دیگه پیشتم ، به بچه هم زنگ میزنم ببینم کدومشون میان !

من : باشه ، من الان حاضر میشم . خداحافظ .

پارسا : فعلا .

با ذوق سریع پریدم تو حمام و یه حمام 5 دقیقه ای کردم .

برفی یکی از اسب های مزرعه ی پارساست که خیلی دوستش داره ، اولین بار که رفتم اصطبل از برفی خیلی خوشم اومد پارسا نمیذاشت هیچ کس سوار برفی بشه ولی نمیدونم چطور شد که روز تولدم برفی رو داد به من . حالا برفی اسب خوشگلم نی نی دار شده ، آخی چقدر منتظر بودم .

داشتم آرایش میکردم که صدای زنگ اومد . ساناز اینجاست پس خودشم باز میکنه .

ساناز : پارمی ... بیا .... پارسا اومد .

من : اومدم .

سریع چکمه هامو پوشیدم و پالتو و کیف و کلاه و شالمم برداشتم و دویدم بیرون .

من : سلام ..... من آماده ام !

پارسا با تعجب : تو به این میگی آماده ؟

من : آره ..... خب ...... چطور ؟

پارسا در حالی که خندشو کنترل کرده بود گفت : زیپ چکمه ی پای راستت بازه ، پالتو و کلاه و شالتم که دستته ، عطرتم که تو راه داشتی میزدی ! تو به این میگی آماده ؟

من : اوووف ، خب سریعتر از این نمیشد حاضر شم !

پارسا با خنده اومد کلاهم رو که باهاش درگیر بودم تا کل موهامو بفرستم توش رو از دستم گرفت و نشوندم رو صندلی تا خودش برای بزاره .

پارسا : تو رو خدا ببینش ، با کلاه هم درگیری داره .

من : خب نمیشه دیگه هر دفعه یه طرف مو هام میریزه بیرون ، اصلا نمیزارم !

پارسا : ا چی رو نمیزارم ! موهات نم داره ، سرما میخوری . 

پارسا آروم موهامو جمع کرد و با یه دستش بالا نگاه داشت و کلا هم رو گذاشت . سریع پاشدم و پالتومو پوشیدم و شالمم انداختم و خواستم برم طرف در که دیدم یکی آستینمو نگاه داشته . برگشتم دیدم پارسا آستینم تو دستشه یه جوری نگاهم میکنه . 

وا این دیگه چشه ؟ یه جوری نگام میکنه ! 

پارسا : چیزی یادت نرفت ؟

من : ها ؟ آهان ! .... ممنون کلامو گذاشتی .

پارسا : خواهش میکنم ولی منظورم این نبود .

با استفهام نگاهش کردم . 

پارسا : زیپت !

من : ها ؟

یه نگاه به خودم کردم . من که زیپ ندارم ! شلوارم از این سه دکمه ایاست !

پارسا کلافه و در حالی که به زور خندشو کنترل میکرد گفت : زیپ چکمتو میگم .

از خنگی خودم یه لبخند کوچولو زدم و یه آهانی گفتم و خم شدم زیپ چکمو بستم .

بچه ها هیچ کدوم نمی اومدن ، ساناز که برای فردا کنفرانس داشت و بهزاد می اومد پیشش تا آماده شن ، باران هم سرما خورده بود و گفت مزرعه هواش سرده بدتر میشه نیومد ، در نتیجه منو پارسا دوتایی رفتیم مزرعه .

وقتی رسیدیم تینا خدمتکار مزرعه اومد استقبالمون و وسایلمونو گرفت برد تو عمارت ما هم مستقیم رفتیم اصطبل . وای که چقدر نازه یه کره ی کوچولویه سفید . رفتم پیش کره و گفتم : وای پارسا ببینش چقدر نازه ! عزیزم .

پارسا : آره خیلی قشنگه .

من : عزیزم دلم میخواد هی نازش کنم .

پارسا با خنده گفت : خیلی خب ولی فعلا بیا بریم صبحانه بخوریم . دارم از گشنگی تلف میشم .

من : ا تو صبحانه نخوردی ؟

پارسا : نه ! وقتی بهت زنگ زدم تو تخت بودم ، نورمن که زنگ زد خواب بودم .

من : ا ا خوب پس ، منم خواب بودم ! 

پارسا : بله از معطلی پشت تلفن مشخص بود که در خواب ناز تشریف دارین . بریم ؟

من : بریم .

با هم رفتیم تو عمارت ، صبحانه حاضر بود . وای که چقدر من این صبحانه های مزرعه رو دوست دارم ، به آدم میچسبه .

بعد از صبحانه هر کدوم رفتیم اتاق خودمون . این عمارت کلا یه عالمه اتاق داشت من که تا حالا حال نکردم تمامش رو بشمارم . از اون موقعی که با پارسا دوست شدیم و اومدیم مزرعه هر کدوم یه اتاقی رو برای خودمون مشخص کردیم . اتاقا طبقه ی بالا بود . طبقه بالا یه سالن داشت که یه دست مبل شیک و یه تی وی بزرگ با سیستم صوتی تصویریه جدید به صورت خیلی شیک چیده شده بود یه راهرو هم داشت که هشت تا در رو در رو داشت و یه در هم آخر راهرو بود که سرویس بهداشتیه . بقیه در هام هم 8 تا اتاق بودن ، چهار تا یه سمت ، چهار تا هم یه سمت . اتاق پارسا آخرین اتاق راهرو سمت چپ بود ، اتاق منم رو به رویش بود .

وقتی رسیدم اتاقم فقط چکمه ها و پالتو و شال و کلاهمو در اوردم و ولو شدم رو تخت . دیشب ساعت 3 خوابیدم و امروزم که زود بیدار شدم ، پس یه خواب خوب به بدنم بدهکارم .

اه یکی دوباره داره تکونم میده ! چرا همه امروز قصد کردن خواب منو خراب کنن ؟ دست بردار هم که نیست !

آروم چشمامو باز کردم دیدم پارسا خم شده داره تکونم میده . با چشمای خمار گفتم : هوم ؟ چیه ؟ 

پارسا : خدا رو شکر بالاخره بیدار شدی ! از کی تا حالا دارم تکونت میدم .

خواب آلود گفتم : خب حالا که به مقصودت رسیدی ! بیدارم ! چکار داری ؟

پارسا نشست رو تخت .

پارسا : پاشو چقدر میخوابی ؟ حوصله ام سر رفته .

من : خب من چکار کنم ؟ برو بزار بخوابم !

پارسا : پاشو دیگه خب تنهام کاری هم ندارم .

من : پس تینا و ماری خانم و نورمن چین برو پیش اونا بزار منم بخوابم .

پارسا : اونا 2 ساعته رفتن مادر نرمن حالش بد شده بود همگی رفتن .

من : یعنی هیچکی تو این مزرعه نیست که سر تورو گرم کنه ؟

پارسا : نه ! نورمن که با خانوادش 2 ساعت پیش رفت کارکنان مزرعه هم که بعد کارشون رفتن خونه هاشون . منم دو ساعته دارم کانالهای تی وی رو بالا پایین میکنم ، حوصله ام تنهایی سر رفته . پاشو دیگه .

جملات آخرشو انقدر مظلوم گفت که دلم براش سوخت . مثل بچه ای که زودتر مامانش بیدار شده اومده میگه مامان پاشو تنهام .

من : خیلی خب برو پایین اومدم .

دست و صورتم رو سرویس اتاقم شستم ، میخواستم یه دوش بگیرم که این خوابم بپره ولی متوجه شدم دوش اتاق خرابه پس بیخیال حمام .

رفتم پایین دیدم نیست . الان واجبترین چیز یه نوشیدنیه داغه و ترجیهأ چای ولی از اونجایی که پارسا نسکافه خوره پس نسکافه .

تا کمر رفته بودم تو کابینت تا بسته نسکافه رو پیدا کنم که یکی زد رو شونم . از ترس اومدم سریع از کابینت بیام بیرون که سرم محکم خورد بالای کابینت و از درد چشام سیاهی رفت . 

چند لحظه منگ بودم ولی متوجه شدم یکی کمرمو گرفته داره میکشم بیرون ، از درد نمیتونستم چشامو باز کنم ولی حس کردم رو زمین نیستم ، بعد از یکم رو یه چیز نرم فرود اومدم و صدای پارسا رو شنیدم . 

پارسا : خوبی ؟ چت شد ؟

با ناله گفتم : آی سرم ........

پارسا : بزار ببینم چی شده ؟

به زور دستمو از روی سرم برداشت و یه فشاری به سرم آورد که جیغم در اومد .

پارسا : ورم کرده !

من : اینو خودمم میدونستم آزار داری فشار میدی ؟

پارسا : ا نه ! میخواستم ببینم نشکسته باشه !

من : اونوقت با فشار دادن میفهمی ؟ آی 

پارسا بیحرف رفت آشپز خونه و من دوباره چشامو بستم چون سرم اساسی گیج میرفت . یه چیز شیرینی اومد تو دهنم ولی تا اومدم مزش کنم و قورتش بدم پرید تو گلوم و شدید به سرفه افتادم . پارسا از هولش محکم میزد پشتم ، یه کم که نفسم جا اومد .

من : ول کن کمرم شکست !

پارسا : چی شدی باز ؟ خب پریده تو گلوت میزنم که بیرون بپره !

من : اینجوری که کمرمو داشتی میشکستی ! انگار تو امروز تصمیم داری منو بکشی ؟

پارسا : وا یعنی چی ؟

من : اون از ترسوندنت که داشتم ضربه مغزی میشدم ، اون از ریختن آب تو دهنم که داشتی خفم میکردی اینم از ضربه زدنت که کمرم داشت میشکست .

پارسا : خب فکر کردم از حال رفتی واسه همین سعی کردم آب قند به خوردت بدم ، زدم به کمرت چون چیز شیرین پریده بود تو گلوت و خطرناکتر بود . خوبی حالا ؟

من : آره بهترم . 

پارسا : تو کابینت چکار میکردی ؟ اومدم دیدم تا نصفه تو کابینتی ؟

من : خب باید میزدی رو شونم که بپرم ؟

پارسا : صدات کردم متوجه نشدی آخه کلتو کرده بودی کابینت و داشتی پلاستیکا و پاکتا رو به هم میزدی صدا بهت نمیرسید !

من : به هم نمیزدم دنبال بسته نسکافه بودم .

پارسا : آها تو کشو سومیه .

من : خیلی خب .

بعد از خودن آب قند حالم بهتر شد . 

رفتم دو تا نسکافه درست کردم و اومدم . فنجون خودمو گذاشتم و فنجون پارسا رو هم گذاشتم جلوش اومدم دستمو بکشم که گرفتش .

پارسا با نگرانی پرسید : چی شده ؟

از تماس دستش یه لحظه گر گرفتم ، وقتی امتداد نگاهشو گرفتم متوجه شدم منظورش کبودی دور مچمه .

من : چیزی نیست .

دستمو کشید و نشوند کنارشو برگشت طرفم .

پارسا : این چیه پس ؟

من : گفتم که چیزی نیست .

پارسا : دور مچت تا چند سانت بالاترش کاملا کبوده معلومه یه چیزی محک.....

یه چند لحظه خیره نگاهم کرد و با یکم اضطراب و نگرانی ادامه داد : نکنه ما دیشبه ؟ این کبودی ؟........ مال دیشبه که ....... دستتو گرفته............. گرفته بودم ؟ کاره منه ؟

سرمو انداختم پایین و جوابی ندادم . چند لحظه بعد با احساس یه چیز گرم رو مچم سرمو بلند کردم که دیدم پارسا داره روی کبودی ها رو میبوسه . از این کارش حسابی گرمم شد . نمیدونم چم شده چند وقتی میشه اینجوریم . ضربانه قلم بالا رفته بود .

پارسا : وای ...... شرمده به خدا نمیخواستم ......

من : اشکال نداره میدونم عمدی نبود خودتم عصبانی بودی حواست نبود .

پارسا : تقصیر اون مرتیکست وقتی دیدم داره به زور میکشتت یهو قاطی کردم ببخشید ...... واقعا حواسم نبود که محکم گرفتم ...... ببین چکار کردم !

با اینکه از برخورد دست پارسا با دستم حسابی خجالتزده بودم ولی اون واقعا ناراحت شده بود و منم میدونستم که کارش کاملا غیر ارادی بود پس باید آرومش میکردم . دست دیگمو گذاشتم رو دستاش و گفتم .

من : پارسا ! من ناراحت نیستم ، میدونم عمدی نبود و خودتم متوجه اش نشده بودی لازم نیست خودتو ناراحت کنی . 

دستمو ول کرد و پیشونیمو بوسید .

پارسا : خیلی خانمی ! واقعا شرمندم .

نسکافه هامونو خوردیم و کمی صحبت کردیم . تمام مدتی که حرف میزدیم من هنوز گرمم بود و قلبم محکم میزد . واقعا چم شده ؟

طرفای ساعت 7 بود و هوا تاریک که یکی اومد و گفت که کوه کنار جاده ریزش کرده و چند نفر گیر کردن زیر سنگا و راه بند اومده و تا امداد گرا با هلیکوپتر بخوان بیان طول میکشه و اهالی دارن سعی میکنن مسدومین رو بکشن بیرون .

پارسا : من میرم کمکشون .

من : وایسا منم بیام 

پارسا : نه خطرناکه ! بمون تو مزرعه .

من : اگه خطرناکه برای تو هم هست ، منم میام نمیتونم تحمل کنم بمونم پس باهات میام . 

مردد نگاهم کرد و گفت : خیلی خب ولی زیاد نزدیک نمیشی ها ! فهمیدی ؟

من : آره صبر کن اومدم .

چکمه ی پاشنه بلندم رو با چکمه های بدون پاشنم که تا زیر زانو بودند و موقع سوار کاری میپوشیدمشون عوض کردم . سویی شرت مشکیمو روی بلوز آستین سه ربعم پوشیدم . یه پالتوی کوتاه کرمی هم داشتم که سه هفته پیش اینجا جاش گذاشته بودم و ضخیم بود اونم پوشیدم . لحظه ی آخر از تو جعبه کمک های اولیه چند تا باند و چسب و چند تا پد الکلی انداختم تو جیبم . جعبه کمکها دست و پا گیر بود . 

با ماشین رفتیم محل حادثه . کوه بدجور ریزش کرده بود و با برفا که روی سنگها رو پوشونده بودند وضع بدتر شده بود . جاده کاملا بسته بود و به دلیل تاریکی هوا کار مشکلتر شده بود . اهالی داشتن سعی میکردن راهی مثل تونل درست کنند تا مسدومینی که زنده بودند رو بیرون بکشن . بعد از یه نیم ساعت یه تونل باز شد ولی کسی رو میخواستن که بره داخل و به مسدوم ها کمک کنه تا نصفه راه بیارتشون و از نصفه هم یکی دیگه بکششون بیرون . پارسا داوطلب شد که بره و از داخل مسدوم ها رو تا نصفه بکشه بیرون آخه احتمال داشت که گیر کرده باشن و کسی رو میخواست که زور داشته باشه و تو جمع پارسا ورزیده تر بود . هر کار کردم کوتاه نیومد و رفت داخل . وقتی اولی رو تحویل ناجی دومی که باید از نصفه راه مسدوم رو میکشید بیرون داد گفته بود که سه نفرن . نفر دوم پاش آسیب دیده بود و نمیتونست تکون بده پس با کلی زحمت کشیدن بیرون و دوباره اقاهه رفت تو تونل تا سومی رو تحویل بگیر . یهو سنگها تکون سختی خوردند و جابه جاشدن و ریختن .

یکی از پشت داد زد : یا خدا ! ریزش کرد !

با این حرفش احساس کردم خونم تو رگام منجمد شد . پارسا ! دویدم سمت تونل که یکی گرفتم و نذاشت جلوتر برم .

غریبه : خانم خطرناکه جلوتر نرین .

من با داد : ولم کن ...... اون تو موند .......... بذار برم ......... اه 

هر چی تقلا کردم نمیذاشتن جلوتر برم تا اینکه یکی داد زد : دارن میان بیرون ! زندن .

با این صدا دست از تقلا برداشتم و منتظر شدم تا بیرون بیان ولی وقتی دیدم که فقط ناجی دوم و مسدوم اومدن بیرون اون دو نفری که گرفته بودنمو هل دادم و دویدم سمت ناجی .

با هول پرسیدم : آقا پس اون یکی ناجی کو ؟

.... : متأسفم ولی موقع ریزش ...... موند تو ..

پاهام سست شد و دو زانو افتادم زمین . نه ! خدایا ! نه !پارسا ...... گریم گرفته بود ، قلبم تیر میکشید ، خیلی ترسیده بودم . 

با هق هق خواستم برم سمت تونل که حالا سنگها جلوشو گرفته بودن و فقط یه راه مونده بود که بعد از خروج اون دوتا با یه ریزش کوچیکه دیگه فقط یه راه باریک مونده بود . یه مرد میانسال گرفتم و مانع رفتنم شد .

مرد : کجا ؟ نمیتونی جلو بری خطرناکه .

من در حالی که از فرط گریه و ترس قلبم داشت از دهنم بیرون می اومد گفتم : تو رو خدا ولم کن باید برم کمکش .

مرد : نمیتونیم سنگها رو تکون بدیم امکان داره بدتر ریزش کنه ! تا فردا صبح حتما امدادگرا راهو باز میکنن .

من : تا فردا صبح امکان داره اتفاقی براش بیفته نمیشه اونجا بزاریمش .

مرد : گفتم نمیشه سنگها رو تکون بدیم پس نمیتونیم بهش برسیم .

یه مرد که تازه از کنار تونل رسیده بود حرفامونو شنید با تردید گفت : راه تونل کامل مسدود نیست یه راه باریک مونده ! ولی هر کسی از اوجا رد نمیشه .

سریع گفتم : ولی من رد میشم ؟ نه ؟

مرد جوان کمی فکر کرد و گفت : فکر کنم .... احتمالا رد میشین ولی خیلی خطرناکه !

من : مهم نیست ! من میرم ! نمیتونم تنهاش بزارم .

اونا با اینکه نمیخواستن ولی با اصرار من قبول کردن یه بطری آب بهم دادن کمی توضیح که تونل چطوره و طور حرکت کنم و سعی کنم به سنگها نخورم و اگه دیدم راه خیلی تنگه و به زور رد میشم برگردم چون شاید فشار وارد شه و دوباره ریزش کنه . من تقریبا گوش نمیدادم و فقط فهمیدم چی میگن ، تمام حواسم پیش پارسا بود حتی فکر اینکه اتفاقی براش افتاده باشه تمام تنمو میلرزوند . این مدت خیلی بهش وابسته شده بودم و حالا حتی فکر اتفاق بد هم دیوونم میکرد . 

بعد از کلی راهنمایی و سفارش درست همزمان با رسیدن هلیکوپتر های امداد از ترس اینکه بیان و مانعم بشن و یه مدت دیگه پارسا اون تو بمونه سریع از راه باریک وارد شدم . چراغ قوه  رو بسته بودم به سرم و داشتم نیم خیز جلو میرفتم . واقعا سخت بود راه خیلی باریک بود و با توجه به حساس بودن موقعت سنگ ها نمیتونستم کوچکترین فشاری بهشون بیارم پس حتی زانومم به کنار خم میکردم . یه کم که جلو رفتم صدای امدادگرا داشت میاومد که فهمیده بودن من وارد تونل شدم و سعی داشتن قانعم کنند برگردم . منم که عمرا برگردم توجهی بهشون نکردم . همونجور داشتم تو دلم دعا میکردم و سینه خیز چلو میرفتم که صدای ناله شنیدم . اهالی گفته بودن که توی تونل داد نزنم و صدام اصلا بالا نبرم پس آروم صدا زدم : پارسا ...... پارسا 

صدای ضعیفش همراه با ناله اومد : من .... اینجام ! 

با صداش دیگه متوجه شدم که کجاست و صداش از کجا میاد . هر چی جلوتر میرفتم صدای ناله اش واضح تر میشد . تا اینکه رسیدم به یه توده ی سنگی که احساس کردم صداش از پشت اون سنگها میاد .

من : پارسا ........ صدامو میشنوی ؟ ........ اینجایی ؟

پارسا با لحت متعجبی گفت : تو اینجا چکار میکنی ؟ 

من : ببین من پشت این توده ام ....... حالت خوبه ؟

پارسا : خونریزی دارم ! 

من : پارسا تحمل کن امدادگرا رسیدن .

هر چی منتظر موندم جواب نداد . چند بار بازم صداش کردم ولی جواب نمیداد . خدایا اون گفت خونریزی داره اگه دیر کنن چی ؟ این فکر باعث شد تا با یک تصمیم عجولانه شروع کنم از بالای توده سنگها رو بیرون کشیدن . تا نصفه که رسید تونستم ببینمش . خواستم خودمو از راهی که باز شده بکشم داخل که چند سنگ تکون خورد و ریخت پایین و یکیش محکم خورد به سرم و باعث شد چشمام سیاهی بره و دیگه چیزی نفهمم.

با احساس سوزش بدی تو سرم به هوش اومدم . اول متوجه نشدم ولی بعد از چند ثانیه موقعیت و درک کردم و سرمو بلند کردم . سنگها کاملا ریخته بود و من حالا پارسا رو کامل میدیدم . سرش غرق خون بود و پای راستشم گیر کرده بود و انگاری زخم عمیقی داشت چون اونم خونریزی بدی کرده بود . خودمو کشیدم طرفش . پارسا توی یه فضایی تقریبا اندازه اتاق آسانسور ولی با ارتفاع کمتر گیر کرده بود . خودمو کشیدم سمتش و کنارش نشستم ولی با تکیه دادن دوباره این سنگها تکون خوردن و راهو تقریبا مسدود کردن دوباره . انگار اینام برنامه داشتن همین که من خواستم بیام سمتش ریزش کردن و راه باز شد حالا هم که رسیدم دوباره راه رو مسدود کردن انگار درِ !

آروم سرشو گفتم و خمش کردو خوابوندم رو پام آخه حالت نشسته بود و گردنش کج بود . تنش خیلی سرد بود . نبضشو گرفتم خیلی کند میزد . میدونستم با خونی که ازش رفته و با این سردی هوا حتما فشارش خیلی پایینه . باید گرمش میکردم تا امدادگرا پیدامون کنند . پالتومو در اوردم انداختم روش . یکم از آب بطری که بهم داده بودن رو پاشیدم رو صورتش یکم تکون خورد ولی بدجور میلرزید . دستاشو گرفتم تو دستم و ها کردم و مالیدم به هم تا گرمش بشه . چند بار زدم تو صورتش تا چشماشو باز کرد .

من : پارسا ........ پارسا نخواب بیدار شو !........ نباید بخوابی .

پارسا ناله کنان گفت : ای.....نجا..... یی ؟

من : آره من اینجام ...... پارسا نخواب ....... نباید بخوابی ....... باهام حرف بزن .....

نور چراغ قوه داشت خاموش میشد و این یعنی ما بیشتر از 5 ساعت است که اینجاییم . پارسا چند بار چرت زد ولی مدام باهاش حرف میزدم تا نخوابد . از سرما داشتم میلرزیدم ولی صداهایی که میاومد خبر از این میداد که امدادگرا نزدیکن . برای پارسا واقعا نگران بودم . درسته پالتوی من روش بود و این تا حدودی گرمش کرده بود ولی صورتش خیلی سرد بود . خواب نبود ولی کاملا هشیار هم نبود . چیز هایی زمزمه میکرد که متوجشون نمیشدم . خودم خیلی سردم بود و از طرفی هم پارسا دیگه زیادی صورتش یخ بود ، پاهامو جمع کردم و پارسا رو تا کمر گرفتم تو بغلم . اینجور هم صورت اون از گرم میشد هم من . مدام ناله میکرد و اسممو صدا میکرد ، احتمالا میخواست مطمئن بشه که تنهاش نذاشتم . 

زمان زیادی از خاموش شدن چراغ قوه  میگذشت . پارسا همچنان ناله میکرد ولی حال من اصلا خوب نبود مدام چشمام سیاهی میرفت و احساس میکردم که هر آن ممکنه غش کنم . صدا ها دیگه خیلی نزدیک شده بودند که کم کم دیگه نتونستم هوشیار بمونم و چشمام بسته شد . 

وقتی چشمامو باز کردم متوجه شدم که تو یه محیطی هستم که داره تکون میخوره و یه آقایی هم داره یه چیزی به دستم تزریق میکنه به زور پرسیدم کجام که با لهجه ی خاصی چیزهایی گفت که زیاد متوجه نشدم فقط فهمیدم که میگه تو آمبولانسیم و داریم میریم بیمارستان .

بعد از معاینات کامل و اطمینان از سالم بودنم یه سرم بهم وصل کردن و چند نوع آمپول هم ریختن توش . کاملا حلم خوب بود و میخواستم برم پیش پارسا ولی نمیذاشتن ، در حال کل کل کردن با یه پرستار سمج بودم که یه صدای آشنایی شنیدم .

... : پارمیس خانم ....

برگشتم طرف در که دیدم مهران همون دوست پارسا که تو مهمونی بود .

من : سلام 

مهران : سلام حالتون بهتره ؟

من : ممنون من خوبم .... پارسا در چه حاله ؟

مهران با لبخند گفت : به لطف شما زندست و داره غر میزنه .

من : حالش چطوره خون زیادی از دست داده ...

مهران : بله خون زیادی از دست داده پای راستش و دست چپش هم شکسته ولی در کل خوبه فقط نگران شماست و با حرف کسی هم قانع نمیشه که شما خوبین . 

من : وای پاش ، آره گیر کرده بود و خون ریزی هم داشت ...... میخوام برم پیشش ولی این پرستارا نمیزارن !

مهران : صبر کنین سرمتون تموم بشه با هم میریم ...... ببینم اون چه کاری بوده که کردین ؟

من : کدوم کار ؟

مهران : چطور ریسک کردین برین داخل اون تونل در حال ریزش ؟

من : وای خواهش میکنم ...... نمیشد نرم ........ اگه نمیرفتم پارسا تا پیداش میکردن یخ زده بود ! 

مهران : بله ولی بازم ریسک زیادی کردین وقتی پیداتون کردیم حال هردوتون بد بود ، با اینکه بیهوش بودین ولی به زور پارسا رو از بغلتون در اوردیم .

با این حرفش حسابی خجالت کشیدم .

بعد از اتمام سرم با مهران رفتیم طرف اتاق پارسا . نزدیک اتاق آقا پدارم از اتاق خارج شد و دوباره بهم خیره شد . دوباره یه حالی شدم .

من : سلام 

آقا پدرام با نگرانی پرسید : سلام خوبی ؟

من : ممنون بهترم .

مهران : پارسا در چه حاله ؟

آقا پدرام کلافه گفت : خدا رو شکر اومدین ده دقیقه پیش صدا راه انداخته بود میخواست بلند شه میگفت چیزیت شده و ما بهش نمیگیم !

من : با اجازتون من برم داخل !

پدرام : بله برو .

وقتی وارد شدم دراز کشیده بود و چشماشم بسته بود ولی بیدار بود ، حتی زحمت نکشید چشماشو باز کنه همونطور شروع کرد غر زدن .

پارسا : نه پدارم ..... بازم نه ..... این صد بار ....... خودم باید برم ..... اگه خوب بود الان اینجا بود ....... به جای راضی کردن من برو ویلچیر بیار !

خندم گرفته بود مثل بچه ها دراز کشیده بود چشماشم که بسته داشت غر میزد .

رفتم نزدیکش و زدم رو دستش .

پارسا : نکن ..... فایده نداره ..... نیاوردی خودم پا میشم .

آروم گفتم : پارسا ....

سریع چشماشو باز کرد و با یک حرکت با دست چپش دستمو کشید و یه دستی محکم بغلم کرد .

همونطور که سرم رو سینش بود و داشت فشارم میداد داغ شدم باز ، احساس خوبی داشتم .

پارسا نفس راحتی کشید و گفت : خدا رو شکر سالمی ...... داشتم میمردم از نگرانی ....

من : بله از کلافگی آقا پدارم معلوم بود .

آروم از آغوشش بیرون اومدم و رو صندلی کنار تختش نشستم .

پارسا : خوبی ؟ آسیبی ندید.....

متوجه باند رو پیشونیم شد و با نگرانی ادامه داد : پیشونیت چی شده ؟

من : چیزی نیست فقط یه خراش سادست حتی بخیه هم نخورده .... تو چطوری ؟

پارسا : خوبم فقط پام درد داره !

همین موقع در باز شد و بهزاد و پشت سرشم به نوبت ساناز و باران وارد شدن . از رو صندلی بلند شدم و برگشتم طرفشون ، بهزاد سریع اومد طرفم و شونه هامو گرفت و کامل بررسیم کرد و بعد هم محکم بغلم کرد .

بهزاد : خدا رو شکر ...... خوبی پارمی ؟ آسیبی ندیدی ؟

من در حالی که داشتم له میشدم گفتم : خوبم .... نه آسیبی ندیدم ولی اگر همینجور فشارم بدی قطعا میشکنم ! 

بهزاد ولم کرد و ازم کمی فاصله گرفت .

بهزاد : وای پارمی نمیدونی وقتی یه آقایی زنگ زد و گفت چی شده و تو بیمارستانی چطور رسیدیم اینجا .

من : من چیزیم نیست خوبم ، از بیمارستان زنگ زدن ؟

مهران که بعد از باران با آقا پدارم اومده بودند داخل جواب داد : نه ! من زنگ زدم ..... پارسا خواست .

بهزاد رفت طرف تخت و زد رو دست پارسا و گفت : به سلام آقا پارسا میبینم که چپ و راست شکسته ...... عین مومیایی باندپیچی !

مهران و و ساناز و باران زدن زیر خنده . برگشتم سمتشون که متوجه شدم آقا پدارم کماکان خیرست بهم . 

بعد از اینکه بهزاد کلی سر به سر پارسا گذاشت و دل هممون از خنده درد گرفت با اصرارای مهران و پارسا با بهزاد برگشتم . از اونجایی که نمیخواستم خاله چیزی بفهمه چون مطمئنن یه سخنرانی دو ساعته بخاطر رفتنم به مزرعه با پارسا راه مینداخت و کلی دعوام میکرد که چرا تنهایی باهاش رفتم ، رفتم خونه خودم . 

پارسا یک هفته تو بیمارستان بستری شد . تو این یه هفته کل کارهای شرکت با من بود حتی دو شب هم مجبور شدم تو دفتر بمونم چون تو روز یه 3-4 ساعتی رفته بودم دیدن پارسا .بعد از مرخص شدن آقا پدرام نذاشت پارسا بره خونش و برد خونه خودش .

امروز بالاخره وقتمو تنظیم کردم تا بتونم دو ساعتی برم دیدن پارسا چون یه سری مدارک بود که نیاز به تایئد خودش داشت . تو این مدت بهزاد چند باری رفته پیشش ولی من فقط تلفنی باهاش در تماس بودم . یه جوری معذبم ، نمیدونم ..... آقا پدرام به نظرم مرد خیلی خوبیه ولی نمیدونم چرا هر وقت میبینمش یه جوری میشم .... نگاهش یه جوریه .... وقتی بهم نگاهم میکنه یه جوری میشم .... نمیدونم .

ماشین خودم دست بهزاد بود آخه مال خودش تو تعمیرگاه بود ...... پس مجبور شدم با تاکسی برم .

بعد از حساب کردن کرایه پیاده شدم و زنگ رو زدم . یه خانم میانسال در رو برام باز کرد .

من : سلام .

خانمه با تعجب نگاهم میکرد و جوابمو نداد ..... همینجور خشک شده بود .

با تعجب دوباره گفتم : سلام ...... خانم ؟

همونموقع صدای آقا پدرام اومد که تازه از پله ها اومده بود پایین .. 

پدرام (به انگلیسی) : کیه ماری ؟

........

پدارم : ماری ؟

اومد دم در و تا مونو دید با لبخند گفت : ا .. تویی دخترم ..... بفرما تو ...

من : سلام ....

پدرام رو به خانمی که حالا فهمیده بودم اسمش ماری است گفت : ماری برو من خودم راهنماییشون میکنم .

ماری با در حالی که انگار شکه بود گفت : ولی ..... این ....

پدرام : برو خودم میدونم ...... 

خانمه با اکراه دور شد .

پدرام : بفرما تو دخترم ..

با هم رفتیم تو و در رو بست .

من : ببخشید مزاحم شدم ...

پدرام : این چه حرفیه دخترم . پارسا بالاست .

یه جوری میگفت دخترم .... یه جور گرم .....صمیمانه .... چه میدونم ... انگار از ته دل میگفت ....من که اینجور حس میکردم ... از دخترم گفتنش احساس یه جور راحتی میکردم .... نمیدونم !

طبقه ی بالا وارد یه اتاق شد و منم دنبالش . پارسا دراز کشیده بود و پاشم گذاشته بود رو دو تا بالش و داشت با موبایلش ور میرفت .

پدرام : بفرما آقا بد اخلاق ببین کی اومده ...

پارسا برگشت طرف در و با یه لبخند بزرگ گفت : ا تویی ! ؟...... 

آقا پدرام با حرص گفت : تو رو خدا ببین تا ده دقیقه پیش چنان اخم کرده بود که ابروهاش رفته بودند تو هم .... حالا لبخندشو !

پارسا : ول کن پدرام !

رفتم رو مبل کنار تختش نشستم و با خنده گفتم : گناه داره آقا پدرام ...... تنهایی الان ده روزه تو این اتاقه ...

آقا پدرام خندید و سرشو تکون داد و رفت بیرون .

پارسا : بشین اینجا !

برگشتم سمتش و با استفهام نگاهش کردم .

پارسا به کنارش اشاره کرد و گفت : بیا بشین رو تخت رو به روم اینجور مجبورم هی برگردم .

یه کم خودشو کشید کنار و من نشستم کنارش . از بودن تو فاصله کم کنارش یه حسی بهم دست داد .

پارسا : خب .... چه خبرا ؟ ....... من نیستم خوش میگذره ؟

شال گردنمو در اوردم و شاکی گفتم : وای پارسا نگو که دارم دیوونه میشم از دست این مندس (Mendes)

پارسا با اخم پرسید : چرا ؟ چکار کرده ؟ مگه هنوز اینجاست ؟

من : آره میگه میخواد تا افتتاحیه بمونه ..... وای با هر بهونه ای شرکته ...... چپ میره راست میاد برای شام و ناهار و کوفت دعوت میکنه ..... 

اخمای پارسا باز رفت تو هم و عصبانی گفت : غلط کرده ! خودم باید حالشو جا بیارم .

من : ا پارسا ! بیخیال ..... 

پارسا با همون اخمش گفت : نه چیرو بیخیال خودم میدونم چکار کنم .

یک ساعتی پیش پارسا بودم و مدارکو تایئد کرد و کلی هم حرف زدیم . از بودن در کنار احساس خوبی داشتم . ته دلم خوشحال بودم . هنوز نمیدونم این حسی که به پارسا دارم چیه ولی ازش خوشم میاد .

بعد از کلی صحبت و بعد از اینکه ازم قول گرفت بیشتر بیام پیشش خدا حافظی کردم و رفتم پایئن که دیدم مهران و آقا پدرام نشتن و با اومدن من پا شدن .

من : خواهش میکنم بفرمایید ........ سلام آقا مهران !

مهران : سلام خانم .... حالتون چطوره ؟ 

من : خوبم ممنون . و رو به آقا پدرام ادامه دادم : با اجازتون من رفع زحمت کنم .

پدرام : کجا دخترم بودی حالا ...

من : ممنون .... باید برگردم شرکت پارسا نیست اگه منم نباشم همه چیز بهم میریزه

پدرام : بیشتر بیا خوش حال میشیم .

من : لطف دارین ..... حتما ...... اتفاقا پارسا هم ازم قول گرفته ! 

بعد از هر دوشون خدا حافظی کردم و برگشتم شرکت .

تو دفترم نشسته بودم و داشتم قراردادی که بهمون پیشنهاد شده بود و بررسی میکردم تا ظهر که میرم پیش پارسا ببرم نشونش بدم ، که در زدن .

من : بفرمایید ....

در باز شد و مهران وارد شد . به احترامش ایستادم و اونم اومد جلو دست داد و نشست روبه روم . منم بعد از سفارش دو تا قهوه نستم .

من : خوش آمدین ..... چه کمکی از دستم بر میاد ؟

مهران : راستش دیروز بعد از رفتن شما رفتم بالا پیش پارسا و اونم جریان اون مدیره مندس رو که ظاهرا داره براتون مزاحمت ایجاد میکنه رو گفت و ازم خواست تا برگشتنش همراهتون باشم !

آی حرصم گرفت ، برام بادیگارد فرستاده .

من : لازم به زحمت انداختن شما نبود خودم یه جور دست به سرش میکردم .

مهران : زحمتی نیست ..... پارسا میگفت حسابی گیره و از دستشم کلی حرصی بود !

من : شرمنده تو زحمت افتادین .

مهران : این چه حرفیه ......... من میرم دفتر پارسا با منشی هماهنگ میکنم اگر اومد بفرستتش پیش من .

من : ممنون .

تا ظهر کارامو تمام کردم چون امروز قرار بود بهزاد و ساناز و باران هم بیان و دور هم باشیم . بیچاره آقا پدرام خونش شده محل دیدارهای ما . 

ظهر با مهران رفتیم خونه آقا پدارم . وقتی رسیدیم بچه ها اوجا بودند و بهزاد داشت سر یه چیزی که بعد فهمیدم چی بود با پارسا کل کل میکرد . میخواست رو گچش نقاشی کنه پارسا هم نمیذاشت .

بهزاد در حالی که سعی داشت به گچ برسه گفت : جون پارسا بزار دیگه نقاشیم خوبه .

پارسا دست بهزاد رو کنار زد و کلافه گفت : ا .... ول کن دیگه ..... چرا گیر دادی به این پای من ؟...... درضمن رو فایبر که نمیتونی نقاشی کنی !

بهزاد یه ماژیک از جیبش در اورد و گرفت جلو پارسا و گفت : چرا ... میتونم ..... با ماژیک میشه !

پارسا که دیگه کم اورده بود ساکت شد ....

روز خیلی خوبی بود ناهارو تو اتاق پارسا تو یه محیط شاد و دوستانه خوردیم و مهران از امروز جزوی از گروهمون شد . آقا پدرام که کلی از دست بهزاد خندید . بهزاد کلی با پارسا بحث کرد و سر به سرش گذاشت و آخرشم صورت یه خرس رو رو گچ پارسا کشید که کلی خندیدیم . در این بین فقط از یه چیز معذب بودم اونم نگاهای ماری بود ... یه جوری نگاهم میکرد ..... آقا پدرام هم دایم میفرستادش بیرون انگار فهمیده بود از حضورش معذبم .

تا بعد از ظهر اونجا بودیم بعدش با بهزاد که داشت لطف میکرد ، با ماشین خودم که دستش بود منو سانازو رسوند خونه .

از اونجایی که دیروز باران خونم بود و طبق وسواسش کل خونه رو تمیز کرده بود پس کاری تو خونه نداشتم .... پس رفتم پیش ساناز اونم چای درست کرد و نشستیم به صحبت کردن .

من : روز خوبی بود خیلی وقت بود دور هم جمع نشده بودیم .... اول که امتحانات بود بعدم که جریان پارسا ..... 

ساناز : آره ..... خیلی وقت بود ........... پارمی؟ ...... یه سوال بپرسم راستشو بدون پنهونکاری و رودروایسی میگی ؟

من : آره ..... بپرس ..... چیزی شده ؟

ساناز : نه چیزی نشده ! ........ پارمی ...... بین تو و پارسا چیزی هست ؟

از سوالش جا خورد .

من : نه ...... چطور ؟

ساناز : نشد ...... قرار بود راستشو بگی ....

من : منظورتو متوجه نمیشم ....... چیزی بین منو پارسا نیست ......

ساناز با یه حالت مشکوکی گفت : یعنی میخوای باور کنم که که بیدار شدن فشنگی تو روز رفتن به مزرعه با شنیدن اینکه پارسا زنگ زده ..... و ملایمت رفتار پارسا موقع گذاشتن کلاهت ...... یا کاری که کردی ... منظورم رفتن تو تونل در حال ریزش به خاطر پارسا ..... یا نگرانی های شدید پارسا به خاطر ندیدنت تو بیمارستان ..... فقط از روی یه دوستیه سادست ؟؟؟...

نمیدونستم جوابشو چی بدم ...... واسه خودمم سوال بود ولی ..... آره ....... هیچ کدوم از رفتارام تو این چند وقت اخیر به خاطر فقط دوستی نبوده .... این برمیگرده به همون حسم که نمیدونم چیه ....

من : خب .... نمیدونم ..... ببین ساناز هیچی بین منو پارسا نیست ...... ولی .......

ساناز : بهش حسی داری ؟

من : خب ..... چطور بگم ؟ ...... آره ..... یه حسی دارم .... نمیدونم چیه ......

ساناز : ازش خوشت میاد ؟ دوستش داری ؟ 

من : آره خب ازش خوشم میاد ...... 

ساناز : امروز یه جوری بهت نگاه میکرد ..... تو هم که مدام مواظبش بودی و طرفداریشو میکردی ..... این رفتاراتون نمیتونه بی دلیل باشه ...... فکر کن ببین حست نسبت به پارسا چیه ؟ ....... 

ساناز راست میگفت من باید فکر کنم ...... باید بفهمم این حسی که دارم و هر روز هم قوی تر میشه چیه ....... من از پارسا خوشم میاد .... آره ...... آیا دوستش دارم ؟ ..... اون چی ؟ ....... 

یک ماه از اون روز میگذره ، تو این مدت هر روز پیش پارسا بودم و در هفته یک یا دو روزشو همگی جمع میشدیم . تو این یک ماه خیلی به حرف های ساناز فکر کردم و دیدار های هر روزم با پارسا و رفتاراش گرچه نمیدونم بر چه اساسی هستن ولی بهم کمک کرد تا به یه نتیجه برسم ...... آره ....... من پارسا رو دوست دارم !

امروز پارسا بعد از تقریبا یه ماه و نیم داره برمیگرده شرکت ..... از اونجایی که هنوز نمیتونه زیاد به پاش فشار بیاره پس نمیتونه رانندگی کنه . دیروز که خونه آقا پدرام بودم با مهران کلی بحث کردیم که امروز کی بره دنبال پارسا و بیارتش شرکت ، آخر سر با مداخله ی آقا پدرام و طرفداریش از من ، من برنده شدم و قرار شد ساعت 8 برم دنبالش تا با هم بریم شرکت .

ساعت 7.54 دقیقه رسیدم دم در . زنگ رو که زدم ماری خانم در رو باز کرد و دوباره اون نگاهش .

من : سلام ماری خانم ..... 

ماری : سلام ...... بفرما تو آقا پارسا بالا هستن .

رفتم تو و مستقیم رفتم بالا اتاق پارسا و در زدم .صدای پارسا اومد .

پارسا : ماری خانم پدرام رو یه لحظه صدا کنین . ...... ها ! بفرمایید .

رفتم تو دیدم پارسا نشسته رو تخت و با کراواتش درگیره .

من : سلام ....... من ماری نیستم .

پارسا برگشت طرفم و با لبخند گفت : سلام ..... خوبی ....... 

من : ممنون ..... صبحتون بخیر ........ چکار میکنی ؟ ......... آقا پدرامو میخوای چکار ؟

پارسا : بلدی کراوات ببندی ؟

من : خودم که بلد نیستم ببندم ولی بلدم مال آقایونو گره بزنم !

پارسا چشماشو ریز کرد و گفت: خوشمزگی بهزاد به تو هم سرایت کرد ؟

من : نه ..... آخه حرفه میزنی ........ من کراوات ببندم ؟ ..... بده من 

کراواتشو گرفتم و تنظیم کردم .... انداختم دور گردنش و براش گره زدم ....... تمام مدت مثل بچه های خوب صاف نشسته بود و زل زده بود به من .......... کراواتشو که بستم ....... دکمه بالایی رو هم بستم و کروات رو محکم کردم ....... یقشم درست کردم ........ یه قدم رفتم عقب و به نتیجه کارم نگاه کردم .

من : خب ........ تمام شد ...... 

پارسا یه همونجور که زل زده بود تو چشمام گفت : کراوات گره زدن و چطور یاد گرفتی ؟ 

من : عمو فرهاد ..... بابای بهزاد یادم داده ..... وقتی 9 سالم بود ....... تو این دو سال آخرم که اینجام وظیفه ی بستن کراوات بهزاد با منه !

پارسا با خنده گفت : بهزاد محض نمونه یکی از کار هاشو خودش تنهایی انجام میده ؟ تا حالا هر چی دیدم یا تو کمکش میکنی یا ساناز !

من : آره یه کارشو خودش تنهایی میکنه .......... لنباندن غذاش !

پارسا : اونم خودش کامل انجام نمیده ......... ساناز هی مراقبه چیزی نخوره که حساسیت داشته باشه بهش .

من : اگه خودش بفمه چی میگمیم دربارش الان ، حسابه جفتمون پاکه ! 

آقا پدرام کمک کرد تا پارسا از پله ها بره پایین و بعد از خداحافظی راهی شرکت شدیم .

تو این مدت که پارسا نبود همه کارها پای من بود منم تمام سعیم رو کرده بودم پس پارسا کار عقب افتاده ای نداشت ولی چون دستش هنوز تو گچ بود پس ازم خواست که به دفترش کوچ کنم . 

ساعت 1.15 بود ، از صبح یه سر کار کرده بودیم من تقریبا تمام کارهایی که تو این مدت کرده بودم رو برای پارسا توضیح داده بودم البته خودش مخالف بود میگفت نیازی نیست ولی من اصرار کردم .

توضیحات نهایی رو دادم و پرونده رو بستم و رو به پارسا گفتم : خب اینم از این ........ بریم ناهار ؟

پارسا تکیه داد به پشتی صندلیش و گفت : وای خدا رو شکر تموم شد ........ سرم رفت ! ....... یه سر از صبح داری توضیح میدی ........ زمان دانشجوییم هم تو یه روز انقدر درس گوش نکرده بودم !

با خنده گفتم : خب باید میگفتم دیگه !

پارسا : بیخیال ........ حالا دوباره میخوای تا یک ساعت توضیح بدی چرا باید ........ اصلا بریم سر همون پیشنهادت !

با تعجب پرسیدم : کدوم پیشنهاد ؟

پارسا : ناهار !

من : آهان ........ آره ..... بریم ؟

پارسا : بریم .

با پارسا رفتیم یکی از رستورانای نزدیک . بعد از ناهار برگشتیم شرکت و به بقیه کارها رسیدیم .

قراداد رو پرینت گرفتم ، نگاهی بهش انداختم به نظرم که مشکلی نداشت ، برداشتمش و رفتم دفتر پارسا . برندا منشی دفتر پشت میزش نبود پس مجبوری بدون اطلاع رفتم طرف اتاق پارسا . در نیمه باز بود و صدای گفتگو میاومد . دقیق شدم ببینم اگر خودیه که برم داخل .

پارسا : هر چی من میگم تو باز حرف خودتو میزنی که ........ میگم الان مناسب نیست ...

مرد : پارسا ...... من که کاری ندارم فقط میخوام ببینم ....... نمیدونی وقتی بابا گفت چطور اومدم .

پارسا با یه ته خنده گفت : بابا ...... اون هنوز از هیچی خبر نداره ! 

مرد : گفتم که فقط ببینم باور کن نمیتونم تحمل کنم ....... میخوام بدونم واقعا اونطوریه که بابا میگه ؟

نگاه به ساعتم انداختم 11 بود و من باید تا 11.30 متن قرار داد رو میفرستادم برای شرکت طرف معامله برای بررسی پس مجبورم برم داخل . تقه ای به در زدم و بعد از بفرمایید  گفتن پارسا داخل شدم . پارسا پشت میزش نشسته بود و مرد هم به صورت مایل روی مبل رو به روی میز به طوری که پشتش به در بود نشسته بود . با وارد شدنم آقاهه برگشت و صاف نشست و سرش انداخت پایین .

من : ببخشید مزاحم شدم ...... این قرارداد شرکت (...) باید تا نیم ساعت دیگه براشون بفرستیم ...... لطفا بررسیش کنین اگه مشکلی نیست بفرستم .

پارسا به مبل رو به روی میزش اشاره کرد و گفت : بشین ...... راحت باش ...... خودیه .

لبخند زدم و گفتم : ممنون ....... اگه میشه سریع نگاش کن که اگه مشکلی داره وقت داشته باشم برای تصیحش .

قرارداد رو دادم دست پارسا و همونجا کنار میزش ایستادم . پارسا برگه ها رو ازم گرفت و رو به من گفت : معرفی میکنم ارمیا (Ermiya) پسر پدرام جان ........ ایشونم خانم پارمیس سالاری مدیر دوم شرکت و البته دوست خوبم .

با این حرف پارسا او مرد سرشو بلند کرد و با لبخند از جاش بلند شد . 

ارمیا دستشو به طرفم دراز کرد و گفت : سلام ........ خوشبختم از دیدارتون .

بهش دست دادم و با خوشرویی گفتم : همچنین .

ارمیا نشست سر جاش و گفت : تعریفتونو زیاد شنیدم ...

منم نشستم مبل رو به روییش و گفتم : آقا پدرام خیلی به من لطف دارن !

پارسا بلند شد و به طرف در رفت و در همان حال گفت : بشین تا بیام باید برم پیش وکیل شرکت به نظرم بند 8 مشکل حقوقی داره .... بشین میام ....... این مهمون عزیزمم تنها نزار !

من : باشه پس زود باش .

پارسا با یه لبخند به من و یه نگاه که معنیشو نفهمیدم به ارمیا رفت بیرون . منم کمی رو مبل جا به جا شدم و گفتم : نمیدونستم آقا پدرام پسر داره ....

ارمیا : لندن بودم ولی همونطور که گفتم تعریفتونو زیاد از بابا و پارسا شنیدم .

ارمیا هم یه جور خاصی نگاهم میکرد مثل آقا پدرام . بهش میخورد حدود 28 – 29 باشه ، قد بلند و چهارشانه با اندام عضله ای . موهای عسلی پر پشت درست همرنگ موهای من داشت ، ولی چیزی که بیشتر تو صورتش توجهم رو جلب کرد چشمای آبیش بود که شباهت عجیبی به چشمای من داشت . 

یه ربع ساعتی با ارمیا صحبت کردم . از نظر اول که به دلم نشست ، به نظر پسر خوبی می اومد ..... تمام طول مدت صحبت با یه لبخند مهربون و یه نگاه گرم و با احترام صحبت میکرد ...... یه حس خوبی بهم میداد . پارسا بعد از بیست دقیقه برگشت .

پارسا برگه ها گرفت طرفم و گفت : بیا .... درست شد فقط بند 8 رو تغییر بده ...... بالای برگه درستشو نوشتم .

برگه ها رو گرفتم و رفتم اتاق خودم و بعد از ایجاد تغییر فرستادمش . 

امروز جمعه است و طبق قراری که دیشب تو خونه مهران گذاشته بودیم امروز داریم میریم مزرعه . ساعت 12.30 بود که دیگه کارامو جمع و جور کردم و رفتم اتاق پارسا تا بریم . از برندا که پرسیدم گفت برم داخل و این یعنی کسی نبود . در زدم سرمو بردم داخل .

من : پارسا ...... پاشو دی....

بقیه جملمو خوردم چون متوجه شدم که ارمیا هنوز اونجاست ..... یه دفعه حواسم افتاد که من کامل وارد نشدم و فقط سرمه که داخل پس با خجالت در رو باز کردم و کامل وارد شدم . پارسا داشت با یه لبخند که معلوم بود به زور در حد لبخند مونده نگام میکرد و منم که به خاطر کارم اساسی خجالت زده بودم گفتم : ببخشید فکر کردم تنهایی ...... برندا چیزی بهم نگفت .

پارسا : اشکالی نداره ....... بشین الان کارم تموم میشه میریم .

با تعجب گفتم : یعنی چی ؟ ....... پارسا دوازده و نیمه ها بچه ها منتظرن ........ دیر بکنیم من یکی جوابگوی بهزاد نیستم ......... تازه باید دنبال مهرانم بریم .

پارسا سرشو تکون داد و گفت : الان ....... دو دقیقه بشین میریم ........ بهزاد زود هم بریم غرشو میزنه .

بعد رو به ارمیا گفت : راستی ارمیا ....... ما داریم میریم مزرعه ........ میای ؟

ارمیا : ما ؟ ...... با کی میرین ؟

پارسا به من اشاره کرد و گفت : من و ایشون و مهران و سه نفر دیگه که اگر بیای معرفیشون میکنم .

راستش کمی تعجب کردم ، نمیدونم چرا ولی پارسا هیچوقت منو با اسم خطاب نمیکرد .... فقط وقتی میخواست به کسی معرفیم کنه اسممو میگفت ...... الانم همون کارو کرد ....... نگفت پارمیس .....گفت ایشون ........ برام جای تعجب داشت !

ارمیا قبول کرد که باهامون بیاد . دو دقیقه ی پارسا شد ربع ساعت . ساکت رو مبل نشسته بودم و داشتم حرص میخوردم که صدا زنگ موبایلم بلند شد . موبایلمو از جیب پالتوم در اوردم و بعد از نگاه کردن به صفحش با عصبانیت بلند شدم و گوشیو گرفتم سمت پارسا .

من : بگیر ......... خودت جواب بده .

پارسا گوشیو گرفت و جواب داد و شروع کرد به مجاب کردن بهزاد .

برگشتم و با حرص نشستم رو مبل .

ارمیا : ببخشید مشکلی پیش اومده ؟

من : بله ......... دیر کردیم ......... الانم بقیه که منتظرمونن که راه بیفتیم صداشون در اومده ....... الانم سردسته معترضا زنگ زده .

ارمیا : سر دسته ....... چیا ؟

من : معترضا یعنی کسایی که برای دیر رفتنمون شاکی شدن .

ارمیا آهانی گفت و دوباره تکیشو داد به مبل . ارمیا ظاهرا فارسی خوب بلد نبود و با یه لحجه بامزه ای هم حرف میزد .

پارسا تلفنو قطع کرد و گرفتش طرف من و گفت : گفتم راه بیفتن ما هم رستورانی که برای ناهار ایستادن بهشون میرسیم ...... فقط ....

سریع گفتم : فقط چی ؟

پارسا : ارمیا باید بره دنبال وسایلش منم حتما باید این کارمو تموم کنم ....

من : خب ایشون برن دنبال وسایلشون من و تو هم که وسایلمون خونه منه میریم بر میداریم و یه جا قرار میزاریم و راه میافتیم .

پارسا : نمیشه .......... ارمیا هیچ جا رو بلد نیست ........ حتی آدرس خونه پدارمم بلد نیست خیلی ساله اینجا نبوده ......

پوفی کردم و گفتم : خب پس چکار کنیم ؟ کارت چقدر طول میکشه ؟

پارسا : نیم ساعت .

با چشمای گرد شده گفتم : چی ؟ نیم ساعت ؟....... اونوقت میگی دو دقیقه بشین الان میریم ؟

پارسا : چکار کنم دقیقه نودی پیش اومد ........ یه چیزی ! میگم تو با ارمیا برو خونه پدارم .... وسایل خودمونم گفتم بچه ها ببرن ........ بعد بیاین دنبال من .

من : پس مهران چی ؟ باید دنبال اونم بریم .

پارسا : گفتم بهزاد بره دنبالش .

قبول کردم و با ارمیا رفتیم خونه آقا پدرام . 

پیاده شدیم رفتیم تو . ارمیا خودش کلید داشت . در رو باز کرد و رفتیم تو .... با یه ببخشید زود برمیگردم رفت بالا و منم رفتم نشستم مبل ..... به ربع ساعت بعد با صدای آقا پدرام که تازه وارد خونه شد بلند شدم .

من : سلام .

آقا پدرام با تعجب گفت : سلام ........ هنوز راه نیفتادین ؟

من : نه ...... پارسا تو شرکت براش کار پیش اومد موند منم .....

همون موقع ارمیا از پله ها پایین اومد . 

ارمیا : خب من آماده ام .

آقا پدرام با تعجب به ارمیا نگاه کرد و گفت : کجا به سلامتی ؟

ارمیا : سلام ، صبح به خاطر چیزی که گفته بودین رفتم پیش پارسا تا ظهر پیشش بودم اونم گفت که دارن میرن مزرعه و پیشنهاد داد منم برم .

آقا پدرام با حرص به ارمیا نگاه کرد و گفت : سلام ، بالاخره کار خودتو کردی ؟ رفتی شرکت پارسا ؟ 

ارمیا با حالت بامزه ای که منو یاد پسر بچه های تخس مینداخت سرشو خاروند و با لبخند گشادی به آقا پدرام نگاه کرد .

آقا پدرام لبخندی زد و سرشو تکون داد و گفت : خیلی خوب ، پس خوش بگذره ..... مواظب باشین . 

خداحافظی کردیم و با ارمیا رفتیم دنبال پارسا که اونم یه ده دقیقه ای معطل کرد تا اومد ... بعدم بهونه کرد سرش درد میکنه و رفت پشت نشست و ما بالاخره راه افتادیم . تا رستوران محل قرارمون یه یک ساعتی راه بود . 

نیم ساعتی بود که تو راه بودیم که بهزاد زنگ زد و بعد از کلی غر زدن گفت که راه افتادن . 

تلفن رو قطع کردم و گفتم : بهزاد اینا راه افتادن ، با این اوضاع باید تنها بریم .

پارسا در حالی که معلوم بود داره چرت میزنه گفت : آره ....... بهتر سرم درد میکنه اینجور میخوابم ...... فقط ناهار چه کار کنیم ؟

من : نمیشه نگه داریم ساعت دوِ ...... اینجور با این وضع جاده ها میخوریم به شب نمیشه ...

ارمیا کولشو از جلو پاش برداشت و درحالی که بسته ای رو از اون خارج میکرد گفت : ماری چند تا ساندویچ داده ...... میشه اینارو ناهار کنیم .

پارسا با خنده زد رو شونه ارمیا و گفت : کنیم نه ...... بخوریم .

ارمیا با اخم کوچیکی گفت : نخیر همون کنیم ....... منظورم اینه که به عنوان ناهار حساب کنیم دیگه انقدر فارسیم بد نیست . 

ارمیا ساندویچها رو در اورد و شروع کردیم به خوردن .... من در حین رانندگی میخوردم و اینم میدونستم که یه جریمه خوب میشیم به خاطر این کارم ولی جریمه شدن رو به گیر کردن تو شب تو جاده و برف ترجیح میدادم ...... پارسا ساندویپچو خورد و همون پشت گرفت خوابید ....... منم چون میدونستم که پارسا به صدا حساسه پس پخش رو خاموش کردم و ساکت به رانندگیم ادامه دادم ....... 

یه یک ساعتی به سکوت گذشت . در نهایت ارمیا سکوت رو شکست .

ارمیا : شنیدم از ایران اومدید ....

من : بله ..... دو سال پیش ....

ارمیا : میشه تو صداتون کنم ؟

من : البته هر جور راحتین ..

ارمیا : پس میشه راحتی .... قرار شد راحت باشیم .

من : باشه ..... هر جور راحتی ...

ارمیا : با ویزا دانشجویی اومدی ؟

من : نه .... خاله ام اینجاست ..... برام دعوتنامه فرستاد بعد هم به کمک وکیل و ثبت نام تو دانشگاه و تعهد عدم بازگشت به مدت 15 سال تونستم اقامت موقت بگیرم ..... الانم یه ماهی میشه که برای کارهای تائید هویت رفتم و منتظر گرین کارتم هستم تا اقامت دایمی بگیرم .

ارمیا : خانوادت ...... ایرانن ؟

من : بله .

ارمیا : تک فرزندی ؟

من : نه ..... یه خواهر کوچکتر از خودم دارم .

ارمیا : رابطه ات باهاش خوبه ؟

نمیدونم چرا اینکارو کردم ..... اما ارمیا یه حس اعتماد بهم القا میکرد ..... من آدمی نبودم که به کسی که اولین بارمه میبینمش اعتماد کنم و باهاش درددل کنم ...... حتی به پارسا هم که اینقدر با هم خوب بودیم و دوسش داشتم هم چیزی از موضوع اختلاف با خانوادم نگفته بودم ...... ولی نمیدونم چی شد که با ارمیا راحت درددل کردم !

من : راستش نه ..... هیچ وقت باهاش نتونستم ارتباط خوبی داشته باشم ...... نمیدونم چرا ولی هیچوقت با هم نزدیک نبودیم .

ارمیا با چشمای ریز کرده ای پرسید : با پدر ..... مادرت چی ؟

من : با اونا رابطه ام به مراتب بدتره ...... همیشه احساس کردم پارمیدا .... خواهر کوچکم رو بهم ترجیح میدن ...... میدونم اکثر فرزند های ارشد این حرفو میزنن ولی من بهم ثابت شده ........ برام از لحاظ مادی چیزی کم نذاشتن ...... ولی .......... از نظر احساسی چرا .......... پدرم همیشه مخالف تنها سفر کردن بود ..... پارمیدا چند سال پیش تو یه مسابقه برنده شد و جایزش مسافرت یک ماهه به تهران بود ولی بابام نذاشت و گفت که نمیتونه دوری بچشو برای یک ماه تحمل کنه ....... ولی در کمال ناباوری من وقتی موضوع اومدن به اینجا رو مطرح کردم ...... راحت قبول کرد ..... با اینکه خوشحال بودم که راحت دارم به آرزوم که تحصیل در اینجا بود میرسیدم ....... ولی رضایت راحت پدرم یه حس بدی بهم داد ...... برای چندمین بار بهم ثابت شد که پارمیدا براش از من مهمتره ....... وگرنه ....... نمیدونم ....... از کوچیکی همینطور بود اگر یه کار بد رو پارمیدا میکرد نهایت دعواشون باهاش یه داد و اخم بود ولی اگر من اون کارو میکردم نتیجش داد و دعوا و قهر چند روزه باهام بود ......... ولی من دیگه عادت کردم که نباید انتظار محبت از والدینم رو داشته باشم ....... همیشه همینطور بوده ...... یه وقتایی حتی حس اضافه بودن بهم دست میداد .

در تمام مدت صحبتم ارمیا ساکت بود و چیزی نمیگفت ..... وقتی حرفم تمام شد یه لحظه برگشتم نگاهش کردم ...... یا خدا ! ....... عصبانی بود و قرمز شده بود ...... رگ گردنش متورم شده بود و رو پیشونیش عرق نشسته بود و نفسای عصبی میکشید ..... ترسیدم ...

با ترس و نگرانی پرسیدم : خوبی ؟ ...... چی شده ؟

ارمیا با صدای لرزانی که معلوم بود به زور داشت خودشو کنترل میکرد گفت : بزن کنار ! 

با نگرانی و ترس کنار جاده نگاه داشتم ......... ارمیا سریع پیاده شد و در رو محکم هل داد تا بسته شه ..... در آخرین لحظه در رو گرفتم و نذاشتم کوبیده بشه ....

ده دقیقه ای منتظر شدم ولی دیدم ازش خبری نیست ...... نگران شدم ....... بدجور عصبی بود ..... بطری آب معدنی رو برداشتم و پیاده شدم ..... چند متر جلوتر لب پرتگاه ایستاده بود ...... با دیدنش تو اون موقعیت نفسم گرفت ...... با قدم های تند رفتم طرفش ...... با صدای قدمهام برگشت نگام کرد و دوباره به حالت اولش برگشت .... رفتم نزدیکش .

ارمیا : چرا پیاده شدی ؟

بدونه توجه به حرفش با صدای لرزانی گفتم : بیا عقب ...... خواهش میکنم بیا عقب !

ارمیا با تعجب نگاهم کرد و گفت : چی ؟

من : از ..... لب .... پرتگاه بیا .... اینور ...

ارمیا چند قدم اومد عقب ...... نفس راحتی کشیدم ..... همیشه از ارتفاع میترسیدم .... الان هم که ارمیا درست لب پرتگاه ایستاده بود . 

بطری رو گرفتم طرفش و گفتم : بیا ..... آب ارومت میکنه .... ببخشید با حرفام ناراحتت کردم ...

ارمیا : نه ..... میدونی ....... منم یه خواهر دارم ... هفت سال ازم کوچکتره ...... ولی سالها قبل گم شده ........فکر اینکه خواهرم پیش خانواده ای مثل خانواده ی توه .... خونمو به جوش اورد ...... ( نفس عمیقی کشید و ادامه داد ) بهتره بریم .

سرمو تکون دادم و با هم برگشتیم .

بقیه راه به سکوت گذشت .... هیچ کدوم حرفی نزدیم ..... پارسا هم بعد از بیست دقیه بیدار شد ولی با دیدن اینکه ما هیچ حرفی نمیزنیم ساکت نشست .

ساعت 7.15 رسیدم مزرعه و بعد از پارک کردن وارد شدیم . بچه ها تو سالن دور شومینه نشسته بودن . رفتیم پیششون .من با صدای بلندی گفتم : سلام بر همسفران عزیز .

بهزاد لیوان نسکافشو گذاشت رو میز و به طرفم خیز برداشت .

بهزاد : پارمی ....... از الان خودتو کچل بدون !

پارسا رو مبل ولو شده بود و ارمیا هم سمت چپم ایستاده بود . همین که بهزاد خیز برداشت من .... هینی گفتم و یه قدم عقب رفتم و آماده شدم برای فرار کردن ..... ولی بهزاد سریعتر بود و زود رسید نزدیکم همین که خواست بگیرمتم ارمیا دستشو گذاشت رو سینه بهزاد و خودش اومد جلوم .

ارمیا : هی .... وایسا ببینم ...

بهزاد با تعجب به ارمیا نگاه میکرد ....... من پشت ارمیا قایم شده بودم و از کنار شونش برای بهزاد شکلک در میاوردم و انگشت اشارمو به نشان خیت میزدم به نوک دماغم .

بهزاد گفت : برو کنار ...

ارمیا همانطور که سعی داشت جلوی بهزاد رو بگیره گفت : برم کنار که به دختر مردم حمله کنی ؟

بهزاد با بهت گفت : برو ببینم ..... دختر مردم کجا بود ؟ ......... خواهر خودمه ...... اصلا ببینم تو کی هستی ؟

همه از خنده ریسه رفته بودیم .

ارمیا با تعجب پرسید : برادرشی ؟

رفتم کنارشون .

من : معرفی میکنم ....... ارمیا پسر آقا پدرام .......... ایشونم بهزاد ...

ارمیا پرید وسط حرفم و گفت : برادرت ؟

خندیدم و گفتم : چیزی از برادری کم نداره ...... پسر خالمه ..... ولی جای داداشمه .

بعد چرخیدم طرف بقیه و ادامه دادم : ایشون هم باران دختر خالم و خواهر دوقلوی بهزاد ......... ایشونم ساناز د...

بهزاد سریع گفت : نامزد بنده !

ادامه دادم : مهران هم که فکر کنم بشناشی ؟

مهران بلند شد و اومد جلو با ارمیا دست دادن و همدیگرو بغل کردن .

در همین بین بهزاد یکی زد پشت کلم و از اونجایی که حرکتش غافلگیرانه بود یه آخ بلند گفتم که توجه همه بهم جلب شد .

دستمو گذاشتم رو سرم و گفتم: مگه مرض داری ...... جنگلی 

بهزاد دستشو زد به کمرش و گفت : آره .... ببینم مگه نگفتیم میخوایم تفریحی بیاییم ؟ ..... چرا دیر کردی ؟ 

در حالی که داشتم سرمو میمالیدم گفتم : به من چه ..... برو یقه پارسا رو بگیر اون دیر کرد ! 

بهزاد برگشت طرف پارسا که دیگه رسیده بود دم پله ها و داشت جیم میشد گفت : فعلا در برو بعدا حساب.... آخخخخخخخخخ 

من بودم که فندقی زدم پشت سرش .

من : از این به بعد مواظب دستت باش .

بچه ها ساکامونو گذاشته بودن تو اتاقا ...... ما هم رفتیم بالا و بعد از تعویض لباس برگشتیم پایین .

بعد از شام پارسا تو فضای جنگل مانند پشت عمارت آتش روشن کرد و همگی دورش نشستیم به حرف زدن ...... پارسا کمی گیتار زد و بهزاد هم طبق معمول مشغول سر به سر گذاشتن همه بود ...... جو خیلی خوبی بود ....... کلا گروه شش نفرمون خیلی صمیمی بود و من واقعا از جمعمون لذت میبردم ........ ارمیا هم انگار خوشش اومده بود و پا به پای بهزاد سر به سر همه میذاشت که این یعنی یک فاجعه ...... بهزاد کم بود ..... حالا ارمیا هم شده بود همکارش ...... بهزاد و ارمیا امشب هر چی نوشیدنی مخلوط بلد بودن درست کردن و به خورد ما دادن ..... دیگه آخراش همه حسابی مست بودن البته در این بین به ما دخترا لطف کرده بودن و زیاد مجبورمون نکرده بودن بخوریم ولی آقایون محترم جمع اساسی مست بودن 

رو به ساناز گفتم : میگم ساناز بهتر نیست اینارو ببریم داخل ؟ 

ساناز سرشو با بیحالی تکون داد و گفت : موافقم چون اگه اینجور پیش بره مجبوریم رخت خابشونو همینجا پهن کنیم ...

چشمامو به هم فشردم و گفتم : ولی من خودم سرم گیج میره ...... 

ساناز : خب نورمن رو صدا میکنیم ....

من : نه ! ..... زشته ! ....... یعنی ما سه نفر از پس اینا بر نمیاییم ؟

ساناز : نمیدونم ........ ولی خودمونم مستیم چطور اینارو بکشونیم بالا ؟ ...... باران دیگه داره میخوابه ..... تو چرته !

به باران نگاه کردم ....... چشمام گرد شد ! ......... راست میگفت خوابه ولی چرا اینجور ؟ ........... کلا همگی رو زمین نشته بودیم و هرکدوم به یه کنده درختی که مهران و بهزاد اوردن بودند تکیه داده بودیم و به ترتیب من ، ساناز ، باران ، مهران ، بهزاد و ارمیا که کنار هم نشسته بودند و جلوشون یه میز پایه کوتاه بود که نوشیدنی ها رو رو اون گذاشته بودند و مخلوط میکردند و بعد پارسا که میشد کنار من و حلقه کامل میشد ........... الان هم باران سرشو گذاشته بود رو شونه مهران و خوابیده بود مهرانم که اوضاعش به مراتب بدتر بود سرشو گذاشته بود رو سر باران و اونم داشت چرت میزد ! ........ بهزاد دوباره مشغول مخلوط کردن یه نوشیدنی دیگه بود و ارمیا هم داشت با حالت شل چوبای تو آتیش رو جا به جا میکرد ...... پارسا هم گیتارشو بغل کرده بود و داشت بهش ور میرفت .

با تعجب گفتم : ا ا ا ا ...... این چرا اینجوری ایجوری خوابیده ؟ 

ساناز زد تو پهلو باران که با این کارش باران پرید و همزمان با پرشش سر مهرانم پرت شد اونطرف و اونم پرید و با چشمای نیمه باز زل زد به ما .

ساناز : هی ..... پاشو ....... باید بریم تو .

باران : باشه ..... خب چرا اینطور میزنی ؟

ساناز با حالت مشکوکی گفت : مثل اینکه داشت بهت خوش میگذشت .... آره ؟ جات راحت بود ؟ خوب خوابیدی ؟

باران که گیج بود گفت : آره ..... راحت خواب بودم ....

منو ساناز زدیم زیر خنده و باران هم داشت با تعجب به ما نگان میکرد .

باران : چتونه شما ؟

من : هیچی ...... پاشو باید بریم تو اینارم باید ببریم .

ساناز : میگم اینا اوضاعشون حسابی خوبه ...... نمیتونیم بکشیمشونا ! 

من : چاره چیه ........ میرم نورمنو صدا کنم.

رفتم دنبال نورمن .... بیچاره داشت آماده میشد بخوابه که با خواهش من اومد کمک ..... نورمن به ارمیا و مهران کمک کرد تا برن بالا ....... باران که فقط موفق شد خودشو برسونه به اتاقش ......... سانازم رفت کمک بهزاد ...... منم رفتم سراغ پارسا . 

تا من پارسا رو کشوندم بالا نورمن رفته بود و به ناچار خودم بردمش اتاقش ...... پارسا دستشو انداختا بود دور گردنم منم کمرشو گرفته بودم و داشتم به زور نگاهش میداشتم .... وارد اتاقش شدیم ...... بردمش سمت تختش و برشگردوندم تا بخوابونمش ....... دستمو از دور کمرش برداشتم تا بیفته رو تخت ..... دستش که دور گردنم بود شل بود و قاعدتا باید با رها شدنش اونم برداشته میشد ولی اینطور نشد ...... اون موقع افتادن گردنمو محکم چسپید و باعث شد منم همراهش بیافتم ...... اون موقع افتادن گردنمو محکم چسبید و باعث شد منم همراهش بیفتم . چند لحظه بی حرکت موندم تا این که حس کردم دستاش دورم حلقه شد. سرمو آروم بلند کردم. داشت با چشمای نیمه باز نگاهم می کرد. قلبم به شدت میکوبید و توان هیچ حرکتی نداشتم . 

با نگاهی عجیب بهم نگاه کرد و به حالت زمزمه وار گفت: 

پارسا : خیلی وقته ...... میخوام بگم ........ خیلی وقته منتظرم ازت مطمئن شم ........ ببخشید 

بلافاصله بعد از گفتن ببخشید صورتشو روی صورتم خم کرد مهمترین نشانه ی عشق رو بهم تقدیم کرد . 

حسابی شوکه شده بودم. اول هیچ کاری نمی کردم، ولی بعد از چند لحظه خودمم باهاش همکاری کردم. نمیدونم چقدر گذشت که آروم صورتشو جدا کرد، ولی فاصله نگرفت. 

پارسا : خیلی ..... دوست دارم ....... عشقم !

دوباره سرشو برگردوند و شروع کرد به بوسیدنم ....... این بار با ولع و کمی محکم میبوسید ........ بی اختیار دستامو حلقه کردم دور کمرش ......... اونم یکی از دستاشو از کمرم برداشت و گذاشت پشت گردنم ........... آروم برم گردوند و خوابوند و خودش روم خم شد و به بوسیدن ادامه دادیم ........ یکم که گذشت آروم لبامو ول کرد ....... به پهلو خوابید و منو کشید تو بغلش ....... چند دقیقه ای تو بغلش موندم ...... حس عجیب در عین حال شیرینی داشتم ......... احساس سبکی میکردم ....... آغوشش گرم و امن بود ....... کم کم نفساش منظم شد ......... خوابیده بود ...... آروم خودمو از آغوشش بیرون کشیدم ......... یه کم کنار نشسته موندم و نگاهش کردم بعد به طرف اتاقم راه افتادم .......... اصلا نفهمیدم کی و چطور رسیدم به تختم ....... فقط میدونم که با آرامش به یک خواب عمیق فرو رفتم .

با نور خورشید که از پنجره مسقیم به چشمام میتابید بیدار شدم ........ سردرد وحشتناکی داشتم ....... به سختی چشمامو باز کردم ......... همین که نگاهم به ساعت افتاد چشام تا آخرین حد گشاد شد ........ ساعت 11 بود ! ...... یعنی من تا این موقع خوابیدم ؟ .......... یکدفعه یاد اتفاقات دیشب افتادم ........ یعنی خواب بوده ؟ ...... یعنی همش رویا بود ؟ ....... خدای من ....... من دیشب چکار کردم ؟ ....... پارسا ! 

سریع از جام پا شدم ....... الان واجبترین چیز برای من یه دوش حسابیه ، اینجور سر حال میام ، لباسامو در اوردم و هوله پوشیدنیمو پوشیدم و به طرف حمام داخل اتاق رفتم ، ولی ... وای نه ! این اتاق که دوشش خرابه ! سری قبل نشد به پارسا بگم .... حالا چکار کنم ؟ ...... مجبورم از حمام یکی از اتاقا استفاده کنم ....... گره ی هولمو محکم کردم و از اتاق اومدم بیرون ..... خدا رو شکر کسی نیست ..... رفتم اتاق ساناز ..... هر چی در زدم کسی جواب نداد ، حتما پایینه ، رفتم داخل .... صدای آب می اومد و این یعنی حمام اشغاله ...... پس باید از حمام باران استفاده کنم ، ولی وقتی وارد اتاق باران شدم دیدم باران هنوز خوابه پس اینم نمیشه چون باران به صدا حساسه ، با نا امیدی و قیافه ی آویزون اومدم بیرون که همزمان ارمیا هم از یکی از اتاقا در حالی که داشت شقیقه هاشو ماساژ میداد اومد بیرون ، وای همینو کم داشتم ، با هوله جلو ارمیا ظاهر بشم ! 

ارمیا : سلام ..... صبح خیر 

من : سلام .... صبح تو هم بخیر 

ارمیا با تعجب گفت : اینجا چکار میکنی ؟

من : ام .... هیچی ........ 

ارمیا : مشکلی پیش اومده ؟ بقیه کجان ؟

من : نمیدونم کجان ...... منم دنبال حمام میگشتم !

وای .... یعنی خاک بر سرم ! این چی بود از دهنم در رفت ؟

ارمیا با ابرو های بالا رفته گفت : دنبال حمام میگشتی ؟ اینجا که همه اتاقا سرویس جدا دارن !

من : میدونم ...... راستش دوش حمام اتاقم خرابه ..... میخواستم از حمام اتاق ساناز استفاده کنم که خودش اونجا بود بارانم که خوابه نمیشه ....... فکر کنم باید قید حمامو بزنم .

ارمیا : میتونی از حمام اتاق من استفاده کنی .

من : وای .... نه ..... نیازی نیست ..... صبر میکنم ساناز بیاد بیرون ....

ارمیا : اینجور با حوله سرما میخوری .... بیا برو ..... من دارم میرم پایین ...... راحت باش ! 

و رفت سمت پله ها . خب چاره چیه ؟ ...... راست میگه ...... سرما میخورم ، سانارم که حمام هاش طولانین . 

رفتم حمام اتاق ارمیا ، یه دوش حسابی گرفتم ، با این که سردردم خوب نشد ولی بهتر شد ، هولمو پوشیدم و اومدم بیرون ، تو راهرو سرک کشیدم ، خدا رو شکر کسی نبود ، سریع رفتم اتاقم . بعد از پوشیدن لباسام موهامو خشک کردم و همینجور آزاد گذاشتم باشن ، یکم به دستام و صورتم کرم زدم و رفتم پایین .

کسی تو سالن نبود پس رفتم آشپزخانه تا هم یه چیزی بخورم هم مسکن بردارم . ارمیا به کابینت تکیه داده بود .

من : دوباره سلام .

ارمیا : بازم سلام ...... عافیت باشه .

من : ممنون ..... بابت حمام هم ممنون .

ارمیا لیوانی رو گرفت طرفم و گفت : قابل نداشت ..... بیا ... اینو بخور ..... فکر کنم سردرد داشته باشی ! 

من : وای آره ! ...... این چیه ؟

ارمیا : شربت عسل ...... 

تشکر کردم و گرفتم . سردردم بعد از خوردن شربت بهتر شد ، با اینکه دیگه ظهر شده ولی نمیشه از چای صبحانه گذشت ، آب جوش بود ، میدونستم چای تو کدوم کمده ، دوباره مجبوری تا کمر رفتم تو کابینت تا چای رو پیدا کنم ، سخت در حال جستجو بودم که با صدای سلام پارسا پریدم و سرم دوباره محکم خورد به بالای کابینت ، چشمام از درد بسته شد ، چرا باید هر سری این بلا سر من بیاد ؟ داشتم زیر لب همونطور داخل کابینت غر میزدم که یکی دستاشو دور کمرم حلقه کرد و بیروننم کشید ، نشوندم رو صندلی .

پارسا : چی شدی باز ؟ دوباره سرت خورد ؟

تو صداش رگ های خنده به وضوح پیدا بود .

من : آی ..... چته تو ؟ چرا هر سری میترسونیم ؟ 

داشتم سرمو ماساژ میدادم که پارسا دستمو کشید تا ببینه چی شده ، یاد دفعه قبل افتادم که روی جای ضربه رو فشار داده بود ، سریع دستشو پس زدم تا دوباره فشار نده . 

پارسا : ا .... ! بزار ببینم چی شده ؟

من : لازم نیست ...... دوباره فشار میدی ! ..... آخ 

پارسا با خنده : تو دوباره تو کابینت چی کار میکردی ؟

من : داشتم استراحت میکردم ! ...... اینم پرسیدن داره ؟ ..... خب داشتم دنبال چیزی میگشتم ! چای میخواستم .

همین موقع ارمیا با یه لیوان آب قند اومد کنارمون .

ارمیا : بیا ...... چیزی نشدی ؟

پارسا با همون خنده ی اعصاب خوردکنش گفت : نه ...... چیزیش نشد ...... عادت داره ! 

ارمیا با تعجب نگاهمون کرد . یه چشم غره به پارسا رفتم و مشغول ماساژ دادن سرم شدم .

ارمیا : یعنی چی عادت داره ؟

پارسا : آخه هی میره تو این کابینت ، وقتی هم صداش میکنم سرش میخوره بالا ی کابینت .

من : هی ؟ من فقط دو بار رفتم تو اون کمد که هر دو بارش تو منو ترسوندی سرم ضربه دید . 

پارسا با خنده سرشو تکون داد و رفت از داخل همون کابینت بسته ی چای رو در اورد و گرفت سمت من .

من : نکنه بعد از این بلا که سرم اوردی انتظار داری من چای درست کنم ؟ 

ارمیا : راست میگه ...... تو سه تا چای درست کن منو ایشونم میریم تو سالن .

پارسا : امر دیگه ؟

ارمیا : امری داشتیم صدات میکنیم .

پارسا یه پرروی زیر لبی گفت و رفت سمت لیوانایی که من آماده کرده بودم . با ارمیا رفتیم تو سالن و رو کاناپه نشستیم . نمیدونم اینا چه پدرکشتگی ای با اسم من دارن که با اسم صدام نمیکنن ، اون از پارسا اینم از ارمیا ، مهرانم اینجوره ، اونم با اسم صدام نمیکنه ، تا وقتی رودروایستی داشت میگفت خانم ولی بعد که صمیمی شد دیگه هیچی . 

بعد از یکم پارسا با سه تا چای و یه ظرف شیرینی اومد . چایمو برداشتم و ساکت شروع کردم کم کم خوردن . پارسا مبل رو به روییم نشسته بود و هر چند لحظه یه بار نگاهم میکرد ، یعنی منظورش دیشبه ؟ دیشب مست بود یعنی هر دو مست بودیم . یعنی حرفاش به خاطر مستی بود ؟ 

ارمیا چاییشو خورد و پاشد و با ببخشید رفت بالا . بعد از رفتن ارمیا پارسا لیوانشو گذاشت تو سینی و اومد کنارم نشت . چند دقیقه به سکوت گذشت تا اینکه اون سکوت رو شکست .

پارسا : تو بعد از مستی فراموشی میگیری ؟

من با تعجب : نه ! چرا همچین فکری میکنی ؟

پارسا : منم این مشکلو ندارم ، پس .....

چرخید طرفم و بازوهامو گرفت و منم چرخوند حالا رو به رو هم بودیم . گیج نگاش میکردم . 

من : پس ؟

پارسا : پس طبیعتا همه اتفاقات دیشب یادمه !

احساس کردم گونه هام داغ شد ، سرمو با خجالت انداختم پایین . پس یادشه ! یعنی میتونم امیدوار باشم اعترافش درسته ؟

پارسا دستشو گذاشت زیر چون و سرمو بلند کرد .

پارسا : مطمئن باش هر چی دیشب گفتم از رو مستی نبود ..... حرف دلم بود ...... 

من : یعنی .... تو ؟

پارسا : آره ..... من دوستت دارم ....... خیلی هم دوستت دارم ........ عاشقتم عزیزم .

ناخودگاه لبخند زدم . قلبم تو یه لحظه پر از خوشی شد . پارسا دوستم داره . این جواب سوالیه که از وقتی فهمیدم عاشقشم از خودم میپرسیدم ..... یعنی پارسا هم احساس منو داره ؟ پارسا با دیدن لبخندم ، لبخند زد .

پارسا : این لبخندت یعنی .....

من : منم دوستت دارم .

لبخند پارسا عمیق تر شد ، یکم جلو اومد و منو کشید تو بغلش . سرمو گذاشتم رو سینه اش و دستامو که بیکار مونده بودن رو حلقه کردم دور کمرش . 

پارسا : خیلی وقت بود دلم میخواست بهت بگم اما از احساس تو شک داشتم ، نمیدونستم تو هم نسبت به من همون حسی رو که من نسبت بهت دارم رو داری یا نه ، دیشب وقتی اونقدر بهم نزدیک بودی تو یه لحظه تصمیم گرفتم بهت بگم ، نهایتش این بود که دست رد به احساسم میزدی ، اعتراف و نزدیک شدن بهت وسوسم میکرد.تو یه تصمیم آنی تصمیم گرفتم بهت نزدیک بشم ، وقتی هیچ مخالفتی نکردی دلم قرص شد ، گفتم دوست دارم ، دوباره بوسیدمت ، اول انگار تو شک بودی ولی وقتی بعد خودتم همراهیم کردی فهمیدم که احساسم یک طرفه نیست .

من : این دقیقا همون حسیه که منم داشتم ، نمیدونستم تو هم بهم حسی داری یا نه ؟ از کی فهمیدی ؟

پارسا : اون روز که اومدی دفتر و گفتی جنسات گیر کرده نظرم بهت جلب شد ....... بعد تو ماشین منشیت زنگ زد و خبر دستگیری بهزاد و ساناز رو داد .... حسابی ترسیده بودی از قیافت معلوم بود نمیدونم چرا ولی میخواستم آرومت کنم ....... وقتی تو گمرک پلیس دستگیرت کرد و خواست بهت دستبند بزنه یه جوری شدم ، دلم نمیخواست اینکارو کنه ...... تو ترسیده بودی و تنها مونده بودی ، مانعش شدم ...... از پلیسه اداره ای که میبردنتو پرسیدم و با نادر تماس گرفتم ........ وقتی شب با نادر با رنگ پریده و اون حالت از اداره خارج شدی نفسم گرفت اومدم سمتت ولی تو بیهوش شدی ...... دو روز بیهوش بودی هیچ شماره ای هم که نداشتم که خانوادتو خبر کنم دلم نمیخواست تنهات بزارم ، با مهران هماهنگ کردم که بره شرکت و من پیشت موندم ........ بعدم که نمیتونستی از شهر خارج بشی تو مدتی که هتل بودی هر دفعه با یه بهانه ای می اومدم پیشت ، دلم میخواست دائم ببینمت ....... بعد از رفع اتهام بهت پیشنهاد کردم بیای شرکتم اینجور بیشتر میتونستم ببینمت ....... تو مهمونی وقتی رفتی پایین تا به مهمونا خوش آمد بگی تحمل نکردم و پدارم رو سپردم به مهران و اومدم پایین ، فظا تاریک بود ولی با توجه به رنگ لباست تونستم سریع پیدات کنم ...... دستت تو دست مندس بود و معلوم بود که داری تقلا میکنی ....... یه لحظه خونم به جوش اومد و اومدم طرفتون و تو رو با خودم بردم ....... حسابی عصبانی بودم و اصلا متوجه نبودم که دستتو محکم گرفتم ........ اینجا متوجه کبودی دستت شدم نمیدونی چقدر خودمو لعنت کردم ........ دیگه فهمیده بودم دوست دارم ولی از احساس تو خبری نداشتم ......... وقتی تو تونل اومدی سراغم شکه شدم ولی حالم بد بود و ضعف کردم ....... تو بیمارستان بیقرار بودم میخواستم شخصا ببینمت تا از سلامتیت با خبر بشم پدرام و مهرانو کلافه کرده بودم وقتی اومدی نتونستم خودمو کنترل کنم و بغلت کردم ...... بعدم وقتی تو خونه پدرام گفتی مندس داره دور و برت میگرده جوش اوردم میخواستم فرداش خودم بیام شرکت که پدرام نذاشت و به جام مهران تا برگشتنم نقش محافظتو بازی کرد . خب حالا نوبت شماست ؟

من : حمایتات زمان دستگیریم تا رفع اتهام یه حس خوبی بهم میداد ....... آخه من هیچ وقت از جانب کسی حمایت احساسی نشدم خانوادم فقط از لحاظ مالی حمایتم میکردن البته بهزاد همیشه مثل یه برادر پشتم بود ولی حمایتات یه جور دیگه برام لذت بخش بود ...... بعد تو شرکت بیشتر وابستت شدم ولی هنوز حسی که داشتمو درک نکرده بودم ..... روز بعد از مهمونی که زنگ زدی خواب بودم ولی بافهمیدن اینکه تو زنگ زدی سریع پریدم و جواب دادم بعدم که گفتی بیایم مزرعه سریع آماده شدم ..... وقتی تونل ریزش کرد و تو توش موندی از فکر اینکه بلایی سرت اومده باشه قلبم تیر کشید و نفسم گرفت با کلی بدبختی افراد حاضر رو راضی کردم که بیام پیشت ...... تو بیمارستان نگرانت بودم ولی پرستارا نمیذاشتن بیام پیشت تا اینکه مهران اومد دنبالم ..... وقتی اونجور بغلم کردی یه جوری شدم ولی بازم احساسمو درک نکردم ....... تو خونه پدرام ازت طرفداری میکردم و همه این رفتارام سانازو به شک انداخته بود وقتی برگشتیم خونه ازم پرسید که دوست دارم یا نه ...... جوابی نداشتم ولی این باعث شد تا فکر کنم ...... روزی که برگشتی شرکت به نتیجه قطعی رسیده بودم ...... من دوست داشتم و باید از احساس تو هم سر در می اوردم ....... تا دیشب . باید بگم واقعا شکه بودم ، احساس خوبی داشتم ، وقتی صبح بیدار شدم و یاد اتفاقات دیشب افتادم فکر کردم مست بودی و یه چیزی گفتی .

پارسا با خنده گفت : نه ..... درسته دیشب به لطف ارمیا و بهزاد همگی حسابی مست بودیم ولی متوجه رفتارام بودم ...... من هیچ وقت کنترل رفتارم رو از دست نمیدم البته تا زمانی که یکی حسابی عصبانیم نکنه ! 

من : مثل تو مهمونی ؟

پارسا : آره ....... 

نیم ساعتی بود که تو بغلش بودم و داشتیم حرف میزدیم که با صدای سرفه ی بهزاد که معلوم بود مصنوعیه به خودمون اومدیم .

بهزاد : اهم ..... اینجا چه خبره ؟ 

وای حالا جواب اینو چی بدم ؟ گونه هام از خجالت داغ شده بودند ، سرمو هم جرات نمیکردم بلند کنم ، با بهزاد همیشه راحت بودم و حتی رازهایی که باران و بهناز یا الان ساناز نمیدونن هم با بهزاد در میون میزاشتم ولی حالا ! .....

پارسا با خونسردی گفت : خبری نیست ، البته هست ولی ....

بهزاد پرید وسط حرفش و با لحن نه چندان دوستانه ای گفت: پارمی تو بغل تو چکار میکرد ؟ 

دیگه تحمل این جو و خجالت و نداشتم ........... سریع با حالت دو رفتم بالا اتاقم ، در رو بستم و بهش تکیه دادم ..... بهزاد الان با خودش چه فکری میکنه ؟ گریه ام گرفته بود ، بهزاد خیلی برام عزیزه و اینکه اون نظرش دربارم چی باشه برام خیلی اهمیت داره ، منم که احمقانه ترین کار رو کردم .......... فرار کردم . دمر افتادم رو تختم و گریه کردم . بعد از چند دقیقه صدای در اتاقم اومد ، یکی اومده بود .... احتمالا بارانه وقتی دویدم اتاقم تو راهرو بود . بعد از یکم نشست کنار بالشم که سرمو توش فرو کرده بودم و سرمو نوازش کرد .

با گریه گفتم : باران ...... بهزاد !

بهزاد : من چی ؟

سریع سیخ نشتم و با ترس از فکرش نگاهش کردم .

با لکنت گفتم : بهزاد ...... صبر کن ....... فکر بد نکن ...... توضیح میدم .... من ..... یعنی ...

بهزاد آروم دستمو کشید و نشوندم رو پاش و بغلم کرد .

بهزاد با لحن آرامش بخشی گفت : آروم باش پارمی ، من هیچ وقت فکر بد در مورد تو نمیکنم ، مگه میشه من خواهرمو نشناشم ؟ ......... از چشمام هم بیشتر بهت اعتماد دارم ، خیلی وقته فهمیدم بین تو و پارسا یه چیزی هست ، ولی از جانب شما حرکتی نبود ، بیچاره پارسا هم هل شده بود تند تند توضیح میداد . پارسا پسر خوبیه ، تبریک میگم . ولی امیدوارم جای منو نگیره !

جمله ای آخرشو با یه حرص ساختگی گفت . 

در حالی که راحت تو بغل بهزاد لم داده بودم گفتم : نه داداشی ، مگه کسی میتونه جای تو رو بگیره ؟ خودم حسابشو میرسم !

بهزاد سرمو بوسید و گفت : داداشی قربونت بره ، خودم میدونم جایگاهم محکمه ، اینو بدون همیشه کنارتم و هر وقت بهم احتیاج داشتی آماده ام ، هیچ کس اجازه نداره خواهرمو اذیت کنه یا ناراحتش کنه !

سرمو بلند کردم و محکم گونشو بوسیدم ، اونم متقابلا گونمو بوسید و مثل تمام وقتایی که من یا باران رو پاش مینشستیم بلندم و خودشم بلند شد و گذاشتم زمین . دستشو انداخت دور گردنمو به طرف روشویی رفت .

بهزاد : برو صورتتو بشور ، دیگه هم نبینم اشک بریزی .

بعد از شستن صورتم با بهزاد رفتیم پایین . ارمیا و پارسا تو سالن نشسته بودند . پارسا با تشویش نگاهمون میکرد .... بیچاره لابد فکر میکرد بهزاد باهام دعوا کرده !

بهزاد آروم زد رو شونم و گفت : یه قهوه برای این داداشت که سرش داره میترکه میاری ؟

با لبخند گفتم : حتما ! ...... همین الان .

رفتم آشپزخانه که دیدم باران و ساناز نشستن دارن قهوه میخورن و تینا خدمتکار مزرعه هم داشت تدارک ناهار رو میدید . باران و ساناز تا چشمشون به من افتاد با یه لبخند موزی نگاهم کردن . بیخیالشون شدم و رفتم تا قهوه ی بهزاد رو آماده کنم . دیدم ناجوره فقط برای بهزاد ببرم واسه همین چهار تا قهوه البته شیرین درست کردم و رفتم تو سالن . از اونجایی که همگی دیر از خواب بیدار شده بودیم و صبحانه هم کنسل شده بود پس ناهارو زودتر از معمول خوردیم .

آخر هفته ی خوبی بود ، برای من یکی که عالی بود ، الان دیگه از احساس پارسا هم خبر داشتم و این باعث شده بود احساس آرامش خاصی بکنم . تو این دو روز متوجه یک مسله مهم دیگه هم شدم و اون نگاهای مهران به باران بود و باران هم انگاری بدش نمیاومد . گروهمونم که با این سفر شد 7 نفره ، ارمیا ظاهرا که فعلا قصد برگشت به لندن نداشت و حسابی هم با هممون گرم گرفته بود ، پسر خوب و خونگرمی بود و به دل مینشست . یکشنبه بعد از ظهر برگشتیم تا از دوشنبه دوباره هر کس بره سر کار و درس خودش .

پنج ماه از اون سفر میگذره ، تو این مدت من و پارسا حسابی تو روابطمون پیشرفت کردیم ، هر روز باهمیم ، کمتر پیش میاد که چند ساعت از هم دور باشیم . پارسا واقعا مرد فوق العاده ایه ، واقعا عاشقشم و تو چشمای اونم عشق رو به خوبی میخونم . تصمیم دارم به زودی خانوادمو در جریان بزارم . 

تو دفترم نشسته بودم و مشغول کارم بودم که برندا تماس گرفت و گفت برم دفتر پارسا . پا شدم و مو هامو مرتب کردم و یه نگاه به آینه انداختم ، ظاهرم مرتب بود . 

در زدم و بعد از شنیدن " بفرمایید " داخل شدم . پشت میزش نشسته بود و سرش تو یه سری برگه بود .

من : خسته نباشی ..... کارم داشتی ؟

پارسا همونطور که سرش پایین بود گفت : آره ! بیا اینجا .

رفتم نزدیک میزش که گفت برم پشت میز کنارش ، همون کارو کردم . یکم منتظر موندم که یهو بیهوا کمرمو گرفت و نشوندم رو پاش و سریع منو بوسید . انقدر تند این کارو کرد که حتی فرصت همراهیشم نداشتم . مات داشتم نگاهش میکردم .

پارسا بیخیال گفت : خب حالا میتونی برگردی سره کارت .

با تعجب گفتم : فقط واسه این منو کشوندی دفترت ؟

پارسا مظلوم نگاهم کرد و گفت : آره ! یه دفعه ای هوس بوسیدنت رو کردم .

نمیدونستم حالا بخندم ؟ عصبانی بشم ؟ من کلی کار سرم ریخته اونوقت آقا برای بوس منو کشونده اینجا . قیافش رو انقدر مظلوم کرده بود که نتونستم بهش چیزی بگم . در نهایت دلم طاقت نیاورد ، خم شدم و گونشو محکم بوسیدم از رو پاش بلند شدم و با خنده رفتم دفتر خودم . 

تحت تاثیر بوس بیموقش تمرکزم رو سخت به دست آوردم و دوباره مشغول کارم شدم . نیم ساعتی گذشته بود که تلفنم زنگ زد ، وقتی دیدم شماره ایرانه با تعجب برداشتم آخه خیلی کم پیش می اومد که از خونه بهم زنگ بزنن همیشه من زنگ میزدم ، حتی تو این مورد هم بی محبتیشونو حس میکردم . مامان بهم گفت که حامد پسر عموم داره میاد اینجا و میاد خونه من . حسابی تعجب کرده بودم ، هیچ وقت با حامد صمیمی نبودم و حالا داره میاد اینجا و از همه بدتر میخواد بیاد خونه من ! اصلا تو مغزم نمیگنجید که چطور بابا قبول کرده حامد بیاد خونه من ! بابا که میدونه من تنهام و طبیعتا حضور حامد تو خونم ناجوره ولی قبول کرده ! اونم تو این موقعت که دارم امتحانات فارغ التحصیلیمو میدم و سرم حسابی شلوغه . همه اینا به کنار پارسا ! نه ! اینطور نمیشه باید با بهزاد صحبت کنم ببینم چه راه حلی پیشنهاد میده . 

داشتم به این بلای ناگهانی که سرم نازل شده فکر میکردم که یکدفعه یادم افتاد وقتی گونه پارسا رو بوسیدم رژ لبم تقریبا رنگش پررنگه و رو گونش حتما مونده و یادم رفته بهش بگم پاک کنه . وای خدا کنه تو این مدت کسی نرفته باشه پیشش . بدو رفتم دفترش و حتی به برندا هم نگفتم و سریع وارد شدم .

من : پارسا .... گونت و پا....

حرفم با دید مهران نصفه موند .

من : ا ! سلام ...... خوبی ؟

مهران : سلام ...... ممنون خوبم ...... تو چطوری ؟ خسته نباشی !

من : ممنون ..... راه گم کردی ! از اینوارا ؟

مهران : این اطراف کار داشتم گفتم بیام یه سری هم به شما بزنم .

من : خوب کردی .

به پارسا نگاه کردم و زوم کردم رو گونش که ببینم جای رژ لبم هست یا نه که خودش آروم دستمال تو دستشو نشونم داد . یعنی پاک کردم ! 

یه کم با مهران خوش و بش کردم و برگشتم دفترم . تو این مدت مهران و باران هم روابطشونو گسترش داده بودن و حالا تو مرحله ی آشنایی به سر میبردن . البته دور از چشم خاله ولی چون بهزاد در جریان بود پس نمیشد گفت رابطشون مخفیانست . 

میدونستم امتحان بهزاد تا 12 طول میکشه پس صبر کردم تا اونموقع بعد باهاش تماس گرفتم . 

من : الو سلام .

بهزاد : به ! سلام ….. پارمی خانم گل …… چه خبرا ؟

من : خبر که دارم اونم از نوع دردسریش …… تو بگو …… وقت داری ؟ باید باهات صحبت کنم .

بهزاد : آره ….. تازه کلاسم تموم شد …… چی شده ؟ اتفاقی افتاده ؟

من : آره …… ببین میای خونم ؟

بهزاد : داری نگرانم میکنی …… پارمی چی شده ؟ 

من : بیا بهت میگم …… تو دردسر افتادم …… به کمکت احتیاج دارم ……

بهزاد : خیلی خب من تا یه ربع دیگه خونتم .

من : باشه ممنون . فعلا .

بهزاد : فعلا !

سریع کیفمو برداشتم و رفتم تا به پارسا خبر بدم که ظهر میرم خونه .

سر ده دقیقه خونه بودم . سریع لباسامو عوض کردم و رفتم آشپزخونه ، بهزاد از امتحان داشت میاومد و حتما گشنشه . سرخ کن رو روشن کردم و یه بسته مرغ سوخارینیم پز هم از فریزر در اوردم و ریختم توش و زمان پختشو تنظیم کردم و رفتم سمت یخچال تا مواد سالاد در بیارم که صدای زنگ اومد . رفتم در رو باز کردم . بهزاد با قیافه ی نگران وارد شد . باهاش روبوسی کردم و هر دو رفتیم آشپز خونه . دستاشو طبق عادتش تو سینک شست و نسشت پشت میز . منم مواد سالادو آماده کردم و نشستم رو به روش تا هم سالاد درست کنم هم باهاش صحبت کنم .

بهزاد : بالاخره میگی چی شده ؟ 

من : صبح مامان زنگ زده بود .

بهزاد : باز چی گفته ؟ 

تمام صحبت ها رد و بدل شده بین منو مامانم رو و نگرانیمو بهش گفتم . تمام مدت با اخم به حرفام گوش میداد . وقتی درباره حامد گفتم اخماش حسابی گره خورد .

من : بهزاد واقعا کلافم ، نمیدونم چکار کنم ؟

بهزاد نفسشو با حرص بیرون داد و بدون باز کردن اخماش گفت : پارمی این قضیه بوداره ! عمو آدمی نبود با اینجور مسایل کنار بیاد …. حالا چطور شده داره حامد رو میفرسته یه مدت تو خونه تو باهات تنهایی زندگی کنه ؟ این قضیه یه پاش میلنگه ! 

من : یعنی چی میتونه باشه ؟ 

بهزاد : نمیدونم ولی تو یه چیز مطمئنم ! اونم اینه که حامد تحت هیچ شرایطی نمیتونه باهات اینجا زندگی کنه !

من : میگی چکار کنم ؟ بابا تصمیمشو گرفته ! نمیتونم بهش بگم برو هتل ! 

بهزاد در حالی که چشماشو ریز کره بود گفت : خیلی خب اونا مگه سرخود تصمیم نگرفتن حامد بیاد اینجا ؟

من : آره خب .

بهزاد : خب اون بیاد ..... ما هم نمیگیم بره هتل ..... پس رو حرف باباتم حرفی زده نمیشه ....... فقط تو اینجا نمی مونی ! 

من در حالی که از فکر بهزاد داشت خنده میاومد رو لبم گفتم : آفرین ! آره ! اون میاد و طبق برنامه ای که چیدن اینجا میمونه . بابا هم که نگفته که حتما منم باید باهاش اینجا بمونم ...... آره ...... راست میگی فقط کافیه مدتی که اینجاست برم جای دیگه ..... فقط میمونه یه مورد اونم اینه که نمیشه تنهاش گذاشت چون مامان گفت بابا گفته بیاد خونه من تا تنها نباشه .

بهزاد : کاری نداره ، تو میری پیش ساناز منم میام اینجا .

راه حل بهزاد واقعا عالیه اینجور نه رو حرف بابا حرف زدم نه حامد تنها میمونه ، بهتره تا اومدن حامد چیزی به مامان اینا نگم . 

بهزاد : حالا کی میاد ؟

من : 4 روز دیگه .

بهزاد : 4 روز دیگه میاد اونوقت امروز خبر دادن ؟ 

با قیافه ی آویزون و کلافه نگاهش کردم و خودشم فهمید که حالم بده و دیگه چیزی نگفت .

بعد از ناهار بهزاد با ساناز و باران تماس گرفت تا شب بیان اینجا ، منم با پارسا تماس گرفتم که گفت با ارمیا و مهران میاد . به این ترتیب جلسه ای برای مشکل من ترتیب داده شد . 

ساعت 8 بود که ساناز اومد بالا و بعدشم بقیه رسیدن . کلا هر مشکلی واسه هر کدوممون پیش می اومد همگی برای رفعش جمع میشدیم و هیچ چیزی رو هم از هم مخفی نمیکردیم ، یه جور اعتماد و صمیمیت خاصی بینمون بود .

بعد از شام همه تو نشیمن نشسته بودیم و داشتیم چای میخوردیم که بهزاد موضوع رو با راه حلش مطرح کرد . 

پارسا : نمیشه واسش یه خونه مبله گرفت ؟ اصلا من یه آپارتمان مبله دارم بره اونجا .... چه اصراریه بیاد اینجا ؟

بهزاد : نمیشه اگه بخوایم بفرستیمش جای دیگه این وسط بین پارمی و خانوادش کنتاکت میشه ، عمو منصور وقتی تصمیمی میگیره بدش میاد کسی روش حرف بزنه .

ارمیا : واقعا که ! 

بعد سریع از جاش پا شد و رفت تراس ، پارسا هم بلافاصله با یه ببخشید رفت دنبالش . از اولم میدونستم که پارسا با فهمیدن این موضوع عصبانی میشه و واقعا هم الان عصبانیه ولی رفتار ارمیا رو درک نمیکردم . ده دقیقه بعد پارسا و ارمیا در حال که ارمیا صورتش هنوز کمی قرمز بود برگشتند .

تا دو ساعت داشتیم بحث میکردیم ، قرار شد بهزاد بیاد خونه من تا حامد اینجا تنها نباشه ولی پارسا با رفتن من به خونه ساناز به دلیل همسایگی این خونه و نزدیک بودن به حامد شدید مخالفت کرد و گفت برم آپارتمان خودش که خالیه . بهزاد نمیتونست تمام مدت 2 ماه اقامت حامد اینجا رو بمونه خونه من برای همین باید زمانی که بهزاد نمیتونست بمونه یکی دیگه بیاد پارسا که ندیده با حامد دشمن شده بود ، ارمیا هم که بدتر از اون ولی با این حال پیشنهاد داد که اون بیاد ولی من نذاشتم آخه ارمیا بعد از شنیدن موضوع با اینکه زیاد بروز نداد ولی معلوم بود عصبانیه . در آخر تصمیم بر این شد که مهران و بهزاد بمونن . وقتی موضوع گردوندن حامد پیش اومد پارسا و ارمیا کلا منو از برنامه حذف کردن و خودشون و بهزاد و مهران برنامه ریختن که نوبتی باهاش برن . خندم گرفته بود انگار حامد بچه است که یه مدت میسپارنش دست ما و اینام داشتن برنامه تفریحیشو تنظیم میکردن .

چهار روز خیلی سریع گذشت ، من با کمک ساناز و باران وسایلمو منتقل کردم آپارتمان پارسا ، خونه ام برای حامد آماده شد و بهزاد هم نقل مکان کرد به خونه من .حالا به اتفاق بهزاد و باران اومده بودیم فرودگاه برای استقبال . 

بعد از تحویل بار و احوال پرسی های اولیه سوار ماشین بهزاد شدیم . منو باران پشت نشستیم و حامد هم رفت جلو . در طول مسیر حامد از ایران و خانواده گفت ، میگفت دلشون برام تنگ شده ولی راستیتش من که تو باورم نمی گنجه اونا دلشون برای من یکی تنگ شده باشه . از زنگ نزدن ها و سراغ نگرفتنهای ماه تا ماهشون معلومه . 

رسیدیم و با کمک بهزاد چمدونها رو گذاشتیم داخل آسانسور . بهزاد صبح کلید خونه رو ازم گرفته بود و در نتیجه خودش در را باز کرد و به من و باران تعارف کرد بریم داخل بعد هم خودش بدون رودربایستی اومد و در آخرم حامد . بهزاد از همون کوچیکی از حامد و حوریه خواهرش خوشش نمیاومد ، همون موقع ها هم که عمو اینا میاومدن خونمون بهزاد نمیذاشت من و باران و بهناز باهاش بازی کنیم ، بازی ها رو اون روز ها زنونه – مردونه میکرد ، بعد که بزرگتر شدیم و بیرون میرفتیم همیشه بهزاد مواظب ما سه تا بود تا حامد نزدیکمون نشه اما پارمیدا از قاعده مستثنی بود اون دوست صمیمی حوریست و با حامد میانه ی خوبی داره . در آخرم زمانی که 16 سالمون بود و خاله اینا اومده بودن ایران ، بهزاد وقتی فهمید که حامد بهم پیشنهاد دوستی داده ول کن هم نیست ، جوش اورد و با حامد یه دعوای حسابی کرد طوری که زن عمو که فهمیده بود دلیل دعوا چی بوده میگفت حتما بهزاد خاطر منو میخواد که اینجوری کرده ، بهزاد هم جلو همه گفت که معلومه خاطرمو میخواد مگه میشه کسی خاطر خواهرشو نخواد ! 

چمدونها رو گذاشتیم یه گوشه و تعارف کردم بشینن و رفتم آشپزخونه تا قهوه بیارم که دیدم چند لحظه بعد باران هم اومد .

من : چی شد ؟ چرا اومدی اینجا ؟ 

باران : بهزاد گفت بیام کمکت ، یه جورایی دکم کرد ، هنوزم سر حامد غیرتی میشه !

دوتایی خندیدیم . چهار تا قهوه درست کردم و کیک که طبق معمول دستپخت خودم بود بردم . باران هم یه ظرف میوه برداشت و اورد . بهزاد پا شد و سینی رو ازم گرفت و گذاشت رو میز بعد هم ظرف میوه رو از باران گرفت و بعد از گذاشتنش نشت وسط کاناپه و ما هم که میدونستیم این حرکت بهزاد یعنی چی ، نشتیم کنارش ، من سمت چپش و رو به روی حامد و باران هم سمت راستش .

من : بفرمایید قهوه ها سرد میشه .

حامد : تلخ هستند ؟

من : نه ! شیرینن ، تلخ میخوری ؟ 

حامد : بله ..... اشکالی نداره شیرین هم خوبه .

بهزاد زیر لب زمزمه کرد : نه تو رو خدا بریم برات عوضش کنیم ؟

به زور جلو خودمو گرفتم که نخندم . بعد رو به حامد ادامه داد : آخه من شیرین میخورم اینه که همیشه شیرین درست میکنه !

حامد یک تکه کیک برداشت و گفت : دستپخت خودته ؟ همیشه زن عمو از کیکات تعریف میکنه !

من : بله ، نوش جان .

بهزاد طوری که مشخص نشه داره حرف میزنه گفت : کوفت بخوری ، چی رو نوش جان ؟

همین موقع کیکه پریید تو گلوش و به سرفه افتاد ، سریع رفتم براش یک لیوان آب اوردم و دادم بهش . رفتم نشستم و آروم زیر گوشه بهزاد گفتم : خواهشا بزار این دو ماه این زنده بمونه ! سالم برگرده .

بهزاد هم آروم گفت : نمیدونستم دعاهام اینقدر کارسازه ! حالا برنامه ها میشه واسه این ریخت تو این مدت !

بعد از صرف کیک و قهوه و یکم صحبت کردن بهزاد اشاره کرد که دیگه بریم . از این همه حساسیتش خندم گرفته بود . با باران پاشدیم و کیف هامونو برداشتیم .

من : خب ، خوشحال شدم دیدمت ، امیدوارم این مدت بهت خوش بگذره . 

بعد رو به بهزاد ادامه دادم : خب ما دیگه میریم .

حامد : کلاس داری ؟

بهزاد : نه دارن میرن خونه !

حامد در حالی که حسابی متجب بود گفت : خونه ؟ مگه اینجا خونه پارمیس نیست ؟ عمو گفته بود میام خونه خودش !

بهزاد : چرا اینجا خونشه منتها خودش اینجا نمیمونه !

حامد : یعنی من باید اینجا تنها بمونم ؟ 

بهزاد : نه ! عمو منصور گفته که تنهات نذاریم ! من اینجا میمونم .

حامد به طرز خیلی ضایعی وا رفت . خدا حافظی کردیم و رفیم . باران رفت پیش ساناز من هم رفتم شرکت . وقتی از برندا پرسیدم گفت پارسا تنهاست . رفتم دفترش . در زدم و وارد شدم . 

من : سلام .... خسته نباشی !

پارسا در حالی که اخماش حسابی تو هم بود گفت : اومد ؟ 

من : اول جواب سلاممو بده بعد هم بله اومد . 

پارسا : ببخشید ، سلام ...... چطور گذشت ؟ برخوردش چطوره ؟ 

این رفتارا از پارسا بعید بود ، حتما بهزاد چیزی بهش گفته که اینجوری شده . میز رو دور زدم و رفتم پیشش ، خودشم چرخید و مثل همیشه نشوندم رو پاش و دستشو حلقه کرد دور کمرم . منم دستامو حقه کردم دور گردنش و بوسیدمش .

من : چی شده پارسا ؟ چرا اینطوری ؟

پارسا با ناراحتی گفت : انتظار داری چطور باشم اونم با اینکه میدونم اون چطوریه ! 

من : بهزاد چیزی گفته ؟ نه ؟ 

پارسا اصولا اهل پنهانکاری نیست پس گفت : آره ! گفته از کوچیکی چشمش دنبالته و قبل از اینکه بیای حرف ازدواجتون بوده ! 

یعنی من اگه دستم به بهزاد برسه ! احمق حتی بحث ازدواج من و حامد که در حد همون بحث موند چون من اومدم اینجا رو هم گفته . 

گونشو نوازش کردم و کوچولو بوسیدمش و با یه لبخند اطمینان بخش گفتم : عزیزم اون در حد یه بحث بوده ! من همون موقع هم مخالف بودم چه برسه به الان که تو رو دارم . چرا الکی خودتو اذیت میکنی ؟ بهزاد زیادی رو حامد حساسه ، باروت میشه امروز درست مثل این برادرای غیرتی رفتار کرد و حتی نذاشت حامد موقع احوال پرسی بهم دست بده ؟ 

پارسا خندید و گفت : آفرین بهش ، یادم باشه یه تقدیر درست حسابی ازش بکنم .

یکم با پارسا صحبت کردیم و پارسا دوباره سه تا قانونی رو که خودش و بهزاد و ارمیا برام وضع کرده بودند رو یاد آور شد .

یک - تنهایی نباید حامد رو در گردش همراهی کنم .

دو - در مدتی که حامد خونمه نباید برم اونجا .

سه – اگر گروهی رفتیم گردش و حامد هم بود از کنار بهزاد و پارسا و ارمیا تکون نخورم .

البته این قوانین شامل حال باران و ساناز هم میشد ولی از اونجایی که حامد قبلا خواستگار هیچ کدومشون نبوده اونا به نسبت راحتر بودن . 

بعد از مطمئن کردن پارسا از اینکه طرف حامد نمیرم رفتم دفترم و مشغول کارم شدم .

سه هفته از اومدن حامد میگذره و تو این مدت من بیشتر از سه – چهار بار ندیدمش ، البته خودش چندین بار با گوشیم تماس گرفته تا همراهیش کنم و گلگی کرده که تنهاست و با بهزاد و پسرا معذبه ولی من که از حساسیت بهزاد و پارسا باخبر بودم هر دفعه امتحانات رو بهونه کردم . ناگفته نماند که حامد قضیه رفتن من از خونه رو روز بعد از اومدنش به اطلاع بابام رسوند و باعث یه دعوا بین من و خانوادم شد . در کمال تعجب من بابا عصبانی شده بود که چرا رفتم . دیگه داشتم شاخ در می اوردم ، کم کم دارم به حرف بهزاد که میگه اومدن حامد با نیته میرسم . 

امروز آخرین امتحانمه ، دیگه فارغ التحصیل میشم ، زحمات دو سال و نیمه ام امروز به پایان میرسه . دیشب تا دیروقت پارسا پیشم بود و پا به پای من تمام جزوه ها و کتابمو دوره کرد . کلا پارسا خیلی تو امتحانات کمکم کرد . صبح پارسا مثل تمام امتحان های دیگم رسوندم . 

امروز کلا آخرین روز امتحانات بود . بهزاد و ساناز و باران هم مثل من امروز آخرین امتحانشون بود با این تفاوت که در بینشون فقط من فارغ التحصیل میشدم . اونا هر سه رشتشون پزشکیه . به مناسبت اتمام امتحانات و فرغ التحصیلی من امشب آقا پدرام برامون تو خونش مهمونی ترتیب داده بود . متاسفانه زمانی که بهزاد داشته با تلفن درباره مهمونی با مهران صحبت میکرده حامد شنیده و فهمیده امتحاناتم تمام شده و از همه بدتر تو مهمونی امشب اونم هست . 

بعد از امتحان پسر ها رو دست به سر کردیم و با ساناز و باران رفتیم خرید برای شب . هر سه یک مدل لباس با سه رنگ متفاوت برداشتیم . لباسمون تا زیر زانو بود و از زیر سینه گشاد بود ، قیمت سینه پارچش از پارچه کل لباس کمرنگ تر بود و روش به طرز زیبایی کار شده بود و دو بند با عرض زیاد هم داشت که تقریبا تمام شونه رو میپوشوند . لباسمون تقریبا پوشیده بود . لباس من رنگ سبز و ساناز آبی کمرنگ و باران هم نارنجی ملایم بود . بعد از خرید رفتیم خونه ساناز . قرارمون ساعت 8 بود . بعد از ناهار کمی استراحت کردیم و بعد نوبتی رفتیم حمام و شروع کردیم آماده شدن . راس ساعت 8 پسرا اومدن دم در . در کمال تعجب اونا هم یه مدل پوشیده بودن و رنگ پیراهن هاشون کاملا با ما سِت بود که البته نیاز به فکر کردن زیاد نبود ، کار ساناز بود . پارسا پیراهن سبز با کراوات چند درجه تیره ترش ، بهزاد پیراهن آبی با کراوات چند درجه تیره تر و مهران هم پیراهن نارنجی با کراوات تیره تر . فقط ارمیا بود که با کسی ست نبود و نوک مدادی پوشیده بود . کت و شلوار هر چهار تا هم مشکی و خوش دوخت بود .

کیف هامونو برداشتیم و راه افتادیم . من و باران و مهران با پارسا رفتیم . بهزاد هم با ساناز و حامد اومد . ما زود تر رسیدیم . منتظر شدیم تا بهزاد و ساناز و حامد هم برسند . وقتی همگی جمع شدیم پسرا هر کس با همراهش راه افتاد . حامد اومد طرف من و بازوشو گرفت طرفم . 

حامد : سلام ...... چقدر خوشگل شدی ..... افتخار همراهی میدی ؟ 

همون موقع صدای پارسا اومد .

پارسا : ایشون همراه دارن شما بفرما ! 

دستمو حلقه کردم دور بازوی پارسا و با یه لبخند زورکی باهاش رفتم . 

دم در یه دختر با لباس فرم وسایلمون رو تحویل گرفت و ما وارد شدیم . واقعا تعجب کرده بودم . آقا پدرام یک مهمونی بزرگ ترتیب داده بودن ، کلی مهمون تو سالن بود ، چند نفر هم با لباس مخصوص سینی های حاوی نوشیدنی در بین مهمونها میگشتند و بهشون نوشیدنی تعارف میکرن . مهمونی واقعا با شکوهی بود . همین که وارد شدیم آقا پدرام اومد طرفمون و اول از همه منو بغل کرد .

آقا پدرام : تبریک میگم دخترم ، امیدوارم هر کاری رو که اراده کنی همینجور با موفقیت به پایان برسونی . 

پیشونیمو بوسید و رفت سراغ بقیه . واقعا مرد خوبیه . خیلی دوستش دارم . 

به اتفاق رفتیم بین مهمونا . 

از اول مهمونی سنگینی نگاه حامد رو رو خودم احساس میکردم . پارسا و ارمیا هم که دائم با هر بهونه ای منو از حامد دور میکردن . اگر نگاه های حامد رو در نظر نگیریم شب فوق العاده ایه . البته دلم گرفته ، این مهمونی رو پدرم باید برام میگرفت ولی حتی ازم نپرسیده بود امتحاناتم کی تموم میشه ! ولی آقا پدرام از همون اولین امتحان پرسید کی تموم میشه و در طول امتحانات هم تقریبا دو روز یه بار زنگ میزد و جویای احوالم بود . واقعا آقا پدرام نمونست چقدر دلم میخواست بابام فقط ربع محبتی که آقا پدرام بهم میکنه رو بهم داشت ولی افسوس که هیچ ارزشی برا خانوادم نداشتم . 

پارسا و مهران داشتند با یکی از دوستانشون که ظاهرا مدیر یکی از شرکت های مهم بود صحبت میکردن ، بهزاد هم داشت با ساناز میرقصید ، منم از سر پا ایستادن خسته شده بودم رو یکی از مبل ها که جای دنجی بود نشسته بودم و داشتم نوشیدنیمو مزه مزه میکردم و مهمونا رو دید میزدم که حضور یکی رو در کنارم احساس کردم . برگشتم دیدم حامده ، داشت یه جوری نگاهام میکرد ، از نگاهش داشتم عصبانی میشدم ولی با این فکر که به زودی یکی از پسرا با دیدن حامد در کنارم میاد سراغم کمی آروم شدم ولی کماکان از نگاه کثیفش معذب بودم . آدم احساس میکرد لباس تنش نیست ! 

حامد : امشب خیلی خوشگل شدی ...... ایران که بودی هیچ وقت ندیدم اینجور تیپ بزنی ......... مثل اینکه اینجا روت تاثیر گذاشته .

من : من تغییری نکردم ، خب هر جایی تیپ خاص خودشو میطلبه . 

حامد : آره خب راست میگی . امتحانتت هم که به سلامتی تموم شد . درسته ؟

من با بی حوصلگی گفتم : بله تموم شد .

حامد : خب پس میتونیم دیگه برگردیم .

با تعجب برگشتم طرفش و پرسیدم : بــرگردیـــم ؟ 

حامد : آره دیگه ، تو برای تحصیل اومده بودی حالا هم که درست تموم شده ، دیگه وقتشه برگردیم و کار های عروسی رو بکنیم ؟ 

با عصبانیت پا شدم رو به روش ایشتادم و گفتم : یعنی چی که برگردم ؟ عروسیه کی ؟ 

حامد هم بلند شد و رو به روم ایستاد و با یه لبخند حرص دراری گفت : معلومه عروسیه من و تو ...... مگه بهت نگفتن ؟ تمام قول و قرار ها با عمو گذاشته شده ! عمو گفت بهتر خودم بیام اینجا و با هم بعد از فارغ التحصیلیت برگردیم . نامزدی ما خیلی وقته اعلام شده ! 

با عصبانت گفتم : چه نامزدی ای ؟ من نامزد تو نیستم ..... باهات ازدواج هم نمیکنم ...... درباره برگشتن هم اصلا حرفی نمیتونه باشه ! 

حامد بازومو محکم گرفت و خودشو بهم نزدیک کرد و گفت : تو هیچ کاری نمیتونی بکنی همه چیز با عمو هماهنگ شده تو نامزد منی ، منم اومدم که برگردونمت ایران .

گریم گرفته بود با حرص گفتم : ولم کن ببینم ، من باهات هیچ جا نمیام ، هیچ کس نمیتونه مجبورم کنه با تو ازدواج کنم ، هیچ غلطی هم نمیتونی بکنی ! ..... ولم کن ! 

حامد بازمو محکمتر فشار داد که از درد شروع کردم به ناله کردن و گفت : فکر کردی ، همین الانم هم مثل آدم میای بریم آپارتمانت .

دستمو کشید تا ببرتم که صدای عصبی ارمیا متوقفش کرد .

ارمیا : ولش کن ببینم ، با چه حقی باهاش اینجور رفتار میکنی ؟ 

حامد : به تو ربطی نداره نامزده خودمه هر جوری بخوام باهاش رفتار میکنم . حالا هم از سر راهم برو کنار .

ارمیا یقشو گرفت . حامد هم دست منو ول کرد و یقه ارمیا رو چسپید . وحشت کرده بودم ، گریه میکردم ، همین که حامد دستمو ول کرد نقش زمین شدم ، بدنم سست شده بود ...... دستام یخ کرده بود ...... نفس کم اورده بودم ، مدام زیر لب تکرار میکرم " من نامزدش نیستم " و اشکام می محابا میرختن .

ارمیا و حامد داشت دعواشون بالا میگرفت . فقط گریه میکردم توان بلند شدن نداشتم ، از پشت ارمیا و حامد دیدم که بهزاد و پارسا و دنبالشون هم آقا پدرام دارن میدوند این سمت . بهزاد اومد سمت من ، پارسا و آقا پدرام هم رفتن سراغ ارمیا و حامد .

بهزاد بغلم کرد و با نگرانی گفت : چی شده پارمی ؟ ...... چرا اینجور شدی ؟ ...... اون مرتیکه کاری کرده ؟ 

نفسم بالا نمی اومد با هق هق گفتم : مــن .... نامـــــزد اون ....... نیسـ ..... تم .

بهزاد محکمتر گرفتم و با اضطراب گفت : چی میگی ؟ نامزد کی ؟ 

چشمام سیاهی رفت ، بدم کاملا سست شده بود ، صدا های اطرافم رو میشنیدم ولی توان جواب دادن نداشتم . از حال رفته بودم ولی هنوزم صدا های اطرافم رو به خوبی میشنیدم . بهزاد با نگرانی صدام میکرد و میزد تو صورتم .

بهزاد : پارمی ..... پارمی ...... باز کن چشماتو ببینم ....... پارمی ....... چت شد آخه دختر ؟ ....... پارمی 

صدای نگران آقا پدرام اومد : چش شده ؟ 

بهزاد با صدای لرزون جواب داد : فکر کنم دوباره افت قند پیدا کرده ، پارمی وقتی هیجان شدید ببینه دچار افت شدید قند میشه . نمیدونم حامد چکارش کرده ؟ 

دستایی منو از بغل بهزاد گرفت و من تو یک آغوش گرم فرو رفتم . 

آقا پدرام : باید ببریمش بالا ! 

بهزاد ازم دور شد و فقط صداشو شنیدم که گفت : میکشمش ! 

آقا پدرام محکمتر بغلم کرد و زمزمشو شنیدم که گفت : دختر گلم ..... آروم باش .... نمیزارم هیچ کس اذیتت کنه ...... دختر کوچولوی عزیزم . 

مطمئنن نمیدونست که من نیمه هوشیارم و صدا ها رو میشنوم . با این که نمیفهمیدم چرا اینقدر بهم محبت داره ولی حرفاش یه جور خاصی به دلم نشت . قلبم پر از حس شیرین امنیت شد ..... حس اینکه یکی هست که منو مثل دخترش حمایت میکنه وجودمو گرم کرد . من از حمایت معنوی پدرم محروم بودم و این حرفا و توجه ها و حمایت های آقا پدرام برام خیلی شیرین بود .

صدای دعوای پارسا و ارمیا و بهزاد با حامد می اومد . آقا پدرام ارمیا رو صدا کرد . 

آقا پدرام : باید ببریمش بالا ، افت قند داره . 

ارمیا منو از بغل آقا پدرام گرفت و بلندم کرد و مثل بچه بغلم کرد و راه افتاد . 

ارمیا سرشو به گوشم نزدیک کرد و آروم و زمزمه وار گفت : آروم باش عزیزم ، دیگه نمیزارم بهت نزدیک شه ، خواهر کوچولوی گلم ، من کنارتم ، آروم باش .

حرفای ارمیا بار دیگر وجودمو از گرما و حس شیرین داشتن یک حامی ، یک برادر پر کرد . کم کم صدا ها برام نامفهوم شد و دیگه هیچی نفهمیدم .

یکی داشت موهامو نوازش میکرد ، حس خوبی بود . آروم چشمامو باز کردم و صورت مهربون پارسا رو دیدم . 

با لبخند نگاهم کرد و گفت : بهتری عزیزم ؟

من : ممنون خوبم ...... چی شده ؟ 

پارسا : هیچی ..... تو استراحت کن .

یهو همه چیز یادم اومد ، با ترس به پارسا نگاه کردم . حتما همه چیز رو میدونست . 

من : پارسا ..... به خدا ...... به جون خودم ..... من خبر نداشتم ..... من نمیدونستم .

پارسا آروم گونمو نوازش کرد و با یک لبخند آرامش بخش گفت : میدونم عزیزم ....... نگران نباش . 

همون موقع در باز شد و بهزاد و ارمیا و ساناز و باران اومدن داخل . باران دوید طرفم و منو محکم بغل کرد و زد زیر گریه . کمی که آروم شد نشست کنارم و دستمو گرفت و ساناز هم نشسته بود اون سمت تخت و نگران نگاهم میکرد . نگاهم افتاد به بهزاد گونش ورم کرده بود ، ارمیا هم گوشه لبش شکافته بود . 

با نگرانی به بهزاد گفتم : چی شده بهزاد ؟ چرا شما دو تا اینجوریین ؟ دعوا کردین ؟ 

بهزاد بدون توجه به سوالم گفت : پارمی جریان چیه ؟ حامد چی میگفت ؟ چرا میگه تو نامزدشی ؟ 

باران کمکم کرد بشینم و بالش پشتمو صاف کرد . باید همه چیز رو توضیح میدادم . 

من : من خبر نداشتم وقتی مامان زنگ زد گفت حامد داره واسه تفریح میاد اینجا و برای اینکه تنها نباشه بابام گفته بیاد خونه من ، خودمم خیلی تعجب کردم ، بعد به بهزاد گفتم و اونم راه حل رفتن من از خونم رو داد و اونشب با هم تصمیم هامونو گرفتیم و بهزاد همون روز بهم گفت که این قضیه بوداره ولی توجهی بهش نکردم . فردای روزی که حامد اومده بود بابام بهم زنگ زد و کلی دعوام کرد که چرا از خونم رفتم و بهزاد چرا رفته اونجا . حتی ...... حتی بهم گفت برگردم ولی من به شدت مخالفت کردم . حامد تو این مدت چند بار بهم زنگ زد تا همراهیش کنم ولی با بهونه امتحانات سر باز زدم . امشب اومد کنارم و گفت ..... گفت ....

گریم شدت گرفت پارسا بغلم کرد و سعی کرد آرومم کنه . تمام حرفای حامد رو گفتم . پارسا با شنیدن حرفام با عصبانیت رفت بیرون ، بهزاد و ارمیا هم رفتن دنبالش . ساناز اومد کنارم ، جای پارسا نشست .

با گریه رو به ساناز گفتم : به خدا نمیدونستم ، اونا خودشون سرخود تصمیم گرفتن ، حتی از من نظر هم نخواستن .

ساناز کلی باهام صحبت کرد و سعی کرد آرومم کنه . بعد از یک ساعت آقا پدرام اومد و گفت که پارسا با ارمیا و بهزاد خونه خودشه و آرومتر شده . آقا پدرام اونشب نذاشت برم ، مهران باران و ساناز رو رسوند و منم موندم . تا نصفه شب گریه کردم و از بی محبتی و بی توجهی خانوادم گلگی کردم ، تمام مدت سرمو گذاشته بودم رو شونه آقا پدرام و گریه میکردم اونم آروم موهامو نوازش میکرد و دلداریم میداد . اونشب آقا پدرام برام واقعا مثل یک پدر بود که پشتمه نه مثل پدر خودم که کمر همت به بدبخت کردن من بسته . من اونو جای پدر میدیم ، شاید اونم اونشب منو جای دختر گمشدش میدید . آره کارها و حرفهای آقا پدرام و ارمیا ثابت میکرد که آقا پدرام منو جای دختر گمشدش و ارمیا جای خواهر گمشدش میبینه . بعد از کلی گریه سردرد وحشتناکی گرفتم ، آقا پدرام بهم مسکن داد . مسکن قوی ای بود و دردم رو زود آروم کرد و من به خواب عمیقی فرو رفتم . مدام کابوس میدیدم و با جیغ از خواب میپریدم . تو خواب بابام دستامو بسته بود و منو میکشوند سر سفره عقد و مینشوند کنار حامد ، وقتی به سفره نگاه میکردم سر بریده ی پارسا رو میدیم و با جیغ و گریه از خواب میپریدم ، آقا پدرامم بغلم میکرد و آرومم میکرد و دوباره میخوابوندم . بعد از کابوس سوم آقا پدرام بهم خواب آور داد تا بتونم یکم آروم بخوابم و واقعا هم کمک کرد چون تقریبا بیهوش شدم .

صبح با خستگیه زیاد چشمامو باز کردم ، حس میکردم اصلا نخوابیدم . خواستم بچرخم که متوجه شدم یکی منو از پشت بغل کرده ، خواستم دستی که دورم حلقه شده رو بردارم که متوجه عطر آشناش شدم .... پارسا بود . دوباره چشمامو بستم و آرامش خاصی از وجود اون تمام وجودمو پر کرد و این بار با آرامش به خواب رفتم . 

با تکونهای پارسا بیدار شدم . دستاش دورم نبود و من راحت چرخیدم ، نشسته بود لبه تخت با دیدن اینکه بیدارشدم لبخند زد و گفت : صبح بخیر عزیزم .

من : صبح بخیر ...... کی اومدی ؟ 

پارسا : دیشب ساعت 2.30 زنگ زدم به پدرام ببینم چطوری که گفت مدام کابوس دیدی و مجبور شده بهت خواب آور بده ، نتونستم تحمل کنم و اومدم اینجا .

خندید و ادامه داد : خوب پدرام هواتو داره ! دیشب وقتی اومدم کلی دعوام کرد که چرا اونجور رفتم و ناراحتت کردم . 

من : ببین پارسا ... به خدا من از هیچی خبـ....

پارسا انگشتشو گذاشت رو لبام و مانع ادامه دادنم شد و گفت : میدونم عزیزم ، میدونم خودتو اذیت نکن دیشب فقط یه لحظه عصبانی شدم اونم نه از تو از حرفایی که حامد زده ......

من : پارسا دیشب بعد از بیهوش شدن من چی شد ؟ چرا صورت بهزاد و ارمیا آسیب دیده بود ؟ دعوا کرده بودن ؟ خواهش میکنم بگو . هر چی از آقا پدرام پرسیدم چیزی نگفت .

پارسا نفس عمیقی کشید و گفت : وقتی با بهزاد و پدارم اومدیم طرف شما ارمیا و حامد دست به یقه شده بودن و داشت دعواشون به زد و خورد میکشید ، رفتم که جداشون کنم که وقتی از ارمیا پرسیدم چرا داره باهاش دعوا میکنه گفت اذیتت کرده و خواسته به زور ببرتت ، حامد هم گفت که نامزدشی و دلش خواسته ، با این حرفش منم جوش اوردم و داشتیم دعوا میکردیم که بهزاد رسید و با مشت زد تو صورت حامد و با این کارش اونم رم کرد ولی مهران کشوندمون حیاط تا مهمونا چیزی نفهمن ، اونجا یکم بحث و داد و فریاد کردیم تا اینکه ارمیا اومد بیرون گفت بیهوش شدی و به حامد حمله کرد منم اونا رو ول کردم و اومدم بالا پیشت . بعد از مهران فهمیدم که وقتی دیده بهزاد و ارمیا دارن حامد رو میزنن با کمک یکی از بچه ها جداشون کرده و حامدو رد کرده . همین .

من : وای همش به خاطر منه ! مهمونی به هم خورد ؟ 

پارسا : نه ساناز و باران و مهران نذاشتن مهمونا چیزی بفهمن . 

من : حتما حامد تا حالا به بابام خبر داده ، باید باهاش تماس بگیرم . 

پارسا : نگران نباش ، باید زودتر از اینا اقدام میکردم . خودم درستش میکنم ، خودم باید تماس بگیرم .

با ترس پریدم و گفتم : وای نه تو رو خدا ! نه ، اول باید خودم با بابام صحبت کنم ، مطمئنم الان حامد حسابی پرشون کرده اگه تو الان زنگ بزنی اوضاع خیلی وخیم تر میشه .

پارسا : باشه ، هر جور راحتی ولی دیر یا زود من اقدام میکنم . 

من : باشه ولی اول بزار من باهاشون صحبت کنم و درباره تو بگم . 

پارسا : خیلی خب . 

همون موقع در زدن و ماری خانم با یک بسته تو دستش وارد شد . 

ماری : صبح بخیر خانم ، اینها لباس هستند ، آقا پدرام گفتن براتون بیارم شاید بخواید دوش بگیرین . 

بسته رو گذاشت رو صندلی و رفت بیرون .

پارسا : خب پس من میرم پایین تو هم یه دوش بگیر تا سرحال بشی و بیا پایین . 

من : باشه .

بعد از رفتن پارسا یه نگاه به اتاق انداختم ، یه در سمت چپ بود ، از جام پا شدم ، لباسم چروک شده بود . وقتی تو آینه میز آرایش تو اتاق خودمو دیدم ، از قیافه ی خودم وحشت کردم . موهام ژولیده و به هم ریخته بودن ، چشمام حسابی پف کرده بود و زیر چشمام هم حاله ی سیاهی بود . معلوم بود با اون همه گریه ای که من دیشب کردم قیافه ایم اینجور میشد . تو حمام اتاق یه دوش حسابی گرفتم و چون طبق عادت بدم لباسامو نیاورده بودم با هوله رفتم تو اتاق ، بسته ای که ماری خانم اورده بود رو باز کردم ، یک شلوار جین آبی تیره ، یک تاپ بندی لیمویی ملایم ، یک ژاکت بافت نازک یقه هفت همرنگ تاپ . لباس ها رو پوشیدم و ژاکت رو هم روی تاپ پوشیدم و فقط چند دکمه ی پایینیشو بستم . موهامو با هوله کمی خشک کردم ولی نمیشد خیس بزارمشون . نگاهی به میز آرایش انداختم که متوجه یک شسوار روی اون شدم . مطمئن بودم قبل حمام رفتنم این سشوار اینجا نبود . بیخیال شدم و موهامو با سشوار کامل خشک کردم . با شونه ای که اونجا بود موهامو شونه کردم و همینجور آزاد گذاشتموشون . بعداز اتمام کار موها کفشامو که کنار تخت افتاده بودند رو پوشیدم و بعد از گذاشتن لباس های خودم تو بسته رفتم بیرون . 

سر پله ها بودم که متوجه صدای صحبت پارسا و آقا پدرام رو شنیدم . آدم فوضولی نبودم ولی صبر کردم . 

پارسا : الان نه ! میخوای اوضاعشو از این که هست بدتر کنی ؟ 

آقا پدرام : نه ، ولی دیگه نمیزارم اذیتش کنند تا همین جا هم زیادی صبر کردم .

پارسا : اون به اندازه کافی الان به هم ریخته هست ، اگر الان حرفی بزنی معلوم نیست چه واکنشی نشون بده ! بهتره یکم دیگه صبر کنی !

آقا پدرام : دیگه چقدر ؟ دارن زندگیش رو نابود میکنن ...... دیگه نمیشه صبر کرد . 

پارسا : میدونم نگرانی ، منم نگرانم ، تازه نگرانی من خیلی بیشتر شماست .

اونا دارن راجع به کی حرف میزنن ؟ کی زندگیش در مرض نابودی ؟ 

بیخیال صحبت پارسا و آقا پدرام شدم و رفتم پایین . خودم به اندازه کافی درگیری فکری دارم که بخوام راجع به صحبت های اونا و اون کسی که دارن یه رازی رو ازش مخفی میکنن فکر کنم . 

پارسا و آقا پدرام و ارمیا دور میز نشته بودن بلند سلام کردم . 

آقا پدرام یکم خیره نگاهم کرد و لبخند دلنشینی زد و گفت : سلام ..... صبحت بخیر دخترم . 

ارمیا و پارسا هم جوابمو دادن و پارسا به صندلی کناریش اشاره کرد . نشستم پیشش . برام یکم قهوه ریخت و شکر رو گرفت طرفم . منم قهومو شیرین کردم و یک نون تست برداشتم و کمی کره و مربا و شروع کردم .

من : بابت دیشب واقعا ازتون ممنونم ، بابت حرکت حامد واقعا ببخشید حرکت و حرفای حامد شوک بزرگی بهم وارد کرد و مــ ... 

آقا پدرام نذاشت ادامه بدم و گفت : خواهش میکنم دخترم ، این چه حرفیه ؟ حرفا و حرکات اون تقصیر تو نیست پس معذرت خواهی هم نیازی نیست .

ارمیا گفت : حالا میخوای چکار کنی ؟ 

من : باید با خانوادم تماس بگیرم ، اونا بدون اطلاع من به خاستگاری حامد جواب مثبت دادن و تو فامیل نامزدیمونو اعلام کردن ، باید باهاشون تماس بگیرم و بگم خودشون یه جور این مسئله رو جمعش کنن . 

ارمیا : بدون هر کمکی که نیاز داشته باشی پیشتیم و تنها نیستی . 

بهش لبخند زدم و ازش تشکر کردم . با حرفایی که دیشب زد و منو خواهر کوچولوش خواند یه حس خوبی نسبت بهش دارم . اون منو جای خواهر کوچیک گمشدش میبینه ، منم که همیشه دوست داشتم یه برادر بزرگتر داشته باشم که البته همیشه بهزاد این جایگاه خالی رو به بهترین شکل پر کرده . حالا هم ارمیا . 

بعد از صبحانه پارسا گفت بهتره موقع تماس با بابا تنها نباشم چون امکان داره عصبانی بشم و دوباره حالم بد بشه . آقا پدرام و ارمیا هم اصرار کردن بمونم . با پیشنهاد ارمیا رفتم اتاقی که دیشب اونجا بودم تا بابا تماس بگیرم . 

زنگ زدم و بعد از چند تا بوق پارمیدا جواب داد .

پارمیدا : بله ....

من : سلام پارمیدا خوبی ؟ 

پارمیدا با یه لحن تمسخر آمیزی گفت : به سلام ..... پارمیس خانم ..... 

من : حوصله ندارم پارمیدا بده به مامان .

پارمیدا : باید هم حوصله ما رو نداشته باشی ، الان حوصله ات رو برای از ما بهترون میزاری ....... مامان نیست .

من : خیلی خب بابا که هست ، بده بهش .

پارمیدا : باشه ، ولی اعصابشو خورد نکنیا ..... به اندازه کافی از کارت عصبانی و ناراحته دیگه بدترش نکن . هیچ دوست ندارم به خاطر تو خدایی نکرده سر بابای نازنینم بلایی بیاد .

من : پارمیدا بس کن . گفتم بده به بابا . 

پارمیدا با غرغر بابا رو صدا کرد .

چند لحظه صدایی نیامد تا اینکه صدای عصبی بابا تو گوشی پیچید .

بابا : الو ..

من : سلام بابا ....

بابا با عصبانیت داد زد : بابا و درد ..... دختره ی چشم سفید ..... این چه کاری بود که کردی ؟ چرا اینطور با آبروی من بازی کردی ؟ 

با تعجب گفتم : من چه کاری کردم ؟ بابا انگار شما از هیچی خبر ندارین !

بابا : چرا اتفاقا از همه چیز خبر دارم ....... فقط دعا کن حامد زود برنگرده و داداشم از ماجرا بویی نبره وگرنه خونت حلاله پارمیس .

من : چی میگین بابا ؟ حامد خودش شـ....

بابا پرید وسط حرفم و گفت : خفه شو ...... فقط بگو اون دو تا که با اون پسر خاله جعلق بدتر از خودت به حامد حمله کردن کی بودن ؟

با عصبانیت و صدایی که سعی میکردم آروم باشه ولی نبود گفتم : راجع به بهزاد درست صحبت کنید بابا ، اون هیچ تقصیری نداره ، حامد داشت منو به زور میبرد که بهزاد سر رسید و نذاشت . اگر این وسط مقصری هم باشه این حامد و شمایین . اصلا ببینم این قضیه نامزدی چیه که شایعه شده ؟

بابا داد زد : شایعه نیست .... واقعیته .... حامد هم آقایی کرد و با احترام اومد دنبالت ولی تو اینجور جوابشو دادی .

من : یعنی چی بابا ، من از حامد خوشم نمیاد . چطور بدون پرسیدن نظر من خبر نامزدی منو با حامد پخش کردین ؟

بابا : نظر تو ؟ هه ! تا اینجاش با نظر تو پیش رفته که چنین گندی زدی .

من : گند چیه بابا ؟ اصلا متوجه هستین چی میگین ؟ میگم حامد دیشب تـــ..... 

بابا حرفم و قطع کرد و گفت : خفه شو دختره ی خودسر ، دیگه نمیخوام حرفی بشنوم ، همین امروز میری خونه خودت پیش حامد ازش معذرت خواهی میکنی و بعدش هم تا سه روز دیگه باهاش میای ایران ، فهمیدی ؟ 

نه دیگه این دیگه از حد تحملم خارج بود . در حالی که از حرفای بابام گریم گرفته بود ولی نباید اجازه میدادم به جای من تصمیم بگیرند و با زندگی و آیندم بازی کنند پس با تحگم گفتم : احترامتون سر جاش بابا ولی شما نمیتونین به جای من برای زندگیم تصمیم بگیرین ، من از حامد خوشم نمیاد و باهاش ازدواج نمیکنم . درباره برگشت به ایران هم .... من اصلا تصمیم به بازگشت ندارم . 

بابا غرید : حالا رو حرف من حرف میاری نمک نشناس ، پارمیس به خدای احد و واحد اگه از حرفام سرپیچی کنی دیگه اسمتم نمیارم و دیگه دختری به اسم تو ندارم . فهمیدی یا نه ؟ 

اصلا توقع نداشتم ، بابام داشت طردم میکرد ، درسته هیچ وقت گرمای خانواده رو احساس نکردم ولی همین که میدونستم خانواده ای دارم و هر وقت که بخوام باهاشون حرف میزنم ، برام کافی بود ولی الان بابا داشت منو از اینم محروم میکرد .... دیگه نمیتونستم حرفی بزنم ..... لبهام از هم باز نمیشد ....... بابا یکم اون ور خط داد زد ولی دیگه نمیتونستم جوابشو بدم ....... پاهام دوباره سست شده بودن ........ دوباره قندم افتاده بود ....... پاهام دیگه توان نگاه داشتنم رو نداشتن ...... کنترل خودم و از دست دادم و همونجا کنار پنجره افتادم ..... ولی در حین افتادن دستم به گلدون کنار پنجره خورد و گلدون همزمان با من افتاد و صدای بدی ایجاد کرد . به دنبال صدای شکستن در با شدت باز شد و پارسا و ارمیا و بدنبالشون آقا پدرام و ماری خانم سراسیمه وارد شدن . چشمام نیمه باز بود ..... همین که پارسا منو کنار پنجره افتاده دید با نگرانی به طرفم دوید ....... سرم رو در آغوش گرفت و چند بار زد تو صورتم و صدام کرد ..... ولی وقتی جوابی از من نشنید رو به ماری داد زد : یه لیوان آب قند بیارین . 

ماری خانم سریع از اتاق خارج شد ...... پارسا دست انداخت زیر زانوهام و بلندم کرد و خوابوندم رو تخت ........ چند لحظه بعد ماری خانم آب قند رو آورد و پارسا هم با قاشق به خورد من داد . کمی حالم جا اومد و با دست لیوان رو پس زدم . بغض بدی تو گلوم بود ولی گریه نمیکردم .

پارسا : خوبی ؟ 

با صدای خشداری گفتم : خواهش میکنم زنگ بزن بهزاد بیاد . 

پارسا : چی شد عزیزم ؟ چرا اینطور شدی ؟ بابات چی گفت؟ 

با همون صدا گفتم : زنگ بزن بهزاد بیاد .... خواهش میکنم . 

پارسا یکم گیج نگاهم کرد و گوشیشو در اورد و تماس گرفت .

پارسا : الو سلام ....

......

پارسا : نه خوبه .... ببین بیا خونه پدرام .

......

پارسا : نه الان حالش خوبه . 

..... 

پارسا با کلافگی : اینقدر نپرس بیا .

بعد گوشی رو قطع کرد . 

پارسا سرمو با مهربونی نوازش کرد و گفت : عزیزم نمیخوای بگی چی شده ؟ 

با سر گفتم نه . پارسا هم بیخیال شد و پتو رو روم درست کرد و پا شد .

پارسا : یکم استرحت کن . 

پارسا از اتاق خارج شد . نمیتونستم حتی دراز بکشم بغض تو گلوم داشت خفم میکرد . نشستم رو تخت و به بالای تخت تکیه دادم و پاهامو تو شکمم جمع کردم .

ده دقیقه بعد در باز شد و بهزاد با چهره ای نگران و پشتشم پارسا وارد شدند . بهزاد با نگرانی به طرفم اومد و کنارم نشست . با دیدن بهزاد بغضم ترکید و با گریه خودمو تو آغوشش انداختم . بهزاد محکم منو گرفت تو بغلش و از پارسا خواست که تنهامون بزاره . با صدای بلند گریه میکردم ..... بهزاد هم با یه دست منو تو بغلش گرفته بود و با دست دیگرش سرمو نوازش میکردم . 

با گریه گفتم : بهزاد ...... منو ببر ...... منو از اینجا ببر .

بهزاد : چی شده پارمی ؟ ...... پارسا گفت زنگ زدی ایران ........ بابات چیزی گفته ؟ 

با گریه و هق هق تمام حرفامونو تعریف کردم . 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

بهزاد : نگران نباش پارمی .... من پیشتم ....... نمیزاریم چنین اتفاقی بیافته ! 

من : بهزاد خواهش میکنم منو ببر ..... ببرم یه جایی که هیچکی نباشه ...... خواهش میکنم . 

بهزاد : باشه .... باشه ...... آروم باش الان میریم . 

بهزاد یکم آرومم کرد و بعد کمکم کرد بلند شم و پالتومو که روی صندلی میز آرایش گذاشته بودند رو بپوشم . با کمک بهزاد از پله ها پایین رفتم که پارسا و آقا پدرام و ارمیا با دیدنم که دارم میرم اومدن سمتم که بهزاد اشاره کرد حرفی نزنن . نشوندم رو صندلی جلوی ماشینش و خودش کمربندم رو بست . چند دقیقه با پارسا صحبت کرد و اومد سوار شد و راه افتاد . 

یکم که گذشت گفتم : برو یه جای آروم .... چند روز میخوام تنها باشم و فکر کنم ..... خواهش میکنم به کسی هم نگو کجام . 

بهزاد : باشه ..... به کسی نمیگم کجاییم ولی میگم که با من هستی ...... لطفا نگو نه که نمیشه ....... نگران میشن ولی قول میدم تا وقتی که خودت نخواستی جامونو به هیچکی نگم . 

حرفی نزدم و فقط سرمو به معنی باشه تکون دادم . میدونستم که بهزاد وقتی یه قولی بده هیچ وقت زیرش نمیزنه . مطمئن بودم که به کسی نمیگه کجاییم . سرمو به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمامو بستم . کم کم چشمام گرم شد و خوابیدم .

با تکونها بهزاد بیدار شدم . 

من : رسیدیم ؟

بهزاد : بله پیاده شو . 

پیاده شدم و با بهزاد وارد که دفتری شدیم . بهزاد با آقایی که پشت میز نشسته بود صحبت کرد و کارت های شناساییمونو بهش داد و بعد از پر کردن فرم با یک کلید اومد طرفم . با هم از دفتر خارج شدیم . دوباره سوار ماشین شدیم و بعد از طی مسافتی بهزاد جلوی یک کلبه توقف کرد و پیاده شد . منم پیاده شدم . بهزاد با کلید همراهش در کلبه رو باز کرد و وارد شدیم . داخل سرد بود . زیپ کتم رو تا بالا کشیدم رو کاناپه ی آبی رنگ اونجا نشستم . بهزاد چراغ ها رو روشن کرد و بدون حرف رفت و رادیاتورها رو روشن کرد و اومد نشست کنار من . 

بهزاد : الان گرم میشه .

من : ممنون ...... کجاییم ؟

بهزاد : تو یکی از شهر های کوهستانی اطراف . 

قدر شناسانه نگاهش کردم که اونم بهم لبخند زد . 

کلبه ای که اجاره کرده بودیم دو تا اتاق خواب داشت که هر دو دارای تخت های دونفره و کمد و میز آرایش بودند . سرویس بهداشتی مشترک بود و بین دو اتاق قرار داشت . با بی حالی به طرف یکی از اتاقا رفتم و رو تختش ولو شدم . هوا دیگه تاریک شده بود . یه کم که گذشت با گرم شدن اتاق منم گرمم شد . پا شدم و کتمو در اوردم و نشتم رو تخت و پاهامو تو شکمم جمع کردم و دوباره به فکر فرو رفتم . یعنی باید چکار کنم ؟ به خاطر پدر و خانواده ای که هیچ وقت احساس نکردم که دارم و فقط وجود فیزیکی داشتن همه زندگیمو اینجا ول کنم از عشقم پارسا بگذرم و به حرف بابام گوش بدم و برگردم ؟ یا خانوادمو فراموش کنم و به زندگی خودم برسم ؟ اونوقت اگه به حرف بابا گوش ندم و برنگردم مطمئنم که بابا نمیبخشدم و طردم میکنه گرچه الانم با یه طرد شده فرقی ندارم . اگه من زنگ نزنم اونا سال تا سال هم زنگ نمیزنن حتی مامان . نمیدونم این چه سریه که احساسات پدر مادریشون برای پارمیدا کار میکنه و برای من نه ؟ یعنی واقعا انقدر براشون ارزش ندارم که میخوان یک عمر بدبختم کنند و مجبورم کنند با حامد ازدواج کنم ؟ هر کی ندونه من که میدون اصرارشون برای چیه ! پول عمو چشمشونو گرفته . حامد وارث ثروت زیادیه . یعنی یه لحظه هم با خودشون فکر نمیکنند که من حامد رو دوست ندارم ، چطور باهاش ازدواج کنم و یک عمر زیر یک سقف زندگی کنم ؟ نمیدونم ....... نمیدونم ....... حسابی کلافه ام .

**********************************

یک هفته از اومدن ما به اینجا میگذره ، تو این مدت بهزاد همه جوره سعی کرده کمک کنه . اکثرا باهاش درد دل و تو بغلش گریه کردم ، همش دلداریم داده و راهنماییم کرده . این یک هفته و تمام فکر کردناش بهم کمک کرده تا تصمیم خودمو بگیرم . من بر نمیگردم . نمیتونم از زندگی و عشقم به خاطر خانواده ای که قبلا هم نداشتم بگذرم . من عاشق پارسا هستم و حاضر نیستم تحت هیچ شرایطی ازش بگذرم . حتی فکر اینکه زن حامد بشم هم حالمو به هم میزنه چه برسه به اینکه واقعا بخوام این حماقتو بکنم .

طبق معمول این یک هفته رو تختم نشته بودم و داشتم به زندگی خودم که از این به بعد بدون خانواده چطور خواهد بود فکر میکردم که بهزاد با قیافه ی آشفته اومد . 

بهزاد : پارمی ....... بابات ...... چطور بگم ؟

رنگش حسابی پریده بود و م ن م ن میکرد .

من : چی شده ؟ چرا اینطوری ؟ 

بهزاد : پارمی بدبخت شدیم .

من : درست حرف بزن ببینم چی شده .

بهزاد : نمیدونم چطور ولی بابات اومده !

من : چی ؟ ..... اینجا ؟

بهزاد : نه ! خونه ماست ........ الان باران زنگ زد و گفت بابات با توپ پر اومده و میخواد هرجوری شده برت گردونه .... آ ..... ببین فقط ..... فقط ... باران .... 

من : باران چی ؟ چیزیش شده ؟

بهزاد : نه ! ببین خواهش میکنم ببخش ..... اونروزی که اومدیم باران خیلی نگرانت بود و بیتابی میکرد ..... منم مطمئن بودم به کسی نمیگه ...... ببین ........ بهش فقط گفتم تو یکی از شهر های کوهستانی اطرافیم ........ دیروز که بابات رسیده ، خیلی عصبانی بوده و به باران گیر داده که تو امکان نداره ندونی کجان ، باران هم که خیلی ترسیده بوده ، گفته واقعا نمیدونه کجاییم فقط میدونه که تو یکی از شهر های کوهستانی اطرافیم . بهناز و مامان هم از رو دفتر تلفن با هتل ها و مراکز تفریحی تماس گرفتن و فهمیدن اینجاییم . الان هم بابات با مامان و بابای من و بهناز دارن میان اینجا . 

یه لحظه یخ کردم . درسته من تصمیم گرفتم ازشون بگذرم ولی قرار نبود رو در رو این حرفو بزنم ، فکر میکردم با یک تماس کار تموم میشه . 

بهزاد : پارمی ببخشید ، اصلا فکرشو نمیکردم که بابات بیاد و بارانو تا اون حد بترسونه !

من : اشکال نداره ، کاریه که شده . باید برای رویارویی آماده بشم . 

بهزاد : میخوای بریم ؟ 

من : نه ! دیر یا زود باید با بابام رو به رو بشم . 

حالم خوب نبود ، رفتم یه دوش گرفتم . بعد از پوشیدن لباسام رفتم بیرون رو کاناپه نشستم . بهزاد که دید تصمیم ندارم موهامو خشک کنم بدون حرف رفت سشوارو اورد و خودش همونجا موهامو خشک کرد . چقدر دوستش دارم ، در همه حال سعی میکنه برای من بهترین کارو بکنه . 

تو اتاق نشسته بودم که صدای زنگ اومد . بلند شدم و دستی به لباسام کشیدم ، نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم محکم برم بیرون چون میدونستم یه دعوای حسابی در پیش دارم .

از اتاق که خارج شدم و رفتم سمت نشیمن اما بر خلاف تصورم به جای بابام و خالم ، پارسا ، ارمیا و آقا پدرام همراه باران و بهزاد نشته بودند . باران با دیدنم با گریه اومد و بغلم کرد و با گریه گفت : ببخش عزیزم ، نفهمیدم چی شد ...... خیلی تـــ ....

حرفشو قطع کردم و گفتم : اشکال نداره عزیزم .... خودتو ناراحت نکن ............ دیر یا زود باید باهاشون رو به رو میشدم . 

بهزاد بارانو ازم جدا کرد و بردش سمت روشویی ، منم برگشتم سمت نشیمن سلام کردم و اونا هم جوابمو دادن .

رو به پارسا پرسیدم : شما از کجا فهمیدین اینجام ؟

پارسا : باران زنگ زد و همه چیز رو گفت ، منم خونه پدرام بودم ، سریع رفتیم دنبال باران و اومدیم اینجا . خدا رو شکــــ

حرف پارسا با صدای زنگ نصفه موند . با اضطراب به در نگاه کردم ، حتی توان اینکه برم در رو باز کنم هم نداشتم . بهزاد از روشویی اومد بیرون و رفت در رو باز کرد . چند ثانیه بعد بابا با صورت عصبانی و پشتشم خاله با همون صورت و بعد هم بهناز و عمو فرهاد اومدن داخل . با دیدن بابا و خاله با اون قیافه ی عصبانی ناخوداگاه به بازوی پارسا که کنارم ایستاده بود چنگ زدم ، اونم دستشو گذاشت پشتم و خفیف فشار داد و آروم گفت : آروم باش عزیزم ..... من پیشتم . 

بالاخره به خودم مسلط شدم و سلام کردم .

بابا با عصبانیت یه قدم نزدیک شد و از بین دندودنهای قفل شدش غرید : سلام و مرگ ..... مگه نگفته بودم تا سه روز باید با حامد برگردی ؟ ....... اینجا چکار میکنی ؟ 

من : بله گفته بودین ....... ولی منم همون روز بهتون گفتم که نمیخوام برگردم . 

بابا : مگه دست خودته ؟ تو نامزد حامد هستی ...... تا یه ماه دیگه هم عروسیتونه ...... تا حالا هم حامد خیلی آقایی کرده که بعد از کار اونشبت پست نزده ....

من : من که گفتم ...... من از حامد خوشم نمیاد ...... باهاش هم ازدواج نمیکنم ...

بابا : تو غلط میکنی رو حرف من حرف میزنی ...... چیه چرا حامد رو نمیخوای نکنه ...

نگاهشو با شک به پارسا دوخت و ادامه داد : نکنه به خاطر اینه ؟ آره ؟ این همونیه حامد میگفت اونشب باهاش جیک تو جیک بودی ؟ آره ؟

آره رو با فریا گفت . پارسا خواست حرف بزنه که مانعش شدم و گفتم : من کلا حامد رو دوست ندارم و ازش بیزارم ولی ....... ولی بله ...... من پارسا رو دوست دارم . 

بابا با خشم داد زد : خفه شو .

و دستش رفت بالا تا بهم سیلی بزنه ، از ترس چشمامو بستم ولی دستش به صورتم نخورد . آروم چشمامو باز کردم که دیدم آقا پدرام با خشم دست بابامو تو هوا گرفته . 

آقا پدرام با خشم غرید : دستت بهش بخوره بدون کشتمت . 

بابا با خشونت دستشو از دست آقا پدرام بیرون کشید و با نفرت نگاهی به من و پارسا و ارمیا انداخت و با لحن تمسخر آمیخته با نفرت گفت : خوشم باشه ، فکر نمیکردم دختری که بزرگش کردم یه هر.... باشــــ .... 

جمله بابا تموم نشده بود که مشت ارمیا خورد تو دهنش و پرت شد رو زمین . از وحشت و شوکه ناشی از حرکت ارمیا و حرفای بابا خشک شده بودم و اگر پارسا نگرفته بودم قطعا نقش زمین میشدم .

عمو فرهاد رفت سراغ بابا و بهزاد هم ارمیا رو گرفت و کشیدش عقب . بابا با کمک عمو فرهاد از رو زمین بلند شد ، لبش شکافته بود و خون میاومد . 

ارمیا رو به بابا با عصبانیت داد زد : حرف دهنتو بفم مرتیکه .

بابا با تعجب از دفاع ارمیا از من گفت : به تو چه ربطی داره پسره ی عوضی ..... دختر خودمه حق دارم هر جور بخوام دربارش حرف بزنم . 

ارمیا خواست جوابشو بده که آقا پدرام اشاره کرد ساکت شه و خودش رو به بابام گفت : کی گفته تو حق داری درباره دختر من هر جور بخوای حرف بزنی ؟ 

همه با تعجب به آقا پدرام نگاه میکردیم . 

بابا : چی میگی ؟ 

آقا پدرام : نکنه میخوای بگی این دختر ، دختره توه و از آنا ندزدیدیش ؟

رنگ بابا به وضوح پرید و وحشت زده گفت : تو کی هستی ؟ آنا رو از کجا میشناشی ؟ 

آقا پدرام : من پدرام راد هستم . شوهر آنا فرزانه . 

نفس بابا حبس شد و نتونست خودشو کنترل کنه و نشت رو مبل . خاله و عمو فرهاد وحشت زده و با چشمای گرد به آقا پدرام نگاه میکردن . من و بهزاد و باران و بهناز هم گیج بودیم . پارسا دستشو دور کمرم محکم کرد و نشوندم رو مبل . ارمیا هم اومد کنارم نشت و دستمو گرفت دستش و بهم خیره شد . 

در حالیکه شکه بودم پرسیدم : آنا کیه ؟ کی منو دزدیده ؟ 

آقا پدرام رو مبل رو به روییم نشست و گفت : متاسفم نمیخواستم اینجور بگم ولی مجبورم .......... آنا مادر تو و ......... زن من بود . 

با لکنت گفتم: یـــ.....ـعنـــ...ـی چـــ..... چی ؟ 

آقا پدرام : تو دختر منصور سالاری و نیلوفر سامان نیستی ...... اونا تو رو زمانی که نوزاد بودی دزدیدن ........... تو دختر من و همسر مرحومم آنا هستی ....... دختری که سالها پیش ازم دزدینش . 

با گفتن دزدیدنش یه نگاه پر از خشم و نفرت به بابا انداخت . شکه شده بودم ......... زبونم بند اومده بود ....... هیچ حرکتی نمیکردم ........... یعنی من ....... دختر آقا پدرامم ؟ ......... ولی آخه چطور .......... من ؟ ... به بابا نگاه کردم ..... سرش پایین بود ولی سنگینی نگاهمو حس کردو سرشو بلند کرد ..... با شرمندگی نگاهم کرد و چشماشو بست و سرشو چند بار به معنی بله تکون داد . 

نگاهمو از بابا گرفتمو به آقا پدرام خیره شدم . بابا بلند شد و رفت سمت در ، ولی من باید همه چیزو بدونم پس گفتم : وایسین ! من میخوام همه چیزو بدونم . 

آقا پدرامم گفت : هیچ کس تا زمانی که همه چیز مشخص نشده جایی نمیره . 

بابا آروم برگشت و نشت . خاله و عمو فرهاد و بقیه هم نشستند . 

آقا پدرام شروع کرد : بیست و دو سال پیش زمانی که شرکت من به اوج موفقیت خودش رسیده بود ، چند تا از مدیرای شرکتای رقیب که شرکت من ازشون پیشه گرفته بود با هم متحد شدن تا من و شرکتم رو از سر راه بردارند . اول تهدید کردند ولی وقتی دیدن فایده نداره وارد عمل شدن ، با اولین سوءقصد ترسیدم ، نه برای خودم بلکه برای آنا همسرم و پسر هفت سالم ارمیا . اونارو از شهر خارج کردم ولی بعد از چهار روز به خونه ای که خانوادم اونجا بودند حمله شد و فقط به لطف دوست عزیزم که آنا و ارمیا رو برده بودم پیشش آسیبی به آنا و ارمیا نرسید ولی دوستم کشته شد . بعد از اون فهمیدم که هر جایی که ببرمشون دیر یا زود پیداشون میکنن . آنا اون موقع چهار ماهه باردار بود و تازه از طریق سونوگرافی فهمیده بودیم که بچه دختره . آنا به خاطر اضطراب و ترس حالش زیاد خوب نبود ، چاره ای نداشتم پس آنا رو فرستادم ایران پیش یکی از آشناهای مادریش که ماری دایه ی آنا گفته بود و ارمیا رو هم فرستادم لندن پیش خواهرم . تو فرودگاه تهران حال آنا بد میشه و یه زن و شوهر جوان کمکش میکنن و میبرنش بیمارستان و بعدش هم خونشون . به خاطر وضع بدش دکتر میگه باید تا زایمان استراحت مطلق داشته باشه و اون زن و شوهر هم وقتی میفهمن کسی رو نداره و باید بره همدان و حالش هم اونجوریه میبرنش خونه خودشون . من بعد از رفتن آنا ازش تا سه ماه ازش خبر نداشتم ، تا اینکه خودش یه شب باهام تماس گرفت و همه چیز رو گفت ، گفت که خونه ی اون زن و شوهره و حالش هم خوب نیست ، آدرس رو بهم داد و گفت اسم شوهره منصور سالاریه و اسم خانمش نیلوفر ، میگفت آدمهای خوبی هستند و خیلی کمکش کردن ، ازم میخواست برم پیشش انگار میدونست که عمرش داره تموم میشه . تو اون سه ماه من با کمک یکی از دوستانم که گاراگاه پلیس بود کسایی رو که قصد نابودیمو داشتن رو گیر انداخته بودیم و دیگه خطری وجود نداشت پس با اولین پرواز که یه هفته بعدش بود رفتم ایران و به آدرسی که آنا داده بود ، ولی کسی جواب نداد تا اینکه همسایشون دید که پشت در منتظرم گفت که اونها سه روز پیش یهویی بیخبر از اونجا رفتن . وقتی درباره زنی که باهاشون بوده پرسیدم گفت که یک هفته پیش موقع زایمان فوت کرده . دنیا رو سرم آوار شد . آنای من مرده بود ، ظاهرا شب همون روزی که با من تماس گرفته بود دردش شروع میشه و موقع زایمان میمیره . وقتی از دختر کوچولوم پرسیدم گفت که خبری نداره . خیلی دنبالشون گشتم ولی هیچ کس خبری از اونا نداشت . خودشونو گم و گور کرده بودن . سرخورده و نابود برگشتم . آنای من مرده بود و دختر کوچولوم گم شده بود . ارمیا مرگ مادرشو به سختی قبول کرد ولی تا چند سال ازم خواهر کوچولوشو میخواست . با اطلاعاتی که همسایشون داده بود میدونستیم که دخترم 18 آذر به دنیا اومده . ارمیا هر سال 18 آذر کیک میگرفت و تولد خواهر گمشدشو برای خودش جشن میگرفت . تا اینکه بعد از بیست سال پارسا دوستی که همیشه تعریفشو میکرد رو اورد به جشن ، وقتی برگشتم و دیدمت شکه شدم ، بهت خیره شده بودم باورم نمیشد ، آنا جلوی من ایستاده بود ، وقتی پارسا گفت که پارمیس سالاری هستی از شدت شوک حالم بد شد . تو منو نمیشناختی و جوانتر از اون بودی که بخوای آنا باشی و از طرفی هم فامیلیت همون بود که آنا بهم گفته بود . بعد از جشن با کمک پارسا و یکی از دوستانم تو ایران متوجه شدم که تو دختر فردی به نام منصور سالاری هستی ، فکر کردن و تحقیق بیشتر لازم نبود ، تو کپی آنا هستی هیچ شکی نیست که تو دختر منی .

حرفاش که تموم شد نگاهشو دوخت به من ، تمام مدت با گریه به حرفاش گوش میدادم ، پس من دختر آقا پدرامم ، کسی که تا چند روز پیش حسرت میخوردم که چرا بابام مثل اون نیست ...... اون پدرمه ......... اون بابامه ...... با اینکه هنوز هضم این موضوع برام سخت بود ولی من باور کرده بودم ........ آقا پدرام به قدری بهم محبت کرده بود که الان با تمام وجودم دوست داشتم بابا صداش کنم . آقا پدرام از جیب کتش عکسی رو در اورد و گرفت طرفم ، ارمیا بلند شد و عکس گرفت و دوباره نشت کنارم ، منم از آغوش پارسا بیرون اومدم و صاف نشتم . 

ارمیا عکس رو گرفت جلوم و گفت : این عکس مامانه .......... ببین چقدر شبیهشی ! 

به عکس نگاه کردم ....... خدای من ....... راست میگفت ....... انگار خودم بودم ....... زن داخل عکس کاملا شکل من بود ..... یا بهتره بگم من شکل اونم ......... حواسم افتاد به ارمیا ........ پس ارمیا برادرمه ؟ 

به ارمیا نگاه کردم و با بغض پرسیدم : یعنی ..... تو ....... برادرمی ؟ 

گریم شدت گرفت ، ارمیا محکم بغلم کرد و در حالی که صدای خودشم بغضدار بود گفت : آره ...... آره عزیزم ......... آره خواهر کوچولوی گلم .......

دستامو حلقه کردم دور کمرش و سرمو بیشتر فرو کردم تو سینش و محکم به خودم فشردمش ......... برادرمو ....... داداشمو ......... آرامش خاصی همه وجودمو گرفت ........ من الان تو امنترین آغوشم ...... تو آغوش برادری که بیست و دو سال تولدمو بدون حضور من جشن گرفته ...... برادری که بیست و دو سال یادش نرفته خواهری داره و همیشه به یادش بوده با اینکه هیچ گاه ندیدتش .

یکم که آروم شدم تکونی به خودم دادم تا از آغوشش بیرون بیام ، ارمیا هم پیشونیمو بوسید و آروم ولم کرد . صاف نشستم ، نگاهم به منصور افتاد ، تمام خاطرات این سالها مانند فیلیمی از جلوی چشمم گذشت ، بی محبتیاشون ، بی توجهیاشون ، ترجیح دادن های پارمیدا به من ، اشک های خودم ........ چرا من هیچ خاطره ای از محبت کردنشون ندارم ؟ من هیچ وقت به هیچ چیز نیاز نداشتم ..... لباسام خوب بودن ..... غذام خوب بود ..... همیشه پول کافی داشتم ....... هر وقت به چیزی نیاز داشتم برام خریدن ....... به عنوان یه فرزندخونده برام از لحاظ مادی چیزی کم نذاشتن ولی ..... همیشه تنها بودم ، همیشه باهام سرد برخورد کردن و محبت و توجه و حمایتشونو ازم دریغ کردن . حالا میفهمم چرا همیشه پارمیدا براشون مهمتر از من بود ، من بچشون نبودم . ولی چرا اینکارو کردن ؟ چرا منو دزدیدن ؟ چرا یک عمر منو از محبت و گرمای خانوادم محروم کردن ؟ 

رو به منصور پرسیدم : چرا اینکارو کردی ؟ چرا منو دزیدی ؟ 

منصور سرشو بلند کرد و گفت : من و نیلوفر به صورت سنتی ازدواج کردیم ، مادر من نیلوفر رو تو عروسی یکی از دوستامون دید و ازش خوشش اومد بعد هم رفتیم خاستگاری و ازدواج . نیلوفر زن خوب و زیبایی بود بعد از ازدواج انقدر خوبی کرد که عاشقش شدم ، زندگیمون عالی بود تا اینکه یعد از سه سال صدای خانواده هامون در اومد که بچه دار بشین ، ما هم دیدیم که بچه میتونه خوشبختیمونو کامل کنه پس تصمیم گرفتیم بچه دار بشیم ، اما نتونستیم ، بعد از کلی دکتر و آزمایش متوجه شدیم نیلوفر نمیتونه بچه دار بشه ، این خبر مثل بمب تو فامیل منفجر شد ، مادرم هم افتاد دنبال زن برای من ، ولی من نیلوفر رو دوست داشتم و نمیخواستم طلاقش بدم ، مادرم میگفت طلاقش نده زن دوم بگیر .... بدون بچه نمیشه ولی این نهایت نامردی در حق نیلوفر بود . مادرم کوتاه نمیاومد و نیلوفر هم روز به روز از این حرفا افسرده تر میشد . منم تصمیممو گرفتم ، خونه زندگیمو جمع کردم و رفتیم تهران . زندگیمون تو تهران خوب بود تا اینکه یکی از دوستام گفت خواهر دوستش هم نازا بوده ولی رفته کانادا و درمان شده . ما با کلی امید کارهامونو درست کردیم و رفتیم ولی اونجا هم نتیجه ای نگرفیم و برگشیم . شب بازگشتمون تو فرودگاه با زنی به نام آنا آشنا شدیم که حامله بود و حالش بد شده بود ، کمکش کردیم بردیمش بیمارستان ، دکتر گفت فشار زیادی به بچه و خودش وارد شده و امکان مردن بچش وجود داره و باید تا زمان زایمانش استراحت مطلق داشته باشه ، ازش آدرس خواستیم تا برسونیمش که گفت باید بره همدان ولی اون حالش بد بود و نمیتونست بره . با اصرار نیلوفر آنا اومد خونمون ، اون موقع خونه ها تلفن نداشتند ، آنا میخواست به شوهرش اطلاع بده کجاست ولی مخابرات از خونمون خیلی دور بود و آنا هم نمیتونست اون همه راه رو بره شماره رو داد به من تا من تماس بگیرم و اطلاع بدم ، چند بار سعی کردم ولی موفق نشدم . سه ماه گذشت و آنا به گفته خودش و دکتر هفت ماهه بود که یک روز صبح با حال آشفته بیدار شد و گفت خواب بدی دیده و دلش برای شوهر و پسرش شور میزنه هر کاری کردیم از پسش برنیومدیم و اون رفت مخابرات و تماس گرفت و خیالش راحت شد ولی وقتی برگشت حالش خیلی بد بود ، نصفه شب دردش شروع شد و رسوندیمش بیمارستان ولی آنا موقع زایمان فوت کرد و ما موندیم و یه دختر بچه که مادرش مرده بود خبری هم از پدر و خانوادش نداشتیم فقط اسم پدرش رو میدونستیم ، آنا آدرس خونه رو بهش داده . بچه رو به خونه بردیم تا پدرش بیاد . نیلوفر از بچه مراقبت میکرد ، روز سوم بود که نیلوفر بهم گفت مهر این بچه به دلش افتاده و میترسه از روزی که پدر بچه بیاد ببرتش . ما بچه دار نمیشدیم و حالا اون بچه ! خانواده ها نمیدونستن که ما بی نتیجه از کانادا برگشتیم ، ما نزدیک شش ماه کانادا اقامت داشتیم ، پس تصمیم گرفتیم بگیم نیلوفر اونجا حامله شده و حالا هفت ماهه زایمان کرده . بچه رو برداشتیم و روز بعدش بی سر و صدا برگشتیم شیراز پیش خانوادهامون و به همه گفتیم چون امکان داشت بچه زنده به دنیا نیاد واسه همین نگفتیم . 

اسمتو گذاشتیم پارمیس . دو سال و نیمه بودی ، چند روزی بود نیلوفر حالش خوب نبود تا اینکه رفتیم دکتر و متوجه شدیم نیلوفر بارداره ، معجزه بود نیلوفر باردار شده بود و ما داشتیم بچه دار میشدیم هر دو چنان شاد بودیم که مادرم میگفت خوبه بچه دومتونه و اینجور میکنید پس سر پارمیس چقدر ذوق کردین ؟ با به دنیا اومدن دخترمون پارمیدا همه چیز عوض شد ، ما فکر میکردیم تو رو مثل بچه خودمون دوست داریم ولی اینطور نبود ، عشقی که به پارمیدا داشتیم چیز دیگه ای بود . 

همه وجودم از خشم و نفرت پر شده شده بود با نفرت گفتم : از اینجا برو ..... دیگه حتی نمیخوام یه لحظه جلو چشمم باشی ........ ازت متنفرم ......... حیف این همه احترامی که این همه سال به تو زنت گذاشتم و مامان و بابا صداتون کردم ....... هیچ وقت نمیبخشمدتون و ازتون نمیگذرم ....... برو ........

رفتم طرف در ، در رو باز کردم و به بیرون اشاره کرده داد زدم : برو بیرون ...... دیگه نمیخوام ببینمت ...... همتون از اینجا برید ....... دیگه نمیخوام چشمم به هیچ کدوم از شما بیافته . 

منصور بلند شد و بیحرف رفت بیرون پشت سرشم بقیه یا صورت های خشمگین . نگاهم به بهزاد افتاد که با چشمای اشکی جلوم مکث کرد ، نه بهزاد نه ..... بهزاد داداشمه ...... من نمیتونیم از بهزاد متنفر شم ........ نه ! نه . با گریه محکم بغلش کردم تا نذارم بره ، اونم محکم بغلم کرد و منو به خودش فشرد . بهزاد مثل اونا نیست ، نه . 

با گریه درحالی سرمو محکم به سینش میفشردم گفتم : بهزاد بگو ....... بگو تو خبر نداشتی .......... بگو تو هنوزم داداشمی ..... بگو .... بهزاد . 

همونجور که همو بغل کرده بودیم رو زمین نشستیم . بهزاد موهامو بوسید و گفت : نه ....... بخدا خبر نداشتم ........ من نمیدونستم .......... پارمی ...... من نمیدونستم ......... پارمی هیچ چیز عوض نشده ....... تو خواهرمی ....... خواهرم هم میمونی ..... مهم نیست دختر کی باشی ....... مهم اینه پارمی خودم هستی . 

سرمو بلند کردم و نگاهش کردم ، چشماش قرمز بود و با نگاه همیشه مهربونش نگاهم میکرد . نگاهم به باران افتاد که کنار در ایستاده بود و اونم گریه میکرد و با چشمای اشکی نگاهم میکرد . باران هم همینطور ، من از باران هم نمیتونم متنفر شم . میون گریه لبخند زدم و دستمو به طرفش گرفتم ، انگار منتظر همین بود ، دستمو گرفت و خودشو انداخت تو بغلم و گریه اش شدت گرفت . من از اون خانواده متنفرم ولی بهزاد و باران حسابشون جداست . بهزاد هم هر دوی ما رو بغل کرد . بهناز دوباره اومد داخل و با دیدن ما سه تا که همو بغل کرده بودیم و گریه میکردیم کمی مکث کرد ولی با چشم غره من راهش رو کشید و برگشت و چند ثانیه بعد صدای ماشین اومد که نشون میداد رفتن . 

کمی که آروم شدیم از هم جدا شدیم و بلند شدیم . پارسا در رو بست و به باران و بهزاد اشاره کرد و با هم رفتند اتاق و من و بابام رو تنها گذاشتند . 

**********************************

دوساعتی بود که بابا صحبت میکردیم ، اون از گذشته و مامان گفت و من با اشتیاق گوش دادم . بارها شنیده بودم که یکی بعد از سالها متوجه میشه فرزند خانواده ای دیگر است و به سختی خانواده خودشو قبول میکند ولی من اینجور نیستم ، من باور کردم که دختر آقا پدرام و خواهر ارمیا هستم ، نمیدونم شاید واکنش من طبیعی نیست ولی من همون موقع که بابا گفت دختر منصور و نیلوفر نیستم و بعد گذشتشو تعریف کرد قبول کردم . من این موضوع رو راحت هضم کردم ، شاید بخاطر اینکه هیچوقت محبتی از منصور و خانوادش ندیدم و هیچ وابستگی عاطفی ای به اونا نداشتم ولی در عوض تو این یک و سال و نیم که بابا و ارمیا رو میشناشم محبت حقیقی رو از اونا دیدم . چقدر زود منصور برام منصور شد و آقا پدرام بابا !

من : چرا این همه مدت بهم نگفتین ؟ 

بابا : راستش همون روز بعد از جشن که رفته بودین مزرعه ، تلفنی دربارت از پارسا پرسیدم و با کمک یکی از آشناهام با یک استعلام از ایران کاملا مطمئن شدم که دخترمی میخواستم همون موقع بیام مزرعه ولی مهران گفت بهتره اول با پارسا صحبت کنیم چون اون تو رو بهتر میشناسه و راه صحیح گفتن حقیقت رو بهتر میدونه ، این شد که صبر کردیم ، بعد هم که ماجرای ریزش کوه پیش اومد تو بیمارستان مهران نذاشت حتی بیام اتاقت چون گفت نمیتونم خودمو کنترل کنم . وقتی پارسا موضوع رو متوجه شد نذاشت ، گفت بهتر اول اعتمادت رو جلب کنم و با خودم آشنات کنم تا کمترین ضربه رو ببینی تا الان . باور کن دوست نداشتم اینجور بگم ولی دیگه نمیشد ساکت بمونم .

من : میدونم ، شاید بهترین موقع هم امروز بود . ...... ارمیا چی ؟

بابا خندید و گفت : به ارمیا چیزی نگفته بودیم چون هیچ تضمینی وجود نداشت که لو نده ، آخه بینهایت کم صبره ! تا اینکه چند ماه پیش روز تولدت طبق هر سال زنگ زد تا تولدتو بین خودمون تبریک بگه و من نتونستم تحمل کنم و گفتم پیدات کردم و دیگه میتونه به خودت تبریک بگه . اونم دو روز نشده اومد و یک ساعت بعد از رسیدنش رفت پیش پارسا تا ببینتت .

آره تازه یاد صحبت ارمیا و پارسا افتادم که از پشت در شنیده بودم .....

(پارسا : هر چی من میگم تو باز حرف خودتو میزنی که ........ میگم الان مناسب نیست ...

ارمیا : پارسا ...... من که کاری ندارم فقط میخوام ببینم ....... نمیدونی وقتی بابا گفت چطور اومدم .

پارسا با یه ته خنده گفت : بابا ...... اون هنوز از هیچی خبر نداره ! 

ارمیا : گفتم که فقط ببینم باور کن نمیتونم تحمل کنم ....... میخوام بدونم واقعا اونطوریه که بابا میگه ؟)

پس ارمیا اون روز میخواسته منو ببینه ! 

من : تو تمام این مدت حسرت اینو خوردم که چرا منصور توجه و محبتی که شما بهم داشتین رو نداره ؟ 

بابا : شب مهمونی بعد از رفتن پارسا وقتی گریه میکردی و از منصور و خانوادش گله میکردی ، دلم خون شده بود صبحش میخواستم دیگه همه چیزو بهت بگم ولی بازم پارسا مانعم شد و گفت که حالت خوب نیست و گفتن حقیقت میتونه شک بزرگی برات باشه . 

من : آره ، واقعا حالم بد بود شاید اگه اون موقع میگفتین نمیتونستم راحت قبول کنم . 

بابا : یعنی الان کاملا قبول کردی ؟ 

من : بله ..... الان کاملا قبول کردم ......... بابا !

بابا با ناباوری نگاهم کرد و چشماش پر اشک شد . دستشو دور گردنم حقله و منو کشید تو بغلش .

بابا : فقط خدا میدونه چقدر آرزو داشتم که بابا صدام کنی . ...... فکر میکردم حالا حالا ها باید منتظر باشم . 

یکم تو بغل بابا موندم و گرمای آغوشش آرومم کرد . آروم خودمو ازش جدا کردم و نگاهش کردم . چند قطره اشک رو صورت بابا بود ، با دستام اشکاشو پاک کردم و گفتم : گریه نکن بابا ، خیلی دوستون دارم . 

بابا به خودش اومد و چشماشو پاک کرد و گفت : آره دخترم ، دیگه نباید گریه کنیم ، حالا دیگه با همیم . حالا هم پاشو بقیه رو صدا کن که میدونم اون داداشت الان دیگه صبرش تموم شده و پارسا داره به زور اونجا نگاهش میداره . برو .

با خنده دست بابا رو بوسیدم که اونم دستشو با محبت رو سرم کشید و پاشدم رفتم اتاق .

در اتاق رو که باز کردم همه زوم شدن رو صورتم ، لابد میترسیدن که همه چیز خوب پیش نرفته باشه . 

با لبخند گفتم : ممنون تنهامون گذاشتین ...... دیگه میتونین بیان بیرون ، حرفای من و بابام تموم شد . 

با گفتن این حرفم چهره همه باز شد و رو لباشون لبخند اومد انگار خیالشون راحت شد . با خنده رفتم و گوشه تخت کنار پارسا نشتم . ارمیا با یک لبخند مهربون نگاهم میکرد . حتما اونم انتظار نداشت به این زودی من بگم بابا ! 

بهزاد که رو تخت دراز کشیده بود سرش رو پای باران بود رو به من گفت : خب حالا که همه چیز به خیر و خوشی گذشت شام امشب با توه ...... یک هفته بنده آشپزی کردم تو خوردی حالا تو درست کن من نوش جان کنم . پارمی بدو که گشنمه زود باش ! 

ارمیا با یه اخم تصنعی گفت : هی بهزاد خان به خواهر من دستور نده .

بهزاد بلند شد نشت و به شوخی گفت : برو بابا .... خواهرم ! خوب گوشاتو باز کن ارمیا ...... پارمی 22 ساله که خواهر منه حالا جنابعالی هم برادرش در اومدی به من ربطی نداره ، پارمی هنوز خواهرمه ! 

ارمیا هم متقابلا گفت : اولا دیگه پارمی نه و الهه بـــ......

پریدم وسط حرفش و گفتم : چی ؟ 

ارمیا : بابا بهت نگفته ؟ 

من با تعجب گفتم : نه ! چی رو ؟

ارمیا : اشکالی نداره ...... مامان و بابا وقتی فهمیدن قراره دختر به دنیا بیاد اسمشو انتخاب کردند ....... مامان دوست داشت اسمتو بزاره الهه ، مامان عاشق این اسم بود . حالا اگر خودت دوست داری پارمیس باشی اشکالی نداره مهم خودتی . 

من : نه ! از الهه خوشم میاد ، من دارم یه زندگی جدید شروع میکنم بهتره با اسم خودم شروعش کنم . 

پارسا گونمو بوسید و گفت : خیلی خوبه ..... الهه جان . 

یادم اومد هیچ وقت پارسا و ارمیا و بابا و مهران منو به اسم صدا نمیزدن ، پارسا فقط موقع معرفیم به یکی اسممو میگفت و بقیه هم همینطور .

من : پس برای همین هیچ وقت اسممو صدا نمیزدین ؟ 

پارسا سرشو به معنی آره تکون داد . 

ساعت چهار شده بود ، هیچ کس ناهار نخورده بود و همگی گشنه بودیم ، من و باران رفتیم آشپزخونه تا یه چیزی درست کنیم . یکم ساندویچ ژانبون درست کردیم و یکم هم سیب زمینی سرخ کردیم . میز با کمک پسرا چیده شد و همگی دور میز جمع شدیم . بابا پیشنهاد داد دو – سه روزی بمونیم و همه استقبال کردند . بعد از ناهار بهزاد با دفتر تفریگاه تماس گرفت و دو کلبه مجاور کلبمونو اجاره کرد و بعد از اون هم با ساناز و مهران تماس گرفت تا اونا هم بیان . 

مهران رفته بود دنبال ساناز و با هم می اومدن . ساعت 7.30 بود که مهران و ساناز هم رسیدن و بابا همه رو برای شام به یکی از رستوران های اطراف دعوت کرد . شب خیلی خوبی بود ، واقعا احساس خوشبختی میکردم . موقع شام ارمیا و بهزاد ، بیچاره پارسا رو زدن کنار و خودشون هر کدوم یه سمتم نشستن . تا یکشیون یه کاری برام میکرد اون یکی هم به تلافی یه کار دیگه میکرد ، به قول بهزاد داشتن پایه های برادری رو محکم میکردن . همه کارهاشون از رو شوخی بود و همگی حسابی میخندیدیم . کاراشون ادامه داشت تا این که اواسط شام بود که بهزاد یه تکه از استیکشو گذاشت تو بشقابم ، کار همیشگیمون بود که موقع غذا خودن اگه غذاهامون متفاوت بود به هم از غذامون میدادیم . ارمیا هم طبق قانون نانوشته ی امشب برای اینکه کم نیاره اونم یه تکه از مرغشو گذاشت گوشه دیگه بشقابم . پارسا کنار بابا و رو به روی من نشسته بود اونم نمیدونم چرا یه تکه از خوراک ماهیشو گذاشت . با تعجب و تا حدی کلافگی داشتم به بشقابم نگاه میکردم که الان از چهار نوع غذا تشکیل شده بود . 

بابا با دیدن تعجب و کلافگیم گفت : ای بابا بزارین دخترم راحت غذاشو بخوره چیه هی از اول دارین بشقابشو پر میکنین ؟ اصلا دخترم پاشو بیا کنار خودم بشین . 

بابا پارسا رو بلند کرد و من و پارسا جاهامون رو با هم عوض کردیم و این باعث آویزون شدن قیافه های بهزاد و ارمیا شد . 

نشستم کنار بابا و پارسا هم بشقابا رو عوض کرد . 

بابا گفت : حالا راحت غذاتو بخور .

بعد از اتمام حرفش تکه ای از بیفتکشو جدا کرد و گذاشت تو بشقابم . با این کارش همه زدن زیر خنده .

بعد از شام همه تو کلبه ما جمع شدیم تا 11 شب صحبت میکردیم . ساعت 11 همه بلند شدن تا تو سه کلبه تقسیم بشیم . کلبه ها هر سه دارای دو اتاق خواب و همشکل بودند ، بهزاد و مهران تو کلبه سمت چپ مستقر شدند و بابا و ارمیا و پارسا هم رفتن سمت راستیه ، من و ساناز و باران هم موندیم همین کلبه . باران و ساناز رفتن تو یه اتاق و منم رفتم تو اتاقی که این یک هفته بودم .

**********************************

سه روز خیلی سریع و البته خوب گذشت ، الانم داریم برمیگردیم . دیگه داره زندگیِ جدیدم رسما شروع میشه ، از امروز من دیگه پارمیس سالاری نیستم ، من الهه راد هستم . بابا تصمیم داره هر چه سریعتر برام کارت شناسایی جدید با اسم و فامیل واقعیم بگیره .

پارسا داشت رانندگی میکرد و بابا هم کنارش نشسته بود ، من و ارمیا هم پشت . 

پارسا : الهه با خونه ات چکار میکنی ؟

من : با خونه ام ؟ چطور ؟ 

پارسا : منظورم اینه که تصمیم داری همونجا بمونی ؟ 

ارمیا قبل از اینکه جواب بدم گفت : نه ! چی رو اونجا بمونه ؟ 

بعد رو به من پرسید : میای پیش ما ! مگه نه ؟

من : راستش اصلا به این موضوع فکر نکرده بودم . 

بابا برگشت طرفمون و گفت : دخترم ما خیلی خوشحال میشیم که بیای پیش ما ولی مهم خودتی ، هر جور خودت راحتی . 

دیدم خودمم مایل نیستم که دیگه تو اون خونه بمونم . اون خونه خاطرات زیادی از گذشته ام داره پس گفتم : من دارم زندگی جدیدی رو شروع میکنم و میخوام از گذشتم کامل جدا بشم ، میخوام هر چیزی رو که منو به گذشته و اون خانواده وصل میکنه رو کنار بگذارم و فراموش کنم ، اون خونه هم یکی از همون چیزاست . 

ارمیا با شک پرسید : یعنی میای پیش ما ؟ 

با لبخند سرمو به معنی بله تکون دادم که ارمیا با ذوق با دستش که دور شونم بود منو کشید تو بغلش و پیشونیمو بوسید و گفت : خواهر خودمی ! 

بابا از آینه نگاهمون کرد و اونم لبخند زد .

پارسا بعد از چند لحظه پرسید : بهزاد و باران و ساناز چی ؟ 

من : اونا نه ! درسته اونا به اون خانواده و گذشته ربط مستقیم دارن ولی از اونا نمیشه گذشت . باران همیشه بهترین و صمیمیترین دوستم بوده از کوچیکی با هم بودیم و همه حرفامون پیش هم بوده حتی اومدن اونا به اینجا و دوری چند ساله چیزی از صمیمیت و دوستیمون کم نکرد . بهزاد هم این همه سال مثل یه برادر همیشه کنارم بوده و از همه نظر حمایتم کرده ، سانازم که از وقتی باهاش آشنا شدم برام دوست خوبی بوده ، زمانی که تازه اومده بودم اینجا با کمک اون بود که تونستم مستقل بشم . من نمیتونم ازشون بگذرم و فراموششون کنم . 

بابا : تو این چند وقت بهزاد و باران و ساناز رو خوب شناختم ، اونا آدمای خوبین و به نظر منم نباید رابطتت با اونا تغییری بکنه . 

بقیه راه به گفتگوی صمیمانه گذشت . پارسا بعد از رسیدن بابا و ارمیا رسوند خونه و با من اومد تا کمکم کنه وسایلمو جمع کنم . 

داشتم وسایلمو جا به جا میکردم که زنگ در زده شد و بعد از اونم در شروع به در اومدن از جاش کرد که این فقط یه معنی میداد " بهزاد پشت دره "

سریع دویدم در رو باز کردم ، بهزاد با یک سینی شربت و پشت سرشم ساناز با ظرف میوه و شیرینی اومدن داخل . چهار نفری نشتیم تا عصرونه بخوریم . 

ساناز : ببینم اینجا چرا اینجوره ؟ 

من : دارم وسایلمو جمع میکنم . 

بهزاد : چرا ؟ راستی وسایلت که اینجا نیست ! 

من : منظورم باقی وسایلمه که اینجا مونده بودن ...... دارم از اینجا میرم .

ساناز : کجا ؟ چرا آخه ؟ 

تا اومدم جواب بدم بهزاد سریع بلند شد و دستمو گرفت و گفت : بیا کارت دارم . 

بدون حرف پا شدم و با هم رفتیم تو اتاق ، بهزاد در رو پشت سرش بست و اومد رو به روم ایستاد و با لحن ناراحت و کمی عصبی گفت : میشه بپرسم میخوای چکار کنی ؟ کجا داری میری ؟ 

نشستم رو تخت و گفتم : دارم میرم خونه بابام ، میخوام یه زندگی جدید شروع کنم .

بهزاد رو به روم ایستاد و گفت : میخوای همه چیز رو فراموش کنی ؟ میخوای از گذشتت جدا بشی ؟

من : آره ، میخوام گذشته و اون خانواده رو فراموش کنم . میخوام با خانواده خودم زندگی کنم ، میخوام برم پیش بابام و برادرم . 

بهزاد عصبی دستی تو موهاش کشید و با پوزخند گفت : هه .... برادر ! .... ببخشید یادم نبود که تو دیگه یه پدر و برادر واقعی داری و دیگه هیچ نیازی به من و باران نداری .... ما هم جزو همون خانواده ای هستیم که باید فراموش بشــ..... 

جمله اش با سیلی ای که من تو صورتش زدم نصفه موند . با بهت به دستم که چند ثانیه قبل باهاش تو صورت بهزاد زده بودم نگاه کردم ، من چکار کردم ؟ من زدم تو صورت بهزاد ؟ من برادرمو زدم ؟ من بهزادمو زدم ؟ 

به صورتش نگاه کردم ، سمت چپ صورتش قرمز شده بود ....... ناباور داشت نگاهم میکرد ، نه ! نه! من نباید اینکارو میکردم ، ولی واقعا بهم فشار اومده بود . با دستای لرزون صورتشو بین دو دستم گرفتم و با گریه گفتم : غلط کردم ...... بهزاد غلط کردم ...... دستم بشکنه الهی ....... بهزاد گ... خوردم ....... ببخش داداشی ....... خواهش میکنم ببخش . 

زانوهام سست شد و نشتم رو زمین و با دستام صورتمو پوشوندم و با صدای بلند زدم زیر گریه . هنوز یه دقیقه نگذشته بود که بهزاد نشست کنارم ، آروم دستامو از رو صورتم برداشتم ، دیدم اونم داره به پهنای صورتش اشک میریزه . تکیه داد به تخت و پاهاشو دراز کرد و دستاشو به طرفم باز کرد ، زیر بغلمو گرفت و مثل همیشه که من یا باران ناراحت بودیم و میخواست آروممون کنه بلندم کرد و نشوندم رو پاش ، سرمو گذاشت رو سینه اش و دسشتاشو حلقه کرد دورم و محکم به خودش فشردم . نیم ساعتی هر دو ساکت گریه کردیم و تکون نخوردیم . یکم آروم شدم ولی همچنان هق هق میکردم . 

با صدای بغض داری گفتم : بهزاد منو ببخش ...... خواهش میکنم منو بخشش ....... بخدا یه لحظه نفهمیدم چی شد ....... حرفات یه لحظه دیوونم کرد ...... آخه این چه حرفی بود زدی ...... بهزاد تو داداشمی ........ بخدا هیچ چیز عوض نشده ........ من هنوزم تو رو برادر خودم میدونم به همون اندازه قبل شایدم بیشتر دوست دارم ............ من چطور میتونم تو و بارانو فراموش کنم ؟ ........ درسته من میخوام از همه چیزایی که منو یاد گذشته و منصور و خانوادش میندازند دور بشم ولی تو باران نه ......... همون سه روز پیش تو کلبه گفتم .......... تو و باران درسته از اون خانواده هستین ولی برای من فرق دارین . بهزاد خواهش میکنم بگو منو میبخشی ..... دستم بشکنه الهی که دیگه چنین غلطی نکنم . 

بهزاد آروم گفت : خدا نکنه تو طوریت بشه ....... اونوقت من که دق میکنم ! . تقصیر خودمم بود نباید بهت اونجور میگفتم ، ولی یه لحظه ترسیدم ..... از ، از دست دادنت ترسیدم . پارمی تو خواهرمی ....... این همه سال ما با هم بودیم ....... این دوری چند ساله هم نتونست بینمون فاصله بیاندازه ....... میفهمم ....... درک میکنم که چقدر از خانوادم متنفر شدی ......... کاری که اونا باهات کرده کم چیزی نبوده ........ درسته خاله و عمو منصور دزدیدنت ولی مامان و بابای من هم با پنهان کردن این راز تو این سالها کم مقصر نیستند ........ میفهمم میخوای دور شی ...... ولی پارمی نمیخوام از دستت بدم ...... من همیشه سه تا خواهر داشتم ، دوست ندارم حالا یکشونو از دست بدم ......... من و تو و باران همیشه با هم بودیم ، ما دوقلو نبودیم ...... سه قلو بودیم .

من : بهزاد قرار نیست ما از هم جدا بشیم ....... به خدا تو و باران رو مثل اونا نمیدونم ...... همون روز تو کلبه وقتی منصور رو و بقیه رو بیرون کردم ....... وقتی اومدی از جلوم رد بشی و مکث کردی ....... همون موقع هم میدونستم که تو فرق داری ..... تو نباید با اونا میرفتی ....... برای همین نذاشتم برین .......... چون تو باران هنوزم برام مثل قبلنا عزیزین ....... درسته ارمیا برادرمه ...... برادر واقعی ....... برادر همخون من ....... ولی ارمیا هیچ وقت نمیتونه برام بهزاد بشه ......... هیچکس و هیچ چیز نمیتونه جای تو و باران رو تو قلبم بگیره ..... حتی اگه شما هم از موضوع با خبر میبودین و ازم مخفیش کرده بودین بازم نمیتونستم ازتون بگذرم .

بهزاد سرمو بلند کرد و با لبخند خیره شد تو چشمام ، منم بهش لبخند زدم و دستمو اوردم بالا و گونشو که هنوزم قرمز بود رو نوازش کردم ، 

لبخندش عمیق تر شد و پیشونیمو بوسید و گفت : پارمی خیلی دوست دارم ، اینو هیچ وقت فراموش نکن . 

من : هیچ وقت فراموش نمیکنم ، چون منم خیلی دوست دارم داداشی ولی یه چیزی ........ دیگه پارمی نه ..... الهه . 

بهزاد اخمی کرد و گفت : تو برای من پارمی بودی ..... هستی ......و خواهی بود . من نمیتونم بهت بگم الهه تو پارمی هستی ...... نمیخوای دیگه پارمیس باشی ، نباش ولی برای من پارمی میمونی ... باشه ؟ 

من : باشه ..... فقط برای تو پارمی هستم . 

بهزاد : آفرین ، حالا هم پاشو که همه کارها موند ، باید با ارمیا یه مزاکره داشته باشیم تا شیفتامونو تنظیم کنیم . 

با خنده سرمو تکون دادم و آروم از جام بلند شدم .

ساناز کمکم کرد تا همه وسایلمو جمع کنم و بهزاد هم این وسط شد ناظر ، نشست رو تخت و بر کار من و ساناز و پارسا نظارت کرد و میوه میل کرد . 

جمع کردن وسایلم تا 8 شب طول کشید . پارسا و بهزاد چمدون و بسته ها رو گذاشن تو ماشین . وقتی دو ساعت پیش بابا زنگ زد و منم گفتم که یه دو – سه ساعتی کار هنوز مونده و ساناز و بهزاد هم اینجان گفت که همگی شب بعد از تمام شدن کارمون بریم خونه خودش و شام رو با هم باشیم . 

بهزاد آخرین بسته رو گذاشت تو ماشین و گفت : خب اینم از این ! دیگه چیزی نموند ، پس من برم .

من : کجا ؟ مگه قرار نشد همه با هم بریم ؟ 

بهزاد : چرا ! دارم میرم دنبال باران . 

من : زحمت نکش ، با مهران بیرونن ، گفتن خودشون میان .

بهزاد نفسشو با حرص بیرون داد و گفت : اینارو ببین تو رو خدا ! هنوز از سفر برنگشته رفتن دَدَر . 

بعد از قفل کردن کلید رو دادم به ساناز تا بده به مدیر ساختمان که صاحب کل ساختمان هم بود . من با پارسا و بهزاد و ساناز هم با ماشین بهزاد راه افتادیم .

**********************************

بعد از شام همه رفتیم طرف نشیمن ، من نشستم رو یه مبل دو نفره و پارسا هم اومد نشت کنارم . 

همین که پارسا نشست ارمیا که تازه وارد نشیمن شده بود اومد طرفمون و با شوخی گفت : آقا پارسا پاشو ببینم ، اینجا چرا نشستی ؟ 

بابا که چند مبل اونطرفتر نشسته بود گفت : چکارشون داری ارمیا ؟ بیا اینجا بشین . 

ارمیا : نخیر ، این آقا هیچ نسبتی با خواهر من نداره ، پس نمیتونه پیشش بشینه . 

پارسا : محض اطلاعتون بنـــ

ارمیا : چی ؟ 

پارسا پوفی کرد و گفت : برای دونستن تو بنده قبلا از پدرام اجازه گرفتم و قبل تر از اون بهزاد اجازه داد . پس من میتونم اینجا بشینم . الهه الان تقریبا نامزد منه . 

ارمیا قیافه به ظاهر جدی به خودش گرفت و گفت : اینجور که نمیشه ! درسته که ما اینجا زندگی میکنیم ولی ما یک خانواده ایرانی هستیم . پس شما هم باید مثل هر پسر ایرانی با گل و یک بسته شیرینی یک شب بیایید خواستگاری خواهرم ، بعد من که برادرش باشم به همراه اون برادر دیگش میریم درباره تو تحقیق و میفهمیم که تو آدم خوبی نیستی و بعد بهت جواب منفی میدیم و بعد ...

سخنرانی ارمیا قطع شد چون پارسا به طرفش خیز برداشت و ارمیا هم در رفت و پارسا هم افتاد دنبالش . 

ارمیا همونجور که داشت فرار میکرد داد زد : یکی اینو بگیره الان برادر عروسو میکشه !

پارسا هم که دنباش بود گفت : وایسا ببینم ! درباره من میخوای بری تحقیق ؟

و زیر لبی گفت : تازه میخواد جواب منفی هم بده ! 

ارمیا دوید طرف مخالف میزی که داشتن دورش میدویدن و گفت : ای بابا تنها که نمیخوام برم ، اون بهزاد هم با من میاد . 

بهزاد که مثل همه ما داشت به تعقیب و گریز پارسا و ارمیا میخندید گفت : من که تحقیقمو قبلا کردم مجبوری تنهایی بری ! 

با تعجب برگشتم سمت بهزاد و پرسیدم : تو رفتی تحقیق ؟ 

بهزاد : بله ! پس چی فکر کردی ؟ من قبل اینکه بری شرکت پارسا دربارش تحقیق کرده بودم و میدونستم کیه و چطور آدمیه . پس فکر کردی چطور گذاشتم یک سال و نیم تو شرکتش باشی و باهاش بچرخی ؟ من همه چیرو درباره پارسا میدونم ، میخوایین بگم ؟

منتظر نشد تایئد کنیم و ادامه داد : پارسا صدر ، فرزند کامران صدر و فرشته صالحی که یک سال بعد از ازدواجشون و سه سال قبل از بدنیا اومدن پارسا از ایران مهاجرت کردند به اینجا . هشت سال بعد یعنی زمانی که پارسا چهار ساله بوده بوده مادرش در اثر تصادف فوت میکنه و پنج سال بعد وقتی پارسا 9 ساله بود پدرش تو حمله ای که به خونشون میشه کشته میشه و بعد از اون دوست پدرش که همین آقا پدرام خودمون باشه سرپرستیشو قبول میکنه . پارسا تو کالج (.....) تحصیل میکرده و بعد از اون وارد رشته مدیریت بازرگانی در دانشگاه (......) میشه و در سال ...... با مدرک فوق لیسانس از همون دانشگاه فارغ التحصیل میشه و به مدت سه سال مدیریت شرکت (.....) آقا پدرام رو به عهده میگیره و بعد اون شرکت خودشو تاسیس میکنه .

دو سال پیش هم شرکتشو گسترش داد و این پارمی خانم ما هم شد مدیر دوم شرکتش . 

همه داشتن با دقت و کمی تعجب به نتیجه تحقیق بهزاد گوش میدادن که پارسا گفت : بهزاد جان من یادم رفته بیسکوییتی که تو کالج میخوردم مارکش چی بود تو نمیدونی ؟ 

با این حرف پارسا همه دوباره زدند زیر خنده . به بهزاد نگاه کردم و یه لبخند سپاسگزاری به خاطر این همه توجه و مراقبتش ازم بهش زدم اونم یه لبخند گشاد تحویلم داد و برام چشمک زد . پارسا و ارمیا هم که آروم شده بودند اومدن نشستند . پارسا دوباره نشست کنارم و ارمیا هم رفت نشست رو مبل کناری بابا و با قیافه آویزون گفت : اه ...... اینجور که نمیشه ! این بهزاد خودش تنهایی تحقیق رفته و تنهایی هم اجازه داده پس من چی ؟ همه کارها و اجازه های الهه قبلا داده شده تموم شده ، اصلا بابا من یه خواهر جدید میخوام ! زود دست به کار شو ! 

بابا با خنده زد پس گردن ارمیا و گفت : خجالت بکش . 

بقیه شب به خنده و شوخی گذشت . بهزاد و ارمیا که تا آخر شب داشتند محدوده خودشونو مشخص میکرد و گاهی هم دعواشون میشد که البته همه شوخی بود ، بهزاد و ارمیا دوستای خوبی بودند . کلا همه گروه برای هم دوستای خوبی بودیم . اونشب از بابا فهمیدم که پدر پارسا همونی بوده که بابا ، مامان و ارمیا رو میفرسته پیشش و اون به خاطر نجات دادن جون مامان و ارمیا کشته میشه و بابا بعد از اون سرپرستی پسرش پارسا رو به عهده میگیره . 

**********************************

یک هفته از اقامت من تو خونه بابام میگذشت . تو ابن یک هفته خیلی به بابا و ارمیا نزدیک شدم و تازه دارم معنی خانواده رو در کنار بابام و برادرم درک میکنم .

داشتم خواب خوبی میدیم که با احساس اینکه یکی داره شکممو غلغلک میده از خواب پریدم و صاف نشستم . خیلی خوابم میاومد پس چشمامو همینجور بسته نگاه داشتم ، یه چند لحظه همونجور نشستم بعد دوباره دراز کشیدم . داشتم میخوابیدم که دوباره همون حالت تکرار شد بازم پریدم نشستم ولی بازم چشمامو باز نکردم ، داشتم دوباره دراز میکشیدم که صدای خنده های ریزی از کنارم شنیدم ، آروم لای چشمامو باز کردم دیدم ارمیا دستشو گرفته جلو دهنش و از خنده قرمز شده . چشمامو ریز کردم و مشکوک نگاهش کردم که با یه لبخند گشاد ابروهاشو چند بار انداخت بالا .

باورم نمیشد خرمگسی که خواب نازنینمو کوفتم کرده بود ارمیا باشه . آمپرم یکدفعه ای رفت بالا ، بالشمو از زیر سرم برداشتم و با گفتن : " میکشمت ! "

به طرف ارمیا حمله کردم . 

اونم وقتی دید هوا پسه در رفت منم افتادم دنبالش . با سر و صدا داشتیم دور خونه میدویدیم ، ارمیا جلو در حال در رفتن از دست من ، منم با فاصله در حال دنبال کردنش با یه بالش تو دستم . 

از پله ها سرازیر شدیم و داشتیم دور میز میدویدیم که ارمیا دید من سعی دارم با تغییر جهت ناگهانی بگیرمش پس راهشو کج کرد و شروع کرد دور خونه دویدن ، داشت از جلوی در اتاق کار بابا رد میشد که بابا با شنیدن صدای ما اومد بیرون و چون ارمیا سرش به طرف من بود تا مبادا بهش برسم بابا رو ندید و محکم خورد بهش ، نتونست خودشو کنترل کنه از پشت پرت شد زمین و دستشو گرفت به پشتش و یه " اوخ " بلند گفت و صورتش از درد جمع شد . 

از افتادن ارمیا و اون اوخ گفتنش من و بابا زدیم زیر خنده . 

با خنده رفتم طرفش و گفتم : چی شد داداشی ؟ خدا حق مظلومو ازت گرفت ؟ 

ارمیا با صورت مچاله شدش نگاهم کرد و هیچی نگفت . بمیرم براش حسابی دردش گرفته بود . خندمو جمع کردم و با مهربونی رفتم کنار بالشو گذاشتم کنار پاش و کنارش زادنو زدم . 

من : چی شد ؟ حالت خوبه ؟ 

ارمیا با چشمای ریز کرده نگاهم کرد و سریع دستمو گرفت کشید که نتونستم خودمو کنترل کنم و داشتم میافتادم که خودش گرفتم تو بغلش و شروع کرد به غلغلک دادن . وای هم میخندیدم هم داد میزدم از بابا کمک میخواستم . ارمیا هم با من میخندید و میگفت : که حق مظلوم آره ؟ 

بابا کنار در اتاقش ایستاده بود و داشت به ما نگاه میکرد و میخندید . یکم که غلغلکم داد و منم دیگه داشت نفسم میبردید رضایت داد و از انتقامش صرف نظر کرد . بالشو کشید پشت سرم و خوابوندم روش و خودشم سرشو گذاشت کنار سرم و اونم خوابید . 

درحالی که داشتم نفس نفس میزدم گفتم : وای ! مردم ! دلم درد گرفت . 

ارمیا هم مثل من داشت نفس نفس میزد گفت : آره مال منم . 

بابا با لبخند اومد نشت کنارمون رو زمین و گفت : شما دو تا فکر کردین چند سالتونه که اینجور دنبال هم میکنین ؟ 

سریع نشستم و مظلوم گفتم : بابا تقصیر ارمیاست ، خوابمو کوفتم کرد ! 

ارمیا هم نشست و معترض گفت : ا ! حالا که چغلی میکنی پس منم میگم ....... بابا اینم با بالش افتاده بود دنبالم میخواست منو بکشه ! 

بابا خندید و گفت : با بالش میخواست بکشتت ؟ 

خودمو کشیدم تو بغل بابا و خودمو کمی لوس کردم تا یه کوچولو برادر عزیزمو حرص بدم . بابا هم رو موهام دست کشید و همونجور که بغلم میکرد پیشونیمو بوسید . ارمیا با حرص ساختگی خودشو تو سمت چپ بغل بابا جا کرد و گفت : منم هستما ، چرا الهه بیاد بغلت ؟ 

بابا با خنده رو سر ارمیا دست کشید و پیشونی اونم بوسید و در حالی که دوتامونو به خودش میفشرد گفت : خیلی خوشحالم که هر دوتونو الان در کنارم دارم ، الان من خوشبخترین مرد روی زمینم ، جای آنا خالی که تو این خوشبختی سهیم باشه ولی میدونم اونم الان نگاهمون میکنه و خوشحاله . 

حرف بابا کاملا درسته منم الان احساس میکنم که واقعا خوشبختم ، از خدا برای رسوندن من به بابا و ارمیا ممنونم . 

بابا تکونی خورد و گفت : بلند شید ببینم ، چیه اینجا نشستیم .

تازه به خودمون اومدیم ، جلو در اتاق کار بابا رو زمین نشستیم . ارمیا با خنده بلند شد و دستشو اول به طرف بابا دراز کرد و بعد هم به طرف من و کمک کرد پاشیم . 

بابا رفت سمت پذیرایئ و گفت : زود باشین بیاین صبحانه ! 

به ارمیا نگاه کردم ، داشت مهربون نگاهم میکرد ، بهش لبخند زدم و رفتم جلو رو پنجه پام بلند شدم و گونشو بوسیدم و گفتم : خیلی دوست دارم داداشی . 

لبخند ارمیا پر رنگتر شد ، اونم خم شد گونم بوسید و دستشو انداخت دور گردنم و به سمت پله ها حرکت کرد و گفت : منم خیلی دوست دارم خواهر کوچولوی گلم ، نمیدونی وقتی به بهزاد میگفتی داداشی و هواشو داشتی و طرفداریشو میکردی چقدر حسودیم میشد ، تو خواهر خودم بودی ولی داداشی گفتن و خواهری کردنت مال بهزاد بود . 

با خنده زدم رو بینیش و گفتم : ای داداش حسود .

ارمیا هم یکم منو به خودش فشار داد و گفت : قربونت برم با این داداشی گفتنت که بیست و دو سال منتظرش موندم .

رسیدیم به در اتاقم ارمیا خندید و با دستش موهامو به هم ریخت و با گفتن : " زود بیا منتظرتیم " و رفت پایین .

یه دوش پنج دقیقه ای گرفتم و سریع اومدم بیرون لباسامو پوشیدم و موهامو سریع با سشوار خشک کردم و رفتم پایین . موقع صبحانه بابا بهم گفت که پارسا جمعه شب برای خواستگاری رسمی میخواد بیاد و اینکه بابا دوست داره ازدواجم کاملا ایرانی باشه .

بعد از صبحانه ارمیا رفت آماده شد و رفت بیمارستان ، ارمیا متخصص زنان و زایمانه ، ازش نپرسیدم ولی احساس میکنم انتخاب این تخصص به خاطر مامانه ، ارمیا خیلی به کار و رشته اش علاقه داره و بهزاد هم با پیشنهاد ارمیا برای تخصصش میخواد رشته زنان و زایمان رو انتخاب کنه . 

رفتم اتاق کار بابا و در زدم و بعد از شنیدن " بفرمایید " سرمو بردم داخل و گفتم : چند لحظه وقت دارین بابا ؟ کارتون دارم .

بابا خودکارشو گذاشت رو میز و با خوشرویی گفت : بیا تو دخترم . 

رفتم رو مبل رو به روی میز نشستم و گفتم : راستش بابا اگر از نظر شما موردی نداره میخوام بهزاد هم جمعه شب تو خواستگاری حضور داشته باشه ، بهزاد برام خیلی عزیزه و واقعا مثل برادرم دوستش دارم و حق برادری به گردنم داره دوست دارم اون شب بهزاد مثل همیشه کنارم باشه . 

بابا لبخند مهربونی زد و گفت : از نظر من اشکالی ندراه عزیزم ، انتظار این درخواستتو داشتم . در خونه ی ما همیشه برای بهزاد و باران بازه و من از همنشینی تو با اونا خیلی خوشحالم . 

با خوشحالی پاشدم و گفتم : ممنون بابا . 

رفتم اتاقم و زنگ زدم به بهزاد . 

بعد از سه تا بوق جواب داد .

بهزاد : جانم ! 

من : سلام داداش گلم ...

بهزاد : سلام پارمی خانم گل ..... چی شد یادی از بنده کردی ؟ 

با لحن مثلا دلخوری گفتم : من که همیشه به یادتم ....... دیشب جن و پری بوند داشتند با من حرف میزدند ؟ 

بهزاد : نه ! خود خودم بودم . 

خندیدم و گفتم : بهزاد زنگ زدم تا ازت خواهش کنم جمعه شب بیای اینجا . 

بهزاد : دعوتتون که پذیرفه شد ...... حالا چه خبره ؟ 

من : با اجازه شما ....... پارسا داره میاد خواستگاری . 

بهزاد پق زد زیر خنده و گفت : بالاخره ارمیا کار خودشو کرد ؟ پارسا رو مجبور کرد بیاد خواستگاری ؟ 

من : نخیر ....... بابا دوست داره ازدواجمون کاملا ایرانی باشه و خاستگاری هم باید مثل خاستگاری ایرانی باشه . پارسا هم جمعه شب داره برای خواستگاری رسمی ساعت 8 میاد . میای که ؟ 

بهزاد : مگه میشه نیام عزیزم ؟ حتما میام .... فقط یه چیز ..... آقا پدرام یا ارمیا نارحت نشن ؟ هر چی نباشه خاستگاری یه مجلس خانوادگیه . 

من : ا ! بهزاد این چه حرفیه ...... تو هنوز اینجور فکر میکنی ؟ ........ تو و باران جزو خانواده من هستین ....... تو هم مثل ارمیا باید تو مجلس خاستگاریم باشی ........ من این خاستگاری رو با حضور تو میخوام ...... در ضمن بابا خیلی هم خوشحاله ...... اصلا خاستگاری من بدون حضور یکی از برادرام نمیشه .

بعد با بدجنسی اضافه کردم : مگه اینکه خودت دوست نداشته باشی بیای !

بهزاد : دیگه این حرفو نزن مگه من میشه دوست نداشته باشم تو مجلس خواستگاری خواهرم باشم ؟ 

من : پس جمعه شب منتظرتم . 

بهزاد : حتما میام عزیزم ..... کاری نداری ؟ 

من : نه ! مواظب خودت باش .

بهزاد : چشم ، تو هم همینطور خداحافظ .

من : خداحافظ . 

**********************************

امشب جمعه است و شب خواستگاری من . از صبح یه کوچولو استرس دارم ، از صبح مدام دور خودم چرخیدم و همه چیزو بارها چک کردم ، دلم میخواد همه چیز درست و خوب باشه . وقتی به ساناز درباره خاستگاری گفتم و گفتم که بابا به ایرانی بودن همه چیز تاکید داره ، ساناز گفت که یه مزون میشناسه که صاحبش ایرانیه و لباسهای خوبی داره . دیروز صبح هم با هم رفتیم و یه لباس بلند آبی ملایم گرفتیم . لباسم ماکسی و دارای آستین سه ربع حریر که به صورت گشاده ، کمربند صدفی رنگ پهنی هم روی کمر بسته میشه و حالت قشنگی به لباس میده .ساناز یه شال حریر همرگ لباسم هم گرفت و گفت که میخواد مدل دار برام درستش کنه . 

از صبح ارمیا رو ندیدم ، امروز تا ظهر باید بیمارستان میرفت و بعدش می اومد خونه ولی تماس گرفت و گفت پیش بهزاد و دیرتر میاد ، من که میدونم این دو تا واسه شب دارن برنامه می ریزن ! 

ساعت پنج رفتم حمام و بعد از نیم ساعت آب بازی اومدم بیرون که دیدم ساناز هم اومده . بعد از پوشیدن یه لباس راحت خودمو سپردم به ساناز . اول موهامو شسوار کشید و حالتشون داد و بعد یه آرایش ملیح هم کرد و گفت لباسمو بپوشم . 

شال حریری که گرفته بود رو با حالت زیبایی رو موهام ثابتش کردو دنبالشو هم از زیر موهام رد و اونها رو هم با گیره های کوچولوی آبی به کنار موهام وصل کرد . خیلی قشنگ شده بود با این که بود و نبود این شال فرقی نداشت ولی به قول ساناز چند درصدی ایرانی بود . 

بابا برای امشب یه سرویس طلای سفید که با نگین های آبی رنگ روش کار شده بود و ست لباسم بود صبح بهم کادو داد . سرویسمو انداختم خودمو تو آینه نگاه کرد . خیلی قشنگ شده بودم ، برق نگین های گردنبند و گوشواره هام از زیر شال حریرم به چشم میخورد . رنگ لباسم تناسب خاصی با چشمای آبیم داشت . 

ساناز اومد پشت سرم ایستاد و گفت : خب چطور شدی ؟ میپسندی ؟ 

برگشتم سمت ساناز و بغلش کردم و گفتم : ممنون عزیزم ، شاهکار کردی . 

ساناز : خودت خیلی خوشگلی عزیزم . 

ساناز چند دقیقه بعد وسیلشو جمع کرد و رفت . ساعت یک ربع به هشت بود که ارمیا اومد اتاقم . 

با تحسین نگاهم کرد و گفت : خیلی خوشگل شدی خواهر کوچولو .

خندیدم و گفتم : ممنون به برادرم رفتم . 

ارمیا هم خندید و دستشو گذاشت پشت کمرم و باهم اومدیم پایین که دیدم بهزاد اومده و داره با بابا صحبت میکنه . با سلام من بابا و بهزاد برگشتن طرفمون ، بابا با تحسین نگاهم کرد و لبخند مهربونی زد . بهزاد بلند شد اومد پیشمون ، با شوخی ارمیا رو کنار زد و دستمو گرفت چند قدم کشیدم جلو ، خودشم چند قدم رفت عقب و با لبخند شیطون نگاهم کرد . 

از قیافه ی شیطونش خندم گرفت . با خنده گفتم : خب ! چطور شدم ؟ 

بهزاد با همون لبخندش گفت : وای خیلی خوشگل شدی ، با این رنگ درست مثل فرشته ها شدی پارمی . 

با پارمی گفتن بهزاد قیافه ی بابا و ارمیا کمی درهم شد ولی به روی خودشون نیاورن . 

بهزاد اومد جلو گونم رو بوسید و زیر گوشم آروم گفت : کوفت پارسا بشه همچین فرشته ی نازی . 

با خنده سرمو تکون دادم و رفتم نشستم رو مبل تک نفره کنار مبل بابا ، بهزاد و ارمیا هم هرکدوم رفتن و یه گوشه مبل سه نفره نشستن . 

ساعت دقیقا هشت پارسا رسید و از اونجایی که قرار بود همه چیز طبق رسوم ایران باشه پس من رفتم آشپزخانه تا چای بریزم که البته الکی بود چون ماری خانم از قبل چای آماده کرده بود و بعد از رفتن من به آشپزخانه هم خودش چای رو ریخت و داد دستم ، من فقط زحمت بردنشو کشیدم . 

از آشپزخانه بیرون اومدم و رفتم سمت نشیمن ، تعارف ها انجام شده بود و همه نشسته بودن ، سلام کردم و رفتم جلو تا چای تعارف کنم . با سلام من توجه پارسا بهم جلب شد ، وقتی نگاهش بهم افتاد لبخند قشنگی زد و بهم خیره شد . معلوم بود تعجب کرده تا حالا منو با حجاب ندیده بود ، حالا همچین حجابم نداشتما ، یه شال حریر بود که همه چیز از زیرش معلوم بود ولی لباسم چرا پوشیده بود . پارسا همونجور خیره بود بهم که ارمیا و بهزاد همزمان با ارنج زدن تو پهلو پارسا ، پارسا چشماش گرد شد و سیخ نشست و سریع یه نگاه به جفتشون کرد . 

ارمیا با یه اخم ساختگی گفت : سرتو بنداز پایین .

پارسا لبخند خجالت زده ای بهم زد و سرشو انداخت پایین . منم متقابلا بهش لبخند زدم و اول به بابا تعارف کردم و بعد از برداشتن برگشتم تا به پارسا و ارمیا و بهزاد تعارف کنم که تازه متوجه کار دو برادر گرام شدم . اون دو تا که هر کدوم دو سر کاناپه نشسته بودند ، پارسا رو هم نشونده بودن وسطشون . فقط خدا امشبو به خیر کنه ، من که میدونم رفتن امروز ارمیا پیش بهزاد بی دلیل نیست و این دو تا برای امشب نقشه دارن . بعد تعارف چای سینی رو گذاشتم رو میز و نشستم رو همون مبل کناری بابا . 

نیم ساعتی بود که از هر دری حرف میزدیم و همه چیز عادی بود غیر دو بشقاب میوه ای که بهزاد و ارمیا پوست کنده بودن و آروم مشغول خوردنش بودن . 

پارسا صداشو صاف کرد و رو به بابا گفت : خب پدرام جان اگه اجازه بدی بریم سر موضوع اصلی امشبمون . 

بابا با لبخند اجازه خودشو داد و پارسا خواست ادامه بده که ارمیا یه پر پرتقال گرفت جلوش و گفت : بفرما پرتقال پارسا جون ، ویتامین C داره برات خوبه ! 

پارسا متعجب پرتقال رو از دست ارمیا گرفت و تشکر کرد و گذاشت تو پیشدستی و خواست ادامه بده که این بار بهزاد بشقابشو گرفت جلوش و گفت : اگه پرتقال دوست نداری بیا سیب بخور ، اینم ویتامین زیاد داره . 

پارسا متعجب تر از این همه توجه بهزاد و ارمیا به میزان ویتامین بدنش گفت : ممنون نمیخورم . 

بهزاد هم شونه هاشو انداخت بالا و دوباره مشغول خوردن شد . پارسا دوباره خواست ادامه بده که ارمیا و بهزاد بشقاباشونو از جلوی پارسا با هم عوض کردن و باری دیگر باعث قطع شدن حرف پارسا شدن . بالاخره پارسا صحبتشو ادامه داد . ارمیا دور از چشم بابا و پارسا که البته از دید من پنهون نموند چشمکی به بهزاد زد و بهزاد هم متقابلا خنده شیطنت آمیزی کرد . پس این جزو نقششون بوده ! 

حرف های معمولی زده شد و پارسا در کمال احترام منو از بابا و ارمیا و بهزاد خواستگاری کرد . 

بعد اعلام موافقت من و بابا و برادران گرام ، بابا از ماری خانم خواست تا شربت بیاره و اونم سریع یه سینی شربت اورد تعارف کرد و رفت . هر کدوم لیوان شربتمونو برداشتیم . پارسا هم لیوانشو برداشت و یه قلپ خورد ولی در حین قورت دادنش ارمیا زد رو شونشو و گفت : پس تو دیگه دامادمون شدی . 

بیچاره پارسا با ضربه ارمیا شربت پرید تو گلوش افتاد به سرفه . بهزاد با نگاهی که شیطنت توش موج میزد شروع کرد به زدن پشت پارسا ، ولی انگار ضربه هاش محکم بود چون پارسا با هر ضربه یه دور تا زانو خم میشد و دوباره صاف میشد . سریع از پارچ روی میز یه لیوان آب ریختم و دادم دست پارسا اونم لاجرعه سر کشید ، یکم که نفسش جا اومد با اخم دست بهزاد رو پس زد و گفت : بسه دیگه ...... کمرم شکست ! 

بهزاد خونسرد گفت : خب میخواستم شربته بپره بیرون .

پارسا سرفه دیگری کرد و گفت : اینجور که تو میزدی قلبم داشت میپرید بیرون . 

بهزاد بیخیال شونه ای بالا انداخت و گفت : میخواستم کمکی کرده باشم . 

همه نشستیم و صحبت ها از سر گرفته ولی من متوجه چشم غره و خط و نشون کشیدن بابا برای ارمیا و بهزاد شدم که منجر به آروم شدن و ظاهرا کنسل شدن نقشه های شوم اون دو نفر شد چون تا آخر شب هیچ حرکت دیگیه ای نکردن . قرار بر این شد که تا دو هفته دیگه یه نامزدی بگیریم ، چون بابا میخواست منو به تمام دوست و آشناها و فامیل معرفی کنه و پارسا هم معتقد بود که چنین معرفی نمیتونه تو عروسی انجام بشه پس تصمیم بر این شد که نامزدی با شکوهی گرفته شه . قرار عروسی هم با موافقت همه برای هفت ماه بعداز نامزدی گذاشته شد . 

**********************************

دو هفته خیلی سریع و البته پر از خستگی گذشت . از صبح روز بعد خواستگاری همگی افتادیم دنبال کارهای نامزدی . پسرا رفتن سراغ خریدها و کاراهای نورپردازی و چیدمان و اینجور کارها ، من و دختر ها رفتیم سراغ انتخاب تزیینات و انتخاب رنگ دستمال ها و رومیزی ها و طرح میز و صندلی و لباس و آرایشگاه و ..... 

وقتی من و پارسا رفتیم تا لیست مهمونها رو برای چاپ دعوت نامه ها بگیریم از دیدن تعداد مهمونها هنگ کرده بودم ، " 470 نفر " . بابا تمام دوستها و آشناها و فامیل و تمام کسانی که به نوعی میشناختنش رو دعوت کرده بود . البته تو لیست اسم یه نفر از هر خانواده یا فامیلیشون بود و معلوم نبود قراره چند نفر همراه داشته باشه . داشتم فکر میکردم که این که نامزدیه اینجوری داره برگزار میشه وای به حال روز عروسیمون . 

امروز روز نامزدی و روز معرفی من به عنوان الهه رادِ . برای امشب از یکی از بهترین آرایشگاه های شهر وقت گرفته بودیم و قراره ساعت یک سه آرایشگر خبره بیان . صبح هم ساعت ده باران و ساناز اومدن تا برای آخرین بار همه چیز رو چک کنیم . 

رأس ساعت آرایشگرا با تمام وسایل مورد نیازشون رسیدن و من و باران و ساناز نشستیم زیر دستشون . 

اول کارهای ابتدایی مثل مانیکور و ماسک صورت و آرایش ابتدایی انجام شد و بعد از اون هر سه لباسامونو پوشیدیم و آرایشگرها مشغول درست کردن موهامون شدن . ساناز و باران موهاشونو کاملا جمع درست کردند ولی من قسمت جلوی موهام جمع شد و پشتشم تمامأ با بابلیس فر شد . 

کار آرایشگر ها تا ساعت 6 طول کشید و بعد از اون وسایلشونو جمع کردند و رفتند ، شروع مهمانی ساعت 7 بود ولی طبق برنامه ورود من موقع معرفی بود پس باید تا اون موقع تو اتاق میموندم . ساناز چون به نوعی میشد گفت ناظر برگزاری جشن بود پس رفت پایین ولی باران موند پیشم . 

ساعت تقریبا 8 بود که ارمیا اومد اتاقم و گفت که بابا گفته برم پایین چون میخواد بعد از خوش آمد گویی معرفیم کنه . بلند شدم و لباسم رو مرتب کردم و باران هم کمی حالت قرار گیری موهامو درست کرد . 

سر پله ها ارمیا بازوشو گرفت طرفم و من هم با لبخند دستمو دور بازوش حلقه کردم و به اتفاق رفتیم پایین . درحین پایین رفتن همه با تعجب نگاهمون میکردند ، همین که رسیدیم پله آخر بابا جلو اومد و با حالت قشنگی دستمو گرفت و با خودش به جایگاهی که برای موزیک زنده درست کرده بودیم و میکروفون اونجا بود برد . همین که بابا رفت پشت میکروفون همه ساکت شدند . بابا اول به همه خوش آمد گفت و بعد به طور خلاصه موضوع رو مطرح کرد و بعد دستمو گرفت و کمی منو به خودش نزدیک کرده گفت : معرفی میکنم دخترم الهه ! 

با معرفی من جمع کاملا ساکت شد و تعجب رو میشد تو صورت همه دید ، اولین نفری که دست زد بهزاد بود و بعدش همه شروع به دست زدن کردند . کمی که جو آروم شد بابا با اشاره از پارسا خواست که نزدیک شه و خودش رو به حظار گفت : و اما مناسبت اصلی امشبون ، امشب میخوام نامزدی دخترم الهه با پسر خوندم پارسا صدر را به همه اعلام کنم . 

بعد از اون پارسا اومد جلو و انگشتر تک نگین زیبایی را به عنوان نشان با اجازه بابا و ارمیا و بهزاد دستم کرد .

مهمانها تک تک شروع کردن به تبریک گفتن . نیم ساعتی به تبریک ها و معرفی فامیل و آشنا ها گذشت . 

موزیک ملایمی داشت پخش میشد و زوج ها داشتند آروم با هم میرقصیدند ، پارسا خیلی شیک دستشو گرفت طرفم و گفت : نامزد عزیزم افتخار رقص به من میدهند ؟ 

خندیدم و دستشو گرفتم و رفتیم وسط ، پارسا دستاشو دور کموم حلقه کرد و منم دستامو به صورت شل گرفتم دور گردنش و شروع کردیم به رقصیدن . 

پارسا سرشو اورد نزدیک گوشم و زمزمه کنان گفت : امشب فوق العاده شدی عزیزم ! 

لبخندی زدم و منم آروم گفتم : تو هم خیلی خوشتیپ شدی .

خندید و بوسه آرومی رو گونم کاشت . دو دور با آهنگ ملایم رقصدیم و بعد با هم رفتیم پیش بابا . 

از اول مهمونی متوجه گرفتگی حال بهزاد شده بودم ، درسته میخندید و شاد نشون میداد ، ولی من بهزاد رو خوب میشناسم ، میدونم کی واقعا خوشحاله و کی داره تظاهر به خوشحالی میکنه . امشب هم خنده هاش مصنوعی هستند ، ناراحتی رو به راحتی تو چشماش میبینم . دیدم تنهایی رفت نشت رو مبلی ، با یه ببخشید رفتم پیشش . رفتم کنار بهزاد روی مبل دو نفره ای که نشسته بود نشتم . 

به شوخی زدم زو دستش و گفتم : چی شده بهزاد ؟ درهمی ؟ 

بهزاد تکونی به خودش داد و گفت : نه ! خوبم ، چیزی نشده .

دستمو گذاشتم رو دستش که رو پاش بود و گفتم : بهزاد .... من که تو رو خوب میشناسم ، میدونم یه چیزیت هست ، چی شده ؟ 

بهزاد با لبخند تلخی نگاهم کرد و گفت : از تو نمیشه چیزی رو پنهون کرد ! 

پوزخندی زدم و گفتم : چرا ! بیست و دو سال بزرگترین راز زندگیمو پنهان کردن .

بهزاد سرشو با تاسف تکون داد و گفت : بعد بهت میگم ، نمیخوام شبتو خراب کنم . 

با تحکم گفتم : بهزاد ! همین حالا بگو ، نگران شدم . 

بهزاد نفس عمیقی کشید و گفت : مهران برای خاستگاری از باران اقدام کرده .

با تعجب و ذوق گفتم : این که خیلی خوبه ، تو چرا ناراحتی ؟ 

بهزاد با نگاه غمگینی که تا حالا ازش ندیده بودم نگام کرد و ادامه داد : منم موضوع ساناز رو تو خونه مطرح کردم . 

لبخند بزرگی زدم و گفتم : این که دیگه عالیه !

بهزاد با همون حالتش گفت : با ازدواج هردومون مخالفت شد . 

لبخند رو لبم ماسید . 

با اخم و لحن حرصی پرسیدم : بهونشون چیه ؟ 

بهزاد با لحن محزونی گفت : مهران دوست پارسا و آقا پدرامه ! .......... و ساناز ........... پدر ساناز یه ........ یه ساواکی بوده . 

با شنیدن جمله آخر خشک شدم ، حدس زدن اینکه نسترن هیچ وقت نمیزاره ساناز عروسش بشه کار سختی نبود ، مطمئن بودم که نسترن هیچ وقت نمیزاره دختر یه ساواکی وارد خانوادش بشه حالا به هرقیمتی بشه . نیلوفر و نسترن یه برادر بزرگ داشتن که موقع انقلاب به دست ساواک زیر شکنجه ها شهید شده . خانواده اونا مثل هر خانواده ایرانی دیگری که فرزندشون به دست ساواک کشته شده ، از هرچی ساواکی متنفر اند و نفرینشون میکنن . 

هیچ حرفی نداشتم که بزنم ، از طرفی دلم میخواست حرفی بزنم یا امیدی به بهزاد بدم ولی خودمم مطمئن بودم که نسترن حتی اگر بمیره هم نمیزاره بهزاد با ساناز ازدواج کنه . 

ولی باران چی ؟ 

من : چکار میخوای بکنی ؟ تو از ساناز دست میکشی و باران هم مهرانو فراموش میکنه ؟ 

بهزاد در حالی که دندوناشو رو هم میسابید گفت : اگه آسمون به زمین بیاد من از ساناز دست نمیکشم ، نمیزارم هم که زندگی باران رو خراب کنن و عشقشو ازش بگیرن . نه من و نه باران هیچ کدوممون کوتاه نمیاییم . 

فشار خفیفی به دست بهزاد وارد کردم و با لحن محکمی گفتم : آفرین عزیزم ، جز این انتظار دیگه ای ازت نداشتم . هر کاری از دستم بر بیاد برات میکنم . 

کمی با بهزاد صحبت کردم و سعی کردم آرومش کنم که البته فکر کنم موفق نبودم ، پارسا کمی بعد اومد طرفم و گفت که برم پیش بابا چون میخواد منو با عمه پریسا که لندن زندگی میکنه آشنام کنه . با یه ببخشد رفتم پیش بابا . 

من : بله بابا ! 

بابا با لبخند دستمو گرفت و رو به خانم میانسالی که پیشش ایستاده بود گفت : دخترم میخوام با پریسا خواهر کوچیکم آشنات کنم . 

با خوشرویی سلام کردم که عمه با لبخند دلنشینی جوابمو داد و بغلم کرد و مهربون بوسیدم . 

عمه : به خانواده خوش آمدی عزیزم ..... خیلی خوشحالم بعد از این همه سال روزگار تو رو بهمون برگردوند . 

من : منم خیلی خوشحالم که خانوادمو پیدا کردم عمه جان . 

عمه مهربون گونمو نوازش کرد و رو به بابا گفت : وای داداش باورم نمیشه ! .... خیلی شبیه آناست ...... همون چشم ها ...... همون موها ..... همون صورت ..... 

بابا با خنده دستشو گذاشت رو شونه عمه گفت : منم اول که دیدمش شوکه بودم ..... آره خیلی شبیه آناست ....... 

تا آخر شب عمه کلی قربون صدقه ام رفت و منم حسابی کیفور شدم . تمام طول جشن من یا معرفی میشدم یا بهم معرفی میکرند . خبر بعدی که خودم رو هم غافلگیر کرد این بود که ارمیا و بابا اعلام کردند که از این به بعد مدیریت شرکت و کارخانه و دارایی های بابا با منه و بابا میخواد تا حدودی دست از کار بکشه و قراره من به جاش مدیر شرکتش بشم . ناگفته نماند که اخمهای پارسا هم با این خبر رفت تو هم ، چون با این اوضاع مجبور میشد تنهایی شرکتشو اداره کنه ، دیگه مدیر دومی که من باشم در کار نبود . 

مهمونی تا یک شب ادامه داشت . آخرین مهمانها رو بدرقه کردیم و هر کدوم رو یه مبلی افتادیم . ماری خانم با همه خستگیش برامون چای درست کرد و بعد از تعارفشون بابا بهش گفت بره استراحت کنه برای فردا چند خدمتکار از طرف شرکت خدماتی میان و خونه رو تمیز میکنن . 

کمی از چاییمو خوردم و رو به بابا گفتم : بابا خبر آخر امشبتون واقعا شوکه ام کرد ، خیلی خوشحالم که انقدر به توانایی هام اعتماد دارین که میخوایین مدیریت شرکتتونو به من بسپارین ، ولی بابا ارمیا ازم بزرگتره و این جایگاه برای اونه ، درست نیست من بخوام این کارو بکنم . 

بابا : اولا که این شرکت و دارایی مال تو و ارمیاست و بعدهم این پیشنهاد خود ارمیا بود .

من : پیشنهاد ارمیا بود ؟

ارمیا : بله خودم به بابا این پیشنهاد رو دادم ، درسته من بزرگترم ولی اینم در نظر داشته باش که من پزشکم ! از تجارت و کارهای مدیریتی هیچ سررشته ای ندارم ، جدا از اون تو خواهرمی به اندازه من حق این کارو داری ، منم تصمیم ندارم رشته و کارم رو ول کنم و بیام تو شرکت کار کنم ، بابا هم که تصمیم داره تا حدودی از کار دست بکشه پس تنها کسی که میتونه مدیریت کارها رو به عهده بگیره تویی ! تو خواهرمی و از خانوادمونی . 

با این که هنوز قانع نشده بودم و بر این عقیده بودم که این جایگاه ارمیاست و اون بزرگتره و اون باید کارها دستش باشه ولی پذیرفتم . 

**********************************

یک هفته بعد از جشن نامزدی ، کارهای شرکت پارسا رو سر و سامان دادم و تحویلش دادم و خودم رفتم شرکت بابا . 

روز اول ورودم بابا جلسه ای با هیئت مدیره تشکیل داده بود . جلسه ساعت 10 بود . صبح زود رفتم حمام و موهامو صاف کردم و یه آرایش خوشگل و البته ملیح هم کردم . کت و شلوار قرمز رنگ خیلی شیکی که یه تاپ سفید هم زیر کت داشت با کفش پاشنه ده سانتی قرمز رنگ پوشیدم و رفتم پایین ، بابا با لبخند مهربونی اومد جلو پیشونیمو بوسید و پوشه ای رو داد بهم . بابا 50 درصد سهام شرکت رو به نامم زده بود ، تا چند لحظه شوکه بودم و حرفی نداشتم بزنم ، در نهایت تنها کاری که کردم محکم بابا رو بغل کردم .

من : بابا ! ... نمی دونم چی بگم ..... نمیدونم چطور تشکر کنم ..... ممنونم .

بابا مهربون نگاهم کرد و گفت : خواهش میکنم دخترم ....... این کارو باید زودتر میکردم ...... 50 درصد ارمیا رو تولد بیست سالگیش بهش دادم ....... اما تو کنارم نبودی .... اشکالی نداره .... حالا که پیشمی بهت میدم . 

داشتم از بابا تشکر میکردم که ارمیا اومد پایین و به شوخی منو کنار زد و خودشو تو بغل بابا جا داد و با حالتی که انگار داره گریه میکنه گفت : اینجوری قبول نیست ....... منم توجه و محبت میخوام ....... یعنی چی این الهه هی میاد بغل شما خودشو لوس میکنه ؟ 

بابا با اخم شیرینی یه پس گردنی به ارمیا زد و گفت : خجالت بکش .... پس با این قد و هیکلت تو میخوای بیایی تو بغل من و خودتو لوس کنی ؟ 

ارمیا صاف ایستاد و کمی گردنشو ماساژ داد و یه پشت چشمی واسه من و بابا نازک کرد و گفت : تنبیه بچه جلوی کوچیکترش باعث نابودی اعتماد به نفسش میشه ، حالا اگر من به خاطر این ضربه روحی از کانون داغ خانواده دور بشم و برم سراغ دوستای نا باب و معتاد بشم و بعد برم دزد....... 

نطق ارمیا با خیز برداشتن بابا به طرفش نصفه موند ، ارمیا که دید هوا به دلیل حرفاش پسه در رفت ، همنطور که داشت به طرف در میرفت داد زد : من تو ماشین منتظرم .... 

منو بابا به هم نگاه کردیم و خندیدیم و بعد از برداشتن کیفم با هم رفتیم بیرون . 

به اتفاق بابا و ارمیا رفتیم شرکت . از همون لحظه ورود با تبریک ها و خوش آمد گویی های زیادی رو به رو شدیم ، بعد از تشکر از همه وارد اتاق کنفرانس شدیم . بابا جلسه رو شروع کرد و منو به هئیت مدیره معرفی کرد و اعلام کرد که 50 درصد سهام خودش از این به بعد مال منه و از اونجایی که شرکت فقط دو سهامدار داشت ، من و ارمیا ، پس باید یکی از ما دو نفر مدیر میشد که طبق تصمیم ارمیا سِمَت مدیریت مال من شد . ارمیا هم چون از کارها سر در نمیاورد و به قول خودش نمیخواست هر دفعه کارشو ول کنه بیاد جلسه پس وکالت سهامشو داد به من . 

بعد از جلسه ارمیا رفت بیمارستان و من و بابا هم رفتیم تو شرکت دوری بزنیم و بابا با کارها و کارکنان آشنام کنه . 

تا ظهر با به تمامی کارکنان معرفی شدم و مهران که معاون شرکته منو تا حدودی تو جریان کارها گذاشت و قرار شد از فردا تا زمانی که به کار مسلط بشم تو دفتر من مستقر بشه . ظهر هم پارسا اومد دنبالم و با هم رفتیم ناهار رستوران . 

**********************************

دو ماهی از شروع کار من تو شرکت بابا میگذره ، با شروع کار من بهونه گیری ها و غر های پارسا هم شروع شد . پارسا داره کارهای تاسیس کارخونه اش رو میکنه و سرش حسابی شلوغ شده ، منم که نیستم پس کارهای شرکت هم با خودشه ، از این رو مقداری از خستگیشو با غر زدن رفع میکنه که این حالتش سوژه ی خوبی شده برای ارمیا و بهزاد که سر به سرش بزارن . 

ساعت 7 عصر بود و من و ارمیا زیر اندازی رو چمنای باغ خونه پهن کرده بودیم و داشتیم عصرونه میخوردیم و حرف میزدیم که ماری خانم گوشی من تو دستش اومد پیشمون . 

ماری : خانم تلفنتون چند بار زنگ خورد . 

گوشی رو ازش گرفتم و تشکر کردم و چک کردم که دیدم سه میس کال از بهزاد دارم ، خواستم باهاش تماس بگیرم که خودش زنگ زد . 

من : سلام 

بهزاد : سلام ...... پارمی کجایی ؟ 

صداش یه جوری بود . 

من : خونه ام ...... چطور ؟ 

بهزاد با صدای خشداری گفت : پارمی میتونی بیای خونه ساناز ؟ 

من : بهزاد طوری شده ؟

بهزاد : آره ..... میای ؟ 

من : همین الان راه می افتم ..... باران خوبه ؟ 

بهزاد : آره باران خوبه فقط زودتر بیا ..

من : باشه اومدم ...

تلفن رو که قطع کردم . 

ارمیا که از حرفام متوجه شده بود چیزی شده پرسید : چی شده ؟

من : نمیدوم ...... بهزاد بود ....... گفت برم خونه ساناز .

ارمیا : اتفاقی افتاده ؟ 

من : فکر کنم آره .... بهزاد چیزی نگفت فقط گفت زود برم خونه اونجا. 

ارمیا بلند شد و دستشو گرفت تا بلند شم و گفت : پس آماده شو ... خودم میبرمت . 

من : باشه ممنون . 

رفتم اتاقم تا کیفمو بردارم . خیلی نگران شده بودم ، بهزاد مضطرب بود . تو این دو ماه بهزاد برای ازدواج با ساناز و باران هم برای ازدواج با مهران خیلی با نسترن و فرهاد بحث و دعوا داشتند ، مهران چندین بار برای خاستگاری تماس گرفته و رفته ولی نسترن حتی تو خونه راهش نداده . مشکل ساناز و بهزاد به مراتب حاد تره ، بهناز و نسترن که دیده بودند بهزاد از تصمیمش بر نمیگرده ، یک هفته پیش رفته بودن پیش ساناز و کلی بهش حرف زده بودند که البته این موضوع رو به خواست ساناز به بهزاد نگفتیم ، ساناز نمیخواد میونه بهزاد و خانوادش از این بدتر بشه چون مطمئنن بهزاد بعد از فهمیدن موضوع قیامت به پا میکرد . 

سریع آماده شدم و با ارمیا به طرف خونه ساناز رفتیم . همین که رسیدیم بهزاد رو دیدم که عصبانی داره میره طرف ماشینش و ساناز داره دنبالش میدوه تا جلوشو بگیره . ارمیا سریع ترمز کرد و رفت طرف بهزاد و جلوشو گرفت . منم درها رو قفل کردم و رفتم پیششون . 

من : سلام چی شده ؟ 

ساناز : وای خوب شد اومدی .... یه چیزی به بهزاد بگو داره میره پیش مهران . 

من : پیش مهران برای چی ؟ 

بهزاد با عصبانیت گفت : تا بهش بگم که دارن بارانو میبرن . 

با تعجب پرسیدم : بارانو دارن میبرن ؟ کجا ؟ 

بهزاد : مامان داره بارانو به زور میفرسته ایران پیش خاله نیلوفر تا از مهران دورش کنه ..... اون بهناز خائن هم داره کمکش میکنه ..... بارانو تو خونه زندونیش کردن ...... نمیزان بره بیرون ... 

ارمیا : ولی این کار طبق قوانین اینجا جرمه . 

بهزاد در حالی که با عصبانیت دندوناشو روی هم میسابید گفت : واسه همین میخوام به مهران بگم تا اگه با مهران نتونستیم بارانو بیاریم بیرون مهران پلیس خبر کنه ..... من نمیتونم . 

ارمیا : خیلی خب تو آروم باش من الان میرم دنبال مهران و همه چیزو براش توضیح میدم و با هم میایم خونه شما . 

ارمیا سریع رفت دنبال مهران و منم با بهزاد رفتیم خونه خودشون . به محض رسیدن بهزاد پیاده شد و رفت تو خونه اما من موندم تو ماشین . ده دقیقه بعد نسترن یه چمدون تو دستش و بهناز هم پشت سرش در حالی که بازوی بارانو گرفته بود و با خودش میکشید و پشت سرشم بهزاد در حال داد زدن و فرهاد اومدن بیرون .. 

بهزاد داشت داد میزد که به مهران گفته و اگر بارانو ولش نکن مهران به پلیس اطلاع میده . دیدم بهزاد تنها داره با اون سنگدل ها مقابله میکنه پس منم پیاده شدم و رفتم طرفشون و جلو بهناز رو که داشت بارانو میکشید گرفتم و محکم گفتم : یا ولش میکنی یا به جرم سلب آزادی غیر قانونی پلیس خبر میکنم . 

بهناز پوزخندی زد و دستشو از تو دستم بیرون کشیدو خواست جوابمو بده که ماشین مهران دقیق کنارمون متوقف شد و مهران با چهره ای بر افروخته ازش پیاده شد و اومد سمتمون که فرهاد جلوشو گرفت و گفت : تو اینجا چکار میکنی ؟ 

مهران سعی کرد خودشو به باران برسونه که همین موقع تاکسی رسید و چند متر اونطرفتر اونور خیابان ایستاد . نسترن با دیدن تاکسی به بهناز اشاره کرد و اونم بازو بارانو کشید و بردش سمت تاکسی و سعی کرد سوارش کنه . مهران با دیدن بهناز که داشت بارانو سوار میکرد فرهاد رو محکم کنار زد و بیتوجه به اطرفش دوید سمتشون که یک لحظه صدای ترمز وحشتناک ماشین با صدای جیغ من و باران و برخورد محکم مهران با ماشین قاطی شد . 

هممون از شدت شوک اتفاقی که افتاده بود خشک شده بودیم ، مهران محکم با ماشین برخورد کرد و تو یه لحظه از زمین اوج گرفت و پرت شد و با سر روی جدول کنار خیابان فرود اومد و خون از سرش جاری شد .

اولین نفر ارمیا به خودش اومد و دوید سمت مهران ، باران هم بهناز رو که هنوز تو شوک بود رو محکم طوری که بهناز افتاد زمین هولش داد و دوید سمت مهران که بهزاد سریع دوید سمتش و سرشو بغل کرد تو سینش مخفی کرد تا مهرانو اونطور نبینه . 

ارمیا نبض مهرانو گرفت و گوشیشو گرفت سمتم و داد زد : زنگ بزن اورژانس ! 

سریع با اورژانس تماس گرفتم . باران تو بغل بهزاد تقلا میکرد تا خودشو به مهران برسونه ولی بهزاد نمیزاشت اونم مدام جیغ میزد و مهرانو صدا میکرد . 

یکم که به خودم اومدم و با نفرت و عصبانیت رفتم سمت بهناز که تازه از روی زمین بلند شده بود و دستمو بردم بالا و با اخرین حد توانم و تمام نفرتی که از این خانواده داشتم زدم تو صورت بهناز که دوباره پخش زمین شد . شدت سیلی ام به حدی بود که لبش پاره شد . چهار دقیقه بعد آمبولانش رسید و مهرانو منتقل کردن به بیمارستان . ارمیا با آمبولانس رفت منم با ماشین ارمیا با بهزاد و باران دنبالشون . 

مهرانو منتقل کردن به اتاقی و اجازه ورود به هیچ کدوممون ندادن . بیست دقیقه بعد دکتر میانسالی از اتاق خارج شد .

دکتر : طبق عکس ها و سی تی اسکن لخته خونی تو مغزش ایجاد شده که بعد از مشورت با تیم پزشکی تشخیص دادیم باید هر چه سریعتر عمل بشه ...... لخته جای خیلی حساسی نیست و ما امیدواریم بشه بدون آسیب دیدن مغز خارجش کرد .... لطفا یکی از اعضای خانوادش بره برای امظاء مدارک . 

ارمیا : خانوادش اینجا نیستند .... فقط یه خواهر داره که لندن زندگی میکنه .... 

دکتر : با بیمارستان هماهنگ کنید ....

دکتر خواست برگرده که همون موقع ساناز رسید . 

ساناز : سلام استاد ...

دکتر : سلام ساناز تو اینجا چکار میکنی ؟ 

ساناز : میتونم باهاتون صحبت کنم ..... بیمار از نزدیکان منه ! 

دکتر با ساناز وارد اتاق شدن . 

نیم ساعت بعد ، بعد از هماهنگی با بیمارستان مهرانو بردن اتاق عمل . ساناز دانشجوی همون دکتر در رشته مغز و اعصابه و ظاهرا میانه خوبی هم با استادش داشت برای همین با پارتی بازی دکتر ساناز هم به عنوان دانشجوی ممتاز باهاشون رفت اتاق عمل . 

چند دقیقه از بردن مهران به اتاق عمل میگذشت که پلیس اومد و سراغ راننده ماشین رو گرفت . راننده ماشین دختر تقریبا بیست و پنج ساله فرانسوی بود و اونم اومده بود بیمارستان . دختره که خودشو همون اول کلارا مورالس معرفی کرد با دیدن پلیس رنگش پرید و به وضوح ترسید ، ارمیا رفت سمتش و بعد کمی صحبت کردن باهاش رفتند پیش پلیس ها .

چند دقیقه ای بود که ارمیا و کلارا داشتند تصادف رو برای پلیس شرح میدادن که نسترن و بهناز و فرهاد اومدن ، باران که تو بغل بهزاد داشت گریه میکرد با دیدن اونا منفجر شد .... داد میزد و میگفت چرا این اتفاق افتاده .... پلیس که با شنیدن حرفای باران متوجه قضیه شده بود از باران خواست که تمام جریان با آرامش تعریف کنه ، باران هم همه چیز رو البته نه با آرامش برای پلیس گفت . گفت که بهناز سه روزه اونو تو اتاق زندونیش کرده و خانوادش امشب قصد داشتند اونو به زور بفرستند ایران و مهران هم میخواسته مانع بشه که تصادف کرده . واقعا تعجب کرده بودم باران دختر آرومی بود هیچ وقت اگر حتی طرف مقابلش هم به ناحق حرف میزد باهاش حتی بحث هم نمیکرد ولی الان داشت داد میزد و بهناز و نسترن و فرهاد رو محکوم میکرد و در کمال تعجب بهزاد هم جلوشو نمیگرفت و حرفاشو تایئد میکرد ، دل اون هم به قدری پر بود که دیگه جایی برای رعایت کردن در مقابل خانواده نمونده بود .

باران داشت صورت جلسه رو امضاء میکرد که رفتیم پیشش .

من : باران داری چکار میکنی ؟؟؟ داری از مادر پدرت شکایت میکنی .... 

باران با گریه داد زد : آره دارم شکایت میکنم ...... الهه اونا اگر منو میخواستن دو ماه زجرم نمیدادن ...... سه روز زندونیم نمیکردن ...... مهرانو ازم دور نمیکردن ...... الهه به خداوندی خدا قسم اگر بلایی سر مهرانم بیاد نابودشون میکنم ... دیگه ..... دیگه ...

گریه امونش نداد ، بهزاد زیر بازوشو گرفت و بردش رو صندلی نشوند و گرفتش تو بغلش . باران کمی گریه کرد و جیغ زد ولی یکدفعه ای تو بغل بهزاد از حال رفت ، بهزاد سریع رو دست بلندش کرد و برد سمت ایستگاه پرستاری و با راهنمایی پرستار اونجا رفتند تو یکی از اتاقا . پلیس هم مدارک کلارا رو گرفت و چون هم باران و بهزاد و هم ارمیا گفته بودن که تصادف تقصیر کلارا نبود برای همین گذاشتند اون بره ولی بهناز به جرم سلب آزادی غیر قانونی دستگیر شد . چون طبق گفته باران ، بهناز به دستور مادرش اونو زندانی کرده پس نسترن هم با خودشون بردن . فرهاد هم دنبالشون رفت .

ارمیا موند پشت در اتاق عمل و منم رفتم پیش باران . دکتر باران رو معایه کرد و دستور وصل سرم و تزریق چند دارو تو سرم رو داد و گفت که معلوم نیست کی به هوش بیاد چون اونایی که عصبی بیهوش میشن امکان داره چند روز طول بکشه تا به هوش بیایند ، همون بهتر که باران بیهوش می موند و پست در اتاق عمل گریه نمیکرد . بهزاد که از وضعیت باران مطمئن شد ازم خواست پیشش بمونم و خودش رفت پیش ارمیا . 

هشت ساعت از شروع عمل میگذشت و هنوز خبری نبود ، باران همچنان بیهوش بود و ارمیا و بهزاد هم داشتند پشت در اتاق عمل رژه میرفتند ، منم داشتم مدام دعا میکردم که بلایی سر مهران نیاد . ارمیا همون موقع بعد از رفتن پلیس با مانیا خواهر مهران تماس گرفت و در جریان قرارش داد . 

داشتم تو دلم دعا میکردم که پرستار وارد اتاق شد و شروع کرد به معاینه و چک کردن سرم باران .

پرستار چیزایی رو یادداشت کرد و رو به من گفت که بهتره برم استراحت کنم چون باران اگر هم به هوش بیاد با داروهایی که بهش تزریق شده تا فردا خوابه و متوجه اطرفش نیست . بعد از رفتن پرستار منم کیفمو برداشتم و رفتم پیش بهزاد . 

وقتی رسیدم پیش بهزاد و ارمیا و در کمال تعجب دیدم کلارا هم اونجاست . 

رفتم پیششون پرسیدم : خبری نشد ؟ 

ارمیا : هنوز نه ! فقط دو تا پرستار از اتاق خارج شدن که هیچ کدومشون جواب درستی بهمون ندادن . 

من : این دختر کی اومده ؟ مگه بعد از تحویل دادن مدارکش نرفته بود ؟ 

ارمیا : ظاهرا نرفته بود ، تو محوته بیمارستان بوده بعد هم دوباره برگشت ، هرچی اصرار کردیم بره گفت خودشو مقصر میدونه تا از وضعیت مهران با خبر نشه نمیره ، بیچاره کلی گریه کرده و دعا کرده . 

رفتم کنار کلارا رو صندلی نشستم که دیدم زنجیری رو گرفته دستش و داره زیر لب چیزی زمزمه میکنه . 

من : داری چکار میکنی ؟ 

کلارا : دارم برای اون آقا دعا میکنم ..

من : این چیه تو دستت ؟ 

دستشو باز کرد ، تو دستش یه صلیب بود که به زنجیر وصل بود . 

من : چقدر قشنگه . 

کلارا یه زنجیر و صلیب دیگه عین همونی که دستش بود از تو کیفش در اورد و گرفت طرفم . 

کلارا : بیا ، این برای تو ، دعا کرده است . 

من : ممنون ، ولی نیازی نیست .

کلارا زنجیر و صلیب رو گذاشت تو دستم و بهم لبخند زد منم متقابلا بهش لبخند زدم و دوباره تشکر کردم . چند دقیقه بعد کلارا گفت که میره به کلیسای بیمارستان تا اونجا دعا کنه و اگر خبری شد بهش بگیم . 

نیم ساعت بعد دکتر که همون استاد ساناز بود با ساناز اومدن بیرون . 

ارمیا : چی شد دکتر ؟ حالش چطوره ؟ 

دکتر : عمل با موفقیت پیش رفت و تونستیم لخته رو بدون آسیب رسوندن به مغز خارج کنیم ولی مشکلاتی هم در حین عمل پیش اومد که خدا رو شکر پیامدی نداشتند بیمارتون ضربه سختی به سرش وارد شده بود ، هر کاری که از دستمون بر میاومد انجام دادیم دیگه بقیش به خدا ربط داره بیاد . 

از دکتر تشکر کردیم و دکتر رفت . ساناز خیلی خسته بود ولی با این حال ریزه کاری های عمل رو به اصرار ما توضیح داد . 

بعد از اینکه مهران رو به بخش مراقبت های ویژه منتقل کردند و به کلارا خبر دادیم و رفتیم اتاق باران و هر سه روی مبل داخل اتاق ولو شدیم . 

من : وای خدا رو شکر که عمل خوب بود، خیلی نگرانش بودیم .

ارمیا : آره ! واقعا خدا رحم کرد ، ضربه خیلی بد بود . 

من : خب اینجا دیگه کاری از هیچ کدوممون بر نمیاد بهتره برین خونه منم میمونم پیش باران . 

بهزاد : نه ، خودم میمونم .....بهتره شما دو تا برین خونه . 

من : بهزاد بهتره با ارمیا برین خونه استراحت کنی و فردا صبح بری پی شکایتی که امشب تو عصبانیت کردین ببینی چی شده . 

فک بهزاد منقبض شد و از بین دندوناش با عصبانیت گفت : برم پی اش که چی بشه ؟ 

من : ا ! یعنی چی بهزاد ؟ اون موقع که شکایت کردین نه تو و نه باران تو وضعیت خوبی نبودین ولی الان که آروم شدین بهتره این موضوع بین خانواده خودتون حل کنین . 

بهزاد : نه پارمی ، هر چی دو ماه خواستیم بین خودمون حل کنیم نشد ، هر چی دعوا ها و حرفاشونو تحمل کردیم بسه دیگه نمیکشیم ، بیچاره ساناز که چیا پشت سرش نگفتن . 

من : تو نگران نباش عزیزم ، ساناز به حرفایی که پشت سرش زده شده توجهی نداره اون حتی حرفایی که تو روش زدن رو هم به خودش نگرفتـــ.....

ای وای خاک بر سرم ، این چرا یهو از دهنم پرید ؟ وای ....

بهزاد سریع چرخید طرفم و با چشمای گرد شده پرسید : حرفایی که تو روش زدن ؟ کی تو روش بهش حرف زده ؟ 

من : هیچکی ..... من .... منظورم .... 

بهزاد : پارمی خودتم میدونی که نمیتونی منو بپیچونی ، پس تا بیشتر از این عصبانیم نکردی بگو کی تو رو ساناز بهش توهین کرده ؟ 

ارمیا دستشو گذاشت رو شونه بهزاد و گفت : آروم باش بهزاد ، چیز مهمی نیست .... 

بهزاد دست ارمیا رو پس زد و رو به من با صدای بلند تری گفت : بهت میگم بگو چی شده پارمی ؟ زود باش . 

من : باشه ... بهت میگم فقط قول بده آروم باشی و کار های احمقانه نکنی .... باشه ؟ 

بهزاد : زود بگو ببینم ... قول میدم منطقی برخورد کنم . 

من : چند روز پیش بهناز و مادرت که دیدن تو از تصمیمت بر نمیگردی رفتن پیش ساناز ، کلی بهش بد و بیراه گفتن و توهین کردن که تو دختر یه قاتل هستی و اصلا در حد خانواده ما نیستی و بهزاد رو از راه به در کردی و بهتره خودش پاشو از زندگیت بکشه بیرون . 

بهزاد بلافاصله بعد از تمام شدن حرفام با گفتن : "غلط کردن .... " عصبانی از اتاق رفت بیرون . 

رو به ارمیا تند گفتم : خواهش میکنم برو دنبالش داداش ، یه وقت با این حالش کار دست خودش نده ! 

ارمیا کتشو برداشت و رفت دنبال بهزاد . 

تا دو ساعت گوشی هر کدومشونو گرفتم جواب ندادن ، داشتم از استرس میمردم تا اینکه ساعت 6:40 دقیقه بود که ارمیا زنگ زد و گفت که بهزاد رفته خونه و با نسترن یه دعوای حسابی کرده و بعد از اونم وسایل خودشو باران رو جمع کرده از خونه زده بیرون و خواسته موقتا بره هتل اتاق بگیره که ارمیا نذاشته و بردتش خونه خودمون و به زور آرام بخش خوابوندتش . 

ظاهرا دیشب فرهاد تونسته نسترن رو به قید وثیقه آزاد کنه ولی برای بهناز وثیقه قبول نکردن و اون تو بازداشت مونده . 

وقتی خیالم از بابت بهزاد راحت شد نشستم رو صندلی کنار تخت باران و سرمو گذاشتم رو تخت و نفهمیدم چطور خوابیدم . 

با صدای پارسا که صدام میکرد بیدار شدم . 

من : سلام ، کی اومدی ؟ 

پارسا : سلام ، همین الان اومدم ، با پدرام از فرودگاه رفتیم خونتون که ارمیا گفت چی شده ، منم اومدم اینجا ..... تو چرا اینجور خوابیدی ؟ 

پارسا و بابا یک هفته ای رفته بودن وین ( اتریش ) برای یک قرارداد کاری مشترک و قرار بود دیشب با ارمیا بریم فرودگاه دنبالشون که اینجور شد و به کل یادمون رفت .

از رو صندلی بلند شدم و نشستم رو کاناپه تا بتونم لم بدم چون بدنم حسابی درد میکرد . 

من : طرفای صبح کنار تخت نشسته بودم که خوابم گرفت همونجا خوابیدم . ساعت چنده ؟ 

پارسا : هشت و نیم .

یهو یاد مهران افتادم سریع از جام پریدم تا برم اتاقش که یه لحظه درد بدی تو تنم پیچید و باعث شد آخ بلندی بگم و دولا شم . پارسا سریع کمکم کرد بشینم . 

پارسا : چی شد ؟ 

من : تنم یهو درد گرفت . 

پارسا : مال بد خوابیدنه ، کجا داشتی میرفتی ؟ 

من : میخواستم برم حال مهرانو بپرسم . 

پارسا : نمیخواد من رفتم ، گفتند خوبه و به زودی به هوش میاد . 

نیم ساعت بعد ساناز اومد و به جای من پیش باران موند و منم رفتم خونه تا دوش بگیرم و لباس عوض کنم . 

دیشب انقدر هول بودم که کلیدم رو یادم رفته بود پس مجبوری زنگ زدم که ماری خانم در رو باز کرد . 

ماری : سلام خانم ، صبحتون بخیر . 

من : سلام ماری جان ، صبح تو هم بخیر ، ارمیا و بهزاد خوابن ؟ 

ماری : آقا بهزاد خواب هستن ولی آقا ارمیا با پدرتون تو کتابخونه اند . 

وسایلمو دادم دست ماری تا بزاره تو اتاقم . 

من : ماری جان لطف کن وسایلمو بزار تو اتاقم ، من میرم پیش بابا و ارمیا ، خواهش میکنم برام یه قهوه شیرین بیار .

ماری : چشم خانم . 

رفتم کتابخونه و بعد از در زدن وارد شدم . بابا طبق معمول پشت میز کارش نشته بود و ارمیا هم روی یه مبل دو نفره که رو به روی میز بود لم داده بود . رفتم کنار ارمیا نشستم .

من : سلام بابا ، رسیدن بخیر ..... 

بابا : سلام دخترم ، خوبی ؟ 

من : ممنون خوبم .... سلام داداش . 

ارمیا : سلام ، حال مهران چطور بود ؟ 

من : خوب بود ، هنوز به هوش نیومده ولی دکتر میگفت دیگه خطری تهدیدش نمیکنه . 

ارمیا : خدا رو شکر ، باران چی ؟ 

من : باران هم خوب بود ، قبل از اومدنم ساناز اومد و پیشش موند ، منم اومدم دوش بگیرم و لباس عوض کنم . راستی خواهر مهران کی میاد ؟ .... اسمش چی بود ؟ 

ارمیا : مانیا فردا میاد ، بلیط گیرش نیومده .

من : راستی بهزاد چطوره ؟ 

ارمیا : دیشب خیلی عصبانی بود ، به زور اوردمش اینجا ، میخواست برگرده بیمارستان ولی حالش اصلا خوب نبود ، منم مجبور شدم بهش آرامبخش قوی بدم تا بخوابه . 

من : واقعا ممنون داداش . 

ارمیا : خواهش میکنم عزیزم ، امروز میری شرکت ؟ 

قبل از اینکه جواب بدم بابا گفت : نه ! نمیخواد بری ، امروز من میرم . 

من : ممنون بابا ، پس من میرم دوش بگیرم و بعد برمیگردم بیمارستان . 

رفتم اتاقم و یه دوش حسابی گرفتم ، خشکی بدنم تا حدودی از بین رفت . لباسامو پوشیدم و موهامو خشک کردم . رفتم پایین و به اصرار بابا یه چیزی خوردم و آماده شدم برم که ارمیا هم گفت باهام میاد . بهزاد هم با قرصی که خورده بود به گفته ارمیا حداقل تا چهار ساعت دیگه میخوابید . 

وقتی رسیدیم باران تازه به هوش اومده بود و داشت با ساناز و پارسا بحث میکرد که بزارن بره مهرانو ببینه و به هیچ طریقی هم راضی نمیشد . آخر سر ساناز با پزشک معالج مهران که همون استادش بود صحبت کرد و خواهش کرد بزاره یک دقیقه باران مهران رو ببینه . 

پرستار اومد سرم باران رو از دستش جدا کرد و منم کمکش کردم تا لباساشو بپوشه ، آخه دیشب چون بستری شد اجازه ندادن لباسی غیر از لباس بیمارستان تنش باشه و منم عوضشون کرده بودم . باران به محض پوشیدن لباساش به سمت بخش مراقبت های ویژه دوید و من و ساناز هم دنبالش رفتیم . 

باران لباسای استریل رو پوشید و ماسک مخصوص رو هم زد و وارد شد . با اینکه در بسته بود ولی صدای گریه باران به خوبی می اومد . بعد از چند دقیقه باران به زور پرستار از اتاق اومد بیرون کمی که اومد جلو متوجه حال غیر طبیعیش شدم زود رفتم سمتش و بغلش کردم که یکدفعه ای بدنش شل شد . پارسا که دید باران تو بغلم از هوش رفته سریع اومد کنارمون دست انداخت زیر زانوش و بردش اتاقش . 

دوباره به باران سرم وصل کردند و دکتر گفت به خاطر زیاد گریه کردن و اینکه از دیروز چیزی نخوره ضعف کرده . 

ساعت 12:30 بود که بهزاد هم اومد . بعد از پرسیدن حال باران رفت حال مهران رو پرسید و اومد نشست پیشمون . 

ارمیا که یک ساعت پیش رفته بود سر کارش . پارسا هم رفته بود شرکت و فقط من و ساناز مونده بودیم . 

من : بهزاد رفتی اداره پلیس ؟ 

بهزاد : نه ! برای چی برم ؟ 

من : برای پس گرفتن شکایت مسخره دیشبتون . 

بهزاد : شکایتمون هیچ هم مسخره نبود ، به حق بود .

من : بهزاد مثل اینکه نمیدونی ؟ دیشب مامانتو و بهناز رو دستگیر کردند و بابات فقط تونسته مامانتو آزاد کنه ، بهناز از دیشب تو بازداشتگاهه ! 

بهزاد : میدونم ، بهناز بازداشته چون خلاف کرده ، نبودی ببینی چطور بارانو زندانیش کرده بود و تمام راههای ارتباطیشو بسته بود ، حتی نمیزاشت ببینمش ، مامان هم پشتش بود و نمیذاشت بهش هیچی بگم ، هر چی داد و بیداد کردم ، هر چی تهدید کردم دست از کارشون نکشیدن ، حالا هم جوابگوی جرمشون باشن . 

حال بهزاد رو میفهمیدم ، دو ماه جلو چشمم هر دو خواهش و التماس کردند ولی نسترن و بهناز و فرهاد با سنگدلی تمام نادیدشون گرفتن ، ولی دلم نمیخواست بهزاد و باران کاری کنن که فردا پشیمونشون کنه . 

چرخیدم سمت بهزاد و دستشو گرفتم و گفتم : ببین بهزاد باهات رک حرف میزنم ، خودت خوب میدونی که چقدر از اون خانواده متنفرم ، با بهناز کاری ندارم ، آره اون داره تاوان جرمی که کرده رو پس میده ، حقشه ! مادرت هم پشتش بوده و به دستور اون بوده که بهناز اون کارو کرده ولی بهزاد کاری نکن که بعد پشیمون بشی ، حرمت مادر بودنش رو نگاه دار ، مادرت و خانوادتون بهتون بد کردند و میخواین از ازشون دور بشین ، برین ولی حرمت نگاه دار عزیزم ، برو شکایتتونو علیه مادرت پس بگیر . باشه ؟ 

بهزاد چند دقیقه به چشمام خیره شد و آروم زمزمه کرد : " باشه " و بلند شد و از اتاق رفت بیرون . دلم بدجور گرفت . بمیرم براش ، داداش همیشه خندون من حالا بدجور شکسته ، چشمای پر از شیطنت و خنده اش حالا پر از اشک و غم شده ، لبخنداش همه تلخ شدند . نسترن چطور میتونه اینجور در برابر بچه هاش ظالم باشه ؟ یعنی خدا تو وجود این دو تا خواهر چیزی به اسم قلب و وجدان گذاشته یا تمام وجودشونو پر از غرور و تکبر بیخود کرده ؟ 

**********************************

دیشب باران رو به زور اوردیمش خونه به شرط اینکه صبح زود برگردیم بیمارستان . بهزاد دوباره خواست بروند که بابا مخالفت کرد و نذاشت پس بهزاد مثل دیشب تو یکی از اتاقای مهمان مستقر شد و باران هم چون نمیخواستم تنهاش بزارم اومد اتاقم خوابید ولی تمام شب کابوس مرگ مهرانو میدید و با گریه از خواب میپرید . 

صبح زود بعد از خودن یک صبحانه مختصر که اونم با زور بابا بود من و باران و بهزاد رفتیم بیمارستان و ارمیا هم رفت فرودگاه دنبال خواهر مهران ، مانیا . 

پشت در بخش مراقبت های ویژه ایستاده بودیم که یکی از پرستار ها اومد بیرون و پرسید : باران کیه ؟ 

باران سریع خودشو به پرستار رسوند و گفت : من باران هستم طوری شده ؟ 

پرستار لبخندی زد و گفت : بیمارتون به هوش اومده و اسمتونو صدا میزنه ! بیاید بریم داخل . 

باران از خوشحالی گریه اش گرفت و با پرستار رفت داخل . چشمای هممون از اشک شوق پر شده بود . خدا رو شکر که مهران به هوش اومد ، خدایا ممنون که جواب دعاهامونو دادی . 

چند دقیقه بعد باران با صورت شکفته از در خارج شد و با خوشحالی تک تکمونو بغل کرد و وقتی به بهزاد رسید محکمتر بغلش کرد . بهزاد هم سر باران رو بوسید و با دستمال اشکاشو پاک کرد . 

باران : بهزاد منو میبری اداره پلیس ؟ 

بهزاد با تعجب پرسید : اداره پلیس برای چی ؟ 

باران : نذر کرده بودم اگه مهران سالم به هوش بیاد از شکایتم صرف نظر کنم ، حالا میبریم ؟ 

بهزاد : باشه ، بریم . 

بهزاد و باران رفتند اداره پلیس . مهران رو بعد از چکاپ و آزمایش های مختلف که نشون داد هیچ آسیبی به مغز نرسیده به بخش منتقل شد و ما هم همگی به لطف پارتی ساناز رفتیم اتاقش . 

نیم ساعتی میشد که مهران رو اروده بودند و حالا خواب بود البته تا قبل از اینکه بخوابه مدام سراغ باران رو میگرفت و میخواست مطمئن بشه که نبردنش ایران . 

بهزاد و باران تازه رسیده بودند و مهران هم بیدار شده بود و داشتند با باران بدون توجه به حضور ما دل و قلوه رد و بدل میکردند که ارمیا زنگ زد و گفت رسیدند بیمارستان و منم گفتند که بیان اتاق بخش . 

جو کمی آروم شده بود که در باز شد و دختر جوانی اومد داخل و با دیدن مهران دوید سمتش و خودشو انداخت تو بغلش و زد زیر گریه . به راحتی میشد متوجه خفه شدن داد مهران تو گلوش شد اما چیزی نگفت و خواهرشو بغل کرد . ارمیا که دید مهران در حال بال بال زدنه اومد نزدیک و مانیا رو جداش کرد . 

مانیا دختری سفید رو با موها و ابروهای قهوه ای تیره و چشمای عسلی بود و صورت زیبایی هم داشت . تقریبا همقد خودم بود و اندام متناسبی داشت . 

مانیا بعد از اینکه از حال مهران مطمئن شد و حسابی بوسش کرد ، رضایت داد و برگشت سمت ارمیا . 

مانیا : خب ارمیا ! معرفی نمی کنی ؟ 

تا ارمیا اومد جواب بده مانیا اشاره کرد به من و گفت : گرچه نیازی هم به معرفی نیست ، این خانم حتما الهه خواهر کوچولوته ! 

ارمیا خندید و گفت : درسته این خانم الهه است . 

تو رو خدا ببین ! ارمیا پیش مانیا هم گفته من خواهر کوچولوشم ، تو خونه هم اکثرا اینجور صدام میکنه . 

مانیا اومد بغلم کرد و گونه ام رو بوسید و گفت : خیلی از آشناییت خوشحالم الهه جون ، ارمیا خیلی ازت تعریف میکنه . 

منم متقابلا گونه اشو بوسیدم و با لبخند گفتم : منم از آشنایی باهات خوشحالم مانیا جان ، خوبی از ارمیاست . 

ارمیا با اشاره به ساناز و بهزاد گفت : این خانم هم ساناز دوستمون و ایشون هم بهزاد همون دشمن جونم . 

همگی از حرف ارمیا خندیدیم ، مانیا هم با هردوشون دست داد و اظهار خوشحالی کرد . 

ارمیا چرخید سمت باران و گفت : ایشون هم باران هستند خواهر دوقلوی بهزاد . 

مانیا خوشحال و با لبخند بزرگی رفت باران و بغل کرد و گفت : پس عشق داداش من تویی ؟ بارانِ مهران تویی !

باران هم لبخند خجالت زده ای زد و به مهران نگاه کرد ، مهران هم با نگاهی پر از عشق نگاهش کرد . 

یک ساعتی تو اتاق موندیم که پرستار اومد و گفت که بیمار باید استراحت کنه و باید بریم و از اونجایی که نیازی به همراه نبود و خوشون کاملا مراقب بیمار بودند پس همگی رفتیم خونه خودمون . 

**********************************

بعد از ناهار همه رفتند استراحت کنند . باران رفت تو اتاق مهمان مجاور اتاق من که ماری خانم براش آماده کرده بود . بابا وقتی تمام جریانو فهمید و فهمید که بهزاد و باران از اون خونه اومدن بیرون و قصد دارن خونه اجاره کنند نذاشت بروند و گفت که از امروز بهزاد و باران مثل من و ارمیا می مونن براش و میخواد که همینجا بمونن . البته بهزاد اولش مخالفت کرد ولی بابا گفت که بهزاد برای من برادره پس برای اون هم مثل پسرشه و دوست نداره که بروند .

خوابم می اومد ولی خیلی تشنه بودم و نمیتونستم بخوابم ، مجبوری پاشدم روبدوشامبرمو پوشیدم و رفتم پایین . 

از یخچال یه لیوان پر آب خنک خوردم و یک لیوان هم برداشتم تا با خودم ببرم اتاقم تا اگر دوباره تشنه ام شد آب داشته باشم . 

همینجور که داشتم آب لیوانمو نگاه میکردم از کنار پنجره سالن پذیرایی که به طرف باغ دید داشت رد میشدم متوجه ارمیا شدم که نشسته بود زیر درخت کنار استخر و در کمال تعجب من مانیا فاصله ی کمی نشسته بود کنارش و گرم صحبت بودند . نمیدونم مانیا چی گفت که ارمیا خندید و محمکتر بغلش کرد ، مانیا هم سرشو برگردوند و ارمیا هم آهسته بوسیدش . 

داشتم با دهان باز و چشمای گرد شده نگاهشون میکردم که با صدای پارسا پریدم و هین بلندی گفتم . دستمو گذاشتم رو قلبم و برگشتم سمت پارسا .

من : وای ! ترسیدم .... چرا اینجور میای ؟ 

پارسا : داشتی چکار میکردی خانم کنجکاو ؟ 

من : هیچی ..... داشتم ...... داشتم ..... 

پارسا : داشتی لحظات رمانتیک داداشتو نگاه میکردی ! ..... درسته خانم ؟ 

چشمام گشادتر از قبل شد و متعجب پرسیدم : لحظات رمانتیک داداشم ؟ 

پارسا : نکنه میخوای بگی داشتی گل ها رو نگاه میکردی اصلا هم نگاهت سمت ارمیا و مانیا نرفت ؟ 

چون میخواستم از پارسا اطلاعات بگیرم پس ترجیح دادم باهاش رو راست باشم گرچه از اینکه مچمو در حین فضولی گرفته بود حرصی بودم . 

من : نه ! اتفاقا داشتم به ارمیا و مانیا نگاه میکردم ، ولی حسابی گیج شدم ، چیزی بین مانیا و ارمیاست ؟ 

پارسا ابروهاشو انداخت بالا و گفت : یعنی هنوز متوجه نشدی ؟ ارمیا و مانیا چند سالی هست همدیگرو دوست دارند ولی بخاطر درس مانیا صبر کردند . آشنایی ما با مهران هم از طریق ارمیا و مانیا بود . فکر میکردم میدونی ؟ 

من : نه ! نمیدونستم ، ارمیا چیزی به من نگفته بود . 

راستش کمی ناراحت شدم ، من باید از پارسا میفهمیدم که ارمیا عاشق مانیاست ؟ تو این مدت خیلی با ارمیا صمیمی شده بودیم و همه چیز رو به هم میگفتیم ولی حالا فهمیدم که ارمیا چیزی به این مهمی رو بهم نگفته .

اخمامو خود به خودی رفت تو هم و بدون توجه به حضور پارسا رفتم تو اتاقم ولی پارسا هم پشت سرم اومد تو . راستش بهتر بود که تنها نباشم چون اونجور بیشتر فکر میکردم و بیشتر دلخور میشدم . پارسا که خوب میدونست چطور آرومم کنه ، وقتی دراز کشیدم اونم اومد کنارم دراز کشید ، منم سرمو گذاشتم رو سینه اش و اونم آروم با موهام بازی کرد تا خوابم برد .

ساعت 5:30 بود که پارسا بیدارم کرد و گفت که همه رفتن تو باغ ، منم بعد از شستن دست و صورتم با پارسا رفتیم پایین . پارسا رفت پیش بقیه منم رفتم تا از ماری خانم چیزی واسه خوردن بگیرم . 

با یه ظرف پر میوه رفتم تو باغ که دیدم همه نشستن دور زیر اندازی که رو زمین پهنه و دارن به صدای گیتار ارمیا گوش میدن . 

به همه میوه تعارف کردم ولی فقط ساناز برداشت که اونم میخواست برای بهزاد پوست بگیره . ارمیا و بابا هم دوست نداشتن خودشون میوه پوست بگیرن و همیشه ماری خانم یا این مدت آخر هم من میوه ها رو پوست میگیریم و بعد تعارف میکنیم ، پس مقداری میوه برداشتم و نشستم یه گوشه شروع به پوست گرفتن کردم . با اینکه واقعا ناراحت بودم ولی اصلا به روی خودم نیاوردم و سعی میکردم عادی باشم ولی مثل اینکه ارمیا منو خوب شناخته بود . 

داشتم سیب رو پوست میگرفتم که ارمیا نشست کنارم و دستشو انداخت دور گردنم و آروم زیر گوشم گفت : چی شده خواهر کوچولو ؟ ناراحتی ؟ 

من : نه ! خوبم ..

ارمیا : نگو خوبم چون خوب میدونم که از یه چیزی ناراحتی ولی سعی میکنی نشون ندی . حالا خودت میگی یا من بگم ؟ 

من : چیزی نیست ارمیا یکم کسل ام . 

ارمیا : بذار خودم بگم ..... خواهر کوچولو من ظهر که رفت بخوابه به دلایل ناشناخته دوباره اومد پایین و از پنجره سالن تو باغ دو نفر رو دید و یه چیزایی فهمید و حالا هم از اینکه چرا داداش عزیزش زودتر بهش نگفته بود ناراحته . درسته ؟ 

نگاه کردم به چشمای ارمیا که پر از محبت بود و چیزی نگفتم . ارمیا وقتی نگاهم رو دید خنده مهربونی کرد و منو به خودش فشرد و گونم رو بوسید . 

ارمیا : قربونت برم که اینجور دلخور داری نگاهم میکنی ، ظهر وقتی داشتی با پارسا پشت پنجره حرف میزدی دیدمت و حدس زدم که دیدیمون . زودتر از اینا میخواستم بهت بگم ولی دلم میخواست وقتی مانیا اینجا بود و رو در رو معرفیش میکردم ، مانیا هم این اواخر درگیر امتحانات فارغ التحصیلیش بود وقت نداشت بیاد برای همین منم گذاشتم وقتی بهت بگم که مانیا درسش تموم بشه و بیاد اینجا . حالا هم اون اخماتو باز کن و بخند که اگر ناراحت باشی دل منم میگیره . 

لبخندی بهش زدم و اونم متقابلا خندید و دست دراز کرد یک پر از پرتقال های تو ظرف و برداشت و با دست موهامو به هم ریخت بعد هم رفت نشست سرجاش یعنی کنار مانیا .

احساس میکردم دلم سبک شده ، دیگه از دلخوری و ناراحتی چند دقیقه پیش خبری نبود ، اینکه میدونستم که ارمیا دوست داشته به بهترین نحو این خبرو بهم بده و شرایط باعث شدن نگه ، آرومم میکرد . 

منو ساناز کلی میوه پوست کندیم و دادیم به بقیه البته این وسط بهزاد و ارمیا حسابی خوش به حالشون شد البته بهزاد بیشتر چون توجه ویژه ای بهشون میشد . مانیا مدام به ارمیا میرسید و ساناز و باران هم به بهزاد ، منم هوای جفتشونو به اندازه هم داشتم و اون وسطا یه توجهی هم به پارسا میکردم . 

ساعت هفت از اونجایی که دل باران و مانیا طاقت نمی اورد ارمیا بردشون بیمارستان پیش مهران و دو ساعت بعد برگشتند . 

**********************************

مهران سه هفته تو بیمارستان بستری شد . به علاوه ضربه سرش ، پای چپش و دو تا از دنده هاش هم شکسته بودند . مانیا پنج روز بعد از اومدنش برگشت چون ترم آخر بود و داشت در رشته قلب و عروق فارغ التحصیل میشد . گویا ارمیا و مانیا وقتی ارمیا ترم آخر بوده تو دانشگاه با هم آشنا شده بودند . 

تو این مدت بابا خیلی سعی کرد مشکل بهزاد و باران رو حل کنه ولی نشد ، نه بهزاد و باران کوتاه اومدن نه نسترن ، البته فرهاد درباره مهران کمی نرم شد ولی درباره ساناز شدید مخالف بودند و بدین ترتیب باران و بهزاد از خانواده جدا شدن . 

مهران چهار روز پیش از بیمارستان مرخص شد ، دیگه حالش کاملا خوب شده و پاش هم از گچ در اوردن ولی دنده هاش هنوز درد میکنه . مانیا دیروز اومد چون مهران میخواد رسما از باران خواستگاری کنه . پدر ساناز هم به خواهش ساناز اومده چون بهزاد هم میخواد همزمان با مهران از ساناز خواستگاری کنه . 

باران و بهزاد از خانواده جدا شدند بنابراین از بابا خواهش کردند تا تو مجلس خواستگاریشون به عنوان بزرگترشون حضور داشته باشه . 

اول قرار بود امشب مهران به خواستگاری باران بیاد و فردا شب هم بریم خواستگاری ساناز برای بهزاد که ارمیا هم صداش در اومد که درس مانیا داره تمام میشه و منم میخوام از مانیا خواستگاری کنم و به این ترتیب قرار سه خواستگاری برای سه شب متوالی ساعت 8:00 گذاشته شد . 

رأس ساعت مهران و مانیا رسیدند و بعد از گفتگو های عادی مهران باران رو از بهزاد و بابا خواستگاری کرد و چون دیگه نیازی به آشنا شدن نبود پس باران با کسب اجازه از بهزاد و بابا جواب مثبت داد . 

شب بعدش رفتیم خونه ساناز برای خاستگاری ، بابا هم از آقای امانی ، ساناز رو برای بهزاد خاستگاری کرد و ساناز هم جواب مثبتشو داد .

امشب هم داریم میریم خواستگاری مانیا برای داداش گلم . ارمیا امروز از بیمارستان مرخصی گرفته و از صبح داره به خودش میرسه . کلی تو وان ریلکس کرده و به خودش کلی صابون خوشبو زده ، کت و شلوار سورمه ای رنگی برای امشب آماده کرده که اونم از صبح چند باری چکش کرده . 

برای امشب لباس کرمی رنگ چسبونی گرفتم که تا زیر زانوست و کاملا فیت تنمه و یه چاک ده سانتی هم برای راحت نشستن داره و دکلته است ولی کت کوتاه آستین کوتاهی برای روش داره . 

تقریبا آماده بودم و داشتم موهامو و آرایشمو تو آینه چک میکردم که ارمیا اومد اتاقم در حالی که با کراواتش درگیر بود . 

ارمیا : وای .... الهه بیا این کراواتمو درست کن ، ده بار بستمشو بازش کردم ولی درست نمیشه ! 

از هولش خنده ام گرفت ، کراواتو ازش گرفتم و نشوندمش رو صندلی میز آرایشم و کراواتو انداختم گردنش و براش گره اش زدم . بعد از بستن دکمه بالایی پیراهنش و مرتب کردن همه چیز یه قدم رفتم عقب نگاهش کردم . دلم براش ضعف کرد ، داداشم تو اون لباس و تیپ خیلی خوشگل شده بود . موهاشو به طرف بالا درستشون کرده بود ، صورتشو سه تیغه که چه عرض کنم ده تیغه کرده بود و افتر شیو خوشبویی هم زده بود و یه دوش کامل هم با ادکلنش گرفته بود . خم شدم و گونشو بوسیدم که اونم دستمو کشید و نشوندم رو پاش و محکم بغلم کرد و سرمو بوسید . 

ارمیا در حالی که معلوم بود بغض کرده زیر گوشم گفت : الهه نمیدونی چقدر خوشحالم که امروز در کنارمی ، همیشه وقتی دوستام از خواهراشون تعریف میکرن حسرت میخوردم که چرا من با وجود داشتن خواهر باید تنها باشم .

چند ضربه آروم زدم رو کمرش که دستام دورش حلقه بود و آروم ازش جدا شدم و رو به روش ایستادم که دیدم چشماش اشکیه . 

با شستم اشکاشو پاک کردم و گفتم : قربونت برم داداشی ، گریه نکن فدات شم ، امشب شب خوشحالیه ، گریه توش جایی نداره . روزگار باهامون بد بازی ای کرد ولی الان دیگه پیش همیم . همیشه هم کنار هم میمونیم . 

ارمیا لبخند گرمی زد و با حرکت سرش حرفامو تایید کرد ولی معلوم بود که هنوزم بغض داره ، پس خم شدم و محکم بغلش کردم و سرمو گذاشتم رو شونش تا هر دو آروم شیم . همون موقع که من و ارمیا همو بغل کرده بودیم دستایی دورمون حقله شد و هر دو تو آغوش بابا فرو رفتیم . 

رأس ساعت رسیدیم . مهران استقبال گرمی ازمون کرد و تعارفمون کرد بشینیم . بابا و مهران و پارسا روی سه مبل تک نفره کنار هم نشستند و مشغول صحبت شدند . من و ارمیا هم نشستیم روی یه مبل دو نفره . ارمیا کمی مضطرب بود و پاشو تندتند تکون میداد ، دستمو گذاشتم رو پاش و فشار خفیفی دادم که ارمیا هم منظورمو گرفت و دیگه پاشو تکون نداد . 

ده دقیقه بعد مانیا با یه سینی چای وارد شد و سلام آرومی کرد و از بابا شروع کرد به تعارف چای تا رسید به ارمیا ، آروم " بفرمایید " گفت و سینی رو کمی جلوتر گرفت . یکم گذشت و متوجه شدم که ارمیا چاییشو بر نمیداره ، متعجب نگاهش کردم که دیدم بـــــــــَـــــــله ! برادر عزیز تر از جانم تو هپروته و داره مانیا رو با چشماش نوش جان میکنه . خباثتم گل کرد و هوس تلافی کاری که همراه بهزاد شب خواستگاریم با پارسا کردند به سرم زد . با آرنج زدم تو پهلوش .

ارمیا یهو پرید و برگشت طرفم و با چشمای گرد شده گفت : ها ؟ چیه ؟ 

با چشم به سینی اشاره کردم و لبخند زدم . 

ارمیا نگاهی به مانیا و سینی تو دستش انداخت و با گیجی گفت : چکار کنم ؟ 

به زور جلوی خنده ام رو گرفتم و آروم گفتم : چاییتو برادر داداش . 

ارمیا که تازه متوجه موقعیت شده بود لبخندی زد و لیوان چاییشو برداشت و رو به مانیا گفت : خیلی ممنون ، دستت نقره ! 

یه لحظه نفس همه حبس شد و قرمز شدیم ، مانیا با چشمای گشاد شده داشت به ارمیا نگاه میکرد ، ارمیا هم بیخیال با یه لبخند بزرگ جواب نگاهشو میداد . یکدفعه ای مهران بق زد زیر خنده و پشتشم بابا و پارسا . مانیا که سعی میکرد نخنده سینی رو بدون تعارف کردن به من گذاشت رو میز و نشست رو مبل و سرشو انداخت پایین ولی از لرزش شونه هاش معلوم بود داره میخنده . این وسط من نمیدونستم چکار کنم ارمیا هم متعجب داشت به بقیه نگاه میکرد که از خنده اشکشون در حال در اومده بود . 

آروم زیر گوش ارمیا گفتم : این چی بود گفتی ؟ 

ارمیا با صدایی که یعنی آروم بود ولی بقیه شنیدن حق به جانب گفت : چی گفتم ؟ خب تشکر کردم دیگه ! 

با حرص گفتم : دستت نقره چیه ؟ اون دستت طلاست ! اینو از کجا یاد گرفتی ؟

ارمیا : یعنی درستش دستت طلا بود ؟ 

سرمو به نشونه بله تکون دادم که ارمیا چهرش پر از خشم شد و زیر لب غرید : فقط دعا کنه دستم بهش نرسه ! 

من : کی رو میگی ؟ 

ارمیا : اون بهزاد خیر ندیده رو ، بهم گفت وقتی بهت چای تعارف کرد ازش تشکر کن و بگو " دستت نقره " ، گفت این یه اصطلاح تشکر آمیز ایرانیه . 

دیگه نتونستم جلوی خنده ام رو بگیرم و زدم زیر خنده . کمی که آروم شدم برای بقیه توضیح دادم که اشتباه شده و یه جوری ماست مالیش کردم ولی مثل روز برام روشن بود که بهزاد از دست ارمیا جون سالم به در نخواهد برد و خونش حلال شده . 

یکم بعد جو آروم شد و به خواستگاریمون رسیدیم . 

مانیا هم مثل ساناز و باران نیازی به فکر کردن و آشنا شدن نداشت پس اونم با اجازه برادرش جواب مثبتشو داد و قرار شد شش روز بعد یعنی شنبه شب برای هماهنگی های هر چهار عروسی ، من و پارسا ، ارمیا و مانیا ، بهزاد و ساناز و مهران و باران ، خونه ما جمع بشیم .

ساعت تقریبا 11 بود که خداحافظی کردیم و برگشتیم . بابا که توضیحاتم قانعش نکرده بود سعی کرد بدونه چرا ارمیا گفته دستت نقره ! ولی هیچ کدوم چیزی نگفتیم . ارمیا که ساکت نشسته بود و با چشمایی ریز کرده رو به روشو نگاه میکرد و تو فکر بود . انقدر این مدت شناخته بودمش که بدونم این حالتش مخصوص وقتیه که یا داره سر یه مسئله مهم فکر میکنه و دنبال راهکاره یا داره یه نقشه ی پلید واسه یه بدبختی میکشه . 

وقتی رسیدیم بابا با کلید در رو باز کرد و وارد شدییم . بهزاد و باران تو نشیمن بودند و داشتند صحبت میکردند که با وارد شدن ما ایستادند و سلام کردند ، ارمیا داشت ماشین رو پارک میکرد پس کمی دیرتر وارد شد . همین ارمیا چشمش به بهزاد افتاد خط و نشونی با چشماش براش کشید ، بهزاد هم بهش لبخند دندون نمایی زد و ابروهاشو چند بار انداخت بالا که ارمیا با گفتن " میکشمت " افتاد دنبالش بهزاد هم فرار را بر قرار ترجیح داد و در رفت . بابا که داشت میرفت بالا با دویدن ارمیا و بهزاد با تعجب چند پله بالا رفته رو اومد پایین . 

بابا : اینا چشون شد ؟ 

من : چیزی نیست بابا شما بفرمایید استراحت کنین ، این یه اختلاف بین خودـــ 

با صدای شکستن گلدون جمله ام نصفه موند و سریع دویدم دنبال ارمیا و بهزاد که حالا داشتن تو باغ میدویدند . 

همونجور که میدویدم داد زدم : بابا بسه ! مگه بچه این ؟ 

دیدم نه خیر هیچ کدومشون حواسشون به من نیست . 

هر چی سعی کردم جلوشونو بگیرم نشد ، در آخر ارمیا پیروز شد و بهزاد رو گرفت و انداخت تو استخر ولی بهزاد هم زرنگی کرد و موقع افتادن آستین ارمیا و چسبید و ارمیا هم همراهش افتاد . کلی تو آب تو سر و کله هم زدند ، ارمیا هم سعی داشت بهزاد رو زیر آب نگاه داره تا با کم اوردن نفس تنبیه شه که موفق هم میشد آخه ارمیا نسبت به بهزاد جثه بزرگتری داره ، با اینکه هر دو ورزیده اند ولی ارمیا درشت تره . کم کم انرژی هر دوشون تموم شد و آروم گرفتن . بابا با دیدن آروم شدن ارمیا و بهزاد سرشو با تأسف تکون داد و رفت داخل . 

همون موقع که افتادند تو استخر از ماری خانم خواهش کردم دو تا هوله بیاره . 

هوله ها رو گرفتم دستم رو به اون دو تا گفتم : بیابین بیرون نی نی کوچولو ها ،آب بازی تموم شد . 

ارمیا : نه ! هنوز تموم نشده من باید اینو امشب خفه اش کنم . 

من : بسه بیاید بیرون ، سرما میخورید . 

ارمیا و بهزاد که دیدن من اخم کردم و در حال عصبانی شدنم کوتاه اومدند و اومدند بالا گرچه ارمیا که جلوتر می اومد در آخرین لحظه بهزاد رو هل داد و دوباره انداختش تو آب . هر دو هوله ها رو گرفتن دور خودشون و رفتن اتاقاشون ، منم با باران رفتیم بالا و تو راه توضیح دادم که چرا ارمیا انقدر از دست بهزاد شاکی بود . 

لباسمو با بلوز شلوار خرسی خوابم عوض کردم و از اونجایی که میدونستم ارمیا هم مثل من موهاشو خشک نمیکنه پس رفتم اتاقش که دیدم آقا با یک هوله دور کمرش وسط اتاق ایستادند . 

من : چرا لباس نپوشیدی ؟ 

ارمیا : تازه از حمام در اومدم ، رفتم یه دوش گرفتم . 

من : باشه پس من برم یه سر به بهزاد بزنم تا تو لباساتو بپوشی ، باید موهاتو خشک کنی . 

ارمیا : نمیخواد خودشون خشک میشن . 

اهمیتی به حرفش ندادم و رفتم اتاق بهزاد که دیدم اونم رفته دوش گرفته ولی با این تفاوت که لباساشو پوشیده و میخواست بره تو تختش که من رسیدم . 

رفتم سرغ کشوش تا شسوارو در بیارم . 

من : کجا آقا ؟ بیا اینجا باید موهاتو خشک کنی . 

بهزاد بدون حرفی اومد نشست و منم موهاشو خشک کردم . 

هیچی از کاری که کرده بودند نگفتم چون هر حرفی که به هر کدومشون درباره رفتارشون میزدم میشد طرفداری از دیگری و من اصلا دوست نداشتم بین ارمیا و بهزاد قرار بگیرم پس هیچی نگفتم . بعد از شب بخیر گفتن به بهزاد رفتم اتاق ارمیا و موهای اونم خشک کردم و ارمیا هم عین بچه ها بوس شب به خیرشو گرفت و دراز کشید و مظلوم نگاهم کرد . این کارو میکرد چون میدونست از دست جفتشون عصبانی هستم و اینجور میخواست خنده منو دربیاره ، منم که مهربووووون ! 

با لبخند پتوشو روش مرتب کردم و بعد از شب بخیر رفتم پایین یه لیوان برای خودم آب اوردم و گرفتم خوابیدم .

نصفه شب بود که با حس بدی از خواب پریدم ، به ساعت نگاه کردم دیدم 12:25دقیقه است . انگار یکی دست کرده بود و داشت قلبمو فشار میداد و یهو یاد ارمیا و بهزاد افتادم . تند دمپایی عروسکی هامو پوشیدم و رفتم اتاق ارمیا . رفتم بالا سرش که دیدم داره ناله میکنه ، سریع چراغ رو روشن کردمو برگشتم دیدم صورتش سرخ شده . دستمو گذاشتم رو پیشونیش ، داغ بود . سریع رفتم از پایین قرص با تشت آب و پارچه تمیز به همراه شیشه آبمیوه و قرص سرماخوردگی اورم بالا . آبمیوه رو ریختم تو لیوان تو اتاقش و صداش کردم تا بلند شه ، بیدار شد ولی ناله میکرد و توان بلند شدن نداشت . داست انداختم پشت کمرش که دیدم خیسِ خیسه ، کمکش کردم بشینه و پاهاشو بزاره تو تشت آبی که گذاشته بودم رو زمین و چند تا بالش هم پشتش چیدم تا نشسته بمونه . قرصا رو با آبمیوه به زور دادم بخوره . خواستم برم پایین یه تشت آب دیگه بیارم تا باهاش دستمال خیس بزارم رو پیشونیش که یاد بهزاد افتادم . رفتم اتاق بهزاد که دیدم آقا هم تب کردند و مشغول ناله کردن هستن . سریع رفتم پایین و تشت آب دیگری هم با پارچه تمیز اوردم و به بهزاد هم کمک کردم بشینه و به اونم قرص و آبمیوه دادم و پشتش بالش چیدم و پاهاشو گذاشتم تو آب . 

تا صبح جفتشونو هی پاشویه کردم و پارچه خیس گذاشتم تو پیشونی شکماشون . هوا داشت روشن میشد که تب هر دوشون اومد پایین . انقدر بین دو اتاق رفته و اومده بودم که دیگه پاهام درد میکرد . ساعت تقریبا 6 بود و تقریبا نیم ساعت بعد باید بهشون دارو میدادم ، ولی با شکم خالی نمیشد . رفتم آشپزخانه و دست به کار شدم . یک بسته سینه مرغ از فریز در اوردم و با هویج و سیب زمینی و ورمیشل و جعفری تازه که از گلدونهای ماری خانم چیدمش با کمی نمک ، همه رو ریختم تو زودپز و گذاشتم بپزه . میدونستم که گلوی هردوشون درد میکنه و برای خوردن سوپ غر خواهند زد ، بهزاد که اینجوره . وقتی گلوش درد بکنه باید به زور و تهدید سوپ و آبمیوه بهش داد . نیم ساعت بعد در زودپز رو باز کردم ، همه چیز دیگه له شده بود ، سوپ رو ریختم تو مولونکس(همزن) ، اینجور هم خوردنش راحت تره هم قیافش بهتر از نیمه له شدگیه و هم بهزاد سر وجود هویج غر نمیزنه و مجبوره بخوره و نمیتونه جدا کنه . کمی هم کره اضافه کردم و دو بشقاب ریختم و به همراه دو لیوان آب پرتقال که خودم تازه گرفتمش بردم بالا . به سختی بیدارشون کردم و مجبورشون کردم سوپ بخورن و بعدش هم قرصاشونو با آب میوه تازه ام ، بعد هم خوابیدن . چون نمیشد تنهاشون گذاشت ده دقیقه به ده دقیقه تو اتاق یکیشون چرت میزدم .

ساعت 8 بود که همزمان با بیرون اومدن من از اتاق ارمیا بابا هم از اتاقش خارج شد . 

من : صبح بخیر بابا .

بابا : صبح بخیر دخترم ...... بازم پیش ارمیا خوابیدی ؟ قیافت چرا اینجوره . 

بعضی شب ها یا من میرفتم اتاق ارمیا یا ارمیا می اومد اتاق من و تا نصفه شب صحبت میکردیم و بعد پیش هم میخوابیدیم . تخت هر دومون دو نفره است مشکلی نداریم . 

من : نه ! پیش ارمیا نخوابیدم ، بهزاد و ارمیا دیشب هر دو تب کرده بودند . سرما خوردند . 

بابا سرشو با تأسف تکون داد و گفت : با کاری که دیشب کردند اگر سرما نمیخورند تعجب داشت . حالا حالشون چطوره ؟ 

من : حالا خوبن ، تبشون پایین اومده ، قرصاشونو خورن و خوابیدن . 

بابا : به ماری خانم میگم براشون سوپ درست کنه و حواسش بهشون باشه تو برو استراحت کنم ، شرکت هم نمیخواد بری من دارم میرم ، مهران هم از امروز میاد سر کار . 

من : ممنون ، من سوپ براشون درست کردم و یک ساعت و نیم پیش با داروها دادم خوردن پس لطفا بگین ماری خانم برای ناهارشون درست کنه . 

بابا : باشه بهش میگم ، تو هم برو بخواب . خداحافظ . 

من : باشه حتما ، خدانگهدارتون . 

باران ساعت 9 کلاس داشت . میدونستم که نمیتونه خودش بیدار بشه و باید کسی بیدارش کنه ، ساعت هم اگر بزاره پامیشه خاموش میکنه دوباره میخوابه . باران رو بیدار کردم و بهش گفتم که بهزاد اینجور شده و با بیمارستان هم تماس گرفتم و از مسئول مربوطه که دوست ارمیا بود خواهش کردم براش مرخصی رد کنه و کسی رو جایگزینش کنه . بعد از اینکه کلی به ماری خانم سفارش کردم حواسش به داداشام باشه رفتم گرفتم خوابیدم . 

بهزاد و ارمیا دو روز بعد حالشون خوب شد و بازم شدند دوستای خوب سابق . یک هفته بعد از شب خواستگاری ارمیا همه تو خونه ما جمع شدیم و تاریخ عروسی ها رو تعیین کردیم . ما دخترا میگفتیم با هم باشه ولی پسرا و بابا مخالفت کردند البته بد هم نشد ، آخه چهار عروسی تو یه روز ؟؟؟؟ 

چون مدارک من آماده نبود پس ازدواج من و پارسا نمیتونست زودتر از چهار ماه بعد برگزار بشه . ارمیا پیشنهاد داد که صبر کنه و عروسی من و ارمیا یک روز باشه ولی من گفتم دوست دارم برادر بزرگترم زودتر از من ازدواج کنه و پارسا هم میگفت اینجور بهتره چون ظاهرا ارمیا و مانیا خیلی ساله همو دوست دارن و خیلی صبر کردند و حالا دیگه نیازی نیست برای من هم چهار ماه صبر کنن ، پس بیستم مارچ که میشد 30 دی ماه ، یعنی تقریبا دوماه دیگه برای عروسی ارمیا و مانیا تعیین شد . از اونجایی که باران و بهزاد دوقلو بودن پس تصمیم گرفتن عروسیشون هم مثل همه کارهاشون مشترک باشه ، تاریخ 10 آوریل _ 20 بهمن هم برای عروسی بهزاد و باران تعیین شد .

**********************************

امروز عروسی داداش گلم ارمیاست . عروسی توی یکی از بهترین و مجلل ترین تالار های شهر برگزار میشه . خیلی دوست داشتیم توی باغ باشه ولی با توجه به هوای سرد و برفی این موقع سال ، قرار شد عروسی توی تالار باشه . برای امشب بابا سنگ تمام گذاشته و هر کسی رو که به نوعی میشناستش رو دعوت کرده . 

برای آرایش عروس از همان آرایشگاهی که برای نامزدی من اومدن وقت گرفته بودیم و از صبح چند آرایشگر ماهر تو خانه مهران و مانیا مشغول کار بودند . از اونجایی که خواهر داماد هستم و همه کارها زیر نظر خودمه پس نمیتونستم برم خونه مهران و از خدمات آرایشگر ها استفاده کنم پس با آرایشگاه هماهنگ کردم که یه آرایشگر هم بفرستند خونه ما ، ولی باران و ساناز رفتند پیش مانیا . پارسا و بهزاد هم قرار شد به ارمیا برسند . بابا میخواست برگزاری جشن رو به یکی از شرکت های معروف بسپاره ولی مخالفت کردم و گفتم میخوام همه کارهای عروسی داداشمو رو خودم انجام بدم . ارمیا با شنیدن تصمیمم خیلی خوشحال شد .

صبح زود بیدار شدم و شلوار جین با یک پلیور آستین سه ربع پوشیدم و رفتم بیرون تا کارهای اولیه رو انجام بدم . تا ساعت 11 دور خودم چرخیدم و دستور دادم و ایراد گرفتم و همه چیز رو چند دوری چک کردم . 

رأس ساعت 11 آرایشگرم رسید ، بهش سلام کردم و از ماری خانم خواهش کردم که راهنمایش کنه اتاقم تا وسایلشو آماده کنه . همون موقع مهران سر رسید . خدا رو به خاطر حضور به موقع مهران شکر کردم و کارها رو سپردم دستش و خودم دویدم بالا . خدا رو شکر مهران اومد وگرنه من با این همه کار نمیرسیدم بیام بالا و باید با شلوار جین و موهای پریشون که به زور با کلیپس جمعشون کرده بودم میرفتم عروسی برادرم . 

سریع یه حمام 10 دقیقه ای رفتم و بعد از پوشیدن لباسم نشستم زیر دست آرایشگر و ازش خواهش کردم با آخرین حد سرعتش کار کنه . لباس امشبم یه لباس ماکسی سورمه ای رنگه که روی یه سرشونش بند نازکی داره و طرف دیگرش دکلته است . لباس تا پایین تنگه ولی تا زانوی راست برای راحت راه رفتن چاک داره . چاکشم طوریه که پای راستم تا زانو مشخصه . 

آرایشگر با مهارت تمام موهامو پیچید و جمعشون کرد . با اینکه مدل نیمه جمع و نیمه باز بیشتر بهم می اومد ولی خواستم همه موهامو جمع کنه چون مطمئنن امروز خیلی حرکت خواهم کرد و اونجور گرمم میشد و قیافم به میریخت . 

بعد از تقریبا دو ساعت کار آرایشگر تمام شد . تو آینه نگاهی به خودم انداختم ، واقعا خوب کار کرده بود . آرایش بی رنگی که روی چشمام انجام داده بود به رنگ چشمام میاومد . بعداز تشکر از آرایشگر کفاشامو پوشیدم و باری دیگر برای بدرقه آرایشگر از ماری خانم کمک خواستم و خودم رفتم پایین . 

بعد از اطمینان از مرتب بودن همه چیز رفتم اتاق ارمیا . بعد از در زدن وارد شدم و با دیدن ارمیا تو اون تیپ دامادی ناخودآگاه دوباره گریم گرفت ، ارمیا هم مثل من بغضش گرفته بود . پارسا و بهزاد با دیدن ما دوتا با چشمای اشکی رفتن بیرون و تنهامون گذاشتن تا کمی ابراز احساسات کنیم . بعد از ربع ساعت که کلی قربون صدقه ی ارمیا رفتم و براش دعا کردم رضایت دادم و اومدیم بیرون . 

ارمیا ساعت سه با لیموزینی که یک هفته پیش طرح تزیینشو انتخاب کردم و صبح کلی سر درست تزیین شدن و به موقع آماده شدنش حرص خوردم ، رفت دنبال مانیا . 

عقد ساعت 4 توی خونه ما تو جمع نزدیکان انجام شد و بعد از اون ارمیا و مانیا رفتن آتلیه برای عکس گرفتن . بابا و پارسا هم همراهشون رفتند . من و مهران هم رفتیم تالار برای هماهنگی های لازم برای ورود عروس و داماد . 

ده دقیقه پیش پارسا تماس گرفت و گفت که از آتلیه راه افتاند و منم بعد از هماهنگی با مهران رفتین دم در تالار برای پیشواز . 

ارمیا خیلی شیک از لیموزین پیاده شد و در سمت مانیا رو باز کرد و کمکش کرد پیاده بشه و بعد از کمک کردن به مانیا در صاف کردن لباسش بازوشو طرف مانیا گرفت و با هم وارد شدند . اولین نفرات من و مهران جلو رفتیم و تبریک گفتیم و بعد از ما هم بقیه مهمانها . با مهران یه گوشه ایستادیم تا تبریک ها تمام بشن . نمیدونم چرا ولی بازم گریه ام گرفت ، کمی بعد دستی جلوم گرفته شد ، نگاه کردم دیدم مهرانه که میخواد بهم دستمال بده ، در کمال تعجب چشمای مهران هم اشکی بود ، پس انگاری گریه کردن تو عروسی خواهر یا برادر عادیه . دستمال رو گرفتم و تشکر کردم .

تقریبا یک ساعت و نیم بعد از اومدن عروس و داماد مراسم بریدن کیک انجام شد و ساعت 10 شب هم شام سرو شد . برای خانواده و نزدیکان دو میز کنار میز عروس و داماد آماده کرده بودیم که من و بابا و پارسا به همراه عمه پریسا و دخترش نازنین و پسرش نیما و شوهرش سر یک میز نشستیم و مهران و باران ، بهزاد و ساناز به همراه خاله و شوهر خاله مهران و مانیا سر میز دیگر نشستند.

بعد از شام آهنگ ملایمی توسط گروه موسیقی معروفی که بابا مخصوص امشب دعوتشون کرده بود نواخته شد و از عروس و داماد برای رقص دعوت شد . چراغ های سالن خاموش شد و تنها پرژکتوری که روی ارمیا و مانیا حرکت میکرد روشن موند . اواسط آهنگ بود که خواننده از زوج های همراه هم برای رقص دعوت کرد . منظور از زوج های همراه ، من و پارسا ، مهران و باران ، بهزاد و ساناز بود . چهار زوج تا پایان آهنگ آهسته رقصیدیم و آهنگ بعدی همه اومدن تو پیست برای رقص .

تا ساعت 1 شب کلی رقصیدیم و شادی کردیم . بین رقص ما چهار زوج شریک رقصامونو مدام با هم عوض میکردیl ، حتی یه سری بهزاد شیطنتش گل کرد و به جای اینکه جای باران رو که با خودش میرقصید رو با من که با ارمیا میرقصدیم عوض کنه جای خودشو با من عوض کرد و شروع کرد با ارمیا رقصیدن . با این حرکتش کسایی که نزدیکمون بودند کلی خندیدند . 

ساعت دو بعد از بدرقه مهمانها ، بابا ارمیا و مانیا رو دست به دست داد و براشون دعای خیر کرد و آرزوی خوشبختیشونو کرد و بعد از اون ارمیا و مانیا رفتند فرودگاه تا بروند پاریس برای ماه عسل . 

**********************************

با رفتن ارمیا از خونه سر و صدای خونه کم شده . دیگه ارمیا اینجا نیست که صبح ها بیاد مزاحم خوابم بشه و منم سرش غر بزنم . جای شیطنت هاش خالی شده ، البته نه کامل ، خانه ارمیا خانه کناری خونه ماست و همسایه هستیم . بعضی شب ها وقتی یادم به شبهایی میافته که تا نصفه شب صحبت میکردیم و بعدش هم پیش هم میخوابیدیم دلم میخواد همون موقع برم خونشون و مانیا رو بفرستم اتاق مهمان و خودم پیش داداشم بخوام که البته دو باری این خباثتم زیادی بالا رفته و این کارو کردم البته نه اینکه مانیا رو بیرونش کنیم ، مانیا دختر واقعا فهمیده ای هست و خودش تنهامون گذاشت . من و ارمیا تازه همدیگرو پیدا کردیم و جدایمون به این زودی اونم برای مایی که تو سه ماه به اندازه بیست و دو سال دوریمون صمیمی شدیم سخته و اینو مانیا و پارسا هم درک میکنن . دو شب که خانه ارمیا موندم مانیا بیچار مجبور شد رخت خواب ها رو از رو تخت جمع کنه و بیاره پایین . یک شب هم مانیا و ارمیا تصمیم گرفتند به زندگی مجردیشون برگردند ، مانیا رفت پیش مهران و ارمیا هم اومد خونه خودمون . اونشب با ارمیا تا ساعت 4 بیدار بودیم و میخندیدیم غافل از اینکه صدامون بابا رو عاصی کرده . صبح هم که خوابمون می اومد بابا در کمال بیرحمی ساعت هشت بیدارمون کرد تا بریم سرکار . 

امروز عروسی بهزاد و ساناز و باران و مهرانِ ، از اونجایی که تعداد مهمان هاشون زیاد نیست پس قراره عروسی تو خونه ما برگزار بشه . بازم من مسئول همه چیز شدم و از صبح دارم حرص میخورم . سر هر چیز یک دوری غر زدم . پارسا رفته کمک مهران و ارمیا هم کمک بهزاد . آرایش عروس ها تو خانه ارمیا و مانیا انجام میشه ، از اونجایی که خانه ارمیا و مانیا ، خانه کناریمونه پس ایندفعه نیازی به آرایشگر جدا نیست . تا ظهر همه چیز رو آماده کردم و بعد از حمام دویدم اونجا . وقتی رسیدم باران و ساناز تازه لباس هاشونو پوشیده بودند و نشسته بودند برای درست کردن مو . لباس هردوشون یک شکل بود . منم بعد از پوشیدن لباسم خودمو به آرایشگر ها سپردم . ساعت سه و نیم کار هر چهار تامون تمام شد و شروع کردیم به عکس گرفتن . کلی عکس تو ژست های مختلف تو باغ خانه که مثل باغ خانه خودمون بود گرفتیم . ساعت 4:10 دقیقه داماد ها که کت و شلوار اونها هم یکی بود اومدن دنبال عروس ها . وقتی بهزاد با اون تیپ دامادیش اومد تو من بازم گریه ام گرفت ، کلی قربون صدقه اش رفتم و بهزاد هم به قول خودش توجه خونش حسابی رفت بالا و حالش اومد سرجاش . بهزاد و مهران همراه عروس خانم ها راهی خانه ما شدند . من و مانیا هم که کسی نیاومده بود دنبالمون پس همدیگرو تا خانه ما همراهی کردیم . 

بعد از عقد یکی یکی رفتیم پیششون و تبریک گفتیم و هدیه اشون رو دادیم و بعد هم هشت نفری رفتیم برای رقص . موقع رقص یک لحظه نگاهم به سمت در افتاد که دیدم فرهاد وارد شد . هر چی پشت سرش نگاه کردم کسی نبود و فرهاد تنها اومده بود . 

آروم زیر گوش پارسا گفتم : پارسا بابای بهزاد و باران اومد ، بیا بریم پیشش . 

پارسا سرشو به معنی باشه تکون داد و با هم رفتیم پیش فرهاد که داشت پالتوش رو تحویل خدمتکار میداد . 

من : سلام ، خوش اومدین . 

پارسا : سلام . 

فرهاد خیره نگاهم کرد و لبخندی زد و گفت : سلام ، ممنون . 

من : بفرمایید از این طرف . 

به اتفاق به طرف میزی که برای نزدیکان تدارک دیده بودیم رفتیم . 

فرهاد قبل از اینکه بشینه از پارسا خواهش کرد تنهامون بزاره . 

فرهاد : نمیدونم بهزاد چه برخوردی با اومدنم میکنه ، ولی دلم میخواست تو عروسی بچه هام باشم . 

من : خوب کاری کردین اومدین ، هرچقدر هم که با ازدواجشون مخالف باشین ولی بودن پدر و مادر تو عروسی آرزوی هر کسیه .

فرهاد : ولی وقتی بهزاد اومد کارت عروسی رو بده گفت دعوتمون میکنه چون آقا پدرام بهش گفته این کارو بکنه و اونم بخاطر احترامی که نسبت به آقا پدرام داره این کارو کرده . 

من : بهزاد دلش بدجور شکسته ولی دلش پاکه مطمئنن از حضور شما خوشحال میشه . 

فرهاد : وقتی بهزاد گفت که پدر تو ساناز رو براش خواستگاری کرده و برای خواستگاری باران هم از پدر تو به عنوان بزرگتر خواهش کردند حضور داشته باشه دلم گرفت ، تمام مخالفت های من به خاطر نسترنه ، در مورد ساناز بهش حق میدام ولی مهران نه . غرور نسترن نمیذاشت که مهران رو قبول کنه و همین غرورش هم باعث شد که نتونم دختر مورد علاقه پسرمو براش خواستگاری کنم و دخترم هم برای دادن جواب مثبت از کس دیگری اجازه بگیره . غرور نسترن نذاشت که برای بچه هام عروسی بگیرم و مجبور شدم با کارت دعوت به عروسی بچه هام بیام . 

اشک تو چشمای فرهاد جمع شده بود ، دلم براش سوخت . تو تمام این سالها چیزی جز مهربونی ازش ندیده بودم . فرهاد همیشه آروم و متین بود و سعی میکرد به تصمیمات دیگران احترام بزاره .

دستمو گذاشتم روی دست فرهاد و گفتم : خودتونو ناراخت نکنین ، چیزیه که شده ، دل بهزاد و باران رو بدجور شکوندین ، نسترن با بچه هاش خیلی بد کرد ، بابام خیلی با باران صحبت کرد تا قبل از ازدواج بیاد پیش نسترن ولی باران زیر بار نرفت . 

فرهاد : امروز هم هر کاری کردم نه نسترن قبول کرد بیا نه بهناز . 

من : ناراحت نشین ، ولی همون بهتر که نیومدن ولی اومدن شما خیلی خوبه باران و بهزاد مطمئنم خیلی خوشحال میشن . الان میرم بهشون میگم اینجایین . 

فرهاد لبخندی زد و منتظر شد . رفتم دست پارسا رو گرفتم و رفتیم پیش بقیه که داشتند میرقصیدن و شروع کردیم رقصیدن . 

پارسا : چی شد ؟ چی میگفت ؟ 

من : هیچی ، داشت میگفت که میترسه بهزاد از اومدنش ناراحت بشه . 

پارسا : نه بابا ! بهزاد کینه ای نیست ، خیلی هم خوشحال میشه . 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

من : منم همینو گفتم ، حالا هم بیا نزدیکشون بشیم میخوام یه جور بهشون بفهمونم باباشون اومده تا برن پیشش . 

با پارسا همونطور که می رقصیدیم رفتیم نزدیکشون . بهزاد داشت زیر گوش ساناز پچ پچ میکرد . آروم زدم کنار پاش تا متوجه ام بشه . 

بهزاد : چیه ؟ چرا مزاحم نجوای عاشقانمون میشی ؟

من : جناب عاشق یه لحظه حواستونو بدین به من کارتون دارم . 

بهزاد : ببین پارمی از الان داری خواهر شوهر بازی در میاری و میپری وسط زندگیمون . 

من : جوابتو بعد میدم فعلا کارت دارم . دو دقیقه لطفا جدی شو . 

بهزاد : باشه ، بگو . 

من : داداش میخوام یه چیزی بهت بگم ولی انتظار دارم مثل همیشه منطقی برخورد کنی و رفتار درستی که ازت انتظار میره رو داشته باشی . 

بهزاد : داری نگرانم میکنی پارمی . چیزی شده ؟ 

من : نه ! چیز بدی نشده .

بهزاد : پس چی ؟ 

من : بابات اینجاست . 

بهزاد یهو دست از رقصیدن کشید و صاف ایستاد .

بهزاد : بابا اینجاست ؟ کو ؟ 

من : سر میز مخصوص نشسته ، با باران برین پیشش . 

بهزاد اومد چیزی بگه که ساناز گفت : برو بهزاد ، اون باباته . 

بهزاد کمی نگاهم کرد و بعد رفت سمت باران و کمی باهاش صحبت کرد و بعد دستشو کشید و رفتند پیش فرهاد ، من ، پارسا ، ساناز ، مهران ، ارمیا و مانیا هم رفتیم سر میز عروس و داماد و همراه ها و با استرس منتظر بهزاد و باران شدیم . 

بهزاد و باران کمی با فرهاد صحبت کردند تا اینکه باران شونه هاش شروع کرد لرزیدن و کمی بعد هم خودشو تو بغل باباش انداخت ، بهزاد هم دستشو گذاشت رو شونه پدرش و خم شد شونشو بوسید . همه از دیدن این صحنه لبخند رو لبامون نشست . 

کمی بعد مهران و ساناز هم بهشون پیوستن و فرهاد هردوشونو بوسید و بهشون تبریک گفت . من که دیدم اوضاع جوری نیست که دوباره برقصیم گفتم کیک رو بیاورند تا مراسم بردین کیک رو انجام بدیم . 

حالا لبخند ها و شادی های باران و بهزاد عمیق تر شده بودند . فرهاد بهشون دلیل مخالفتشو گفته بود و بهشون گفته بود که دیگه مخالف نیست و آرزوی خوشبختیشونو داره . 

جشن تا ساعت 1:30 ادامه داشت . بعد از بدرقه کردند مهمانها تنها شدیم . فرهاد اول از بابام تشکر کرد که بهزاد و باران رو تنها نذاشته و کمکشون کرده و چنین عروسی خوبی براشون گرفته . بابا هم همون جوابی که به بهزاد داده بود رو داد ، اینکه وقتی بهزاد برای من برادره پس برای اون هم پسره .

بابا به هر دو زوج بلیط اقامت دو هفته ای در میامی ( فلوریدا ) به عنوان ماه عسل کادو داد . فرهاد هم بعد از دست به دست دادن عروس ها و داماد ها و دادن هدیه اش که سرویس طلا برای عروس ها و دو گردنبند مردانه و دو ساعت شیک برای داماد ها بود رفت ، ارمیا هم عروس و داماد ها رو رسوندشون فرودگاه برای رفتن به ماه عسل مشترکشون . 

**********************************

مدارک من زودتر از آنچه انتظار داشتیم آماده شد . دقیق یازده روز بعد از عروسی بهزاد و باران وکیل بابا تماس گرفت و گفت مدارک من آماده است و کارهای اقامتم رو هم درست کرده و تونسته برام اقامت دائم بگیره . تاریخ عروسی من و پارسا با توجه به زمان آماده شدن مدارکم تعیین شده بود و وقتی مدارکم زودتر آماده شد ارمیا پیشنهاد داد عروسی رو زودتر بگیریم ولی بابا مخالفت کرد و گفت که برنامه ای دیگر دارد . و همه رو امشب دعوت کرده خونمون . 

ساعت 5 عصر بود و منم تو دفترم داشتم حسابای سالیانه رو بررسی میکردم . یک هفته ای میشد که داشتم همه چیز رو چک میکردم و سرم واقعا شلوغ شده بود . حتی تو این یک هفته یک بارم با پارسا بیرون نرفتم ، فقط اون دو بار اومده شرکت تا ناهار رو با هم باشیم ، اونم تو دفتر من ناهار خوردیم .مهران هم تازه دیروز برگشته سر کارش و هنوز نصف کارهاش دست منه . 

داشتم ارقام یکی از فاکتور ها رو چک میکردم که در زدند . 

من : بفرمایید .

در باز شد و مهران نصفه اومد تو و گفت : بریم ؟ 

از حرکتش خنده ام گرفت ، این عادت نصفه وارد شدن رو من مُد کردم . وقتی مهران دید دارم گیج نگاهش میکنم اومد و در و بست .

مهران : هنوز کار داری ؟ 

من : بله چطور مگه ؟

مهران : خسته نباشی ، فکر کنم یادت رفته پدرام همه رو امشب دعوت کرده خونتون و کارمون داره . 

با کف دست زدم رو پشیونیم و گفتم : وای ! به کل یادم رفته بود ، این فاکتوره حواسمو پرت کرده بود . 

مهران : اشکال نداره ، حالا که یادت انداختم . اون چه فاکتوریِ؟

من : فاکتور فروش شرکت (...) ، مال فروش سه ماه پیشه ، ولی ارقامشو هر جور محاسبه میکنم جور در نمیاد ، یکی از چکاشون هم بیست روز دیگه پاس میشه میخوام مطمئن شم اشتباهی نشده . 

مهران : بده ببینم .

فاکتور رو به همراه پوشه مدارک برگردوندم طرف مهران و خودم تکیه دادم به پشتی صندلیم و شروع کردم به ماساژ شقیقه هام ، سرم داشت منفجر میشد . 

چند دقیقه مهران مدارکو بررسی کرد و با اخم گفت : پس گزارش حسابداری کجاست ؟؟؟ 

من : گزارش حسابداری ؟ من چیزی ندیدم . 

مهران : این معامله رو یادمه ، پنج ماه پیش باهامون قرارداد بستن و درخواست مقدار بالایی مواد اولیه داشتن که از فرانسه براشون وارد کردیم ولی مقداری از جنس ها خراب بودن و اونا هم برگشت زدن ، ما هم خواستیم همون مقدار رو دوباره براشون وارد کنیم که گفتم فعلا نمیخوان ، پس قرار شد هزینه ای که برای اجناس خراب داده بودن تو سفارش بعدیشون حساب بشه . اینم مدارک سفارش بعدیشونه که سه ماه پیش دادن و ما هم اون مقداری که بهشون بدهکار بودیم رو از پرداختی این سریشون کسر کردیم . ولی باید گزارش حسابداری که درباره میزان بدهی و کسری اون از پرداختی این سری باشه ، تو پرونده باشه . 

من : فکر نکنم الان حسابدار شرکت اینجا باشه ، فردا باید ازش توضیح بخوایم . 

مهران : باشه ، من فردا به این موضوع رسیدگی میکنم .

من : ممنون . 

مهران : خواهش میکنم ، بریم ؟ 

من : باشه بریم ولی باران چی ؟ صبر کن به پارسا هم زنگ بزنم . 

مهران : نمیخواد زنگ بزنی ، پارسا نیم ساعت پیش باهام تماس گرفت گفت گوشیت خاموشه ، گفت جلسه اش طول میکشه ، خودش بعدأ میاد . باران هم خونه بهزاده ، با اونها میاد . حالا بریم ؟ 

تازه یادم افتاد که ظهر شارژ گوشیم تمام شده و خاموش شده . 

من : بریم .

وقتی رسیدیم فقط ارمیا و مانیا اومده بودند . با خوشحالی دویدم سمت ارمیا و محکم بغلش کردم و دو تا ماچ حسابی هم از گونه اش کردم . خیلی دلم براش تنگ شده بود ، آخه یک هفته ای میشد برای یک سمینار رفته بود سویئس . 

ارمیا یه دور منو چرخوند و بعد از چند بار بوسیدن گونه ام گذاشتم پایین . 

ارمیا : سلام خواهر کوچولوی گلم ، دلم برات تنگ شده بودم . 

من : وای ... سلام داداشی ! نمیدونی من چقدر دلم برات تنگ شده بود. یه هفته گذاشتی رفتی نگفتی که یه خواهر دارم که دلش برام یه ریزه میشه ؟؟؟؟ 

ارمیا نشست رو مبل و منو نشوند رو پاش و بغلم کرد و گفت : داداشی قربون اون دل کوچیکت بشه . همون روز دوم از رفتنم پشیمون شدم ولی دیگه نمیتونستم برگردم . 

من : اشکال نداره ، به جاش امشب نمیزارم بری ، باید پیشم بمونی . 

ارمیا : هر چی خواهر کوچولوم بگه ! 

همون موقع بابا اومد نشست رو مبل همیشگیش و به شوخی سرشو با تأسف تکون داد و گفت : اینارو باش ، دختر مگه بچه 5 ساله ای که اینجور میشینی رو پا برادرت ؟ بیچاره مانیا و پارسا چی میکشی از دست شما دو تا . ببینم ارمیا تو وقتی رسیدی به زنت هم این همه ابراز دلتنگی کردی ؟ 

ارمیا موزی خندید و گفت : دلتنگی از مانیا رو یه جوره خوبی ابراز کردم ، کلا فرق داشت . 

مانیا لبشو گزید و با خجالت سرشو انداخت پایین . منم که نمیتونستم آزادانه بخندم سرمو فرو کردم تو سینه ارمیا و زدم زیر خنده . 

بابا : خیلی بی حیای ارمیا . 

ارمیا : خب شما پرسیدین منم جواب دادم دیگه . 

از تکون خوردن سینه ارمیا معلوم بود اونم داره میخنده .

یکم با بابا صحبت کردیم که یکی از دوستان بابا اومد دیدنش و با هم رفتند کتابخانه . من و ارمیا هم مانیا و مهران رو که گرم صحبت شده بودند رو پیچوندیم و رفتیم تو باغ جای همیشگیمون زیر اندازمونو پهن کردیم و نشستیم به صحبت کردن . 

دو ساعتی بود که داشتیم میگفتیم و میخندیدیم که صدای پارسا اومد . برگشتیم دیدیم پارسا دستاشو زده به کمرش و طلبکار ایستاده بالا سرمون .

پارسا : شما دو تا دوباره اینجایین ؟ 

بعد بلند داد زد : بیاین تو باغ ، اینجان !

بعد از چند لحظه مهران و مانیا و بابا همراه بهزاد و باران و ساناز با صورت های نیمه خشمگین اومدن بیرون .

من : چی شده ؟ 

بابا : شما دو تا چرا یهو غیبتون زد ؟ کل خونه رو دنبالتون گشتیم . 

پارسا : من که گفتم هر وقت این دو تا گم بشن باید تو باغ دنبالشون بگردین !

بابا : چرا موبایلاتونو با خودتون نیاوردبن ؟ 

ارمیا : آخه فکر نمیکردیم دنبالمون بگردین ، شما که میدونستین من و الهه عصر ها دوست داریم بیایم اینجا . 

بابا : خیلی خب بیاین بریم داخل کارتون دارم . 

بعد از جمع کردن زیر اندازمون همگی رفتیم داخل و نشستیم . ماری خانم هم برای همه شربت اورد و تنهامون گذاشت . 

بابا : امشب از همتون خواستم بیاین اینجا چون یه پشنهادی دارم . آقا فرهاد بعد از شب عروسی باهام تماس گرفت و گفت منصور سالاری و خانومش نگران اینن که ما ازشون شکایت کنیم و میخوان بدونن آیا قصد این کارو داریم یا نه ؟ من و ارمیا قبلا با الهه درباره این موضوع صحبت کرده بودیم و تصمیم گرفتیم مجازاتشونو به خدا بسپاریم و فراموششون کنیم چون الهه نمیخواست دوباره باهاشونو رو به رو بشه . از این رو به آقا فرهاد گفتم ما ازشون شکایت نمیکنیم فقط محل دفن شدن آنا رو بهمون بگن . آقا فرهاد هم بعد از پرسیدن محل ، تقریبی قبر آنا رو بهم گفت . حالا دوست دارم با ارمیا و الهه بریم ایران و از اونجایی که میدونم دوست دارین گروهی سفر کنین و این سفر هم فقط برای رفتن سر خاک آنا نیست و من تصمیم به یه ایرانگردی کوچیک بعد از این همه سال رو دارم پس گفتم پیشنهاد سفر دو هفته ای گروهی به ایران رو بدم . 

همه با پیشنهاد بابا موافقت کردند و قرار شد چهار روز دیگه بریم ایران . من بعد از پرسیدن برنامه سفرمون هتل ها رو رزرو کردم ، ارمیا هم رفت سراغ بلیط ها ، پارسا و بهزاد هم رفتن دنبال خرید های مورد نیاز . 

**********************************

قرار شد اول بریم تهران و بریم سر خاک مامان و دو روز بعد بریم همدان و سه روزی اونجا بمونیم . به اصرار من قرار شد چهار روزی هم بریم شیراز . نمیدونم چرا ولی دلم میخواست دوباره برگردم به شهری که توش بزرگ شدم ، از طرفی هم شیراز پر از جاهای دیدنیِ و من دلم میخواد همشونو به ارمیا و بابا نشون بدم ، دوست دارم با ارمیا هم به همه ی جاهای دیدنی شیراز برم . بعد از شیراز قرار شد بریم کیش و قشم و روز چهاردهم هم برگردیم تهران چون روز پانزدهم پرواز داریم .

از آمریکا پرواز مستقیم به تهران نبود ، برای همین اول میرفتیم دبی ، دو ساعت اونجا توقف داشتیم و از اونجا به سمت تهران میرفتیم . 

پروازمون برای صبح ساعت 9 بود و ما ساعت 7 باید تو فرودگاه میبودیم . شب قبلش همه خانه ما جمع شدیم تا صبح با هم حرکت کنیم . 

دیشب من و ارمیا و بهزاد رو یه تخت خوابیده بودیم ، آخه نه اینکه خونمون تخت نداشت برای همین سه نفری رو تخت من بیچاره خوابیدیم . دیشب از صدقه سری بهزاد و ارمیا که شوخیشون گرفته بود تا ساعت 2 بیدار بودیم و در آخر هم به نتیجه ای نرسیدیم عاقبتشم شد این که هر سه رو تخت من خوابیدیم . من که هیچی مجردم فعلا ولی بیچاره مانیا و ساناز که هر کاری کردن شوهر های محترمشون از خر مبارکشون پایین نیومدن اونا هم شیک رفتن تو اتاق ارمیا و اتاق سابق بهزاد خوابیدن و این دو تا رو هم راه ندادن و از اونجایی که با توجه به نبود اتاق آماده دیگه ای جایی برای خواب نبود پس من دوباره مهربون شدم و تختمو با داداشام تقسیم کردم .

صبح ساعت 5 ارمیا بیدار باش زد ، بیچاره ماری خانم هم باهامون بیدار شد و صبحانه ای سبک برامون آماده کرد . 

دیشب آخر شب قبل از خواب دوش گرفته بودم چون میدونستم امروز صبح همه به حمام نیاز خواهند داشت و ما تو خونه امون 9 تا حمام نداریم و باید کلی معطل شم برای همین من و باران دیشب قبل خواب دوش گرفتیم . 

لباسامو پوشیدم و رفتم جلوی آینه تا موهامو جمع کنم که بعد از یه دور کنده شدن در اتاقم از جاش و بفرمایید  گفتن من بهزاد و ارمیا در حالی که هر دو آماده بودند وارد اتاق شدند . 

من : سلام و صبح بخیر به داداشای گلم . 

ارمیا اومد گونمو بوسید و گفت : سلام خواهر کوچولوی خودم ... صبح زود تو هم بخیر .

بهزاد هم جوابمو داد و هر دو رفتن سراغ چمدون و ساکم تا ببرنش پایین . تا بهزاد و ارمیا وسایلم رو بردن پایین منم موهامو یه سشوار سرسری کشیدم و همه رو با کش بستم و بعد از یه آرایش کوچولو رفتم پایین . 

بعد از خودن صبحانه پسر ها وسایل رو گذاشتن تو ماشین و به سمت فرودگاه راه افتادیم . پروازمون تأخیر داشت و حدود سه ربعی الاف شدیم . وقتی سوار شدیم مهماندار از روی بلیطامون صندلی هامونو نشونمون داد و نشستیم . تو طول پرواز من و باران حالت تهو داشتیم . ارمیا بهمون قرص داد و ما هم تقریبا بیشتر پرواز رو خواب بودیم . 

بعد از تحویل گرفتن بارمون ، از فرودگاه امام خمینی تهران خارج شدیم و از اونجا با تاکسی های فرودگاه رفتیم هتل . 

من برای دو روز پنج تا اتاق رزرو کرده بودم . من و بابا ، بهزاد و ساناز ، باران و مهران ، مانیا و ارمیا ، پارسا هم که مجبور بود تنها یک اتاق داشته باشه . 

یک ساعتی استراحت کردیم و بعد رفتیم کافی شاپ هتل قهوه خوریم و بعد رفتیم سر خاک مامان . فرهاد آدرس دقیقی بهمون نداده بود . انگار منصور و نیلوفر هم دقیق یادشون نبود که مامان رو کجا خاک کردن . بعد از رسیدن به بهشت زهرا رفتیم قسمت قطعه های قدیمی و دنبال قبری که زیر دو درخت کاج باشه گشتیم . قبر های قدیمی زیادی اونجا بود که معلوم بود سالهاست کسی سرشون نیومده . 

داشتیم با پارسا سعی میکردیم نوشته ی روی یه قبر قدیمی رو بخونیم که بهزاد صدامون زد . 

بهزاد : بیاید ، پیداش کردم . فکر کنم این باشه . 

همه رفتیم سر اون قبر . درست بود . یه قبر قدیمی که فقط دو چیز روش نوشته شده بود . " آنا فرزانه " " وفات ..13 " بهزاد علف های هرزی که روی قبر رو گرفته بودند رو سریع با دست کند و با دست سنگها و خاک های روی قبر رو کنار زد و پا شد شیشه آبی که اورده بودیم رو داد دست ارمیا و آروم تو گوشش چیزی گفت . ارمیا آروم رفت نشست کنار قبر و آب شیشه رو ریخت روش و شستش . بهزاد ، باران ، ساناز ، پارسا ، مانیا و مهران اومدند جلو برای مامان فاتحه خوندند و ازمون دور شدند تا راحت باشیم . 

بابا که تا اون لحظه ساکت یه گوشه ایستاده بود آروم نشست کنار قبر و چند لحظه بعد شونه هاش شروع به لرزیدن کردند . ارمیا هم که از همون لحظه که قبر رو داشت میشست بغض کرده بود شروع کرد گریه کردن . منم که از همون اول که قبر مامان رو پیدا کرده بودیم داشتم اشک میریختم ، با دیدن گریه بابا و ارمیا گریم شدت گرفت و رفتم نشستم کنار بابا و ارمیا . 

بابا : بالاخره اومدم آنا ، بعد از این همه سال اومدم ، بعد از این همه سال جاتو بهم گفتن . آنا منو به خاطر این تنهایی طولانی ببخش ، ببخش تو این سالها تنهات گذاشتم . آنا تو رو مثل دخترمون ازم گرفته بودن ولی روزگار الان ما رو بهم رسونده ، ولی تو نیستی آنا ، نیستی که ببینی بچه هامون چه بزرگ شدن ، ولی ما رو میبینی نه ؟ آنا جات خیلی خالیه ! تو این سالها هیچ کس رو نتونستم و نخواستم جایگزینت کنم . آنا ببین ، دختر کوچولومونو ببین ، دخترمون حالا پیش منه ، ببین چقدر شبیه توه .... الهه کوچولوی بابا برگشت پیشمون . آنا ... آنا 

گریه مانع ادامه صحبت بابا شد . بابا دستاشو باز کرد و من و ارمیا رو کشید تو بغلش و هر سه تا یک ساعت گریه کردیم و با مامان حرف زدیم . یکم که آروم شدیم ، من و ارمیا بلند شدیم تا خرما ها رو خیرات کنیم و بابا رو با قبر مامان و با یه شیشه گلاب که بابا میخواست باهاش قبر رو بشوره تنها گذاشتیم . پنج شنبه بود و بهشت زهرا غلغله بود . خرما ها رو خیرات کردیم و برگشتیم پیش بابا که دیدیم هنوز داره با مامان حرف میزنه ، ما هم ترجیح دادیم خلوتشو به هم نزنیم پس رفتیم پیش بقیه که با فاصله زیادی از قبر مامان ایستاده بودند . 

وقتی رسیدیم پیششون بهزاد اومد طرفم و سینی خرما رو از دستم گرفت و از توش یه خرما برداشت و سینی رو داد به ساناز . 

بهزاد دستمو کشید و کنارش رو نیمکتی که اونجا بود نشوندم ، هسته خرما رو در اورد و گرفتش سمت من و گفت : بیا اینو بخور رنگت پریده میترسم قندت بیافته . 

خرما ازش گرفتم و سپاس گذار نگاهش کردم و خرما رو خوردم . بهزاد راست میگفت قندم داشت می افتاد چون کم کم داشتم احساس سستی و سرما میکردم ، بعد از خوردن خرما سرم تکیه دادم به شونه بهزاد و چشمامو بستم و بعد از چند دقیقه حالم بهتر شد . بهزاد به مانیا گفت به ارمیا هم خرما بده چون ظاهرا رنگ اونم پریده بود . 

نیم ساعت بعد بابا درحالی که چشماش حسابی قرمز شده بودند اومد پیشمون و گفت بریم و خودش زودتر از ما رفت سمت ماشین ها . ما هم رفتیم سر قبر مامان و فاتحه خوندیم و برگشتیم هتل . 

هیچ کس حوصله نداشت برای همین برای شام نرفتیم پایین و سفارش دادیم و تو اتاق خوردیم . 

روز بعد صبح بابا دوباره رفت سر خاک مامان و خواهش کرد هیچ کدوممون همراهش نریم ولی نمیشد تنهاش بزاریم چون بابا هم مثل من و ارمیا بر اثر هیجان قندش می افتاد . چه وجه تشابه جالبی بینمونه . بهزاد و ارمیا با بابا رفتن به شرطی که هیچ کدومشون از ماشین پیاده نشن و از دور حواسشون به بابا باشه . من چون سردرد داشتم موندم هتل و پارسا هم موند پیشم . مهران هم با مانیا و باران و ساناز رفتن تا تو شهر یه دوری بزنن . 

پارسا یکم سرمو ماساژ داد که دردم ساکت شد . ساعت یازده و ربع بود که بابا و بهزاد و ارمیا برگشتند و بابا گفت شفارش یک سنگ قبر جدید رو برای قبر مامان داده و رفت اتاق تا استراحت کنه و منم هم محترمانه بیرون کرد چون میخواست تا ناهار تنها باشه . منم رفتم اتاق ارمیا و مانیا . یکم بعد بقیه رسیدند و ساعت 12:30 هم بابا رو صدا کردیم و رفتیم ناهار . بعد از ناهار هر کس رفت اتاقش تا استراحت کنه . 

بعد از ظهر همگی رفتیم بیرون . از اونجایی که ما دختر ها فقط همون مانتو های تو تنمونو داشتیم که اونم همون چند تایی بودن که با خودم برده بودم ، پس رفتیم مرکز خرید چون طبیعتأ نمیشد دو هفته با یک مانتو سر کرد . بابا هم دیگه مثل صبح گرفته نبود و مثل همیشه باهامون شاد بود . 

من و باران چون قبلا تهران می اومدیم و همیشه هم با بهزاد تو این بازار ها چرخ میزدیم پس کمی با محیط آشنا بودیم ولی ساناز و مانیا که تا حالا ایران نیومده بودند اوضاعشون دیدنی بود . دختر ها جلوتر راه میرفتیم و مشغول دیدن ویترین ها بودیم و آقایون هم عقب تر مشغول کار موردعلاقشون در حین خرید ، یعنی غر زدن بودن . 

من : ا ! باران این مغازه رو ، یادته آخرین سری که اومده بودیم تهران اومدیم اینجا ؟ 

باران خندید و گفت : آره یادمه ، چه دعوایی بهزاد با اون فروشنده سوسوله کرد . 

با یاد آوری اون روز من و باران و بهزاد خنده امون گرفت .

ارمیا : جریان چی بود ؟

من : یک سال قبل مهاجرت من بود که بهزاد اینا اومده بودن ایران و همگی اومده بودیم تهران چون بابای بهزاد یه کار اداری داشت و بزرگتر ها تصمیم گرفتن همگی بریم که یه تفریحی هم کرده باشیم . اون روز با بهزاد و باران اومده بودیم خرید که من یه مانتو ی خیلی قشنگ تو ویترین مغازه توجه امو جلب کرد و وارد شدیم برای خریدش ، وقتی داشتم تو اتاق پرو مانتو رو میپوشیدم صدای داد بهزاد از بیرون اومد . سریع مانتو خودمو پوشیدم و اومدم بیرون که دیدم بهزاد با فروشنده که یه پسر لاغر مردنی سوسول بود دست به یقه شده و داره یه چیزی رو مجبور میکنه بخوره .

انگار وقتی من میرم داخل بهزاد حواسش میره پی کراوات ها که با صدای باران برمیگرده و متوجه میشه پسره به باران سعی داره شماره بده ، بهزاد هم قاطی کرده بود و داشت پسره رو مجبور میکرد کاغذی که روش شمارش بود رو بخوره . 

ارمیا متعجب گفت : پسره چکار کرد ؟ کاغذ رو خورد ؟ 

من : پس چی ؟ بهزاد مجبورش کرد تا آخرین تکه کاغذ رو بخوره .پسره که دیگه گریه اش گرفته بود مدام خواهش میکرد بهزاد ولش کنه و نگران بود نتونه کاغذ رو هضمش کنه . تازه آخر دعوا معلوم شد پسره فروشنده نیست و مغازه مال باباشه . 

همه خندیدیم و ارمیا هم به بهزاد تبریک گفت . 

من : خب ، حالا بیاین بریم داخل ، مانتو های تو ویترینش خیلی قشنگن . 

همه موافقت کردند و وارد شدیم . با دختر ها رفتیم سمت مانتو ها ، بهزاد و ارمیا هم اومدن نظر بدن ، پارسا و بابا هم رفتن قسمت کراوات ها و کمربندها . 

یه مانتوی کرم رنگ که تا کمر تنگ بود و بقیه اش تا زیر زانو کمی گشاد میشد و کمربند قهوه ای رنگ قشنگی هم داشت توجه امو جلب کرد . برداشتمش و گرفتم جلوی خودم . 

من : این چطوره ؟ 

ارمیا یکم نگاهم کرد و گفت : اصلا نمیتونم برای مانتوت نظر بدم ، یه جوری حس میکنم هیچ مانتویی بهت نمیاد ، عادت ندارم تو رو با این لباسا ببینم . 

من : اشکالی نداره داداش . 

بعد رو به بهزاد گفتم : بهزاد ببین این چطوره ؟ 

بهزاد : باید بپوشی تا نظر بدم ولی این مدلش قشنگ نیست خیلی سادست . 

راست میگفت ساده بود ، پس برش گردوندم سر جاش و با باران مشغول گشتن شدیم . 

برای ساناز و مانیا و باران مانتو انتخاب کرده بودیم و داشتیم برای من دنبال مانتو میگشتیم که بهزاد بهمون نزدیکتر شد و آروم گفت : بچه ها پشت صندوق رو نگاه کنین . 

برگشتیم و نگاه کردیم که دیدیم همون پسره که بهزاد اون سال باهاش دعوا کرده بود ایستاده بود و داشت با یه مشتری سر قیمت بحث میکرد . با دیدن پسره من و باران نتونستیم خودمونو کنترل کنیم و زدیم زیر خنده که بهزاد هم با خنده ما شروع کرد خندیدن . 

ارمیا که یه حدس هایی زده بود گفت : فقط نگین اون پسری که اونجاست همونیه که بهزاد مجبورش کرد کاغذ بخوره ؟ 

سعی کردم خندمو کنترل کنم و سرمو به معنی آره تکون دادم . 

با خنده ما توجه پسره بهمون جلب شد ، کمی با چشمای ریز کرده نگاهمون کرد انگار براش آشنا بودیم و داشت تو مغزش سرچ میکرد ببینه ما رو از کجا میشناسه . 

به زور خنده امو جمع کردم و گفتم : بچه ها بیاین بریم . 

همه موافقت کردند ، مانتو ها رو با شال هایی که انتخاب کرده بودیم برداشتیم و رفتیم صندوق تا حساب کنیم . 

من : خسته نباشین میشه اینا رو برامون حساب کنین ؟ 

پسره در حالی که هنوز متفکر بود گفت : بله حتما .

بعد رو به همکارش گفت : خانم صبوری لطفا اینا رو براشون بزارین تو پاکت . 

بهزاد که معلوم بود کرمش گرفته اومد ایستاد کنارم و با یه لبخند موزی رو به پسر که حالا خریدمونو حساب کرده بود گفت : چقدر بدم خدمتتون ؟ 

پسره : قابل نداره ... هفتصد و شصت و پنج تومن میشه ! 

بهزاد پول ها شمرد و داد به پسره . پسره همچنان متفکر پول رو گرفت و پاکتها رو داد دستمون . 

همین که بهزاد پاکت آخر رو گرفت لبخند ژکونتی تحویل پسره داد و گفت : دل درد نگرفتی ؟ 

پسره یکدفعه ای چشماش گرد شد و دستش رفت سمت شکمش . با این حرکتش همگی پق زدیم زیر خنده . تازه یادش اومده بود ما کی هستیم . 

بهزاد : اون روز خیلی نگران دستگاه گوارشت بودی ..... تونستی راحت هضمش کنی ؟ 

پسره اومد جواب بده که بهزاد با یه حالت با مزه ای گفت : بای موسیو ! 

بعد هم دست منو گرفت و از مغازه اومدیم بیرون . بابا و پارسا هم پشت سرمون اومدن بیرون . 

بابا : بسه ! زشته بین این همه آدم اینجور میخندین . 

راست میگفت واقعا صورت خوشی نداشت ما بین اون همه آدم اونجور میخنیدیم . خودمونو کنترل کردیم و راه افتادیم . 

یکم دیگه تو مرکز خرید چرخیدیم و سه چهار تا مانتو و چند تا شال هم خریدیم و بعد رفتیم به کافی شاپی که اون نزدیکی بود تا بستنی بخوریم . 

سفارشمونو دادیم و منتظر شدیم . میزمون جای دنجی بود . من نشسته بودم بین پارسا و ارمیا و داشتیم صحبت میکردیم که ارمیا دستشو از جلوی صورتم رد کرد و گوشه ی شالمو که شل انداخته بودمش رو گرفت و جمع ترش کرد . 

با تعجب به ارمیا نگاه کردم و گفتم : چه کار میکنی داداش ؟ 

ارمیا خونسرد گفت : هیچی شالت شل بود و گردن و یه قسمتی از قفسه سینه ات معلوم بود اون مرده که میز رو به رویی نشسته هم داشت نگاهت میکرد . یکم شالتو بکش جلوتر موهاتم زیادی پیداست .

چشمام تا آخرین حدش گرد شد . آقا دو روز اومده ایران هوای اینجا روش تأثیر گذاشته غیرتش برام عود کرده . تا دیروز من با کت آستین کوتاه و موهای درست کرده همه جا میرفتم مشکلی نبود اونوقت حالا خان داداشمون غیرتی شده میگه شالتو بکش جلو موهات پیداست ! 

با لبخند شالمو کشیدم جلوتر و موهامو دادم تو . انقدر هم حالت غیرتی شدش بامزه و قشنگ بود که دلم ضعف رفت براش و از اونجایی که تو مکان عمومی امکان نداشت بپرم بغلش و محکم ببوسمش پس دستشو که حالا با سرخوشی از اینکه حرفشو گوش دادم گذاشته بود رو دستم ، گرفتم و محکم بوسیدم که ارمیا دست منو گرفت تو دستشو بوسیدش و یه لبخند خوشگل هم تحویلم داد . 

بابا هم طبق معمول داشت با محبت و لبخند مهربون به من و ارمیا نگاه میکرد . 

بستنی هامونو اوردن و ما هم مشغول شدیم . چقدر هم چسبید بستنی تو اون هوای سرد . البته هوای کافی شاپ خوب بود ولی بالاخره هوای بیرون مد نظرمون بود . 

بعد از خوردن بستنی هامون با پیشنهاد من رفتیم شهربازی و تا ساعت 10 تقریبا همه ی بازی ها رو رفتیم و کلی عروسک برنده شدیم . واقعا خنده دار بود دخترا که هر کدوم عروسک بزرگی بغل کرده بودیم و چند تایی هم عروسک در سایز های مختلف دست هر کدوممون بود . پسرا که هر بازی ای میرفتیم همشون شرکت میکردن و اکثر هم برنده میشدن و جایزه ها هم که عروسک بود میرسید به ما دخترا . حتما اگر مسئولین شهربازی میدونستن امروز یه گروه بچه ی بزرگسال میان اینجا حتما نوع جوایزشونو تغییر میدادن . وضع من نسبت به بقیه بدتر بود چون دو تا خرس اندازه خودمو داشتم حمل میکردم و از خجالت آب میشدم . 

تو بازی پرتاب حلقه طبق معمول پسرا همگی شرکت کردند و متأسفانه هم برنده شدن و جایزه اش هم خرس بزرگ بود که هر کدوم هدیه اش دادن به یکی از ما دختر ها ، البته با همون دفعه اول برنده نشدن و بهزاد و مهران دوسه باری امتحان کردند ولی پارسا و ارمیا با همون بار اول برنده شدن چون ظاهرأ وقتی کوچیک بودن با هم از این بازی زیاد کرده بودند و تسلط کامل داشتند .

نمیدونم بهزاد چی به بابا گفت که بابا هم هوس کرد امتحان کنه و در کمال تأسف اونم برنده شد و جایزه اش رو داد به من . حالا من دو تا خرس بزرگ اندازه خودم داشتم یکی رو پارسا بهم داده بود یکی رو بابا ، خدا رو شکر ارمیا هوس نکرده بود جایزه اش به من هدیه کنه و دادش به مانیا ، یکی از خرس هام سفید بود یکی کرمی ، خیلی هم قشنگ بودن ، منم داشتم با مشقت و خجالت فراوان با بقیه عروسک هام که پارسا برنده شده بود حملشون میکردم که پارسا دلش به حالم سوخت و رفت نمیدونم از کجا پلاستیک بزرگ گیر اورد و منم همه عروسک هامو ریختم توش . پارسا برای باران و ساناز و مانیا هم پلاستیک اورده بود که اونها هم همون کار منو کردن و کلی هم از پارسا تشکر کردن . 

برای شام هم رفتیم به رستوران شهربازی و پیتزا خوردیم البته قبل از رفتنمون پلاستیک های عروسک ها رو گذاشتیم تو ماشین ها . 

ساعت 11:30 برگشتیم هتل و همگی از خستگی زود خوابیدیم . 

صبح بعد از صبحانه بهزاد رو فرستادم چند تا پاکت وکیوم بگیره تا عروسک ها رو وکیوم کنیم تا حجم کمتری داشته باشن . دلم نمی اومد هیچ کدومشونو با خودم نبرم ، خاطره خیلی قشنگی بودن و دلم میخواست همشونو نگاه دارم . دختر ها هم مثل من بودن . 

تا ساعت 11 وسایلمونو جمع کردیم و عروسکها رو وکیوم کردیم که کلی از حجمشون کم شد و تونستیم تو چمدونها جاشون بدیم و با پرواز ساعت 2 بعد از ظهر رفتیم همدان .

توی همدان هم 5 اتاق تو هتل رزرو کرده بودم که دوباره به همون صورت قبل مستقر شدیم . عصر بود که رسیدیم هتل ، یکم استراحت کردیم و بعد رفتیم یکم تو شهر گشتیم و شام هم رفتیم به یه رستوران که اصلا از غذاش خوشمون نیومد و ارمیا هم کلی غر زد . آخه آقا داداش عزیز تر از جانم به غذاشون فوق العاده حساس هستند و هر چیزی نمیخورن و وقتی هم که دید غذاش خوب نیست نخورد و به من و مانیا هم اجازه نداد بخوریم و به این ترتیب ما سه نفر گرسنه از رستوران اومدیم بیرون . میدونستم ارمیا وقتی گرسنه باشه مستقیم نمیگه بلکه بداخلاق میشه و بهونه میگیره ، خودم رو هم که خوب میشناسم و میدونم که منم اینجوری هستم با این تفاوت که من مستقیم هم غر میزنم ، پس وارد اولین سوپرمارکتی که دیدم شدم و دنبال کنسرو غذای آماده گشتم که خدا رو شکر سوپر مارکته تاپ بود و اجناس خارجی داشت و منم چند تا خوراک آماده خریدم تا تو هتل بخوریم . 

همین که رسیدیم هتل ارمیا که دیگه گرسنگیش بهش فشار اورده بود مستقیم با مانیا اومد اتاق من و بابا . 

تو اتاق که گاز یا مایکروفر برای گرم کردن نبود پس با کافی شاپ تماس گرفتم و درخواست مقداری آب جوش کردم . وقتی آب جوش رو اوردن ریختمشون تو ظرفی که تو یخچال بود و کنسرو ها رو هم انداختم توش . ده دقیقه بعد کنسرو ها رو در اوردم ، کاملا گرم شده بودن ، درشونو باز کردم و با ارمیا و مانیا مشغول شدیم . یه مقداری هم بردم برای بقیه . 

دو روز بعدش هم رفتیم به اماکن تاریخی همدان و روز سوم هم رفتیم شیراز .

وقتی از فرودگاه شیراز خارج شدیم یه حس خاصی داشتم ، نمیدونم چی بود ، یه جور هیجان داشتم . تازه میفهمیدم که چقدر دلم برای این شهر تنگ شده . بهزاد و باران و ساناز و مهران قرار بود برن خونه بهزاد اینا ، البته بهزاد به فرهاد گفته بود فقط خودش و باران با ساناز و مهران میرن شیراز چون میخوان مامان مهناز رو ببینن . مامان مهناز مادر نیلوفر و نسترنه ، پیرزن مهربون و خیلی خوبیه و خیلی دوستش دارم حتی الان که میدونم مادربزرگم نیست ولی بازم دوستش دارم . یادمه همیشه به منصور و نیلوفر اعتراض میکرد چرا بین من و پارمیدا فرق میزارن اونا هم همیشه میگفتن براشون فرقی نداریم و چون من بزرگترم با من بزرگونه رفتار میکنن .

تو هتل سه تا اتاق رزرو کرده بودم . من و بابا و پارسا با ارمیا و مانیا رفتیم هتل و بقیه هم رفتن خونه فرهاد . 

ساعت 10 صبح بود که رسیدیم هتل ، اتاق ها رو تحویل گرفتیم و جا به جا شدیم . وقتی وسایلمو مرتب کردم هوس کردم برم بیرون و تو خیابانهای شهری که توش بزرگ شدم و هزار تا خاطره خوب و بد دارم قدم بزنم . به بابا گفتم ، بابا هم که انگاری میدونست چه حالی دارم قبول کرد . تا ساعت 12:30 تو خیابانها داشتم قدم میزدم . خیابانهایی که هزار بار ازشون عبور کرده بودم ، از جلوی مغازه هایی رد شدم که روزی مشتریشون بودم . گرسنه ام شده بود ، برگشتم هتل و از بابا و بقیه خواستم بیان ناهار بریم رستورانی که میگم اونا هم قبول کردند . 

بردمشون رستورانی که اکثرا با دوستام یا با بهزاد و باران وقتی می اومدن ایران می اومدیم و من کلی ازش خاطره داشتم . 

همین که وارد شدیم پیشخدمت رستوران اومد جلو تا بهمون خیر مقدم بگه که منو شناخت و با لبخند گفت : سلام خانم سالاری ، خوش آمدید ، خیلی وقت بود نیومده بودید اینجا .

ارمیا حسابی حرصش گرفته بود که پیشخدمته منو خانم سالاری خطاب کرده بود گفتم : میشه بگین کجا میتونیم بشینیم ؟ 

پیشخدمت : بله البته ! بفرمایید از این طرف . 

نشستیم و پیشخدمت هم منو رو داد بهمون و رفت . 

ارمیا خم شد جلو و در حالی که معلوم بود عصبانی شده گفت : میشه بگی چرا اوردیمون جایی که همه تو رو به اون فامیلی لعنتی میشناسن ؟ 

چیزی نگفتم ، فقط نگاهش کردم ، یعنی چیزی نداشتم که بگم . دلایلم برای خودمم مبهم بود . ارمیا که دید جوابی براش ندارم نفس عمیقی کشید و ساکت شد . 

ناهار رو در فضای آرومی خوردیم . بعد از ناهار بابا و پارسا و مانیا و ارمیا خواستند برگردند هتل که از ارمیا خواهش کردم بیاد دوتایی بریم یکم قدم بزنیم و ارمیا هم قبول کرد . مانیا هم که واقعا دختر فهمیده و خوبی بود درک کرد نیاز به تنهایی با برادرم دارم و با بابا و پارسا برگشت هتل . من و ارمیا هم رفتیم به پارک مورد علاقه من که همیشه وقتی نیاز به تنهایی و فکر کردن داشتم می اومدم ، تا چند ساعت قدم زدیم و صحبت کردیم و وقتی هم که خسته میشدیم روی نیمکتهای پارک مینشتیم . ارمیا برادر نمونه ایه ، با آرامش به حرفام گوش میکرد و بعد سعی میکرد با تمام محبتش آرومم کنه ، خدا رو برای وجودش شکر میکنم . با حرف زدن باهاش آروم شدم و تونستم احساساتمو که با اومدن به شیراز به هم ریخته بود سر و سامان بدم . شیراز از یه طرف خاطرات تمام عمرمو به یادم اورده بود و از یه طرف هم منو یاد بازی بدی که روزگار با زندگیم کرد انداخت . کلی با ارمیا حرف زدیم و از اون حال و هوای چند ساعت پیش دراومدم و حالا شاد و شاداب داشتیم میگفتیم و میخندیدیم . وقتی به خودمو اومدیم که دیگه هوا تاریک شده بود ما هم گرسنه . البته تو این چند ساعت به شکمامون رسیده بودیم ولی خب حالا گرسنه شده بودیم .

یه نگاه به ساعتم انداختم و گفتم : وای ارمیا ساعت یک ربع به هشته ، ببین چند ساعته داریم اینجا قدم میزنیم ، بیا برگردیم هتل ببینیم بابا اینا برای شام چا برنامه ای دارن . 

ارمیا : یه پیشنهاد خوب دارم الهه ! 

با ذوق گفتم : چی ؟ 

ارمیا : نظرت چیه زنگ بزنیم به بابا بگیم خودشون یه فکری برای شامشون بکنن و ما هم دو نفری بریم شام ؟ یه شام دو نفره خواهر برادری ، نظرت چیه ؟ 

در حالی که از پیشنهاد ارمیا خیلی خوشم اومده بود گفتم : وای عالی میشه ، ولی فکر کنم مانیا شاکی بشه ، حق هم داره ، تازه عروس رو یه روز کامل ولش کردی . 

ارمیا : اشکال نداره مانیا درک بالایی داره ، خودم شب همه رو از دلش در میارم و جبران میکنم . 

من : وای ارمیا ، الان اگر بابا اینجا بود میگفت " خیلی بی حیا شدی " 

ارمیا چشمکی زد و یه لبخند گشادی تحویلم داد و گفت : اشکال نداره ، حالا نظرت چیه ؟ موافقی ؟ 

من : کاملا ، بزن بریم .

ارمیا متعجب نگاهم کرد و گفت : هان ؟ کی رو بزنم ؟ حالت خوبه ؟ 

خندیدم و گفتم : لازم نیست کسی رو بزنی ، این یه اصطلاح عامیانه است ، یعنی بیا بریم . 

ارمیا آهانی گفت و راه افتاد البته شرط کرد جایی نبرمش که اونجا منو بشناسن ، منم بردمش به یه رستوران که یکی دو بار اون اواخر رفته بودم و میدونستم غذاش خوبه و من رو هم نمیشناختن .

بعد از شام کمی پیاده روی کردیم و برگشتیم هتل . بابا کلی دعوامون کرد که چرا دوتایی این همه مدت رفتیم بیرون و مانیا رو تنها گذاشتیم ، و از اونجایی که کاملا حق با بابا بود پس هر دو ساکت سرمونو عین بچه هایی که دارن به خاطر کار بدشون توبیخ میشن انداختیم پایین ، بابا هم با دیدن ژستمون نتونست خودشو کنترل کنه و خندید ، ولی بهمون اخطار داد که دیگه این کارو نکنیم . 

شب ساعت 1:30 بود و من سعی داشتم بخوابم ، نمیدونم چرا خوابم نمیبرد ، همش داشتم خاطراتمو مرور میکردم ، که موبایلم ویبره زد ، نگاه کردم پارسا بود داشت زنگ میزد . آروم جواب دادم . 

من : الو ، جانم پارسا ؟ 

پارسا : سلام ، خواب که نبودی عزیزم ؟

من : سلام ، نه ... خوابم نمیاد ... نمیدونم چرا .

پارسا : خب منم خوابم نمیاد ، زنگ زدم بگم لباس بپوش بیا بریم یکم قدم بزنیم . 

من : دیگه چی ؟ پارسا جان اینجا آمریکا نیست ایرانه ، اینوقت شب دوتایی بریم بیرون ارشاد میگرتمون میبره . لطفا بیخیال شو . 

پارسا : ا ! خب میگیم نامزدیم ..... تازه بیرون هم نمیریم تو همین محوطه هتلیم ، دیگه فکر نکنم ارشاد اینجا بیاد ! 

من : تا بیایم ثابت کنیم نامزدیم ، شب رو تو کلانتری صبح کردیم ، ولی تو محوطه هتل رو موافقم .

پارسا : پس زود بپوش بیا خانمم . 

من : باشه اومدم ، تو برو پایین خودم میام . 

پارسا : باشه ، پس منتظرتم ، فعلا .

من : فعلا 

آروم پاشدم شلوارمو با یک شلوار جین عوض کردم و مانتو و شالمو پوشیدم ، یه اشارپ هم پیچیدم دور خودم و بعد از برداشتن موبایلم آروم عین دزد ها رفتم بیرون .

پارسا روی یک نیمکت تو فظای پارک مانند پشت هتل نشسته بود . آروم از پشت سرش رفتم جلو و دستامو گذاشتم رو چشماش . 

پارسا خنده آرومی کرد و گفت : آخه این وقت شب به جز خانم خوشگل خودم کی میاد پیشم که حالا حدس بزنم کی چشمامو گرفته . 

خندیدم و رفتم نشستم کنارش . 

من : نمیدونم حالا چرا این بیخوابی امشب به سر هردوتامون زده ؟ 

پارسا دستشو دور شونه ام حلقه کرد و گفت : خب این نهایت همدلی ما رو میرسونه عزیزم . 

من : ا ! پارسا دستتو بکش الان یکی ما رو ببینه ، شر میشه . 

پارسا : ای خدا ، چه گیری کردیم ها ، خدا رو شکر ما اینجا زندگی نمیکنیم وگرنه باید برای هر بیرون رفتن تنمون میلرزید . اصلا بیخیال نهایتا میخوان نسبتمونو بدونن و حرف ما رو باور نکنن .... ما هم زنگ میزنیم پدرام بیاد ، بیشتر از این که نمیشه ؟ 

خندیدم و گفتم : نه ! اصلا ، اینم که کم چیزی نیست ، نصفه شبی عین دزدها از کنار دست بابام اومدم بیرون ، بعد هم بهمون گیر بدن حالا هم بابا بیاد نسبتمونو بگه ، هیچ مشکلی نیست ! 

پارسا : خداییش جالب میشه . 

من : وای هوا چه سرده ! 

پارسا زیپ کاپشنشو باز کرد و منو توش جا داد ، حسابی گرم بود ، دیگه رسما تو بغلش نشسته بودم . 

چند دقیقه ای بود که داشتیم صحبت میکردیم ، پارسا در حین حرف زدن با شیطنت تند منو میبوسید ، منم بهش چشم غره میرفتم و تشر میزدم که زشته حالا شر میشه ولی موسیو بیخیال بودن و به کارشون ادامه میدادن . کم کم خودمم بیخیال شدم و سرمو گذاشتم رو شونش . تو حس و حال خودمون بودیم که یکی با دست زد رو شونه پارسا ، یهو پریدیم و برگشتیم طرف اون شخص . 

با ترس برگشتم که دیدم ارمیا دست به کمر عین طلبکارها پشت سرمون ایستاده . 

من : وای ، مردم از ترس..... این چه کاری بود آخه ؟ 

ارمیا یه لبخند گشاد تحویلمون داد و گفت : ترسیدین ؟ چه خوب ، تا شما باشین نصفه شبی تنها نیاین بیرون . 

پارسا : کوفت ، پسره ی خل .... زهرمون ترکید . 

ارمیا : خوبتون شد ، حالا با خواهر من تنهایی میایی بیرون منو خبر نمیکنی ؟ 

پارسا : با خانومم داشتیم اختلات میکردیم ، توی سرخر رو خبر میکردیم چکار ؟ 

با خنده رفتم بازوی ارمیا رو بغل کردم و گفتم : ا ! پارسا ! به داداش گل من نگو سرخر ، داداش به این ماهی دارم . 

ارمیا بازوشو از دستم بیرون کشید و بغلم کرد و گفت : تحویل بگیر آقا پارسا . از پنجره دیدم اومدین اینجا گفتم بیام تنها نباشین .

پارسا : بله ، چقدر هم که تو ماهی ..... اونم از نوع کوسه . 

من : بسه نصف شبی .

پارسا : الهه یعنی این میخواد هر سری تنها شدیم رو سرمون خراب شه ؟ 

ارمیا که نفهمیده بود پارسا چی گفت با گنگی پرسید : چی خراب شه ؟ سرت موردی داره ؟ 

نتونستم خودم رو نگه دارم و زدم زیر خنده ، پارسا پوفی کرد و هیچی نگفت .

من : نه داداشی ، منظور پارسا اینه که هر بار بخوایم تنها بمونیم تو هم میای پیشمون و نمیزاری تنها باشیم .

پارسا : همون سرخر دیگه . 

ارمیا : پارسا ادب داشته باش جلو خواهرم ، نزار یه چیزی بهت بگم . 

بالاخره بعد از کلی بحث ارمیا حرف خودشو به کرسی نشوند و موند پیشمون پارسا هم کلی تیکه بارش کرد که ارمیا به زور دو سه تاشونو فهمید و همش با گنگی پارسا رو نگاه میکرد . 

روز بعدش صبح بهزاد و بقیه هم بهمون ملحق شدن و همگی رفتیم دیدن اماکن دیدنی شیراز . اول رفتیم حافظیه و بعد از اون رفتیم سعدیه که نزدیک بود و تو حوض سکه انداختیم . سکه انداختن ما هم دیدن داشت ، اول هر کس آرزویی کرد و سکه اش رو انداخت و بعد همگی یه آرزوی مشترک کردیم ، آرزو کردیم همیشه با هم بمونیم و هیچ چیز بینمون فاصله نیاندازه بعد دور هم جمع شدیم و هر کس یه قسمت از سکه رو گرفت و انداختیم تو حوض و در کمال تعجب اطرافیان درست افتاد وسط حوض . آخه کسایی که نزدیکمون بودن و دیدن میخوایم نُه نفری یه سکه بندازیم میگفتن نمیشه چون همزمان که نمیتونیم دستامونو برداریم ولی شد و سکمون درست وسط افتاد . بعد از سعدیه رفتیم ناهار خوردیم و برگشتیم هتل . بعد از ظهر هم رفتیم ارگ کریمخان و دروازه قرآن . صبح روز بعدش رفتیم باغ ارم و بعدش بازار وکیل . 

ساناز دوست داشت سری کامل مجسمه های تخت جمشید رو بخره و ما هم افتادیم تو کل بازار تا همشونو بخریم آخه همشونو یک جا نداشت . دو تا مجسمه مونده بود و باران و ساناز داشتن دنبالش میگشتند که من دیگه از شلوغی بازار کلافه شدم و گفتم میرم بیرونو منتظرشون میشم که بهزاد و پارسا هم گفتند میان . 

کنار ماشین ها ایستاده بودیم که صدای جر و بحث دو نفر باعث شد برگردم و نگاهشون کنم . یه زن و مرد بودن ، زنه یکم جیغ جیغ کرد و راهشو کشید بره که مرده دستشو محکم گرفت و تقریبا پرتش کرد تو ماشین و زود حرکت کرد . 

با تعجب داشتم نگاهش میکردم که بهزاد نزدیکم شد . 

بهزاد : پارمی بیخیال ، روزتو خراب نکن . 

من : اون .... اون پارمیدا بود ؟ 

بهزاد نفس عمیقی کشید و گفت : آره خودش بود . 

من : پس چرا ... چرا داشت با حامد اونجور دعوا میکرد ؟ چرا بهش میگفت ازش متنفره ؟ پارمیدا که همیشه حامد رو دوست داشت و طرفدارش بود .

بهزاد : پارمی تو یه چیزایی رو نمیدونی . 

من : چه چیزایی ؟ 

بهزاد : ولش کن روز ، دونستنش هیچ فایده ای نداره . 

من : بهزاد .... خواهش میکنم . 

بهزاد کمی مکث کرد و بعد گفت : وقتی همه چیز معلوم شد و همه فهمیدن تو دختر خاله نیلوفر و عمو منصور نیستی و اونا دزدیده بودنت حامد و پدرش بدجور جوش اوردن ، انگار حامد برای یک قرارداد بین المللی که باید میرفت ایتالیا نیاز داشت متاهل باشه و برای همین بود که میخواست با تو ازدواج کنه ، وقتی هم که همه چیز به هم ریخت حامد و پدرش بند کردن که به جای تو باید پارمیدا با حامد ازدواج کنه وگرنه تمام سرمایه ی عمو منصور رو به جای بدهی هایی که بهشون داره برمیدارن و این یعنی نابودی کامل عمو منصور . اول عمو منصور مخالفت میکنه ولی وقتی پارمیدا میگه حامد رو دوست داره و خودش هم میخواد ، کوتاه میاد و قبول میکنه و پارمیدا و حامد ازدواج میکنن البته عمو منصور مهریه نسبتا سنگینی مشخص میکنه و حامد هم که دیگه وقتی نداشته مجبوری قبول میکنه . دیروز از مامان مهناز شنیدم که حامد پارمیدا رو نمیخواد و حالا که قراردادشو بسته میخواد طلاقش بده ولی پارمیدا زیر بار نمیره حامد هم داره اذیتش میکنه تا پارمیدا خودش مهرشو ببخشه و طلاق بگیره . 

من : پارمیدا خیلی عوض شده بود . 

بهزاد : آره دیدم ، مامان مهناز هم میگفت پارمیدا عوض شده ، حامد عوضش کرده . خوردش کرده ، میگفت دیگه چیزی از پارمیدای سابق باقی نمونده . 

دلم برای پارمیدا سوخت ، من و پارمیدا هیچ وقت با هم خوب نبودیم . این بد بودنمون هم برمیگشت به رفتار های منصور و نیلوفر . ولی حالا که فهمیدم پارمیدا بدبخت شده و چه زندگی ای داره دلم براش میسوزه . 

کمی بعد خرید ساناز تموم شد و رفتیم ناهار خوردیم وبرگشتیم هتل . 

روز بعدش هم به گشت و گذار گذشت و صبح روز چهارم هم رفتیم کیش و بعدش هم قشم . کلی هم تو کیش و قشم گشتیم و روز چهاردهم سفرمون هم برگشتیم تهران و دوباره رفتیم سر خاک مامان و روز بعدش هم رفتیم دبی و از اونجا هم برگشتیم آمریکا .

**********************************

دو روز بعد از برگشتنمون از سفر ایرانگردی همگی برگشتیم سر کارمون . سفری که برای تک تکون خاطرهای خوب زیادی ساخت . اولین سفر من با بابام و داداشم . البته من که زیاد نمیرفتم شرکت و کارها همه رو دوش مهران بود . دو هفته بعد عروسی من و پارسا بود و همگی در تکاپو بودیم . 

بالاخره روزی که منتظرش بودم رسید . روز عروسیم ، روز پیوند من و عشقم پارسا . 

صبح ساعت 8 ارمیا با یک سینی پر از مواد غذایی بیدارم کرد و مجبورم کرد یه صبحانه فوق کامل بخورم . این کار رو مامانم باید میکرد ولی الان داداش گلم داشت برام میکرد . بعد از صبحانه پریدم تو حمام . تو حمام بودم که صدای باران اومد که میگفت آرایشگر ها اومدن . بعد از حمام یه لباس راحت پوشیدم و برای کارهای اولیه نشستم زیر دست آرایشگر . امروز ساناز و باران و مانیا به عنوان همراه اومدن پیشم . 

کارهای اولیه انجام شد و آرایشگر گفت لباسمو بپوشم تا موهامو درست کنه و تاج و تورم رو سرم ثابت کنه . با کمک مانیا لباسم پوشیدم و نشستم رو صندلی . تا ساعت 5 عصر چندید بار مردم و زنده شدم بس که موهای نازنینمو کشیدن و تو سرم سنجاق زدن . 

مثل عروسی ارمیا عقد تو خونه ما تو جمع نزدیکان انجام میشه و بعد میریم تالار . همون تالاری که عروسی ارمیا بود رو کرایه کردیم . 

ساعت 5:05 دقیقه بود که بهزاد و ارمیا اومدن داخل . اول چند لحظه نگاهم کردن و بعد دوتایی بغلم کردن . طوری که صدای آرایشگر در اومد که ولم کنند تا آرایشمو خراب نکردن . 

ارمیا و بهزاد هر دو بغض داشتن . امروز دیگه مطمئن شدم که گریه کردن جز لاینفک عروسی خواهر یا براده . 

کمی بعد در زده شد و صدای پارسا اومد که میپرسید آماده ام یا نه . بهزاد و ارمیا هم رفتن دم در تا یکم سر به سر پارسا بزارن و ازش رو نما بگیرن . پارسا هم بیچاره به هر کدوم یک پلاک و زنجیر مردانه کادو داد ، ولی بازم نمیذاشتن منو ببینه آخرش هم با وساطت مهران اجازه دادن . 

وای که چقدر پارسا خوشتیپ شده بود تو اون کت و شلوار سفید . پارسا یکم نگاهم کرد و بعد جلو اومد دست گلم رو داد دستم و گونمو بوسید و بازوشو گرفت طرفم ، منم دستمو حلقه کردم دور بازوش و با هم رفتیم پایین . 

بعد از عقد و امضاء های لازم من و پارسا با ارمیا و مانیا رفتیم آتلیه و چند تا عکس با ژست های قشنگ انداختیم و بعد رفتیم تالار . جلوی تالار کلی خبرنگار اومدن جلو و ازمون عکس گرفتن . بالاخره عروسی دو مدیر دو شرکت مطرح بودیم و خبر ازدواجمون خبر مهمی بود . چند نفر به دستور بابا خبرنگار ها رو دور کردند و ما تونستیم وارد تالار بشیم . 

رفتیم به جایگاه مخصوص خودمون و بعد از اون مهمان ها شروع کردن تبریک گفتن . یک ساعت بعد با اشاره ارمیا کیک رو اوردم و من و پارسا با هم یه قسمت از کیک رو بریدیم و بعد به هم کیک دادیم . بعد خواننده ازمون دعوت کرد برای رقص تانگو . پیست رقص خال شد و منو پارسا رفتیم وسط و با آهنگ ملایم و زیبایی که نواخته میشد شروع کردیم رقصیدن . از اواسط آهنگ مثل سه عروسی قبل زوج های همراه هم بهمون ملحق شدند و تا آخر آهنگ چهار زوج با هم رقصیدیم . 

برای شام اول من و پارسا شام کشیدیم و فیلمبردار هم ازمون فیلم گرفت . 

بعد از شام همگی رفتیم وسط پیست تا آخر شب رقصیدیم . آخر شب مهمانها رو بدرقه کردیم و را افتادیم به سمت خانه امون . تا شب عروسی من خونمونو ندیده بودم ، فقط پارسا اطلاعات رنگ دیوار ها و متراز خونه و اتاق خواب رو بهم داده بود و با هم وسایل رو انتخاب کرده بودیم ، ولی چیدمان خانه رو به یک دیزاینر معروف سپردیم . وقتی یکم از تالار دور شدیم پارسا ترمز کرد و به چشم بند بهم داد و خواهش کرد تا رسیدن به خونمون چشمامو ببندم منم بستم . یکم بعد ماشین ایستاد و پارسا ازش پیاده و اومد در سمت من رو باز کرد و کمکم کرد پیاده بشم . صدای بسته شدن در های ماشین نشون میداد که بقیه هم همراهمون اومدن . 

پارسا پشت سرم ایستاد و آروم چشم بندمو برداشت . چشمام رو که باز کردم اول کلی تعجب کردم ، ما تو خیابان خونه خودمون بودیم ولی وقتی نگاه کردم دیدم ایستادیم جلوی در خانه کناری و پارسا هم داره با لبخند نگاهم میکنه متوجه موضوع شدم . 

من : پارسا نگو که خانه ما ، خانه کناری خانه باباست ؟ 

پارسا سرشو به معنی تائید تکون داد و گفت : دقیقا میخوام همینو بگم ، تو تالار داشتی گریه میکردی که داری از بابات و ارمیا دور میشی ، دیدی گفتم تو ازشون دور نمیشی . 

من : وای پارسا تو خیلی خوبی . 

از خوشحال پریدم و بدون توجه به حضور بابا و ارمیا و بهزاد ، پارسا رو بوسیدم . 

یکم بعد بابا اومد جلو و دست و من و پارسا رو گذاشت تو دست هم و بهمون تبریک گفت و برامون دعای خیر کرد . 

بابا بعد از اینکه پیشونی هر دومونو بوسید رو به پارسا گفت : خودت میدونی که بعد از چقدر سختی و دوری بالاخره دخترمو پیدا کردم ، حالا دارم میسپارمش دست تو ، از گنج من به خوبی مراقبت کن و خوشبختش کن پسرم . 

پارسا خم شد دست بابا رو ببوسه که بابا نذاشت و پارسا هم شونشو بوسید و گفت : بهت قول شرف میدم پدارم ، بیشتر از جونم دوستش دارم و مثل چشمام مراقبش خواهم بود . 

بابا زد رو شونه پارسا و گفت : رو قولت حساب میکنم . 

بعد از بابا ارمیا اومد جلو اول منو بغل کرد و بوسید و بعد مردانه پارسا رو بغل کرد و تبریک گفت . 

ارمیا : خواهر کوچولوم رو دستت سپردم ، اگر خدایی نکرده یه روزی برنجونیش با من و بهزاد طرفی . 

پارسا خندید و به بهزاد و ارمیا هم گارانتی خوشبخت کردن من رو داد . 

بعد از تبریک ها و آرزوی خوشبختی بقیه با پارسا وارد خونمون شدیم تا از امشب زندگی مشترکمونو با عشق شروع کنیم . 

صبح روز بعد عروسیمون به مدت یک هفته رفتیم پاریس ماه عسل . واقعا بهمون خوش گذشت ، پارسا عاشقانه رفتار میکنه و منم با تمام وجود سعی میکنم تمام عشقی که بهش دارم رو با رفتارام بهش نشون بدم . 

بالاخره ماه عسل ما هم تمام شد و برگشتیم . امشب هم بابام برای اولین بار من و پارسا رو به عنوان زن و شوهر دعوت کرده . 

تا رسیدیم ارمیا اومد جلو بغلم کرد و شروع کردیم قربون صدقه رفتن برای رفع دلتنگی یک هفته ایمون ، پارسا هم مظلوم راهشو کشید و رفت نشست کنار بابا . تا زمان شام ارمیا و بهزاد به شوخی از من سئوال میکردن و از اخلاق و رفتار پارسا میپرسیدن تا اگر نکته ای وجود داره حساب پارسا رو برسن . ماری خانم هم امشب چند نمونه از غذاهای مورد علاقه من و پارسا رو درست کرده و حسابی تحویلمون میگره . 

بعد از شام بهزاد و ارمیا خیلی جدی نشستند کنار هم و یه پیشنهاد جدی دادن و منتظر تائید ما شدن . تا چند دقیقه هیچ کس هیچ نظری نداد . پیشنهاد بهزاد و ارمیا این بود که همزمان بچه دار بشیم . منو پارسا که عاشق بچه هستیم و تو همون ماه عسلمون داشتیم نقشه میکشیدیم پس ما مشکلی نداشتیم ، ارمیا و مانیا هم که انگار قبلا صحبت کرده بودند و مشکلی نداشتن . می موندند بهزاد و ساناز و باران و مهران . ساناز و باران دانشجو بودند و بچه دار شدن میتونست براشون مشکل ایجاد کنه ولی در نهایت عشق بچه دار شدن پیروز شد و موافقت کردن . وای حتی فکر چهار نفری بچه دار شدن هم هیجان انگیز بود . ارمیا ازمون خواست که فردا صبح برای یک سری آزماشات بریم پیشش . البته بابا به ارمیا و بهزاد یه تشری زد که چرا تو زندگی خصوصی بقیه دخالت میکنن ولی فکر چهار بچه همسن برای خودشم خوشایند بود چه برسه به ما .

صبح فرداش چهار نفری رفتیم مطب داداش گلم و ارمیا هم یکی یه برگه داد بهمون و فرستادمون آزمایش البته آزمایش شامل حال آقایون هم شد و ارمیا همه رو فرستاد آزمایشگاه . 

دو هفته بعد ، روز شنبه بود و منم خواب که ارمیا زنگ زد و گفت جواب آزمایش ها آمادست منم گفتم امشب همه خونه ما جمع بشن برای بررسی اوضاع و بعد دوباره گرفتم خوابیدم ولی از اونجایی که از صدقه سری کادوی فوق العاده پارسا خانه ما در همسایگی خانه بابا که خانه کناریش هم خونه ارمیاست ، پس ارمیا پنج دقیقه بعد از تماسش بر سرم نازل شد و مجبورم کرد بیدار شم و براش از اون صبحانه های مخصوصی که وقتی پیش هم میخوابیدیم و صبح برای جفتمون درست میکردم ، آماده کنم چون اول مانیا صبح ساعت 5 بیمار اورژانسی داشته و رفته بود بیمارستان و دوم هم ارمیا هوس کرده بود و دلش نمیخواست صبحانه خدمتکارشونو بخوره . 

بلند شدم و صبحانه آماده کردم و با ارمیا صبحانه خوردیم کمی هم درباره موضوع امشب صحبت کردیم . بعد از اون ارمیا رفت خونه اشون تا آماده بشه بره بیمارستان . آخه با شلوار ورزشی و دمپایی اول صبحی اومده بود پیشم . 

بعد از صبحانه زنگ زدم به مهران و گفتم نمیرم شرکت و ازشون برای شب دعوت کردم . چون میخواستم شام رو خودم درست کنم پس به تریسی خدمتکارمون گفتم بره خرید و بعد میتونه امروز رو بره . 

تا عصر تمام کارهامو کردم و غذا ها رو آماده کردم تا قبل از اومدن بقیه بزارم برای پختن تا برای شام آماده باشن ، یه کیک شکلاتی خوشمزه ی بزرگ هم درست کردم و بعد رفتم یه دوش حسابی گرفتم و به خودم رسیدم . 

اولین نفر باران و ساناز رسیدن و بعد هم پارسا و مهران که با هم اومده بودند . پارسا بعد از عروسیمون پیشنهاد داد که دو شرکت رو ادقام کنیم ، چون حیطه کاریمون طوری بود که کم کم داشتیم رقیب هم میشدیم و این از نظر بابا اصلا درست نبود که تو یک خانواده دو شرکت رقیب هم باشن . این مدت هم پارسا و مهران و من مشغول ادقام شرکت ها بودیم . به جای تاسیس کارخانه جدید که پارسا میخواست تاسیس کنه قرار شد کارخانه بابا گسترش پیدا کنه و شعبه دیگری ازش ساخته بشه و پارسا مدیریت کارخانه ها رو عهده دار بشه و منم مدیریت شرکت رو . نیم ساعت بعد هم ارمیا و مانیا و بابا رسیدن و جمع کامل شد . تا قبل شام ارمیا نتایج آزمایش ها رو توضیح داد و با بهزاد بررسیشون کردن . خدا رو شکر هیچ کدوممون هیچ مشکلی نداشتیم و میتونستیم راحت بچه دار بشیم . 

بعد از شام هم ارمیا و بهزاد یه سری اطلاعات از من و ساناز و باران و مانیا گرفتن و بعد از یه سری محاسبات اعلام کردن امکان بارداری همزمان وجود داره . 

با اینکه هنوز خیلی زود بود و تازه ازدواج کرده بودیم ولی همگی عجیب موافق زود بچه دار شدن بودیم . بالاخره بعد از کلی پایین و بالا کردن ، تو ماه آینده یک هفته رو ارمیا برای باردار شدن تعیین کرد و ما هم دعا میکردیم که هر چهار نفرمون تو اون یک هفته باردار بشیم .

**********************************

بالاخره شد ، هر چهارتامون همزمان حامله شدیم . چهار تایی باهم آزمایش داده بودیم ، من و باران و مانیا حال بد چند روز اخیرمون نشون میداد که بارداریم ولی ساناز هیچ موردی نداشت . ولی هر چهار نفر باردار بودیم . با هم رفتیم جواب ها رو بگیریم ، وقتی مسئول آزمایشگاه جواب ها رو پیدا کرد و نگاهشون کرد اول با تعجب به برگه ها زل زد و بعد چهار جواب رو گرفت طرفمون و گفت حامله هستیم . وای از خوشی نمیدونستیم چکار کنیم مخصوصا ساناز که هیچ نشونی نداشت و فکر میکرد حامله نیست و پکر بود . از ذوق همونجا همدیگرو بغل میکردیم و تبریک میگفتیم . یکم که آروم شدیم هر کدوم رفتیم سراغ شوهرهامون تا خبر خوب رو بدیم بهشون . من و باران رفتیم شرکت ، مانیا رفت بیمارستان پیش ارمیا و ساناز هم رفت خونه چون بهزاد دانشگاه نداشت و خونه تشریف داشت . 

از خوشحالی خنده روی لب من و باران و نمیشد جمع کرد و از همان بدو ورود به شرکت به همه لبخند میزدیم .

وقتی از منشی سراغ مهران و پارسا رو گرفتیم گفت هر دو تو دفتر مهران هستند . 

در زدیم و وارد شدیم و چقدر شوهر های عزیزمون بابت حضورمون خوشحال شدند . تازه نشسته بودیم که به باران اشاره کردم و همزمان گفتیم " من لواشک میخوام " 

پارسا و مهران که داشتند برمیگشتند پشت میز با این حرفمون برگشتند و با تعجب نگاهمون کردند .

پارسا : چی میخواین ؟ 

دیدم نه خیر پدران آینده متوجه نشدند برای همین به باران اشاره کردم و دوباره با هم گفتیم " من لواشک میخوام " 

یکدفعه ای چشمای مهران گرد شد و زد رو شونه پارسا و گفت : پارسا ... پارسا بابا شدیم . 

هر دو با چشمای گرد نگاهمون کردند و من و باران هم سرمونو به معنی بله تکون دادیم . در کسری از ثانیه پارسا و مهران ، من و باران و بغل کردن و شروع کردن ذوق کردن و بوسیدنمون . 

پارسا : بابا شدم ... بابا شدم .... باورم نمیشه . 

مهران : منم هنوز باورم نمیشه یعنی ما الان دیگه بابا هستیم . 

باران : نیمه بابا هستین ، تا 8 ماه دیگه کامل بابا میشین . 

پارسا : مانیا و ساناز چی ؟ 

من : اونا هم باردارن ، بهزاد و ارمیا هم دارن بابا میشن . 

پارسا : نه اینجوری نمیشه یه جوری باید این خوشی رو نشون بدم . 

پارسا و مهران کل دفتر رو به مناسبت بابا شدنشون شیرینی دادن . از اونجایی که هیچ کدوم تحمل نداشتیم زنگ زدیم به بابا و گفتیم میخوایم ناهار بریم پیشش . 

لحظه ای که به بابا خبر بارداریمونو دادیم قشنگ ترین لحظه بود . بابا چشماش پر از اشک شوق شد و همزمان من و مانیا و باران و ساناز رو که کنارش برای گفتن خبر نشسته بودیم رو کشید تو بغلش . 

تا عصر پیش بابا موندیم و بابا هم به پدران آینده سفارشات لازم رو کرد و سر کار رفتن رو از فردا برای من و مانیا ممنوع کرد و ارمیا و پارسا هم موافقت کردند ، من و مانیا هم که هیچ باید به حرف بابابزرگ خانواده گوش میدادیم . وای که چقدر بابا خوشش می اومد وقتی بهش میگفتیم بابابزرگ . 

هر کسی به نوعی خوشحالیشو نشون میداد . بهزاد برامون میوه پوست میکند و هی میداد بخوریم ؛ ماری خانم ساعتی یک بار یا آب میوه تازه یا شیر و عسل یا چیز های دیگه بهمون میداد . مهران و پارسا هم هی ذوق میکردن ولی خودشونو کنترل میکردند ، ارمیا هم یکم که میزان هیجانش میرفت بالا با ذوق میگفت : وای ، بابا شدم ، دایی شدم ، عمو شدم . هورااااا ! 

واقعا هیچ چیز وصف حالمون نبود ، هر کسی که خبر بارداریمونو میشنید تعجب میکرد . واقعا هم جای تعجب داشت . خواست خدا بود که سیستم بدنی هر چهار تامون شبیه هم بود و تونستیم همزمان حامله بشیم .

از فرداش سر کار رفتن من تعطیل شد و به دستور آقای بابابزرگ و جناب پدر و خان دایی خانه نشین شدم . البته مانیا هم فقط یک هفته بعدش رفت بیمارستان اونم برای اینکه ماه تمام بشه و بعد بیاد مرخصی تا از ماه آینده پزشک دیگری جایگزینش بشه . من و مانیا هم که همسایه بودیم صبح ها بعد از رفتن ارمیا و پارسا یا من میرفتم پیش مانیا یا اون می اومد پیشم و روزمون رو با انواع سرگرمی میگذروندیم . سر کار نمیرفتیم ولی تو خونه هم بند نمیشدیم و با یه برنامه ریزی درست تمام مراکز تفریحی و زیبایی و سلامتی شهر رو میگشتیم . باران و ساناز هم ترمشون تا یک ماه و نیم دیگه تمام میشد و چون بعد از زایمان هم باید یک ترم حداقل مرخصی میگرفتن پس الان باید میرفتن دانشگاه البته قرار بود از ترم بعد کمترین تعداد واحد رو بردارند تا در هفته کلاس کم داشته باشند . 

**********************************

امروز سه ماهمون کامل شده و همگی رفتیم بیمارستان برای سونوگرافی و فهمیدن جنسیت بچه ها . سونوگرافی رو ارمیا خودش شخصا انجام داد . سونوگرافی من و مانیا بیشتر طول کشید چون ارمیا کلی قربون صدقه بچه ها رفت . بارداری هر چهارتامون زیر نظر ارمیاست . بعد از سونوگرافی همگی رفتیم پیش بابا . 

از همون لحظه ورود ماری خانم داشت تحویلمون میگرفت و بهمون میرسید . کل این سه ماه کارش همین بوده که بین چهار خونه مخصوصا خونه من و ارمیا در گردش باشه و بهمون برسه . وقتی رسیدیم بابا تو دفترش بود بود و قرار کاری داشت . یکم حرف زدیم و نقشه کشیدیم تا بابا بالاخره اومد بیرون و مهمانشو راهی کرد و اومد پیشمون . 

همه سلام کردیم و بابا هم جوابمونو به گرمی داد . 

بابا : خب بگین ببنیم حال نوه هام چطور بود ؟ خوب دارن رشد میکنن ؟ قراره چند تا نوه ی دختر و چند تا پسر داشته باشم ؟ 

ارمیا خندید و گفت : یکی یکی بابا . اول که حال همه نوه هاتون عالیه و خوب دارن رشد میکنن . تفاوت سنیشون هم کمتر از پنج روزه به جز دوتاشون که دقیق همسن هستند . 

بابا لبخند زد و گفت : خب خدا روشکر که خوبن ، حالا سن کدوماشون برابره ؟ نگفتی چند تا پسر هستند و چند تا دختر ؟ 

ارمیا اومد نشست رو دسته مبلم و یه دستشو انداخت دور گردنم و دست دیگشم گذاشت رو شکمم و گفت : اون دوتایی که همسن هستند ، عزیزای داییشون بچه های الهه هستند .

بابا با خوشحالی گفت : یعنی بچه ی الهه دوقلوِ؟ 

ارمیا : آره ، داییشون قربونشون بره دوقلو هستند یه پسر و یه دختر . 

بابا با ذوق بلند شد اومد دست ارمیا رو زد کنار و بغلم کرد و کلی اظهار خوشحالی کرد و قربون صدقه بچه ها رفت و یکم بعد رفت نشست سر جاش . 

ارمیا بعد از من رفت نشست کنار مانیا و بغلش کرد و گفت : منم که دارم بابای یک شازده پسر خوشگل عین خودم میشم . 

بابا کلی هم مانیا رو تحویل گرفت و خواست بلند شه بره پیشش که مانیا خودش رفت و بابا هم بغلش کرد و کلی هم قربون صدقه اون و بچه اش رفت . 

وقتی مانیا نشست سر جاش . بهزاد گفت : خب حالا هم نوبت ماست .

اول دستشو گذاشت رو شکم ساناز و گفت : بچه ی من و ساناز هم دختره . 

و بعد برگشت و دستشو گذاشت رو شکم باران که اونطرفش نشسته بود و گفت : این گل دایی هم پسره . 

بابا به باران و ساناز هم تبریک گفت و کلی هم اظهار خوشحالی کرد . 

بچه باران بزرگتر از همه بود ، بعد گل پسر ارمیا که دو روز از پسر باران کوچکتر بود ، بعد دوقلو های من که سه روز از پسر ارمیا و 5 روز از پسر باران کوچکتر بودن و در آخر هم دختر بهزاد که یک روز از دوقلوهای من کوچکتر بود . 

بابا : خب حالا که میدونین بچه چی هستند باید دنبال اسم های خوب براشون باشین . 

ارمیا : من و مانیا که از همون موقع که فهمیدیم مانیا بارداره داشتیم دنبال اسم میگشتیم و تصمیم داشتیم اگر پسر بود اسمشو بزاریم باربد . چطوره ؟ 

بابا : اسم خیلی قشنگیه ، مبارکش باشه . پس اسم این نوه ام شد آقا باربد . خب بقیه چی ؟ 

ساناز : من و بهزاد هر دو از اسم آیدا خوشمون میاد ، میخواستیم اگر پسر شد اسمشو بزاریم آرمان اگر دختر شد آیدا . 

بابا : خب مبارک باشه اسم آیدا خانم هم انتخاب شد . 

مهران : من و باران بعد از سونوگرافی تصمیم گرفتیم اسم پسرمونو بزاریم سپهر . 

بابا به مهران و باران هم تبریک گفت و برگشت سمت من و گفت : خب دخترم شما چه تصمیمی دارین ؟ 

پارسا بهم نگاه کرد و هر دو لبخند زدیم . 

پارسا : راستش پدرام جون ، من و الهه یک اسم دختر و یک اسم پسر انتخاب کرده بودیم ، حالا که هردوش شده پس از هر دو اسم استفاده میکنیم اتفاقا به هم میان ، ولی اجازه بدین تا به دنیا نیومدن اسماشونو نگیم . 

ارمیا : ا ! یعنی چی ؟ یعنی تا نُه ماه صدا کنیم ، بچه ؟ 

پارسا : بله دایی جون ، چون میخواییم سورپرایز باشه . 

ارمیا : خیلی خب نگین منم نمیتونم بگم بچه میگم لوبیا کوچولو . 

من : ا ! ارمیا ! میخوای به بچه های من بگی لوبیا ؟ تو دیگه چه دایی ای هستی ؟ 

ارمیا حق به جانب گفت : خب تقصیر خودتونه من نمیتونم بگم بچه ! اگر لوبیا بده میتونم نخود هم بگم یا عدس یا لـ..... 

همون موقع کوسن مبل بابا خورد تو سر ارمیا و باعث شد ساکت شه و با چشمای گرد شده به بابا نگاه کنه . 

ارمیا : نشونه گیریت چه خوبه بابا ! 

بابا : به نوه های من میخوای بگی نخود و لوبیا ؟ 

ارمیا : وقتی اسم ندارن خب چی بگم بهشون ؟ 

بابا : اسم دارن خوب هم دارن فقط باید صبر کنی تا به دنیا بیان تا اسمشونو بفهمی . 

ارمیا اخماشو مصنوعی کرد تو هم و دست به سینه نشست . خوب میدونستم که در اولین فرصت که تنها شدیم ازم میخواد بهش بگم . 

اونروز تا شب پیش بابا بودیم و کلی هم بابا با نوه های به دنیا نیومدش ذوق کرد . 

**********************************

تازه داشت خوابم عمیق میشد که صدای پچ پچ پارسا رو شنیدم . سعی کردم محلش ندم و بخوابم ولی نمیشد ، از وقتی حامله شده بودم حس بویایی و شنواییم خیلی قوی شده بود . سعی کردم به چیز های دیگه فکر کنم که پارسا دستشو گذاشت رو شکمم . دیگه کلافه شدم و چشمامو باز کردم . 

من : وای ، پارسا بگیر بخواب ، دیوونم کردی . 

پارسا روی شکم به صورت کج خوابیده بود و سرشو اورده بود کنار شکمم و داشت با شکمم حرف میزد .

پارسا : من و بچه هام چکار به تو داریم ؟ تو بخواب بزار ما هم به کارمون برسیم . 

من : مگه شما میزارین من بخوابم مدام داری پچ پچ میکنی ، من نمیفهمم روز رو از شما گرفتن که شب دارین اختلاط میکنین ؟ 

پارسا : خب من در طی روز که زیاد خونه نیستم مجبورم حالا با بچه هام حرف بزنم . 

من : آخه تو همون چند ساعت هم که خونه ای دنبال شکمم راه افتادی و داری با بچه هات حرف میزنی .

پارسا : خب کوچولو هام باید به صدام عادت کنن . 

حرفشو که تموم کرد چرخید و دوباره مشغول حرف زدن شد . ای ارمیا خدا بگم کچلت کنه که به این پارسا و بهزاد و مهران نمیگفتی با بچه ها حرف بزنن تا بچه ها به صداشون عادت کنن و باهاشون انس بگیرن . بیچاره ساناز و باران هم به درد من دچارند و بهزاد و مهران هم مثل پارسا مدام دارن با شکماشون حرف میزنن .

دوباره سعی کردم بخوابم ولی صدای پارسا نمیذاشت دیگه واقعا کلافه شدم ، پا شدم و پارسا رو از اتاق بیرون کردم و با خیال راحت گرفتم خوابیدم . 

صبح با نوازش های پارسا از خواب بیدار شدم . 

پارسا : الهه جان ، خانمم ، خانم خوشگلم ، نمیخوای بیدار بشی ؟ ساعت 10 .

چشمامو با تعجب باز کردم و گفتم : صبح بخیر ، اگر ساعت 10 تو چرا هنوز نرفتی سر کار ؟ 

پارسا : صبح تو و کوچولوهام هم بخیر ، امروز شرکت نمیرم عزیزم ، ولی تا نیم ساعت دیگه داریم میریم شهر (...) برای بستن یه قرارداد . پنج ساعت با اینجا فاصله داره تا شب برمیگردیم .

من : آهان ، به سلامتی . 

پارسا کمکم کرد بشینم و سینی صبحانه رو گذاشت کنارم . خودم دیگه به تنهایی حرکت کردن برام سخت شده ، الان تو ماه نُه هستم و تا چند روز دیگه بچه هام به دنیا می آیند . پسر ارمیا باربد دیروز به دنیا اومده ، یه پسر تپل و خوشگل و سفید که مثل من و ارمیا بوره و چشماشم مثل مال ما آبیه ، ترکیب صورتش به ارمیا رفته ولی لبهاش مثل لبهای مانیاست . علارغم تمام ممانعت های بابا و پارسا و ارمیا دیروز رفتم بیمارستان و بعد از ارمیا اولین نفر خودم باربد کوچولو رو بغل کردم . وای که چقدر ناز بود ، عمه اش قربونش بره .

چون شکمم بزرگ بود نمیتونستم سینی رو بگیرم دستم یا بشینم پشت میز آخه شکمم جلو بود و نمیتونستم راحت به میز برسم . پارسا برام نان تست رو تکه تکه کرده بود و روشون کره و عسل یا خامه با مربا مالیده بود ، منم یدونه یدونه برمیداشتم و میخوردم . 

من : با کی دارین میرین ؟

پارسا : با پدرام و مهران و مدیر بازرگانی شرکت . 

من : پس باران تنهاست ؟ خدمتکارشون که از دیروز رفته مرخصی . 

پارسا : نه ! تنها نیست ماری خانم میره پیشش ، تو هم تریسی اینجاست .

من : باشه ، مواظب باشین .

پارسا کیفشو از کنار تخت برداشت و اومد یه بوسه کوچیک نشوند رو لبم و گفت : حتما خانمم ، تو هم مواظب خودت و کوچولوهامون باش خداحافظ . 

من : خدا نگهدارت . 

بعد از رفتن پارسا صبحانمو تمام کردم و آروم آروم از جام پاشدم ، همین که ایستادم یه دردی زیر دلم پیچید ولی زود گذشت ، دفعه پیش هم که اینطور شدم ارمیا گفت چیزی نیست و طبیعیه ، پس توجهی نکردم چون واقعا هم چیزی نبود و دردش ادامه دار نبود . لباسامو در اوردم و رفتم حمام . یه دوش حسابی گرفتم ، چون نفسم میگرفت ، هر چند دقیقه در رو باز میکردم و نفس میگرفتم . 

بعد از پوشیدن لباسام تریسی رو صدا کردم تا موهامو برام با سشوار خشک کنه ، موهام بلنده و خودم سختمه خشکشون کنم یا شونشون کنم ، چند وقت پیش گفتم میرم کوتاه میکنم که پارسا و بابا و ارمیا مخالفت کردند . ارمیا که گفت حاضره هر روز بیاد موهامو خشک یا شونه کنه ولی کوتاهشون نکنم ، به مانیا هم اجازه نداده کوتاه کنه . دیگه این چند وقته یا تریسی کمکم کرده یا خود پارسا . 

تریسی موهامو خشک کرد و برام پشت سرم به صورت شل بافتشون تا تو دست و پام نباشن و راحت باشم و بعد رفت آشپزخانه . منم رفتم رو تراس تا یکم زیر آفتاب بشینم و هوا بخورم . داشتم با شکمم حرف میزدم که بوی مرغ کباب شده به دماغم خورد ، بدجور هوس کردم . از جام با سختی بلند شدم و آروم از پله ها رفتم پایین رفتم پیش تریسی تو آشپزخانه .

من : خسته نباشی . 

تریسی : ممنون ، خانم چرا اومدین پایین ؟ اگر آقا پارسا بفهمند ناراحت میشن گفته بودن از پله ها بالا پایین نکنین . 

من : چیزی نیست نگران نباش ، راحتم . میگم تریسی برای ناهار چی داری آماده میکنی ؟ 

تریسی : دیشب آقا پارسا گفتن براتون ماهی درست کنم . 

تقریبا از ماه هفتم ارمیا گفت که ماهی زیاد بخوریم برامون خوبه . 

من : خواهش میکنم امروز ماهی درست نکن . 

تریسی : چیز خاصی دلتون میخواد خانم ؟ 

من : بله اگر زحمتی نیست خیلی دلم کباب مرغ میخواد . 

تریسی : حتما خانم اتفاقا همین امروز صبح مرغ تازه هم گرفتم و گذاشتم توی فریزر . الان شروع میکنم براتون کباب مرغ درست کردن . 

من : دستت درد نکنه تریسی جان ، واقعا ممنون . 

تریسی : خواهش میکنم خانم ، وظیفمه ، شما بفرمایید تو اتاقتون استراحت کنین خوب نیست این روزهای آخر زیاد سر پا بایستید . 

من : باشه پس من رفتم . 

آروم دوباره برگشتم اتاقم ، وای که چقدر بالا اومدن از پله ها سخته ، پارسا راست میگفت . وقتی وارد اتاقم شدم دوباره زیر دلم درد گرفت ، ایندفعه دردش شدید تر بود ، ولی بازم موقتی بود . 

ساعت 12:30 تریسی ناهار خوشمزه امو اورد ، خیلی خوب شده بود . همشونو با ولع خوردم و برخلاف وعده های غذایی دیگه ام که پارسا لقمه های آخر رو تقریبا با زور بهم میده ایندفعه همشونو خودم خوردم . در حین غذا بازم زیر دلم یه لحظه درد گرفت . 

بعد از ناهار دراز کشیده بودم و داشتم چرت میزدم که تریسی اومد داخل . رنگش پریده بود ولی سعی میکرد بروز نده . یه لحظه استرس گرفتم . 

من : چیزی شده تریسی ؟ 

تریسی : نه ! خانم میتونم من امروز برم ؟ 

من : اتفاقی افتاده ؟ بگو چی شده تریسی ؟ 

تریسی : خانم شما آروم باشین چیزی نیست راستش حال مادرم بد شده بردنش بیمارستان الان از بیمارستان باهام تماس گرفتن . 

من : باشه باشه میتونی بری . امیدوارم چیز خاصی نباشه . 

تریسی خواست بره ولی برگشت و مردد نگاهم کرد . 

تریسی : ولی خانم ، شما چی ؟ آقا پارسا گفتن حواسم بهتون باشه و تنهاتون نذارم . 

من: من حالم خوبه ، تو با خیال راحت برو ، خونه ارمیا همین کناره وخدمتکارشون هست کاری داشتم زنگ میزنم بیاد پیشم . تو برو پیش مادرت . 

تریسی تشکر و رفت . منم دعا کردم حال مادرش خوب بشه و سعی کردم یکم دیگه بخوابم . 

خواب بودم که با احساس درد شدیدی زیر دلم از خواب پریدم ، زیر دلم رو گرفتم و سعی کردم بشینم ولی نشد ، درد همچنان ادامه داشت . یکم بعد دردم آروم شد و سعی کردم بشینم که درد دیگه ای پیچید که باعث شد جیغ کوتاهی بزنم .. سعی کردم آروم باشم و طوری که ارمیا گفته بود نفس بکشم . یکم بعد درد دوباره تکرار شد . فاصه درد ها داشت کم میشد و مدت زمانش بیشتر . گوشیمو از عسلی کنار تختم برداشتم تا به پارسا زنگ بزنم که یادم افتاد با مهران و بابا تو شهر نیستند . زنگ زدم به ارمیا ولی اشغال بود ، زنگ زدم به بهزاد ولی گوشی رو بر نداشت . قطع کردم و خواستم دوباره با ارمیا تماس بگیرم که خودش زنگ زد ولی همین که برداشتم شارژ گوشیم تمام شد و گوشی خاموش شد . با حرص پرتش کردم رو تخت و بلند شدم برم از تلفن توی راهرو زنگ بزنم ، دم در اتاق بودم که دردم شدیدتر شد و حس کردم پاهام خیس شد ، زیر پاهامو نگاه کردم دیدم پر از مایه لزجیه ، با درد بعدی نتونستم تحمل کنم و نشستم رو زمین ، دیگه از درد جیغ میزدم و گریه میکردم ، ترسیده بودم سعی کردم خودمو برسونم به تلفن توی راهرو که مدام داشت زنگ میخورد و مطمئنن ارمیا بود ، خودمو به سختی رو زمین کشیدم و تلفن رو برداشتم که صدای نگران ارمیا تو گوشی پیچید . 

ارمیا : الو .... الهه .... خوبی ؟ .... چی شد چرا قطع شد ؟ 

با گریه داد زدم : ارمیا ... به دادم برس ... دارم میمیرم ...

ارمیا : چی ؟ تو خونه ای ؟ حالت خوبه ؟ 

من : نه ! خوب نیستم ، تو خونه ام ، ارمیا دارم از درد میمیرم .... تنهام .... داداش بیا اینجا ...

ارمیا : اومدم ... اومدم از جات سعی کن تکون نخوری ، همینطور نفس های عمیق بکش من دارم میام .... تحمل کن عزیزم . 

یه درد دیگه پیچید که باعث شد جیغ بزنم و گوشی از دستم بیافته . همونجا کنار تلفن رو زمین نشستم و سعی کردم طبق گفته ارمیا نفس های عمیق بکشم . چند لحظه بعد در خونه امون باز شد و ارمیا هراسون دوید بالا و وقتی دید افتادم رو زمین دوید و نشست کنارم . 

ارمیا : چی شده الهه ؟ چرا اینجور شدی ؟ 

یه نگاه به پاهام انداخت و با نگرانی گفت : کیسه آبت که پاره شده ، تو چند وقته درد داری ؟ 

منتظر جوابم نشد و دست انداخت زیر زانوهام و بلندم کرد ، بردم گذاشت روی تخت و سریع حالت نشستنمو درست کرد که احساس کردم چیزی داره ازم خارج مشه . 

داد زدم : ارمیا ... ارمیا یه چیزی داره ازم میاد پایین . 

ارمیا با نگرانی گفت : چی ؟ سفته یا مایع هست ؟ 

سریع لباسمو داد بالا و پاهامو باز کرد . 

ارمیا : یا خدا ! بچه داره به دنیا میاد . 

سریع زیر پاهام بالش گذاشت و از تو کمد یه ملافه در اورد پهن کرد زیر پام خودش دوید از توی کمد کمک های اولیه بتادین برداشت و دستاشون باهاش ضدعفونی کرد . همین موقع موبایلش زنگ خورد نگاهی به صفحه انداخت و سریع دکمه اتصال رو زد و گفت : زود بیا خونه الهه ، الهه داره زایمان میکنه ، کیف پزشکیتم بیار . 

بعد دوباره روی دستاش بتادین ریخت و وسایل کمک ها رو برداشت اومد نشست جلوی پام . 

درد هام وحشتناک شده بودن دیگه کاملا حس میکردم که بچه داره به دنیا میاد ، مدام جیغ میزدم و گریه میکردم ، ارمیا هی میگفت نفس بکش و منتظر بود تا بچه بیاد بیرون . 

ارمیا : الهه زور بزن سرش معلوم شد . 

همین موقع بهزاد وارد اتاق شد و با دیدن وضعیت کیف پزشکی رو سریع کنار دست ارمیا گذاشت و بازش کرد . 

ارمیا : خدا رو شکر اومدی ... چند تا ملافه تمیز از تو کمد بهم بده ...... بعد برو بالا سرش قسمت بالایی رحم رو فشار بده و کمکش کن نفساشو تنظیم کنه . 

بهزاد ملافه ها رو داد به ارمیا و اومد پیشم و شروع کرد به ماساژ دادن و فشار های خفیف اوردن به بالای رحم . 

بهزاد : نفس بکش پارمی ...... آفرین حالا زور بزن .... یاالله پارمی ..... زور بزن کوچولو هات دارن به دنیا میان . 

نمیدونم چقدر درد کشیدم و داد زدم که صدای گریه اولین بچه رو شنیدم . 

ارمیا : دختر کوچولوت به دنیا اومد الهه ، ببینش ...

بهزاد رفت کمک ارمیا و بچه رو گرفت و با یک ابزاری مجرای تنفسیشو خالی کرد . ارمیا هم حواسشو جمع بچه دومی کرد که داشت خارج میشد . چهار دقیقه بعد صدای گریه دومی هم بلند شد . بهزاد دخترمو گذاشت همون جا و اومد کنارم و چند تا فشار دیگه به رحمم وارد کرد که جفت ها هم خارج شدند و راحت شدم ، ارمیا مجرای تنفسی پسرم هم تمیز کرد و با چند تا ابزار داخل کیف چند تا کار که ندیدم انجام داد و بعد بچه هامو تو ملافه پیچیدند و گذاشتند روسینه ام . 

بهزاد نشست یه سمتم و کمکم کرد بچه ها رو نگاه دارم . ارمیا هم دستاشو تمیز کرد و با بیمارستان تماس گرفت و اومد نشست سمت دیگرم . 

ارمیا : مبارک باشه خواهر کوچولو ، دیگه مامان شدی . 

من : ارمیا ممنون .... واقعا از هر دوتون ممنونم .... اگه شما نبودین میمرد.... 

ارمیا دستشو گذاشت رو دهنم و نذاشت ادامه بدم . 

ارمیا : هیس ... نزن این حرفو .... تو این لحظه قشنگ چنین حرفی نزن .... خدا نکنه اتفاقی برای تو و خواهر زاده های خوشگلم بیافته .

ارمیا دختر کوچولومو گرفت تو بغلش و دستشو بوسید ، بهزاد هم پسرمو بغل کرد و اونم پیشونی بچه رو بوسید . دیگه نمیتونستم چشمامو باز نگاه دارم ، انرژیم تمام شده بود . 

ارمیا که دید چشمامو بستم با نگرانی تکونم داد و گفت : الهه ... الهه حالت خوبه ؟ 

آروم زمزمه کردم : آره خوبم ، فقط بیحالم برای همین چشمامو بستم ، به هوشم نگران نباش . 

چند دقیقه بعد آمبولانس رسید و من و بچه ها رو منتقل کردند بیمارستان . وقتی رسیدیم بیمارستان دیگه هیچ انرژی ای نداشتم و بیهوش شدم . 

وقتی چشمامو باز کردم تو اتاق بیمارستان بودم . به دستم سرم وصل کرده بودند . پارسا و بابا کنارم ایستاده بودند . بابا که دید بیدار شدم ، لبخند پر محبتی بهم زد و خم شد پیشونیمو طولانی بوسید . 

من : سلام بابا .

بابا : سلام دختر گلم ، سلام عزیزم ، خوبی الهه من ؟ 

من : ممنون بابا ، خوبم . 

بعد از بابا پارسا اومد جلو و خم شد و بدون توجه به حضور بابا لبمو بوسید . 

پارسا : سلام خانمم ، بالاخره بیدار شدی . 

من : سلام .... پارسا کوچولوهامونو دیدی ؟ 

پارسا : آره دیدمشون ، خیلی خوشگلن .... ببخش عزیزم .... ببخش تنهات گذاشتم ..... نباید میرفتم امروز .... باید میموندم پیشت ببخش کوتاهی کردم خانمم ..... فکر کردم میشه به تریسی اطمینان کرد . 

من : تریسی مقصر نیست عزیزم .... مادرشو برده بوند بیمارستان منم گفتم بره پیشش . 

پارسا با یه اخم ظاهری نگاهم کرد و چیزی نگفت . همون موقع در باز شد و ارمیا و بهزاد در حالی که هر کدوم یکی از بچه هامو بغل کرده بودند وارد شدند . ارمیا با خنده اومد کنارم و بچه توی بغلشو که از روی صورتی بودن پتو فهمیدم دخترمه رو داد بغلم . 

ارمیا : بیا بگیر دخترتو خواهر کوچولو ..... داییش قربونش بره خیلی نازه ، درست شکل توه . 

بهزاد هم پسرمو داد بغل پارسا و گفت : تحویل بگیرید پسرتونو آقا پارسا ، چشماش مثل خودته ولی خدا رو شکر قیافش خوشگله به پارمی رفته . 

پارسا خندید و پسر کوچولومو بغل کرد و اوردش نزدیک من . هر دو چشماشون باز بود . چشمای دخترم درست مثل چشمای من و ارمیا آبی بود ولی چشمای پسرم مثل چشمای پارسا خاکستری بود . 

بهزاد : خب حالا نمیخواید بگید اسم این دو تا کوچولو چیه ؟ 

پارسا بهم نگاه کرد و اشاره کرد من بگم . 

من : من و پارسا تصمیم گرفتیم اسم دخترمونو به احترام مامان بزاریم آنا و اسم پسرمو هم بزاریم آوید . چشمای بابا و ارمیا با گفتن اسم آنا پر شد . 

بابا خم شد اول پیشونی من بعد پیشونی آنا و آوید رو بوسید و تبریک گفت . تا شب مهران و بقیه هم اومدن دیدن من و آنا و آوید . باران و ساناز هم با اون وضعشون اومدن . مانیا هم که تو همین بخش بستری بود ارمیا با ویلچیر اوردش . 

من یک هفته بعد از بیمارستان مرخص شدم . دو روز بعد از زایمان من دختر ساناز و بهزاد ، آیدا به دنیا اومد و روز بعدش هم سپهر پسر باران و مهران . هر چهار زایمان رو ارمیا انجام داد . بچه هامون همه بچه های سالم و خوشگلی بودند . باربد که چشماش و صورتش به ارمیا و لبهاش به مانیا رفته بود ، آنا و آوید هم که آنا چشماش به من و آوید به پارسا رفته بود و صورتشون هم ترکیبی از هر دوتامون بود ، آیدا یک نمونه دخترانه از بهزاده و سپهر هم زیبایی های باران و مهران رو به ارث برده بود . هر پنج بچه همونطور که تو یک هفته به وجود آمده بودند تو یک هفته هم به دنیا آمدند و با هم بزرگ شدن . 

**********************************

ده سال بعد 

. 

.

ده سال از اون روزها میگذره ، ده سالی که پر از اتفاقات خوب و بد برای ما چهار خانواده بود . ده سالی که ما در کنار هم سپری کردیم . بابا بعد از به دنیا اومدن نوه هاش به کل از کار کنارگیره کرد و تمام وقتشو در اختیار نوده هاش گذاشت . من و پارسا تو این سالها در کنار هم کار کردیم و شرکت رو گسترش دادیم و حالا یکی از بزرگترین و معروفترین شرکت های کشور هستیم و در سطح بین الملل هم حرفی برای گفتن داریم . ارمیا و بهزاد هم تو این سالها تغییری نکردن هنوز هم با هم کل کل دارند و من هنوز هم سعی میکنم هیچ وقت بینشون قرار نگیرم . سه سال بعد از به دنیا اومدن باربد ، آنا ، آوید ، آیدا و سپهر ، بچه دوم بهزاد و ساناز به دنیا اومد ، پسری خوشگل که اسمشو گذاشتند آرمان و یک سال بعد پسر کوچک من آریا به دنیا اومد و دوسال بعدش هم دختر باران و مهران ، سارا . 

ساناز در رشته ی مغز و اعصاب و باران در رشته اطفال فارغ التحصیل شدند . دو سال پیش از اونجایی که پزشک تو خانوادمون زیاد داشتیم با پیشنهاد ارمیا یه بیمارستان تاسیس کردیم و بعد از اون دکتر های خانوادمون تو بیمارستان خودمون مشغول به کار شدند و حالا بیمارستان موقعیت خوبی تو جامعه پزشکی داره . 

نسترن چهار سال بعد از به دنیا اومدن بچه ها سرطان خون گرفت و فوت کرد ، اون هیچ وقت با باران و بهزاد آشتی نکرد ، لحظه مرگش تو بیمارستان تنها بود چون دقیقا نیم ساعت قبلش ساناز و بهزاد و باران و مهران رو که به دیدنش رفته بودند رو از اتاق بیرون کرده بود . فرهاد هم یک ماه بعدش از فشار روحی سکته کرد و بعد از دو روز بستری شدن تو بیمارستان بین بچه ها و نوده هاش فوت شد . بهناز هم بعد از فوت پدر و مادرش رفت ایتالیا و دیگه ازش خبری نشد . 

از اون سال دیگه از خانواده منصور چیزی نشنیدم فقط بهزاد از طریق مامان مهناز فهمید که منصور ورشکست شده و از شدت غم سکته مغزی کرده و نیلوفر هم حالا داره نگَهِش میداره و پارمیدا هم از حامد بچه دار شده و دیگه طلاق نگرفتن . دیگه هیچ خبری ازشون ندارم . 

امروز تولد ده سالگی باربد ، آنا ، آوید ، آیدا و سپهر ِ. چون همشون تو یک ماه به دنیا امدن پس تولد هر پنچ تاشونو تو این سالها پانزدهم ماه با هم گرفتیم . باربد و آنا و آوید قبل از پانزدهم به دنیا اومدن و آیدا و سپهر هم بعد از پانزدهم و ما هم تاریخ وسطی تولدشو جشن میگیریم . البته بچه های ما خیلی زرنگ هستن چون هم روز تولدشون کادو میگیرن هم روز جشنشون .

نگاهمو تو جمعیت میگردونم ، نگاهم به بابا می افته که کنار بچه ها ایستاده و داره کادو تولدشونو میده . بابا تو این سالها پیر شده ولی شکسته نشده ، چون خوشحال بوده و راحت زندگی کرده ، تو این سالها من طعم محبت واقعی پدرانه رو در کنار بابام چشیدم . نگاهمو ادامه میدم میرسم به پارسا ، عشقم و مرد زندگیم کسی که تو این سالها عاشقانه کنارم بوده و همه جوره خوشبختم کرده . نگاهمو میگردونم و میرسم به بهزاد و ارمیا که همچنان مشغول کل کل هستند . هیچ چیز از محبت بین من و ارمیا و بهزاد کم نشده ، اونا همچنان برادر هام هستند و من هم خواهرشون . رابطمون به همون عمق چند سال پیشه شاید هم عمیق تر . میرسم به ساناز و باران و مهران و مانیا دوستای خوبم ، اونا هم تو این سالها خوشبخت زندگی کردند و نگاه میکنم به بچه هامون ، ثمره عشقمون . هشت فرزند که مثل پدر مادرهاشون یاد گرفتند با هم باشند و همیشه کنار هم بمونن و در آخر خودم ، الهه راد ، کسی که تا بیست و دوسالگی با اسم پارمیس سالاری زندگی کرد ولی یکروزه فهمید که تمام عمرش تا به آن روز دروغی بیش نبوده . زندگی واقعی من از همون روز که فهمیدم پارمیس سالاری نیستم و الهه راد هستم ، از همون کلبه جنگلی شروع شد . من زندگیمو از همون روز ساختم در کنار پدری مثل بابام ، در کنار برادر نمونه و خوبی مثل ارمیا ، در کنار برادری مثل بهزاد که با هم ثابت کردیم نیاز نیست هم خون بود تا خواهر بردار حساب شویم و در کنار دوستان خوبی مثل ساناز ، باران ، مهران و مانیا . من خانوادمو تو این دنیای بزرگ پیدا کردم و خوشبختی واقعی رو در کنارشون چشیدم و خدا رو بابت این خوشبختی و برای رسوندن من به پدر و برادرم شکر میکنم . 

پایان 

92/2/22

پ.آ (~pani~)

پایان نهایی :  اردیبهشت 92

انتشار در سایت نودهشتیا : تیر 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member217619.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member137679.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member219990.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com