نام کتاب :  دختران زمینی پسران آسمانی

نویسنده : dokhtare ariai کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : khomar  کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : شبنم کاربر انجمن نودهشتیا

مقدمه 

و آنگاه که عشق آغاز میشود 

پسرانی از آسمان 

از جنس فرشته های خداوند 

دخترانی از جنس زندگی

نرم و لطیف 

نفس هایشان با نفس های یکدیگر انس میگیرد 

و در کرانه های اسمان و دریاهای بی پهنای زمین 

نام یکدیگر را حک می کنند 

تا شاید روزی قدرت لایزال خداوندی 

آن ها را به یکدیگر پیوند دهد 

آری، پیوند هایی از دو دنیای متفاوت 

تا بوده است چنین بوده

عشق هایی ممنوع 

با سختی و مشکل هایی تمام نشدنی 

سختی هایی به شیرینی میوه های بهشت و بوی زندگی 

دخترانی از جنس ناز 

پسرانی از خاک نیاز

***

ترانه 

- اخخخخ 

می تونم قسم بخورم دماغ نازم شکست ... الهی خیر بهره نبینی ... دماغ نازنینم ... تازه یادم افتاد دو تا موجود دیگه کنارم هستند برگشتم عقب و گفتم: 

من- مهدیس خوبی؟ 

سرش رو بلند کرد و گفت: 

مهدیس- مطمئن نیستم ... اخ 

نگاهی به آریانا انداختم و گفتم: 

من- تو چی؟ طوریت که نشده؟ 

گفت: 

آریانا- نه فکر کنم خوبم 

نگاه پر از غضبی به صحنه ی جلو انداختم .یه بی ام و قرمز رنگ با چهار پسر رو به روم بود و ال نود نازنینم با سپر این غول بیابونی داغون شده بود 

حالا که اینطوری شد و بیمه ی ماشینم به گند کشیده شد ... سگ خور ... خیالی نیست ... ولی هر چی عوض داره گله نداره! 

دنده عقب گرفتم که فکر کنن می خوام جای پارک رو بدم به اونا ... و در لحظه ی آخر به بچه ها گفتم: 

من- سفت بشینید

که حرکتم همزمان شدباچشم های درشت شده از تعجب مهدیس ... و با تمام سرعت رفتم وسط عروسک قشنگشون ... اخیش ... خنک شدم ... ولی حیف ... سابقه ی بیمه ی ماشینم خراب شد ... 

ناگهان در کنار راننده باز شد و پسری قد بلند با هیکل ورزیده اومد بیرون ... موهای بوری داشت ... چون عینک آفتابی زده بود صورتش واضح نبود اما از فک در هم قفل شدش می شد فهمید که عصبانی .

با صدای بسته شدن در ماشین با تعجب برگشتم و نگاهی به کنارم کردم ... آریانا نبود ... به جلو نگاه کردم و آریانا رو دیدم که دست به بغل زده و رو به روی اون پسره وایساده بود ... اوا خاک تو سر غضمفر ... تو اونجا چی کار می کنی بچه ... می دونستم وقتی عصبانی بشه فیل هم جلودارش نیست ... برگشتم و با نگرانی به مهدیس نگاه کردم 

چون دقیقا حرکت بعدی آریانا رو حفظ بودیم شروع کردیم به شمردن: 

- پنج ... چهار ... سه ... دو ... یک 

و صدای بلند آریانا در پارکینگ پیچید: 

آریانا- چرا جلوتو نگاه نمی کنی ... بخدا جوری می زنمت که شتک شی ... اخه بی ام و بخوره تو سرت ... وقتی رانندگی بلد نیستید به چه حقی می شینید پشتش اومدی با ماشین بابات پز بدی ... تازه پرو پرو اومدی جلوم وایسادی که چی؟ می خوایی بگی طلبکاری 

د حرف بزن چرا لال شدی؟ 

از عصبانیت قرمز شده بود ... مهدیس رفت و دستش رو گرفت و گفت: 

مهدیس- بیا آریانا ... ول کن بابا 

آریانا- نه ولم کن ببینم حرف حسابش چیه؟ فک کرده مایه داره دنیا ماله باباشه! 

بیچاره اون که نشسته بود پشت فرمون ... یکی دیگه بود ... ولی از شانس قشنگش این مورد خشم اژدها قرار گرفته بود 

 ... چون عینک چشمش بود معلوم نبود چه حالتی داره ولی از فک باز موندش به خوبی می تونستم بفهمم که شک زده شده 

عینکش رو برداشت و زد روی موهاش ... چه خوب بود ... چشمای درشت و زیبا ... چه رنگ خاصی داره ... عسلی روشن ... مثل آریانا دستش را به بغل زد و خم شد تا هم قد آریانا شه و به ارامی گفت: 

پسره- ریز میبینمت خانوم کوچولو 

نگاهی به مهدیس که بعداز شکست در راضی کردن آریانا کنارم وایستاده بود و نظاره گر دعوای سال بود انداختم و گفتم: 

من- ترو خدا یه کاری کن مهدیس ... الان باید بریم دنبال حلوا برای این پسره چون عمرا اریانا اینو زنده بذاره 

مهدیس- چی کار کنم دیگه مگه ندیدی آروم نمیگیره ... من خودم الان دوست دارم دکوراسیون یارو رو بیارم پایین .

نگاهی به اریانا کردم ... اوه اوه در شرف داغ کردن بود ... اخه کم بلا تو هواپیما سرش نیومده بود...از مسمومیت تا ... الان

آریانا منفجر شد: 

- یه خورده شعور داشته باش که باید چه طوری با یه خانوم محترم رفتار کنی آقای نامحترم ... غول تشن ... فقط قد گنده کرده ... کاش تو هم اندازه ی پنج اپیلاسیون از قدت مغز داشتی تو اون کله ی گچی ات ... خیلی به خود متشکری جناب ... 

پسره یکم قرمز شده بود...یه پسر دیگه هم پیاده شد ودست اون پسررو گرفته بود... مهدیس دخالت کرد و گفت: 

مهدیس- آریانا بسه دیگه ... دیر میشه خیلی کار داریم 

و اون رو کشون کشون تا ماشین برد هر دو سوار شدند من هم برای این که خالی از لطف نباشه رو به پسره که در مرز انفجار بود گفتم: 

من- ماشین شماست؟ اونطوری یک خورده زشت بود ... حالا خوشگل شده ... باید خیلی ممنون من باشید 

خیز برداشت طرفم که پریدم تو ماشین و گازشو گرفتم 

دیگه بی خیال خرید و پارک شدم و یک راست روندم طرف آپارتمان .

من و مهدیس و آریانا سه تا دوست جون به جونی هستیم که از شیراز کوبیدیم اومدیم تهران تا درس بخونیم 

اسم من ترانه رادمهر 22 سالمه خیلی مغرورم و البته شیطون ... همه میگن تو آخر خودت رو با این بازیگوشی هات به کشتن میدی، علاوه بر خودم یک خواهر بزرگ تر دارم و پدرای من ومهدیس و آریانا سهامدار یک کار خونه هستن پس میشه گفت وضع متوسطی داریم 

ما تویه آپارتمان که هر سه با هم اجاره کردیم زندگی می کنیم 

با صدای مهدیس از خیال هام بیرون اومدم: 

مهدیس- داری کجا میری؟ 

من- خونه 

مهدیس- مگه قرار نبود بریم خرید 

من- یه روز دیگه میریم اصلا حسش نیست به جون مهدیس 

آریانا هنوز غر میزد: 

آریانا- پرو خجالت هم خوب چیزیه ... اخ که دوست داشتم خوردت کنم ... پسره ی ابله ... بچه ننه ... با ماشین باباش اومده پز میده ... 

نگاهی به مهدیس کردم و خندیدم و مهدیس در حالی که بیرون رو نگاه می کرد گفت

مهدیس- بقیشون رو دیدی؟ 

با تعجب گفتم: 

من- مگه تو بقیه شون رو دیدی ... 

مهدیس- مگه تو ندیدی؟ اون دوتای دیگه که عقب نشسته بودن اومده بودن بیرون ولی اون که پشت فرمون بود موند توی ماشین 

من- نه دقت نکردم فقط حواسم به آریانا بود با اون پسر پرو

با رسیدن به دم اپارتمان با مهدیس پیاده شدیم و رو به آریاناگفتم: 

من- بسه آریانا خانوم کم حرص بخور بیا پایین 

بالاخره رضایت داد و پیاده شد من هم نگاهی به جلوی ماشین نازنینم انداختم و با حسرت اه کشیدم 

همونطور که مهدیس سوتی یکی از دوستای سال اولیشو تعریف می کرد و هر و کر میکردیم به طبقه ی دوم رسیدیم و از آسانسور خارج شدیم 

وقتی وارد شدیم دوباره غم دنیا ریخت تو سر صاحب مرده ی من ... اخه من چه طوری این وسایل رو بچینم ... چون تازه اسباب کشی کرده بودیم هنوز خونه رو مرتب نکرده و فقط آشپزخانه رو سامان داده بودیم 

به سمت آشپزخانه رفتم و گفتم: 

من- املت یا نیمرو ... 

این آریانا باز مزه پروند: 

آریانا- چلو کباب با دوغ و مخلفات 

چپ چپ نگاهش کردم که با خنده گفت: 

آریانا- املت ... چرا میزنی حالا؟! 

شروع کردم و ناهاری آماده کردم که دور هم خوردیم 

***

آریانا

من- زهر مار میدادی بخوریم بهتر بود بی مزه ... بعد بهشم بر میخوره ... 

ترانه- اریانا قضیه ظهر تموم شد ... بابا بس کن دیگه

من- چی میگی واسه خودت ترانه ... تموم بدنم درد میکنه ... هی گفتم بذار فردا بیام ... این از پروازمون اینم از اون غول بیابونیا ... اه اه

عصبی بودم ... حسابی ... خستم بودم ... مهدیس داشت با نگرانی نگام میکرد ... از وقتی خودمو شناختم خیلی زود از کوره در میرفتم ... داغم که میکردم دیگه نگو ... 

من- مهدیس اونجوری نگام نکن ... 

مهدیس با خنده گفت: 

مهدیس- چشم ببخشید ... 

رفتم سمت دسشویی ... تازه اسباب کشی کرده بودیم وهیچ چی سر جاش نبود ... منم ادمه مرتبی نبودم ولی اگه وسایلام گم گور بودن نمیتونستم کار کنم ... 

تو اینه داشتم خودمو نگاه میکردم ... یدفع در دستشویی باز شد ... 

من- بمیری ترانه ... مگه کوری ... من دستشوییم ... بی فرهنگ در بزنی میمیری؟ 

ترانه- برو بابا ... اریا تماس گرفته ... حسابیم نگران تشریف داره ... 

کتفمو کشید و از دستشویی انداختم بیرون...گوشیرو بهم داد: 

من- جانم؟ 

آریا- اریانا؟ خواهری کشتی منو ... چرا گوشیت و جواب نمیدادی؟ 

من- به به ... اقای خارجکی ... چه عجب یادت اومد اریانایی هم هست؟ 

آریا- د اخه خواهر کوچولوی من ... تو تموم دنیای داداشی ... 

من- اگه اون حوریای اجنبی ولت کنن

آریا- مفتم نمی ارزن خواهری ... 

من- اره بابا ... قوربونه دخترای اریایی کاکو ... 

آریا- به ... شیرازی اومدی بالاخره ... 

من- چیکارکنم دیگه ... معروفیم به دختر شیرازی ... 

آریا- آخ قوربونه دهنت دختر شیرازی ... 

من- توهم که شدی پسر امریکایی ... 

آریا- نـه پسر ... ما مینازیم به شیرازی بودنمون ... 

من- اوهو ... نمیخوای یه کاری واسه سرورت کنی؟ 

آریا- چرا قوربونت دنبالشم ... ولی کار داره ... اینجا واسه مجردا نیس ... در ضمن اقامت هم مفتی مفتی نمیدن

من- ا؟! خودت عشق و حال ما بیچاره هیچی ... 

آریا- اوه اوه I have to go hny…bye bye

من- بی ادب ... ببین اصالت نداری دیگه ... bye my dear

گوشی رو قطع کردم ... یه نفس کشیدم ... مهدیس و ترانه داشتن نگام میکردند با چشمایی که من براشون توضیح بدم اریا چی گفت؟

من- سلام رسوند ... 

ترانه- واقعا؟ 

- نه ... هی نگفت شما هم وجود دارین ... 

زدم زیر خنده که ترانه و مهدیس از پشت افتادن روم ... 

آریا داداشم بود 4 سال از من بزرگتر بود ... امریکا پزشکی میخوند ... یه سری تو دبیرستان خواهان زیاد داشت ... اما تا وقتی غرور ذاتی تو خون خانواده جاوید جریان داره پا به هیچ کس و ناکس نمیداد...مهدیس و ترانه رو مثه خواهراش میدونست ... هر5 سال یه بار یه سر میزنه ایران ... منم که آریانا خانوم جاوید...22 ساله ... ته تغاری ... و متاسفانه اعصاب خراب و لج باز و حاضر جواب و مغرور.خدا نکنه با کسی کل بندازم ... 

لپ تاپ مو روشن کردم ... یه اهنگ شاد گذاشتم ... با بچه ها شروع کردیم خونه تمیز کردن ... اخ از کت و کول افتادیم افتاده بودم رو کاناپه با گوشیم ور میرفتم ... گفتم: 

من- ترانه ماشینتو چیکامیکنی؟ به بابات چی میگی؟ الهی اون بیشعورا ... 

مهدیس صداش درومد و به شوخی گفت: 

مهدیس- تو که ندیدی چرا نظر میدی؟ 

زدم زیر خنده و گفتم: 

- اون لحظه وقتی داشتم داد و بیداد میکردم با اینکه خیلی داغ کرده بودم ... یارو اینقدر غول بود مجبور شدم سرمو اونقدر بالا بگیرم که گردنم خرد شد ... 

هممون خندیدیم ... خونه تمیز و مرتب شد ... اینقدر خسته بودیم که زود خوابیدیم چون فردا باید سریعا میرفتیم دانشگاه ... 

*** 

مهدیس- اریاناا ... ب میری پاشو دیگه ... ترو خدا ... 

من- مهدیس ... خفم کردی ... بابا من نمیام شما برید

یه دفعه بالش کوبیده شد به صورتم ... چشامو بازنکردم بلند شدم و داد زدم: 

من- مرضه؟ ها؟ میگم نمیام! 

چشاموباز کردم دیدم ترانه دست به بغل وایساده نگام میکنه مهدیس هم جلو اینس ... 

ترانه- اریانا واسه من میتینگ نیا ... پاشو بینم اعصاب ندارم ... 

من- اوهو ... چه خشن

مهدیس- حالا نه خودت خیلی ارومی ... 

من- تو به کارت برس ... 

مهدیس- دارم میرسم ... 

سریع رفتیم سر میز صبونه ... 

من- ترانه ماشینو بده امروز ببرم تعمیرگاه ... 

درحالی که داشت لقمه رو میکرد توی دهنش گفت: 

ترانه- مگه کسی رو سراغ داری؟ 

من- نه ... ولی یکی پیدا میشه ... بهتره ببریمش نمایندگیش...

مهدیس- اره این بهتره

ترانه- ... پولش چی؟ 

من- سیوریتا نترس از پول ماشین اون بامن! تازه بیمه هم هست ... 

بلند شدیم ... مهدیس و ترانه یه تیپای خفنی زده بودن ... حسابی خوشگل کرده بودن ... ترانه که تیپش خانومونه بود با وقار بود ... یه مانتو عسلی تنش بود...جذب بود و به اندامش خیلی میومد ... موهاشو هم کج کرده بود تو صورتش ... یه کفش عروسکی عسلی با کیفه ستش ... مهدیسم دسته کمی نداشت ... موهای جلوشو کوتاه کرده بودو کم ریخته بود جلو ... یه مانتوی طوسی کوتاه بایه جینه مشکی و کتونی مشکی ... مامانم همیشه میگفت: از دوستات یاد بگیر ... 

یه مانتو تنگ مشکی بالا زانو ... یه شلوار جین تنگ دودی که پاینش دکمه میخورد ... با یه کتونی سفید گنده که بنداشو خودم مشکی کرده بودم ... موهامو از بالا اینقدر محکم بستم یکم به مقنعه ام از پشت پف دادم خوشم نمیومد رو سرم قمبله باشه ... فقط واسه خوش فرم شدن همچین کاری می کردم...مقنعه امو دادم عقب تا جایی که یکم از لاله گوشم معلوم شد...دسبندای نخیه سفید مو بستم ... کیفه مشکیم رو که راه راهه سفید مشکی بود وکج انداختم ... عینک فرم سفیدمو زدم رو موهام ... 

ترانه- اریانا ... بدو دیگه

از اتاق اومدم بیرون ... بچه ها زنگ زده بودن اژانس ... 

ترانه- به به ... چه تیپی زدیم همگی ... امروز روزه ماست ... 

مهدیس زد زیر خنده ... و نگاه من کرد که از این حرفا خوشم نمیومد ... معمولا این ترانه تبهر خاصی در حرصی کردن من داره ... میدونه از این حرفا خوشم نمیاد ها از بس این دختر شیطونه پر از انرژی اگه یه روز سر به سر من و مهدیس نذاره روزش شب نمیشه ... البته من و ترانه و مهدیس جزو مغرور ترین دخترای دانشگاهیم ولی گاهی واسه خنده از این حرفا می زنیم ... ولی من زود داغ می کنم ... گفتم: 

من- بسه ترانه ... مگه روز شما دوتا باشه ... نه من ... 

مهدیس گفت: 

مهدیس- اتفاقا خانوم خانوماا ... من دارم میبینم ... 

من- بریم الان دیر میشه ... 

بر خر مگسه معرکه لعنت ... راننده اژانس یه پسر جون بود که داشت مارو برانداز میکرد ... منم مثل گرگ چشم دوختم تو چشماش ... به بچه ها گفتم برن بشینن عقب ... خودمم نشستم پیششون ... پسره خیلی چرت و پرت می پرسید منم بیشتر داغ میکردم ... دیگه نمیتونستم ساکت بشینم ... خوبیش این بود در دانشگاه بودیم پیاده شدیم ... ترانه رفت حساب کنه...من ومهدیس کنارهم بودیم منتظر ترانه صدای ترانه اومد: 

ترانه- یکم شعور داشته باش الاغ ... فهمیدی ... خیلی خری ... بیشرف ... 

رفتم پیشه ترانه ... پسره تا منو دید پاشو گذاشت رو گاز و در رفت

ترانه محکم نفس میکشید ... 

مهدیس- چته؟ چی شد؟ 

ترانه- پسره ی خر ... اخه دل به چیت بدم؟ به این شغلت ... الاغ ... اشغال ... 

من- میگی چته؟ 

باحالت خنده داری گفت: 

ترانه- بم میگه این شماررو بگیر من از شما و اون دوستتون که موهاشو کج کرده خیلی خوشم اومده ولی از شما بیشتر ... 

اخ که منو مهدیس چنان زدیم زیره خنده ... مردم ... مهدیس گفت: 

مهدیس- بدل نگیر ... تاحالا اینقدر خوشگل ندیده بوده...

اینقدر خندیدیم که مردیم اخه بشون حق انتخابم داده بود که هر کدوم که بیشتر ازش خوشش اومد شماره مال اون ... 

داشتیم میرفتیم سمت در دانشگاه الان حراست بهمون گیر میده...اماده شدم واسه جواب دادن: 

مرد- خواهران پارتی تشریف میبرن؟ 

صدای یه مرد ریش بلند مذهبی بود.تا قبل از اینکه حرف بزنم مهدیس من و کشوند و برد ... ترانه شروع کرد با یارو حرف زدن ... 

من- د ... چرا نزاشتی جوابشو بدم؟ 

مهدیس- بسه اریانا دختر ... میخوای پروندمون اول کار خراب شه؟ 

من- مهدیس ول کن ... این باید یه چیزی بهش بگم که ننه اش بیاد جلو چشش ... 

ترانه داشت مقنعه اشو میکشید جلو اومد سمتمون ... 

ترانه- ایش ... چقدر گیر میدن ... پوکیدم از بس باش حرف زدم ... مخم رو خورد کرد ... 

مهدیس- چی گفتی؟ 

ترانه- هیچی گفتم که شرمنده از دفعه دیگه واسه درس میایمو فلان و بمانو ... 

من- بسه بسه بابا ... خاک بر سرش ... 

رفتیم توی سالن یه بروشور برداشتم و شروع کردم به خوندنش ... کلم تو برشور بود ... رفتیم تو یه کلاس اصلا نگاه اینور نکردم نشستم سره یه صندلی سرمو بالا اوردم ... اوه چه شلوغ ... اینجا چه خبره؟ 

یه نگاه اینور کردم چندتااز دخترای دانشگاه قبل هم بودن باسرباشون سلام علیک کردم ولی ترانه اینا رفتن سمتشون وباهاشون حرف زدن ... چند تا از پسرا داشتن مهدیس اینارو با چشم میخوردن ... سنگینی نگاه یکی رو حس کردم ... سرمو چرخوندم ... یکی از پسرای ترم پیش بود...هومن شکیبا ... بالبخند داشت نگام میکرد ... یه اخم کمرنگی کردم اومد سمتم: 

هومن- سلام خانوم جاوید انگار به شما هم انتقالی دادن شکرخدا! 

درحالی که اب دهنمو قورت میدادم با سردی جواب دادم: 

من- اره ... انگار مجبوریم مزاحمتاتونو یه ترم دیگه تحمل کنیم...

با این حرفم یه لبخند زد و سرشو تکون داد ... عادت داشت همیشه از من کنایه بشنوه ... کلاسو گذاشته بودن رو سرشون ... خسته شدم پس این استاد گوربه گور کی میاد؟ 

یه مرد خپل اومد تو کلاسو گفت: 

مرد- متاسفانه کلاس برگزار نمیشه ... بفرمایید ... 

نفسمو با پف دادم بیرون ... مهدیس اومد سمتم ... گفت: 

مهدیس- بهتر

من- اره واقعا ... تران کو؟ 

مهدیس- رفتش با هانیه تو محوطه ... 

یه خم به ابروام دادمو گفتم: 

من- هانیه چه خریه؟ 

مهدیس- اریانا؟ یکم عفت کلام داشته باش ... 

آریانا- نوموخوام ... میخوام عصمت کلام داشته باشم ... 

از کلاس اومدیم بیرون ... 

ترانه اس ام اس داد: 

ترانه- من رفتم سلف ... شمام بیاین ... 

رفتیم سمت سلف داشتیم میخندیدیم با مهدیس ... من فقط با رفیقای خودم گرم بودم ... اخلاقم گند بود ... همیشه بم میگفتن ... 

در سلف باز کردم دیدم ترانه با اخم داره با یه پسر میحرفه ... تریپ مغرور برداشته بود شدید ... رفتیم سمتشون ... صندلی رو با پام کشیدم کنار ... پسر سرشو اورد بالا نگاه مهدیس کرد بعد نگاه تو صورت من ... اه هومن بمیری ... هومن با دیدن من بلند شد و عذر خواهی کرد و رفت: 

ترانه- آریانا کی میخوای ادم شی؟ 

من- سر چی ترانه؟ 

ترانه- این بدبخت چکارت کرده؟ 

یه نیشخند زدم و گفتم: 

من- هه ... من به این چکار دارم؟ این یکم مرض زیادی داره ... 

ترانه- این رفتارات چیه؟ بدبخت فقط یه بار غیر مستقیم ... 

نذاشتم حرفشو بزنه دسمو به علامت ایست اوردم بالا: 

یه نیش خند زدو سرشو کرد اون ور و زیر لب گفت: 

ترانه- به درک هر کاری می خوایی بکن 

 ... صدای اس ام اس گوشیه مهدیس اومد ... نگاه صفحه گوشیش کردوزد زیر خنده ... گوشیشو گرفتم ... اخ خدا پوکیدم چه جکی بود ... ترانه همش میومد گوشیرو از دسم بگیره اونم بخونه ... خیز برداشت سمتم منم زده بودم زیر خنده ... پرید گوشیرو بگیره که همونطور که گوشیرو عقب میکشیدم پرت شد رو زمین ... مهدیس با عصبانیت نگام کرد ...گوشیش پر پر شد: 

من- باشه بابا رفتم بیارمش ... 

از رو صندلی اومد پایین با اینکه خیلی زورم داشت خم شم رو زمین جلو این همه ادم که ماشالله خیلی چشم پاکن ... گوشی بد جا افتاده بود نزدیک در ورودی خم شدم ... وای خدا ... مهدیس خفت میکنم ... سرم خم بوددستمو بردم سمت گوشی که یکی اومد وایساد جلوم چند نفرم که فک کنم 2 نفر بودن پشت سرش ... سرمو اوردم بالا ... که چشمام قفل شد تو دو تا چشم عسلی.

***

ترانه

آریانا رفت گوشی مهدیس رو بیاره برگشتم تا ببینم این آتیش پاره کجا موند دیدم کناره یه پسره وایساده و رنگ به رنگ میشه رو به مهدیس گفتم: 

من - اونجا رو

مهدیس برگشت و با دیدن رنگ آریانا از جا پرید و زود رفت طرف اونا من هم با تمام آرامشی که در وجودم سراغ داشتم رفتم طرفشون ... اه ... چقدر قیافه این پسره اشناست ... چرا یادم نمیاد ... این کیه ... آها چشماش عسلی ... این همون پسر پروست که تو پارکینگ باهاش دعوامون شد ... رفتم طرفشون و صدای آریانا که تمام تلاششو می کرد اروم باشه رو شنیدم: 

آریانا- هه ... فکر کردی کی هستی آقا ... من شما رو آدم هم حساب نمی کنم و ... 

نذاشتم ادامه بده چون تهش رو می دونستم گفتم: 

من- سلام ... رانندگان ناوارد ... ماشین ددی درست شد ... دعواتون نکردن که؟ عیب نداره برات یه ماشین اسباب بازی می خرم 

الان اون رگ شیطنتم گل کرده ... پسره قرمز شد دهن باز کرد که چیزی بگه اما ... یه پسره از پشتش اومد بیرون ... اینو ندیدم تا حالا ... چشماش عسلی بود ... ولی از مال او یکی روشن تر بود ... مو های قشنگی داشت ... شاید قهوه ای پر رنگ که رگه هایی از قهوه ای کمرنگ هم داشت ... پوست گندمی ... چه قدی داره ... چه هیکل ورزشکاری ... بسه ترانه پسر مردم رو خوردی «ببخشید من عادت ندارم به کسی اینطوری نگاه کنم ولی این یکی دیگه واقعا معرکه بود ... من اصولا مرد جماعت رو به حساب نمیارم ... همشون یه جورن ... چقدر فک زدم بقیشو بخونین» با صداش به خودم اومدم: 

پسره- شما همون لیدی هستید که زدید به بی ام و من؟ حیف شد ماشینتون از اول قراضه بود حالا دیگه چی شده ... ما که مشکلی نداریم ... اون ماشینو دیگه می خواستیم ببریم اوراقی ... 

بعد برگشت و به پسر پشتی گفت: 

پسره- مگه نه سپهر؟ 

سپهر از پشت این پسره اومد بیرون و گذاشت ما ایشون رو رویت کنیم ... یه پسره چشم و ابرو مشکی که چشم های فوق العاده ای داشت ... تیپش هم که عین این دو تا قد بلند و معرکه بود ... هر سه این پسرا جذاب بودن ولی من کلا دوست نداشتم با پسرا بگردم از همشون بدم میومد ... فقط به یه درد می خورن ... اونم حال گیریه ... هر دختری از کنارمون رد میشد نگاهشون می کرد و اهی از روی حسرت می کشید منم تو دلم بهشون می خندیدم خاک بر سرا واسه چی اینا آه می کشید آخه ... اخلاق خوشگلشون؟ 

بالاخره صدای سپهر در اومد: 

سپهر- اره فوقش اون لامبورگینی رو می فرستیم اوراقی ... 

و یه نیشخند زد ... آی من بزنم دکوراسیون اینو بیارم پایین ... مطمئنم قرمز شده بودم ... اومدم جوابش رو بدم که مهدیس گفت: 

مهدیس- خوبِ آدم پیکان سوار شه ولی شعورش رو حفظ کنه که نشانه ی شخصیته 

آخ ... ترکیدم از خنده ... دمت گرم مهدیس ... ایول داری به مولا ... یه دفعه هر سه تامون از قیافه قرمز شده از عصبانت این گوجه فرنگی ها زدیم زیر خنده حالا نخند کی بخند ... یک دفعه با صدای بلند اون پسره که تو پارکینگ با آریانا دعوا کرد لال شدیم ولی هنوز ریز ریز می خندیدم: 

پسره- ببندید دیگه ... دختر به این پرویی و سرتقی ندیده بودیم که دیدیم

یه صدای مزخرف و حال به هم زن خندمون رو قطع کرد: 

- مشکلی پیش اومده مهدیس خانوم؟ 

اه باز این سریش پیداش شد ... ماکان نظری ... سه چهار ترم از بالاتر از ما درس می خوندولی گیر سه پیچ داده بود به مهدیس ... بهش حق میدادم ... مهدیس خیلی خوشگل بود ... آریانا هم که زیبایی مخصوص خودش رو داشت ... منم که زیبایی منحصر به فرد خودم رو داشتم «خدایی میرید اعتماد به آسمون رو » ... در کل هر سه مون خاطر خواه زیاد داشتیم اون از هومن اینم از ماکان ... البته فقط به همینا ختم نمیشد .

با صدای ماکان هممون سرمون رو با خشم برگردوندیم طرفش ولی سپهر یه تای ابرو های دختر کشش رو داد بالا ... الان این یعنی چی؟ اها یعنی ببخشید شما کی باشد؟ 

دقیقا همین حرف رو هم به زبون آورد: 

سپهر- ببخشید به شما ربطی داره؟ 

ماکان به حرف سپهر گوش نداد و به مهدیس نگاه کرد ... نگاهی که تن منم لرزوند مهدیس که دیگه جای خودشو داشت ... اه ... هیز عوضی ... التفاتی به پسرا کردم تا شاید بخاری ازشون بلند شه و غیرت توی وجودشون داشته باشن ... ولی دیدم نخیر ... از دیوار صدا در اومد ولی از این سه تا بی خیال خیر ... خودم رفتم جلوی مهدیس وایسادم و گفتم: 

من- فرمایش آقای نظری؟ 

نگاه هیزشو از جلو برداشت و گفت: 

ماکان - مزاحم شدن خانوم آرادمهر؟ 

ابرو هام رو بالا انداختم و گفتم: 

من- اگه مزاحم هم باشند به شما ربطی نداره ... به هر حال ممنون از حس انسان دوستی تون 

زرشـک ... انسا ن دوستی یا هیزی ... احمق ... وجودش زیادیه ...نگاهی به آریانا انداختم تا ببینم چرا اینقدر ساکته ... بعید بود از این دختر ... این حتما آرامش قبل از طوفان با صدای آریانا برگشتیم طرفش: 

آریانا- بیایید بریم بچه ها ... داریم وقت تلف می کنیم ... کلاس داریم 

و خودش جلو جلو راه افتاد من هم با یک روز خوش آقایون پشت سرش راه افتادم 

وقتی وارد کلاس شدیم تمام نگاه برگشت طرفمون ... ماهم بی اعتنا رفتیم و سر سه صندلی کنار هم که تقریبا اول بود نشستیم 

تا نشستم چشمم افتاد به این سه تا سریش ... وایسا ببینم اینا اینجا چی کار می کنن؟ نکنه هم کلاسی هستیم ... وایی نه خدا جون ... مهدیس و آریانا با درماندگی نگاهم کردند من هم دست کمی از اونا نداشتم ... اون سه با یک پوزخند که هدیه نگاه های نگران ما بود که خوب نوش جان کردیم و یه اخم غلیظ که پاسخ نگا های مشتاق دخترا بود رفتن و دقیقا پشت سر ما نشستن

چرا این جا نشستن؟ وای مامان ... استاد صالحی اومد ... استاد مورد علاقه ی من ... از بس این بشر خوش اخلاقه ... شروع کرد به صحبت های متفرقه ولی من هر چی فکر می کردم میدیدم به این پسرا نمیخوره هم سن ما باشن! حتما دیر اومدن سر کلاس ... من چه می دونم ... وسطای صحبت بود که حس کردم یه چیزی زیر پام ول می خوره نگاهی به مهدیس و آریانا کردم و گفتم: 

من- شما هم همون حسی رو داری که من دارم؟ 

هر دو سر تکون دادن و هر سه با تمام سرعت به زیر میز نگاه کردیم و تنها چیزی که به فکرمون رسید رو جیغ زدیم: 

- موش

و شروع کردیم به بالا و پایین پریدن دو سه تا از دختر ها اطرافمون هم دویدن آخرن کلاس ... کلاس ترکیده بود از خنده و خنده های این سه تا از هم بلند تر بود ... هر سه رفتیم بالای صندلی هامون و با غضب به پسرا نگاه کردیم 

بعد از تموم شدن ساعت محلت ندادم استاد خارج شه و با عصبانیت همراه با مهدیس و آریانا که در حال ترکیدن بودن زدیم بیرون ... مهدیس با حرص گفتم: 

مهدیس- نشونتون می دم مهدیس وقتی عصبانی بشه چی کار می کنه ... 

منم گفتم: 

من- دارم براتون 

آریانا با تمام توان داد زد که منو و مهدیس ترسیده نگاهش کردیم من داد زدم: 

من- مرض چه مرگته؟ بچم افتاد 

مهدیس گفت: 

مهدیس- بچمون عزیزم، بچه نداشته ی منم افتاد 

در اوج عصبانیت لبخندی هرچند کوچیک ولی زیبا زد و گفت: 

آریانا- بمیر ... اخه الان وقت شوخیه 

و هر سه با هم خندیدیم اما آریانا وسط خنده گفت: 

آریانا- تو عمرم اینقدر تحقیر نشده بودم حالیش می کنم این پسر رو 

من- حالیش می کنیم عزیزم 

***

من - اه ... پاشو خره ... دیر شد ... می خوایی اون سه تا برامون دست بگیرن

تا اینو گفتم آریانا راست شد و سریع پتوش رو جمع کرد می دونستم نمی خواد به هیچ وجه جلوی این پسرا کم بیاره و خدا نکنه بخواد رو کم کنه ... بدبخت میکنه شخص مورد نظرو

مهدیس داشت اماده میشد ... یه مانتوی کوتاه که قرمز بود و شلوار و مقنعه مشکی با یه کفش ورنی مشکی وکیف قرمز ... موهاش هم کج داد ... چه ناز شد ... اخی ... آریانا هم که جای خودش رو داشت یه مانتوی جذب که زیپی بود و زیپش کج بود و رنگش آبی نفتی با شلوار لی کم رنگ و و مقنعه ی آبی نفتی و کتونی لی کم رنگ ... کیف لی هم انداخت شونش و مثل دیروز مو هاش رو جمع کرد ... خوب حالا من چی بپوشم که به این دو تا جیگر بیام ... دوست داشتم تیپ چرم بزنم یه مانتوی چرم که از طرف چپ با دو تا بند بسته می شد و قهوه ای سوخته بود شلوار ومقنعه قهوه ای روشن با کیف و کفش پاشنه پنج سانتی عسلی ... نگاهی از روی رضایت به خودم انداختم ... کفشم رو خیلی دوست داشتم یه پاپیون ورنی دقیقا مخالف جنس کفش که مخمل بود روش قرار می گرفت ... 

قرار شد با اتوبوس های خطی بریم ... همون یه بار که با آژانس رفتیم واسه هفت پشتمون بس بود ... وقتی به دانشگاه رسیدیم پسرا ردیف اول نشسته بودن ... حالا وقت تلافی بود رفتیم نشستیم پشتشون با یه اخم خیلی خیلی غلیظ ... سپهر با مسخرگی که حرصم رو در می آورد گفت: 

سپهر- سلام خانوما 

اون پسره که تو پارکینگ باش دعوامون شده بود لال شده بود ... بهتر...مهدیس زیر لب گفت: 

مهدیس- زهرمار و سلام ... الهی موش بره تو شلوارت 

مثل این که سپهر شنید چون خندید ... و خندیدنش مصادف شد با غش کردن دخترای کلاس ... اما اون پسره که پشت فرمون بود با تمام شکاکی که می تونستم توی چشم یه نفر سراغ داشته باشم نگاهمون می کرد ... منم با تمام بی تفاوتی که از خودم سراغ داشتم نگاهم رو ازش گرفتم ... گوشیش زنگ خورد که از کلاس بیرون رفت و بعد از چند دقیقه اومد و گفت: 

پسره- آراد، سپهر ... میایید یه لحظه 

پس اسم اون پسر پرو آراد بود ... یه فکر شیطانی از سرم گذشت ... بازم من فکر های شیطانی به سرم زد ... با رفتنشون چسب یک دو سه ای رو که برای پاپیون کفشم که همیشه می کند رو همراه داشتم در آوردم و تمامش رو خالی کردم روی صندلی هاشون که باعث شد مهدیس و آریانا غش کنند از خنده ... با اومدن پسرا هر سه بانیش باز که نشون می داد خر کیف شدیم نگاهشون کردیم آراد و سپهر که محل سگ ندادن رفتن نشستن ولی اون یکی با شکاکی نگاهمون می کرد و سیخ وایساده بود جلومون ... در آخر پرسید: 

پسره- مشکلی پیش اومده؟ 

ما هر سه با نیش باز گفتیم: 

- نه چه مشکلی؟ 

با شکاکیت نشست و استاد اومد ... شروع کرد از اول و گفت: 

- از همین اول شروع کنید خودتون رو معرفی کنید شما آقای؟ 

منظورش سپهر بود مهدیس پاشو فشار داد روی صندلی سپهرتا صندلی با سپهر بلند نشه ... سپهر بلند شد که صدای پاره شدن شلوارش اومد و اون دو تای دیگه برگشتن عقب که مهدیس گفت: 

- ببخشید کیفم پاره شد 

شورتش گل گلی بود ... نه شوخی کردم قرمز یکدست بودو یه مارک معروفم بود روش ... ما سه تا ترکیده بودیم از خنده و مثل لبو قرمز شده بودیم ... ولی خیلی خودمون رو کنترل کردیم ... اون حرف می زد و ما ریز ریز می خندیدیم: 

سپهر- من سپهرآریانژاد هستم ... 25 ساله 

و نشست ... مهدیس مدام می خواست بلند بخنده ولی آریانا محکم در دهنش رو می گرفت آریانا پاشو گذاشت پشت صندلی آراد و محکم فشار داد ... بعدش آراد بلند شد که صدایی مشابه صدای قبلی به گوش رسید ... اون دو تای دیگه برگشتن و این بار آریانا گفت: 

آریانا- ببخشید پامو کشیدم رو زمین صدا داد 

اون پسر شکاک گفت: 

پسره - چرا شما سه تا سرخ شدید 

آه چقدر گیره این ... با تذکر استاد برگشت و اراد شروع کرد: 

آراد- من آراد پارسا هستم ... 25ساله 

مال این یکی ابی نفتی بود عجب همشون مارک دار بودن ... «بببخشید من اینقدر بی ادب شدم آخه منظور دارم »آریانا کاملا سرخ شده بود هر سه تامون مثل گوجه فرنگی شده بودیم منم پامو گذاشتم پشت صندلی پسر وسطی حالا نوبت اون شکاک بود که با بلند شدنش همون صدا بلند شد ... واییی ... خدا دارم می ترکم نجاتم بده ... این دفعه هر سه تاشون برگشتن که من گفتم: 

من- یه کاغذ از دفترم پاره کردم 

مال این یکی قهوه ای بود ... اون پسره شروع کرد: 

پسره- اسمم پندار رادمنش ... 25 سالمه 

استاد به ما نگاه کرد که بلند شیم خودمون رو معرفی کنیم اما ما ازش خواستیم تا اجازه بده بریم بیرون واو با دیدن قیافه های قرمزمون اجازه داد بریم بیرون

تا رسیدم دم در ترکیدم: 

من- اخ ... اخ ... دیدینشون ... 

خنده اجازه نداد ادامه بدم آریانا در حالی که بریده بریده می خندید گفت: 

آریانا- حال ... کردم ... دمت گرم ... اخ ... خیلی خندیدم 

مهدیس- دقت کردید شورتاشون هم رنگ مانتوی ما بود 

یکم فکر کردم راست می گفت ادامه داد: 

- بیایید هر کی حال مال اونی که همرنگ مانتوش پوشیده بود رو بگیره ... من حال این یارو ... اسمش چی بود؟ اهاسپهر رو میگیرم 

آریاناهم گفت: 

آریانا- منم حال اون آرادبچه پرو رو می گیرم ... خیلی غرور داره فکر کردم کیه؟ 

من- خیلی زرنگید به خدا ... من باید حال اون پندار که با یه من عسل هم نمیشه خوردش رو بگیرم 

آريانا- تو فکر کردی اون دو تا بهترن؟ اون آراد که برای هر چی یه جواب تو آستینش داره تا منو دغ مرگ نکنه ول کن نیست 

مهدیس - اون سپهرم که نیش خنداش رو اعصابه 

من- باشه باشه بابا بگم چیز خوردم قبول می کنید؟ راه بیوفتید 

رفتیم تو کلاس و خودمون رو معرفی کردیم کلا تو دانشگاه به کوه غرور معروف بودیم.وقتی کلاس تموم شد پسرا مثل همیشه با غرور بلند شدن برن که یه دختر در حالی که می خندید از عقب گفت: 

دختره- آقایون شلوارتون رو کی خریدین؟ 

پندار- به شما ربطی داره؟ 

دختره- نه ولی مال هر سه تون پاره اس 

کلاس ترکید از خنده .

***

آریانا

او مای گاد ... سرم پایین بود داشتم کتابامو جمع میکردم ... با یه نیشگون ترانه اومدم بالا ... اوه 

هر سه تاشون داشتن نگامون میکردن ... ولی زل زده بودن به من ... بمن چه تقصیر ترانه بود ... مهدیس و ترانه نگاهم کردن ... اه چه مرگتونه ... نه! چسب سر میز من بود ... کی اینو گذاشته بود ... الان فکر کردن کاره منه ... یه پوز خند بلند زدم ... بااین کارم حتی مهدیس و ترانه شوکه شدن ... اخه سه تا خون اشام داشتن نگام میکردن ... 

تو کلاس کسی نبود ... فقط ما چند نفر بودیم ... دوباره مشغول به کارم شدم ... یه دفع سه تا سایه گنده افتاد روم ... کیفمو برداشتم که بندازم رو شونم که یکی دستشو گذاشت رو کیفم ... جر خورد ... سرمو اوردم بالا ... سه تاشون بودن ... چقدر ترسناکن ... بلند زدم زیر خنده ... ولی افتادم رو صندلی ... آراد خم شد تو صورتم و گفت: 

آراد- دارم برات جوجه ... هنوز بچه ای واسه اذیت من ... 

من- هرکول ... گنده تر از توام واسم هیچن ... 

سپهر- ولی ایندفع احتمالش کمه که تو دوستات سالم از زیر دستمون رد شین ... 

من- اوهو ... نچای ... 

پس این مهدیس و ترانه کدوم گورین؟ دارم برات ترانه اشغال دارم خورد میشم ... تا اومدم حرفمو کامل کنم که پندار گفت: 

پندار- بد بازی رو شروع کردین ... پس ادامشو داشته باشین ... 

من- بکش کنار باد بیاد تا اسفالتت نکردم ... 

از این حرفم جاخورد ... همه جاخوردن ... آخه رگ لات بازیم داشت باد میکرد وقتیم لات میشدم دیگه: 

ترانه- آریانا ... کافیه پاشو بریم ... 

اونم نگران شده بود ... آخه کم پیش میومد اینطور شم ... 

آراد- مجبورم میکنی اون زبونه 4 متریتواز حلقت بکشم بیرون ... 

بااین حرف سپهر آراد رو کشید کنارمنم بلند شدم ... گرد خاک فرضی رو شونمو تکون دادم ... 

***

من- اِ

مهدیس - آریانا ترو خدا ... 

این من بودم که سرمو فشار میدادم تو بالشو داد میزدم ... ترانه با لباسم کشیدم عقب ... پرت شدم اونور تخت ... تاحالا اینقدر خرد نشده بودم: 

من- عوضی... بخدا میکشمت ... آراد ... پندار... ... سپهر! 

ترانه- اریاناا ... این واسه هممون سخته اینا اذیتمون میکنن ... بخدا از قصد چسب نذاشتم رو میزت ... داشتم ... 

مهدیس- ترانه میشه تمومش کنی؟ 

من- بسه ... بسه ... خودمون شروعش کردیم ولی این ماییم که تمومش میکنیم ... 

مهدیس یه لیوان اب داد بهم بزور کردش تو دهنم اروم شدم: 

اریانا- مهدیس مگه من تانکر حمل ابم؟ ترکیدم دوختر جون ... 

با این حرفم یه لبخند بی جون اومد رو لبه هر سمون ... وقت شام بود ... مهدیس اومد دره حموم و درو گرفت زیر مشت و لگد: 

مهدیس- اریانا ... بیا شام دیگه ... سه ساعت اون تو چه غلطی میکنی؟ 

صدای ترانه سخت میومد چون شیر اب هم باز بود: 

ترانه- کارای خوب خوب ... 

آریانا- ترانه میام لهت میکنم بچه ... 

صدای خندشون اومد ... از حموم اومدم بیرون نگاه تو اینه کردم ... چشمام طبق معمول قرمزومست ... رنگم هم پریده ... نترسید این عادیه ... من همیشه از حموم درمیام اینم ... ولی ایندفع یکم بیشتر بود ... به خاطر این بود که داشتم تو حموم به او عوضیا فکر میکردم ... در فکر این که فردا چه بلایی سرمون میاد ... یه تیشرت یقه گشاد کج پوشیدم با یه زیر شلوار چارخونه ... موهام خیس بود ... اگه با سشوار خشک میکردم سر درد میگرفتم دیدین تروخدا ... هیچیم به ادم نبردهیه برق لب زدم ورفتم ... ترانه یه نگاه به مهدیس کردوگفت: 

ترانه- به به ... چه عجب

باهاش قهر بودم ... نشستم رو صندلی و دستامو زدم بغلم دستاشو انداخت درو گردنمو سرشو اورد دره گوشم: 

ترانه- چه مرگته باز؟ 

دستشو باز کردم ... واقعا عاشق هم بودیم ... از بچگی باهم بودیم ... نمیتونستم ناراحتی هیچ کدومشون رو ببینم: 

من- احوال پرسیت هم عین آدم نیس

مهدیسم اومد کنارشو گفت: 

مهدیس- آریا ... بی خیال بابا

من- ن شو یادت رفت مهدی ... 

مهدیس- ا! بی ادب نگو دوس ندارم ... 

ترانه گفت: 

ترانه- بسه دیگه ... 

سرمو اوردم بالا زل زدم توچشماش ... مهدیس گفت: 

مهدیس- اریانا چشمات خیلی قرمزه ... 

من- میدونم ... اب کلرش زیاد بود ... 

ترانه- اریانا چشمات نمیسوزه؟ 

من- ای بابا ... عادیه ... 

ترانه گفت

ترانه- پس این قضیه رو ببند ... یه بار بهت گفتم از قصد نبود 

من- باشه بابا ... شام چی داریم ضعیفه؟ 

ترانه اومد در اشپزخونه و داد زد: 

ترانه- درد ... آقا

پامو از اونور کاناپه انداختم ... داشتم شبکه های tvرو هی بالا پایین میرفتم.مهدیس اومد نشست روبه روم گفت: 

فردارو چی کنیم؟ 

ترانه- هیچی ... 

آریانا- راست میگه ... 

مهدیس- الکی حرف نزنین ... میدونین که چه نقشه هایی دارن ... 

ترانه- غلط کردن ... حالیشون میکنیم ... 

یه نگاه به من کرد و چشمک زد منم جوابشو با یه چشمک دادم.

شامو خوردیم و خوابیدیم: 

ترانه- آریانا ... 

مهدیس- اریانا بدو ... 

بلند شدم چپیدم تو دستشویی ... سریع رفتم در کمدمو وا کردم ... یه نگاه به بچه ها کردم ... ترانه که یه مانتوخردلی خوش دوخت تنش بود با شلوار مشکی و کفش عروسکی ... مهدیس هم یه مانتو زیتونی رنگ با شلوار کتون مایل به صدری...با یه کفش کالج قهوه ایو منیه مانتو سفید خوشگل با یه شلوار زرد جیغ و تنگ با یه کفش مشکی تند نشستم بنداشو سفید و زردزدم ... موهاموزدم بالا ... یه کیف مارک زرد و مشکی هم برداشتم ... ساعت زردمو بستم ... و حالا عینک دودی ریبنم که خیلی بم میومد ... صبونه که تعطیل ... نرسیدم ... بچه ها دمه در بودن و داشتن بم فش میدادن ... کفشمو پوشیدم ... 

من- اومدم خوشگلا ... 

ترانه با خنده گفته: 

ترانه- امروز هومن نخورت خیلیه

من- به روح باباش خندیده

مهدیس- ایول ... 

الهی به امید تو ... وارد دانشگاه شدیم ... با رفتنمون سرا چرخید ... من وسط بودم ... دستم به گوشیم بود و محکم راه میرفتم ... مهدیس هم با ناز پسر کشش وترانه هم با غرور آمیخته به ناز ذاتیش ... بچه ها وایسادن پیش دخترا ... منم نشستم رو صندلی کنارشون ... نگاه مهدیس و ترانه میکردم که وقتی میخندن چقدر خوشگل وشیرین میشن ... ویدا بلند گفت: 

ویدا- آریانا جمعه شب یه مهمونی گرفتیم میای؟ 

نگاش کردم و گفتم: 

من- چراکه نه ... 

یه لبخند بم زد ... وارد کلاس شدیم ... رفتیم ردیف یکی مونده به اخر.غول تشنا بودن ولی پشت سر ما نگاشونم نکردیم ... پشت سرمهدیس سپهر. پشت ترانه پندار پشت سر من آراد ... 

اه اه ... استاد نوری این بشر ماست تو دهنش مایه میبنده اخه خیلی کش میده ... دوباره چشمام سنگین شده بود ... سرمو گذاشتم رو میز ... بایه شدت پرت شدم پایین از رو صندلی.خوبه نیوفتادم وسط کلاس ... صدای خنده اومد ... چشامووا کردم ... کمرم درد میکرد ... ترانه و مهدیس بزور خندشونو خوردن ولی وقتی دیدن که دستم رو کمرمه اومدن پایین کنارم زانو زدن ... خیلی درد میکرد داشتم مییمردم ... اون لحظه فقط داشتم از گریه ام جلو گیری میکردم ... 

بلند شدم بقیه دخترا هم اومدن کنارمون ... همه ازم میپرسیدن خوبی؟ منم میگفتم خوبم ... با رفتن یکی از بچه ها جلوم باز شد ... آراد و سپهر.پندار تک تکشون بهم نیش خند زدن ... نه ... کاره اینا بوده؟!؟!؟!؟!؟ واقعا! با اینکه درد داشت میکشتم

رفتم جلو صورت اراد خیلی نزدیک ... از این حرکتم جا خورد ... کمرم! نمتونستم سر جام وایسم ... درد داشت خفم میکرد زدم زیر گریه ... چشمای همه گرد شد! گریه ام شدید تر شده بود .این عوضی اشکمو دراورد بالاخره...اراد چشماش شده بود اندازه نلبکی ... با هق هق گفتم: 

من- تر ... تران ... ترانه ... 

جفت پا با زانو افتادم ... چشمامو بستم ... ولی انگار نه انگار ... جز ترانه و مهدیس هیچکی نبود آراد و پسرا بی توجه رفتن بیرون ... با دوتا ارام بخش کارم حل شد ... فردا نرفتم دانشگاه ... 

ساعت نزدیک دو بود بچه ها اومدن خونه ... با شوق رفتم سمتشون...

من- سلام خانوم خوشگلا دانشگاه چطور بود؟ 

چشمای ترانه اشکی بود ... باورم نمیشد داره گریه میکنه ... اصلن تو عمرم گریه شو ندیدم از بس مغروره ... با تعجب رفتم سمتش دستامو واکردم اومد تو بغلمو زار زد ... نگاه مهدیس کردم ... هرچی از ترانه میپرسیدم چیزی نمیگفت ... تو بغلم بود که از بغلم دراوردمش چشمای خوشگلش اشکی بود ... نکنه ... بخدا زنده نمیزارمتون ... 

من- مهدیس این چشه؟ 

مهدیس نگاه ترانه کردو با نفرت گفت: 

مهدیس- کیفه ترانه رو باز کن ... 

دستمو بردم کیفه ترانه رو باز کردم ... 

من- اه اه اه چه بوی گندی میده ... چی گذاشتی توش؟ 

ترانه با هق هق گفت: 

ترانه- پندار عوضی اشغال ریخته توش ... 

من- درست بگو ببینم؟ 

ترانه- نمی دونم چطور وقتی حواسم نبوده تو کیفم اشغال ریختن ... گوشیم و کارت دانشجوییم و ... به گند کشیده شدن ... 

من- غلط کردن عوضیا بی همه چیز ... بخدا فردا داغونشون میکنم ... مهدیس فردا نوبت توا! از کنارم جم نخور ... باشه؟ 

مهدیس- میخوای چیکا کنی مثلا؟ 

تیشرتمو از پشت زدم بالا و کبودی کمرمو نشون دادم ... 

ترانه- الهی سقت شی اراد پارسا ... اون بیشعور از پشت زد بهت ... 

من- مهم نیست ... البته دیگه مهم نیست 

یه لبخند زدم ... قرار بود من شام بپزم ... ترانه و مهدیس دل و دماغ نداشتن مهدیس که حموم بود ترانه هم کز کرده بودرفتم بالا سر ترانه: 

من- نبینم غمتونالوطی؟ که شبیه دافای زمان طاغوتی

ترانه- اریانا برو اعصاب ندارم ... 

من- تو بمن اعتماد داری یا نه؟ 

ترانه- تو فکر کن اره ... منظور؟ 

همون لحظه مهدیس از حموم اومدو داشت نگامون میکرد ... زدم مسخره بازی ... کم پیش میومد شیرازی حرف بزنم اخه واقعا بلد نبودم: 

آریانا- ها کاکو ... 

ترانه و مهدیس مردن از خنده ... ترانه گفت: 

ترانه- بنال بینم؟ 

من- هیچی انتقام میگیریم 

ترانه- من که یه نقشه دارم ... فردا نشونش میدم این پسره ی تازه به دوران رسیده رو 

چشماموباز کردم ... دوتا سوت بلبلی زدم: 

من- چی کردین ناکسا؟ میخواین پسرای مردومو بکشید؟ 

مهدیس و ترانه غش غش میخندیدن ... خدایی خوشگل شده بودن ... یه مانتو تنگ صورتی چرک تنه ترانه با شلوار همون رنگی ... یه کفشه پاشنه دارصورتی ... با یه کیف صورتی گنده...مو هاش رو هم مرتب کرد دانشگاه ما چون غیرانتفاعی بود هیچکس کاری به حجاب نداشت فقط اول کار اب چشممونو گرفتن ... مثلا ... مهدیس که نگو ... یه مانتو تنگ عنابی با دکمه طلایی قرمز ... مهدیس و ترانه چپ چپ نگاه میکردن ... 

من- هویدرویش کنین بینم ... 

ترانه و مهدیس خندیدن: 

ترانه- مرض اخه هچل هفت! الان خیلی خوشگلی ... 

من- دلتم بخواد به این گلی

مهدیس- مثه ادم لباس میپوشی ... 

من- تو چکار داری؟ بچه پررو ... 

حمله کردن روم 

سه تامون جلو اینه قدی وایسادیم واقعا محشر شده بودیم ... o lala

بزور بچه ها موهامو کج کردم.مقنعه امو دادم خیلی عقب ... یه مانتو تنگ استخونی با کمربند باریک چرم ... با یه شلوار مخمل تنگ استخوانی ... یه کتونیه خیلی ظریف قهوه ای پوشیدم ... خوب شدم ایول ... 

ترانه- آریانا خدا امروزو به خیر بگذرونه ... 

من- میگذرونه ... 

مهدیس با قیافه ای گرفته گفت: 

مهدیس- بچه ها ... بااین تیپای مامان ... حیف نیس با اتوبوس یا مترو بریم

من- غمت نباشه ... 

گوشیمو برداشتم و شماره گرفتم: 

من- آقا ما منتظریم من با اقای توکلی صحبت کردم شما الان تشریف بیارین من کارت ملی مو میدم فقط زود تر! 

بچه ها با دهن باز نگام میکردن ... داشتم میرفتم سمت دربدون اینکه برگردم گفتم: 

من- ببندید ... الان باید بگورخید ... 

درو باز کردم همزمان شاگرد توکلی اومد ... یه 206 مشکی ... بد نیست چون در همین حد ماشین کرایه میدادن ... رفتم سمت ماشین کارت ملیمو دادم وسوییچ گرفتم و سوار شدم ... بچه ها گیج نگاه میکردن ... 

من- بسه بابا ... از رو رفتم بیاین دیگه ... 

بچه ها پریدن بالا فلشمو زدم ... میخواستم امروز همه نظرارو به سمتمون جلب کنم البته همیشه بودیم ایندفع بیشترش کنیم ... 

Look at me now

بچرخ چشماتو باز کن و

به من نگاه کن

Turn around, girl I’ve got you

بچرخ بالاخره پیدات کردم دختر

We won’t fall down, yea

ما نمی افتیم پایین اره

We can see, forever from up here, yea

میتونیم از این بالا همه چیزو ببینیم

So long as we’re together

از وقتی که با همیم

Have no fear, no fear

دیگه هیچ ترسی نداریم هیچ ترسی

So turn around, floating

پس بچرخ پراکنده

So high you’re above the ground

خیلی بالاییم بالاتر از زمین

Floating so high, turn around

خیلی زیاد این ور اون وریم پخشیم پس بچرخیم

Together, nothing can stop us now

با هم هیچ چیز نمیتونه مارو متوقف کنه

Listen baby, turn around, floating

گوش کن عزیزم میچرخیم و پراکنده میشیم

So high you’re above the ground

خیلی بالاییم بالاتر از زمین

Floating so high, turn around

خیلی زیاد این ور اون وریم پخشیم پس بچرخیم

Together, nothing can stop us now

با هم هیچ چیز نمیتونه مارو متوقف کنه

Turn around, turn around

بچرخ بچرخ

Turn around, outa space we can go there now, yeah

بچرخ بیرون از جو اونجا هم میتونیم بریم الان اره

Turn around, there’s no limit to what we found

بچرخ هیچ محدودیتی برا کارامون نیست

Uh yeah

اوه اره

Music oh, I wanna feel it all, yeah

موسیقی اوه میخوام همشو احساس کنم اره

We’ll stay up, cause there’s no way for us

بالا میمونیم چون هیچ راهی نداریم

To fall, to fall

برای برگشت برای برگشت

So turn around, floating

پس بچرخ پراکنده

So high you’re above the ground

خیلی بالاییم بالاتر از زمین

Floating so high, turn around

خیلی زیاد این ور اون وریم پخشیم پس بچرخیم

Together, nothing can stop us now

با هم هیچ چیز نمیتونه مارو متوقف کنه

Listen baby, turn around, floating

گوش کن عزیزم میچرخیم و پراکنده میشیم

So high you’re above the ground

خیلی بالاییم بالاتر از زمین

Floating so high, turn around

خیلی زیاد این ور اون وریم پخشیم پس بچرخیم

Together, nothing can stop us now

با هم هیچ چیز نمیتونه مارو متوقف کنه

Turn around, turn around

بچرخ بچرخ

Uh baby, we’re so high now, whoa

اوه عزیزم ما ارتفامون خیلی زیاده الان

Till our worries end our pain right now

از وقتی که نگرانی هامون تموم شده

Oh, oh, our home is the sky now

اوه اوه خونمون انگار اسموناست

And we’re never coming down, down, down

و هیچ وقتم پایین نمی ایمـ

او ... صدای باندارو زیاد کرده بودم ماشین داشت میترکید ... رسیدیم در دانشگاه صداشو کم کردیم عینکمو زدم بالا: 

من- سلام جناب ... میشه این ماسماسکو بزنین بالا؟ دیرمونه! 

نگهبان که با دیدن ما قیلی ویلی میرفت گفت: 

نگهبان- البته بفرمایید ... 

یه پشت چشمی نازک کردم ... بیچاره از حال رفت ... دستی ماشین و کشیدم ... اول ترانه پیاده شد بعدش مهدیس ... منم اخر...چشمای پسرا از حدقه زد بیرون ... داشتیم از کنار پنج تا پسر رد شدیم که یکیشون گفت: 

پسره- حقا که لقب دختر شیرازی برازندتونه ... 

دوست داشتم با غلطک از روش رد بشم حیف که وقت نداشتم 

***

ترانه

خدا نکشتت آریانا ... بچه مردم از دست رفت ... پسره ی نکبت یه لبخند زد ... چه زود وا داد ... حق داشت منم جاش بودم با دیدن آریانا خودمو می کشتم وای به حال این که بهم لبخند هم میزد ... از اریانا جلو زدم و زودتر به سمت کلاس رفتم ... حالیت می کنم آقای پندار رادمنش مثل این که آشغال زیاد دوست داری ... این سه تا همیشه اخر از همه میومدن و ما استثنا امروز زود اومدیم ... در راهرو بودم و به دلیل گام های بلندم مهدیس و آریانا جا مونده بودن ... یه پسره جلوم بود که خیلی بد نگاه می کرد اومد جلو و کنار گوشم گفت: 

پسره- چی کردی امروز خوشگله؟ اون دوستای ماهت تنهات گذاشتن ... الهی هر سه تاتون خیلی خوشگلید ... اگه افتخار بدین امشب با دو تا دوستاتون بیاین ویلای ما ... 

و به خودش و اون دو تا پسر هیز پشت سریش اشاره کرد و ادامه داد: 

پسره- هر چقدر باشه حساب می کنیم ... شما و اون دوستای خوشگلتون اسمشون چی بود؟ آها آریانا خانوم و مهدیس خانوم ... خدایی اون دو تا خیلی جیگرن ... همه ی دانشگاه دنبالتونن ... ولی اگه شب بیایین تا سقف ده میلیون حاظریم بپردازیم 

اخ ... خدا چی دارم میشنوم ... دوست دارم کلشو بکنم ... مطمئنم قرمز کردم ... باید بزنم تو فاز عصبانیت آریانایی ... اینا چی در مورد ما فکر می کنند با لحن پر از آرامش ساختگی گفتم: 

من- واقعا فکر می کنید میاییم ... شما لطفا آدرس ویلاتون رو بدین ... 

دفترش رو در آورد که بنویسه ولی من دستم رو به نشانه ی ایست گرفتم جلوش و ادامه دادم: 

من- البته اگه اجازه بدین سه نفر رو هم با خودمون بیاریم 

خر کیف شد و گفت: 

پسره- از دوستای دیگتونن ... حتما مثل شما زیبا هستن 

ترانه- راستش دوست که نه ولی با پدرامون مزاحم میشیم 

تعجب کرد حالا وقتشه ... با تمام عصبانیتم جیغ زدم: 

من- احمق کثافت چه فکری پیش خودت کردی ... بی شعور ... فکر کردی ما از اوناشیم ... پست فطرت ... خیلی پستی ... عوضی

آنقدر بلند داد زدم و ناگهانی که پسره عینهو با د کنک بادش خالی شد حیف که نمیشناختمش وگرنه می دادم آریانا پوست کلشو بکنه ... تند رفتم سمت کلاس و نشستم صندلی ردیف یکی مونده به اول و دست به کار شدم هنوز کسی نیومده بود رفتم و سطل آشغالی رو بالای در گذاشتم و یه بند بهش وصل کردم و فعلا بندرو آزاد گذاشتم همون موقع آریانا و مهدیس سر رسیدن و آریانا پرسید: 

آریانا- این جا چه خبره چی کار می کنی ترانه؟ 

من- بعدا می فهمی 

و رفتم نشستم مهدیس و آریانا هم دو طرفم جا گرفتند همه ی بچه ها اومدن جز اون سه تا ... حالا وقتش بود کسی حواسش به من نبود مهدیس و آریانا که با ویدا درباره ی مهمونی حرف می زدن بقیه بچه ها هم مشغول کار خودشون بودن ... یکی درس می خوند ... یکی میزد تو سر اون یکی ... دو نفر همو بوس ... ای وای اشتباه شد اینجا که خارج نیست ... اخه این صحنه رو تازه تو یه فیلم دیدم جو گیر شدم شما به دل نگیرید ... رفتم و به راهرو نگاه کردم با دیدنشون زود پریدم توی کلاس وبند رو وصل کردم به دستگیره ی در که با کشیده شدنش سطل آشغالی بیوفته .رفتم نشستم روی صندلیم و با مهدیس و آریانا مشغول حرف زدن شدیم ... فقط دعا دعا می کردم اول پندار بیاد تو ... که ... 

باز شدن در همانا و ریختن آشغالا تو سر پندار همانا ... من اولین نفری بودم که بلند خندیدم و باعث شدم تمام کلاس بخندن ... مهدیس و آریانا با شیطنت نگاهم می کردند و منم براشون یه چشمک زدم که از چشم پندار دور نموند ... وای ... این چه نگاهی کاکو ... پندار مثل میر غضب نگام می کرد انگار با این نگاهش برام نقشه می کشید ... با همون نگاه به تمامی کلاس نگاه کرد که همه یه دفعه لال شدن ... بابا جذبه ... دخترای خود شیرین دویدن سمتشون و گفتن: 

- آقای رادمنش خوبید؟ 

- لباساتون کثیف شده 

- آقای رادمنش برید عوضش کنید 

اریانا که همیشه عادت داشت مثه پسرا بشینه نشسته بود و یه پاشو انداخته بود روی پای دیگش و دستاشو بهم گره زده بود 

پندار با غضب نگاهشون کرد که همه لال شدن و خودش رو به آراد گفت: 

پندار- من میرم لباسمو عوض کنم برای استاد تو ضیح بده 

بعد یه نگاه به من کرد که نزدیک بود خودمو خیس کنم و با آخرین نگاه ترسناکش از کلاس بیرون رفت.آریانا قری به چشم های خوشگلش داد و گفت: 

آریانا- ایش ... مغرور 

مهدیس با نگرانی گفت: 

مهدیس- خدا به دادت برسه ترانه ... باز تو این رگ شیطنتت اوت کرد ... 

کمی ترسیدم ولی گفتم: 

من- هیچ غلطی نمی تونه بکنه 

استاد اومد و آراد برایش توضیح داد که پندار کمی دیگر خواهد اومد واستاد پذیرفت کمی بعد پندار اومد و یک نگاه ترسناک دیگر به من انداخت و رفت و وسط آراد و سپهر دقیقا جلوی من نشست .چیزی از کلاس نفهمیدم و بعد از کلاس هم سریع با بچه ها زدیم بیرون و رفتیم سلف اون سه تا هم اومدن وقتی می خواستن بشینن اریانا بلند شد و به طرف صندلی هاشون راه افتاد و ما با تعجب نگاهش کردیم رفت و دقیقا زمانی که آراد می خواست بشینه با پاهاش اروم صندلی رو از زیرش کشید که اراد افتاد .البته کمتر کسی حواسش بود و کسایی هم که دیدن از ترسشون حتی نیششون هم باز نکردن خون جلوی چشمای آراد رو گرفت بلند شد و داد زد دقیقا مثل آریانا عصبی بود: 

آراد- این دیگه چه کاری بود احمق؟ 

وای ... به دوست من توهین می کنی ... می کشمت ... بلند شدم و به طرفشون رفتم ... نیازی به حمایت نبود چون فریاد آریانا اونجا رو لرزوند: 

آریانا- احمق خودتی و هفت جد و آبادت ... پسره ی بوق

آراد به طرفش هجوم آورد که پندار گرفتش و ازش خواست آروم باشد ... ماجرا خیلی بیخ پیدا کرده بود دست آریانا رو گرفتم و به طرف میز کشیدم و اون رو مجبور به نشستن کردم ... ازش خواستم آروم باشه که پسری از میز بغل برخاست و به طرف میز ما اومد و پرسید: 

پسره- ببخشید خانوما می تونم یه سوالی از شما بپرسم

آنقدر آقاوار و مودبانه این جمله رو گفت که جرات مخالفت رو از هممون گرفت و نشست که مهدیس در گوشم گفت: 

مهدیس- این همون پسر چهارمی ست که با اونا بود 

نگاهی بهش انداختم چشمای آبی ... موهای بور ... در مقابلش جبهه گرفتم و گفتم: 

من- فرمایش؟ اگه اومدید از دوستاتون طرفداری کنید از همین الان بگم نیازی به این کار نیست 

لبخند آرام و ملیحی زد که آرامشی عجیب تمام وجودم رو فرا گرفت و با همون آرامش ناشناخته گفت: 

پسره- من نیومدم از اونا طرفداری کنم فقط اومدم کمی باهاتون حرف بزنم 

آریانا با آرامشی که اصلا از ش سراغ نداشتم گفت: 

آریانا- در چه مورد؟ 

پسره- اول بذارید خودمو معرفی کنم من سهند صداقت هستم دوست اون سه تا خل و چل

اوهو! خوبه دوستشون هم قبول داره خل و چلن ادامه داد: 

سهند- می خوام بدونم چه مشکلی با این سه تا دوست من دارید؟ 

و با نگاه پر از آرامشش به مهدیس نگاه کرد و گفت: 

سهند- اول شما، خانوم؟ 

مهدیس- مهدیس هستم 

لبخند کوچکی زد که بازم موجی از آرامش به طرف هر سه تامون سرازیر شد: 

سهند- خوب مهدیس خانوم شما چه مشکلی با این سه تا دارید؟ 

مهدیس- نمی دونم ولی ناخود آگاه ازشون بدم میاد ... انگار هر سه شون یه محدوده ی خطرن ... انگار دوست دارم کله ی همشون رو بکنم ... مخصوصا اون سپهره 

لبخند کوچکی زد و رو به آریانا گفت: 

سهند- شما چی خانوم ... اسم شما چیه؟ 

آریانا ابروشو انداخت بالا ... این آریانا روانیهاا! پسر بااین همه ارامش ... چرا خر بازی میزاری؟ : 

آریانا - آریانا هستم 

آریانا- خوب خانوم آریانا چه مشکلی با دوستای من دارید؟ 

اریانا یه لبخند محوی اومد رو لبش ... انگار نمی تونست باور کنه کسی اون رو مجبور کرده که به آرومی با هاش صحبت کنه .شروع کرد: 

آریانا- دقیقا همون حسایی که مهدیس داره علاوه بر دار زدن اون آراد 

باز با همون لبخند جادویی و مرموز برگشت سمت من و گفت: 

سهند- شما چی لطفا اسمتون رو بگید! 

من- اسمم ترانه اس 

قبل از این که چیزی بپرسه خودم شروع کردم: 

من- ببینید آقای محترم ... من اگه کسی گازم نگیره که باهاش کاری ندارم ... حتما یه کاری کردن که باهاشون دشمنم ... منم دقیقا همون حسی رو دارم که دوستام دارن البته یه چیزی رو این دو تا فراموش کردن ... اونم نفرته و البته بیشتر از همه به پندار 

آریانا و مهدیس با تکان دادن سر هاشون تایید کردن و اون با یه تشکر بلند شد و از سلف بیرون رفت با رفتن اون پندار به سر میز ما اومد وبا غرور گفـت: 

پندار- استاد فلاحی بهم گفت که فردا قراره برای کشیدن طرح بریم کوه 

من- خوب؟ 

نگاهی پر از شیطنت به من انداخت و گفت: 

پندار- شما سه تا با ما هم گروه هستید 

هر سه با نگرانی به هم نگاه کردیم که اون گفت: 

پندار- روز خوش خانوما 

و رفت.

***

پندار

بعد از سزوندن اون سه تا به طرف خونه رفتیم و سهند رو اونجا دیدیم به طرفش رفتم و گفتم: 

من- شیری یا روباه؟ 

سری از روی تاسف برام تکون داد .اصلا با این نقش عاشقی موافق نبود .اما اون درک نمی کرد ... 

همه با هم رفتیم بالا و سپهر رو به ما گفت: 

سپهر- چایی یا قهوه؟ 

همه قهوه خواستیم و با رفتن سپهر من از سهند پرسیدم: 

من- چی شد؟ فهمیدی مشکلشون چیه؟ چه جوری باید باهاشون برخورد کنیم؟ 

با ناراحتی گفت: 

سهند- بذار سپهر هم بیاد 

سپهر اومد و سهند شروع کرد: 

سهند- مهدیس خیلی آروم و خانومه ... کم پیش میاد با کسی لج بکنه ... خیلی خیلی حساسه و فعلا با سپهر چپ افتاده و این نشونه ی خوبیه ... دخترا وقتی دوست دارن کسی رو آزار بدن یعنی احتمال داره عاشق همون فرد بشن ... به شرطی که اون فرد کم کم نرم بشه ... البته بگم که از مردای مغرور خوشش میاد چون اصلا از غرورت بد نگفت ولی این دلیل نمی شه که خیلی خودت رو بگیری 

و رو به آراد کرد و گفت: 

سهند- آریانا خیلی حساسه و لج باز خیلی کم پیش میاد اروم باشه ... معمولا کسایی که مغرورن سعی می کنن قیافه ی شکنندشون رو پشت نقاب غرور پنهان کنن اما کسی مثل من خیلی خوب دستشون رو رو می کنه و این یعنی من براش یه محدوده ی خطرم چون مجبورش می کنم خود واقعیش رو نشون بده ... اونم با تو چپ افتاده چون غرورش رو هدف گرفتی و دقیقا عین خودش عصبی هستی ... عین یه بچه می مونه که دوست داره بیشتر باهاش لج کنی تا اونم ادامه بده ولی تو نباید زیادی باهاش لج کنی چون ممکنه ازت متنفر بشه ... هیچ وقت غرورت رو نشکن که از آدمای ضعیف متنفر ... ولی زیاد براش مغرور نباش 

و رو به من کرد ... پس ترانه مال خودم بود ... ترانه عاشق من میشه و منم مجنونش می شم ... سهند با تمام تاسفش ادامه داد: 

سهند- ترانه خیلی حساسه و خیلی خیلی مغروره و رگ شیطنتش از همه بالا تره ... فکر کنم بلاهای زیادی داره که باید سرت بیاره ... در واقع هم شیطونه هم آرومه هم عصبی ... میشه گفت اگه جلوی کسی جبهه بگیره خیلی سخت از تصمیمش برمیگرده ... اونم مثل اون دو تا نقاب سختی و مقاومت زده ولی خیلی حساسه ... به همون اندازه که دو تای دیگه حساسن ... باید باهاش دو چهره برخورد کنی ... در واقع همتون باید این طوری باشید ... چون هر سه شون شخصیتی نزدیک به هم دارن ... باید به موقع مغرور و با جذبه باشید و به موقع مهربون ... یه توصیه هیچ وقت پا روی غرورشون نذارید که بد می بینید ... در ضمن ترانه سخت عاشق میشه ... مثل مهدیس و آریانا ... و این سه تا اگه عاشق بشن از همه لحاظ به طرف وابسته می شن ... باید با دست پس بزنید و با پا پس بکشید 

و نگاه تاسف باردیگه ای به هر سه ی ما انداخت ... انگار با خودش می گفت شما سه تا دیونه اید

سپهر ادامه داد: 

سپهر- وقتی نگاه چشمای خوشگله مهدیس میکنم انگار که دلم می گه نکن ... نکن ... عاشقش نکن 

پندار- همون حسی که من دارم ... چشمای هر سه شون خیلی معصوم و جادویی ... انگار هپنوتیزم می کنه ... ولی ما تصمیمون رو گرفتیم 

سهند لبخندی زد که معنی ش رو نفهمیدم ... این بشر همه چیش مرموزه ... بایدم باشه ... تو یه کتاب خوندم فقط روانشناس های حاذق می تونن مرموز باشن ... سهند آماده ی رفتن شد و با همون لبخند که به من حس خوبی نمی داد گفت: 

سهند- یه چیزی یادم رفت ... غیرت مهم ترین و ارزمشمند ترین حسی که یه مرد می تونه به یه زن بده ... باید روشون غیرت داشته باشید 

من گفتم: 

من- این یه قلم رو اصلا ... یعنی تو خون ما نیست برای اونا ... 

ادامه حرفمو نگفتم و فقط باهاش دست دادم و گفتم: 

من- این یکی رو معذوریم 

آراد ابرواشو انداخت بالا و گفت: 

آراد- آریانا خودش رو بقیه غیرت داره غصه نخور ... 

هر سه به هم نگاه کردیم و با سهند خداحافظی کردیم .

***

ترانه

وقتی به خونه رسیدیم خیلی خوش حال بودم و مدام بالا و پایین می رفتم حتی برای شام هم لوبیا پلو که آریانا دوست داشت گذاشتم و او گفت: 

آریانا- کاش همیشه حال این سه تا رو بگیریم ... من که حاظرم به خاطر لوبیا پلو همه چیزمو بدم 

و من خندیدم ... فقط یه چیز حالم رو میگرفت و این بود که فردا می خواستیم با اونا تو یه گروه باشیم می ترسیدم آمپر بچسبونن و ما رو از کوه پرت کنن پایین ... این اریانا هم که بچه خطر از هیچی نمیترسه چه برسه ارتفاع تاحالا 10 بار از جامپینگ پریده! اونم جامپینگ بام تهران ... اونا مثل تارا«خواهرم»می مونن برام ... اگه اتفاقی براشون بیوفته زنده نمی مونم ... نگاهی از روی محبت به هر دوشون انداختم ... اندازه ی دو تا چشمام دوسشون داشتم .مهدیس چشمی قر داد و گفت: 

مهدیس- چیه؟ خوشگل ندیدی 

با این که خیلی دوسشون دارم ولی با عرض معذرت باید حال اینو بگیرم: 

من- نه ... شکمو ندیده بودم که دیدم ... یواش بخورید که فردا شب براتون ماکارانی بذارم ... اخه خیلی خوش حالم 

غذا پرید گلوی آریانا ... مهدیس سریع لیوان آبی به اون داد و اون بعد از قطع شدن سرفه اش با نگرانی یه نگا به من یه نگا به مهدیس کرد و گفت: 

آریا- مهدیس ... میگم تو نزدیک این دیونه ای دست بذار رو سرش ببین تب نداره 

مهدیس دستش رو گذاشت رو پیشونیم و نچ نچی کرد که یعنی نه نداره ... آریانا زد پشت دسش و گفت: 

آریانا- دیدی این بچه از دست رفت ... این که به زور به ما ی املت می داد حالا می خواد بهمون دو شب دو شب غذای خوب بده ... الهی به زمین گرم بخوری پندار 

قاشقم رو پرت کردم طرفش که جاخالی داد و قاشق خورد به یخچال .

باز من باید این آریانا رو از خواب بیدار کنم ... مامانش از دستش راحت شد ... والله ... بدبخت شوهرش

من- آریانا تا سه می شمرم بیدار شدی که شدی! ... ولی اگه نشدی عواقبش با خودت ... 

من - یک ... دو ... دو و نیم ... سه 

و پارچ آب رو خالی کردم تو سرش ... بیچاره زهرش ترکید ... بلند شد افتاد دنبالم ... من می دویدم ... اون به دنبالم ... مهدیس هم جیغ جیغ می کرد ... در آخر مهدیس با تمام توانش فریاد زد: 

مهدیس- آریانا می خواییم بریم کوه 

و آریانا از حرکت ایستاد لبخندی شیطنت آمیز زدم ... حتی فکر رفتن به آن همه عشق و حال غیر قابل توصیف بود ... با شادی بلند شد تا لباس بپوشه من هم شونه ای بالا انداختم و با خودم گفتم ... خدایا یه عقلی به این بده یه بی ام و به ما ... آمین 

آماده بودیم هر سه تیپ خاکی زده بودیم من یک شلوار ارتشی با سویشرت خاکی با یه کلاه ارتشی که یه شال گردن هم انداختم زیرش ... بچه ها هم مشابه من با این تفاوت که سویشرت آریانا مشکی بود ی و یه شلوار شیش جیبه رپری اول از همه هنسفریشو برداشت در کل اینطور بود بود بی هنسفریش جایی نمیرفت مال مهدیس قهوه ای بود ... با 206 که آریانا کرایه کرده بود رفتیم اینبار من پشت فرمون نشستم آریانا اصلا دل و دماغ نداشت ... تو خیابون تخته گاز می رفتم که مهدیس مدام اعتراض می کرد ... آهنگ مورد علاقم رو گذاشتم ... من اصولا فقط آهنگ ها رو گوش می دم و اصلا توجه نمی کنم چه معنی دارن: 

رفتی نموندی بی وفا 

انگار اثر نداشت دعا 

قلبم منو شکستی آ

غصه نخور فدای سرت

***

گفتی که چاره سفره 

گفتی دعا بی اثره 

نگاهم هر روز به دره 

غصه نخور فدای سرت

*** 

فدای سرت اگه من خیلی تنهام 

فدای سرت اگه گریون چشمام 

فدای سرت اگه دلمو شکستی

میگن عاشق یکی دیگه هستی 

*** 

دلت دیگه از شیشه نیست 

چشات مثل همیشه نیست 

تو گل نمیریزی به پام 

دیگه نمیمیری برام 

آغوش تو برای من 

انگار دیگه جا نداره 

دوسم نداری می دونم 

این دیگه اما نداره 

*** 

فدای سرت اگه من خیلی تنهام 

فدای سرت اگه گریون چشمام 

فدای سرت اگه دلمو شکستی 

میگنعاشق یکی دیگه هستی

*** 

دلت دیگه از شیشه نیست 

چشات مثل همیشه نیست 

تو گل نمیریزی به پام 

دیگه نمیمیری برام 

*** 

شبای تاریک و سیاه 

ماهو صدا نمی کنی 

قفل سکوتو دیگه با 

معجزه وا نمی کنی 

*** 

رفتی نموندی بیوفا 

تنهایی سخته به خدا 

باز زیر قولت زدیا 

غصه نخور فدای سرت 

*** 

گفتی نه فکر رفتنی 

نه اهل دل شکستنی 

دلی نمونده بشکنی 

غصه نخور فدای سرت 

*** 

فدای سرت اگه من خیلی تنهام 

فدای سرت اگه گریونه چشمام 

فدای سرت اگه دلمو شکستی 

میگن عاشق یکی دیگه هستی

*** 

«آهنگ فدای سرت کامران و هومن » عاشقشم ... باند ها رو خیلی زیاد کرده بودم ... رسیدیم به دامنه ی کوه مورد نظر ... این سه تا اینجان که ... آها ما دیر کردیم بقیه رفتن اینا موندن با ما بیان ... خوب خدا خیرشون بده اجرشون با سید و شهدا ... پندار مدام راه میرفت و ساعتش رو نگاه می کرد ... با سرعت رفتم دقیقا جلوی پاش ترمز زدم ... از بچه ها خواستم پیاده شن تا من ماشین رو پارک کنم ... مهدیس و آریانا پیاده شدن و من هم ماشین رو کنار لنکوروز پندار پارک کردم ... الهی ... کنار این لنکوروز چه جوجه به نظر می رسه ... با صدای پندار برگشتم عقب: 

پندار- بیا بریم دیگه همه منتظرن 

جواب دادم: 

من- من با دوستام میام شما هم با دوست های عزیز تر از جونتون بیاید 

و جلو جلو راه افتادم و حتی نگاهش هم نکردم ... اما اون با من هم گام شد ... و در گوشم گفت: 

پندار- مثل این که فراموش کردی شما مدل فوتوی منی 

با سرعت قدم برداشتم شاید ازم جا بموند اما زهی خیال باطل ... یه گام اون مساوی میشد با پنج تا گام من ... 

بابا لنگ دراز ... غول تشن ... قدم هاش رو با من تنظیم کرد ... مهدیس و آریانا و آراد و سپهر از جلوی من رو می رفتند ولی ما از اونام جلو زدیم ... برگشتم عقب تا قیافه ی اون دو را ببینم ... هر دو سفید شده بودند ... آریانا چشم هاش را بسته بود و آراد با خنده های شیطنت آمیز نگاهش می کرد ... با کشیده شدن دستم برگشتم ... دستم تودست پندار بود و اون من رو دنبال خود می کشید .با تعجب نگاهش می کردم که تازه دوهزاریم افتاد و دستمو با شدت از دستش بیرون کشیدم ... و گفتم: 

من- چه غلطی می کنی؟ 

پندار با لبخندی که ازش بعید بود گفت: 

پندار- بدو باید زود تر پرتره ی منو بکشی ... 

و باز دستم رو گرفت و دنبال خودش کشید ... هرچه تقلا می کردم نمی توانستم دستم را بیرون بکشم ... چه زوری داره این خورزو خان ... نگاهی به پشت سرم انداختم که کسی رو پیدا نکردم ... شونه ای بالا انداختم و پشت پندار راه افتادم ... رفتیم و روی یه صخره دقیقا کناره یک پرتگاه نشستیم ... پندار به من اخطار داد که کنار پرتگاه نرم اما من گوش ندادم نگاهی به پایین انداختم و با دیدن زیبایی طبیعت دست هام رو به هم کوبیدم که پام لیز خورد و با جیغ وحشتناکی پرت شدم ... به اولین چیزی که دستم خورد چنگ زدم و محکم نگه داشتم ... صدای فریاد پندار را می شنیدم: 

- تــرانـه ... ... ترانه خوبی دختر ... ترانه 

صداش کلافه بود ... چشم هام رو روی هم فشار می دادم و با خودم فکر می کردم که حتما مرده ام ... ترس از مردن دهنم رو بسته بود ... اما با تمام توانم یک صدای ضعیفی رو از گلوم خارج کردم: 

من- پندار 

مثل این که همین کافی بود تا من چشم هام رو باز کنم و پندار خودش رو به لب پرتگاه برسونه با دیدن من آهی از سر آسایش کشید و گفت: 

پندار- اه ... دختر تو که منو نصف جون کردی ... تحمل کن الان میام 

با رفتنش یک دست من از صخره کنده شد و جیغ بلندی کشیدم که دوباره برگشت و با ترسی که از رنگ سفید صورتش هویدا بود داد زد: 

پندار- ترانه مقاومت کن ... تو دختر مقاومی هستی ... ترانه تو رو خدا 

و رفت ... تمام توانم رو جمع کردم و دوباره به حالت قبلی برگشتم ... گریه ام گرفت و هق هق کردم ... نمی تونید درک کنید من که کوه غرورم در مقابل مرگ هق هق می کردم ... برگشت و با دیدن چشم های اشکی من چند لحظه دست از کار کشید و رنگش بیشتر پرید ... طنابی به دور خودش پیچید و اون رو محکم کرد و با احتیاط پایین اومد ... فکر کنم کوه نورد بوده ... اومدمد و با دست های پرقدرتش کمر باریکم رو گرفت ... همین برای من کافی بود تا خودم رو با شدت در بغلش پرت کنم و چشم هام رو روی هم فشار بدم ... و گریه کنم و بریده بریده بگم: 

من- پن ... پندا ... ر ... مم ... نو ... نم ... 

و دوباره هق هق کردم و او من رو بیشتر به خودش فشار داد و هردویمون رو بالا کشید ... با رسیدنمون به بالای صخره ها کمکم کرد تا بلند شم و روی صخره ای بشینم و پتویی روم انداخت و آتیشی درست کرد ... با صداش سرم رو بلند کردم و با چشم های اشکی نگاهش کردم: 

پندار- بذار من فوتوی تو رو بکشم ... ولی چشم های اشکیت و اون پتو رو حذف می کنم قبوله؟ 

نمی دونم چرا احساس می کنم وقتی نگاش به چشم های اشکیم می افتاد رنگش می پرید ... توهم زدی تران جون ... لبخند کم جونی زدم و او شروع کرد ... خواستم بلند شم و ببینم چی کشیده که پام تیر کشید و روی زمین دو زانو نشستم و صدای آخم بلند شد: 

من- اخ ... 

سریع وسایلش رو کنار گذاشت و به طرفم دوید و زیر بازوم رو گرفت و پرسید: 

پندار- چی شده؟ 

و من در حالی که چهره ام رو در هم می کشیدم گفتم: 

من- ساق پام ... آی 

کنارم نشست و شلوارم رو بالا زد .

***

پندار 

به طرف ترانه که روی زمین افتاده بود دویدم و پرسیدم: 

من- چی شد 

سرش رو بلند کرد و با چهره ای در هم رفته گفت: 

ترانه- ساق پام 

 ... شلوارش رو بالا زدم و با دیدن خراشی نه چندان عمیق شال گردن آبی نفتی مارک دارم رو که به تازگی گرفته بود از دور گردنم باز کردم و به پای خوش تراش ترانه بستم ... ترانه ... ترانه ... چرا دلم برات می سوزه ... چرا وقتی به چشمات نگاه می کنم دوست ندارم کوچکترین آسیبی بهت برسونم ... تو که گناهی نداری ... چشم های درشتش که در احاطه ی مژه های بلندش بود حالا خیس بود ... و این ... نه این هیچ ربطی به من نداره ... پندار به خودت بیا ... تو فقط برای یه چیز اینجایی ... حالا هم همون عاشق و مجنون ترانه باش ... آفرین پسر ... باید نقشتو خوب بازی کنی 

با تموم شدن کارم بلند شدم و گفتم: 

من- از جات تکون نخور 

و رفتم و روی صخره نشستم و شروع کردم مثلا پرتره ی ترانه رو بکشم ... ولی من اصلا نقاشی بلد نبودم ... قبلا عکسش رو به نقاشی داده بودم تا بکشه آونقدر از او عکس داشتم که بتوانم یکی رو برای کشیدن به آن نقاش بدهم ... ولی نمی دونم چرا وقتی مرده نقاشه عکس رو گرفت و گفت: 

مرد- چه دختر خوشگلیه ... پوستره ... عیب نداره برای خودم هم یکی بکشم 

دلم قیلی ویلی رفت ولی هیچ کاری نکردم و فقط گفتم: 

من- خیر عکس نامزدمه 

و اون نگاه دقیق تری به عکس انداخت .

برای این که نشون بدم مثلا کارم تموم شده گفتم: 

من- خوب تموم شد 

ترانه با ذوق گفت: 

ترانه- میشه ببینم؟ 

تا حالا ندیده بودم ذوق کنه ... با لبخندش چال فرشته ای زیبایی دو طرف صورتش افتاد ... هر وقت خواهرم پریسا می خندید و دو طرف گونه اش از این چال می افتاد هر دو چال گونه اش رو می بوسیدم ... لبخندی زدم که ترانه خشک شد ... فکر کنم تا حالا خندیدنم رو ندیده بود ... من هم وقتی می خندیدم چالی روی گونه ام پیدا می شد ... ولی فرق من و بقیه این بود که مال من یک طرفه بود ... بلند شدم و نقاشی از قبل کشیده شده رو به دستش دادم ... منظره ی پشتش تقریبا همون بود ... در این عکس ترانه می خندید ... ترانه با دیدن پرتره اش گفت: 

ترانه- خیلی قشنگه حالا بشین تا من تو رو بکشم 

و من نشستم و به آتیش خیره شدم.

***

ترانه 

وقتی خندید یه چال یه طرف گونه اش افتا د ... اخی ... نازی ... با دیدن پرترم ذوق مرگ شدم و ازش خواستم بشینه تا من بکشمش ... نشست و به آتیش خیره شد ... یک طرف چهرش روشن شده بود و یک طرف تیره ...عالی بود برای کشیدن ... وقتی نقاشی می کردم غرق می شدم توی کشیدن ... وقتی تموم شد نگاهی از روی رضایت بهش انداختم و رو به پندار گفتم: 

من- تموم شد! 

بلند شدو به طرفم اومد و با دیدن پرتره اش لبخندی زد ... 

***

آریانا 

وقتی از ماشین پیاده شدیم هنسفریامو دراوردم گذاشتم تو گوشم ... سرعت گرفتم وقتی هنسفری میزاشتم از خودم بی خود میشدم و نمی دونستم چی کار میکنم اراد کنارم بود وقتی رسیدیم بالا ازش جدا شدمو رفتم کنار یه درخت تک ... نمیدونم یه غمی تو دلم بود...داغی که منو سوزوند ... دلم تنگ شده بود برای یکی ... کسی که واسه اولین بار عاشقش شدم ... کسی که بخاطرش جونمو میدادم ... ولی ... چرا؟ تموم زندگیم شده بود ... چقدر همدیگرو میخواستیم ... چقدر دوسم داشت ... چقدر دوستش داشتم...دلم برات تنگ شده! تو که نامرد نبودی...گفتی هیچوقت ولم نمیکنی ... با دیدن منظره رو بروم و اهنگی که داشتم گوش میدادم ... اشک اومد تو چشمام ... 

تو که بی معرفت نبودی بی خدافظی بری

اینو میدونستم که نیمخوای تو با کسی بری

پیش خودم میگفتم میره غیر از من با کی

خدا باورم نیمشه زیر یه وجب خاکی

به این قسمت که رسید اشکم فرو ریخت! 

بگو بیا بگو اینجا همه چی دروغه

اینا چی میگن بگو چرا اینجا شلوغه

بذار جونی بمونه تو تنم واسه ی ادامه

یاد قیافه ی نازت همش جلوی چشامه

آخه کی باورش میشد که تو اینجوری بری

کاشکه میدونستی با رفتنت میشکونی دلی و

که میخواست تا آخرش به پات وایسه بی هدف

کاش تو دیدار آخرم سرت داد نمیزدم

الان رفتی و جالب نیست حالم زیاد

آخه نامرد حداقل تو خوابم بیا

بذار یه بار دیگه ببینم اون چشای معصوم و

که دیوونم میکرد منو وقتی که مست بود

الان میخوام باشم حتی اگه با من نباشی

حتی بری با غریبه واسه عشقش فدا شی

اما نیستی چشام از همیشه بارونی تره

واسم سواله که خدا چرا خوبا رو میبره

آخر به آرزوشون رسیدن همه ی حسودا

میگن ببین حواسش به عشقش نبودا

اونا زجرم میدن با این زخم زبونا

کجایی ببینی که به حالم میخندن اونا

اونا میخندن و یکی باید تو رو خاک کنه

کجاست اون دستا که اشکامو پاک کنه

قسم به روح تو نبودنت واسم عذابه

مخونم که همه بدونن حالم خرابه

اصن آشکاره نیازی به قسمی نیست

وقتی از خنده رو لبام اثری نیست

نیست …

«اهنگ چشمای تو سعید پانتر»

اروم اشک میریختم ... عشقمو اولین پسری که بهش دل داده بودم ... وقتی 18 سالم بود ... ای خدا! 

یه تصادف بردیای منو ازم گرفت ... تموم وجودمو گرفت ... خدایا چرا اون ... از بعد از مرگ بردیا شکستم نمیدونستم دوروبرم چیه باورم نمیشد که بردیای من دیگه نیست پیشم ... بعداز اینکه بردیا از پیشم رفت از همه دل گیر بودم ... بیشتر از اونی که بالای سرمه! بردیا پاک بود ... خدا بردش پیشه خودش چون خوب بود ... 

تموم خاطراتم جلو چشام رژه میرفت ... همش چهره بردیا! 

بادستی که روی شونم نشست برگشتم ... مهدیس بود ... با غم نگام میکرد ... من زندگیمو مدیون مهدیس و ترانه بودم.

پلک زدم یه اشک چکید ... چقدر خاطره کوه داشتم با بردیا ... چقدر حافظیه رفته بودیم ... چقدر واسم فال میگرفت ...چقدر میگفت تو مال منی به هیچکس نمیدمت ... چقدر ... 

با استینم اشکامو پاک کردم ... آراد مشغول صحبت با سپهر بود ... رفتم جلوش نشستم ... مهدیس گوشیمو از جیبم دراورد اهنگو عوض کرد ... یه لبخند بهم زد ... آراد زل زد تو چشمای قرمزم ... نباید ضعف نشون بدم ... مهدیس و سپهر هم بالا سرمون بودن.دوست نداشتم کسی بم زل بزنه ... چون همیشه بردیا زل میزد تو چشمام: 

آریانا- ها؟ میکشی یا بکشم؟ 

اراد نگاشو برداشت یه برگه دستش بود ... شروع کرد ... پس این ترانه خره کو؟ همه پخش شده بودیم ... 

نقاشیمو بم داد ... حتی ازش تشکر نکردم ... پوسترمو پرت کردم کنار تخته سنگی که روش نشستم ... من شروع کردم ترانه و پندارو مهدیس و سپهر اومدن کنارمون...سپهروپندار سربه سر اراد میزاشتن.رنگ ترانه پریده بود ولی یه اخم بزرگ هم روی پیشونیش داشت .نکنه پندار اذیتش کرده؟اصن نمیدونم داشتم چیکار میکردم این چه نقاشییه که نگاه تو صورت مدلش نمیکنه؟ 

گوشیم زنگ خورد ... همه رشته افکارم رو برید ... دستم و بردم و برش داشتم: 

من- الو

آریا- سلام اباجی ... 

یدفع از روی تخته سنگ بلند شدم بچه ها بهم خیره شدن ... با بلند شدنم برگه از دستم افتاد رو زمین ... آریا بود ... چقدر دلم میخواست سر به سرم بذاره ... بلند گفتم: 

من- چطوری عشقم؟ 

با این حرفم پسرا چشماشون گرد شد ... ازشون جدا شدم با اریا یه عالمه حرف زدم ... اخی سبک شدم ... برگشتم سمته بچه ها ... همه شون بدجور نگام میکردن ... آراد که عصبی بود ... ترانه و مهدیس نگران ... یه نفس عمیق کشیدم ... به اراد گفتم: 

من- بشین بقیش ... 

فکشو رو هم فشار دادو رفت ... ا! سپهر و پندار چشونه؟ 

ترانه برگ کاغذو گرفت سمتم ... وای! عکس بردیا بود ... این چند وقت از بس توذهنم کشیده بودمش دستم به طور ناخداگاه چهره جذاب اونو میکشید ... اها! پس جناب بهش برخورده که عکس عشقمو کشیدم ... بهتر ... اراد دستشو کشید تو موهاشو شروع کرد قدم زدن ... منم ریلکس عکسو گرفتم و پیشونیه بردیا رو بوسیدم ... من هنوزم عاشقتم بر عکس تو.

***

آراد

وقتی اریانا اومد اصلا بهم سلام نکرد ... منم نکردم کنار هم راه میرفتیم ... وقتی رسیدیم بالای کوه ازم جداشد و رفت سمت یه تک درخت ... مشغول صحبت با سپهر شدم ... ولی فکرم پیشش بود ... مهدیس رفت دشستشو گذاشت رو شونش ... مهدیس جلوشوگرفته بود نمیتونستم چهره شیطونشو ببینم...رفتیم با سپهر نشستیم رو یه صخره ... اریانا اومد ... چشماش اشکی بود ... زل زده بودم تو چشماش ... چی ناراحتش کرده؟ 

محو چشماش بودم که یدفع گفت: 

ها؟ بکشم یا میکشی؟ 

یه کاغذ دراوردم همونی که پندار داده بود به یه نقاش که چهرشونو بکشه ... پوستروبهش دادم ... گذاشتش کنار تخته سنگ بدون هیچی ... چرا اینقدر ازم بدش میاد؟ با این حرکتش واقعا بهم برخورد ... هیچ دختری اجازه یه همچین کاری رو با من نداره ... ولی من نباید فکری جز فکر رسیدن به هدفم رو به مغزم راه بدم ... سرش پایین بود یعنی اینقدر حرفه ایه؟ بدون نگاه کردن میکشه ... بچه ها اومدن بالا سرمون ... سپهر و پندار سر به سرم میزاشتن اما فکرم در گیر آریانا بود ... گوشیش زنگ خورد ... گوشیشو جواب داد ... 

آریانا- الو

 ... 

اریانا- چطوری عشقم؟ 

با این حرفش خشک شدم ... چون ازمون فاصله گرفت دیگه صداش رو نشنیدم ... سپهروپندار نگام میکردن ... سپهر خم شد و پوسترو اورد جلوم ... این کیه؟ منم؟ این پسره کیه؟ تند تند نفس میکشیدم ... اریانا دوست پسر داره ... معلومه خیلیم دوسش داره ... خوب داره که داره به تو چه پسر ... پندارو سپهر با تعجب نگام میکردین ... خیلی ساده لوحی آراد پارسا ... آریانا دوست پسر داره ... عاشقشه! میفهمی؟ پس اون غرور سگ مصبت واسه اینه که این جناب نمیخواد کسی بهت نزدیکشه ... هامیخوادمال خودش باشی؟ اره؟ بدرک ... حالیت میکنم ... من از پا نمیشینم من انتقامم رو از خانواده ی جاوید میگیرم ... من این دختر کوچولوی مغرور رو به زمین می زنم

با خوشحالی اومد سمتمون ... هه خوبه که حداقل با اون شادی ... چی بهت گفت که اینقدر خوشحالی؟ دعوتت کرد بری خونش؟ اگه اینجور ادمی نباشی جای سواله ... با تعجب نگامون میکرد ... دلم میخواد خوردت کنم اریانا ... ترانه برگرو داد بهش ... ابرواشو انداخت بالا و نگام کرد...

چشمام گرد شد ... خیلی پستی اریانا ... خیلی بی حیایی ... خیلی ... عکس پسررو بوسید ... بلند شدم اگه پیشش میموندم بقیش معلوم نبود ... 

***

آریانا

مهدیس و ترانه با نگرانی نگام میکردن ... چرا نمیخوان بفهمن؟ بابا عشقم بود ... تموم زندگیم بود ... نمیخوام بذارم بزور ازم بگیرنش ... پوسترو گذاشتم زیر چند تا کاغذ ... با بچه ها راه افتادیم میخواستیم بریم ناهار ... حالم بهتر بود ... ولی انگار اراد خوب نبود حقم داشت ... ولی بدرک ... چه بهتر که چهره ی معصوم بردیا روی کاغذ نشست ... 

تا رستوران هیچکی هیچ حرفی نزد ... دلم نمیخواست با اراد هم میز باشم ... 

به بهونه کار داشتن با مونا رفتم رو میز اونا ... ولی اراد واسه ناهار نیومد ... بازم بهتر ... اه ... چرا پندار اینطور با تاسف نگام میکنه ... چته؟ روانی ... 

ناهارو که خوردیم راه افتادیم که بریم خونه ... کلاه سویشرتم رو کشیدم جلو عینک افتابیم رو یه تکونی دادم ... من از جلو میرفتم مهدیس و ترانه از پشت سر ... همش تو فکرم بردیا بود ... خاطراتم ... حرفاش ... قورب ونه اون خنده شیرینش ... 

همینطور که میرفتم زیر پام یه سنگی لیز خورد چشمتون روز بد نبینه که افتادم رو زمین و قل خوردم رو پایین ... حتی وقت نکردم جیغ و داد کنم ... بالاخره وایستادم چشمامو باز کردم دیدم رسیدم دامنه کوه پوست دستم رفته بود رو صورتم هم چندتاخراش بود ... پامو جمع کردم و سرم گذاشتم رو پام همه دورم جمع شده بودن ... جز سپهروپندار ... سرمو اوردم بالا ... زدم زیر خنده ... دسته خودم نبود بجای اینکه گریه کنم میخندیدم ... مهدیس که گریشو کرده بود و ترانه هم درشرف ... با دیدن چهره خندانم همه یه نفس کشیدن ... بلند شدم ... وای درد کمرم شروع شده بود ... الهی بمیر اراد ... انشالله ... 

موقع خدافظی استاد همه بچه هارو جمع کرد و گفت: 

استاد - ممنون انشالله فردا کاراتون رو بیارید تا ببینم ... 

بعدش اومد سمت من و گفت: 

استاد- اریانا مراقب باش اگه فردا حالت خوب نبود اشکال نداره نیای ... 

تموم بدنم درد میکرد ترانه سمت راستمو گرفته بود مهدیسم سمت چپ ... با لبخند گفتم: 

من- باشه استاد چون خودتون گفتین نمیام

خندید و رفت ... مهدیس نشست پشت رول منم که از جلو تکون نمیخورم ... این مهدیسم عاشق جاستین بود ... 

ترانه در خونرو باز کرد بدو رفتم تو واولین کاری که کردم پوستر بردیارو زدم روبه روتختم ... بردیا چشمای قهوه ای با پوست سفید و لبای خوشحالت داشت مو هاشم لخت بودو همیشه میومد جلوچشمام ... دراز کشیدم رو تختم و بالبخند به بردیا خیره شدم ... مهدیس با پنبه و بتادین اومد ... 

من- میخوای چیکار کنی؟ 

مهدیس- هیچی میخوام زخمات و ضدعفونی کنم

من- نمیخواد بابا...مگه من فوفولم

مهدیس- بی ادب به حرف بزرگترت گوش بده

من- تو؟ بزرگتره من؟ عجب رویی داره ... 

در همین حین ترانه که داشت لباسشو عوض میکرد گفت: 

ترانه- اون کی بود بش گفتی عشقم؟ 

با مسخره گی گفتم: 

من- به شما ربطی داره؟ 

شالشو پرت کرد سمتم که مهدیس اعتراض کرد: 

مهدیس- ترانه کوری؟ بابا بتادین دستمه بریزه تمیز کردنش بدبختیه

ترانه- خب حالا توام ... گفتم کی بود؟ 

سرمو چرخوندم سمتشو گفتم: 

من- آریا ... 

ترانه- اها ... 

مهدیس گفت: 

- مهدیس- آریانا فردا میای؟ 

ترانه- کجا میخوای بیای؟ تو که فوتو آراد رو نداری! به استاد چی میگی؟ 

اوه اوه ... چه خاکی بریزم ... با ناراحتی گفتم: 

من- نمیدونم ... 

ترانه- چطور بکشیمش؟ وای ... 

هممون ساکت شدیم که یدفع ترانه به مهدیس گفت: 

ترانه- پاشو لپ تاپتو روشن کن ... تو اینترنت سرچ کن ویلیام ... 

من- چرا چرت و پرت میگی؟ به ویلیا چه؟ 

با حالتی که انگار دارم حرف اضافه میزنم گفت: 

ترانه- خیلی رو داری ... گند زدی ... ما داریم جمعش میکنیم دو قورت و نیمتم باقیه؟ خره آراد عینه ویلیامه ... 

مهدیس گفت: 

مهدیس- آره راس میگه ... 

لپ تاپشو اورد یه عکس از ویلیام اوردیم حالا که به عکس نگاه میکنم میبینم راس میگه ها ... خیلی شباهت دارن 

سه نفری افتادیم رو تخته شاسی ... بیشترشو ترانه و مهدیس کشیدن چون من گند میزدم توش ... 

***

مهدیس

تو کوه سپهر کنارم راه میرفت ... بیشعور چشماش خیلییییییییی خوشگل بودن! منم که عشق چشم مشکی ... وای ... نمیتونم احساساتمو کنترل کنم دست خودم نیس! بالاخره این منم ... مهدیس کیانی ... 22 ساله ... یه دختر مغرور که هرکس برای اولین بار میبینتم با خودش میگه دختره مغرور لوس! ب این الفاظ عادت داشتم ... از بچگی ... همه همینو میگن ... بی خیالش! آقای آریانژادو بچسب! 

دست خودم نبود ... درسته به ظاهر ازش بدم میومد ولی شخصیتش همون شخصیت موردعلاقه من بود ... یه پسر که با همه مغروره ولی با دوستاش صمیمی ومهربونه! خدا نکشتت سپهر! داری دلمو میبری؟! وای نه! از روز اول به نظرم متفاوت اومد منم عاشق فاز آدمای متفاوتم! 

کنارم که راه میرفت دست خودم نبود یه حس خاصی داشتم ... در کل دختر احساساتیم اما زودم عاشق نمیشم. اما این یکی... وای ... همش تو فکر بودم و راه میرفتم که یهو ... 

سپهر- خانوم کیانی ... مهدیس خانم با شمام! 

من- جانم؟ با صداش به خودم اومدم! 

گفت: 

سپهر- به نظرم این جا جای خوبیه ... میشه همین جا بشینین تا من کارمو شروع کنم؟ 

من- بله صد در صد! 

روی ی تخته سنگ نشستم و آقا شروع کرد به کشیدن ... سپهر- تموم شد! 

صداش گرفته و هیجانی بود! یهو جو گیر شدم گفتم وای پسر محشره! آروم بهم لبخند زد.

حالا نوبت من بود که اون چشمای سیاه مشکیشو ببرم رو کاغذ ... با تمام ذوق و شوق نشستم و صورت ماهشو کشیدم ... وای ... خدایی خوشگل بودا! 

کارم که تموم شد بهش نشون دادم باز لبخند زد! 

د پسره ی بیشعور یه چیزی بگو چرا فقط می خندی؟ البته خنده هاشم شیرین بود ... وای ... متاسفانه بدجور مجذوبش شدم! 

برعکس روزای اول دانشگاه امروز جناب خیلی آروم بود. فقط کارامونو کردیمو هیچ اتفاق خاص دیگه ای نیفتاد جز این که بله ... فهمیدم ازش خوشم میاد.

***

سپهر

کنارش راه میرفتم... هیچ حرفی نمیزد ... انگار تو فکر بود ... ناخودآگاه دوس داشتم نگاش کنم ... نگاهت میکنم وقتی حواست نیست ... 

ن! واقعا باحال بود! هم استایلش هم قیافش! تا حالا ب این شدت بهش نزدیک نشده بودم و اینقدر روش دقیق نشده بودم ... ولی مثل این که پسرای دانشگاه واقعا راس میگن ... با وجود غرورش خیلی خوشگله! 

بی خیالش ... اصلا حواسش نبود یه جای خوب گیر آوردم بش گفتم: 

من- خانوم کیانی ... مهدیس خانوم با شمام ... 

یهو به خودش اومد. ازش خواستم بشینه تا کارمو انجام بدم ... به نظر آروم میومداما ته چشاش یه شیطنت خاصی بود که آدمو وادار میکرد نگاش کنه! تموم شد. بهش گفتم ... با ذوق اومد نگا کرد فک کنم خوشش اومده بود ... فقط لبخند زدم.

حالا من نشستم تا اون منو بکشه. تموم شد ... نشونم داد ... فقط لبخند زدم ... نمیتونستم کاری بکنم یا چیزی بگم ... انگار خجالت میکشیدم ... اونم کی! من؟ سپهرآریانژاد؟ آخه من و خجالت؟! ببین دختره باهات چه کار کرده آقای آریانژاد! 

ناهارو با پندار خوردیم آراد که معلوم بود عصبی رفت یعنی این آریانا چقدر ادم بی حیایی؟ مهدیسم که مثل همیشه با دوستای جون جونیش ناهار خورد و رفت ... 

***

مهدیس

اومدیم خونه و با ترانه نشستیم جور آریانا خانومو کشیدیمو یه طرح زدیم واسه خانوم که فردا به استاد نشون بده! 

من -  wake up girls! 

دوباره خودم باید اون دوتا خانومو بیدار میکردم! نمیدونم چرا امروز زودتر از همیشه بیدار شده بودم؟! برای خودمم عجیب بود! بالاخره به هر بدبختی بود اون دوتا دختر نازو بیدار کردم بعد از صبونه رفتیم حاضر شیم که بریم دانشگاه.

آریانا یه مانتوی زرد پوشیده بود با شال وشلواروکفش خردلی! خیلی بش میومد! ترانه ام یه مانتوی آجری پوشید با شلوار مشکی و شال و کفش نارنجی! عالی شده بود! منم یه مانتوی سفید سرمه ای با شلوار لی سرمه ای وشال سرمه ای و کفش سرمه ای سفید! کیف تامی سرمه ایمم انداختم! عاشق این ترکیب رنگی بودم! رفتیم سوار ماشین شدیم. وای چه خوب ... آهنگ وات میکس یو بیوتیفول وان دی! 

You’re insecure; don’t know what for

You’re turning heads when you walk through door

Don’t need make up; to cower up

Being the way that you are is enough

Everyone else in the room can e it; everyone else but you…

Baby you light up my world like nobody else

The way that you flip your hair get’s me overwhelmed

But when you smile at the ground it ain’t hard to tell

You don’t know you’re beautiful

If only you saw what I can see

You’ll understand why I want you so desperately

Right now I’m looking at you and I can’t believe

You don’t know oh oh

You don’t know you’re beautiful oh oh

That’s what makes you beautiful

So come on; you got it wrong

To prove I’m right I put it in a song

I don’t know why; you’re being shy

And turn away when look into your eyes

Everyone else in the room can see it

Everyone else but you

Baby you light up my world like nobody else

the way that you flip your hair gets me overwhelmed

But when you smile at the ground it ain’t hard to tell

You don’t know oh oh

You don’t know you’re beautiful

If only you saw what I can see; you’ll understand why I want you so desperately

Right now I’m looking at you and I can’t believe

You don’t know; oh oh

You don’t know you’re beautiful

That’s what makes you beautiful

عاشق آهنگاشونیم هم من هم ترانه هم آریانا! 

رسیدیم به دانشگاه ماشینو پارک کردیم از ماشین بیاده شدیم رفتیم تو.

یهو یکی از دخترا که داشت از کنارمون رد شد و این جمله روخطاب به دختر بغل دستیش گفت: 

من- اونجا رو داشته باش! 

نگاه کردم دیدم سه مجسمه کنار هم وایسادن اما ... وای ... تیشرت جناب آریانژاد سرمه ای سفید بود! آخه بگم خدا چه کارت نکنه این چ وضعه لباس پوشیدنه؟! کامل باهام ست شده بود! چقدرم بش میومد! 

یهو نگام رفت سمت آراد! با چشمای خمارش زل زده بود به آریاناوبا تاسف نگاش میکردیه پیراهن جذب خاکستری پوشیده بوداونم خیلی خوش لباس بود پندارهم یه پیراهن سفید خوشگل پوشیده بود یه نگاه به بچه ها انداختم و گفتم: 

من- آریانا مثل این که خوب حرص آقا رو درآوردی! حسادت از چشاش میباره! 

ترانه ام گفت: 

ترانه- آره کارت عالی بوده آریانا! 

آریانا خودشو گرفت و به آراد نگا کرد و یه نگا از بالا به پایین بش انداخت و یه نیش خند زد و سرشو برگردوند! 

آریانا -  بسه دیگه! چقد نگاشون میکنین؟ 

با صدای آریانا من برگشتم اما ترانه رو صورت پندار مونده بود! 

ترانه -  عسلی چشماش خیلی خاص ... ولی خودش ... خدایی خیلی عوضی ... دوس دارم کلشو بکنم 

من -  میخوای برم ازش بپرسم تو کندوی نگاهت عسل کدوم بهشته؟! 

***

آریانا

ترو خدا میبینین؟ رفیقام حالشون خوش نیست! دست ترانه و مهدیس رو کشیدم و رفتیم سمت کلاس ... نشستیم ... 

فتو رو دراوردم ... سرم پایین بود ... داشتم دقیق نگاش میکردم ... پسرا اومدن نشستن پشت سرمون ... من حتی سرمو بالا نیاوردم ... مهدیس خم شد در گوشم وگفت: 

مهدیس- اوهو این آراد قهر کرده 

همونطور که سرم پایین بود گفتم: 

من- بدرک گلم ... 

ترانه گفت: 

ترانه- آریانا بعدازکلاس بات کار دارم ... 

من- باشه ... 

استاد اومد سر کلاس...بالاخره سرمو بالا اوردم ... شروع کرد به حاظر غایب کردن ... آخه مگه اول ابتداییم؟ 

استاد- مهدیس کیانی؟ 

مهدیس- بله

استاد- ترانه رادمهر؟ 

ترانه- مثل همیشه هستم استاد 

زیر لب گفت: 

استاد- این شیطنتش آخر کار دستش میده

استاد- آریانا جاوید؟ 

من- هستم 

استاد با خنده اومد سمتمو گفت: 

استاد- حالت خوبه اریانا؟ 

در اینجا باید بگم پ نه پ! با لبخند جواب دادم: 

من- بله استاد مثله روز اولم ... 

استاد گفت: 

استاد- دارم میبینم ... خداروشکر ... 

گوشیه یکی از بچه ها زنگ خورد ... استاد فلاحی! استاد خیلی مهربونی بود ... به اون شخص یا همون آراد اجازه داد بره بیرون ... ما ردیف جلو نشسته بودیم.آراد از جلومون رد شد ... گروه حیوا اینا خوردنش ... 

داشت میرفت سمت در که جواب داد: 

آراد- جانم؟ 

حیوا- قوربونه جان گفتند ... 

صدای حیوا اومد ... طبق معمول با این حرفش نگاه من کرد ... چون من باهاش کل داشتم ... تاحالا کم نچزیده بود.ولی شنیدین میگن رو که رو نیس ... بدون اینکه نگاش کنم بلند گفتم: 

من- انشالله ... 

و ترانه اضافه کردن: 

ترانه- قوربون دهنت ... 

با این حرف دستمو مثل قنوت بردم بالا ... کلاس ترکید ... استاد نگام میکردو میخندید سرش رو هم تکون میداد ... 

اخرای کلاس بود ... 

استاد- خب بچه ها فتوهاتونو بیارین! 

ترانه و مهدیس نگام کردن ... 

من- چتونه خانوما؟ 

مهدیس - خیلی رو داری ... 

من- میدونم چقدر به خودت فشار اوردی اینو فهمیدی؟ 

مهدیس- دارم برات به استاد میگم این آراد نیس ویلیامه

من- بگو! بچه میترسونی کوشولو.؟ 

بعد از این حرفم خم شدم مقنعه اشو مرتب کردم ... تک تک بچه هارو بردو ایراداشونو گفت.به کار ترانه و مهدیس که گفت: 

استاد- معرکه است ... عالیه ... 

بعد بمن اشاره کرد برم پیشش ... تخته شاسیروزدم زیر بغلم رفتم پیشش...

من- بفرمایین استاد ... 

تخته رو گرفت رو به روش فک کنم از بغلش داشت نگاه پارسا میکرد ... 

استاد- نه ... انگار توام مثله دوستات بلدی! 

من- به ... استاداینا میان پیش من کلاس خصوصی ... 

ترانه دستاشو زد بغل و زل زد تو صورتم

ترانه- خیلی رو داری ... خوبه مهدیس هم بت گفت

استاد- اگه نداشت که الان اینجا نبود ... با اون اتفاقی که دیروز افتاد من جای ایشون بودم تا یه هفته نمیومدم ... 

من- خب استاد ... آریانا جاوید با بقیه فرق داره ... تکه ... 

فک نکنین من از این دانشجوهای زبون باز پررواما! نه اصن اینطور نیس فقط با استاد فلاحی اینطورم ... اونم چون هم سن بابامه ... استاد سری تکون داد ... ازمون تشکر کرد رفتیم وسایلمون رو جمع کنیم که بریم ... با خنده داشتم میرفتم سمت صندلیم ... 

آراد داشت زیر چشمی نگام میکردتو نگاش یه حس بد بود که به من هم داشت سراید میکرد سپهر یه دستشو گذاشته بود رو شونه ی آراد ...سرمو باتنفربرگردونددم ... ولی سایش افتاده بود رو تخته شاسیم ... دستشو کشید توموهاش و یه پوزخند زد ... از اون پوزخندا که انگار تو هیچی نیستی ... اصلا انگار وجود نداری ... بدرک...! 

از کلاس اومدیم بیرون مهدیس گفت: 

مهدیس- ا! اون پسره کی بود؟ آها سهند! اونجاس

ترانه: 

ترانه- چقدرادم باشعوریه ... خدایی خیلی با اینا فرق داره ... 

منم که لال تشریف دارم ... بالبخند نگاه هرسه مون میکرد ... پنداروسپهر اومدن سمت ترانه اینا پندار که انگار من ارث باباشو خوردم...باهاشون سلام علیک هم نکردم پنداراومده بود حال ترانه رو بپرسه چون وقتی اومدیم خونه ترانه گفت چه ابرو ریزی راه انداخته ... یدفع مچ دستم کشیده شد ... برگشتم عقب ... یکی صفت گرفتم تو بغلش ... این چه خریه؟ ازبوی عطرش معلومه دختره ... 

نگار- وای ی آریانا! دختر تو محشری! موافقت کرد ... حسینی موافقت کرد ... 

از بغلش اومدم بیرون ... نگار بود از بچه های تاتر! گنگ نگاش کردم بااین کارش باعث شد همه زل بزنن بمون ... جزآقای پارسا که رفت بیرون ... دستامو زدم بغلم گفتم: 

من- نگارجان! عزیزم اتفاقی افتاده؟ تا مرز خفه شدن رفتم! 

نگار- چی از این بهتر! از فردا با مامیای تمرین تاتر ... باورم نمیشه! حسینی بالاخره رضایت داد ... 

من- ها؟ 

نگار- آریانا! نگو نمیای؟ نمیای؟ 

من- بابا چی میگی؟ درست بگو بینم! 

نگار- یادته گفتم واسه پایان نامه علیرضا هممون میخوایم کمکش کنیم ... یه نقش کم داشتیم منم از تو بهتر کسی بهتر پیدا نکردم ... به علیرضاگفتم اونم از خدا خواستش ... رفتیم به حسینی گفتیم گفت نه از بچه های گرافیک کسی نمیتونه بیاد ... اینقدر به پاش افتادیم کنه شدیم تا رضایت داد ... و جنابعالی یکی از نقشای اصلی رو بازی میکنی! 

من- نگار تو خیلی بیجا کردی منو انتخاب کردی! من بیکار نیستم! 

نگار با قیافه ای که خیلی خیلی خورده بود توذوقش گفت: 

نگار- نمیای؟ نه تروخدا! 

دلم سوخت اخه نگار خیلی کمکم کرده بود واسه انتخاب واحدونمره گرفتن و ... 

من- بذار برم فکر کنم ... شایید ... شایدداومدم ... او نم شاید ... 

پرید دوتاماچ ازم کرد ... خداروشکر اصلا ارایش نمیکردم ... فقط یه کرم ساده میزدم ... وگرنه بااین ماچای نگار همشون رفته بود ... کشیدمش کنارو بااستین جای رژلبشو پاک کردم ... مهدیس و ترانه با خنده پسرکشسون اومدن سمتم ... منم باقیافه ی درهم ... نگار با خوشحالی خداحافظی کرد ... ترانه دستشو گذاشت رو کمرم و مهدیسم یه دستشو انداخت روشونم ... رفتیم سمت سلف ... 

نشستیم رو میز ... مهدیس یه شیر گرفت بخوره ... گذاشتش رو میز داشتم بامامانم صحبت میکردم اخه امروز داشت واسه 2 ماه میرفت المان پیشه خالم که تازه کمرشو عمل کرده بودباباهم قرار بود بره ولی 3 هفته دیگه ... جالب بود مامان اینا دارن منو میزارن و میرن؟ عجیبا ... دست ترانه خورد و شیرریخت رو مانتوم ... اه اه اه اه ترانه! خیلی دو نقطه ای ... 

بلند شدم رفتم سمت دستشویی ... یه نیم ساعتی تو دستشویی بودم با خشک کن تو دستشویی مانتوم خشک کردم

این سریش که اینجاست ... اومدم سمت بچه ها یه بار به روی این سهند خندیدیم پررو شد ... به پسر جماعت نباید رو داداا! البته ببخشید اقایون اینو آریانا گفت

از شانس بد مجبور شدم بشینم پیش سهند ... با کشیدن صندلی روشو برگردوند سمتم با مهربونی نگام کرد ... تو چشماش یه دنیا ارامش بود نمیدونم چرا لبخندش منو یاده بردیا میندازه! 

اروم نشستم با صدای رساش گفت: 

سهند- سلام خانوم جاوید ... شرمنده انگار جای شما نشستم ... 

یه نیش خند کج زدم و گردنمو کشیدم بالا و گفتم: 

من- سلام ... ایرادی نداره ... فقط زودتر! 

با این حرفم ترانه ومهدیس یکم حال کردن ولی ترانه واسه فیلم بازی کردن لبشو گاز گرفت ... من از این حرکت اینقدر بدم میاد ... بطور ناخدا گاه یه اوق الکی و اروم زدم ... سهند نفهمید ولی با خنده مهدیس سرشو برگردوند سمتم ... 

یه نفس عمیق کشیدمو گفتم: 

من- خب! 

سهند تکیشو داد عقب ... اروم گفت: 

من- آم ... کارم تموم شد شما دیر اومدین ... از دوستاتون بپرسید بتون میگن ... 

ها؟ بچه پررو ... بلند شد بره اومدم پامو بگیرم جلوش که با مخ بیاد رو زمین که بلند قدمشو برداشت و نگام کرد ... ااه! حتی آریاهم نمیفهمید من بهش زیرپا میدم ... این فهمید ... 

ترانه زد زیر خنده: 

من- زهر مار ... بیشعور به چی میخندی؟ 

ترانه با خنده گفت: 

ترانه- کوفت ... واسه اولین بار تو عمرت یکی حالت گرفت ایول! 

من- مرگ و ایول! 

من- ترانه خانوم میبینم آقاپندار خیلی ... آره

بااین حرفم عصبی شد ولی من ریلکس نگاش میکردم ... ترانه با حرص گفت: 

ترانه- خیلی چی؟ ها؟ 

منم ریلکس یه قلپ اب خوردم گفتم: 

ترانه- مبارکتون باشه بهم میاین فقط مواظب باش گازت نگیره ... 

بعد از گفتن حرفم بهش مهلت ندادم جواب بده و بلند شدم از سلف اومدم بیرون ... ترانه بام قهر کرده بود ... خب بکنه! نباید بم میخندید! 

رسیدیم در خونه باید ماشین توکلی رو بش پس میدادم بچه هارو پیاده کردمو رفتم ماشین به توکلی دادم رفتم ماشین ترانه رواز تعمیرگاه گرفتم ... ساعت نزدیک 8 شب بود ... هوارنگ گرفته بود ... در پارکینگ باز کردم ماشین پارک کردم خریداییکه کرده بودمو دراوردم رفتم سمت بالا ... 

با پام درو باز کردم صدای موزیک پیچیده بود توسالن ... اهنگ مبارک باشه ارمین2afmبود ... اه کی این اهنگو گذاشته! اومدم خریدارو گذاشتم رو میز ... داشتم میرفتم سمت سیستم پخش تا بیشتر این اهنگ نیاد رو مخم! وای خدایا نرسه به جاهای حساسش! 

با سرعت شیرجه زدم موزیک قطع کردم ... 

من- مهدیس؟ مهدیــ ــس؟ کوشیـ ــی؟ 

دیدم تیپ زده اومد جلوم ... یه نگاه هیز بش انداختم ... من خیلی از رفتارام پسرونست! 

انگشتمو کشیدم گوشه لبم که گفت: 

مهدیس- الهی بمیری ... بیشعور این حرکات جلف چیه؟ خاک برسرت! تو پسربودی چه بدبختی هایی داشتیم ... 

من- برو بابا! کی به تو نگاه کرد دارم نگاه مانتو میکنم ... کوجا بسلامتی کاکوووووو؟ 

مهدیس- داریم میریم مهمونی ... با تران نیمیای؟ 

من- نه کوشولو نمیام؟ نوچ ... حسش وجود نداره ... راستی این پسره بیشعور سهند چی میگفت؟ 

مهدیس- nothing

طوری گفت که انگار میخواد منو از سر خودش پس بزنه! 

من- خودتو نزن به اتوبان ننه علیچپ! بگو! 

داشت میرفت سمت اتاق که ترانه اومد بیرون یه چشمی برام قر داد...منم که اصن منت کشی نمیکنم ... 

بش تیکه پروندم: 

من- اوه ... اوه ... شصت و داشته باش خوشگله ... 

رفتم سمت اشپز خونه که یکی زد پشت کلم! 

من- مرض! 

ترانه- حقته خره! دیگه بمن تیکه نندازی! 

من- جمع کن بچه!؟ 

از تو اشپزخونه داشتم میومدم بیرون که باپاش محکم زد پشتم منم انداختمش رو کاناپه قلقلکش دادم ... مهدیس که غش کرده بود از خنده

ترانه- غلط ... غلط کردم ... ول کن وحشی! 

ولش کردم و گفتم: 

منشما زیاد از این غلطا میکنی...

صدای مهدیس درومد: 

مهدیس- ترانه مهمونی دیر شد

ترانه- من اینو اماده میکنم میام ... 

چپوندم تو حموم ... 

از حموم اومدم به به! چشمام ... قرمز قرمز این اب چقدر کلر داره؟ موهامو که لخت و بور بودو با حوله خشک کردم ... چی بپوشم؟ .به احتمال صددرصد مختلته! ترانه که یه کت خاکی خیلی خیلی خوشدوخت با شلوار مشکی پوشیده بود که تو تنش محشر بود ... مهدیسم یه تونیک ملوس ابی با یه ساپرت کلفت مشکی زیرش ومن یه کت اسپرت چرم با شلوار چرم مشکی دراوردم یه تاپه یقه دار قرمز که روش نگینای مشکی بود پوشیدم ... یه کفش مخمل مشکی پاشنه دارهم پوشیدم که جلوش بسته بود ... یه انگشتر پارچه ای گل رز قرمز کردم دستم لاک دستمم قرمز زدم ... 

اوف ... هممون عالی شدیم ... بدو یه مانتو پوشیدم با یه شال عنابی ... باهم از در خونه اومدیم بیرون

***

ترانه 

با هم از در خونه بیرون اومدیم ... اخ الهی پندار پیش مرگت بشه ... الهی پروانه بشه دورت بگرده ... الهی لنکوروزش بره زیر تریلی که بهت جفا کرد ... عشق است ال نود خودم رو ... با یه حرکت پریدم پشتش و گازشو گرفتم .طبق معمول ضبط رو روشن کردم ... تا به خونه ی ویدا رسیدیم با حذف تیکه های یه ماشین و ترافیک خسته کننده و معطلی برای آسانسور و زنگ خراب کاخ ویدا اینا همه چی عالی بود ... ویدا طبق معمول اومد چسبید بهم ... فکر کنم از نژاد کنه هاست: 

ویدا- خوشگله امروز می خوایی پای آمبولانس رو به اینجا باز کنی 

اصلا اعصاب نداشتم جواب دادم: 

من- برو استارتش رو بزن ... زنگ بزن آماده باشن 

با لبخند گفت: 

ویدا- ای به چشم 

ویدا رو پرت کردم اونور و گفتم: 

من- به جون ویدا بخوایی کنه بازی در بیاری یکی می خوری ... میگی نه امتحان کن؟ 

سگ شده بودم ... عادتم بود ... وقتی منتظر میموندم اون روی سگیم بالا میومد ... چپ چپ نگاش کردم که کورخید و در رفت ... وقتی از این نگاه ها می کردم تلفات می دادم ... در واقع همه از ترس خودشون رو خیس می کردن و از فردا باید با مهدیس و آریانا فرش های جیشی رو می شستیم! ... شوخی کردم ... ولی اریانا همیشه می گفت: 

آریانا- ترانه اون چشم های گاویتو اینجوری نکن تو رو خدا ... ترسیدم .

با صدای سوت و دست و شادی دخترا به خودم اومدم ... این سه تا هم اینجان ... اخم هام رفت توهم ... دستی روی شونم نشست ... آریانا بود ... پرسید: 

آریانا- چته باز؟ 

دستش رو انداختم و گفتم: 

من- حوصله ندارم آریانا ... برو که بد می بینی 

زیرچشمی نگام کرد.اگه نمی رفت یه بلایی سرش میوردم ... از یه کاراته کار که جودان «دهمین درجه استادی » داره این کار برمیاد ... از کوچیکی علاقه ی وافری به بزن بزن و بکش بکش داشتم بر عکس کفش ها و لباس های عروسکی و دخترانه ام عاشق جنگ بودم ... روحیه ای جنگجو داشتم ... هر چقدر التماس مهدیس و آریانا کردم نیامدند آریانا خاطره ای تلخ داشت و مهدیس می ترسید همه می گفتن من با این شیطنتم اگه کاراته هم یاد بگیرم شهر و به آتیش می کشم و در آخر خودم رفتم و موفق شدم ... به همین ها ختم نمیشد من عاشق ساز بودم ... در این یک مورد موفق شدم اریانا و مهدیس رو راضی کنم که فقط یک ساز رو یاد بگیرن ... با آریانا کلاس های پیانو رو می رفتم و با مهدیس کلاس های گیتار ولی من علاوه بر پیانو و گیتار، ویالون هم یاد گرفتم ... سلیقه هامون متفاوت بود دیگه آخه من عاشق زدن بودم ... از چند جا درخواست تدریس داشتم ولی وقت نمی کردم ... اما اگر موقعیت خوبی پیش می آمد حتما می رفتم ... مهدیس در والیبال عالی بود در واقع چند مدال طلا داشت ... صدای سه دختر کناری من رو از رویای بچگی بیرون اورد: 

دختر- الهی فدای هیکل و چشمای عسلیت پندارم 

یکی دیگه گفت: 

دختر- آراد و دیدی ... عزیزم لباسش چه جذب و قشنگ بود ... لباشو دیدی؟ 

اه ... هیز ... اون یکی گفت: 

دختر- سپهرو داشته باشید ... الهی فدای چشمای مشکیت برم من 

اه ... اه ... اه عق ... حالم به هم خورد ... شال گردن پندار رو شسته بودم ولی نمی دونم چرا نمی خواستم بهش برگردونم ... شاید برای این که اذیتش کنم ... شایدم چون میخواستم خاطره ی اون روز توی ذهنم بمونه ... نمی دونم ... بلند شدم که برم اما ... اما ... این ... این اینجا چی کار می کنه؟ خدا اینو کجای دلم جا بدم ... سینا رادمهر فارق التحصیل یکی از بهترین دانشگاه های ایران در رشته ی معماری ... پسر عموی عاشق پیشه و فوق باهوش من که غیرتش از 100گذشته بود ... اگه منو ببینه مو بر فرق مبارکم نمیمونه ... دور این پسر عمو ی فوق جذاب من باز دخترا معرکه گرفته بودن ... حالا چی کار کنم؟ فرار را به قرار ترجیه دادم و در حالی که آهنگ پلنگ صورتی رو در مغزم مورور می کردم با تمام احتیاتات لازم به طرف در رفتم که ویدا باز رید تو نقشم: 

ویدا- اه ... ترانه بیا با سینا آشنات کنم ... پسر خیلی خوشگلیه ... 

ای تو روحت ویدا ... بزنم فکت رو بیارم پایین ... برگشتم و لبخند زورکی زدم سینا با چشم هایی پر از علامت تعجب جلوم بود در آخر پرسید: 

سینا- تران خودتی؟ تو اینجا چی کار می کنی شیطون؟ مگه بهت نگفتم اگه اب هم خواستی بخوری با من بخور ... اخه تنهایی اومدی یه همچین جایی که چی؟ اگه من نبودم چی؟ اخه تو اومدی درس بخونی یا بیایی مهمونی ... تو هنوز خیلی بچه ای بعدشم من تو رو مال خودم می دونم نمی تونم بذارم بیایی به اینجور جاهایی 

دکی ... حالم بد بود حالا دیگه آمپر چسبوندم ... پسره ی مزخرف میگه تو مال منی ... من گوه بخورم مال تو باشم ... دستم و کشید و برد تو تراس ... پرتم کرد طرف میله ها ... یقه لباسم که با هزار بدبختی کاری کرده بودم که زیادی باز نباشه حالا باز شد ... صداش بلند شد: 

سینا- تو با اجازه ی کی اومدی اینجا؟ چرا بهم نگفتی اومدی تهران تا یه نفر رو بذارم مواظبتون باشه

یادم رفت بگم عموم خیلی خیلی پولداره و هر وقت من و بچه ها میاییم تهران ... سینا یه نفر رو میذاره تا مواظبمون باشه ... هر وقت هم اعتراض می کنم به جایی نمیرسه و همیشه می گه سه تا دختر تنها تو یه شهر به این بزرگی نمی تونن سالم زندگی کنن ولی ایندفعه ساکت نمیشینم ... از بس کثافت کاری کرده بود مردا رو خوب می شناخت ... با دیدن یقه ی بازم خون جلوی چشم هاش رو گرفت و به طرفم اومد ... حالم خیلی بد بود ... کم پیش میومد اینطوری بشم وقتی هم میشدم طرف رو داغون می کردم ... تو یه حرکت دستش رو گرفتم و پیچوندم و در گوشش گفتم: 

من- ده هزار بار بهت گفتم من یه کاراته کارم نیازی به محافظ ندارم ... اگه اراده کنم اینجا پلاسی آقا پسر ... ببین دور برت نداره که من قراره با تو ازدواج کنم ... من ازت متنفرم ... حتی اگه یه روز به آخر عمرم مونده باشه اون گردنت رو خورد می کنم شیرفهم شد؟ 

می دونستم فردا راپورتش رو به بابام می ده ... ولی اب از سرم گذشته بود الان حاظر بودم خودم و اونو با هم اتیش بزنم ... بلندتر داد زدم: 

من- شیرفهم شد؟ 

تا حالا منو اینطوری ندیده بود ... فقط سر تکون داد ... منم آروم ولش کردم که تو یه حرکت منو توی بغلش گرفت و در گوشم گفت: 

سینا- ترانه خیلی دوست دارم ... نمی دونم چرا؟ ولی یه جورایی برام خاصی ... دوست دارم 

این سینا بود که ترانه ی مغرور رو گرفته بود تو آغوشش ... نه اون نمی تونه باشه! ...ترانه اونقدر مغروره که هیچ پسری جرعت این کار رو نداره ... ولی چرا لال شدم ... در لحظه ی آخر برق دوتا چشم عسلی رو توی تاریکی دیدم که قرمزی نامحسوسی داشت و در کثری از ثانیه محو شد ... 

***

پندار

با ورودمون موجی از دختر ها به سوی ما سرازیر شدن ….اما من دنبال ترانه می گشتم باید هر چه زود تر روش تاثیر بذارم مهدیس و آریانا بی تفاوت روی مبلی نشسته بودند ….واقعا زیبا و خیره کننده شده بودند ….آراد و سپهر همه ی دختر ها رو کنار زدند و به طرف آن ها رفتند .دور سالن رو نگاه کردم که اون رو کنار یه پسر پیدا کردم … پسره داشت باهاش دعوا می کرد و اون رنگش پریده بود ... نکنه برادرشه ... نه بابا فقط یه خواهر داره بی چاره ... پس این کی می تونه باشه؟ با غرور رو به دختر ها گفتم: 

من- میشه بذارید نفس بکشم؟ 

تقریبا ازم فاصله گرفتند و من برگشتم تا به سمت ترانه بروم ... اما ... اما این کجاست؟ همه ی جای خونه رو گشتم ولی نبود ... با ناامیدی سری تکون دادم و می خواستم از کنار پنجره های تراس رد شم که صداش رو بلند تر از حد معمول شنیدم: 

ترانه- شیر فهم شد؟ 

به طرف تراس رفتم و در قسمت تاریک اونجا وایستادم ... پسره ترانه رو بغل کرد ... انگار یه چیزی تو وجودم جا به جا شد ... نمی دونم چرا عصبانی بودم؟ دوست داشتم گردن پسر رو خورد کنم ... نه پندار به تو اصلا ربطی نداره ... حالا هم برو ... اینا همش برای نقشته ... تو فقط زیادی تو نقشت فرو رفتی ... دوباره با به یاد آوردن اون بلایی که جناب رادمهر و همکاراش سر من آوردن آتیش گرفتم ... با یاد یه سال از عمرم که تلف شد دوست داشتم ترانه رو خورد کنم تا شاید آروم بشم و از اون فضای مشوش بیرون اومدم.

ترانه 

محکم پسش زدم و یکی خوابوندم توی گوشش ... و داد زدم: 

من- خوب گوش کن سینا ... چون اگه گوش ندی دفعه ی بعد زندت نمی ذارم ... من ازت متنفرم ... اینو بفهم و درک کن 

و از اون جای جهنمی بیرون اومدم ... بی توجه به همه به طرف در رفتم که مهدیس بازوم رو گرفت: 

مهدیس- کجا می ری ترانه؟ 

با عصبانیت چشم هام رو روی هم فشار دادم و با آرامشی ساختگی گفتم: 

من- مهدیس بازوم رو ول کن خیلی حالم بده 

فورا به وخامت موضوع پی برد و کنار رفت ... آریانا که داشت بانگاش مهدیس رو میخورد! ... آرادهم که داشت یه مشت دخترو میپروند و نگاهش به آریانا بود ... سپهر و مهدیس هم مشغول رقص ... پس پندار کوش؟ من چه می دونم ... سویچ رو تو کیف مهدیس انداختم و بهش اس دادم: 

من- مهدیس اصلا حالم خوب نبود ... با تاکسی رفتم خونه ... سویچ تو کیفته با اون بیایید 

و بیرون زدم و وایسادم تا تاکسی بیاد ... یه پسر داشت از اون ور رد می شد تا منو دید چشماش ستاره بارون شد ... ترسیدم ... من که کاراته بلد بودم چرا ترسیدم ... این جور مواقع هر دختر می ترسه ... حتی اونی که کاراته بلد باشه ... اما یه دفعه برق چشماش خوابیدم و از وسط خیابون رفت اونور ... آروم گفتم: 

من- د بیا ... همه رو برق میگیره ما رو چراغ نفتی ... مردم خود در گیری دارن

صدایی درست دم گوشم گفت: 

پندار- خود در گیری ندارن ... از ترس من در رفت 

برگشتم وبا غرور گفتم: 

من- همچین مالی هم نیستی! 

با اخمی ساختگی گفت: 

پندار- اخه دختر خوب این موقع شب کجا می خوایی بری؟ اگه بدزدنت من جواب اون دو تا دوستت رو چی بدم؟ 

پس اونا خواسته بودن این دنبالم بیاد ... شونه ای از روی بی تفاوتی بالا انداختم و دوباره منتظر وایستادم ... پندار دستم رو کشید و گفت: 

پندار- بیا من میرسونمت ... از تاکسی که بهتره 

می خواستم مخالفت کنم ولی دیدم هیچی نگم بهتره ... رفتیم و سوار پورشه اش شدیم ... واییی پسر عجب ماشینیه ... ایول بابا ... ولی هیچی ال نود خودم نمیشه ... قیافه ای سرد به خودم گرفتم و صورتم رو به طرف پنجره برگردوندم ... کمی از راه رو رفته بودیم که گوشیم زنگ خورد ... قسم خوردم اگه سینا باشه همونجا بشکنمش ... اما خدا رو شکر تارا بود ... نا خود آگاه یه بوس براش فرستادم ... عاشقش بودم ... جواب دادم اصلا حواسم نبود پندار اینجاست: 

من- سلام عزیزم تحویل نمیگیری؟ 

تارا- سلام خواهر تازه به دوران رسیده ی من ... تو اصلا یادی از ما نمی کنی؟ کجایی؟ 

من- خونه کجا قراره باشم؟ 

تارا- من الان در خونتونم اگه راست میگی در و باز کن

ای خاک تو سرت پندار ... با دستپاچگی گفتم: 

من- اه ... کی اومدی با کی هستی؟ 

تارا- با اقا آریا اومدم یک هفتس اومده ایران

ای الهی بمیری آریانا چرا هیچی نگفتی: 

من- با آریا؟ چرا با اون؟ اصلا تو با اون چی کار داری؟ 

پندار مثلا رانندگی می کرد ولی تمام حواسش اینجا بود و کلافه به نظر می رسید: 

تارا- اتوبوس گیرم نیومد آقا آریا گفت من میخوام برم اونجا شما رو هم می رسونم

غیرتی شدم ... اخه خواهرم رو خیلی دوست داشتم: 

من- تو غیلی غلط کردی 

تارا- اه ترانه ... من که اینقدر دوست دارم ... بذارم برم؟ 

باز این منو خر فرض کرد ... خندیدم و گفتم: 

من- باشه عسل زبون باز من 

تارا- پس من و اریا ... نه ... منظورم آقا آریاست میریم هتل؟ 

من- نه عسل شیرین خودم جای تو توی کندوی محقر ماست ... حق نداری بری هتل ... شیر فهم؟ 

با خنده گفت: 

تارا- جانم غیرت ... چشم ما منتظریم بیایید 

من- ببین بیام ببینم نیستی دارت می زنم ها! 

تارا- باشه عزیزم 

من- فدای تو فعلا 

تارا- بابای 

قطع کردم و لبخندی زدم و گفتم: 

من- عزیز دلم 

پندار تقریبا با صدای بلند و کنترل شده ای گفت: 

پندار- می تونم یه سوال بپرسم؟ 

نگاهش کردم ... عسلی چشم هاش در قرمزی نشسته بود: 

من- بله بفرمایید

پندار- تو دوست پسر داری؟ 

با عصبانیت گفتم: 

من- خیر 

پندار- پس با کی حرف میزدی؟ 

دیگه داشت فضولی می کرد با این که جونم رو نجات داده بود ولی دیگه داشت پسر خاله می شد: 

من- به شما ربطی نداره 

دیگه لال شد ... ولی شواهد نشون می داد هنوز عصبیه ... مدام دست تو مو هاش می کرد ... دیدم خیلی اروم داره میره گفتم: 

من- ببخشید ولی من عجله دارم میشه تند تر برید

سرعتش رو اینقدر بالا برد که کورخیدم ولی با ظاهر سازی گفتم: 

من- گفتم تند ولی نه دیگه اینقدر ... آروم تر برو

با عصبانیت داد زد تا حالا ندیده بودم داد بزنه: 

پندار- مگه نمی خواستی زود تر به عشقت و عسلت برسی ... در ضمن من راننده ی شما نیستم لیدی 

چه فکرایی پیش خودش کرده بود؟ بذار بکنه ما که با هم سنمی نداریم ... بی خیال شدم ... آدرس رو پرسید و من هم ادرس دادم ... وقتی رسیدم آزرای آریا اونجا بود ... پریدم پایین و به طرف آزرارفتم ... تارا خوابیده بود ... آریا پیاده شد و گفت: 

آریا- به ترانه خانوم ... خوبی خواهر جون؟ 

عین خواهر برادر بودیم ... دستم رو دراز کردم و دستش رو فشردم و با لبخند گفتم: 

من- سلام داداشی ... کی اومدی؟ اگه آریانا بفهمه ذوق مرگ میشه 

خندید و به طرف در خونه رفت و من برگشتم تا تارا رو بیدار کنم ... اما با چهره ی خشمگین پندار که پشت ماشین بود رو به رو شدم ... سری از روی تاسف برام تکون داد و دنده عقب گرفت ... به من چه؟ تارا رو بیدار کردم: 

من- تارایی ... خواهری ... گل من ... بیدار شد 

چشم های سبز یشمیش رو باز کرد درست برعکس من که قیافه ای شرقی داشتم اون قیافه ای غربی داشت ... چشم های نازش با دیدن من برق زد و پرید تو بغلم و گفت: 

تارا- بمیری ترانه ... نباید سراغی از من بگیری؟ خیلی خری

چشم هاش درست نصف چشم های من بود ولی هنوز هم درشت و جذاب بود ... من یکم چشم هام زیادی درشته 

آریا- اههههه ... ترانه خانوم نمی خوایی این درو باز کنی؟ 

رفتم و در و باز کردم و با هم رفتیم بالا ... 

***

پندار

از ماشین پیاده شد و به طرف آزرای مشکی رفت .پسری از ماشین بیرون اومد ... دست ترانه رو گرفت ... پس دوست پسر داشت ... آراد راست می گفت این سه تا یه جورن ... سری از روی تاسف براش تکون دادم و دنده عقب گرفتم و با تمام سرعت خیابون ها رو رد کردم صدای آهنگ رو مخم بود: 

چشمای ناز تو یادم نمیره

کی می تونه واسه تو نمیره 

کاش بدونی تو قلبم می مونی 

هر کاری کردی واسه من همونی 

چشم من تا ابد گریه داره 

اینجا یکی سر رو دیوار می ذاره 

غصه هام بی صدا خالی می شه 

خاطراتت فراموش نمیشه

هیچ وقت فراموشت نمی کنم همیشه عاشقتم ... به خاطر همینه که اینجام خاطره هات همیشه اینجاست ... 

بی تو برام زندگی ناتمومه 

شونت واسه گریه هام آرزومه 

تو نخواستی با قلبم بسازی 

باختیم دو تا مون تو ای بچه بازی 

در به در تو خیابون می گردم 

کاش تو بودی نگاهت می کردم

کاش بودی ... کاش بودی تا نگاهت می کردم ... نگاه تو اون چشم های سیاهت ... الان کجایی اخه 

خونمون بی تو تاریک و سرده 

اون که افتاد به پاهات یه مرده 

چشم من تا ابد گریه داره 

اینجا یکی سر رو دیوار می ذاره 

غصه هام بی صدا خالی می شه 

خاطراتت فراموش نمیشه

کاش بدونی از محمد نجمچرا باید چشم های اون ... تو رو یاد من بندازه ... چشم های اون برعکس چشم های تو پاک نیست ... ساحل دلم تو رو می خواد ... کجایی؟ دلم چشم هات رو می خواد.

***

آریانا ومهدیس تصمیم گرفتند که بروند ... آریانا پشت رول بود ... سپهروآراد برای اینکه مواظب ان ها باشند تعقیبشان کردند ... انگار آتش بس اعلام شده بود ... آراد با آریانا حرف زده بود ... داشت آن لحظه را که به آریانا سلام کرد را به خاطر می آورد 

چند ساعت پیش 

آراد به همراه سپهر به طرف آریانا و مهدیس رفتند آراد لبخند دختر کشی زد و گفت: 

آراد- سلام 

آریانا صورتش را به جهت مخالف برگرداند و با حرص گفت: 

آریانا- سلام 

مهدیس به آرامی با سپهر سلام و احوال پرسی می کرد و سپهر با چشمان جادویی اش به او پاسخ می داد ... سپهر گفت: 

سپهر- مهدیس خانوم می تونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم

مهدیس با شادی مشهودی برخاست و رفت ... با رفتن آن دو آریانا رو به آراد که نگاهش می کرد گفت: 

آریانا- چیه آدم ندیدی؟ 

آراد نفس عمیقی کشید و گفت: 

آراد- ببین آریانا من با تو پدر کشتگی ندارم که دارم؟ 

آریانا- جانم؟ خانومش یادت رفت جناب پارسا ... وبله که داری ... از همون اول هم داشتی 

اراد با عصبانیت گفت: 

آراد- نداشتم ... به خدا نداشتم ... بیا صلح کنیم ... نمی گم باهام خوب رفتار کنی ... ولی حد اقل از هم متنفر نباشیم 

آریانا کمی فکر کرد و دید هیچ تنفر و یا حتی علاقه ای نسبت به او ندارد پس با بی تفاوتی سرش را تکان داد که یعنی باشه 

سپهر با مهدیس حرف می زد: 

سپهر- مهدیس میشه اتش بس اعلام کنی؟ 

مهدیس فکر کرد نقشه ای دارد پس گفت: 

مهدیس- منظور؟ 

سپهر- نمی خوام ازم متنفر باشی 

مهدیس- نیستم 

سپهر- د هستی دیگه ... اگه نبودی که وقتی منو می دید پشتتو نمی کردی با اخم باهام حرف نمی زدی 

مهدیس کمی فکر کرد و دید هیچ تنفری نسبت به او ندارد هیچ علاقه ای هم در ته دلش جوانه زده پس گفت: 

مهدیس- باشه 

سپهر- حالا شیرینی آتش بس رو بده؟ 

مهدیس - چی؟ شیرینی؟ 

سپهر- آره باید باهام برقصی 

همون لحظه مهدیس ترانه را دید که به سمت در می رود یا عذر خواهی از سپهر به سمتش رفت و پرسید: 

مهدیس- کجا میری ترانه؟ 

ترانه گفت: 

ترانه- مهدیس ولم کن حالم خیلی بده 

مهدیس او را رها کرد می دانست اینجور مواقع نباید پاپیچ ترانه بشود ... به طرف سپهر رفت که گوشی اش صدا داد ... اس ام اس داشت از ترانه بود: 

ترانه- مهدیس اصلا حالم خوب نبود ... با تاکسی رفتم ... سویچ تو کیفته با اون بیایید 

تنها چیزی که نگرانش می کرد تنها بودن ترانه بود ... به پندار که بالای سرش ایساده بود و در فکر فرو رفته بود گفت: 

مهدیس- ببخشید آقا پندار می تونید برید دنبال ترانه ... می ترسم بلایی سرش بیاد منم اگه برم کلی باهام دعوا می کنه 

پندار- مگه ترانه کجا رفته؟ 

مهدیس- دم دره منتظر تاکسیه 

پندار رفت و مهدیس و سپهر با هم شروع به رقص کردند سپهر مدام به چشمان زیبای مهدیس نگاه می کرد و با خود می گفت این همه مظلومیت از کجاست مهدیس؟ 

***

چند ساعت بعد در ماشین 

اراد راننگی می کردو دخترارو تعقیب میکردند...

تا خانه حرفی زده نشد ... پسرها منتظر بودند تا دختر ها داخل شوند بعد بروند ... اما با صحنه ای که دیدند از تعجب نزدیک بود شاخ دراورند ... مردی در آپارتمان را باز کرد و اریانا با تمام قدرت خود را در آغوش او انداخت آن مرد جوان آریانا را به خود میفشرد بعد از او مهدیس دستان مرد جوان را گرفت و با لبخند جواب او را داد سپهر تقریبا داد زد: 

سپهر- این کیه؟ 

و می خواست پیاده شود که آراد دستش را گرفت و گفت: 

آراد- به ما مربوط نیست مگه نه سپهر؟ 

سپهر با دو دلی و چشمان قرمز نشست ... آراد هم دست کمی از او نداشت چشم هایش سرخ و رگ گردنش متورم شده بود ... آراد با خود گفت: 

آراد- آریانا هر غلطی که میکنه به من مربوط نیست ... 

و دنده عقب گرفت که لحظه ی آخر نگاه خشمگینش با نگاه اریانا تلاقی کرد .

***

ترانه

آریا از من خواست وقتی خواهرش برگشت خودش در رو باز کند ... من هم با کمال میل قبول کردم ... وقتی بچه ها رسیدن و آریا به طرف در رفت من رفتم پیش تارا و گفتم: 

من- خواهر من چه مرگشه؟ 

تارا- اخه احوال پرسیت هم عین ادم نیست 

من- اگه بود تعجب داشت اخه میدونی که من یه فرشتم 

تارا- راستش یه اتفاقی افتاده؟ 

من- چی؟ 

تارا- قول می دی عصبانی نشی؟ 

من- باشه تو بگو حالا 

تارا- من در شرف ازدواجم

من- چــی؟ 

جیغی که زدم گوشای خودم رو کر کرد ... بیچاره تارا ... تارا با دستپاچگی گفت: 

تارا- ببین منو آریا از وقتی شما کوچیک بودید به هم علاقه داشتیم ... امسال که برگشت گفت که دیگه قرار نیست برگرده و منو از بابا خواستگاری کرد ... الان هم نامزدیم 

هنگ کردم ... نگاه گنگی به تارا انداختم ... و تازه فهمیدم چه بلای خانمان سوزی سرم اومده ... اریا اومده بود ولی برای این که تارای منو خواهر عزیز دردونه ی من و با خودش ببره ... ناراحت شدم ... دلم گرفت ... یعنی دیگه نمیشد من وسط ترم برگردم خونه و با تارا تا نصفه شب زیر پتو هر و کر کنیم و مامان ساکت من اخرش بگه بسه دیگه دخرا برید بخوابید ... اهی کشیدم ... انگاری اون روزا خیلی دور بودن ... از تارا دلخور بودم باقهر رفتم تو اتاق و درو بستم ... اریانا با سر و صدا وارد شد: 

آریانا- ترانه چرا نگفتی آریا اومده نامرد؟ 

جوابی ندادم وقتی فهمید ناراحتم کنارم نشست و گفت: 

آریانا- چی شده خواهری؟ 

اشک تو چشمام حلقه زد اما نزاشتم بریزه من کوه غروروم اخه ... منو تو اغوشش کشید و گفت: 

اریانا- بگو ترانه مردم از نگرانی 

من- تو می دونستی آریا و تارا نامزدن؟ 

هنگ کرد ... کمی ناراحت شد و عصبی ... اون هم اریا رو خیلی دوست داشت و جرعت از دست دادنش رو نداشت ... بعد از بردیا تنها مردی بود که آریانا با هاش راحت بود ... مهدیس وارد شد ... مجبور شدم برای اونم توضیح بدمکه او گفت: 

مهدیس- یعنی می خوایید بگید شما دو تا نفهمیدید اینا عاشق همدیگن؟ 

من و آریانا با هم گفتیم: 

- مگه تو فهمیده بودی؟ 

مهدیس- اره بابا خیلی ضایع بود ... آریا همش به تارا چشمک میزد ... عاشقانه نگاش می کرد ... الان هم همینطوری نگاش می کنه ... نگید که معنی این نگاه ها رو نمی فهمید؟ 

من و آریانا با گیجی سر تکون دادیم ... مهدیس با بی خیالی گفت: 

مهدیس- خیلی بی احساسید 

و رفت لباسش را عوض کند ... من هم روی تخت خوابیدم و در چند ثانیه خوابم برد

***

صبح با صدای تارا بیدار شدم: 

تارا- خواهرم ... ترانه ... بیدار شو دختر چقدر می خوابی؟ از دستم ناراحتی؟ بالاخره یه روز باید می رفتم مگه نه؟ 

چشم هام رو به آرامی باز کردم ... نگاهی بهش انداختم ... عزیزترینم داشت می رفت و من فقط باید وایمیسادم و رفتنش رو نگاه می کردم ... بغلش کردم و دم گوشش گفتم: 

من- خیلی دوست دارم خواهری 

تارا- منم همینطور عزیزم 

صدای آریا تواتاق پیچید: 

آریا- آی آی ... دیگه داره حسودیم میشه ها؟ 

نمی دونم چرا به اریا حسودی می کردم ... انگار داشت حریم دوست داشتنی ترین ادم هام رو میشکست ... ولی هنوز هم مثل برادرم دوستش داشتم ... با حاظر جوابی گفتم: 

من- همینه که هست 

آریانا با مو هایی ژولیده اومد و پشت آریا وایسادوگفت: 

آریانا- اوی ... اوی ... داداش منو تنها گیر اوردین 

من- باعث مباحاته که تا الان نبودی 

به سمتم یورش برد که پشت اریا قایم شدم و گفتم: 

من- آریا حالش رو بگیر 

اریا- ای به چشم 

آریانا- ای آدم فروش 

آریا - تو عزیز منی ... اخه من تو رو به کی بفروشم 

آریانا خر کیف شد و رفت سمت حموم ... من و تارا هم صبحونه درست کردیم ... مهدیس هم رفته بود خرید برای خونه ... مهدیس با تیم والیبال دانشگاه قرار بود برای مسابقه ای به بوشهر برن ... مهدیس هر روز شور و هیجان بیشتری برای رفتن پیدا می کرد و کارش شده بود تمرین و تمرین ... من و آریانا هم کاری جز اذیت کردنش با جملاتی مثل: 

- من که می دونم خیط می شی برمیگردی 

- احتمال بردنت صفره 

- تیمی که تو رهبرش باشی خودش به درد سطل آشغال می خوره 

نداشتیم ... اونم نامردی نمیکرد خوب جوابمون رو می داد: 

- خفه بمیرید دو تاییتون 

- میام هر دو تا تون رو می زنم ها 

- مرض

وقتی اماده کردن صبحونه تموم شد مهدیس برگشت ... صبحونه رو دور هم خوردیم ... من و بچه ها راهی دانشگاه شدیم ... پسرا با دیدن ما راهشون رو کج کردن من گفتم: 

من- اوا ... اینا چه مرگشونه؟ 

مهدیس - ولشون کنید امتحان امروز رو بچسبید 

بعد از امتحان سختی که استاد نادری ازمون گرفت از کلاس بیرون اومدیم که پسرا رو دم کلاس دیدیم ... پندار رو به ما گفت: 

پندار- میشه ناهار امروز رو با ما بخورید 

از پندار مغرور بعید بود چنین حرفی رو بزنه ... همه لال فقط نگاهش می کردیم حتی منم دیگه حوصله ی شیطنت نداشتم ... خودم رو جمع و جور کردم و گفتم: 

من- دلیلی نداره 

می خواستم جلو تر از بقیه برم که جلوم رو گرفت و گفت: 

پندار- ببین خانوم کوچولو ... فقط قراره حرف بزنیم 

نگاهی شکاک و دو دل بهش انداختم که گفت: 

پندار- حالا بفرمایید 

و راه رو باز کرد ما جلو تر از اونا راه می رفتیم و اونا پشت سرمون پچ پچ می کردن ... دم دانشگاه سپهر با احترام در ماشین رو باز کرد که صدای اریا از پشت شونه های پهن اراد به گوش رسید: 

آریا- خانوما جایی تشریف می برید؟ 

لحنش طلبکارانه بود ... با این که خیلی سال اون ور آب زندگی می کرد ولی هنوز غیرتشو داشت ... همه برگشتیم طرفش ... آریانا از اول هم راضی به اومدن نبود سریع سرش رو به سمت آریا چرخوند و من سریع جمعش کردم: 

من- آره اریا جان ... راستش می خواستیم بریم ناهار بخوریم تو اینجا چی کار می کنی؟ 

از قصد گفتم آریا جان تا زور پندار رو در آرم ... مهدیس گفت: 

مهدیس- میگم آریا امروز چه جیگری شدی! اومدی دخترای دانشگاه مارو بکشی 

و خندید ... سپهر با حرص تمام زل زده بود به لبخندش ... انگار می خواست اون لبخند رو با هر چیزی حتی یک مشت غلط کردهپاک کنه ... رگ گردنش میزد ... نگاهی به پندار انداختم ... ظاهری خونسرد به خودش گرفته بودولی قرمز بودآرادهم طلبکارانه نگاه ما میکرد ولی صورتش قرمز بود ... بالاخره اریانا به صدا در اومد به طرف آریا رفت و بازوش رو گرفت و گفت: 

آریانا- اریا جان اینا هم کلاسیامون هستن داریم میریم رستوران تا حرف بزنیم 

چشم های اراد روی دستهای آریانا زوم بود ... آریانا هم همون حسی رو داشت که من داشتم ... انگاری این سه تایه حسی به ما داشتن! ... یه زن همیشه اینو حس می کنه ... ولی این حس ما رو تغییر نمیداد ... نمی دونم چرا از اذیت کردن پندار لذت می بردم ... آریانا و مهدیس هم قطعا دوست داشتن آزارشون بدن ... اراد مشتش رو قفل کرد و زیر لب طوری که همه مون فهمیدیم گفت: 

آراد- درست همونی هستی که انتظار داشتم ... خیلی پستی آریانا 

یک دفعه یه مشت نثار صورت آریا کرد ... یا خدا یکی آریانا رو بگیره ... مثل خون اشام نگاه اراد میکرد...اریانا صورت مردونه ی اریارو بین دستاش گرفته بود ... درشرف گریه ... 

اریا لبخند محوی زد ... آریانا اشک تو چشماش حلقه زد ... آریا آریانا رو در بغلش کشید ... اریانا سرش رو تو بغل اریا فشار میداد ... 

آریانا سرش رو از بغل اریا بیرون اورد و رو به پسرا با عصبانیت گفت: 

آریانا- معرفی میکنم ... برادر عزیزم اریا ... 

همه جا خور ... مخصوصا اراد ... تارا به طرفمون اومد و با تعجب سلام کرد منم گفتم: 

من- معرفی می کنم تارای عزیزم ... خواهر یکی یدونم ... و نامزد آریا 

اون سه تا با چشمهایی به اندازه ی توپ تنیس ما رو نگاه می کردن و ما هم محل سگ نمی دادیم اریا گفت: 

آریا- خوب با هم بریم رستوران پس ... آریانا اقایون رو معرفی نمیکنی؟ 

آریانا با نارضایتی شروع کرد: 

آریانا- آقای پندار رادمنش، آقای آراد پارسا و اقای سپهر اریانژاد 

آریا با همه دست داد ... انگار میخواست بزرگواریش رو به رخ هممون بکشه ... ما دخترا از جلو راه افتادیم و پسرا از پشت ... پیاده رفتیم تا به یه رستوران رسیدیم ... تارا مدام غر می زد تا ما بگیم این پسرا کین ما هم میگفتیم خونه براش تعریف می کنیم ... وقتی نشستیم و غذا رو آوردن ... همگی با هم خوردیم ... اما مثل این که اریا خیلی از این سه تا خوشش اومده بود ... مدام باهاشون شوخی می کرد و درباره ی زندگیشون می پرسید ... بعد از غذا ما بلند شدیم تا بریم اما اریا گفت که با پسرا می ره ... ما هم با ال نود من رفتیم خونه ... انگاری همه یادمون رفته بود برای چی قرار بود بریم رستوران ... تا از در خونه وارد شدیم تارا جلومون وایساد و دستاشو زد بغلش و ما سه تا رو ردیف کرد و پرسید: 

تارا- زود ... تند ... سریع بگید این سه تا کی بودن؟ 

هر سه شروع کردیم به تعریف که تارا جیغ کشید: 

تارا- یکی یکی ... تو اول بگو ترانه ... می دونی من فضولم زود جوابم رو بده ... اون پنداره کی بود؟ 

با من من گفتم: 

من- خوب ... خوب هم کلاسیمه 

تارا- تو ام که درست جوابم رو نمیدی ... اریانا تو بگو اون اراد کی بود که وقتی بازوی اریا رو گرفتی آریای منو زد؟ 

اریانا- هم کلاسیم 

تارا- تو چی مهدیس اون سپهره کی بود که رگ گردنش متورم شد وقتی به اریا او حرفا رو زدی؟ 

مهدیس تا اومد حرف بزنه تارا گفت: 

تارا - می دونم می دونم همکلاسیته ... عین ادم حرف بزنید بابا! 

من شروع کردم تند تند از اول ماجرا رو با سانسور براش گفتم ... اونم خوب گوش داد .

***

آریانا

بعد از سه ساعت فک زدن با تارا رفتم تو اتاق ... فکرم پیش آراد بود که یه مشت زد به صورت آریا ... به اون نگاهاش ... به اینکه زوم بود رو صورتم ... رفتار این پسرا خیلی عجیب بود ... سپهردر عین اروم بودن خیلی شیطون بودومعلوم بوددل مهدیس رو برده ولی مهدیس نمیگفت ... پندارهم یجورخاصی بود پسرخوبی بود ... فکر کنم ترانه رو زیر سر گذاشته بود ولی فک نکنم ترانه بهش رو بده ... ولی آراد حالت چشماش ... غرورش ... سکوتش! باا ون کارایی که حیوا انجام میده هرپسری بود زود میرفت سمتش ... حیواخوشگل بودو بچه پولدار ولی ادم جالبی نبودوهمش به اراد میچسبید ... 

زل زده بودم به عکس بردیا

من- توهم نمیدونی؟ نمیدونی رفتار آراد چرا اینطوره؟ 

من- راستی آقای نامرد میدونی چند وقته سراغی ازم نگرفتی؟ 

من- بایدم نگیری ... رفتی! آریانا برات مرد که ولش کردی؟ چرا دیگه تو خوابمم نمیای؟ منم دل دارما! عیب نداره ... ولی خیلی از دست ناراحتم! راستی دو ماه دیگه تولدت عشقم! یادته ... تولد 20 سالگیت ... با هم رفتیم شهربازی...مهدیس و ترانه هم اومدن ... یادته چقدر ترسیدیم وقتی سوار ترن شدیم...تو بهشون میخندیدی ... اون سال بهت کادو چی دادم؟ آها ... گیتار مشکیه بود ... تو بهم چی دادی بی معرفت؟ اینجاگریم شدت گرفتیادته ... یه دسبند که ازش Bاویزون بود ... 

آریا- باکی حرف میزنی دختر؟ 

صدای آریا بود ... سرمو چرخوندم اونم داشت گریه میکرد ... اومد بغلم کرد ... قاب عکس تو بغلم بود ... گریه ام شدت گرفته بود ... 

آریا- اینطور نکن آریانا ... تروخدا! نمیخوام بشکنی! کی میخوای تمومش کنی؟ عاشق بردیا بودی ولی قسمت هم نبودین! 

وای ... نه خدا! این کیه که داره این حرفارو میزنه؟ آریا؟ من از این حرف متنفر بودم ... از بغلش اومدم بیرون ...آریا مثل ابر بهار گریه میکرد ... 

از اتاق اومدم بیرون ... گریه میکردم ... رفتم سمت پشت بوم ... عکس بردیارو گرفتم جلوم داد زدم: 

من- میبینی بهم چی میگن؟ ها؟ همینو میخواستی؟ اگه ولم نمیکردی بهم اینارو نمیگفتن! دیدی بامن چیکار کردی.؟ میدونستی دیوونه میشم؟ میدونستی میشکنم و رفتی؟ 

دیگه نفس کم اورده بودم ... سرمو گرفتم رو به اسمون که ابری بود ... 

من- خ ... خد ... خدا! من ... منم...ببر! ببر...پیش پیش اون ... دیگ ... دیگه نم...نمیتون...نم ... 

از پشت یکی محکم گرفتم ... 

آریا- من غلط کردم ... اشتباه کردم ... بسه اریانا ... من غلط کردم خواهری! 

چیکار میکردم ... مگه اغوش دیگه جز اغوش اریا بود که توش اروم شم؟ اینقدر گریه کردم که خوابم برد ... 

***

مهدیس

خدایا چرا نمیخواد این کابوس لعنتی تموم شه؟ آریانا چقدرباید عذاب بکشه؟ 

بعدازدیدن اون حال آریانا هممون رفتیم بالای پشت بوم ... وای خدایا ... آریانا دیوونه شده بود ... چی میگفت ... 

من و ترانه گریه میکردیم...تارا هم اروم اشک میریخت ... نمیدونم چقدر گذشت که آریانا خوابید و آریا بردش تو اتاق ... خیلی کلافه بود ... بیچاره حق داشت ... تارا با آریا حرف میزد تا اروم شه ... 

من و ترانه هم زل زده بودیم به اریانا که مثل بچه ها قاب عکسو گرفته بود بغلش خوابیده بود ... وقتی میخوابید عین یه دختر کوچولو 5 ساله میخوابید

آریا رفت تو اتاق شروع کرد به صحبت کردن ... بعدش به سرعت از خونه رفت بیرون ... جو خونه خیلی بد بود ... 

آریانا خواب خواب بود ... 3 ساعتی گذشته بود آریا اومد خونه تارا رفت سمتش ... 

تارا- خوبی آریا؟ چی شد عزیزم؟ 

آریا- گند زدم ... تارا من چیکارکردم؟ 

تارا- خوب میشه ایشالله ... آروم باش ... 

تارا و آریا رفتن تو اتاق صحبت کنن ... ساعت 9 شب بود مثلا میخواستیم بریم بیرون.

***

آریانا

اروم چشمامو باز کردم ... از بس گریه کرده بودم مژه هام چسبیده بود بهم ... سرم داشت میترکید ... 

درو باز کردم ... هیچکی تو حال نبود ... رفتم روکاناپه دراز کشیدم ... 

ترانه- وای جیگر خانوم تو کی بیدار شدی؟ 

ترانه بود که خیلی ذوق کرده بود نباید بزنم تو ذوقش باید جو خونرو عوض کنم: 

من- الان ... جیگرم تویی کلاه قرمزی ... 

ترانه- منظور من اون جیگر نیست گیجول ... 

من- بی ادب ... 

اومد دوتا ماچ ازم کرد ... نشست کنارم مهدیس هم از اونور تارا هم با یه لیوان اب قند اومد سمتم ... 

تارا- بیا اینو بخور ... نمیری عروسیه ما بیفته عقب

من- خودشیرین ... تو که از نظر من ردی ... برو دله مامیم رو بدست بیار

چونمو گرفت و ابقند و چپوند تو حلقم ... دیدم آریا خیلی گرفتست ... 

من- آریا خیلی بی غیرتی ... زنت منو کشت ... بیا کمکم

آریا انگار که فهمیده بود حالم خوبه خندید و اومد سمتمون...خداروشکر همه چی عالی پیشرفت ... شام رفتیم بیرون ... 

من پیش آریا میخوابیدم آخه تارا و اریا محرم نبودن ... صبح بلند شدم دیدم اریا خوابه خوابه ... دخترا بیدار بودن ... 

من- سلوم

ترانه- به به ... 

مهدیس- سلام جوجو کوشولو ... 

تارا- ایش ... سلام 

اینو به لحن مسخره گفت ... 

تارا- شوهرم خوبه؟ 

من- نترس نخوردمش ... خوابیده ... 

تارا- الهــی ... من برم بیدارش کنم ... 

ترانه- ا! رودار میشی بشین خواهرش هستش ... 

ترانه یه چشمک بم زد ... 

من- تارا بیا یادت بدم چطور باید بیدارش کنی ... بیا.

دستشو گرفتم رفتیم سمت اتاق ... هممون رفتیم ... الهی ببخشید داداشم مجبورم ... رفتم جلو ... اریا خواب بود ... 

من- حالا ... 1 ... 2 ... 3

محکم زدم تو کتفش و داد زدم.

من- آریا! پاشو

الهی اریا سیخ شد ... گیج و ویج نگام میکرد ... پامو کشید افتادم ... دستاشو گذاشت دور گلوم حالت اینکه بخواد خفم کنه ... 

من- تارا ... کمک ... شوهلت من کشت ... 

تارا با بالش کوبید تو سر آریا.

تارا- آی اریا ... دست به آریانا زدی نزدیاا ... 

من داد زدم ... 

من- ایول ... میخوامت عزیزم ... 

بلند شدیم صبحونرو خوردیم ... با بچه ها اماده شدیم من یه مانتو توسیم رو پوشیدم با یه جین توسی پاچه کشاد ... بایه ال استار سرخ ابی ... دستبندای نخی سرخ ابی توسیم رو بستم ... عینک دودی قاب طوسیم رو زدم ... ترانه یه مانتو صدری بایه جین تنگ مشکی و کفش عروسکی ... خیلی بهش میومد ... مهدیس هم یه مانتو بنفش خیلی خوشگل پوشید با یه کتونی ... 

من- بوس بای ما رفتیم ... 

آریا- باشه ماهم میریم بیرون ... 

مهدیس- خوش باشین ... 

اومدیم بیرون ... ترانه نشست ... وای چه اهنگ خوشگلی بود ... من عاشق ریحانابودم.واقعا صداشو دوست داشتم و این اهنگشو ... 

Take a Breathe, take deal

یه نفس عمیق بکش، معامله رو قبول کن 

Calm yourself, he says to me

آروم بگیر، بهم گفت 

If you play, youplay for keeps

اگه بخوای بازی در بیاری، با زندگیت بازی کردی 

Take the gun and count to three

این تفنگو بگیر و تا 3 بشمار 

You’re sweatingnow, moving slow

حرکاتت آروم شده و عرق از سر رو صورتت می ریزه 

No time to think, my turn to go

دیگه وقتی برای فکر کردن نداری، نوبت منه که برم 

And you can see my heart... beating

و حالا میتونی ببینی که قلبم به طپش افتاده 

You can see it through mychest

حتی میتونی ضربانش رو از رو سینم ببینی 

I’mterrified, but I’m not leaving

آره ترسیدم ولی بی خیال نمیشم 

I know that I must pass this test

آره میدونم این تستی هست که باید پاسش کنم 

So justpull the trigger…... 

پس تنها کاری که مونده اینه که ماشه رو بکشی 

Say a prayer to yourself

دعای آخرتو بخون 

He says close your eyes, sometimes it helps

بهم گفت چشاتو ببند، کمکت می کنه 

And then I get ascary thought

و اون موقع بود که فکرای پریشون وارد ذهنم شد 

That he’s here, means he’s never lost

اینکه اون پیشمه یعنی هیچوقت گم نشده بود 

And you can see myheart... beating

و حالا میتونی ببینی که قلبم به طپش افتاده 

You can see it through my chest

حتی میتونی ضربانش رو از رو سینم ببینی 

I’mterrified, but I’m not leaving

آره ترسیدم ولی بی خیال نمیشم 

I know that I must pass this test

آره میدونم این تستی هست که باید پاسش کنم 

So justpull the trigger…... 

پس تنها کاری که مونده اینه که ماشه رو بکشی 

As my life flashes before my eyes

و در یه آن تمام زندگیم مثل یه جرقه از جلوی چشمام میگذره 

I’m wondering if I will ever see another sunrise

و در این عجبم که آیا دوباره طلوع خورشید رو خواهم دید؟ 

So many won’t get the chance to say goodbye

But it’s too late to think of the value of my life

ولی دیگه خیلی دیر شده که به ارزشهای زندگیم فکر کنم 

And you can see my heart... beating

و حالا میتونی ببینی که قلبم به طپش افتاده 

You can see it through mychest

حتی میتونی ضربانش رو از رو سینم ببینی 

I’mterrified, but I’m not leaving

آره ترسیدم ولی بی خیال نمیشم 

I know that I must pass this test

آره میدونم این تستی هست که باید پاسش کنم 

So justpull the trigger…... 

پس تنها کاری که مونده اینه که ماشه رو بکشیa 

رسیدیم به دانشگاه با ورودمون سرا چرخید ... راه افتادیم ... عین مدلا راه میرفتیم ... محکم و مغرور ... نگار اومد جلوم با یه خنده گشاد: 

نگار- سیلام عچقم ... املوز منتظرتیم ... 

من یه نگاه به ترانه و مهدیس کردم و گفتم: 

من- باشه میبینمت ... 

خیلی خوشحال شد ... اخی ... 

رفتیم تو کلاس ... با ورودمون سپهر یه لبخند به مهدیس زد ... من نگاه به صندلی خالی اراد میکردم ... حیوا انگار منو دید امروز چه تیپی زده ... حیوا خم شد روم ...بوی عطرش داشت خفم میکرد دوش گرفته بود ... 

حیوا- نیومده! منم منتظرشم ... عشقم! آریانادیدی چقدرجذابه؟ چقدرخوشگله ... ع زیزم ... بنظرت دوست دختر داره؟ وای... ...اگه داشته باشه میکشمش ... آراد مال منه! جیگر دختر کشم ... 

اینارو با حالت حرص میگفت ... هه ... چی فکرکرده پیشه خودش؟ باید جوابشو بدم ... انگار من میخوام آراد بدزدم ... 

من- ا! اتفاقا دیروز با دوست دخترش دیدمش ... یه دوست دختر داره که نگو ... 

بخدا بگم نزدیک بود گریش بگیره کمه ... 

حیوا- ترو خدا؟ کیه؟ چه شکلیه؟ 

من- خیلی خوشگله ... عین خودش ... هرچی بگم کم گفتم ... دختره خیلی ملوس بود ... ظریف و کوچولو ... 

داشت میترکید ... وای ... الان میمیرم از خنده ... ترانه و مهدیس داشتن میخندیدن ... 

حیوا- رفتارش با دختره عوضی چطور بود؟ 

من- دستش بود دور کمرش ... درگوشش یه چی گفت که دختره خندید ... 

اوه ... اوه ... الان میترکید ... 

حیوا- هه ... ولی من برنامه هادارم واسه اراد ... نمیزارم هیچ احدوناسی نزدیکش شه! 

من با حالتی مسخره گفتم: 

من- آره ... بدو برو ... تا ندزدینش ... بدو دختر خوب ... 

پاشو کوبید رو زمین و رفت ... اروم خندیدم ... در کلا س باز شد ... این آراده؟ چقدر رنگش پریده؟ 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

سه تا از دکمه لباسش از بالا باز بود و زنجیرش که بلند بود معلوم بود ... موهاش شلخته بود ... به سرعت رفت سمت پندار ... استاد اومد ... حواسم به درس بود مدام صدای سرفه میومد ... ترانه در گوشم گفت: 

ترانه- این آراد الان میمیره خیلی بد سرفه میزنه! 

من- بهتر ... میشه شهیدعلم

دوتاسرفه شدید زد همه کلاس برگشتند ... ولی من نه ... اخرای کلاس بود ... وای فکر کنم مرد ... چه بد سرفه زد ... اول از همه حیوا رفت سمتش ... سرمو چرخوندم ... نگام قفل شد تو نگاش ... چشماش قرمز بود ... سنگینی نگاه حیوا باعث شد سرمو بچرخونم ... پندار دستشو گذاشت روی پیشونیش ... مریض بود خیلی بد هم مریض بود ... سرمو برگردوندم و جزومو برداشتم ... 

صدای چندتا از دخترا اومد.

- آقای پارسا خوبین؟ 

- آقای پارسا میخواین برین بیرون؟ 

- آقای پارسا حالتون بده؟ 

اه ... حالم بهم خورد ... استاد رفت ... اراد بسرعت از کلاس رفت بیرون ... پشت سرش پنداروسپهر ... بیچاره چقدر حالش بد بودا ... بمن چه؟ غم خوار کم نداره ... یکی مثل حیوا ... 

از کلاس اومدیم بیرون ... مهدیس وترانه میخواستن برن درباره مسابقه والیبال مهدیس سوال کنن ... من ازشون جدا شدم رفتم سمت سالن امفی تاتر دانشکده ... 

درو باز کردم پراغای صحنه روشن بود تا پامو گذاشتم صدای دست و هورا اومد ... همه داشتن بم لبخندمیزدن رفتم بالای صخنه علیرضا اومد جلووگفت: 

باورم نمیشه ... این تاتر محشر میشه ... من بازیتونو ندیدم تعریفشو خیلی از نگار شنیدم ... 

خشک جواب دادم: 

نگار لطف داره ... نمایشنامرو میدین لطفا ... 

نمایشنامه رو خوندم من بازیگر اصلی بودم ... دکورجالبی داشت ... یه پیانو سفید بودو چندتا صندلی ... همین ... شروع کردیم به تمرین ... علیرضا قصدداشت اول من بازی بقیرو ببینم ... دیالوگ اول بامن بود ... من بلندو کوبنده دیالوگم رو گفتم.علیرضا با تعجب نگام کرد ... 

اخرای تمرین بود ... همه انرژیم تموم شده بود ... بچه ها دست زدن ولی من خشک و سرد رفتم پایین تا برم چراغای صحنه روشن بود ... سهند؟ سهند بالبخند اومد جلو تشویقم کرد ... این اینجا چی میخواد؟ 

سهند- کارتون عالی بود ... معرکه

من- ممنون ... میدونستم ... 

از کنارش رد شدم ... بمیری ترانه ... بازم رفت و منو جا گذاشت با اتوبوس رفتم ... زنگ در خونرو زدم ... خیلی خسته بودم.

***

ترانه 

آریانا برگشت و یک راست رفت طرف اتاقش ... تارا و آریا رفته بودند خونه ی دوست آریا و تا شب برنمیگشتند ... شونه ای بالا انداختم و به طرف تلفن که داشت خودش رو میکشت رفتم و جواب دادم: 

من- بله؟ 

- خانوم رادمهر؟ 

من- بله خودم هستم شما؟ 

- من از آموزشگاه ساحل باهاتون تماس می گیرم 

واو ... آموزشگاه ساحل یکی از بزرگترین اموزشگاه های تدریس ساز آلات بود ... توی کشور از برترین ها بود ... کمی هول کردم ولی سریع جواب دادم: 

من- بله بله بفرمایید؟ 

- راستش مزاحمتون شدم تا بهتون پیشنهاد تدریس بدم

جانم ... من برم اونجا تدریس کنم ... سکته کردم ... خدا خیرت نده یه همچین خبری رو اروم آروم به ادم میدن ... اگه سکته میکردم سینا بیوه میشد ... سینا خیلی غلط کرده بیوه بشه ... منو و اون با هم سنمی نداریم ... اون بیچاره پشت خط منتظره من دارم فک می ریزم با خودم ... گفتم: 

من- راستش خیلی ناگهانی گفتید حالا چرا من؟ 

باید یه کمی تاقچه بالا می ذاشتم که فکر نکنن هولم: 

- خانوم من رزومه ی شما رو دارم 

قبلا فقط یک بار تو یکی از بهترین آموزشگاه های شیراز تدریس کرده بودم ... ولی این رزومه ی کاری منو از کجا اورده؟ از هر جا اورده مهم نیست مهم اینه که از من درخواست تدریس کرده ... دوباره صداش اومد: 

- اگه بعد از ظهر تشریف بیارید برای بستن قرار داد ممنون می شم 

من- ولی من هنوز نگفتم که قبول می کنم 

- یعنی قبول نمی کنید 

من- راستش خانومه ... 

- فرهادی هستم 

من- خانوم فرهادی من چهار روز از هفته رو کلاس دارم در واقع دانشگاه می رم ... 

حرفم را قطع کرد: 

فرهادی- هیچ مشکلی نیست ... پس بعد از ظهر میایید؟ 

من- نمی دونم چی بگم اخه ... 

دوباره این حرف منو قطع کرد: 

فرهادی- پس ساعت پنج اینجا باشید ... خدانگه دار 

من- باشه خداحافظ 

تلفن رو قطع کردم و شروع کردم به بالا و پایین پریدن ... یورش بردم طرف اتاق آریانا در و عین گاو باز کردم ... آریانا مثل خرس خوابیده بود ... من شدید کرم داشتم باید روی خواب این خرسه پیادش می کردم ... پریدم روی اریانا و جیغ کشیدم: 

من- آریانا

عین چی از جا پرید ... منم دلمو گرفتم و خندیدم ... دوید طرفم که گارد گرفتم ... قرمز شده بود ... داد زد: 

آریانا- کوفت ... چه مرگته باز؟ 

من- آریان ... من رو برای تدریس توی آموزشگاه ساحل خواستن

کپ کرد ... دهنش باز مونده بود ... دستم رو جلوی صورتش تکون دادم و گفتم: 

من- آریان ... کجایی؟ هی؟ 

از شوک بیرون اومد و گفت: 

آریانا- دروغ میگی؟ 

من- نه به خدا همین الان زنگ زد 

پرید بغلمو خندید ... با هم بالا و پایین می پریدیم و می خندیدیم که صدای مهدیس اومد: 

مهدیس - چه مرگتونه باز؟ 

من- مهدیس من رو خواستن برای تدریس ... حدس بزن کجا؟ 

مهدیس- کجا؟ 

من- آموزشگاه ساحل 

مهدیس- واقعا؟ ایول تران ... کارت درسته بابا 

و دوید طرفمون ... تو بغل هم می خندیدیم ... خدا هیچ وقت این دو تا فرشته رو از من نگیره ... رو به آریان گفتم: 

من- بعد از ظهر باهام میایی اونجا؟ 

آریانا- خیلی دوست دارم ولی به خدا خیلی خستم ... امروز تو تاتر کلی جیغ زدم ... خوابم میاد 

با التماس به مهدیس نگاه کردم: 

مهدیس- باشه بابا اون نگاه گربه ی شرک رو بردار 

پریدم بغلش ... خیلی خوش حال بودم 

مهدیس- تران ... کجایی پس؟ 

من- اومدم

نگاهی تو آیینه به خودم انداختم و لبخندی زدم ... مقنعه مشکی وکمی کرم پودر و برق لب ... مانتوی بلند مخمل سبز یشمی با شلوار مشکی و کتونی مشکی بندی ... دستبند ال ویم هم انداختم ... عینک آفتابیم هم زدم ... مهدیس خیلی تیپ زده بود ... یه مانتوی سرمه ای و سفید تنگ با شلوار و شال سفید ... یه کفش ال استار سفید هم پوشیده بود ... یه بوس براش فرستادم و گفتم: 

من- بخورمت کوچولو 

مهدیس - دیر شد تران ... کدوم گوری بودی؟ 

من- بریم بابا 

مهدیس رانندگی کرد ... چون من استرس داشتم ... تا رسیدیم یه سوت با هم زدیم ... ایول بابا ... یه کاخ بزرگ که محوطه اش پر چمن های سبز بود ... خیلی قشنگ بود ... یه فواره شبیه قو که از دهنش آب بیرون میومد و درختای بید مجنون ... ده یا حتی بیشتر الاچیق بزرگ و زیبا ... آموزشگاه با ستون هایی زینت داده شده بود ... آدم احساس می کرد الان توی قصر یه ملکه است ... ملکه ی انگلستان رو می گم ... با مهدیس رفیم تو ... مهدیس دم گوشم گفت: 

مهدیس- تران ما مردیم ... یعنی اینجا بهشته؟ 

تا خواستم جوابش رو بدم صدای پاشنه هایی که روی سرامیک ها کشیده می شد توجهم را جلب کرد ... برگشتم سمت پله های باشکوه آنجا ... زنی تقریبا 29ساله با چشم های سبز و زیبا و لباس های اتو کشیده به سمت ما اومد و گفت: 

- خانوم رادمهر؟ 

من- بله خودم هستم 

- من فرهادی هستم ... صبح باهاتون صحبت کردم 

دستش رو فشردم و گفتم: 

من- بله بله ... خیلی از دیدن شما خرسندم خانوم فرهادی 

اوه ... اوه ... چه رسمی حرف زدم: 

فرهادی- همچنین ... وایشون؟ 

من- دوستم هستن مهدیس 

مهدیس هم دستش رو فشرد و اون از ما خواست پشت سرش بریم ... من و مهدیس هم لال فقط گوش می دادیم ... از پله ها بالا رفتیم و از راهرویی گذشتیم ... در اتاقی رو باز کرد و گفت: 

فرهادی- بفرمایید خانوما 

با مهدیس وارد شدیم اتاقی طویل با مبل های شیک و پنجره های کشیده با میز و صندلی بزرگ که معلوم بود متعلق به ریس ... فرهادی گفت: 

فرهادی- بشینید خانوما ... من الان میام؟ 

من و مهدیس نشستیم و اون بیرون رفت ... مهدیس گفت: 

مهدیس- خوش به حالت تران ... اینجا مثل بهشته ... صاحبش حتما خیلی پولداره 

من- بذار خودم جا گیر بشم ... تو رو هم میارم خواهری 

بلند شدم و به طرف پنجره های کشیده ی اونجا رفتم ... دست هام رو به بغل زدم و به نم نم بارون چشم دوختم ... چه فضای قشنگی داشت ... من عاشق اینجا شده بودم ... نفس عمیقی کشیدم که صدای بسته شدن در مجبورم کرد برگردم ... فرهادی برگشته بود و با سرعت به طرف مبل رو به رویی مهدیس رفت و نشست ... من هم رفتم و کنار مهدیس نشستم ... فرهادی گفت: 

فرهادی- مثل این که خیلی به بارون علاقه دارید ترانه خانوم؟ 

من- راستش آره ... خیلی 

فرهادی - بذارید قرارداد و امضا کنیم با هم میریم زیر الاچیق ها ... اما قبل از هر چیز بذارید خودم رو معرفی کنم ... من نسرین فرهادی هستم ... می تونی نسرین صدام کنی ... اکثرا اینجا منو به همین اسم صدا می کنن ... من یه جورایی معاون اینجام ودر نبود ریس من اینجا رو اداره می کنم اخه اکثر اوقات نمی تونه بیاد خیلی گرفتاره ... ریس مرد جدیه ... الان هم قرار بود اینجا باشه ولی مثل این که تو ترافیک مونده ... ساعت کلاسات رو خودت می تونی معلوم کنی ... سوالی نیست؟ 

خیلی جامع و مختصر ... دیگه نزاشت سوالی بمونه ... سرم رو به علامت منفی تکون دادم و او گفت: 

فرهادی- پس اینجا رو امضا کن

چند تا امضا زدم ... برای یک سال باید اینجا کار می کرد ... فرهادی شیرینی به ما تعارف کرد ... بعد از خوردن شیرینی با مهدیس بلند شدیم و خواستیم بریم که فرهادی گفت: 

فرهادی- کجا ترانه جون؟ باید به من شیرینی بدی

من- شیرینی؟ 

فرهادی- آره باید برام زیر یکی از اون الاچیق ها آواز بخونی و گیتار بزنی 

من- اخه خانوم فرهادی ... 

اخم خنده داری کرد و گفت: 

فرهادی- د نشد دیگه من نسرینم ... بعدشم نه نیار 

من- ولی نسرین جون من گیتارم رو نیوردم 

نسرین- من گیتار بهت می دم 

و همه با هم به زیر یه الاچیق رفتیم ... من لب الاچیق نشستم ... بارون به صورتم می خود ... همیشه عاشق بارون بودم...چشمام رو بستم و شروع کردم: 

با یک قلب مچاله 

رو برگ گل لاله 

مینویسم عزیزم 

زندگی بی تو محاله 

چشات بقچه ی رازه 

چشات زندگی سازه 

دل کولی و اواره ی من غرق نیازه 

دلم تنگه هواته 

خاطر خواهه چشاته 

مثه سایه تو هر جا که بری

اونم باهاته 

بخوایی نخوایی می خوامت 

با اهنگه کلامت 

دل عاشق من بدجوری افتاده تو دامت 

همیشه اینجاش بغض می کردم و نمی تونستم ادامه بدم ... یکی اومد کمکم و شروع کرد: 

تو عطر خوش سیبی 

قشنگیو نجیبی 

می دونم مثه من تو هم تو این دنیا غریبی 

تو هم غریبی

دوباره خودمو پیدا کردم و با اون صدای زیبا شروع کردم به خوندن دوباره دستام روی سیم های گیتار به حرکت در اومد ... دو تا صدا و دو تا گیتار ... خیلی فضای خواستنی بود: 

دلت یاس پر احساسه گلم 

بی برو برگرد 

تو رو جون همین ترانه باز 

به خونه برگرد

شروع کردم به اا کشیدن: 

به این کلبه ی پر درد 

به این عاشق شب گرد 

بیا برات می خوام بخونم از این شب نامرد

دوباره باهاش هماهنگ شدم: 

تویی هم نفس من 

تو بشکن قفس من 

تویی عشق منو جون منو هم نفس من 

چشات زندگی بخشه 

مثه ماه می درخشه 

نذار ترانه خون ترانشو به شب ببخشه

خیلی هماهنگ و قشنگ می زدیم ... اوج گرفتیم: 

دلم بهت دچاره 

تویی ماه و ستاره 

برام زندگی با مرگ بی تو هیچ فرقی نداره 

بی تو خنده حرومه 

بی تو کارم تمومه 

بی تو عشق چیه 

معشوق کیه 

عاشقی کدومه 

تو سرمای خیابون 

من و تو زیر بارون 

بیا داد بزنیم 

قصه فقط لیلی و مجنون 

لیلی و مجنون 

آهنگ زندگی از پویا بیاتیصدای دست میومد ولی من حالم گرفته بود ... نتونستم چشمام رو باز کنم وقتی آهنگ می خوندم گریم می گرفت ... با چشمای بسته یه اهنگ دیگه رو شروع کردم: 

ای خدای مهربون دلم گرفته 

***

با تو شعرام همگی رنگ بهاره 

با تو هیچ چیزی دلم کم نمیاره 

وقتی نیستی همه چیم تیره و تاره 

کاش ببخشی تو خطا هام و دوباره

دوباره همون صدا ... دوباره همون صدای گیتار ... و دوباره یه همراه: 

ای خدای مهربون دلم گرفته 

از این ابر نیمه جون دلم گرفته 

از زمین و آسمون دلم گرفته 

آخه اشکامو ببین دلم گرفته 

تو خطاهامو نبین دلم گرفته 

تو ببخش فقط همین دلم گرفته

***

توی لحظه های من شیرین ترینی 

واسه عشق و عاشقی تو بهترینی 

کاش همیشه محرم دل تو باشم 

تو بزرگی اولین وآخرینی 

دلم گرفته از مازیار فلاحیدوباره صدای دست ... اما دست های من روی سیم های گیتار خشک شده بود ... دوست داشتم بدونم این فرشته ی نجات کیه ... چشمام رو باز کردم و سعی کردم با لبخند نگاش کنم ... با باز کردن چشمام اولین چیزی که دیدم نگاه متعجب و دهن باز مونده ی مهدیس بود ... وا ... این چرا این جوری می کنه ... کلمو تکون دادم که یعنی چه مرگته ... اون کلشو به طرف راست کج کرد ... منم اون طرفو نگاه کردم ... این؟

این ... اینجا چی می کنه؟ حوصله کل کل باهاشو ندارم خدایا ... یه گیتار دستش بود ... یعنی این داشت با من می خوند؟ بلند شد به سمتم اومد ... دستش رو به طرفم دراز کرد ... جانم؟ یه نگاه به دسش و یه نگاه به خودش کردم ... یه ابرومو دادم بالا که یعنی تو چه مرگته؟ لبخند زیبایی زد و گفت: 

پندار- همکاری با شما باعث افتخاره خانوم راد مهر 

جانم؟ فکر کنم چشمام از حدقه زده بود بیرون که خنده ی صدا داری کرد و گفت: 

پندار- نمی خوایید باهام دست بدید جانم؟ از تعجب نمیرم خیلی ... وجدانم بهم نهیب زد: تران خودتو جمع کن دختر جون ... الان ازت آتو میگیره ... دهنم که روی زمین افتاده بود رو جمع کردم و به زور لبخند کوچکی زدم و گفتم: 

من- آه ... آقای رادمنش شمایید؟ این جا کار می کنید؟ شاگرد اینجایید یا مستخدم؟ 

یه تای ابروش رو با تعجب داد بالا که یعنی داری چی واسه خودت می گی ... صدای خنده ی بلند نسرین مجبورم کرد برگردم عقب ... این خل شده؟ چرا داره اینجوری می خنده ... برگشتم طرف پندار ... چرا داره لبخند می زنه ... لبخندش تمسخر آمیز بود ... دو دستش رو زده بود به کمرش و با لبخند مسخره آمیزی نگام می کرد ... دستمو زدم کمرمو و دقیقا ژست خودشو گرفتم ... با داد گفتم: 

من- چه مرگته؟ چرا لبخند می زنی؟ 

لبخندشو جمع کرد و با اخم نگاهم کرد تا اومد حرف بزنه نسرین با ته خنده گفت: 

نسرین- ترانه جون ... ایشون مدیر و موسس اینجا هستند ... ظاهرا شما هم دیگه رو می شناسید پس نیاز به معرفی نیست 

نه ... امکان نداره ... نه؟ لبخند پیروز مندانه ای زد ... این چرا امروز همش لبخند می زنه ... یه دقیقه هم نمی تو نستم تحملش کنم .

***

پندار

اخیش ... دلم خنک شد ... خوب ضایع شدی ... ترانه از عصبانیت سرخ شده بود ... با عجله به طرف کیفش رفت ... اون رو برداشت و رو به نسرین گفت: 

ترانه- نسرین من نمی تونم با این آقا کار کنم ... لطفا قرارداد رو فسق کن 

و خواست بره که دستم رو به بغل زدم و گفتم: 

من- اگه پایینشو خونده باشی می فهمی که غیر قابل فسقه 

پاش رو به زمین کوبید و رو به مهدیس گفت: 

ترانه - بیا بریم مهدیس 

مهدیس بلند شد و دنبالش رفت ... لبخندی زدم ... خیلی خوب حالشو گرفتم ... هنوز خیلی مونده ترانه خانوم ... سپهر به طرف ما اومد ... به اونا سلام کرد ... اما اونا بدون جواب دادن رفتن ... شونه ای بالا انداخت و اومد پیشم وایساد وگفت: 

سپهر- دیگه نمیاد اینجا مگه نه؟ 

من- مگه دست خودشه ... ازش شکایت می کنم 

سپهر- چه طور؟ 

من- تا یه سال چه بخواد چه نخواد باید بیاد اینجا 

لبخندی زد و گفت: 

سپهر- تو دیگه چه مارمولکی هستی 

صدای نسرین در اومد: 

نسرین- شما دو تا چی دارید به هم میگید؟ 

سپهر- سلام عرض شد نسرین خانوم 

نسرین- علیک سلام ... خوبی آقا سپهر؟ 

سپهر- به مرحمت شما 

من- دیدی چه طوری حالشو گرفتم نسرین؟ 

نسرین- نگفته بودی می شناسیش پسر عمه 

من- دیگه دیگه ... فضولی نداشتیم دختر دایی

نسرین- همون موقع که گفتی بهش زنگ بزنم فهمیدم یه کاسه ای زیر نیم کاسته ... خیلی خوشگله ... دوستش هم خیلی خوشگله ... 

و نگاهی به سپهر کرد ... سپهر با تعجب گفت: 

سپهر- چیه؟ 

نسرین- دیدم چه طوری نگاش کردی! 

سپهر- جانم؟ 

نسرین- برو خودتو سیا کن بچه پرو 

نسرین رفتو من به قیافه ی متعجب سپهر خندیدم سپهر گفت: 

سپهر- درد تو دیگه چه مرگته؟ ببند نیشت رو 

من- اراد رفت پنی سیلین هاشو زد؟ 

سپهر- آره به بدختی مجبورش کردم بره بیمارستان خودمم سریع اومدم اینجا برای دیدن نمایش ... ولی مثل این که دیر رسیدم 

و خندید ... دستم رو روی شونه اش گذاشتم و باهم به سمت ماشین هامون رفتیم ... رو بهش گفتم: 

من- کی میایی خونه؟ 

سپهر- معلوم نیست ... شاید یه سر رفتم خونه یه سری به بابا بزنم 

من- شب که میایی؟ 

سپهر- اره

من- به امید دیدار

سپهر- خداحافظ 

خواستم بشینم که یه چیزی یادم اومد و گفتم: 

من- ببین سپهر ... 

برگشت و گفت: 

سپهر- چی شد؟ 

من- رفتی واسه والیبال تست بدی؟ مهدیس میره ها ... بهترین موقع اس برای نزدیک شدن بهش ... 

سپهر- آره ... اینقدر خوب بازی کردم که دهنشون باز موند ... مثل این که تو سرگروه بهترین تیم والیبال تهران رو دست کم گرفتی؟! 

خندیدم و گفتم: 

من- ایول داری به مولا ... فعلا! 

و نشستم و یه راست روندم طرف خونه ی مجردی هر سه مون ... اون اتفاق یه خوبی داشت ... این که من آراد و سپهر رو به دست آوردم ... با این که بهترین خونه های تهران رو بابا هامون داشتن ولی زندگی مجردی رو ترجیح میدادیم دیگه بچه هم نبودیم که از کسی اجازه بگیریم ... یه آپارتمان دوطبقه که طبقه ی بالا پیرمرد و پیرزن مهربونی زندگی می کردن ... کلید انداختم و رفتم تو ... کلید و پرت کردم رو اپن ... کتم رو در آوردم و داد زدم: 

من- آراد خونه ای پسر؟ 

صدایی نیومد ... پارچ آب رو برداشتم ... یه لیوان آب رو یه ضرب دادم بالا ... روی مبل نشستم ... صدای ترانه تو سرم پیچید ... خیلی قشنگ همراهی می کرد ... ساز زدنش هم واقعا عالی بود ... سرم رو تکون دادم تا صداش از مغزم بره بیرون ... به طرف میز بیلیارد رفتم ... چوبش رو برداشتم و اولین ضربه رو زدم ... چشمای ترانه اومد تو ذهنم ... دومین ضربه رو زدم ... چشمای ساحل این دفعه رو پرده ی چشمام اومد ... تمرکز کردم و ضربه ی سوم رو زدم ... لب های سرخ و کوچیک ترانه ظاهر شد ... ضربه ی چهارم ... گونه های بر آمده ی ساحل ... اگه ادامه می دادم دیونه می شدم .

به طرف دارت رفتم ... یکی از عکس های ترانه در حال خنده رو زده بودم روش ... یه پرتاب ... توی چشماش ... دومی و سومی و چهارمی ... بیستم .

خسته شدم با خودم زمزمه کردم: 

من- همه چیزمو گرفتی رادمهر ... همه چیتو میگیرم

***

ترانه

دو روز از اون کابوس می گذشت ... آریا و تارا رفته بودن و آریانا مدام روی صحنه ی تاتر بود ... مهدیس هم مدام تمرین می کرد ... این مسابقه خیلی براش مهم بود ... امشب پرواز داشت منم.امروز اولین کلاسم شروع می شد ... صدای چرخش کلید اومد ... آریانا بود ... با عجله برخاستم و به طرفش رفتم: 

من- سلام ... آریانا میایی با من بریم خرید؟ تو رو خدا بعد از ظهر کلاس دارم

آریانا- به جون تران خستم می خوام بخوابم 

من- چته؟ همش می خوابی ... بیا دیگه 

آریانا دستش رو دور گردنم انداخت و گفت: 

آریانا- چون تو می خوایی باشه 

و رفت اماده شه ... منم یه تیپ مشکی زدم و آریانا یه مانتوی زرد و شلوار و شال سفید پوشید ... جیگری شده بود برای خودش: 

من- پسرا می خورنت بی شعور ... خیلی خوشمل شدی 

یه لبخند زد و با هم راه افتادیم ... نشست پشت فرمون ... حوصله ی رانندگی نداشتم ... کنارش خوابم برد ... با صداش بیدار شدم: 

آریانا- به من میگه زیاد می خوابی ... بلند شو تران رسیدیم 

چشمام و باز کردم و گفتم: 

من- بریم 

با هم وارد یه مغازه شدیم ... یه مانتوی قهوه ای چشمم رو گرفت ... از بالا نتگ بود و از سینه به پایین گشاد می شد تا سر زانو ... سر زانو یه کش می خورد ... خیلی ناز بود ... آریانا یه مانتوی قرمز کوتاه و تنگ که دکمه های بزرگی می خورد آورد و گفت: 

آریانا- چه طوره؟ 

من- عالی 

یه کیف حصیری قهوه ای ... یه کیف پارچه ای قرمز ... شلوار داشتم ... یه کفش پاشنه حصیری یه تیکه برداشتم قهوه ای بود ... یه کتونی تخت قرمز مشکی ... با هم اومدیم بیرون ... تقریبا ساعت سه بود ... تا آریانا رو برسونم سالن امفی تاتر یه ساعت طول میکشه ... ساعت پنج کلاس داشتم ... نشستم پشت فرمون و آریانا رو رسوندم ... خودمم رفتم خونه ... یه مقنعه ی مشکی پوشیدم ... باید یه خورده رسمی می رفتم ... مانتو قرمزه با شلوار مشکی و کیف قرمز و کتونی جدیده ... نگاهی در آیینه به خودم انداختم ... یه برق لب هم زدم و پریدم بالا ... با سرعت روندم طرف آموزشگاه ... یه ربع به پنج رسیدم وارد حیاط شدم ... یه شاستی بلند یه بی ام و یه بنز مشکی ... واو ... اینجا چه خبره؟ یه لیموزین از کنارم رد شد ... آلاچیق ها پر دختر و پسر بود ... لیموزین وایساد و راننده درو برای یه نفر باز کرد ... یه پسر قد بلند با پالتوی بلند مشکی و عینک آفتابی ... یه دختره جیغ زد: 

دختر- اه ... کیارش آشتیانی ... 

و دوید سمتش ... بقیه هم به دنبالش ... همه ازش امضا میخواستن ... و اون با بدبختی رفت داخل ... چه اسمش آشنا بود ... کیارش! ... کجا شنیدم؟ مثل همیشه بی خیال تران! ... رفتم داخل و یه راست رفتم سمت دفتر پندار ... پسره دم در اونجا وایساده بود ... قبل از این که من برسم رفت تو ... شونه ای بالا انداختم ... به طرف در رفتم که صداش رو شنیدم: 

آشتیانی- ببینید آقای رادمنش من باید تا دو ماه دیگه ویالون یاد بگیرم ... 

و داد زد: 

آشتیانی- می فهمید؟ 

نسرین- آقای اشتیانی صداتون رو بیارید پایین! 

اشتیانی- نمی تونم خانوم فرهادی منو درک کنید 

درو باز کردم ... همه برگشتن طرفم ... آشتیانی مات موند روی صورتم ... پلک هم نمیزد ... پندار با اخم گفت: 

پندار- آقای اشتیانی ... کیارش خان 

ولی اون تکون نمی خورد ... پندار بلند شد و اومد وایساد جلوش و دستشو تکون داد ... به خودش اومد و گفت: 

آشتیانی- بله ... بله؟ 

پندار- حواستون با منه؟ 

بدون توجه به پندار به طرفم اومد و گفت: 

آشتیانی- شما اینجا برای یادگیری اومدید؟ 

جانم؟ 

با گیجی به چشماش نگاه کردم ... چشمای مشکی و نافذ ... دماغی مردونه ... چهرش چه اشناست ... با لکنت گفتم: 

من- شما؟ 

لبخند لذت بخشی زد و گفت: 

آشتیانی- منو نمیشناسید؟ 

من- نه والله 

تا اومد حرف بزنه پندار با عصبانیت گفت: 

پندار- خانوم راد مهر ایشون رو نمیشناسی؟ احیانا توی تلویزیون ایشون رو ندیدی 

آشتیانی؟ آشتیانی؟ آها ... این همون بازیگر معروفس ... اما این اینجا چی کار می کنه؟ به چشماش نگاه کردم که صورتشو برگردوند ... و با حالت عصبی گفت: 

آشتیانی- دیگه اونجوری نگام نکن 

خود درگیری داره؟ حتما خود درگیری داره: 

آشتیانی- چشمات دیونم می کنه 

پندار با عصبانیت کنترل شده ای گفت: 

پندار- آقای اشتیانی دیگه دارید از حد خودتون فراتر می رید ... ایشون اینجا تدریس می کنن ... الانم کلاسشون شروع می شه ... 

چشماش ستاره بارون شد و گفت: 

آشتیانی- من میخوام تو کلاس ایشون باشم 

پندار- امکان نداره اقای محترم 

اشتیانی با عصبانیت گفت: 

آشتیانی- امکان داره اقای رادمنش وگر نه میدم در اینجا رو ببندن 

پندار می خواست مخالفت کنه که نسرین مداخله کرد: 

نسرین- باشه آقای اشتیانی ... شما با ترانه خانوم بفرمایید سر کلاس 

با شیفتگی نگام کرد و گفت: 

آشتیانی- چه اسم قشنگی ... ترانه 

خل شده ... اولین باری بود بازیگری رو از نزدیک می دیدم ... اونم به این معروفی و پولداری ... خیلی قد بلند بود ... من تا سینه اش بودم ... هیکل ورزیده ای هم داشت ... ولی چرا می خواست ویالون یاد بگیره؟ چه میدونم ... با هم راه افتادیم ... در لحظه ی اخر چشم های به خون نشسته ی پندار رو دیدم ... اشتیانی گفت: 

آشتیانی- ترانه خانوم شما معلمید؟ 

من- خیر آقای آشتیانی ... من گرافیک می خونم 

اشتیانی - به من بگید کیارش 

من- ببینید آقای اشتیانی ... 

آشتیانی- کیارش ... 

من- کیارش خان ... قرار نیست من و شما چیزی جز معلم و شاگرد باشیم! مگه نه؟ 

یعنی دیگه لال شو ... ولی مگه می فهمید: 

کیارش- بله هرچی شما بگید 

رسیدیم دم کلاس ... درو برام باز کرد ... وارد شدم ... یکی از پسرا سوت زد و گفت: 

پسر- خوشگلم 

کیارش با چشم های به خون نشسته گفت: 

کیارش- ببند دهنتو والا گل می گیرم درشو 

و رفت نشست کنارش ... پسره بد بخت لال شد ... دخترا مدام نگاهش می کرد و اون زوم بود رو من ... منم بعضی وقتا رشته کلام از دستم در می رفت ... اگه پسره هم نگام میکرد می گفت: 

کیارش- چشمات رو بدوز زمین 

اونم بی چاره هر چی می گفت گوش می داد ... تا اخر کلاس چند تا نت رو درس دادم و بعد از پایان کلاس با تمام سرعت زدم بیرون که با کیارش روبه رو نشم ... وقتی رسیدم خیلی خسته بودم سریع خوابیدم تا برای بدرقه ی مهدیس سر حال باشم ... وقتی برای بچه ها قضیه ی کیارش رو گفتم کف کردن ... مهدیس می گفت تو یه نگاه عاشقم شده ولی خودم قبول نداشتم ... هر دو دوست داشتن برای یه بار هم که شده ببیننش ... می خواستن بدونن چه طوری نگام میکنه و چه طور شیفتمه؟ 

شب شده بود ... ساعت دوازده بود ... همه با هم برای بدرقه مهدیس رفته بودیم فرودگاه ... قرار بود بوشهر چند تا بازی داشته باشن ... حدودا سه هفته می موند ... وقتی رفتم بغلش ... فکر کردم که دلم خیلی براش تنگ میشه ... این سه تا اینجا چی کار می کنن چرا باید ما هر جا میریم اینا هم بیان؟ 

***

مهدیس

ترانه و آریانا رو بغل کردم ... دلم برای هردوشون خیلی تنگ میشد ... دوستای صمیمیم بودن ولی برای من تک بچه درست مثل خواهر بودن ... بهشون خیلی وابسته بودم و سه هفته دوری برام سخت بود ولی چه میشه کرد؟! مسابقه والیبالم برام خیلی مهم بود ... 

تو همین فکرا بودم که سه مجسمه الاغ رو دیدم ... وای خداا اینا اینجام دست از سر ما بر نمیدارن؟ آخه شما این جا چه کار می کنین؟ 

یهو دیدم آراد و پندار دارن سپهرو بغل میکنن! وا! عزیزم تو دیگه می خوای کجا بری؟! 

این سوال هم ذهن من و هم ذهن ترانه و آریانا رو به شدت مشغول کرده بود ... هر سه با سرای کج که کنجکاوی از نگاهامون میبارید نگاشون میکردیم! که یهو آراد گفت

آراد- هی پسر! با مدال برمیگردیا! 

سپهر- چشم! حتما! 

پندار- کاپیتان برو دیرت نشه.

سپهر- باشه.بای پسرا.

پندار- بای

چی؟! کاپیتان؟! مدال؟! این سه تا از چی حرف میزنن؟! این جا چه خبره؟!؟! 

سپهر از دوستاش جدا شد دو قدم برداشت که یهو قیافه های تعجب زده ی ما رو دید. چشمای درشت مشکیش انگار داشت سوال میکرد: چیه؟! چرا اینطوری نگام میکنین؟! 

دو قدم دیگه برداشت اومد جلومون گفت: 

سپهر- سلام خانوما.

من- سلام! 

سپهر- خانوم کیانی شمام واسه مسابقات والیبال میخواین بیاین بوشهر؟ 

آخه تو از کجا میدونی آقا خوشگله؟! 

من- بله.شما از کجا میدونستین؟ 

سبهر- خودم تو اون مسابقات قراره شرکت کنم! جان؟ توام؟ 

من- به سلامتی.

سپهر- تو هواپیما میبینمتون! 

و رفت ... به آریان و تران با تعجب لبخند زدم ... فقط گفتم: خداحافظ! و ازشون جدا شدم! 

***

رفتم تو هواپیما صندلیمو پیدا کردم و نشستم.هنوز باورم نمیشد اون آقاهم تو مسابقات باشه! خدایا! 

تو فکر بودم که یهو اومد کنارم نشست! 

من- ببخشید! 

سپهر- خواهش می کنم! صندلیم همین جاست! 

چی؟! تو؟! کنار من؟!

با چشمای لبریز از تعجب گفتم: 

من- نمیشه جاتونو عوض کنین؟ 

سپهر- مگه مشکلی داره که من این جا نشستم؟ بالاخره صندلیمه! شما ناراحتین؟ 

من- نه ولی ... 

صدای مهماندار حرفمو قطع کرد ... وای! هواپیما داشت بلند میشد ... باید کمربندا رو میبستیم ... 

سپهر- دیگه نمیشه جامو عوض کنم. شد سعادت اجباری! 

مرگ و سعادت اجباری! اصلا جوابشو ندادم! البته بین خودمون بمونه همچین بدم نبود که کنارم بوداا! 

تو طول پرواز باش اصلا حرف نمیزدم فقط بعضی وقتا یه نگاه کوشولو بش میکردم ... اونم دقیق مثل من همینطوری رفتار می کرد ... 

هواپیما نشست. رفتیم هتل. من با یه دختر آویزون به اسم سارا افتادم تو یه اتاق! از بچه های تیم بود ولی خیلی ازش بدم میومد! دختره ی کنه! سیریش! 

زیاد بهش توجه نمی کردم. تو فکر جناب بودم ... زیاد حرف نمی زدم ... یه کوشولو خوابیدم اما با صدای نخراشیده ی دختره بیدار شدم: 

سارا- مهی! بیدار شو! بریم برای صبحونه! 

چی؟! مهی؟! تو به چه حقی به من میگی مهی؟! فقط دوستای صمیمیم میتونن اینجوری صدام کنن! نه جنابعالی! 

من- باشه تو برو من الآن میام.

الهی شکر! رفت! اومدم پایین برای صبحونه یهو سپهرو دیدم. سر یه میز با یه پسر ناآشنا نشسته بود ولی اون یکی پسره رو میشناختم! وای! نه! ماکان؟! ماکان نظری؟! ازش خیلی بدم میومد! به معنای واقعی کلمه ازش متنفر بودم! 

رفتم که بشینم دیدم متاسفانه یا خوشبختانه تنها جای جالی کنار سپهره! با غرور و حالاتی که انگار راضی نبودم رفتم نشستم! 

سپهر- صبح به خیر خانوم کیانی. خوبین؟ 

من- ممنون. شما خوبین؟ 

یه صدای چرت یهو گفت: 

ماکان- سپهر جاتو با من عوض می کنی؟ 

بر خرمگس معرکه لعنت! صدای گوش خراش ماکان بود.

دوباره گفت: 

ماکان- سپهر لطفا! بیا اینجا کنار محمد بشین فک کنم کارت داره! 

آره جان خودت! محمد با سپهر کاری نداره! یه راست بگو میخوام بیام پیش دختره بشینم دیگه! مثل این که اسم اون پسره ناآشنا محمد بود! 

سپهر یه نگاه به محمد و یه نگا به من انداخت و گفت

سپهر- ببخشید

من- خواهش می کنم. بفرمایید.

یعنی خااک بر سر بی غیرتت! تو که ماکان بی شعورو میشناسی چرا یهو میذاری میری؟! 

ماکان اومد کنارم نشست! ای! 

ماکان- چه خوبه آدم صبحشو با دیدن شما شروع کنه و صبحانشو در کنار خانوم محترمی مثل شما بخوره! 

دهنم باز مونده بود! می خواستم بگم خفه شو بی تربیت! 

ولی از روی ادب هیچی نگفتم. سرمو برگردوندم.

دوباره گفت: 

ماکان- چه صبح خوبیه امروز! چه بی اندازه خوش حالم! می تونم یه سوال ازتون بکنم خانوم کیانی؟ 

من با بی میلی- بفرمایین.

ماکان- ببخشید ... شما ... من ... یعنی ... می تونید دوست دختر من باشید؟ 

دیگه نتونستم جلوی خودمو بگیرم! گور ددی ادب! گفتم: 

من- خفه شو! به چه جراتی از من یه همچین سوالی میپرسی؟ فکر می کنی منم یه بی شرفم مثل خودت؟ 

صدام بالا رفته بود! سر سپهر برگشت! ماکان ترسیده بود! کلا وقتی عصبی میشم وحشتناک میشم! 

ماکان- ببخشید حالا! چرا داغ می کنی؟ الآن میرم! 

من- خفه شو بمیر! زودتر! 

ماکان- اینطوری بام حرف بزنی میمیرما! 

من- انشالله! مزاحم مردنت نمیشم! 

دیدم با چشمای بهت زده و دهن باز داره نگام میکنه! 

من- مگه نمیخواستی بری؟ برو دیگه! 

صندلیشو زد کنار گفت: بای

من- بمیر بای! 

***

سپهر

آخ که جیگرم خنک شد! دمت گرم و غمت کم دخت آریایی! 

وای! رگ گردنم زده بود بیرون. می خواستم برم شتکش کنم ولی دیدم ماشالا خود مهدیس جون از پس کاراش بر میاد! تو محشری دختر! ولی نفهمیدم چی گفت که اونقدر داغ کرد! ماکان که رفت خیلی عصبی رفتم کنار مهدیس نشستم گفتم: 

من- خانوم کیانی اذیتتون کرد؟ چیز بدی گفت؟ 

مهدیس- بله! بی شرف اومده میگه با من دوست میشی؟ 

من- چی؟ نکبت بی خانواده چی گفت؟ زندش نمیذارم! 

سریع از سر میز بلند شدم و رفتم که بکشم اون بی شرفو! مهدیس نبالم میومد و مدام داد می زد: 

مهدیس- ولش کنید ... آقای آریانژاد ... بابا یه چیزی گفت؟ سپهر 

این اخریو که گفت هنگیدم ... برای اولین بار اسممو صدا زد ... اخ که من الان دوست دارم بگیرمش تو بغلم ... بعدش یه بوس گنده از لپاش بکنم ... 

نه سپهر ... تو هیچ وقت همچین کاری نمی کنی ... مگه یادت رفته باباش چه بلایی سرت آورد ... دوباره این اتفاقا یادم افتاد ... دوباره شکستم ... برگشتم و نگاهش کردم ... اصلا به من چه که به این دختر کوچولو گفته با من دوست شو ... من می خوام بدترشو به سرش بیارم ... پس چرا الکی دعوا راه بندازم ... برگشتم و رفتم کنارش ... دوباره شدم همون سپهری که از کیانی ها تنفر بود ... با یه نیشخند که متعجبش می کرد گفتم: 

سپهر- هر طور مایلید خانوم کیانی .

و با قدم های بلند رفتم سمت اتاقم.

***

مهدیس 

اوا ... خاک عالم تو سر ماکان ... این چرا اینجوری کرد ... چش بود؟ به من نیش خند می زنی؟ حالتو میگیرم ... با عصبانیت رفتم طرف اتاقم ... صبحونه که کوفتم شد ... در اتاق زده شد: 

من- بفرمایید 

زبده- منم مهدیس جان ... 

من- بفرمایید تو خانوم زبده

مربی تیممون بود ... خیلی خانوم گلی بود ... یه خانوم میانسال و نسبتا زیبا: 

زبده- مهدیس جان اومدم بگم از فردا سالن برای تمرین کرایه شده ... تو که سرگروهی فردا بچه ها رو جمع کن با هم برید تمرین 

شوهرش هم مربی تیم پسرا بود ... تشکر کردم و رفتم لب ساحل ... تا نزدیکی های غروب اونجا پرسه می زدم ... وقتی خسته شدم و گرسنه برگشتم هتل ... همه رفته بودن رستوران هتل ... منم یه راست رفتم اونجا ... اخه خیلی گرسنه بودم ... رفتم و به همه سلام کردم ... خواستم بشینم که تنها جای خالی که پیدا کردم رو به روی سپهر بود که حتی یه نیم نگاه هم بهم ننداخت ... با غرور نشستم و زیر چشمی نگاش کردم ... اخم هاش توی هم بود و اصلا بهم اعتنا نمی کرد ... یعنی به خاطر ماکانه ... 

به درک ... اعصابم خورد شد ... غذای من هم آوردن ... عصبانی بودم و این باعث شد منی که خیلی اروم غذا می خورم تند تند بخورم ... اخه چیز دیگه ای پیدا نکردم عصبانیتم رو روش خالی کنم ... بعد از غذا دل درد گرفتم ... زود رفتم تا بخوابم ولی مگه این سارای لوس می ذاشت آدم بخوابه همش می گفت: 

سارا- مهدیس خوابیدی؟ مهدیس بیداری ... مهی ... 

اخرش عصبانی شدم و گفتم: 

من- مهدیس و مرگ ... سارا می ذاری بخوابم؟ 

دیگه لال شد و خوشبختانه قهر کرد منم با فکر خوابم برد ... نباید جوری نشون می دادم که سپهر فکر کنه عاشق سینه چاکشم ... اره همینه ... 

صبح با صدای نکره ی سارا بیدار شدم ... ای الهی مرض بگیری با اون صدای تو دماغیت: 

سارا- مهی بیدار شو ... باید بریم سالن ... 

نگاهی به ساعت روی میز کردم ... ساعت شیش صبح بود ... با خواب الودگی گفتم: 

من- می خوایی سر ببری ساعت شیشه 

سارا- با عرض پوزش زبده گفت اگه ما دیر تر از پسرا برسیم امروز سالن مال اوناس ... 

مثل جن زده ها بلند شدم ... دویدم طرف دستشویی ... زودی لباس پوشیدم و لباس ورزشی هام رو هم انداختم تو ساکم ... یه کلاه لبه دار ورزشی سفید هم برداشتم مو های لختم رو دم اسبی بستم ... یه مانتوی سفید نخی ... اخه هوا رطوبتی و شرجی بود ... یه شلوار نخی مشکی و شال مشکی 

 ... افتادم جلو و در اتاق بقیه دخترا رو زدم ... همه اماده بودیم ... به دخترا گفتم: 

من- سالن مال ماست مگه نه؟ 

همه با هم گفتن: 

- معلومه که مال ماست 

با هم راه افتادیم ... با شقایق از جلو می دویدیم ... سالن زیاد دور نبود ... بعد از یک ربع رسیدیم ... پسرا دقیقا از جلو داشتن میومدن ... سپهر و محمد جلوشون بودن ... با هم رسیدیم در سالن ... گفتم: 

من- امروز سالن مال ماست اقایون ... فردا تشریف بیارید 

سپهر دوباره پوزخند حرص در اری زد و گفت: 

سپهر- این شمایید که فردا میایید سالن؟ 

خیلی زورم گرفت ... دستم رو زدم بغلم و گفتم: 

من- نه خیر امروز مال ماست 

سپهر- مال ماست 

من- ما

سپهر- نه 

من- آره 

سپهر- گفتم نه 

من- منم گفتم اره 

شقایق داد زد: 

شقایق- بسه دیگه ... بیایید قرعه بندازیم 

من و سپهر با هم گفتیم: 

- قبوله 

شقایق- اول شیر یا خط بعدش سنگ کاغذ قیچی بعدش گ ش 

صدای اعتراض پسرا بلند شد: 

ماکان- خیلی بچه گانه اس 

محمد- فکر کن سپهر با این قدش گ ش کنه 

سهیل- دست بردارید دخترا 

شقایق جوابشون رو داد: 

شقایق- اگه نمی خوایید ما هم مشکلی نداریم ... امروز سالن مال ماست 

سپهر- نه کی گفته پس می کشیم ... ما تا آخرش هستیم ... 

بچه ها یه سکه آوردن ... شقایق پرسید: 

شقایق- مهدیس شیر یا خط؟ 

سپهر- اون چرا باید اول بگه 

شقایق- خانوما مقدم ترن 

من- خط 

شقایش- سپهرم شیره 

و سکه رو پرت کرد ... سکه چند تا چرخ خورد و در اخر افتاد روی دست شقایق ... شقایق برعکسش کرد و نگاش کرد ... با صدای گرفته ای گفت: 

شقایق- شیره 

همه پسرا هورا کشیدن ... حالا نوبت بازی بعدی بود شروع کردم ... تا سه بار محلت داشتیم: 

من- سنگ کاغذ قیچی 

سپهر سنگ اورد و من کاغذ ... دخترا هورا کشیدن ... یه بار دیگه شروع کردیم ... اینبار سپهر گفت: 

- سنگ کاغذ قیچی 

اون سنگ آورده بود و من قیچی ... دخترا دپرس شدن ... بار آخرو من گفتم: 

من- سنگ کاغذ قیچی 

من قیچی و اون ... اون کاغذ آورده بود ... خدایا عاشقتم ... نوبت بازی بعدی بود ... گ ش ...قرار شد اینو شقایق و محمد بازی کنن ... دو قدم دیگه مونده بود که اولیشو محمد پر کرد و دومیشو شقایش ... ایول ما بردیم ... پسرا اعتراض کردن که محل ندادیم ... رفتیم داخل سالن ... شلوارک سفیدم رو با تاپ و کلاهم پوشیدم ... سحر یه سوت زد و گفت: 

سحر- کیو می خوایی بکشی دختر 

من- تا چشمت درآد 

دست زدم و گفتم: 

من- بچه ها جمع شید ... می خوایم حرکات نرمشی انجام بدیم ... 

همگی جمع شدن ... بعد از نرمش بازی کردیم نزدیک های ظهر بود که برگشتیم ... پسرا خیلی ضایع شده بودن ... حقشون بود ... باید بدونن لیدی فرست یعنی چی؟ 

***

ترانه 

خدا بگم چی کارت نکنه مهدیس ... از اون موقع که رفته خونه ساکت ... اریانا هم که همش سر تمرین تاتر بعد از کلاس های دانشگاه یک سره میره اونجا ... پسرا هم دیگه کاری به کارمون ندارن ... انگاری آتش بس شده ... ولی این قضیه یه جورایی بو می ده ... فکر کنم یک شبانه روز بیشتر نیست که مهدیس رفته ... بلند شدم تا حاظر شم ... مانتو قهوه ایم رو با کیف و کفش حصیریم پوشیدم ... شلوار و مقنعه ی مشکیم هم پوشیدم ... سویچ رو برداشتم و پریدم پشت ماشین ... استارت زدم ... چرا روشن نمی شه ... دوباره و سه باره ... یکی زدم رو فرمون و گفتم: 

من- مصبت و شکر ... تو دیگه چه مرگته 

انگار باهام لج کرده بود ... از بس این ماشین بی چاره کار می کرد ... یا دست من بود یا دست آریانا ... آخه سالن امفی تاتر از اینجا دور بود و اون ماشین رو می برد ... اینبار یکم فرمون رو ناز کردم و گفتم: 

من- عزیزم خیلی کار دارم راه بیوفت دیگه 

استارت رو که زدم راه افتاد ... ایول ... اینه ... عاشقتم ... الهی پندار به قوبونش ... الهی سینا پیش مرگت بشه ... نزدیک های آموزشگاه بودم تو یه خیابون خلوت که ماشین شروع کرد به نفس نفس زدن ... اوا خاک عالم ... این چشه؟ منو اینجا نذاره ... وای نه خاموش شد ... ای خدا ... دوباره استارت زدم ... ولی نه مثل این که این امروز بازیش گرفته ... پیاده شدم و روش دست کشیدم و گفتم: 

من- الهی کل خاندان رادمنش فدات چه مرگته؟ دختر خوبی باش و راه بیوفت 

 ... استارت زدم ... ولی نشد ... پیاده شدم و رفتم با پام یکی محکم زدم به تایرش که اخم رفت هوا و پام رو گرفتم دستم و گفتم: 

من- لعنت به من و مهدیس و آریانا ... اصلا لعنت به هر کی که بشینه پشت این لگن ... اخ ... پام 

یه صدایی از پشت گفت: 

کیارش- چی کار می کنی تو؟ مشکلی پیش اومده 

برگشتم که دو تا چشم مشکی جلوم دیدم ... باز این ... چشم هام رو از زور درد روی هم فشار دادم ... با نگرانی پریسید: 

کیارش- حالت خوبه؟ اخه این چه کاریه می کنی دختر ... این پای ظریف تو برای ضربه زدن نیست 

جانم ... چه پرو: 

کیارش- خراب شده؟ 

من- پ نه پ راه نمی ره که استراحت کنه ... 

خندید که باعث شد ردیف دندون های سفیدش معلوم بشه ... گفت: 

کیارش- اجازه هس منم امتحان کنم

من- بله حتما 

همونطور که نگام می کرد عقب عقب رفت ... انگار نمی تونست نگام نکنه ... می خواست بخوره زمین که زود خودش و جمع کرد وبه راهش ادامه داد منم همونطور که به طرفش می رفتم به این حرکتش قهقه می زدم ... زیر لب گفت: 

کیارش- کاش همیشه بخورم زمین تا اینطوری بخندی ... فدای اون خنده های قشنگت 

نشست پشت این لگن من و استارت زد ... هیچ وقت فکر نمی کردم چنین بازیگری که کم ترین ماشینی که سوار می شه بنز, سوار ال نود من بشه: 

کیارش- که لعنت به من آره؟ 

بله؟

من- جانم؟ 

کیارش - خودتون گفتید لعنت به هر کی که بعد از این بشینه پشت این ماشین ... 

حق داشت ... حرف حساب که جواب نداره ... یه ماشین با سرعت باد از ما جلو زد و کمی جلو تر دنده عقب گرفت ... یه فراری مشکی بود ... اومد دقیقا کنار من وایساد و شیشه های دودیشو داد پایین ...اا این که پندار خودمونه: 

پندار- مشکلی پیش اومده ترانه خانوم 

تا خواستم دهن باز کنم کیارش اومد پایین و با حالت دفاعی گفت: 

کیارش- نه من هستم شما بفرمایید پندار خان 

پندار- پس لازم شد بیام پایین 

کیارش پوزخندی زد و چسبید به من انگار می خواد از یه چیز با ارزش محافظت کنه ... اخماش تقریبا تو هم بود و یه پوزخند هم گوشه ی لبش ... پندار ماشین خوشگلشو پشت بنز کیارش پارک کرد واومد پیش ما اونم دقیقا عین کیارش اخم کرده بود و پوزخند می زد: 

پندار- کیارش خان شما می تونید تشریف ببرید من ماشین خانومو درست می کنم 

یعنی داشت غیر مستقیم بهش می گفت گم شو: 

کیارش- من راحتم شما اگه ناراحتید می تونید برید 

پندار یه لبخند پر حرص زد و گفت: 

پندار- نه کی گفته ... ولی مثل این که شما از بودن من ناراحتید 

کیارش- خوبه که درک می کنید آقای رادمنش 

پندار- متاسفانه من درکم یه خورده پایینه 

این وسط مردمک چشمای من هی این طرف اون طرف می رفت ... اخر خسته شدم و گفتم: 

من- بس کنید دیگه ... عین موش و گربه افتادید جون هم ... اگه می تونید درستش کنید که هیچی ... اگه نه تا زنگ بزنم مکانیک بیاد 

هر دو هجوم بردن طرف کاپوت ... کیارش کاپوت رو داد بالا و گفت: 

کیارش- من درستش می کنم 

در کارتر رو پیچوند ... پندار دست رو گذاشت روی دست کیارش و در رو به سمت مخالف چرخوند: 

پندار- من خودم می دونم چه طوری درست کنم شما زحمت نکشید 

کیارش- من می تونم 

پندار- می گم کار خودمه 

کیارش- ولش کن

در کارتر کنده شد و روغن پاشیده شد روی تمام هیکل و صورتشون ... پقی زدم زیر خنده حالا نخند کی بخند ... صورت هر دو سیاه شده بود و با تعجب به هم نگاه می کردند میان خنده گفتم: 

من- اخ ... خی ... خیلی ... با ... باحالید ... ای ... مامان ... ترکیدم 

خیلی قیافه هاشون خنده دار بود ... کیارش با من خندید و گفت: 

کیارش- قوربون اون خندیدنت ... تو فقط بخند من حاظرم برم زیر تریلی 

پندار وحشتناک نگاهش کرد و گفت: 

پندار- حد خودتو بدون 

خنده ام بیشتر شد ... دو تا خر پول با سر و ریخت این طوری ... وسط خیابون ... از سر من دعوا می کردن ... ای خدا ... دلم درد گرفت از بس خندیدم ... رفتم ودر ماشین رو قفل کردم و گفتم: 

من- زنگ میزنم یکی بیاد درسش کنه ... فقط یکیتون لطف کنه منو برسونه 

هر دو با هم گفتند: 

- من می رسونمت 

پندار وحشتناک نگاهش کرد و گفت: 

پندار- فعلا همین گندی که زدی رو جمع کن ... من خانومو می رسونم 

کیارش- ا ... ا ... ا من گند زدم یا تو؟ 

پندار- خوب معلومه تو 

عین دو تا هوو داشتن دعوا می کردن ... اینا دو تا خیلی باحال دعوا می کنن ... من گفتم: 

من- شما دو تا عین خروس جنگ ها می مونید ... من با تاکسی می رم 

هر دو می خواستند مخالفت کنند که اجازه ندادم ... پنج دقیقه بعد یه تاکسی رسید ... یه پسر جون رانندش بود ... خیلی بد نگام می کرد ... پندار گفت: 

پندار- اصلا امروز نمی خواد بیایی اموزشگاه ... نمیخواد با این تاکسی هم بری ... با ماشین من برو بعدا میام ازت می گیرم 

کیارش- اره راست می گه ... اصلا با ماشین من برو ... یا زنگ می زنم اژانس یه ماشین قابل اعتماد بفرسته 

منظورش به پسره بود ... ولی از اونجایی که من مرغم یه پا داره رفتم و جلو سوار شدم ... چون صورت کیارش روغنی بود پسره نشناختش ... ماشین راه افتاد و پسره یه لبخند بهم زد ... ماشین پندار از طرف من سایه به سایمون میومد ... داشت خودشو می کشت که یه چیزی بگه ... ماشین کیارش اومد طرف رانندهه ... انگار داشتن اسکورتم می کردن ... کیارش هم سعی داشت چیزی بگه ... به پسره گفتم: 

من- میشه یه خورده تند تر برید 

پسره- مزاحمتون شدن؟ 

من- نه ... برادرام هستن ... دعوامون شده 

چه دروغ شاخ داری گفتم ... کیارش علامت داد که پسره شیشه رو بیاره پایین ... پسره همون کارو کرد و کیارش گفت: 

کیارش- بذار پایین باشه ... با خانوم هم حرف نزن 

پندار از اون ور داد زد: 

پندار- نگاش هم نکن 

اینا دو تا چه با حالن ... انگار با هم مسابقه گذاشتن فرشته ی نجات من باشن ... از روی لج و لج بازی این کارا رو می کردن ... بالاخره رسیدیم دم آموزشگاه و من پیاده شدم و یه راست رفتم سر کلاس ... 

***

آریانا

چقدرازدوستام دورشدم ... و چقدرهم اوناسراغ منو میگیرن ... واقعا! تقریبا سه روز میشد که مهدیس رفته بود ازش بی خبر بودم ... حتی از ترانه هم دور شده بودم ... امروز قرار بود ترانه بیاد دنبالم بریم شام بیرون ... تو کارتاترم که معرکه بودم ... باورم نمیشد بتونم بعداز4 سال اینطور خوب بازی کنم ... اخرای کار بود من داخل این کارکتر میمیرم ... اونم توسط شوهرم ... نقش شوهرم هم مهرشاد بود خدایی خوشگل بود ... خیلی عزیز بود ... چهرشو دوست داشتم ... بعضی وقتاسنگینی نگاهشو روی خودم حس میکرد ... سعی میکردم زیادتیپ نزنم وقتی میرم سر تمرین! چون خیلی توچشم بودم ... بااینکه اصلا حجاب نداشتم و اهل حیا هم نبودم ولی دوست نداشتم نگاه کثیف روم باشه ... مهرشاد قدش متوسط روبه بالا بود ... خیلی خیلی خیلی خوشتیپ بود ولی نه به خوشتیپی آراد ... سهند چندبار اومدسر تمرینم ولی حس خوبی نسبت بش نداشتم ... آرادهم که اصلا نمیدیدم ... خیلی دورشده بودم از همه ... و میترسیدم ... از تنهایی ... مهرشاد وایساد جلوم دستشو گذاشت رو ماشه ... منم روبه روش بودم ... داشتم برای اون پیانو میزدم ... اولین باری بود که قرار بود این صحنه رو بریم ... میترسیدم اسلحه پرباشه ... 

یکم استرس داشتم ... مهرشاد که خیلی تو بازیگری مهارت داشت و بهش زیادی پیشنهاد میدادن ... چون پدرشم کارگردان بودو کارش عالی ... 

مهرشاد داشت دیالوگشو میگفت ... سردی تفنگ رو روی پیشونیم حس کردم ... دیدم مهرشاد بازی نمیکنه بایه لبخند خوشگل و اروم کننده بم گفت: 

مهرشاد- خالی ... نترس ... حواسم هست ... اگه میترسی بیا روی من تستش کن؟ 

زل زده بودم تو چشمای قهوه ایش ... اروم تفنگو از دستش گرفتمو گرفتم سمت خودش ... محکم ایساد وبا انگش زد روی قلبش گفت: 

مهرشاد- بزن اینجا ... همینجارو نشونه بگیر

چرا قلبش؟ 

برای رو کم کنی این کارو کردم ... 

از رو صندلی بلند شدم بچه های پشت صحنه مات بودن روی حرکات ما ... تقریبا 5 قدم از هم فاصله داشتیم ... چشماشو بست ... این چشه؟ تفگو گرفتم رو قلبش ... ماشرو کشیدم ... بدرک مهرشادخودت خواستی! میدونستم پر نیست ولی خوب چی کنم؟ میترسم دیگه ... 

من- 1 ... 2 ... 

یا خدا! صدای تیر اومد ... میترسیدم چشمامو واکنم ... این پربود؟ من مهرشاد رو کشتم؟ 

صدای خنده میومد چشمامو اروم باز کردم ... مهرشاد اومد جلوم گفت: 

مهرشاد- من سالمم آریانا خانوم ... این تفنگ شما از ایناست که توش ترقه میزارن ... سرکاریه ... 

ایی مرگ ... بیشعورا ... منو بگو که گفتم این چقدر مرده ... 

من- هه! میدونستم ... اخه کی جراتشوداره ... 

مهرشاد- که توسط شما بمیره؟ 

من- اره ... 

مهرشاد- من! 

من- هه ... دهنت بوشیر میده اقای بازیگر ... 

جا خورد ... ایول دلم لات بازی میخواد ... اما این سوسوله ... بلند گفتم: 

من- بریم سر کار ... 

نشستم پشت پیانو ... اروم دستمو بردم سمت کلاویه ... دیگه ترسی نداشتم از اسلحه ... گذاشتش رو پیشونیم ... اروم سرمو اوردم بالاو دیالوگمو گفتم: 

من- اگه مرگ من ارومت میکنه ... من راضیم عشق من ... تو فقط اروم باش ... 

اینقدرحس گرفتم که فک کنم مهرشاد فکر کرد من راس راستی عاشقشم ... اونم حس گریه کردن گرفته بود ... خدایا تونقشش گم شده! داشت اروم مثل یه عاشق اشک میریخت ... 

صدای اروم علیرضا اومد: 

علیرضا- مهرشادحاضر ... 1 ... 2 ... 3

از پشت پیانو افتادم ... مثل جنازه.! ...استخونام خرد شد ... درد پیچید تو کل بدنم ... 

بعدشم مهرشاد خودشو کشت ... 

من نقش یه فرشته بودم که ادم شده بودم برای کمک به مهرشاد امامهرشاد منو میکشه ... اونم چون مثلا مهرشاد اونقدر عاشقم بودکه به جنون میرسه ومیخواست من برای خودش باشم ... نمایشنامه خیلی احساسی وقشنگی بود ... 

با صدای دستا چشمامو باز کردم ... باکمک چندتاازدخترابلندشدم ... تران بی تفاوت نگاهم می کرد ... بهش لبخند زدم ... رفتم سمتش ... بچه ها خدافظی کردن رفتن دم اخر مهرشاد باز بهم لبخندزد وگفت: 

مهرشاد- ببخشید امروز روت خیلی فشاربود ... 

من- نه عیب نداره ... شب خوش...

آراداومدداخل سالن پشت سرش پندار ... وایی ... چقدر قیافش عوض شده ... موهاشو کوتاه کرده بود و یه ته ریش که فوق العاده بهش میومد ... یه پیراهن کرم بایه بافت شکلاتی یه پالتو که معلوم بود پولشم مثل خودش خوشگله ... یه پالتو که زمینه قهوه ای روشن بود با نقطه های کرم وقهوه ای سوخته ... یه کتونی چرم عسلی ... پندار یه پالتوی بلند و چرم مشکی با شلوار مشکی و پیراهن بافت سفید ... یه بوت مشکی ارتشی ... موهاشو هم زده بود بالا ... وایی معرکه شده بودن دخترا که رو هواخوردنشون ... خدایی تیپ داشت ... زیرچشمی نگاش میکردم ... الان نیگام میکنه ... 

ها؟ عین بادکنک که سوراخ بشه خالی شدم ... از کنارم رد شد بدون یه نیم نگاه به من ... 

پندار با یه نیش خندازکنارمون رد شد ... 

من- خنده داره؟ 

اراد که داشت میرفت سمت خروجی که از سمت راست صحنه بود میرسید به نمایشگاه وایساد.پندار دستشو زد به سینه و برگشت سمتون گفت: 

پندار- آره خیلی ... 

من- هه ... کجاش بگو که ماهم بخندیم ... 

آراد اومدوایساد کنار پندارویه نگاه از پایین به بالای من کرد...این حرکات یعنی چی؟ چرا به من مثل نوکرش نگاه میکنه؟ 

پندار- اون بازیت ... 

بعد یه نگاه به آراد کرد و یه لبخندزد...ارادهم یه لبخند به پندار زد...ترانه هم جوش اورده بود ... 

من- اوهو ... این گوی و میدان بیا بازی کن اگه میتونی ... اخه فقط قوپی میای مالی نیستی ... درضمن من واسه توبازی نمیکنم ... واسه داور بازی میکنم ... 

این دفعه اراد با حالت تمسخر گفت: 

آراد- فکر کردی بازیگر برتر هم میگیری؟ تو بری رو صحنه که ابرو بری میکنی ... 

ترانه- من دوست دارم بدونم تو چه طور بازی می کنی ... البته اگه بتونی بازی کن ... 

بعد رفت طرف فیلمامه و پرتش کرد توی بغل آراد ... آراد با دو تا چشم توپی وایساده بود نگاش ... پندار یه پوزخند زد و رو به ترانه گفت: 

پندار- اخه به تو چه ربطی داره که دخالت می کنی؟ 

ترانه- هر چی به آریانا مربوطه به منم مربوطه ... افتاد؟ 

جونم لات بازی ترانه ... پندار دوباره یه پوزخند زد و به طرف صندلی اول صحنه رفت و لم داد روش ... و رو به آراد گفت: 

پندار- داداشم شروع کن ... قضیه رو کم کنی 

ترانه هم رفت لم داد روی صندلی کنارش و گفت: 

ترانه- روتو کم می کنم پندارخان 

پندار- می بینیم 

ترانه- می بینیم 

و یه پوزخند زد ... من و آراد می خواییم بازی کنیم اینا دوتا می خوان رو کم کنن ... با آراد رفتیم بالای صحنه ... آراد یه نگاه به نمایشنامه کرد و شروع کرد: 

آراد- به نام او که عاشقان را آفرید ... عاشقان بی تابی که منتظر معشوقه هستند 

بلند و رسا ... عالی بود ... با یه حرکت رفتم رو صحنه و داد زدم: 

من- بله همان کسی که عشق را به زندگی بی روح ما هدیه داد ... 

آراد آرام ادامه داد: 

آراد- به نام او آغاز می کنیم ... او که نامش آرامش می دهد 

من بلند گفتم: 

من- شیپور ها را به صدا در آوردید 

سکانس اول رو شروع کردیم ... عالی بازی می کرد ... اعتراف می کنم که پیشش کم آورده بودم ... ترانه با یه اخم غلیظ کنار پندار نشسته بود بود ... این چند روز خیلی بیش از حد شیطونی می کردم ... مطمئنم نقشه ای برای پندار داره ... وقتی سکانس اول تموم شدهر دو بلند شدند و یه نگاه خسمانه به هم انداختند ... پندار رو به من گفت: 

پندار- خوب چه طور بود؟ 

من با کراحت گفتم: 

من- خوب ... خوب اگه بخوام راستش رو بگم خوب بود 

آراد- بی انصافی نکن کارم عالیه 

ترانه - دیگه نمی خوایی هندونه بذاری زیر بغلت ... اگه می خوایی تعارف نکن هنوزم هس 

پندار- آراد سه سال پشت سرهم توی تاتر بازیگر برتر تهران شد البته من خودم ندیدم ولی شنیده بودم 

آراد- خجالتم می دی داداش 

پندا- من یه حرفی می زنم تو زیاد جدی نگیر 

من و تران با دهنای باز نگاشون می کردیم ... واقعا؟ سه سال پشت سر هم ... واییی معرکس ... با یه نگاه تحسین برانگیز نگاهش کرد م ... ایول داری بابا ... بهش افتخار کردم ... انگاری ته دلم دیگه ازش متنفر نبودم ... 

***

آراد

کارش عالی بود ... با یه نگاه تحسین برانگیز نگاهم کرد ... چشمامو بستم و باز کردم تا مطمئن شم درست دیدم ... آره این آریاناست که داره با یه لبخند منو نگاه می کنه ... زود لبخندش رو جمع کرد و دوباره بی تفاوت وایساد ... از پندار شنیده بودم که ترانه اومده توی آموزشگاشون ... متاسفانه یه رقیب هم برای پندار پیدا شده بود ... کیارش آشتیانی اومده بود اونجا ... و از قضا عاشق پر و پا قرص ترانه شده ... پندار هم برای این که کم نیاره همش به ترانه توجه میکنه البته توی آموزشگاه الالن که می خوان با نگاهاشون همدیگرو تیکه پاره کنن ... یه نگاه به آریانا کردم ... ترانه دستاش و به هم زد و گفت: 

ترانه- آریانا بریم رستوران؟ 

از چهره ی آریانا خستگی می بارید ... با کسالت گفت: 

آریانا- ترانه به خدا شرمندم ولی خیلی خستم ... 

ترانه ناراحت نشد ... مثل این که سلامتی دوستش براش بیشتر مهم بود: 

ترانه- عیب نداره ... فقط جورابای من یه هفته دستای شما رو می بوسه 

آریانا- برو بابات و سیا کن 

ترانه مستانه خندید و گفت: 

ترانه- شوخی کردم خره ... 

از دعوای اونا خندم گرفته بود ... ترانه بمب انرژی بود ... البته بعضی وقتا ... من موندم چه طور توی چند دقیقه اخلاقش عوض شد چون تا چند دقیقه ی پیش می خواست پندار رو قورت بده از عصبانیت ... و جلو تر رفت و گفت: 

ترانه- آریانا بیا خیلی کار دارم 

آریانا پشت سرش رفت ... منم گفتم: 

من- خداحافظ خانوم جاوید 

زیر لبی جوابم رو داد و رفت ... نگاهش می کردم ... دلم نمیومد این کا رو باهاش بکنم ... ولی وقتی به آرمین فکر می کنم ... آتیش می گیرم و دوس دارم خودش و اون باباشو بندازم ته جهنم 

***

ترانه

من- اچیم ... 

آریانا- ترانه بیا این آب داغ رو بخور گلوت حال بیاد 

من- بابا بسه آریان ... ترکیدم از بس بهم آب داغ دادی ... اگه این آب و میریختی به سی و سه پل اصفهان الان پر آب ترین دریاچه ی جهان شده بود 

سرما خوردگی به زمین گرم بخوره که من و به این روز انداخته ... یه پتو دور خودم پیچیده بودم ... بیرون بارون میومد ... بخاری با شعله ی بالا می سوخت ... من از یه طرف بخور می دادم و از یه طرف فین می کرد ... خاک تو سرت پندار ... آخرین باری که رفتم بلایی به سرم آورد که تا عمر دارم یادم نمیره ... الهی بری زیر تریلی هیجده چرخ پندار رادمنش که دغ می ذاری دل من ... اه

***

دو روز قبل 

ترانه 

وارد اموزشگاه شدم ... امروز چه خلوته ... قدم زنون رفتم طرف در ... چترم رو دستم گرفته بودم ... قبل از ورودم چتر رو بستم ... به طرف کلاسم رفتم ... کیارش نیومده بود ... صدا های گوش خراش ویالون های شاگردا توی سرم می پیچید ... تازه واردن دیگه ... دخترا دپرس بودن ... صد درصد از نیومدن عشقشون ناراحتن ... پسرا مزه می پروندن ... چند تا نت نشونشون دادم تا بزنن ... یادم اومد نسرین باهام کار داشت ... جلسه پیش بهم گفته بود برم پیشش ولی وقت نکردم ... با عذرخواهی بیرون اومدم ... به طرف اتاق مدیر رفتم ... عین گاو رفتم تو ... اخه با نسرین تعارف نداشتم ... با صحنه ای که دیدم نزدیک بود غش کنم ... این داره چی کار می کنه؟ پندار با نیم تنه ی لخت و شیش تیکه اش جلوم وایساده بود ... اوا خاک به سرم ... تا منو دید داد زد: 

پندار- نیا تو 

ولی من شکه شده بودم و ماتم برده بود ... دوباره داد زد که به خودم اومدم: 

پندار- به چی نگاه میکنی بیرون

دستم و جلوی صورتم گرفتم و درو کوبیدم و تیکه دادم بهش و لب پایینم رو گاز گرفتم ... وجدانم مدام فحشم می داد: 

وجدان- دختره ی نکبت این چه حرکتی بود ... حالا دیدیش عیب نداره سرتو می نداختی زمین عین بچه آدم میومدی بیرون ... وایسادی نگاش که چی 

من- تو هم لال بمیر دیگه ... یه لحظه شوکه شدم همون جوری موندم ... 

وجدانم می خواست جوابم رو بده که در باز شد و من که تکیه داده بودم بهش افتادم زمین ... و اخم رفت آسمون ... پندار اشغال در دهنشو گرفته بود و می خندید ... یه اخم فوق غلیظ کردم ... پندار با لودگی گفت: 

پندار- محظ اطلاع عرض می کنم ولی وقتی یه پسر رو لخت می بینی باید بترسی نه این که وایسی نگاش 

اخ من بزنم شتکش کنم ... یه جوری می گه لخت انگار چه جوری بوده ... اگه یکی این اطراف بود چی فکر می کرد ... خواست بره که یه زیر پایی بهش دادم و با مخ اومد زمین ... اخیش دلم خنک شد ... بلند شد از عصبانیت سرخ شده بود ... یهو عین گاو به سمتم یورش برد و دنبالم کرد ... منم د برو که رفتی ... از پشت داد زد: 

پندار- ترانه اگه مردی وایسا ببین چه بلایی سرت میارم 

من- تو که دیروز از سر من با کیارش دعوات شده بود ... الان چه مرگته که می خوایی بلا سرم بیاری؟ 

جری تر شد و داد زد: 

- بهت می گم وایسا 

در کلاسم باز بود ... سریع پریدم توش و در و بستم ... تکیمو دادم به در و یه نفس از روی آسودگی کشیدم ... خیر نبینی پسر ... از نفس افتادم ... نگاهی به کلاس انداختم ... همه با یه علامت سوال بالای سرشون منو نگاه می کردن ... شخصیت جدیم رو حفظ کردم و راه افتادم سمت میزم ... بقیه کلاس به خیر گذشت و من همراه آخرین نفر خارج شدم ... چترم و برداشتم و درحال بازکردنش نگاهی به این طرف و اون طرف انداختم تا مبادا پندار گرگ این طرفا باشه ... درو باز کرد م و زدم بیرون ... عاشق بارونم ... داشتم قدم زنون تا سر خیابون می رفتم که یکی داد زد: 

- خانوم مراقب باشید 

و یه ماشین با تمام سرعت از کنارم رد شد و تمام آب جمع شده توی گودال رو پاشید به سر و هیکلم ... یه خورده جلو تر زد رو ترمز ... ا این که پنداره ... می کشمت بی شعور ... اخر زهرتو ریخیتی ... با خنده داد زد: 

پندار- خانوم چرا مراقب نیستید ... گفتم بهتون 

از حرص داشتم می ترکیدم ... پامو کوبیدم زمین و جیغ کشیدم: 

من- زندت نمی ذارم آقای رادمنش ... حالا نگا کن 

یه خنده از ته دل کرد و گفت: 

پندار- شتر در خواب بیند پنبه دانه 

به طرف ماشینش دویدم که گازشو گرفت ... لعنت بهت پندار رادمنش .

شانس من تاکسی هم گیر نمیومد و من توی سرما شروع کردم به لرزیدن 

دوباره یه عطسه زدم که ستون های خونه هم لرزید ... ای پندار قاطر ... یه بلایی سرت بیارم که مرغان هوا به حالت اشک بریزن ... در حالی که هن هن می کردم و فین فینم بلند شده بود رفتم موبایلمو از سر تلویزیون برداشتم ... داشتم توی لیست شماره هام دنبال مهدیس می گشتم که آریانا حاظر و آماده از اتاق اومد بیرون ... با طلبکاری گفتم: 

- اوقور به خیر خانوم ... کجا به سلامتی؟ 

آریانا- برای بیرون رفتن هم باید از تو اجازه بگیرم 

با پررویی گفتم: 

من- پ نه پ ... بابات تو رو سپرده دست من ... 

آریانا در حالی که دستی در هوا تکان می داد و به طرف در می رفت گفت: 

آریانا- خفه بابا ... 

من- نمی دونستم؟ 

آریانا- چی رو؟ 

من- که عصمت خانومو و عفت خانومودر کلام از دست دادی 

آریانا- حالا بدون 

من- اره فهمیدم ... فقط قرار داری؟ 

داشت کفشش رو می پوشید: 

آریانا- آره چه طور مگه؟ 

من- گفتم زیاد آقا غلام رومنتظر نذاری ... آخه خوب نیست آدم دوست پسر شو زیاد منتظر بذاره یکی از لنگه کفشا رو از جلوی در پرت کرد که منم الفرار ... یه فحش هم نثارم کرد ... منم که ماشاالله بزنم به تخته روم سنگ پا قزوینه جوابش رو دادم: 

آریانا- اشغال ... خفه می شی یا نه؟ 

من- کثافت ... رم کردی باز ... بری دیگه برنگردی 

آریانا- زبونت رو مار بزنه 

من- مال تو رو رتیل بزنه ... حالا هم زودتر گم شو 

درو کوبید به هم و رفت ... یه لبخند خبیثانه زدم ... می دونستم وقتی می خواد بره بیرون اعصاب نداره ... کارت عالی بود تران خانوم ... حالا برو یه زنگ بزن به مهدیس اعصاب اونم به هم بریز ... اسم منو باید می ذاشتن عزراییل اعصاب ... بعضی وقتا دوس دارم کرم بریزم ... بعضی وقتا اعصاب ندارم و سگ می شم ... بعضی وقتا مثل مورچه بی آزارم ... بعضی وقتا مثل گرگ می شم ... بعضی وقتا مهربونم ... گاهی اوقات هم عصمت کلامم رو قورت می دم ... به خاطر هورمونای زنانه اس ... رفتم و نشستم کنار بخاری و شماره مهدیس رو گرفتم ... سه تا بوق خورد ... یه شلغم برداشتم وبا هزار تا ادا یه گاز زدم ... اه مزه زهر مار می داد ... بوق هفتم جواب داد: 

مهدیس- الو 

من- چطوری خره؟ 

مهدیس - کوفت ... هزار بار بهت گفتم عین آدم حرف بزن ... به جا سلامته ... باز چه مادر مرده ای رو اعصابت راه رفته که داری کرم میریزی 

من- پندار مادر مرده ... بی شعور کثافت یه سرما داده خوردم که تا عمر دارم یادم نمیره 

مهدیس - حقته ... حد اقل این پندار حق منو می گیره 

من- فکر کردی همینجوری می ذارم ول بچرخه ... فردا پاشو می شکنم 

مهدیس- از فین فینت معلومه بد جور سرما خوردی 

من- اخ دس رو دلم نذار ... حالا ولش کن ... چه خبر از خودت ... کدوم گوری بودی که تلفن این قدر زنگ خورد؟ 

مهدیس - دشوری ... 

من- اونو که می دونم بگو با کی بودی؟ 

صدای جیغ مهدیس گوشم رو کر کرد: 

مهدیس- ترانه باز بی تربیت شدی ... احمق دو روز ولت کردم ... ببین چه بلایی سر خودت آوردی ... کثافت چرا می ری تو فاز منفی هیجده 

من- پس تو دشوری منفی هیجده انجام می دادی؟ 

مهدیس باز جیغ زد: 

مهدیس- بسه... .درس حرف بزن و الا قطع می کنم ... 

من- باشه مهی جون ... سپهر چی کار می کنه؟ خوش میگذره؟ 

مهدیس- نمی دونی با کی هم اتاق شدم ... سارا ... اون لوسه ... چندش دیگه داره حالمو به هم می زنه ... سپهر هم کاری نمیکنه ... فقط یه خورده حرصم رو درمیاره 

من- بذار برگردید ... یه استقبالی ازش بکنم 

مهدیس- مرسی که حالشو می گیری

من- چی می گی تو ... باید دست و پاشو ببوسم که انتقام منو از تو می گیره 

مهدیس- ترانه

من- خداحافظ 

مهدیس- من برمیگردم دیگه ... اونوقت حال تو یکی رو می گیرم 

من- می بینمت ... بای 

مهدیس- بای

بلند شدم و دوباره بخور دادم .

***

مهدیس 

یه هفته بود که کارمون شده بود ... تمرین و تمرین ... من به والیبال عشق می ورزیدم ... امروز آخرین محلت بود ... یعنی فردا بازی داشتیم ... شلوارک قرمز و بالانافی مشکیم رو پوشیده بودم ... حسابی عرق کردم بودم ... موهای لختم رو بالای سرم دم اسبی بسته بودن ... توی زمین نشستم ... بچه ها رفته بودن دوش بگیرن ... رفتم دستشویی ... آبی به صورتم زدم ... از صورتم بخار بلند می شد ... وقتی برگشتم گوشیم که روی سکو گذاشته بودمش داشت زنگ می خورد ... ترانه بود ... دلم براش تنگ شده بود ... جواب دادم: 

من- الو 

رفتم و چهار زانو نشستم گوشه ی زمین ... جواب داد: 

ترانه- چطوری خره؟ 

هزار بار بهش گفتم اینجوری با من حرف نزنه: 

من- کوفت هزار بار بهت گفتم عین آدم حرف بزن ... به جا سلامته ... باز چه مادر مرده ای رو اعصابت راه رفته که کرم میریزی 

ترانه- پندار مادر مرده ... بی شعور کثافت یه سرما داده خوردم که تا عمر دارم یادم نمیره 

کلی سر به سرم گذاشت ... اصلا این دختر باید اعصاب و روان منو به هم بریزه ... باهاش خداحافظی کردم و زیر لب گفتم: 

من- دیونه 

یه صدایی شنیدم: 

- بچه ها کسی نیس ... دخترا رفتن دوش بگیرن بیایید 

یعنی چی؟ یعنی الان پسرا میان ... چی کار کنم ... کجا قایم شم ... اولین نفر سپهر اومد تو ... یه جیغ مافوق بنفش زدم ... تا منو دید زود پرید بیرون و داد زد: 

سپهر- هنوز چند نفر هستن نیایید 

بعدش زد به در و گفت: 

سپهر- خانوما سکانس شما تمومه لطفا بفرمایید 

منظورش این بود که من زود تر جیم شم ... زودی رفتم سمت رختکن و یه دوش گرفتم ... شقایش منتظرم موند ... با هم رفتیم سمت هتل ... تصمیم گرفتم بعد از بازی فردا با بچه ها یه سر بریم لب ساحل ... در واقع می گفتن یه ساحل خیلی قشنگ اطراف بوشهر هس ... کلی استرس داشتم ... حتی برای شام هم نتونستم برم پایین ... فردا اول صبح پسرا مسابقه داشتن ... دو ساعت بعد از اونا مسابقه ی ما بود ... زود رفتم تو رخت خواب تا بخوابم ... ولی خوابم نبرد ... تا نزدیکی های اذون بیدار بودم ... اون موقع بلند شدم تا یادی از خدا بکنم ... نماز های من بگیر نگیر داشت ... هر وقت کارم گیر می کرد یاد خدا می افتادم ... آریانا اهل نماز نبود ... ولی ترانه بی کم و کاست همه ی نماز هاشو می خوند ... منم خیلی دلم می خواست اونجوری باشم ولی اراده ام نمی کشید ... زود آماده شدم ... صدای اذون میومد ... احتمالا مسجد همین نزدیکی هاست ... از هتل بیرون اومدم ... از چند نفر سوال کردم ... درست حدس زده بودم ... مسجد همین نزدیکی ها بود ... رفتم طرف در خانوما ... وقتی نشستم ... اشکام سرازیر شد ...التماس می کردم: 

من- خدایا می دونم حق ندارم ازت چیزی بخوام ... ولی فقط تویی که میتونی بهم ارامش بدی ... اره من بنده ی خطا کاریم ... رومو زمین ننداز خدا ... کمکم کن توی بازی موفق بشم ... 

اونقدر گفتم که دیگه نای حرف زدن نداشتم ... اومدم بیرون ... سرم پایین بود و ذکری که مامانم بهم یاد داده بود رو آروم زیر لب می خوندم که یه دفعه محکم با یه چیزی برخورد کردم و خوردم زمین ... و صدای یه نفر رو شنیدم: 

- ببخشید خانوم ... چیزیتون شده ... خانوم؟ با شمام ... 

سرم رو برگردوندم تا بفهمم این صدای آشنا مال کیه؟ و با دیدن سپهر تعجب کردم: 

سپهر- تو این وقت شب اینجا چی کار می کنی؟ 

من- تو خودت اینجا چی کار می کنی؟ 

سپهر- خوب ... خوب ... من اومدم نماز بخونم 

من- بهت نمی خوره پسر نماز خونی باشی 

دستش رو برد پشت سرش و الکی خاروند: 

سپهر- اا ... توام فهمیدی؟ یعنی اینقدر ضایعم

از حرکتش خندم گرفت ... چه زود خودش رو لو می داد ... بلند شدم و خودم رو تکوندم: 

من- تو ضایع نیستی ولی بچه پولدارا هیچ کدوم نماز خون نیستن 

سپهر- ولی پندار تا یه زمانی خیلی پایبند نماز بود تا وقتی که ... 

منتظر بقیش بودم ولی چیزی نگفت پس گفتم: 

من- تا وقتی که؟ 

سپهر- هیچی ولش کن ... نترسیدی این وقت شب تنها اومدی بیرون؟ 

با هم راه افتادیم طرف هتل: 

من- نه چرا باید بترسم؟ میبینی که زیادم خلوت نیست ... همه برای نماز اومدن 

سپهر- به هر حال نباید توی شهر غریب چنین کاری کنی! 

من- تو بابای منی؟ 

سپهر- نه بابات نیستم ولی به عنوان یه دوست بهت توصیه کردم این کار رو نکنی .

چه زود گرفت چه منظوری دارم ... می خواستم ضایع اش کنم ولی ضایع شدم ... از اینجا فهمیدم که خیلی باهوش و تیزه ... تا هتل حرفی نزدیم ... وقتی رسیدیم با هم سوار آسانسور شدیم ... انگار با خودش کلنجار می رفت یه چیزی بگه ... آخرش هم گفت: 

سپهر- هر وقت خواستی شب یا هر وقت دیگه ای بری بیرون اگه به وجود یه نفر احتیاج داشتی می تونی به من بگی

تو دلم عروسی بود ... به قول تران ذوق مرگ و اینا رو گذاشته بودم کنار کارخونه ی قند توی دلم آب کردن ... آروم گفتم: 

من- مرسی 

و صدای آسانسور در آمد: 

- طبقه ی چهارم ... 

***

سپهر 

رفت بیرون ... چون آسانسور رسیده بود ... یه خداحافظی زیر لبی کرد ... منم زیر لبی جوابش رو دادم ... نمی دونم چرا اون حرف مسخره رو بهش زدم ... ولی اینو می دونم که نمی تونم تحمل کنم بلایی سرش بیاد ... و بازم چراش رو نمی دونم ... حتی فکر این که نباشه هم عصابمرو به هم میریخت ... دستی توی موهام کشیدم ... کلافه بودم ... از دست خودم ... که چرا اونحرف رو بهش زدم ... دوباره صدای زن لوس توی آسانسور در اومد: 

- طبقه ی هفتم 

زدم بیرون ... رفتم توی اتاق ... فکر کردم محمد خوابیده ... برق رو زدم ... همونطور که پشت من دراز کشیده بود پرسید: 

محمد- کجا بودی؟ 

یه خورده جا خوردم ... برگشتم و گفتم: 

من- برادر من یا خودت رو نزن به خواب یا یه دفعه شروع نکن به حرف زدن ... زهرم آب شد 

محمد خندید و من گفتم: 

من- رو آب بخندی ... رفته بودم مسجد 

تعجب کرد: 

محمد- تو نماز هم می خونی؟ 

من- نه ... ولی گفتم شاید خدا صدام رو بشنوه 

من رفته بودم تا از خدا بخوام این حسی که ته دلم به مهدیس دارم و از دلم بکنه بندازه دور ... رفتم و دراز کشیدم روی تختم ... محمد پرسید: 

محمد- تو استرس نداری؟ 

من- نه ... 

محمد- مگه نرفته بودی مسجد دعا کنی برای بازی فردا؟ 

من- نه ... 

محمد- پس واسه چی رفته بودی؟ 

جوابی ندادم که گفت: 

محمد- خوب بگو خصوصیه داداشم 

بازم جوابی ندادم و خوابیدم ... 

***

سرویس با ما بود ... همش ده دقیقه از بازی مونده بود ... امینمربیمونبرامون در خواست استراحت کرده بود ... بچه ها رو جمع کردم ... رو بهشون گفتم: 

من- بچه ها حواستون رو جمع کنید ... اختلافمون خیلی کمه نذارید ببازیم ... سرویس الان با محمده ... تا میتونید سعی کنید آبشار بزنید ... ما می بریم مگه نه؟ 

دستم رو آورده بودم جلو ... همه دستشون رو گذاشتن روی دستم و گفتن: 

- اره 

رفتیم و سر جاهامون قرار گرفتیم ... با تیم اصفهان مسابقه داشتیم ... دو تا از دوستام که با هم برای مسابقات کشوری می رفتیم اونجا بودن ... اینم باعث شده بود قدرت تیم اونا با ما برابری کنه ... بازی من بهتر از اون دو تا بود ولی اونا دو تا خیلی قشنگ و هماهنگ کار می کردن ... محمد سرویس رو زد ... جوابش دادن ... سهراب زد زیرش ... بلند شدم روش و یه آبشار زدم ... ایول یکی برای ما ... الان با هم مساوی بودیم ... دوباره محمد سرویس زد ... باز جوابش دادن ... رفت طرف سهیل ... پرتش کرد طرف من ... نقطه ضعفشون اومده بود دستم ... باز بلند شدم روی توپ و یه آبشار زدم ... دو سرویس دیگه به همین منوال گذشت و سوت پایان زده شد ... ما بردیم ... ایول می دونستم ... 

همگی خوش حال بودیم با بچه های تیم مقابل دست دادیم ... خیلی به اخلاق ورزشی اعتقاد داشتم ... 

حوله ام رو برداشتم و انداختم رو شونه ام ... رفتم طرف رختکن ... پسرا از کول هم بالا می رفتن و خوشحالی می کردن ... از سر و صورتم عرق می چکید ... رفتم داخل حمام ... دوش آب سرد رو باز کردم ... با این که تقریبا آخرای پاییز بود ولی هوای بوشهر خیلی گرم بود ... یکی ساعت طول کشید تا کارمون تموم بشه ... از باشگاه اومدیم بیرون ... ساعت دوازده بود و دخترا دو ساعت دیگه بازی داشتن ... دیدمشون که برای تمرین میومدن سمت باشگاه ... وقتی می خواستیم از کنارشون رد شیم در گوش مهدیس گفتم: 

من- ما بردیم ... مطمئنا شما می بازید ... گروهی که تو سرگروهش باشی سرنوشتی جز باختن نداره 

قرمز شده بود ... قصدم همین بود ... هر چی غرور مهدیس رو هدف بگیرم حریص تر میشه ... اینو تجربه کرده بود ... لبخندی زدم و مطمئن بودم که نتیجه ی حرفم بردشون میشه 

***

مهدیس

اخ خدا جون صبر عطا کن ... از دستام عرق میچکید ... خیلی استرس روم بود ... قبل از این که بریم داخل زمین دوباره از خدا کمک خواستم ... اول من وارد زمین شدم و بچه ها به دنبالم ... تماشاچیا تشویقمون کردن ... شنیده بودم تیم اصفهان خوب بازی می کنه ... یه خورده خودمون رو گرم کردیم ... بازیکن های تیم مقابل اومدن توی زمین ... ا این که رهاست ... دختره ی چندش از خود راضی ... یه زمان تو دبیرستان با تیمشون مسابقه دادیم ... یه دعوای حسابی باهاش کردم ... اخه همش زور می گفت ... دیدم داره میاد طرفم ... می خواستم جیم شم که دیدم هیچ راهی نیست باید بهش سلام کنم: 

رها- سلام مهدیس خانوم ... میبینم تو هم اینجایی! 

من- به کوری چشم خیلی ها بله 

اومد جوابم رو بده که داور شوت آغاز مسابقه رو زد ... شیر یا خط انداخت ... سرویس اول با اونا بود ... جلوی تور وایسادم ... تاسرویس رو زد یه آبشار زدم ... از اون آبشار هایی که بی برو برگرد هیچ کس جوابش رو نمی ده ... ایول ... ایندفعه با ما بود ... سارا سرویس رو زد ... نصف وقتمون رفته بود و همچنان ما پیشتاز بودیم ... زبده در خواست استراحت کرد ... ما هم از خدا خواسته رفتیم لم دادیم روی صندلی ها ... اخ مامان تمام بدنم خیسه ... آب و برداشتم و یه نفس دادم بالا ... زبده داشت برای بچه ها توضیح می داد که باید همینجوری ادامه بدن تا ببریم ... داور شوت آغاز دوباره ی بازی رو زد ... دوباره ما پیشتاز بودیم و این روال تا آخر بازی ادامه داشت ... بیشتر شوت ها رو من آبشاری می زدم و اونا نمی تونستن بگیرن ... وقتی سوت آخر بازی رو زدن خیلی خوش حال شدم که جلوی سپهر کم نمیارم ... رفتم تا یه دوش بگیرم ... خیلی خسته بودم ... نفهمیدم چه جوری تا هتل رفتیم ولی فهمیدم تا رسیدم به اتاقم مثل جنازه افتادم ... 

***

سارا- مهی می خواییم بریم بیدار نمیشی؟ 

من- سارا تو رو ارواح خاک مامانبزرگت بذار بخوابم 

سارا- بابا می خواییم بریم یه ساحل خیلی قشنگ که اطراف بوشهر پیدا کردن 

با نق نق بلند شدم ... خیلی خوابم میومد فقط یک ساعت خوابیده بودم و ساعت پنج بود ... زودی آماده شدم ... یه مانتوی نازک سفید با شلوار و شال مشکی نخی ... یه کفش جلو باز مشکی هم پوشیدم با عینک آفتابیم ... چند تا تاکسی خبر کرده بودن ... من که اصلا حواسم نبود راه رو چه طور رفتیم فقط فهمیدم یک ساعت طول کشید ... وقتی هم که پیاده شدم یه آبی بی همتا جلوم دیدم ... خیلی قشنگه ... ساحلش آنچنان شلوغ نبود ... شاید فقط هشت نفر اونجا بودن ... من عاشق دریا بودم ... رو به شقایق گفتم: 

من- میایی شنا کنیم؟ 

شقایق- نه من از اب وحشت دارم 

من- خاک تو سر ترسوت نکنم 

پریدم توی آب و شروع کردم به شنا کردن ... خیلی جلو رفتم ... به پشت هم نگا نمی کردم ... وقتی برگشتم ماکان رو دیدم که داره میاد طرفتم ... این عوضی اینجا چی کار میکنه؟ اومد و کنارم وایساد ... با لحن طلبکاری گفتم: 

من- چیزی می خواستید؟ 

ماکا- نه اومدم دنبال تو ... 

من- آقای نظری چندین بار بهتون گفتم که دنبال من نباشید من هیچ وقت از شما خوشم نیومده ... شنا کرد و اومد طرفم: 

ماکان- من اهمیتی به سلیقه ی تو نمیدم مهم منم 

داشتم ازش میترسیدم ... یه جوری حرف می زد ... شنا کردم عقب و گفتم: 

من- من هم اهمیتی به بود و نبود شما نمی دم آقا 

با یه حرکت سریع شنا کرد و اومد کمرم رو با دستش گرفت و منو چسبوند به خودش ... دست و پا می زدم که ولم کنه ... ولی خیلی قوی بود ... پاهاش رو توی آب تکون می داد و من و خودش رو نگه داشته بود ... داد زدم: 

من- ولم کن آشغال عوضی 

ماکان - عصبانی که می شی خوشگل تر میشی 

لباش رو آورد نزدیک تر منم هر چی تقلا می کردم ولم نمی کرد ... سه سانتی متری لبام بود که صدای سپهر از پشت شونه های پهنش به گوش رسید: 

سپهر- چی کار میکنه حرومزاده ی آشغال؟ 

و یه مشت نثار صورتش کرد ... وسط دریا همدیگه رو می زدن ...می ترسیدم غرق بشن ... البته فقط از غرق شدن سپهر می ترسیدم ... مشت هاشون توی آب زده می شد منم داد و بیداد می کردم: 

من- تو رو خدا آقای آریانژاد ... ولش کنین بابا ... یه کاری کرد 

سپهر چون درشت تر و قد بلند تر از ماکان بود بیشتر میزد ... آخرش شنا کردم و بازوش رو گرفتم و گفتم: 

من- بسه سپهر ولش کن 

نمی دونم کی اینقدر باهاش صمیمی شدم که به اسم صداش می زنم ... ولی می دونم همین کارم باعث شد ولش کنه ... گوشه ی لب ماکان پاره شده بود ... لب چشمش هم کبود شده بود ... سپهر داد زد: 

سپهر- اگه فقط یک بار دیگه ... فقط یک بار دیگه دور و بر مهدیس ببینمت آتیشت می زنم 

خون گوشه ی لبش رو با پشت دست پاک کرد و در حالی که عقب عقب شنا می کرد و دستش رو به نشانه ی تهدید گرفته بود طرف سپهر گفت: 

ماکان- یکی طلبت سپهر خان ... 

و شنا کرد و رفت ... موهای خوش حالت و مشکی سپهر خیس شده بود ... دستش رو کشید توی مو هاش ... دلم براش ضعف رفت ... به خاطر این که منو از دست اون اشغال نجات داده بود بیشتر از همیشه دوستش داشتم ... کلافه دست می کشید توی مو هاش ... با یه حرکت ناگهانی برگشت و خوابوند توی گوشم ... تو شک بودم ... چرا چنین کاری کرد ... سوزش اشک رو روی گونه هام حس کردم ... دادش بلند شد: 

سپهر- مگه من بهت نگفتم هر وقت به کسی نیاز داشتی به من بگو من همه جوره نوکرتم ... اخه لامصب تنهایی اومدی اینجا که چی ... تو خشگلی ... خیلی ها روت نظر دارن ... باید مواظب خودت باشی ... اگه دیر می رسیدم چی ... اگه اون اشغال ... 

بقیه حرفش رو نزد ... فقط اشک می ریختم و یکی از دست هام رو گذاشته بودم رو گونه هام ... از مو هام آب می چکید ... روسری خیسم افتاده بود روی شونه هام ... برگشت و با دیدن اشک هام ماتش برد 

***

سپهر 

نمی دونم چرا بهش سیلی زدم ... نمی دونم چرا دارم آتیش می گیرم ... نمی دونم چرا با دیدن اون صحنه دوست داشتم گردن اون عوضی رو خورد کنم ... فقط می دونم اینا عین قبلیا نقشه نیس ... حس هام همه واقعیه ... اره دارم اعتراف می کنم که نقش بازی نکردم ... همش واقعی بود ... اگه مهدیس جلوم رو نگرفته بود قطعا تا فرداصبح می زدمش ... نمی دونم چطور تونستم سرش داد بزنم ... اما می دونم با دیدن اشکاش قلبم تیر کشید ... رفتم جلو و گفتم: 

من- م ... من ... من ... معذرت می خوام 

پشتش رو کرد به من ... زیاد تو این چیزا تخصص ندارم ولی فکر کنم قهر کره و من الان باید منت بکشم ...رفتم جلو تر و گفتم: 

من- غلط کردم ... معذرت می خوام ... ببخشید 

سرش رو برگردوند طرفم ... چشمای خوشگلش پر اشک بود ... دسش رو از توی آب گرفتم ... پاهام خسته شده بود از بس شنا کردم ... گفتم: 

من- دختر خوبی باش و معذرت خواهیم رو قبول کن ... حالا هم بیا برگردیم الان خورشید غروب میکنه .

دستش رو کشید بیرون ... برگشتم و گفتم: 

من- چی شده؟ نکنه می خوایی اینجا بمونی؟ 

مهدیس- تو برو من خودم میام 

من- خیلی سرتقی ... گفتم که هر وقت بهم نیاز داشته باشی کنارتم و تنهات نمی ذارم ... حالا هم لجبازی نکن بیا بریم 

مهدیس - به یه شرط معذرت خواهیت رو قبول می کنم 

من- چه شرطی؟ 

مهدیس- که بمونی پیشم تا غروب خورشید رو از اینجا ببینم 

من- فکر کردم چه چیز مشکلی می خوایی ... قبوله 

با این که خیس شده بودم و پاهام خسته شده بود ولی به خاطر مهدیس وایسادم ... خورشید در رنگ های نارنجی و قرمز آسمان کم کم محو می شد ... مهدیس آروم گفت: 

مهدیس- می دونستی من عاشق دریام ... همه چیزش بهم آرامش میده 

نگاهش کردم ... انگار اونم توی غروب خورشید گم شده بود ... بالاخره خورشید پایین رفت ... آسمون کم کم تیره می شد ... دستش رو گرفتم و گفتم: 

من- حالا دیگه بریم ... 

با هم شنا کردیم تا رسیدیم لب ساحل هوا کاملا تاریک شده بود ... زود تر از اون اومدم بیرون ... چرا هیچ کس نیس ... یعنی همه رفتن؟ مهدیس اومد بیرون ... برگشتم ... این چرا مانتوش اینطوریه؟ مانتوی نخیش خیس شده بود و چسبیده بود به بدنش ... در واقع می شد گفت لخته چون انگاری چیزی تنش نبود و اندام قشنگش رو به نمایش گذاشته بود انگار فقط مایو بود تنش ... خجالت کشیدم نگاش کنم ... اونم یه نگا به خودش انداخت و با دیدن خودش سرخ شد و سرش رو انداخت پایین ... با خجالت گفت: 

مهدیس- پس بقیه رفتن؟ 

من- ظاهرا اینطوریه 

مهدیس- یعنی نفهمیدن ما نیستیم 

من- نمی دونم 

تو جیبام دنبال موبایلم گشتم که یادم افتاد موقعی که دیدم ماکان داره دنبال مهدیس می ره سپردمش به محمد و رفتم دنبالش ... روم نمیشد به مهدیس نگا کنم ... دوس نداشتم فکر کنه مرد هیزیم ... همونطور که سرم پایین بود پرسیدم: 

من- کیف با خودت نیاوردی؟ 

یه خورده فکر کرد و بعدش با عجله به سمت صخره ای رفت ... یه کیف مشکی از پشتش بیرون آورد: 

من- میشه موبایلتو بدی؟ 

دستش رو کرد توی کیفش ... کم مونده بود سرم بخوره به شن های ساحل ... آرتروز گردن نگیرم خیلیه ... نمیگم خیلی هم خوب بودم ولی دوس نداشتم مهدیس در موردم فکرای بد بکنه ... یه خورده دیگه گشت و بعدش گفت: 

مهدیس- ای واییی؟ جا مونده هتل 

شب سده بود و سوز میومد ... مهدیس داشت می لرزید ... رفتم به طرف جاده ... پرسید: 

مهدیس- کجا میری؟ 

من- میریم که برسیم به شهر ... فکر کنم نیم ساعت پیاده تا اونجا راه باشه 

مهدیس- یعنی باید از جاده بریم؟ 

من- آره دیگه چاره ای نداریم 

مهدیس- اگه گرگ یا سگ توی جاده باشه چی؟ 

من- من هواتو دارم تو فقط پشت سر من بیا 

باید از یه جاده ی خاکی می گذشتیم تا به یه شهر کوچیک برسیم ... مهدیس خیلی ازم خجالت می کشید ... اگه می شد بلوز خیسم رو در می آوردم میدادم بهش ... حیف که یه زیر پوش هم زیرش نداشتم ... از کجا می دونستم تو یه همچین مخمصه ای گیر می کنیم؟ پشت سرم میومد ... منم برنمیگشتم عقب ... صدای زوزه ی سگ میومد و من مطمئن بودم که ترسیده ... یهو یه نور از اول جاده پیده شد ... یه ماشین بود ... رفتم جلوشو دست تکون دادم ... وایساد ... دو تا جون بودن ... اون که بغل راننده بود شیشه رو داد پایین ... منم رفتم و دستم رو تکیه دادم به پنجره: 

من- ببخشید آقایون من و خانومم گوشی هامون رو تو هتل جا گذاشتیم اگه میشه لطف کنید ما رو تا شهر برسونید

همون پسره که شیشه اش رو داده بود پایین یه نگاه به مهدیس که پشت سرم بود کرد ... دوست داشتم گردنش رو خورد کنم ... مهدیس پشتم قایم شد ... منم جلوش وایسادم ... رانندهه جواب داد: 

- بله بفرمایید بالا

مهدیس اول سوار شد و پشت راننده نشست ... منم نشستم کنارش ... یه خورده که رفتیم فهمیدم پسره داره از آیینه مهدیس رو میخوره ... اگه کارمون بهشون گیر نکرده بود هر دوتاشون رو میکشتم ... رو به مهدیس گفتم: 

من- جاتو با من عوض کن خانومم؟ 

با دو تا چشم توپی نگام کرد ... یه چشم غره بهش رفتم که فهمید نباید ضایع بازی در بیاره ... آروم از جلوم رفت و نشست اونور ... منم نشستم جاش و یه چشم غره به پسره رفتم که حساب کار دستش اومد ... وقتی رسیدیم شهر یه تشکر زیر لبی کردم ... شهر تقریبا خلوت بود ... مسافر خونه ای دیدم ... از مهدیس پرسیدم: 

من- پول همراهت هس 

مهدیس- اره فکر کنم دویست تومن داشته باشم 

من- خوبه 

و به سمت مسافر خونه رفتم ...اون بیچاره هم که پشت من قایم شده بود تا کسی نبینتش ... لباسش هنوز خیس بود ... وارد مسافرخونه شدیم ... یه مرد معتاد اونجارو اداره می کرد ... یه نگاه بدی به مهدیس انداخت ... یه اخم کردم ... رفتم و با جدیت پرسیدم: 

من- آقا ببخشید من و خانومم یه اتاق می خواستیم 

معلوم بود تازه کشیده بود ... حرف هاش رو کشدار ادا می کرد: 

- شناشنامه دارید؟ 

من- متاسفانه توی هتل بوشهر جا گذاشتیم 

- متاشفم نمی تونم ... مشئولیت داره

من- دو برابر حساب می کنیم 

شل شد ... اسم پول که میومد وسط حاظر بود هر کاری بکنه ... اجاره یه اتاق شبی سی تومن بود ... ما هفتاد تومن دادیم ... با مهدیس رفتیم تو یه اتاق ... جرعت نکردم براش اتاق جدا بگیرم ...به مرده اعتباری نبود ... حتی نمیتونستم یه لحظه تنهاش بذارم ... تا رسیدیم تو اتاق شروع کردم به فحش دادن: 

من- مردک مفنگی ... بی شعور کثیف ... 

تا خواستم دوباره فحش بدم ... مهدیس که پشتش به من بود گفت: 

مهدیس- بسه بابا ولش کن 

مهدیس بیچاره خیلی خجالت می کشید ... باید براش لباس می گرفتم وگرنه تا صبح سرما می خورد ... بلند شدم و گفتم: 

من- پولاتو بده 

مهدیس- برای چی؟ 

من- تو کاریت نباشه بده 

پولاش رو گرفت طرفم ... پول رو گرفتم ... خیلی نگرانش بودم ... نمیتونستم تنهاش بذارم ... اگه پول همرام بود قطعا می بردمش بهترین هتل شهر ... وضع مالیمون توپ بود ... بابام خیلی لی لی به لا لام میذاشت ... اخه ته تغاری بودم ... تا حالا بیستا ماشین مدل بالا عوض کردم ... همه هم صد ملیون به بالا ... سختم بود ازمهدیس پول بگیرم ... از یه طرف هم وقتی به باباش فکر می کردم ازش متنفر میشدم ... ولی الان وقته کینه ورزی نبود: 

من- مهدیس خوب گوش کن چی می گم ... این کلید رو میگیری درو قفل میکنی ... به هیچ وجه هم بازش نمی کنی ... مگه اینکه خودم باشم 

مهدیس- باشه 

من- خوب فهمیدی؟ 

مهدیس- آره فهمیدم 

من- پس من نگران نباشم دیگه

مهدیس- می خوایی کجا بری؟ 

من- جایی کار دارم زود برمیگردم.

و اومدم بیرون و منتظر شدم تا در را قفل کند ... وقتی مطمئن شدم در قفل شده اومدم بیرون ... مرده معتاده چرت می زد ... به طرف یه فروشگاه رفتم .

***

مهدیس 

اخیش که رفت ... دیگه داشتم از خجالت اب می شدم ... دراز کشیدم روی تخت ... وقتی با سپهر حرف میزدم احساس می کردم از سر تا پام میلرزه ... وقتی بهش فکر میکردم یه لبخند میومد گوشه ی لبم ... یه جورایی یه حسی بهش داشتم ... چشماش جادوم می کرد .

داشتم با خودم فکر می کردم که در اتاق زده شد ... با خوشحالی دویدم طرفش که یادم افتاد سپهر گفت حواسم باشه فقط درو رو خودش باز کنم ... داد زدم: 

من- کیه؟ سپهر تویی؟ 

صدای اون مرد مفنگیه در اومد: 

- منم عژیژم ... درو باژ کن 

خدا رو شکر که باز نکردم ... یه خورده ترسیدم ... البته از یه خورده بیشتر ... خیلی ترسیدم ... نشستم رو تخت و جواب ندادم ... اون هی حرف میزد و دسگیره رو بالا و پایین میکرد منم هر لحظه ترسم بیشتر می شد ... چند لحظه صداش قطع شد ... دوباره در زده شد با صدای لرزون گفتم: 

من- آقا تو رو خدا برو ... من شوهر دارم 

سپهر- منم مهدیس ... بار کن 

انگار دنیا رو بهم دادن ... با تمام سرعت رفتم طرف در حتی خجالت رو هم گذاشتم کنار ... در و که باز کردم سپهر با دو تا پلاستیک اومد تو و گفت: 

سپهر- چی شده؟ 

من- هیچی 

سپهر- پس اون حرف ها چی بود می زدی؟ 

جوابی ندادم ... دوباره گفت: 

سپهر- بگو چی شده؟ 

من- می گم ولی قول بده کاری نکنی 

سپهر- حالا تو بگو 

من- قول دادیا

سپهر- باشه تو بگو 

من- اون مرد معتاده اومده بود اینجا ... همش در میزد و حرف های چرت میزد ... منم از ترسم یه گوشه نشسته بودم 

سپهر اخم هاشو کرد تو هم و گفت: 

سپهر- ای بی پدر ومادر 

و به طرف در رفت که بازو های مردونه اش رو گرفتم و گفتم: 

من- تو قول دادی ... یادت نره 

با عصبانیت دست کشید تو موهاشو و چند ثانیه دستش رو تو مو هاش نگه داشت ... یه نفس عمیق کشید و به طرف پلاستیک ها رفت و یکیش رو گرفت طرفم: 

سپهر- گفتم تا صبح سرما می خوری ... 

توشو نگا کردم ... یه مانتوی قهوه ای بود ... سلیقه اش خیلی خوب بود ... گفتم: 

من- میری بیرون تا بپوشمش 

سپهر با حالت مسخره ای گفت: 

سپهر- من که دیگه دیدمت چه فرقی میکنه؟ 

دوست داشتم زمین دهن باز کنه و منو درسته قورت بده ... با این حال سریع رفت بیرون ... منم تند مانتوم رو عوض کردم ... در زد و گفت: 

سپهر- می تونم بیام تو؟ 

من- آره 

تا چشمش به من افتاد یه نگاه تحسین برانگیز بهم انداخت ... و رفت طرف تخت دو نفره ... یه خمیازه کشیدم ... خندید و گفت: 

سپهر- خوابت میاد کوچولو؟ 

سرمو تکون دادمو و دماغم رو خاروندم ... یه قهقه زد و گفت: 

سپهر- بیا بخواب 

پتو رو زدم کنار و خوابیدم ... پرسیدم: 

من- سپهر؟ 

سپهر- هوم؟ 

من- به بچه ها خبر دادی؟ 

سپهر- آره از باجه یه زنگ بهشون زدم ... گفتم تو داشتی غرق می شدی که من نجاتت دادم ... تا رسیدیم به ساحل اونا رفته بودن الانم رفتیم یه مسافر خونه 

من- اها ... نپرسیدی چرا ما رو جا گذاشتن؟ .

سپهر- چرا اتفاقا ... گفت ماکان گفته ما زود تر رفتیم 

من- تو چی جواب دادی؟ 

سپهر- گفتم حتما اشتباه کرده 

من- سپهر ازت ممنونم

سپهر- برای چی؟ 

من- خیلی هوامو داشتی 

یه لبخند زد و گفت: 

سپهر- فکرشم نکن 

پلکام داشت سنگین می شد ... جالب اینجا بود که اصلا از سپهر نمی ترسیدم ... من با اون تو یه اتاق ... تنها ... هر دختر دیگه ای بود می ترسید ... ولی من به سپهر اطمینان داشتم .

***

چقدر هوا گرمه ... چشمام رو آروم باز کردم ... ای وای خاک دو عالم بر فرق سرم ... این چه وضعیه ... خوابیده بودم روی سینه ی ستبر سپهر ... و با نفس هاش بالا و پایین می شدم ... خواستم آروم بلند شم که بدتر افتادم روش ... چشماش باز شد ... یا پیغمبر ... به چشماش نگا کردم ... توی چشماش گم شده بودم که به خودم اومدم و زود از روش بلند شدم ... با شرمندگی گفتم: 

من- ببخشید من یه خورده بد خوابم 

لبخندی زد و گفت: 

من- اشکالی نداره 

اومدم از در برم بیرون که گفت: 

سپهر- کجا؟ 

و از رخت خواب اومد پایین ... لباسش رو عوض کرده بود ... گفتم: 

من- با اجازه ی شما برم توالت 

سپهر- وایسا باهات بیام 

با هم از اتاق اومدیم بیرون ... اینجا پر مرد های الاف ... رفتم توی دستشویی ... سپهر هم چسبید به در ... یکی نیس بهش بگه اینجا کثیفه ... زود اومدم بیرون ... منو تا دم اتاق اسکورت کرد و خودش رفت تا به یه تاکسی زنگ بزنه ... 

***

ترانه

یه کلاس رو از دست داده بودم ... این یکی رو دیگه نمی شد نرم ... لباس هام رو پوشیدم و زنگ زدم به آژانس ... یه عالمه دستمال کاغذی چپوندم تو کیفم و با بوق های ممتد تاکسی رفتم پایین و سوار شدم ... خوشبختانه پیرمرد بود ... خداتومن هم پول چاپید ازم ... رفتم داخل آموزشگاه ... کیارش کلافه دم در کلاس بود ... کت اسپرت یشمی با شلوار مشکی ... جیگری بود ... دخترا که قصد قورت دادنشو داشتن ... وسطای راه التفاتی به من کرد و با دیدنم با سه تا قدم بلند به من رسید ... باشه بابا می خوایی بگی قدت بلنده ... فهمیدم بابا ... سرم کاملا بالا بود و زل زدم به چشماش ... کلافه بود ... با صدای آرومی گفت: 

کیارش- کجا بودی ترانه ... نمیگی من دیونه می شم ... شماره موبایلتو هم ندادی بهت زنگ بزنم خبر بگیرم ... دانشگاه هم که نمی رفتی ... 

من- کیارش آروم باش ... من خوبم ... سرما خورده بودم ... چرا شمارمو از پندار نگرفتی؟ 

کیارش- ازش خواستم ولی نداد ... می دونی که با من لج 

من- رنگت پریده ... چی کار می کنی با خودت؟ 

کیارش- بیا بریم سر کلاس 

با هم رفتیم ... باز در طول کلاس حواسش فقط به من بود ... ویالونم رو دادم دستش و گفتم: 

من- هی آقا حواست کجاس؟ همه دارن می زنن تو فقط بی کاری 

نگاه شیفتش رو برداشت و گفت: 

کیارش- ها ... واقعا؟ 

و نگاهی به اطراف انداخت ... ببینید عشق چه به سر آدم میاره ... این نمیترسه من بی آبروش کنم ... خندیدم و گفتم: 

من- بله آقا ... حالا بیا اینو بگیر بزن ... از بس هولی ویالونت رو یادت رفته بیاری 

لبخندی زد و شروع کرد ... دستم و گذاشتم روی دستش و گفتم: 

من- هزار بار بهت گفتم اینو این طوری بگیر ... 

یه جریان 220ولتی از بدنش رد شد ... دستم و برداشتم و با تعجب نگاش کردم ... این چه مرگشه؟ خاک تو سر بی شعور پندار که یه کلام به این بدبخت نگفت ترانه سرما خورده ... ببین بچه گیج میزنه ... یه تکون شدید خورد و به خودش اومد ... شروع کرد به زدن ... خیلی پیشرفت کرده بود ... بعد از کلاس یه راست رفتم طرف دفتر پندار ... در زدم و وارد شدم ... پش میز نشسته بود و داشت پوشه ای رو نگا می کرد ... بدون این که سرش رو بیاره بالا گفت: 

پندار- بالاخره اومدی مش رجب ... گلوم خشک شد ... 

نه خیر ... این آدم بشو نیس ... حد اقل سرتو بیار بالا ببین چه فرشته ایه ... رفتم کنار میز و زدم روش ... سه متر پرید هوا ... سرش و آورد بالا و گفت: 

پندار- چته؟ 

من- دیگه چشات کور شده ... منو مش رجب می بینی 

پندار یه نگاه دقیق بهم انداخت و دسش و زد زیر چونش و گفت: 

پندار- نه ... حالا که نگا می کنم میبینم ... بی شباهت هم نیستید 

یکی از پرونده ها رو برداشتم با تمام حرص زدم تو سرش که دستش و آورد بالا و غش غش خندید ... رو آب بخندی ... با ننه ات حلوات و بپزیم ... نکبت ... نگاش نکردم و گفتم: 

من- نسرین نیست؟ 

پندار- نه ... با شوهرش رفتن مسافرت ... کاری داری؟ 

من- نه دیگه ... 

عینکش و روی بینیش جا به جا کرد و سرشو انداخت پایین: 

پندار- پس برو مزاحم نشو 

یه فحش نثارش کردم و اومدم بیام بیرون که چشمم خورد به کتاب استاد فتحی ... چند روز پیش بهش قرضش داد ... پر از نقش ها و طرح های قدیمی و برگزیده بود ... یه فکر شیطانی از سرم گذشت ... سرش پایین بود و حواسش به من نبود ... رفتم و یواش کتابو برداشتم و زدم بیرون ... یه بشکن زدم رو هوا و گفتم: 

من- فدای تران جون خودم ... اوو ... عاشقتم استاد فتحی ... 

رفتم جلوی در که دیدم کیارش جلوی پام پارک کرد و گفت: 

کیارش- اگه ماشین نیوردین سوار شین می رسونمتون 

من- ممنون مزاحم شما نمی شم 

کیارش - تعارف نکن بپر بالا 

منم از خدا خواسته پریدم بالا ... هوا خیلی سرد بود ... بخاری جنسیسش رو روشن کرد ... کفم برید ... سه سوت گرم شدم ... اخه خدا جون ... چاکرتم ... چی می شد یه دونه از این عروسک ها هم نسیب ما می کردی ... ای وای یادمه آخرین باری که به یه ماشین مدل بالا حسرت خوردم ال نودم تا یه ماه افتاد تعمیر گاه ... غلط کردم هیچی ال نود خودم نمی شه ... صدای کیارش منو از خیال بیرون آورد ... من نمی دونم چرا این چند ماه درصد شیطونی هام رفته بالا: 

کیارش - از کجا باید برم 

من- همین خیابون رو بپیچ و ... 

آدرس رو دادم ... جلوی آپارتمانمون پارک کرد ... برگشتم طرفشو گفتم: 

من- خیلی ممنون آقای آشتیانی لطف کردید 

کیارش- کاری نکردم خانوم رادمهر 

من- تا پس فردا 

خواستم برم که صدام زد: 

کیارش- خانوم رادمهر؟ 

من- بله؟ 

کیارش- میشه شمارتون رو بدین به من 

دلم براش سوخت ... امروز در مرز سکته کردن بود: 

من- بله ... لطفا یاداشت کنید 

وقت هایی که عصبی بود و حالش دست خودش نبود ترانه صدام می کرد ... ولی بقیه موارد خانوم رادمهر بودم ... شمارمو بهش دادم و تعارف کردم بیاد تو که تشکر کرد و گفت باید بره سر صحنه ... زود در خونه رو باز کردم ... اینقدر هیجان داشتم که آسانسور رو بی خیال شدم و از پله ها رفتم تا رسیدم به واحدمون خودمو انداختم توی خونه و بدون اینکه بند ها ی کفشم و باز کنم درشون آوردم ... رفتم تو اتاقم و خودکار قرمزم رو برداشتم ... کتاب با ارزش و کم یاب استاد فتحی رو پرت کرد روی میز کامپیوتر و خودمم نشستم ... بازش کردم ... صفحه ی اولش نوشته بود: 

سلام عباس جان 

چون می دونستم دنبال این کتابی برات خریدمش ... به عنوان یادگاری نگهش دار و بدون تا آخر عمر به یادت هستم 

از طرف رضا 

پس یادگاری بود ... یه لبخند شیطانی زدم و زیر لب گفتم: 

من- ببخشید فتحی جون ... من باید حال این پندار رو بگیرم ... همچنین با عرض پوزش از آقا رضا ... 

و روی اولین طرح که از صورت یک زن با مو های آشفته بود کاریکاتور فتحی رو کشیدم ... موهای کم پشت که دو تا دونه وسطش داشت ... یه عینک بزرگ ... چشمای ریز ... لب گشاد ... دماغش و اندازه ی بادمجون کشیدم ... ایول ... پایینش هم نوشتم: 

- فتحی بوگندو 

دلم براش سوخت ... اخه هم سن بابام بود ... بیچاره اینقدر هم منو دوس داشت ... البته مثل دخترش ... همش نمره ی الکی بهم می داد ... با بچه ها اسگلش می کردیم سر کلاس ... بی چاره هیچی هم نمی گفت ... چند تا کاریکاتور دیگه هم کشیدم ... هم پندار و هم آراد و هم سپهر ... پندار و دراز کشیدم ... آراد وسپهر هم همچنین ... عین خودکار شده بودن ... خدایی داشتم بی انصافی می کردم ... خیلی خوش هیکل بودن ... یه کاریکاتو رهم از خودم کشیدم که کسی بهم شک نکنه ... چشمامو عین چشمای گاو کشیدم ... آریانا رو هم کشیدم ... لب هاشو قلوه کشیدم ... چند تا دیگه از استاد هامون رو هم کشیدم ... چند تا از دانشجو های دیگه هم کشیدم و دفتر رو بستم ... فردا حالیت می کنم آقای رادمنش 

من- اریانا

پتو رو کشید روی سرش و گفت: 

آریانا- مرض ... بذار بخوابم 

پتو رو از دستش کشیدم ... پرده رو کنار کشیدم ... نور خورد توی چشماش ... خودش و جمع کرد و پشتش رو کرد به نور ... گفتم: 

من- من می رم تو بمون سماق بمک 

و رفتم و آماده شدم ... یه مانتوی آبی تنگ با مقنعه و شلوار مشکی ... عینکم رو برداشتم ... دستبندم و بستم ... پالتوی مشکیم هم پوشیدم ... پوتین ساق کوتاه پاشنه یه تیکه ی مشکیم هم برداشتم ... رفتم تا آریانا رو صدا کنم که دیدم بیداره ... با دیدنم سوت زد و گفت: 

آریانا- کیو می خوایی بکشی؟ 

من- تو کیو می خوایی بکشی ... آریانا زود باش 

یه مانتوی قرمز جیگری با مقنعه و شلوار مشکی ... کیف قرمزش و برداشت و پوتین ساق کوتاه مشکیش رو پوشید ... عینک ریبنشم برداشت ... با هم اومدیم بیرون و سوار ماشین شدیم ... تا رسیدیم به دانشگاه از استرس مردم ... سریع رفتم و پشت صندلی پندار نشستم ... آریانا هم کنارم نشست ... جای مهدیس خالی بود ... پندار و آراد دم در داشتن با یه پسره حرف می زدن ... زود کتاب و انداختم تو کیفش ... با پندار اومدن و نشستن ... آریانا داشت با نگار حرف میزد ... پندار رو به آراد گفت: 

پندار- آراد من چی کار کنم ... کتاب استاد فتحی نیس

آراد - یه خورده فکر کن شاید یادت اومد 

پندار- از دیروز دارم همه جا رو می گردم ولی نیست 

آراد - عیب نداره بی خی

پندار- اخه خیلی کم یابه وگرنه یکی براش می گرفتم 

استاد فتحی اومد و شروع به حاظر غایب کرد ... پندار دستش رو کرد توی کیفش تا کتاباش و در آره که با خوش حالی رو به آراد گفت: 

- ا ... آراد اینجاست 

آراد- دیدی بهت گفتم 

استاد از پشت میز بلند شد و گفت: 

فتحی- آقای رادمنش کتاب به دردتون خورد؟ 

پندار بلند شد و کتاب و به طرفش گرفت و تشکر کرد ... استاد رفت پشت میزشو یه نگاه اجمالی به کتاب انداخت …هر لحظه سرخ و سرخ تر شد ... و باعصبانیت داد زد: 

فتحی - این چه مسخره بازیه ... آقای رادمنش این چیه؟ 

اخ ناز نفست فتحی جون ... پندار با حالت گنگی و غرور خاصش به خودش اشاره کرد و گفت: 

پندار- من استاد؟ 

فتحی- بله آقای رادمنش ... تشریف بیارید این کتاب رو ببینید

پندار بلند شد و رفت ... با دیدن کتاب هر لحظه عصبانی تر شد ... با عصبانیت به من نگاه کرد ... آریانا در گوشم گفت: 

آریانا- کار تو بود شیطون بلا؟ 

برگشتم و یه چشمک براش زدم و خندیدم ... پندار کتاب را پرت کرد روی میز و گفت: 

پندار- این کار من نیس استاد 

فتحی - کتابو به شما داده بودم آقای رادمنش ... 

پندار- بله استاد ولی یکی ازم دزده بود ... خیلی دنبالش گشتم اما امروز توی کیفم پیداش کردم 

و با عصبانیت نگاهم کرد و در گوش فتحی چیزی گفت ... فتحی با ملایمت به من گفت: 

فتحی- خانوم رادمهر ... یه لحظه تشریف میارید بیرون 

من- بله استاد 

و زیر لب به آریانا گفتم: 

من- ای تو روحت فتحی

و بلند شدم و پشت سر پندار و فتحی بیرون رفتم ... جلوی در وایسادیم ... فتحی گفت: 

فتحی - خانوم رادمهر اینا کار شماست؟ 

من- کدوما استاد؟ 

پندار یه پوزخند حرصی زد وبدون این که نگام کنه گفت: 

پندار- یعنی تو نمی دونی؟ 

و کتاب و جلوی روم باز کرد ... منم که بازیگر حرفه ای ... برگشتم گفتم: 

من- مگه مرض دارم کاریکاتور خودم رو بکشم آقای رادمنش؟ 

پندار- از خودتون بپرسید خانوم رادمهر 

من- درست صحبت کنید آقای رادمنش ... من این کتاب رو فقط یه بار اونم سر کلاس استاد دیدم 

و با خشم به فتحی نگاه کرد: 

من- استاد از شما انتظار نداشتم که در مورد من اینطوری فکر کنید 

فتحی به من من افتاد: 

فتحی - نه خانوم رادمهر این چه حرفیه که شما می زنید ... من ... من ... در مورد شما چنین قضاوتی نکردم ... به آقای رادمنش هم عرض کردم که این کار هیچ وقت از شما سر نمیزنه 

با خشم به پندار نگاه کردم و گفتم: 

من- لطفا از این به بعد به مردم تهمت کارایی که خودتون کردید رو نزنید آقای محترم 

و رفتم داخل کلاس .

***

پندار 

اخ که چقدر این پرو ... رفت تو کلاس ... یه پوزخند زدم و رو به استاد که با عصبانیت نگام می کرد گفتم: 

من- استاد من به چه زبونی به شما بگم که کار من نیس ... من لنگه ی همین کتاب رو براتون می خرم ... خوبه؟ 

فتحی - مشکل من این نیس آقای رادمنش ... این کتاب علاوه بر این که قدیمی و نایاب ... یه هدیس از طرف بهترین دوستم 

ناراحت شدم ... باید بیشتر مواظبش می بودم ... با ناراحتی گفتم: 

من- ببخشید استاد ... من واقعا شرمندم ... باید بیشتر ازش مواظبت می کردم 

فتحی زد روی شونم و خندید ... و با ملایمت گفت: 

فتحی - عیبی نداره جون ... 

و رفت داخل کلاس ... من که مطمئنم کار این ترانه ی مارمولکه ... حتما تلافی کار اون روزم رو کرده ... یه نگاه ترسناک به ترانه انداختم که داشت با آریانا می خندید ... حالش رو می گیرم ... نشستم ... آراد پرسید: 

آراد- چی شد پسر؟ 

من- هیچی ... می خواستی چی بشه؟ ترانه خانوم که اصلا به روی مبارک نیاورد ... دلم می خواد بزنم ... لا اله الا الله ... 

آراد- خون خودتو کثیف نکن ... ما بد تر از این هاشو براشون داریم 

سری تکون دادم و به پای تخته نگاه کردم ... به محض این که ساعت کلاس تموم شد زدم بیرون ... سوار پورشم شدم تا آراد بیاد ... یه دختره از کنار ماشین رد شد و گفت: 

- ماشین و صاحبش به هم میان ... تیپت تو حلقم برادر 

همیشه از این دخترا بدم میومد ... سرمو کردم اونطرف که آراد و دیدم ... پرید بالا ... سیستمم رو روشن کردم و گازشو گرفتم ... آراد یه چیزی گفت که نشنیدم ... اخه صدای سیستم خیلی زیاد بود ... کمش کردم و گفتم: 

من- چی می گی؟ 

آراد- یه زنگ بزن به سپهر ببین چی کار میکنه 

گوشیم رو در آوردم ... آخرین مدل گلکسی ... زنگ زدم به سپهر ... برنداشت ... رو به آراد گفتم: 

من- این بچه رو ندزدن بی آبرو کنن ... انوقت جواب باباشو چی بدیم؟ 

آراد قهقه ای زد و گفت: 

آراد- اون کسی و ندزده کسی اونو نمی دزده خیالت راحت 

همون لحظه گوشیم زنگ خورد ... چه حلال زادس این پسر ... جوا ب دادم: 

من- چه طوری مرد؟ 

سپهر- هی یابوووو چرا اینقد دیر زنگ زدی 

من- میمردی تو اول زنگ بزنی 

سپهر- حالا پرو نشو ...وقت نداشتم 

من- تو غلط کردی که وقت نداشتی ... ببین سپهر اگه بی آبروت کردن همین الان بهم بگو تا یه فکری برات بکنم

آراد قهقه زد که من یه چشمک براش زدم ... صدای اعتراض سپهر بلند شد: 

سپهر- زهرمار ... اون آراده اون طوری قهقه می زنه ... رو آب بخندید ... وایسید برسم اونجا ... حال جفتتون رو می گیرم 

من- تو سالم برس اینجا ... حال گرفتن پیش کشت

سپهر- از شما چه خبر؟ 

من- هیچی سلامتی ... تو چه خبر ... چی کار کردی با مهدیس؟ 

سپهر- یه دعوای اساسی داشتیم از سر باشگاه ... 

من- یه کم نرم برخورد کن 

سپهر- خفه بابا ... من از این لوس بازی ها خوشم نمیاد ... الانم کار دارم ... کاری نداری؟ 

من- نه ... buy man

سپهر- فعلا 

قطع کردم و رو به آراد گفتم: 

من- امروز چه کاره ای پسر؟ 

آراد - هیچ کاره ... پایه ای بریم بام 

من- تو این سرما ... مگه مغز خر خوردیم؟ 

آراد- همینش میچسبه 

من- بریم ... یه خورده این کله ی تو هوا بخوره ... فقط خواهشا مثل دفعه ی قبل لباس کم نپوشی ... من نمی تونم تو رو مجبور کنم بری دکتر 

آراد- باشه ... ولی چقدر جای سپهر خالیه 

راس میگه ... جای خالی سپهر هر لحظه تو خونه و دانشگاه و ... احساس می شه ... آموزشگاه رو بی خیال شدم ... فقط وقتی که ترانه بود می رفتم ... خیلی کار دارم ... چند وقته منشیم اعتراض می کنه که چرا دیگه نمیرم سر کار ... دیگه وقتشو ندارم ... از وقتی چشمای ساحل رفت دیدن بقیه چشم ها برام سخت شده ... اخ ساحل کجایی؟ 

***

ترانه 

یه خمیازه کشیدم ... من نمی دونم چرا قبول کردم برم ساز درس بدم ... اخه یکی نیس بگه آبت کم بود نونت کم بود درس دادنت دیگه واسه چی بود؟ خیلی خوابم میومد ... زود آماده شدم ... نشستم پشت فرمون و راه افتادم ... یه ماشین دنبالم بود ... چقدر مشکوک می زد ... بی خیل تران! ... این ماشین من اونجا مایه ی آبرو ریز بود ... البته با عرض پوزش از ماشین گلم ... آخه همه ماشینا مدل بالا ان ... ماشینمو پارک کردم و رفتم داخل ... دو روز از ماجرای کتاب استاد فتحی می گذشت و منم از اون موقع تا حالا پندار رو ندیده بودم ... سریع پریدم توی کلاس ... اخیششش ... اگه پندار منو تنها گیر بیاره بدبختم می کنه ... برای کیارش سری به نشانه ی سلام تکون دادم و رفتم نشستم سر جام ... شروع کردم و یک قطعه ی کوچیک براشون زدم ... چشمامو که باز کردم کیارش با چشمای مشتاقش نگام می کرد ... در کلاس رو زدن ... نسرین بود ... پس از مسافرت برگشته بود ... با عذر خواهی بیرون اومدم ... تا در و بستم گرفتمش فحش: 

من- کدوم گوری بودی خره؟ چرا به من نگفتی می خوایی بری مسافرت ... کثافت ... احمق ... 

حرفمو قطع کرد و گفت: 

نسرین- می ذاری حرف بزنم یا می خوایی تا صبح فحش بدی؟ 

من- همه ی موارد 

نسرین- ببخشید یه دفعه ای شد ... مجبور شدم بی خبر برم ... با فرهاد رفتیم شمال ... جات خالی بود خیلی خوش گذشت 

من- ببینم از بچه مچه که خبری نیس؟ 

یکی زد رو شونم و گفت: 

نسرین - گم شو منحرف ... راستی داشت یادم می رفت ... پندار گفت باهام کار داشتی

من- آره ... قبل از این که بری گفتی بیام کارم داری 

نسرین - آها ... یادم اومد ... می خواستم ساعت کلاس های پنجشنبه ات رو تغییر بدی 

من- نسرین جون بچه ی تو راهت یکم از این ساعت کلاس های من کم کن 

نسرین - ترانه چرا اینقدر خوشت میاد آدمو آزار بدی ... بهت می گم منحرف نباش ... حالا بیا ببینم برات چی کار می کنم 

من- فدای تو و بچه ی تو راهت 

چپ چپ نگاهم کرد که خندیدم ... واقعا کرم داشتم ... رفتیم توی دفتر پندار ... ای وای خاک عالم ... این نره غول که اینجاس ... لم داده بود رو مبل و با عصبانیت نگام میکرد ... کثافت نسرین رو فرستاده بود دنبالم تا بکشونم اینجا ... یعنی من کشته مرده ی این نگاه های خشمناکشم که زهره ی آدمو آب می کنه ... دنبال نسرین مثل این بچه یتیم ها راه افتادم ... ساعت چند تا از کلاسامو جا به جا کردیم ... از اتاق اومدم بیرون ... چند قدم از اونجا دور نشده بودم که صدای نکره ی پندار رو شنیدم ... بیچاره صداش خیلی قشنگ هم بود ولی اون لحظه من دوس داشتم حنجره ش رو پاره کنم: 

پندار- ترانه وایسا 

صدای درونم بهم گفت که اگر وایسم تال تال موهامو می کنه ... بدون هیچ نقشه ی قبلی شروع کردم به دویدن ... اونم افتاد دنبالم ... وسطای راه بودم که یهو سرم کشیده شد عقب و افتادم زمین ... کلیپس شکسته ام افتاد روی زمین و موهای موج دارو مشکیم ریخته شدن روی کمر و باسنم ... آقا پندار از کلیپس و مو هام برای نگه داشتنم استفاده کرده بود ... کلیپس بی چاره ی منم که به زور مو هامو نگه می داشت شکسته ... با عصبانیت گفتم: 

من- چته؟ باز هار شدی؟ 

پندار- این واسه این بود که وقتی بهت می گم وایسا کارت دارم به حرفم گوش بدی 

من- حالا بگو چه مرگته؟ 

تا خواست حرف بزنه صدای کیارش از ته سالن به گوش رسید: 

کیارش- ترانه ... چیزی شده؟ 

با اخم های فوق غلیظ داشت به پندار نگاه می کرد ... اومد جلو ... منم بلند شدم و مانتومو تکوندم ... پندار حرفی نمیزد ... کیارش گفت: 

کیارش- نمی خوایی بیایی سر کلاس؟ 

من- آره بریم 

و با هم راه افتادیم ... با ورودمون کیارش سر جاش نشست و منم رفتم که بشینم ... ولی کیارش با یه حرکت خودشو به من رسوند وآروم در گوشم گفت: 

کیارش- می دونستی دخترخوبا مو های بلندشون رو جمع می کنن 

خندیدم ... همه چیزشو با ارامش به آدم می گفت ... درست برعکس پندار که با زور همه چیزو به دست میاورد: 

من- آره ... ولی این دختر خوب کلیپسش شکسته ... 

دستبندشو باز کرد و گفت: 

کیارش- خوب می تونه با دستبند من جمعش کنه 

یه دستبند چرم ... گرفتمش و تشکر کردم ... رفتم بیرون و باهاش مو هام رو بستم ... دوباره داخل شدم ... کیارش یه لبخند از روی رضایت زد و چشم هاشو به نشانه ی خوب شد باز و بسته کرد ... بقیه کلاس اتفاق خاصی نیوفتاد ... با کیارش از کلاس خارج شدیم ... دخترا می خواستن منو با نگاه های حسودشون بکشن ... همونطور که به طرف در خروجی می رفتیم گفت: 

کیارش- پندار چی کارت داشت؟ 

من- هی ... هیچی ... 

کیارش- به خاطر هیچی کلیپست شکست؟ 

من- خوب من یه بلایی سرش آوردم 

کیارش- من آماده ی شنیدنم .

من- خوب ... خوب ... اون باعث شد من سرما بخورم ... منم کتابی که استاد بهش قرض داده بود رو برداشتم وخط خطیش کردم ... البته منظورم از خط خطی کاریکاتوره ... اونم عصبانی شد و افتاد دنبالم ... منم فرار کردم که کلیپسم رو کشید 

کیارش چند لحظه نگاهم کرد و بعدش شروع کرد بلند بلند خندیدن ... همه نگاهمو می کردن: 

من- چرا می خندی؟ کیارش ... با توام 

از خندیدن دست برداشت و با تعجب گفت: 

کیارش- چی گفتی ... یه بار دیگه بگو 

من- چی گفتم مگه؟ 

کیارش - بگو کیارش 

من- ول کن ... بگو به چی می خندیدی؟ 

کیارش- باشه ولی یادت باشه پیچوندیم ... به شیطونی تو می خندیدم ... 

من- اا ... مگه من خنده دارم 

کیارش - کم نه 

من- خیلی نامردی 

کیارش - بیا برسونمت 

من- نه مرسی ماشین آوردم ... کاری نداری 

کیارش- نه ... مواظب خودت باش 

رفتم تا سوار ماشین شم ... ولی تا در ماشینو باز کردم ... همون ماشینی که تعقیبم می کرد رو دیدم .

همون ماشینی که تعقیبم می کرد رو دیدم ... دو تا مرد بزرگ جثه با کت و شلوار مشکی و عینک دقیقا کنارش وایساده بودن ... تعجب کردم ... با یه فکر شروع کردم به دویدن ... درست حدس زدم ... اینا دنبال منن ... هر دو به دنبالم می دویدن ... رفتم تو یه کوچه ... بسته بود ... هر دو اومدن داخل کوچه ... با عصبانیت گفتم: 

من- شما چی می خوایید؟ 

جوابی ندادن ... عین مجسمه بودن ... دستم و مشت کردم و دندون هامو روی هم سابیدم: 

من- برای آخرین بار می پرسم ... شما چرا دنبال منید؟ 

جوابی ندادم ... بایه حرکت چرخشی یکی از پاهامو فرود آوردم تو دهن یکیشو ن ... افتاد روی زمین و دهنش پر خون شد ... اون یکی اومد بگیرتم که با زانوم کوبوندم زیر شکمش ... افتاد زمین ... خم شدم وپامو گذاشتم روی گردنش و گفتم: 

من- چرا دنبال منید؟ 

- آقا دستور دادن من

- آقا کی باشن؟ 

- آقای رادمهر 

من- کیه رادمهر؟ 

- آقا سینا 

ای تو روحت سینا ... سرم رو آوردم بالا که دیدم کیارش با یه دهن اندازه گاراژ داره نگام می کنه چشماشم تا آخرین حد بازه ... دیگه آمپر چسبونده بودم از دست این سینا ... رو به اون دو تا گفتم: 

من- برید به او ریس آشغالتون بگید اگه تو کاری به من نداشته باشی من راحت زندگیمو می کنم ... هیچ اتفاقی هم برام نمیوفته ... به بادیگاردهم نیازی ندارم ... اگه یه بار دیگه دور و برم ببینمتون خونتون پای خودتون 

هر دو فرار کردند و من به طرف کیارش رفتم و دستم رو جلوش تکون دادم: 

من- کیاش خوبی؟ 

کیارش- آره ... ایول دختر کف کردم ... 

من- اوچیک شماییم 

کیارش باهام هم قدم شد و گفت: 

کیارش - نمی دونستم رزمی کاری؟ 

من- شکست نفسی نفرمایید 

کیارش- اونا چرا دنبالتن؟ 

همه چیزو براش تعریف کردم از عشق سینا تا کثافت کاری هاش ... رسیده بودیم به ماشینم ... یه لبخند زدم و گفتم: 

من- به امید دیدار 

یه لبخند زد و گفت: 

کیارش - مواظب خودت باش 

و رفت طرف ماشینش .

***

آریانا

باز این ترانه اعصاب منو بهم ریخت ... کرم داره ... رفتم طرف سالن امفی تاتر و داخل شدم ... کیفم رو شوت کردم روی صندلی ها و داد زدم: 

من- سلام بر دوستان خودم ... چه طورید امروز؟ 

همگی دپرس بودن ... با تعجب نگاشون کردم و گفتم: 

من- چی شده ... نبینم غمتون رو ... 

نگین با ناراحتی گفت: 

نگین- آریانا ,علیرضا دیگه نمیاد ... 

با تمام توانم فریاد زدم: 

من- چی؟ 

نگین- قراره بعد از امتحان ها بره سفر 

من- پس کی کارگردان میشه

همون لحظه علیرضا از در وارد شد و گفت: 

علیرضا- نگران اونش نباش ... ایشون هستن 

و به در اشاره کرد ... و همون لحظه آراد اومد تو ... ها؟ درست می بینم ... این یعنی چی؟ جیغ زدم: 

من- خوب این الان یعنی چی؟ 

علیرضا لبخندی زد و گفت: 

علیرضا- این یعنی از این به بعد آراد کارگردانه و باید به حرف های اون گوش بدید 

بهم بر خورد ... مگه من این جوریم که من کارگردان نباشم ... رفتم رو به روی علیرضا وایسادم ودستم رو به بغلم زدم: 

من- چرا این باید کارگردان باشه؟ مگه من چمه؟ خوب من کارگردان میشم 

علیرضا- منم حرفی ندارم ولی آراد کارش خیلی خوبه ... در واقع تو تاتر اوله ... خودت و آراد می تونید حلش کنی ... 

رفتم و رو به روی آراد وایسادم و گفتم: 

من- با یه مسابقه موافقی؟ 

آراد- چه جور مسابقه ای؟ 

من- اسکی توی شمشک 

آراد - خوراکمه ... قبول! 

من- پس شب بریم؟ 

آراد- آره 

علیرضا اعتراض کرد: 

علیرضا - دیونه ها سرده ... سرما می خورین؟ 

من و آراد همزمان گفتیم: 

- شبش می چسبه 

و بعد نگاه هم کردیم و خندیدیم ... اونروز رو با علیرضا و آراد تمرین کردیم ... بعدش با آراد رفتیم و سوار بنزش شدیم ... خدایی عجب ماشینیه ... وسط راه یه آهنگ غمگین گذاشت ... منم رفته بودم تو حس ولی یه دفعه رفت یه آهنگ شاد ... وایییی من الان دوست دارم بترکونم ... حیا میا رو بی خی خی ... آهنگ رو بچسب ... توی جام تکون می خوردم و دستام رو تکون می دادم ... اما یه ماشین با یه اکیب پسر از کنارمون گذشتن که رانندهه برگشت گفت: 

- جونم بدن ... جیگر خودمی 

سرعت ماشین ما زیاد شد ... آراد فریاد زد: 

آراد- مجبوری قر بدی که اینجوری بهت بگن؟ 

من- من هر کاری بخوام می کنم ... به شما هم ربطی نداره 

آراد - تا وقتی پیش منی از این غلطا ی اضافه ممنوع ... اصلا شاید فکر کنن تو زن منی ... بعد نمی گن چه مرد بی غیرتی؟ 

من- مگه دروغ می گن؟ 

دستش رو برد بالا که بکوبونه توی دهنم ولی همون بالا مشتش کرد و کوبید روی فرمون ... و داد زد: 

آراد- ای لعنت به من 

از کارم پشیمون شدم ولی امکان نداشت عذر خواهی کنم ... من مغرور تر از این حرفام ... موبایلم زنگ زد ... اه سهنده ... من نمی دونم این شماره ی منو از کجا آورد ... با اکراه جواب دادم: 

من- بله 

سهند- آریانا خودتی؟ 

من- آقای صداقت هزاران بار بهتون گفتم من جاوید هستم 

سهند- هه هه هه ... باشه خانوم جاوید اومدم تاتر نبودید؟ 

من- بله آقای صداقت زودتر تعطیلش کردیم ... البته با اجازه ی جنابعالی؟ 

سهند- اجازه ی ما هم دست شماست 

من- شما چرا میایید اونجا ... مگه خودتون کار و زندگی ندارید؟ 

سهند- کار و زندگی من اونجاس

من- منظور؟ 

سهند- هیچی ...کاری نداری؟ 

من- نه خداحافظ شما 

قطع کردم و گفتم: 

من- اه ... سریش 

آراد- سهند باهات چی کار داشت؟ 

جلل خالق ... این از کجا فهمید: 

من- بله؟ 

آراد- سهند چرا بهت زنگ زده بود؟ 

من- هیچی ... بی کاره ... دیگه خیلی رو اعصابمه 

آراد- میاد سر صحنه؟ 

من- آره بابا ... نمی دونم شما چه جوری با این دوستید ... خیلی مرموزه! 

آراد رفت تو فکر و دیگه تا اونجا حرفی نزد ... شب بود ... رفت و از عقب ماشین دو تا کاپشن بادی آورد ... با تعجب گفتم: 

من- اینا رو از کجا آوردی؟ 

آراد - من پاتوقم اینجاس 

و دو تا اسکی آورد ... با هم رفتیم بالای کوه ... اسکی ها رو پام کردم ... رو به من داد زد: 

آراد- آماده؟ 

عینکم رو زدم روی چشمام و اون گفت: 

آراد- برو 

با هم راه افتادیم ... پنج دقیقه ی اول رو همزمان میرفتیم ... ولی اون جلو زد و گفت: 

آراد- تند تر آریانا خانوم ... وگرنه می بازی ... 

سرعتم رو تند کردم ... اون مدام داد می زد تند تر ... منم سرعتم رو زیاد تر می کردم ... اما یه دفعه یه سنگ اومد زیر پام و پرت شدم پایین و بی هوش شدم.

***

آراد

هی پایین می رفتیم ... پایین و پایین تر ... کارش خوب بود ولی نه به اندازه ی من ... برای تحریکش مدام داد میزم تندتر ...اونم اینقدر تند رفت که آخر خورد زمین و قل خورد به طرف پایین ... داد زدم: 

من- یا امام رضا 

عینکم رو دادم بالا و چوب اسکی هام رو انداختم یه ور ... به سرعت اسکی ها رو در آوردم و دویدم پایین ... خیلی رفته بود پایین ... تا بهش رسیدم خودمو پرت کردم روش و داد زدم: 

من- آریانا ... 

روی پیشونیش زخم شده بود و لباش از سرما کبود شده بود ... تکونش می دادم و صداش میزم ولی فایده ای نداشت ... یه دستم رو گذاشتم زیر زانوش و اونیکی دستم رو گذاشتم زیر سرش ... بلندش کردم...خیلی سبک بود ... شایدم من خیلی زور دارم ... تا به ماشین رسیدم گذاشتمش روی صندلی جلو وکاپشنم رو در آوردم و کردم تنش ... خودم شروع کردم به لرزیدن ... نشستم کنارش و ماشین رو روشن کردم تا بتونم بخاری رو هم روشن کنم ... حرکت کردم ... خیلی نرفته بودم که چند تا پلیس رو ته جاده دیدم که اجازه ی حرکت نمی دادن ... پیاده شدم و رو به یکیشون گفتم: 

من- مشکلی پیش اومده؟ 

پلیس- بله به دلیل بهمن فعلا راه ها بسته 

وای...نه ... پرسیدم: 

من- تا چند ساعت دیگه می تونیم برگردیم؟ 

پلیس- بهمن سنگینی نبوده ... تا دو ساعت دیگه راه ها باز میشه 

رفتم طرف ماشینو و یه جا پارکش کردم ... بخاری رو روشن کرده بودم و فضای ماشین گرم شده بود ... فقط یه پیراهن تنم بود ولی زیاد سردم نبود ... من به این سرماها عادت داشتم ... آریانا داشت زیر لب هزیون می گفت ... سرم رو بردم نزدیکش و خوب گوش دادم ببینم چی میگه: 

آریانا- بردیا ... عزیزم کجایی؟ نرو ... من بدون تو میمیرم 

دیگه داشت می افتاد گریه ... بردیا کیه؟ آخه چرا باید بردیا رو صدا بزنه؟ اونی که نجاتش داده منم ... 

چرا دارم از تو می سوزم ... حسادت می کنم ... به بردیایی که تا حالا ندیدمش حسادت می کنم ... آراد اصلا حواست هس داری چی میگی؟ تو که از آریانا متنفری

ولی من به خودم که نمی تونم دروغ بگم ... ازش خوشم میومد ... از اون غرور لعنتیش ... از اون اراده اش ... از اون چشمای سبز و خمارش ... آره من دیگه دوست نداشتم نابودش کنم ... صداش زدم: 

من- آریانا ... بیدارشو ... داری هزیون میگی ... آریانا 

چشمای سبزش یه دفعه باز شد و گفت: 

آریانا- چی شده ... ما کجاییم؟ 

من- ما الان توی شمشکیم ... راه ها رو بستن ... تو هم خوردی زمین من آوردمت توی ماشین 

نگاهی به اطراف انداخت و روی پیراهن من ثابت موند ... نگاهی به خودش کرد و با نگاه قدرشناسانه ای گفت: 

آریانا- این چه کاریه کردی؟ سرما می خوری 

پس اونقدرا هم نمک نشناس نیست ... کاپشن رو در آورد و گرفت طرفم و گفت: 

آریانا- مرسی از لطفت 

من- بپوشش من عادت دارم ... 

آریانا- مگه تو از سنگی بشر ... سرما می خوری بگیرش ... 

گرفتمش و پوشیدم ... ای خداخیرت بده ... دیگه داشتم یخ میزدم ... ازش پرسیدم: 

من- آریانا یه سوال؟ 

آریانا- بپرس 

من- بردیا کیه؟ 

آریانا- خوب این یه سوال فوق شخصی بود ولی چون جونم رو نجات دادی برات می گم تا خدایی ناکرده از فضولی شهید نشی

لبخندی زدم و منتظر شدم ... انگار داشت توی خاطراتش شنا می کرد ... همونطور که به جلو زل زده بود گفت: 

آریانا- تقریبا سوم دبیرستان بودم ... کله ی همه ی دوستام باد داشت و دنبال پسرا بودن ... ولی من اهلش نبودم ... البته ترانه و مهدیس هم مثل من به هیچ پسری پا نمی دادن ... یه روز ظهر که داشتیم از مدرسه برمیگشتیم ... یه پسره تعقیبمون کرد ... ترانه و مهدیس از من جدا شدن ... خونه هاشون زیاد از خونه ی ما دور نبود ... اخه ما دوست خانوادگی هستیم ... باباهامون با هم یه شرکت دارن ... پسره دست بردار نبود ... اومد جلوم وایساد و گفت: 

پسر- سلام من بردیام ... 

من- خوب که چی؟ 

بردیا- با من دوست میشی 

پسر خوشگلی بود ... حدودا بیست و دو سال داشت ... ازش زدم جلو و گفتم: 

من- برو بابات رو سیا کن 

و رفتم خونه ... این قضیه هر روز تکرار شد ... من از مظلومیت این پسر خیلی خوشم اومده بود ... هرچی بد و بیراه بهش می گفتم باز فردا دم مدرسمون بود ... اخرش راضی شدم که با هم عین دو تا دوست اجتماعی باشیم ... ولی کم کم بهش علاقه مند شدم ... نمی گم عاشقش بودم نه ... ولی خیلی دوش داشتم ... با ترانه و مهدیس و اون خیلی جاها رفتیم ... حتی یه بار هم از حد خودمون فراتر نرفتیم ... دقیقا یادمه ... وقتی قبول شدیم دانشگاه بهش زنگ زدم و خبر دادم ... توی کرمانشاه بود ... رفته بود به داداشش سر بزنه ... گفت زود خودشو میرسونه تا جشن بگیریم ... چند ساعت گذشت و نیومد ... تصمیم گرفتم باهاش قهر کنم ... فرداش که رفتم خونه ترانه اینا اعلامیه اش رو دیدم ... آره من نمی دونستم دیگه هیچ وقتی براش نمیمونه که نازم رو بکشه 

داشت اشک میریخت ... دونه های اشک روی گونه هاش در حرکت بودن ... قلبم تند تند می زد ... رفتم و سرش رو کشیدم توی بغلم ... هق هق می کرد ...کم کم توی بغلم آروم شد و خوابش برد ... دوست داشتم تا ابد توی آغوشم باشه ولی اعلام کردن که راه ها باز شده ... منم حرکت کردم و اونو گذاشتم روی صندلی ... چه فکرایی راجع بهش کرده بودم ... آریانا دختر خیلی پاکی بود و من چه تهمت هایی بهش زدم ... وقتی رسیدم در خونشون دلم نمیومد بیدارش کنم ... ولی از برق روشن خونشون فهمیدم ترانه نگرانه ... حاظر بودم تا صبح وایسم تا بخوابه ... عین یه عروسک کنارم خوابیده بود ... آرو صداش زدم: 

من- آریانا خانوم ... آریانا ... بیدار شو ... رسیدیم 

چشماش و باز کرد و دستاشو کشیدو گفت: 

آریانا- رسیدیم 

من- آره ...ترانه هم خیلی نگرانته 

آریانا- تو رو دید؟ 

من - نه از برق روشن خونتون معلومه ...

زود پیاده شد و گفت: 

آریانا- بابت همه چی ممنون 

من - کاری نکردم 

آریانا- خداحافظ 

من- خداحافظ ...

وایسادم تا بره تو و بعدش رفتم طرف خونه ... 

***

آریانا

تا رفتم تو ... ترانه با دو اومد طرفم و زد تو سرم: 

ترانه- تا الان کدوم گوری بودی؟

من- ببخشید ترافیک بود ... 

ترانه- منم خر شدم ... اخه خره ساعت دوازده اس؟ 

من- تو رو خدا ولم کن حوصله ندارم ... 

ترانه - ای بمیری که گوشت تن منو آب می کنی بچه ... 

رفتم توی اتاق که دوباره دنبالم اومد ... دیگه بدون شوخی پرسید: 

ترانه - با تو ام میگم کجا بودی؟ 

من- بابا یه کمی کار تاتر طول کشید ... منم یه خورده قدم زدم 

ترانه - تا دوازده شب ...اونم تنها؟ 

داد زدم: 

من- ترانه گم شو بیرون حوصله ندارم 

رفت بیرون و در و کوبید به هم و داد زد: 

ترانه- اصلا برو بمیر بدبخت ... نکبت بی شعور 

دیگه داره تا صبح فحشم بده.

***

ترانه 

آریانا- ترانه

من- مرض ... یه امروز خوابم میاد ببینم می ذاری بکپم 

آریانا- آخیش ... خنک شدم ... یادته چقدر سر خواب اذیتم می کردی ... 

من- ای الهی پیر بشی شاقولوس بگیری که نمی ذاری یه خورده بخوابم ... 

بلند شدم و متکا رو پرت کردم توی سرش ... پیش به سوی اتاق فکر ... اخ که من عاشق اینجام ... یه ربعی اون تو بودم که آخر صدای آریانا در اومد: 

آریانا- ترانه به جون مامانم دیر شد 

من- ببینم می تونی دو دقیقه نقش لال ها رو در بیاری 

آریانا- نمی تونم ... بیا به خدا دیر شد 

من- خاک تو سرت پس تو چه جور بازیگری هستی 

اون داشت اون ور پرپر می شد من داشتم با آرامش مسواک می زدم ... بعد از کلی لفت دادن اومدم بیرون ... یا جد سادات ... این نگا چیه کاکو ... آریانا عین میر غضب نگام می کرد ... دستم رو گذاشتم رو قلبم و گفتم: 

من- ای بمیری ... نمی گی قلبم وایمیسه ... اخ ... مامانم 

نگاهی به ساعتش کرد و گفت: 

آریانا- پنج دقیقه وقت داری ... اگه اماده نشدی از پنجره پرتت می کنم پایین 

زود اماده شدم ... یه تیپ مشکی زدم ... آریان نشست پشت فرمون ... امروز با استاد صالحی داشتیم ... رفتیم و ردیف عقب نشستیم ... اصلا حوصله نداشتم ... آراد نبود ... پندار عین این مادر مرده ها ساکت و آروم نشسته بود جلوی من و آریانا ... صالحی رو بهش گفت: 

صالحی- خیلی ساکتید آقای رادمنش؟ 

پندار- استاد خودتون دوست دارید اذیت کنم ها 

صالحی اومد و در گوشش یه چیزی گفت ... پندار هم لبخندی زد ... صالحی رفت سر میزش و گفت: 

صالحی- بچه ها برای جلسه ی بعد یه منظره رو بوم می خوام 

من- اخ جون ... جلسه ی بعد می شه بعد از امتحاناتمون ... میایی بریم شمال؟ 

آریانا- نه ... اونموقع آخرین تمرین هامونه ... 

من- ای خاک تو سر تو حال زنت 

صدای اس ام اسم در اومد ... گوشیم رو در آوردم و خوندم: 

تارا- خواهری یه هفته دیگه قراره عقد رو بگیریم ... فردا راه بیوفت 

آواسط دو هفته ی بعد امتحاناتم شروع می شد ... پس می تونستم برم ... جواب دادم: 

من- فردا میام عزیزم 

تارا- مهدیس می تونه بیاد؟ 

من- آره فردا آخرین بازیشونه 

رو به آریانا کردم و با خوشحالی گفتم: 

من- آریان هفته ی دیگه عقد داداشته 

آریانا- نامرد ... چرا به من نگفت 

همون لحظه صدای گوشیش دراومد ... آریانا گفت: 

آریانا- چه حلال زاده اس داداشم 

من- دلم واسه خواهر مثل دسته گلم میسوزه که می خواد با این داداش خل تو زندگی کنه 

آریانا- یه بار دیگه بگو چی گفتی؟ 

همون لحظه صالحی گفت: 

صالحی- کلاس امروز تموته بچه ها 

یه جیغ زدم که تموم کلاس برگشتن طرف من و آریانا بعدش با تمام سرعت رفتم طرف در و آریانا هم دنبالم دوید ... در لحظه ی آخر دیدم که صالحی با خنده سرشو تکون می ده ... تو محوطه وایساد م و گارد گرفتم: 

من- اگه یه قدم بیایی جلو شهیدت می کنم 

اریانا- تو به کی گفتی خل؟ 

با تمام پرویی گفتم: 

من- آریا 

آریانا- می کشمت ترانه 

من- نه جرعتشو داری نه قدرتشو فس فسو خانوم ... 

آریانا در حال منفجر شدن بودن ...اگه فرار نمی کردم خونم حلال بود ... منم دویدم طرف ماشین و گازشو گرفتم ... آریانا هم کمی پشتش دوید و آخر هم داد زد: 

آریانا- دعا کن دستم بهت نرسه 

نمی دونم چرا آریانا دیگه با آراد لجبازی نمی کنه ... ازش شنیده بودم که آراد با علیرضا دوسته و با اون برای تمرین میاد ... آخر هم بهم نگفت اون شب چرا اونقدر دیر اومد؟ نکنه با آراد بوده ... نه بابا خل شدی دختر ... مگه آریانا و آراد مثل آب و آتیش نیستن ... بی خیل تران! ... خدا رو شکر وقتی رسیدم خونه آریانا نبود ... حتما دوباره رفته سر تمرین ... یه چرت کوچیک زدم و بعدش با هزار تا جون کندن بلند شدم تا برم کلاس ... الهی من بمیرم با این کارام ... برا خودمم عزراییلم ... عزراییل آرامش ... نمی دونم چه طور رسیدم اونجا ... حتی نمی دونم چه طور کلاسم رو تموم کردم ... کیارش نیومده بود ... در واقع سر صحنه بود چون باید برای عید تو یه فیلم بازی کنه سرش خیلی شلوغ بود ... رفتم تا از پندار مرخصی بگیرم ... درو زدم و داخل شدم ... یه دختره تو بغل پندار بود و داشت بوسش میکرد ... دلم آتیش گرفت ... ولی چرا؟ باید اعتراف کنم چراش رو هم نمی دونستم ... فقط می دونم سرم داشت می ترکید و اگه غرورم اجازه می داد میزدم زیر گریه ... چرا ترانه؟ تو که همش اذیتش میکنی؟ اخه چرا الان داری گر میگیری؟ 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

همه ی مجهولات ذهنم رو بی خیال شدم و یه نفس عمیق کشیدم ... پندار بی حرکت وایساده و پشتش به من بود ... از ریزش اشکام جلوگیری کردم واخم ناخود آگاه هم چاشنی ابرو هام کردم و به آرومی گفتم: 

من- اهم ... آقای رادمنش ... 

***

پندار

وقتی صالحی کلاس رو تموم کرد ترانه مثل کش در رفت ... آریانا هم به دنبالش ... صالحی منو شناخته بود ... سه سال پیش توی یه دانشگاه تدریس می کردم صالحی هم اونجا تدریس داشت ... تو اون دانشگاه صالحی رو دیده بودم ... این جا هم که با آراد و سپهر میومدیم فقط برای نزدیک بودن به دخترا بود ... اونم چون رئیس دانشگاه آشنامون بود اجازه داد در کلاس ها حظور پیدا کنیم اونم به صورت فورمالیته ... من اصلا از هنر چیزی نمیدونستم ... سر کلاس صالحی در گوشم گفت: 

صالحی - آقای متخصص چشم، معادله حل شد ... خیلی فکر کردم تا به یاد بیارم کجا دیدمت ... شما کجا کلاس هنر کجا؟ 

اگه بقیه استادا می فهمیدن که ما اینجا دانشجو نیستیم و این خبر به گوش رئیس دانشگاه میرسید مجبور بودیم از اینجا بریم ... به طرف صالحی که داشت کتاباش رو جمع می کرد رفتم و گفتم: 

من- استاد صالحی اگه میشه این موضوع بین خودمون باشه ... 

لبخندی زد و گفت: 

صالحی- حتما دکتر ... فقط برام جای سوال که شما چرا اینجایید؟ 

من- به دلیل یه مشکلات پیچیده

صالحی- البته این زندگی شخصیه شماست و من حق دخالت ندارم ... ببخشید اگه دخالت کردم 

من- این حرف رو نزنید ... من باید از شما عذر خواهی کنم که بهتون دروغ گفتم 

صالحی- حتما برای خودتون دلیل داشتید ... 

و نگاهی به ساعتش کرد و کیفش رو از روی میز برداشت ... دستش رو جلو آورد و گفت: 

صالحی- من کاری دارم باید برم ولی آشنایی با شما باعث افتخاره 

من- همچنین 

بعد از رفتنش به طرف در خروجی رفتم ... آراد سرما خورده بود ... منم رفتم آموزشگاه ... امروز ترانه کلاس داره ... وقتی وارد اتاقم شدم تصمیم گرفتم تا ترانه میاد یه خورده گیتار بزنم ...گیتارم و برداشتم و کوکش کردم ... اول یه دور دستم رو روی سیم هاش کشیدم و وقتی مطمئن شدم کوک شده شروع کردم به زدن ... برف میومد ... دیگه داشتیم وارد زمستون می شدیم ... صدای گیتار دلتنگی هامو کم میکرد ... ولی صدایی منو از آرامشگاهم بیرون کشید: 

- پندار تو کجا بودی؟ چرا بهم سر نمی زنی؟ نمیگی نامزدمم دل داری 

هستی بود ... دختر خاله ی لوس من ... این لقمه ای بود که مامان برام گرفته بود ...بعد از اون یه سال افسردگی مامانم مجبورم کرد که با هستی نامزد کنم ... از ترفند شیرمو حلالت نمی کنم هم استفاده کرد ... درسته بعد از اون اتفاق بد نماز رو ول کردم و تفریحم مشروب شد ولی مامان و بابامو فراموش نکردم ... هنوز هم براشون احترام قائل بود م و اعتقاد داشتم که اگه اه مامانم دامن گیرم بشه با این همه خلافی که من انجام دادم قطعا جون سالم به در نمی برم ... فقط خوشبختانه محرمیتی بین ما خونده نشد و من در این یه مورد شانس آوردم ... برگشتم طرفش و با لحن خشکی گفتم: 

من- تو اینجا چی کار می کنی؟ 

با بغض گفت: 

هستی- تو که از من سراغی نمیگیر ... من مجبورم بیام دنبالت 

در شرف گریه کردن بود ...اصلا ازش خوشم نمیومد ... بلند شدم و گیتار رو گذاشتم کنار صندلی ...میز رو دور زدم تا برسم بهش ... رفتم و جلوش وایساد

با یه پوزخند گفتم: 

من- همون اول هم بهت گفتم من اصلا ازت خوشم نمیاد ...فقط به خاطر مامان مهربونم باهات نامزد کردم چون نمی خواستم دلش رو بشکونم ... الان هم به دات صابون نزن که من باهات ازدواج میکنم 

اشکش در اومد ... با یه حرکت ناگهانی پرید بغلم و لباشو چسبوند روی لبام ... خیلی عصابی بودم ... چشمام رو روی هم فشار میدادم تا نزنم داغونش کنم ... می خواستم پسش بزنم که یه صدایی از پشتم شنیدم: 

- اهم ... آقای رادمنش ... 

وایی ترانه بود ... دستای هستی رو از دورم باز کردم و برگشتم طرفش ... هول کرده بودم ... با من من گفتم: 

من- اا ... تویی ترانه ... کاری داری؟ 

اخم هاش تو هم بود ... هستی هم پشتشو به ما کرد و اشکاشو پاک کرد ... برگشت و عین ترانه اخم کرد ... رو به من گفت: 

هستی - معرفی نمیکنی عزیزم؟ 

ای تو روحت ... اخ من بزنم فکش رو بیارم پایین ... ای دختره ی مزخرف ... هر چی تا الان ریسیده بودم پنبه کرد: 

من- ایشون ترانه جان هستن هستی هم دختر خالم هستن 

از قصد به ترانه گفتمترانه جان ... کم کم داشت اخم های ترانه باز می شد که هستی گند زد توی همه ی نقشه هام: 

هستی - و البته نامزدش ... 

اخم های ترانه بد تر رفت تو هم و دست هستی رو به نشانه ی آشنایی فشرد ... یه لبخند نشست رو لبام ... اگه ناراحت شده حتما من براش مهمم ... برگشت و رو به من با همون اخم گفت: 

ترانه- آقای رادمنش میشه این یه هفته رو برام مرخصی رد کنید 

من- برای چی؟ 

ترانه- لزومی نمیبینم برای شما توضیح بدم 

معلومه خیلی ناراحت شده بود ... هستی اومد و گونه ام رو بوسید دوست داشتم کلم رو بکوبم به دیوار ... دختره ی دیونه ... هستی گفت: 

هستی- من دیگه می رم عزیزم ... تو به کارات برس 

نمی خواستم جلوی ترانه ضایع کنم پس یه خداحافظی کردم و تو دلم گفتم: 

- از اولم مزاحم بودی 

برگه ی مرخصی رو بردم و با خودکار روی میز امضاش کردم ... گرفتمش طرفش ... خواست بگیرتش که بردمش عقب ... با عصبانیت گفت: 

ترانه- بدینش آقای رادمنش من خیلی کار دارم 

من- تا نگی کجا می خوایی بری نمی دمش

با یه حرکت ناگهانی از دستم کشیدش و با عصبانیت کنترل شده ای گفت: 

ترانه- شما بهتره به عیشتون برسید و کاری به کارای من نداشته باشید ... 

و پشتش رو کرد که بره ولی یه دفعه برگشت و انگشت شستش رو کشید گوشه ی لبم و گفت: 

ترانه- آها ... یادت باشه هر وقت کسی رو بوسیدی مواظب باشی رژش مالیده نشه به گوشه ی لبت 

بعدش انگشت شستش رو کشید به تیشرت سفیدم ... تیشرتم قرمز شد ... با تمام سرعت رفت بیرون و درو کوبید به هم.

***

مهدیس

جام رو به دستم داد ... این بازی رو هم ما بردیم ... دانشگاه ما هم از طرف تیم پسرا هم دخترا برد داشت ... همگی خوشحال بودیم ... نگاهی به سپهر که وسط پسرا بود انداختم و یه لبخند زدم ... برگشت و بهم لبخند زد ... بعد از کلی جشن گرفتن برگشتیم هتل ... زود وسایلم رو جمع کردم ... اومدم بیام بیرون که صدای اس ام اسم در اومد: 

آریانا- مهدیس کی می رسی؟ هفته ی دیگه عقد تارا و آریاس ... ما فردا داریم میریم اونجا ... برات بلیط بگیریم

سریع اس دادم: 

من- اره دستون درد نکنه ... شب میرسم ... ساعت ده 

و به سختی چمدونم رو آوردم بیرون ... همه بچه ها آماده بودن ... به سختی چمدون رو تا آسانسور کشیدم ... سوار شدم و با چند تا از دخترا رفتیم پایین ... پسرا پایین بودن ... یه ماشین از دخترا پر کردیم ... و همینطوری پنج تا تاکسی پر کردیم ... موندیم من و سپهر و آقای شهبازیمربی پسر ها ... آقای شهبازی جلو نشست و من و سپهر هم عقب نشستیم ... از اون موقع که با سپهر یه شب رو توی اون شهر گذروندیم همه به یه چشم دیگه ای به ما نگا می کنن ... اصلا حرفی نزدیم ... توی هواپیما باز منو و سپهر کنار هم نشسته بودیم ... اصلا دوست نداشتم رفتاری کنم که بقیه فکرای بدی در موردم کنن ... سپهر برگشت و گفت: 

سپهر- می خوام باهات حرف بزنم مهدیس ... 

***

سپهر

باید حرفم رو بزنم ... برگشتم طرفش و گفتم: 

من- می خوام باهات حرف بزنم مهدیس ... 

منتظر نگاهم کرد ... منم با خودم گفتم هر چه بادا باد: 

من- از همون وقتی که از ماشین ترانه پیاده شدی عاشقت شدم ... با خودم گفتم عجب دختریه پسر ... خیلی خانومو خشگله ... بعدش فهمیدم جرعت هم داری ... وقتی توی سلف اونجوی جوابمو دادی بیشتر عاشقت شدم ... وقتی توی اون مسافر خونه روی من خوابیده بودی احساس آرامش می کردم ... مهدیس ... من ... من ... دوست دارم ... نه ... عاشقتم ... اونم دیونه وار

می دونستم که دیگه خیلی وقته نقش بازی نمی کنم ... تموم حرفام هم از ته دلم بود ... ولی نمیزارم پندار و آراد بفهمن ... آره من عاشقتم مهدیس ... هر کاری که بابات باهام کرده ... هر ضربه ای که بابات بهم زده ... هیچکدوم مانع از دوست داشتنم نمیشه ... آره من تا ته دنیا دوست دارم 

مهدیس کمی جا خورده بود ولی یه دفعه بعد از پنج دقیقه برگشت و گفت: 

مهدیس- منم عاشقتم 

عاشق همین دیونه بازی هاشم ... اخه دختر بعد از پنج دقیقه داری اینو می گی ... لبخندی زدم و اینور اونور راهرو هواپیما رو نگاه کردم ... وقتی کسی رو پیدا نکردم آروم لپش رو بوس کردم ... 

***

ترانه 

با تمام سرعت رانندگی می کردم ... بعد از هفته ها می خواستم مهدیس رو ببینم ولی حالم اصلا خوب نبود ... مدام صدای نکره ی هستی می پیچید توی سرم: 

- والبته نامزدش 

دوباره اشک توی چشمام حلقه بست ... یک دستم رو تکیه داده بودم به پنجره ی باز و رانندگی می کردم ... با این که هوا خیلی سرد بود ولی من داشتم می سوختم ... می دونم با اون صحنه ای هم که دیدم حالا حالا ها باید بسوزم ... آریانا کنارم خوابش برده بود ... رسیدیم فرودگاه ... دسته گلی که برای مهدیس خریده بودم رو از عقب برداشتم و گفتم: 

من- آریانا بیدار شو رسیدیم ... 

بلند شد و بدنشو کشید: 

آریانا- اا ... چه زود رسیدیم 

از اون شبی که دیر اومد انگار یه چیزیش شده ... همش آواز می خونه ... و البته منم بعد از اتفاق امروز حوصله ی هیچ کس و هیچ چیز رو نداشتم ... دیگه اذیت کردن آریانا شادم نمیکرد ... زود رفتم تو ... توی مسافرا دنبال مهدیس گشتم که دیدم با سپهر داره از پله برقی میاد پایین ... دستی براش تکون دادم ... اونم با خنده برام دست تکون داد ... سپهر یه جوری نگاهش کرد ... نگاهش منو یاد نگاه های بردیا به آریانا می انداخته ... شایدم من اشتباه می کنم ... مهدیس با دو اومد طرفمون ... اول پرید بغل آریانا بعدش اومد بغل من ... منم بهترین بهانه رو برای گریه کردن پیدا کردم ... شروع کردم به زار زدن ... مهدیس هم مدام می گفت: 

مهدیس- باورم نمیشه باعث شدم ترانه ی مغرور اشک بریزه ... داری گریه می کنی ... ترانه با توام؟ 

از بغلش اومدم بیرون واشک هام رو پاک کردم: 

من- دلم خیلی برات تنگ شده بود 

سپهر توی بغل آراد بود ... پندار داشت منو نگاه می کردم ... نگاهم رو ازش گرفتم ... اومد بیاد طرفمون که رو به دخترا گفتم: 

من- دیره دخترا ...راه بیوفتید 

اونا با تعجب به من و پندار نگاه کردن و بعدش دنبالم راه افتادن ... برای این که پسرا نخوان تا اونجا تعقیبمون کنن و به اصطلاح مواظبمون باشن ... زود راه افتادم ... مهدیس با شک و ترس پرسید: 

مهدیس- اتفاقی افتاده ترانه؟ 

با عصبانیت جواب دادم: 

من- قرار بوده اتفاقی افتاده باشه 

مهدیس- حالا چرا میزنی ... یه سوال پرسیدم 

جوابی ندادم ... تنها چیزی که جلوی چشم هام بود همون صحنه ی بعد از ظهر بود ... تمام شب رو با آهنگ هایی که قبلا مفهومشون رو نمی دونستم گریه کردم ... بالاخره دم دمای صبح خوابم برد ... 

***

- مسافران عزیز لطفا کمربند هاتون رو ببندید 

صدای مهماندار هم دیگه رو اعصابم بود ... حالم خیلی داغون بود ... مهدیس هم همچنین ... همش بهانه می گرفت ... آریانا هم کم حرف شده بود ... چه بلایی سر اکیب دوستانه ی شاد ما اومد؟ وضع من از همشون بدتر بود ... هر دو نگرانم بودن ... آریانا مدام حالم را می پرسید و منم فقط می گفتم خوبم ... کی می دونست این خوب بودن از صد تا مرگ با سرطان برام بد تره ... سرم رو گذاشتم روی صندلی و برای هزارمین بار صحنه ی دیروز رو مرور کردم ... دوباره اشک ریختم ... دوباره تنهایی اشک ریختم ... نمی دونم چه جوری چشم هام روی هم افتاد و خوابیدم ولی می دونم با صدای مهدیس بلند شدم: 

مهدیس- ترانه بلند میشی؟ رسیدیم 

با مهدیس راه افتادیم ... یه تاکسی دربست گرفتیم و رفتیم خونه ی ما ... همه اونجا بودن ... تارا و آریا با مامانم برای خرید خورد و ریز جهیزیه رفته بودن ... یه سلام سر سری به همه کردم و رفتم توی اتاقم و برای سه هزارمین بارآهنگ فدای سرت کامران و هومنرو گوش دادم ... با شنیدن سر و صدای پایین بالاخره بلند شدم و با بی حالی رفتم پایین ... بچه ها داشتن کارت ها رو می نوشتن ... آریانا و تارا داشتن قهقهه می زدن ... آریا از ته سالن داد زد: 

آریا- به ... تران خانوم ... آفتاب از کدوم طرف در اومده؟ 

حوصله ی مسخره بازی نداشتم جواب ندادم و رفتم نشستم کنار تارا ... یه سلا م سر سری کردم ... اگه حالشو داشتم دوباره می رفتم اتاقم ... خونه ی ما کلا نه صد متر زیر بنا داشت ... یه حیاط بزرگ با درختای بید مجنون و تاب دو نفره که من عاشقش بودم ... یه راهروی رویایی ... وارد خونه که میشدی اولین چیز که توجهت رو به خودش جلب می کرد تابلویی بود که من از خانواده مون کشیدم ...حال خیلی بزرگی که با چند دست مبل تزیین شده بود ... پله های گردان ... پنج اتاق که یکیش مال من بود ... اتاقی با دکور قرمز و خاکستری ... حتی لب تابم هم قرمز بود ... عاشق ترکیب اتاقم بودم ... ولی الان همه چی برام کسل کننده بود ... همه با تعجب نگام می کردن و با هم لب خوانی میکردن: 

- این چشه؟ 

دوست داشتم از اونجا فرار کنم ... اره برم یه جای دور ... صدای آریا منو از خیال هام بیرون کشید: 

آریا- بچه ها برای پندار و آراد و سپهر هم کارت بنویسید 

مهدیس ذوق زده گفت: 

مهدیس- آره فکر خوبیه 

آریانا هم حرفی نزد ولی من مخالفت کردم: 

من- یه وقت اونا رو نگید ها ... میان این جا مجلس رو کوفتمون می کنن 

مهدیس یه چشم غره به من رفت و آریا گفت: 

آریا- نمی شه قول دادم دعوتشون کنم 

این سه تا چه زود با آریا رفیق فابریک شدن ... اگه پندار نامزدشو میاورد من دیونه می شدم ... تصمیم گرفتم کیارش رو دعوت کنم تا اگه یه موقع مشکلی پیش اومد اون پیشم باشه ... وجودش برام مایه ی آرامش بود ... رو به تارا گفتم: 

من- منم می تونم یه نفر رو دعوت کنم؟ 

تارا که شدیدا نگران وضع من بود گفت: 

تارا- اره عزیزم صاحب مجلس تویی؟ 

یه کارت برداشتم و اسم کیارش رو روش نوشتم ... بالاخره کار از محکم کاری عیب نمی کنه ... و براش اس دادم: 

من- کیارش شنبه عقد خواهرمه ... برات کارت نوشتم ولی نمی دونم چه طور به دستت برسونم ... لطفا، حتما بیا ... آدرس رو برات اس می کنم 

چند دقیقه بعد جواب داد: 

کیارش- میشه تو چیزی بخوایی و من نه بگم؟ حتما میام

آریانا- ترانه بلند شو ... باید بریم آرایشگاه 

این یه هفته رو همش دوندگی داشتیم و حال من هنوز آشفته بود ... همه نگرانم بودن ... وقتی برای خرید حلقه رفته بودیم تارا ازم خواست من براش انتخاب کنم ... ولی من ازش خواستم خودش انتخاب کنه چون حوصله ی هیچ کاری رو نداشتم ... حتی مامان ساکتم هم دیروز معترض شد ... برگشت بهم گفت: 

مامان- ترانه ... دخترم ... چرا دیگه شیطونی نمیکنی ... کو اون دختری که از دیوار راست بالا می رفت 

دست خودم نبود ... ولی باید اعتراف کنم اون اتفاق برام مثل یه زلزله ی هشت ریشتری بود ... تمام شادی هام رو در یک چشم به هم زدن به باد داد ... همه فکر می کردن به خاطر رفتن تارا ناراحتم 

 ... حتی لباس جشنم هم تارا گرفته بود ومن هنوز ندیده بودمش ... منی که عاشق خرید بودم لباسی که باید برای جشن عقد خواهرم بپوشم رو ندیده بودم ... واقعا خنده داره ... 

رفتم دسشتویی و صورتم رو پوشیدم ... امروز رو باید خوددار باشم ... خوبه که کیارش میاد ... بودنش برام آرامشه ... باید ماسک شاد بودن بزنم ... نباید این عروسی رو برای خواهر یکی یدونم زهر مار کنم ... درسته دیگه حوصله آتیش سوزوندن رو ندارم ولی می تونم لبخند بزنم ... آره همینه ... 

از دستشویی بیرون اومدم ... آریانا برام لباس گذاشته بود ... یه مانتوی بلند سرمه ای با شلوار و شال مشکی ... زود آماده شدم و اومدم بیرون ... یه لبخند زدم که همه با تعجب نگام کردن ... با آریا و دخترا به طرف آرایشگاه رفتیم ... عادت به آرایش کردن نداشتم ... ولی عروسی خواهرم بود ... اول تارا نشست و آرایشگر شروع کرد حتما الان با خودش می گه این عروسه بیست تا همراه داره تا ظهر ما سه تا بی کار بودیم و سر ظهر آریا برامون غذا آورد ... یکی از آرایشگر ها مهدیس رو برد و شروع کرد به درست کردن مو هاش ... یکی دیگه هم مشغول پیچیدن موهای آریانا شد ... منم منتظر شدم تا کار اون دو تا تموم بشه ... کار هر دوشون تموم شد ولی بی شعورا نذاشتن من ببینمشون ... رفتن تا لباساشون رو بپوشن ... منم نشستم و رو به آرایشگره گفتم: 

من- اگه میشه یه آرایش ملایم بکنید 

آرایشگر- مگه میشه؟ تو خواهر عروسی ... دیدی که اون دو تا دوستت هم ملایم آرایش نکردم ... غلیظ نبود ولی ملایم هم نبود 

من- من ندیدمشون ولی تو رو خدا زیاد آرایشم نکنید 

آرایشگر- تو کاری به من نداشته باش 

و شروع کرد اول مو هام رو پیچید ... منم چشمام رو بسته بودم ... این روزا کم خوابی داشتم ... آرایشگره هم منو کشت تا کارش تموم شد ... می خواستم خودمو توی آیینه ببینم که تارا داد زد: 

تارا- نبینی ها ... برو اول لباست رو بپوش ... توی اون اتاق گذاشتمش 

همونطور که آریانا و مهدیس نذاشتن من ببینمشون منم نذاشتم و تند رفتم توی اون اتاقی که تارا گفت ... اونجا یه لباس آبی آسمانی بود ... گرفتمش جلوی خودم ... تا شکم تنگ بود و از باسن به پایین گشاد می شد ... دنباله هم داشت ... پوشیدمش ... یه آستین خیلی کوتاه هم داشت و یقه اش مستطیلی بود ... من همیشه نمازمو می خوندم ولی اهل حجاب توی جمع های خانوادگی نبودم ... می دونم الان با خودتون می گید من یه خل تمام عیارم ولی من برای خودم اعتقاداتی داشتم من خدا رو خیلی دوست دارم ولی تو یه خانواده ای بزرگ شدم که اهل حجاب نبودن توی جمع هم لباسی کم تر از آستین کوتاه نپوشیده بودم ... 

یه کفش پاشنه بلند آبی هم اونجا بود که با دو تا بند تا بالای زانو بسته می شد ... باید اعتراف کنم که سلیقه ی تارا حرف نداشت ... آریانا اومد تو و من از توی آیینه دیدمش ... یه لباس سبز دکولته که تا زیر زانوش بود ...مو هاش هم فر کرده بود ... اینقدر خوشگل شده بود که دلم نمیومد نگاش نکنم ... وقتی منو دید گفت: 

آریانا- وای دختر اگه خودتو ببینی ... خیلی خوشگل شدی 

مهدیس هم در حالی که داشت می گفت: 

مهدیس- آریانا تو کیف منو و ندیدی 

اومد داخل اتاق ... یه لباس زرشکی که تا زانوش بود ... مو هاش هم بالای سرش جمع کرده بود و تره ای ازشون رو فر کرده بود ... اونم به اندازه ی آریانا زیبا شده بود ... مهدیس جیغ زد: 

مهدیس- وای دختر معرکه شدی؟ 

من- خودتون رو ندیدی که به من اینطوری می گید 

رفتم بیرون ... تو آیینه یه دختر زیبا دیدم ... این منم؟ خط چشمی که توی چشمام کشیده بود چشمام رو دو برابر و کشیده تر کرده بود ... مو های مشکیم هم از بالا ابشاری و فر بسته بودن ... باید اعتراف کنم قابل شناخت نبودم ... آرایشگر شروع کرد به کل کشیدن ... هر سه برگشتیم ...وایی تارا مثل یه فرشته شده بود ... لباس سفید و بلندش آنقدر زیبا بود که توصیفش برام سخته ... چشم های سبزش توی مژه های مشکیش گم شده بود ... مثل این که آریا از قبل منتظر بود چون سریع اومد بالا ... با دیدن تارا چشماش ستاره بارون شد ... مثل فشنگ رفت طرف تارا و لباش رو چسبوند روی لبای تارا ... اوا خاک به سرم ... این بچه فکر کرده اینجا خارجه که فرتا فرت این خواهر منو بوس می کنه ... آرایشگرا ریز ریز می خندیدن ... تارا هم سرخ شده بود ... بالاخره آریا رو پس زد و در گوشش یه چیزی گفت ... منم رو به آرایشگرا گفتم: 

من- شما ببخشید این داماد ما تازه از فرنگ اومده با رسم و رسومات اینجا آشنا نیس 

همون لحظه گوشیم زنگ خورد ... کیارش بود ... جواب دادم: 

من- الو کیارش رسیدی؟ 

کیارش - آره تو کجایی؟ 

من- آرایشگاه 

کیارش- آدرس آرایشگاه رو بگو بیام دنبالت 

من- زحمتت میشه 

کیارش- نه بابا این چه حرفیه ... آدرس رو بگو 

من- خوب بنویس ... 

آدرس رو بهش گفتم و خداحافظی کردم ... مهدیس گفت: 

مهدیس- زنگ بزنم آژانس؟ 

من- نه کیارش قراره بیاد دنبالمون 

مهدیس- آخ جون بالاخره منم یه بازیگر و از نزدیک می بینم 

آریانا- تو دعوتش کردی؟ 

من- آره چطور؟ 

آریانا- هیچی همینجوری 

وقتی زنگ آرایشگاه رو زدن با دخترا از همگی خداحافظی کردیم و رفتیم پایین ... دور کیارش رو ده نفر گرفته بودن و همه امضا می خواستن ... کیارش سرش رو آورد بالا و با دیدن ما داد زد: 

کیارش- شما برید توی ماشین

ما سه تا رفتیم توی شاسی بلند آخرین مدل کیارش ... من جلو نشسته بودم و آریانا و مهدیس عقب ... مهدیس از پشت داد زد: 

مهدیس- وای که این بشر چه قدر خوشگله

آریانا- راست میگه ... عجب تیپی داره کثافت 

من- قدش رو میری؟ 

مهدیس - آره بابا به درخت بید گفته زکی 

به سختی از میان جمعیت گذشت و اومد سوار شد ... خوشبختانه شیشه ها دودی بودن و کسی ما رو نمی دید ... وقتی نشست اول کمربندش رو بست بعد برگشت طرفم ... با دیدن من چند لحظه با تعجب نگام کرد منم گفتم: 

من- سلام 

دیدم جواب نمیده دستم رو جلوش تکون دادم ... به خودش اومد و گفت: 

کیارش- چیزی گفتی؟ 

من- گفتم سلام 

مهدیس و آریانا هم از پشت سلام کردن که کیارش برگشت عقب و گفت: 

کیارش- سلام خانومای زیبا ... ببخشید این دوست شما برای من هوش و حواس نمی ذاره ... دوستید دیگه؟ 

من- احسنت به هوشت 

کیارش - و البته سلام به روی ماه تو ... 

آریانا یه بشگون از کنار پهلوم گرفت ... اخ ... اخ ... الهی خیر نبینی دختر ... به زور یه لبخند زدم ... کیارش حرکت کرد ... دستمو گذاشته بودم رو پهلومو به آریانا فحش می دادم که کیارش برگشت و گفت: 

کیارش- معرفی نمی کنی ترانه خانوم؟ 

برگشتم و به مهدیس اشاره کردم: 

من- ایشون مهدیس خانوم هستن ... ایشونم آریانا هستش 

کیارش- خوشبختم خانوما 

مهدیس- کیارش خان یه سوال داشتم

کیارش - شما دوتا بپرس مهدیس خانوم ... درست گفتم دیگه؟ 

مهدیس- بله درست گفتید ... شما نامزد نداری؟ 

کیارش یه نگاه به من کرد و از توی آیینه به مهدیس نگاه کرد و گفت: 

کیارش - نه هنوز ولی فکر کنم به زودی یکی داشته باشم ... 

و دوباره یه نگاه به من کرد ... رفتم تو فکر ... من کیارش رو به عنوان یه برادر یا یه دوست می دیدم ... هیچ وقت نمی تونستم به یه چشم دیگه نگاهش کنم ... تا باغ حرفی نزدیم ... وقتی رسیدیم تشکر کردی و پیاده شدیم ... کیارش هم پیاده شد و شونه به شونه من وارد باغ شد . 

***

سپهر 

آریانا و مهدیس با هم وارد شدن و یه راست رفتن طرف اتاق پرو ... این چند وقت خیلی به مهدیس فکر کردم ... وقتی نبود انگار یه تیکه از وجودم نبود ... دیگه آزادانه می تونم بگم من عاشقشم ... آره عاشق اون لبخند های شیرینش ولی فکر نکنم هیچ وقت بتونم به آراد و پندار اینو بگم ... کیارش و ترانه هم با هم وارد شدن ... کیارش اینجا چی کار می کنه؟ نگاهی به پندار انداختم ... دندوناشو روی هم میسایید و دستاشو مشت کرده بود ... فکر می کنم اون دو تا هم حس منو داشتن ولی نمی تونستن به زبونش بیارن ... اول همه با تعجب به کیارش نگاه کردن بعد دخترا همه دویدن سمتشو ازش امضا خواستم ... دور ما هم کم دختر نبود ولی اون یه بازیگر و این یه امر مشخصه که دخترا براش بمیرن ... مهدیس و آریانا اومدن بیرون ... اخ خدایا ... چقدر مهدیس خشگل شده ... یه لباس قرمز جیگری ... همه نگاه ها به سمتشون کشیده شد ... ناراحت شدم ... دوست نداشتم کسی به مهدیس نگاه کنه ... باید پیشش باشم ... رفتم طرفش ... با دیدنم یه لبخند زد و اومد طرفم ... چشمای آراد ستاره بارون بود ... زود رفت طرف آریانا ... پندار هم داشت با دخترا ی سریش سر و کله می زد: 

من- سلام 

مهدیس- سلام ... خوبی؟ 

من- میشه تو رو ببینم و خوب نباشم ... خیلی خشگل شدی دختر 

مهدیس سرش رو پایین انداخت و گفت: 

مهدیس- ا نگو خجالت می کشم 

من- قوربون خجالت کشیدنت بره سپهر ... ولی ... میگم ... حالا ایندفعه گذشت ولی دفعه بعد اینقدر خشگل نکن دوست ندارم بقیه نگات کنن 

یکی زد به بازو و گفت: 

مهدیس- ای حسود 

و خندید ... یه خانوم میانسال و زیبا با چشم های طوسی اومد طرفمون و کنار مهدیس وایساد و گفت: 

- مهدیس ... مادر ... چرا اینجا وایسادی؟ 

مهدیس- چی کار کنم مامان 

- بیا ... مهیار دنبالت می گرده 

مهدیس- تو رو خدا اونو به من نچسبونید ... 

- ا ... زشته نگو 

تازه من و دید ... یه نگاه خریدارانه از سر تا پام انداخت و آخرش رو به مهدیس گفت: 

مهدیس- مهدیس جان معرفی نمی کنی؟ 

مهدیس نگاهی به من کرد و رو به مامانش گفت: 

مهدیس- ایشون یکی از هم کلاسی هام هستن که با آریا دوستن 

- این همکلاسیت اسم نداره؟ 

مهدیس- اوا مامان معلومه که داره ... ایشون سپهر آریانژاد هستن ...

و رو به من گفت: 

مهدیس- اینم مامان یکی یدونه ی من سارا خانومه 

سارا- خوبه خوبه خودت رو لوس نکن 

و دستش رو به طرف من دراز کرد ...دستش رو گرفتم و زل زدم توی چشماش ... معلوم شد چشمای مهدیس به کی رفته: 

من- دیدن شما باعث افتخاره خانوم محترم 

سارا- چه جون برازنده ای ... می تونم مهدیس رو چند لحظه ازتون قرض بگیم 

من- حتما 

مهدیس رو برد طرف اتاق عقد ... من حوصله نداشتم برم اون طرف فقط صدای عاقد رو میشنیدم ... وقتی مهدیس بیرون اومد مامانش اونو برد پیش یه پسر ... من و میگی خون خونم رو می خورد ... آراد هم عصبانی اومد پیشم ... نگاهی به اطراف انداختم و آریانا رو دیدم که داره تو بغل یه مرد می رقصه: 

آراد- می بینی تو رو خدا چه جوری چسبیده به پسره 

من- حالا چرا داره با اون می رقصه؟ 

آراد - هیچی بابا بهم گفت بیا برقصیم گفتم دوست ندارم جلوی این همه مرد قر بدی اونم گفت هر جور میلته و رفت با این جوجه فکلی رقصید 

چشمام روی مهدیس و اون پسره بود و گوشام به حرفای آراد گوش می داد ... آراد یه دفعه داد زد: 

آراد- یا پیغمبر ...بجنب سپهر ... الان پندار میره کیارش رو داغون میکنه 

نگاهی به پندار انداختم ... سرخ شده بود و با عجله به طرف کیارش که دست ترانه رو گرفته بود می رفت .

***

پندار

وقتی آریانا و مهدیس اومدن تو دنبال ترانه می گشتم که کنار کیارش پیداش کردم ... دوست داشتم دندون های کیارش رو بیارم پایین ... آراد و پندار رفتن پیش آریانا و مهدیس ... ترانه هنوز از اتاق پرو نیومده بود بیرون ... نگاهی به ساعتم کردم ... یه ربع بود که از اونجا بیرون نیومده بود ... ولی بالاخره اومد ... با یه لباس آبی بود ... عین ستاره ها می درخشید یه راست رفت به طرف اتاق عقد ... حدود نیم ساعت بعد بیرون اومد ... آریا و تارا به عقد هم در اومده بودن ... کیارش رفت طرفشو و دستش رو بوسید و بعدش گرفتش توی دستاش ... دیگه نتونستم تحمل کنم ... با تمام سرعت به طرفشون رفتم که آراد جلوم سبز شد: 

آراد - کجا میری برادر من؟ 

من - آراد برو کنار و الا تو رو هم میزنم 

جلو چشمام رو خون گرفته بود ... زدمش کنار و دوباره با تمام سرعت رفتم طرف کیارش ... تقریبا کسی کنار اون و ترانه نبود ... دخترا وقتی دیدن دستای ترانه رو گرفته پراکنده شدن ... رفتم و یقه اش رو گرفتم و چسبوندمش به دیوار: 

من- مردیکه ی بی همه چیز چی کار کردی؟ فقط یه بار دیگه اگه جرعت داشتی دستش رو بگیر ببین چی کارت میکنم

ترانه داد زد: 

ترانه- بسه ... به تو چه ... تو چکارمی؟ 

من- تو خفه شو 

کیارش - تو خفه شو ... باهاش درست حرف بزن 

من- به تو ربطی نداره 

یقش رو ول کردم و دست ترانه رو گرفتم و بردم وسط ... تقلا می کرد ولی ولش نمی کردم ... دستم رو محکم دور کمرش گرفتم و در گوشش از میون دندون های قفل شده ام گفتم: 

من- ول نخور ... اگه یه بار دیگه دور و بر کیارش ببینمت این مجلس رو رو سرت خراب می کنم 

ترانه - من دعوتش کردم ... نمی تونم تنهاش بذارم 

من - تو غلط کردی ... 

اشک دور چشماش حلقه زد و گفت: 

ترانه- ولم کن ... 

من با بی رحمی جواب دادم: 

من- بی خودی آبقوره نگیر ... تا آخر شب باید پیش خودم باشی 

ترانه- مگه تو هستی رو بوسیدی من حرفی بهت زدم 

من- من فرق دارم ... در ضمن من هرکاری بخوام می کنم 

ترانه- منم هر کاری می خوام میکنم ... من یه زن آزادم 

من- فعلا که نمی تونی کاری کنی 

اشک هاش روی گونه هاش چکید ... دوست داشتم پاکشون کنم ولی غرورم اجازه نداد به جاش گفتم: 

من- خوبه دیگه گریه نکن ... عروسی خواهرته بهتره لذت ببری 

همون لحظه آریا اومد طرفمون ... باهاش دست دادم و تبریک گفتم ... اونم گفت: 

آریا- میشه این خواهر زن ما رو چند دقیقه قرض بدی 

تو رو در بایستی گفتم: 

من- البته 

و دست ترانه رو توی دست آریا گذاشتم ... دوست نداشتم این کار و بکنم ولی چاره ای نبود ... حتی اگه می تونستم همین الان مجبورش می کردم بره و لباسش رو عوض کنه ... دوس نداشتم مردا بهش نگا کنن ... ترانه داشت با آرذیا می رقصید ... دنبال کیارش گشتم که کنار بابای ترانه دیدمش ...اون با بابای ترانه چی کار داره؟ چون صاحب مجلس بود شناخته بودمش ولی هنوزم شک داشتم اخه شاید بابای آریا باشه ... داشتم نگاهشون می کردم ... برگشتم طرف آریا و ترانه ... پس ترانه کوش؟ رفتم و رو به آریا گفتم: 

من- پس ترانه کجاس؟ 

آریا- نمی دونم گفت کار داره 

دوباره برگشتم تا ببینم پیش کیارش نیست اما دیدم خود کیارش هم غیبش زده ... داشتم دیونه می شدم ... رفتم تا سالن رو بگردم شاید پیداشون کنم .

***

ترانه

از آریا جدا شدم ... کیارش به طرفم اومد و در گوشم گفت: 

کیارش- از درختای پشت عروس و دوماد بگذر بیا کارت دارم 

و رفت ... منم دیدم پندار حواسش نیست جیم شدم ... از بین درختای تاریک گذشتم ... راهرو پر از گا های رز قرمز بود ... یه فضای نورانی بین درختا بود ... آره یه میز با چند تا شمع ... کیارش پشتش نشسته بود و پشتش به من بود ... رفتم طرفش ... صدای یه آهنگ آشنا اومد ... همون آهنگی که من عاشق ملودیش یودم ... کیارش بلند شد و به سمتم اومد البته خیلی خیلی آروم گام بر می داشت ... یه گیتار دستش بود ... بهم نگفته بود به این خوبی گیتار میزنه ... شروع کرد به خوندن: 

یه نگاه تب دار مونده توی ذهنم 

عاشق شدم انگار آروم آروم کم کم 

چشمای قشنگ تو مشروب رومه 

اگه باشی با من همه چی تمومه 

***

تیک و تیک ساعت رو دیوار خونه 

میگه وقت عاشق شدن دیونه 

دلو بزن به دریا 

اینقدر نگو فردا 

اخه خیلی دیره 

دیر برسی میره 

باهاش زمزمه کردم ... رسیده بود رو به روم و زل زده بود توی چشمام: 

تو عزیز جونی 

بگو که می تونی 

واسه دل تنهام 

تا ابد بمونی 

***

آره تو همونی 

ماه آسمونی 

واسه تن خستم 

تو یه سایه بونی 

تو عزیز جونی

نگو نمی تونی 

***

یه نگاه تب دار مونده توی ذهنم 

عاشق شدم انگار آروم آروم کم کم 

چشمای قشنگ تو مشروب رومه 

اگه باشی با من همه چی تمومه 

***

تیک و تیک ساعت 

ملودی گیتار 

دو تا شمع روشن 

دو تا چش بیدار 

سر یه دو راهی 

یه دل گرفتار 

بی قرار عشق و وسوسه ی دیدار 

***

تو عزیز جونی 

بگو که می تونی 

واسه دل تنهام 

تا ابد بمونی 

***

آره تو همونی 

ماه آسمونی 

واسه تن خستم 

تو یه سایه بونی 

تو عزیز جونی

نگو نمی تونی

***

یه نگاه تب دار مونده توی ذهنم 

عاشق شدم انگار آروم آروم کم کم 

چشمای قشنگ تو مشروب رومه 

اگه باشی با من همه چی تمومه 

***

تو عزیز جونی 

بگو که می تونی 

واسه دل تنهام 

تا ابد بمونی 

***

آره تو همونی 

ماه آسمونی 

واسه تن خستم 

تو یه سایه بونی 

تو عزیز جونی

نگو نمی تونی

تمام مدت زل زده بود توی چشمام و آهنگ رو می خوند ... یاد اونروزی افتادم که با پندار هم خوانی می کردم ... کاش جای کیارش الان پندار اینجا بود ... وقتی قند رو با آریانا بالای سر آریا و تارا می سابیدم آرزو کردم یه روز من و پندار هم سر همین سفره بشینیم ولی می دونم این یه خیال واهی ... کیارش اومد و جلوم زانو زد: 

من- این چه کاریه؟ 

دستش رو گذاشت روی بینیشو گفت: 

کیارش- هیسس ... تو فقط نگا کن 

یه جعبه ی مخمل از جیبش در آورد و گرفت طرفم ... به آرومی بازش کرد و گفت: 

کیارش- با من ازدواج می کنی ترانه؟ با من ازدواج میکنی تا برای تن خستم یه سایه بون باشی؟ تا چشمات مشروبم باشه؟ من اون چشمای نازت رو می خوام ترانه 

چی میشنیدم ... پس پندار چی میشه؟ من انگاری یه حسی به پندار دارم ... پس تکلیف این حس چی میشه؟ 

ناگهان بوسه ی چند روز پیشش با هستی اومد جلوی چشمم ... نه اون دیگه نمی تونه مال من باشه ... اون نامزد داره نامزدشو هم دوست داره ... اگه پای هستی وسط نبود همین الان می گفتم نه ... ولی حالا که اون هست وضعیت فرق می کنه ... خوب کیارش منو دوست داره ... می تونم باهاش خوشبخت بشم ... شاید به مرور زمان هم عاشقش شدم ... منم می تونم همون زجری رو که کشیدم به پندار بدم ... آره همینه ... پندار هم باید به اندازه ی من زجر بکشه ... با صدایی که خودم نمیشناختم گفتم: 

من- بله 

کیارش حلقه ی تک نگین زیبایی رو دستم کرد و گفت: 

کیارش- اخیش ... خیالم راحت شد ... نمی دونی چقدر استرس داشتم ... با بابات هم حرف زدم ... اون حرفی نداشت حتی خیلی هم خوش حال بود ... اون موقع هم که پندار بردت اگه دیدی کاری نکردم فقط به خاطر مجلس خواهرت بود وگرنه بلایی سرش می آوردم که تا عمر داره یادش نره ... یه چیزی رو یادم رفت بهت بگم ... خیلی دوست دارم 

خجالت کشیدم و سرم رو انداختم پایین ... با انگشت سبابه اش چونه ام رو کشید بالا و گفت: 

کیارش- خجالت نکش خانومم ... بیا بریم غذا بخوریم 

نمی دونم کی وقت کرده بود این میز رو بچینه ولی میز خیلی قشنگی بود ... با هم غذا خوردیم ... کیارش خیلی خوب بود و منم خیلی دوست داشت ولی من دلم پیش پندار بود ... دلم زار میزد ولی روی لبم لبخند بود ... کیارش کلی گفت و من خندیدم ... خندیدن های زورکی .

***

آریانا

از رقصیدن خسته شده بودم ... از پسری که باهام می رقصید تشکر کردم ورفتم یه لیوان اب خوردم ... در حالی که خودم رو باد می زدم گفتم: 

من- آخ خدا خیلی گرمه ... 

صدای آراد از پشت اومد: 

آراد- منم اگه مثل تو از اول شب تو بغل هزار تا مرد می رقصیدم گرمم می شد 

من- هر جور دوست داری فکر کن ...اصلا برام مهم نیست ... بکش کنار بذار باد بیاد 

داشتم آتیشی می شدم ... خواستم برم که بازوم رو گرفت و فشار داد ... طوری که اخم در اومده: 

آراد - از کنارم جم بخوری هر چی دیدی از چشم خودت دیدی ... 

دستم رو محکم از دستش کشیدم بیرون و گفتم: 

من - مثلا چه غلطی می کنی؟ 

به دختری که داشت از جلومون رد می شد گفت: 

آراد- ببخشید خانوم 

دختره برگشت و با دیدن آراد چشماش ستاره بارون شد ... با ناز گفت: 

- بله 

آراد- میشه با من برقصید 

دختره در پوست خودش نمی گنجید: 

- البته 

آراد یه چشمک به من که در حال انفجار بودم زد و رفت دست دختر رو گرفت و با هم رفتن وسط ... 

دستم و زدم به بغلم و شروع کردم به جویدن لبم ... پندار اومد کنارم و گفت: 

پندار- آریانا تو ترانه رو ندیدی؟ 

من- نه ندیدمش 

و رفت به طرف مهدیس که داشت با مهیار سر و کله میزد ... دنبال سپهر گشتم که دیدم ... به ... یکی از یکی دختر باز تر ... اونم وسط بود و داشت با یه دختر می رقصید ولی تموم حواسش پیش مهدیس بود ... خیلی عصبانی بودم ... سینا هم اومد ... یه راست اومد طرفم و پرسید: 

سینا- تو ترانه رو ندیدی؟ 

داد زدم: 

من- نه مگه من وکیل ترانه ام که همتون از من سراغش رو میگیرید 

و رفتم سر یه میز دیگه ... دوست داشتم آراد و دخترایی که باهاش می رقصن رو در جا خفه کنم ... اما من مغرور تر از این حرف ها بودم ... همون جا وایسادم و زل زدم به آراد ... مهدیس اومد طرفم و گفت: 

مهدیس- چته؟ خیلی کلافه ای 

من - از آراد زورم می گیره ... دقیقا یک ساعته داره می رقصه ... هر دفعه هم با یکی ... انگار دارم آتیش می گیرم 

نیاز داشتم با یکی حرف بزنم ... برام مهم هم نبود که کسی به راز دلم پی ببر ... درسته مغرور بودم ولی الان دیگه غرور برام مهم نبود: 

من- تو چرا کشتی هات غرق شده؟ 

مهدیس- به همون دلیلی که کشتی های تو غرق شده 

داشتم شاخ در می آوردم ... یعنی اینم از آراد خوشش میاد ... با تمام توانم داد زدم: 

من - به خاطر آراد؟ 

مهدیس - نه بابا به خاطر سپهر 

یه نفس از سر راحتی کشیدم ... نمی دونم چه جوری این حس توی وجودم جونه زد ولی می دونستم این حس رو به هیچ کس تا حالا نداشتم حتی به بردیا ... مهدیس هم بابغض گفت: 

مهدیس- این مامانم منو دوباره چسبوند به مهیار ... سپهر هم زورش گرفت از اول جشن داره با هزار نفر بگو بخند می کنه 

آخییی نازی ... اینم وضعیت منو داشت ... دستش رو گرفتم و گفتم: 

من- عیب نداره خودت رو اذیت نکن ... حالا مهیار کجا رفت؟ 

مهدیس - رفته دستشویی ... مخم و خورد از بس حرف زد 

یه پسر جون اومد طرفمون و رو به مهدیس گفت: 

پسر- افتخار رقص می دید خانوم زیبا؟ 

یه چشمک به مهدیس زدم و اونم که به نقشم پی برده بود قبول کرد و با پسره رفت وسط ... تارا و آریا هم که دیگه از رقص خسته شده بودن نشسته بودن ... یه دفعه آریا بلند شد و با یه پسر به طرفم اومد: 

آریا- نبینم خواهر گلم تنها باشه 

لبخندی زدم و جوابی ندادم ... آریا هم به پسره اشاره کرد و گفت: 

آریا- فربد یکی از دوستامه ... از اول شب من و دیونه کرده ... همش میگه می خوام با خواهرت آشنا شم ... حالا هم آوردمش که باهات آشنا شه 

فربد دستش رو به طرفم دراز کرد و گفت: 

فربد- خوشبختم از دیدنتون آریانا خانوم 

اگه تو هر موقعیت دیگه ای بودم یارو رو ناکار کرده بودم ولی الان برای چزوندن آراد مجبور بودم با این فربده راه بیام ... دستم رو تو دستش گذاشتم و گفتم: 

من- همچنین فربد خان ... می خوایید برقصید؟ 

ذوق مرگ شد و گفت: 

فربد- البته 

با هم رفتیم وسط و شروع کردیم وتانگو رقصیدیم ... آراد و یه دختر که در حال رقص بودن زیاد باهامون فاصله نداشتن ... آراد همش نگاهش به ما بود ... منم برای این که حرصش رو در آرم دستم رو نوازش وار کشیدم روی بازوی فربد ... اونم دختره رو بیشتر به خودش چسبوند ... فربد در گوشم گفت: 

فربد- شما خیلی زیبایید آریانا خانوم 

پسره ی خر ... بی شعور ... کاش می شد بزنم فکش رو بیارم پایین ... حیف ... حیف که نقشم به هم میخوره وگرنه الان برات دماغ نذاشته بودم ... یه لبخند زدم و گفتم: 

من- شکست نفسی می فرمایید؟ 

فربد- نه واقعا زیباییتون خیره کننده اس 

یه خنده ی بلند کردم و در گوشش گفتم: 

من- شما به من لطف دارید 

یه دفعه فربد کشیده شد عقب ... این آراد بود که یقه اش رو کشیده بود ... آراد گفت: 

آراد- تو به کی گفتی زیبا؟ اگه جرعت داری یه بار دیگه بگو 

جلو چشماشو خون گرفته بود ... اگه دخالت نمی کردم فربد رو داغون می کرد: 

من- ولش کن آراد ... 

آراد- ببین بچه فکلی اگه یه بار دیگه دور و بر خانوم ببینمت من می دونم و تو 

و هلش داد و گفت: 

آراد- خوش اومدی 

و خودش کمر منو گرفت و چسبوندبه خودش ... در گوشم با حرص گفت: 

آراد- چی بهت گفت که قهقه می زدی ... بگو ما هم بخندیم

دردم گرفته بود ... کمرم رو خیلی فشار می داد: 

من- اخ ... ولم کن وحشی 

آراد- ولت کنم که بری با هزار تا مرد برقصی ... عمرا ... یادت باشه خودت خواستی از راه زور وارد بشم 

و منو بیشتربه خودش فشار داد .

***

مهدیس

با همون پسری که خودش رو رامین معرفی کرد مشغول رقص شدیم ... خیلی بد نگام می کرد ولی چاره ای نداشتم باید باهاش راه میومدم ... در گوشم گفت: 

رامین- شما نامزد دارید مهدیس خانوم؟ 

من- نه راستش 

رامین لبخندی زد و دستم رو کمی فشار داد ... بی شعور کثیف ... یه چرخ زدم و برگشتم ... اِ ... این که سپهره ... این کی جاشو با رامین عوض کرد ... گفتم: 

من- تو کی جاتو با رامین عوض کردی؟ 

با عصبانیت ولی آروم در گوشم گفت: 

سپهر- چه زود با هم صمیمی شدید؟ 

و دستم که توی دستش بود رو فشار محکمی داد ... اخم بلند شد و گفتم: 

من- چته؟ 

سپهر- تازه می گی چه مرگمه لعنتی ... نمی دونی درد من تویی؟ از اولم بهت گفتم دوست ندارم مردای دیگه بهت توجه کنن ... اونوقت تو چی کاری کردی؟ صاف رفتی و تو بغلشون می رقصی 

دیگه تا آخر عروسی اگه از کنارم جم بخوری دیونه میشم 

و کمرمو فشار داد ... باید اعتراف کنم از حرفاش قند توی دلم آب کردن ... برای این که اعصابش رو آروم کنم کوتاه اومدم: 

من- ببخشید ... دیگه هر چی تو بخوایی انجا می دم 

لبخندی زد و پیشونیم رو بوسید: 

سپهر- خودم نوکرتم به مولا 

و به رقص ادامه دادیم ... 

***

پندار 

شام رو سرو کرده بودن ولی هنوز خبری از ترانه و کیارش نبود ... داشتم دیونه می شدم ... آراد و آریانا به طرفم اومدن و گفت: 

آراد- بیا داداش یا خودش میاد یا نامه اش ... بیا غذا بخور 

من- شما برید بخورید 

آراد- بیا دیگه لوس نباش 

داد زدم: 

من- میگم شما برید 

زیر لب گفت: 

آراد- امشب حال همه گرفته اس

و رفت ... این یک هفته که ترانه نبود اینقدر سخت گذشت که انگار یک سال گذشت ... برای اومدن اینقدر شوق داشتم که آراد و سپهر بهم شک کرده بودن ... اما حالا حالم خیلی گرفته بود ... خدایا یعنی آرامش به من نیومده ... این کیارش این وسط چی می خواد اخه ... با دیدن ترانه و کیارش که از طرف تاریک باغ میومدن عین گرگ زخمی رفتم طرفشون ... مچ ترانه رو گرفتم و کشیدمش ... کیارش حواسش به ما نبود ... بردمش بین درختا ... بازو هاشو گرفتم و تکون دادم: 

من- مگه بهت نگفتم حق نداری بری طرف کیارش؟ گفتم یا نگفتم؟ 

ترانه- گفتی ولی من گوش ندادم ... لزومی نداره به حرفای چرتت گوش بدم 

بازو هاشو فشار دادم و گفتم: 

من- تو خیلی غلط می کنی ... ترانه رو اعصاب من راه نرو بد می بینی ... 

ترانه باشدت دسشتو کشید بیرون وداد زد: 

ترانه- آقای رادمنش شما بهتره حواستون به نامزدتون باشه و به بقیه کاری نداشته باشید 

و رفت ... قلبم از حرفاش آتیش گرفته بود ... نفهمیدم چه طور جشن تموم شد و من به اریا تبریک گفتم ... فقط وقتی به خودم اومدم که با سپهر و آراد توی ماشین نشسته بودیم و من در حال رانندگی بودم ... آره ما برمیگشتیم تهران ولی قلب من پیش ترانه مونده بود ... دلم شور میزد ... انگار قرار بود یه اتفاق بد بیوفته ... 

***

متن عاشقانه

یادته بهم می گفتی اندازه ی دنیا دوسم داری ... نمی دونم دنیا کوچیک شد یا تو دیگه دوسم نداری

***

ترانه

یک ماه از عقد آریا و تارا گذشته بود ... تارا وآریا رفته بودن ماه عسل ... کیارش همون شب من و از بابام خواستگاری کرد و بابام هم با دریافت جواب مثبت از من قبول کرد ... کیارش اسرار کرد تا عقد رو یه ماه و نیم دیگه برگذار کنیم ... بابام قبول نمیکرد ولی وقتی اسرار کیارش رو دید قبول کرد ... آریا هم برای عقد همین پافشاری رو داشت ... اونا هم سه ماه بعد از نامزدی عقد کردن ولی در مورد ما نامزدی وجود نداشت ... پندار هنوز نمی دونست ما قرار ازدواج گذاشتیم و منم حلقه ای که کیارش به عنوان نامزدی بهم داده بود رو جلوش نپوشیده بودم در واقع دوست داشتم شکه اش کنم ... این یک ماه رو امتحان داشتیم ... آموزشگاه تعطیل بود و من کم تر کیارش رو میدیدم ... امروز آخرین امتحانمون رو دادیم ... حال من با یه ماه پیش تفاوتی نکرده بود ... هنوز هم ناراحت بودم ... از سالن امتحان بیرون اومدم و دنبال آریانا گشتم ... کنار مهدیس پیداش کردم و به سمتشون رفتم: 

آریانا- چه طور دادی؟ 

من - بد نبود 

مهدیس- افتضاح بود ... تو تازه داری می گی بد نبود 

جلوتر از اون دو تا راه افتادم ... موبایلم زنگ خورد ... کیارش بود: 

من- الو 

کیارش- سلام عشقم ... امتحانت رو دادی؟ 

من- آره عزیزم 

کیارش - بیام دنبالت بریم دنبال لباس عروس 

من- آره بیا ...در دانشگاه منتظرتم 

یک ربع بعد کیارش اومد دنبالم ... با هم رفتیم یه مزون معروف ... اسمش رو زیاد شنیده بودم ... خانومه با کیارش خیلی گرم گرفت: 

خانوم- چطوری کیارش خان ... سهیلا جون چطوره؟ 

سهیلا مامان کیارش بود که برای عمل باباش رفته بود آلمان: 

کیارش- خوبه به لطف شما ... راستش اومدیم چند تا لباس عروس ببینیم 

خانوم- به سلامتی می خوایی ازدواج کنی ... چه عروس زیبایی هم داری ان شاالله به پای هم پیر شید 

لبخندی زدم و اون جلو رفت و چند تا لباس عروس آورد ... یکیشون خیلی به دلم نشست ... یه لباس عروس که بالا تنه اش دو تا بند توری می خورد و منجوق دوزی زیبایی هم داشت و قسمت پایین تنه اش هم گشاد و توری بود و پایینش باز با منجوق کار شده بود ... رو به کیارش گفتم: 

من- اون به نظرت چه طوره؟ 

کیارش- دکولتهه؟ 

من- نه اون توریه 

کیارش - عالیه برو پروش کن 

لبخندی زدم و رفتم پوشیدمش ... مو هام رو باز کردم ... خیلی به تنم میومد ...انگاری برای من ساخته بودنش ... صدای کیارش از پشت اتاق پرو به گوش می رسید: 

کیارش- ترانه جان بیا منم ببینمت 

من- نه تا روز عروسی حق نداری ببینی ... اخه شگون نداره 

کیارش- اینا همش خیالاته ... بی انصاف نباش دیگه من تا اون روز آب میشم از فضولی 

من- اسرار نکن

و لباس را در آوردم ... بعد از خرید لباس برای خرید بقیه چیز ها رفتیم ... چه عروس و دوماد جالبی هستیم که سرخر با خودمون برای خرید نمیاریم ... 

***

دو هفته مثل برق و باد گذشت ... همه چیز آماده بود ... فقط پدر و مادر کیارش نمی تونستن بیان ... مادرش خیلی مهربون بود ... پشت تلفن خیلی عذر خواهی کرد و گفت بعدا جبران میکنه ... چون پدر کیارش عمل داشت مادرش هم نمی تونست بیاد ... برای من زیاد مهم نبود ... این چند وقته بازیگر خوبی شده بودم چون همش در حال نقش بازی کردنم ... کیارش زود تر برای کرایه ی باغ رفته شیرازبرای عقد کسی از فامیل اونا رو دعوت نکردیم ... قرار شد بعدا برای فامیل اونا هم یه عروسی مفصل بگیریم ... بابام نذاشت کارت بگیریم وگفت تلفینی همه رو دعوت می کنه می خواد دامادش یه سورپرایز باشه ... مهمون های زیادی دعوت نکردیم ... حدودا دویست نفر رو دعوت کرده بودیم ... برای عروسیی که می خواستیم برای فامیل های کیارش بگیریم فامیل های خودمون رو هم مفصلا دعوت می کنیم ... فقط من سه تا کارت برای پندار و آراد و سپهر خریدم ... پندار باید بفهمه من چه زجری کشیدم 

استاد پایان کلاس رو اعلام کرد ... پندار داشت وسایلش رو جمع میکرد ... آراد و سپهر هم بالای سرش بودن ... با مهدیس و آریانا به طرفشون رفتیم: 

من- روز بخیر آقایون ... اینا مال شماست

و کارت ها رو بهشون دادم ... آراد پرسید: 

آراد- اینا چیه؟ 

آریانا- بازشون کنید می فهمید 

از روز عروسی تارا تا به حال پسرا کمی باهامون سر سنگین شده بودن ... قبلا به آریانا و مهدیس گفته بودم که دوست دارم عروسیم یه سورپرایز باشه و اونا نباید به پسرا چیزی بگن

آراد و سپهر کارت ها رو باز کردن ... وقتی خوندنش با نگرانی به هم نگاه کردن ... پندار پرسید: 

پندار- چیه بچه ها؟ 

اونا حرفی نزدن ... پندار کارتشو برداشت و بازش کرد ... خودکار از توی دستش افتادم ... رو بهشون گفتم: 

من- خوش حال میشم اگه بیایید 

و جلو تر از مهدیس و آریانا اومدم بیرون ... مثل ابی که روی آتیش ریخته باشن آتیش انتقام منم خاموش شد ولی انگاری خاکسترش روی قلبم سنگینی می کرد ... نمی دونم چرا هنوز هم غم دارم ... اخه چرا آروم نشدم؟ 

***

پندار

بعد از رفتن دخترا روی صندلی افتادم ... شک خیلی قویی بود ... سپهر کنارم نشست و گفت: 

سپهر- خوبی پندار؟ 

جوابی ندادم ... همش با خودم می گفتم این یه دروغ بزرگه ... ترانه نمی تونه مال کسه دیگه ای باشه ... ولی کارتش جلوی روم بود ... این نمی تونست دروغ باشه ... بلند شدم و به طرف در دویدم ... آراد دوید دنبالم و داد زد: 

آراد- کجا میری با این حالت؟ 

مگه حال من چه جوری بودم ... یعنی اوضام اینقدر وخیم بود که آراد این طوری بهم می گفت ... کارت عروسی رو توی مشتم مچاله کردم و به دویدن ادامه دادم ... سوار فراریم شدم و با آخرین سرعت به طرف آپارتمان دخترا روندم ... فریاد زدم: 

من- چه طور تونستی این کار رو با من بکنی ترانه؟ دِ آخه مگه من چی کارت کرده بودن لعنتی ... 

یکی زدم رو فرمون و سرعتم رو بردم بالا ... اصلا فراموش کرده بودم به چه قصدی وارد زندگیش شدم ... الان فقط فکر این بودم که ترانه نباید با کیارش ازدواج کنه ... نمی خوام یه بار دیگه چشمایی که زندگیم شدن رو از دست بدم ... رسیدم به در آپارتمان ... هر کاری کردم نتونستم پیاده بشم و برم ازش بپرسم چرا می خواد با کیارش ازدواج کنه ... میترسیدم بهم بگه عاشقشه ... سرم رو روی فرمون گذاشتم مدام با خودم کلنجار می رفتم ولی نمی تونستم برم ازش بپرسم چرا این کار رو کرد؟ بالاخره در خونه باز شد ... ترانه اومد وبه طرف ماشینش رفت ... با آریانا و مهدیس روبوسی کرد و مهدیس هم پشت ماشینش آب ریخت ... مگه می خواست کجا بره؟ بی هدف دنبالش کردم ... از شهر خارج شد ... چه دل و جرعتی داره این دختر ... اخه چه طوری نمی ترسه تک و تنها بزنه به جاده ... 

فقط دنبالش می رفتم ... انگار به طرف شیراز می رفت ... آره من باید ازش بپرسم چرا این کار رو کرده ... شب شده بود و ما بالاخره رسیدیم و دروازه ی قرآن شیراز معلوم شد ... تا خونشون دنبالش رفتم ... پارک کرد و رفت بالا ... باز من موندم و شک ... اخه اگه بهم بگه عاشقشه من دیونه می شم ... چی کار کنم خدایا 

***

ترانه

در خونه باز شد ... سریع حیاط بزرگمون رو رد کردم و رفتم داخل ... بابام روی مبل ها نشسته بود مامانم هم اومد و بغلم کرد ... پرسیدم: 

من- پس کیارش کجاست؟ 

بابا- همه کارارو زود انجام داد و برگشت تهران تا پیش تو باشه 

من- اومده بودم غافل گیرش کنم و توی کارا کمکش کنم ... 

بابا- باچی اومدی ترانه خانوم؟ 

من- با ماشین 

بابا- مگه من بهت نگفتم تنهایی با ماشین راه نیوفت تو جاده ها ... مثل این که باید این ماشین رو ازت بگیرم 

من- شوهرم برام یدونه بهترشو می خره 

بابا- ای شیطون تو بذار خرت از پل رد بشه بعد شوهرم شوهرم کن 

به طرف اتاقم رفتم ... دلم گرفت کاش جای کیارش پندار بود ... کاش به اون می گفتم شوهرم ... 

غمگین روی تختم نشستم و مثل همیشه اشک ریختم ... لباس هامو عوض کردم و رفتم پایین ... تا پامو از آخرین پله پایین گذاشتم گوشیم زنگ خورد ... بدون این که نگاه شماره کنم جواب دادم: 

من- بله بفرمایید 

سینا- همین الان میایی دم در کارت دارم 

من- تویی سینا ... نمی تونم بیام تهران نیستم 

سینا- در خونه ی خودتون رو می گم 

من- نمی تونم 

سینا- یا میایی یا میام اون خونه رو روی سرت خراب می کنم 

قطع کردم و به طرف در رفتم ... اگه نمی رفتم واقعا خونه رو روی سرم خراب می کرد ... یه شال پوشیدم و یه شال پشمی هم انداختم روی شونه هام ... مامانم پرسید: 

مامان- ترانه مادر کجا میری؟ 

من - الان میام 

و بیرون اومدم ... سریع حیاط رو رد کرد و در رو باز کرد و به طرف زانتیای سینا رفتم ... سوار شدم و سلام کردم ... اونم جوابم رو داد ... منتظر شدم تا چیزی بگه ولی مثل این که قصد نداشت شروع کنه ... گفتم: 

من- خوب بگو من منتظرم ... 

برگشت طرفم وداد زد: 

سینا- تو به چه حقی میخوایی ازدواج کنی ... اصلا اون احمق کیه که به من ترجیحش دادی؟ د حرف بزن 

من- هر کی هست هزار بار شرف داره به تو 

دستش رو برد بالا ک بزنه توی صورتم که دستش رو روی هوا گرفتم و گفتم: 

من- یادته توی مهمونی چه بلایی سرت اومد ... اگه می خوایی دیگه تکرار نشه در شان خودت رفتار کن 

و دستگیره رو کشیدم که در باز نشد ... کثافت قفل مرکزی رو زده بود ... سرش داد زدم: 

من- در و باز کن سینا 

خندید و گفت: 

سینا- تو کاراته کارم که باشی من یه مردم و هیکلم هم دوبرابر تو ... اونروز هم حرکتت ناگهانی بودو الا جوری می زدمت که تا عمر داری یادت نره ... حالا هم تقلا نکن خانوم کوچولو 

و راه افتاد ... دروغ چرا خیلی ترسیده بودم ... داد زدم: 

من- نگه دار سینا ... این مسخره بازی ها چیه 

سینا- خانوم کاراته کار اگه می تونی خودت نگهش دار 

خواستم فرمون و بگیرم که دستم و پس زد و به رانندگی ادامه داد ... داد زدم: 

من- سینا خواهش می کنم ... مامانم الان نگران میشه 

سینا- باید قبلا فکرشو میکردی 

گوشیم رو از جیب شلوار خونگیم در آوردم و شماره ی مامانم رو گرفتم ... سینا گوشیم رو از دستم کشید و از ماشین انداختش بیرون ... داد زدم: 

من- دیونه شدی ... اگه داری شوخی می کنه بهتره تمومش کنی چون شوخی خیلی مسخره ایه 

جوابی نداد ... یه دفعه ماشین وایساد ... رو به رومون یه باغ بود ... حتی نمی دونستم کجاییم ... گفت: 

سینا- پیاده شو 

گریه می کردم و از ترس روی صندلی مچاله شده بودم ... وقتی دید پیاده نمی شم خودش اومد و بازوم رو گرفت و به زور پیادم و کرد با وجود مخالفت های من وارد باغ شده بود ... چه زوری داره این الاغ خان ... حدود نیم ساعت رفتیم و هر دفعه هم از یه دوراهی گذشتیم ... باز خودم رو روی زمین انداختم و با هق هق گفتم: 

من- سینا تو رو خدا ولم کن ... 

به زور بلندم کرد و گفت: 

سینا- باید قبلا فکرشو می کردی ترانه خانوم ... 

و باز راه افتاد و منم دنبال خودش کشید ... بالاخره به یه کلبه ی چوبی رسیدیم ... خودم رو عقب کشیدم و در حالی که گریه می کردم گفتم: 

من- منو آوردی اینجا چی کار؟ 

سینا- من نمیتونم بذارم تو مال یکی دیگه بشی ... تو اول تا آخر مال خودمی 

دوباره خودم رو عقب کشیدم و از میون هق هق گریه ام گفتم: 

من- من ازدواج نمی کنم خوبه؟ فقط ولم کن بذار برم 

یه لبخند کثیف زد و گفت: 

سینا- دیره خوشگلم ... خیلی دیره 

و بازوم رو کشید ... زورم بهش نمیرسید ... فقط اون لحظه زیر لب گفتم: 

من- خدا ... یا ... کم...کمکم ... کن 

یه کلبه ی چوبی که سه تا پله می خورد ... خیلی قشنگ بود ... ولی نمی دونم این کلبه وسط باغ چی کار می کرد ... اشکام خشک شده بودو فقط هق هق میکردم ... سینا یه پله رفت بالا و تا خواست پله ی دوم رو بره داد زدم: 

من- تو رو خدا سینا ... تو رو جون عمو حمید ولم کن 

سینا- اینقدر زر زر نکن ... 

و خواست دستمو بکشه که صدای پندار از پشت اومد: 

پندار- ولش کن بی ناموس عوضی 

برگشتم عقب ... آره اشتباه نکرده بودم خودش بود ... دستم رو بردم و اشکم رو پاک کردم و با نور امیدی که تو دلم جونه زده بود یه لبخند زدم ... بازوم رو از دست سینا در آوردم و ماساژش دادم ... الهی دستت بشکنه سینا ... الهی عموم به عزات بشینه ... سینا با عصبانیت گفت: 

سینا- جنابعالی؟ 

پندار- به تو ربطی نداره 

و بهمون نزدیک شد و رفت یقه ی سینا رو گرفت و از زمین بلندش کرد ... یه خورده ازش بلند تر و درشت تر بود ... معلوم بود داره دندون هاشو روی هم فشار می ده و از بینشون حرف می زنه: 

پندار- من همونیم که می خوام مادرت رو عزات بشونم ... حالا فهمیدی؟ 

ویه مشت زد توی دهنش ... سینا پرت شد روی زمین ولی پندار باز رفت طرفش و با یقه اش بلندش کرد: 

پندار- خوب نگام کن تا قیافم یادت بمونه ... زورت به یه دختر تنها رسیده عوضی ... مگه تو خودت ناموس نداری ... اصلا وایسا ببینم توکی هستی؟ 

سینا فقط نگاهش کرد ... پندار برگشت طرف من و داد زد: 

پندار- این کیه ترانه؟ 

با هق هق گقتم: 

من- پسر ... عمومه 

با یقه اش تکونش داد و گفت: 

پندار- این که از خون خودته نامرد ... می خواستی باهاش چی کار کنی؟ 

سینا- این دختر از اول مال من بوده حالا دارن با زور ازم میگیرنش منم می خوام با زور نگهش دارم 

پندار داد زد: 

پندار- تو غلط می کنی ... 

و یه مشت دیگه بهش زد و سینا باز پرت شد ... پندار رفت طرفشو با پاش به پهلوش ضربه زد ... اونقدر زد تا خسته شد ... عاقبت ولش کرد و اومد طرفم و داد زد: 

پندار- برو خدا رو شکر کن نوک انگشتت بهش نخورد چون به ولای علی اون موقع خودم خونتو روی چوب های این خونه می ریختم ... حالا هم گم شو نمی خوام چشمم بهت بیوفته 

سینا به سختی بلند شد ودر بین درختا گم شد ... نفسی از روی آسودگی کشیدم و سرمو تکیه دادم به درخت پشت سرم ... یه لبخند زدم و زیر لب گفتم: 

من- خدایا ممنونتم ... نوکرتم 

پندار- خوبی ترانه؟ 

چشمامو باز کردم و گفتم: 

من- به لطف تو آره 

پندار- چرا باهاش اومدی اینجا؟ 

من- من نیومدم به زور آوردم 

پندار- خوب دیگه بهتره بلند شی زود تر باید برگردیم 

تازه یاد مامانم افتادم و گفتم: 

من- وایی مامانم! 

و بلند شدم و با پندار راه افتادیم ... از پندار با لبخند پرسیدم: 

من- خوب از کجا باید بریم 

پندار- نمی دونم 

لبخندم خشک شد و جیغ زدم: 

من- چی؟ 

پندار- چرا جیغ می زنی خوب من فقط دنبالتون اومدم 

من - اصلا تو چرا ما رو دنبال کردی؟ اصلا تو شیراز چی کار می کنی؟ 

پندار- انگار ناراحتی که سینا رو رد کردم؟ بیا و خوبی کن 

من- اصلا شاید من و اون می خواستیم بریم یه جا یه کار خصوصی داشتیم که تو نباید می فهمیدی فضول خان ... اونوقت تکلیف چی بود؟ 

پندار- تو غلط میکنی با اون کار خصوصی داشته باشی 

من- تو منو دیونه می کنی ... اصلا ولش کن بیا یه راه برای بیرون رفتن پیدا کنیم 

با هم راه افتادیم وهمینطوری بی هدف رفتیم جلو ... پندار که جلو راه می رفت یه دفعه وایساد منم که سرم پایین بود و پشتش راه میرفتم که خوردم بهش ... داد زدم: 

من- هی یابو چرا وایسادی؟ 

اخ چه دلم برای فحش هام تنگ شده بود ... برگشت و با درماندگی گفت: 

پندار- ما که دوباره رسیدیم به همین کلبه

دوباره راه افتادیم ولی باز رسیدیم به همون کلبه ... این کار رو چندین بار انجام دادیم ... سردم بود اخه بایه بلوز آستین بلند و شلوار خونگی اومده بودم ... خسته از تلاش بی هوده امون همونجا نشستم ... دوباره یاد مامانم افتادم و رو به پندار گفتم: 

من- پندار گوشیت رو میدی؟ 

دستش رو کرد تو جیبش ... وقتی اون یکی جیبش رو هم گشت گفت: 

پندار- جا مونده تو ماشین 

من- حالا من چی کار کنم؟ چه جوری به مامانم خبر بدم 

لب و لوچم آویزون شده بود ... داد زدم: 

من- خیلی کله پوکی 

یه خنده ی عصبی کرد و گفت: 

پندار- تو عادت داری جواب خوبی رو با تحقیر بدی 

من- آخه فقط بلدی سینا رو بزنی حالا چی میشد یه خورده دقت میکردی یا موبایلتو با خودت میاوردی یا راه رو یاد میگرفتی ... آقای خنگ 

پندار- اسگول 

من- الاغ 

پندار- بی شعور 

من- کثافت، آشغال، اخمق، میمون ... دیگه ... مممم ... دیگه ... فحش رکیک و ناموسی هم بلدم بدم بهت؟ 

پندار- نه قوربونت نگه دار لازمت میشه 

و تکیه اش رو داد به درخت ... زیر لب گفتم: 

من- صد رحمت به الاغ 

یه دفعه یه دونه برف نشست سر دماغ قرمزم ... بازو هام رو مالش دادم و گفتم: 

من- من سردمه 

بلند شد و به طرف کلبه رفت ... پرسیدم: 

من- کجا؟ 

پندار- می رم توی کلبه بهتر از اینه که بمونم اینجا و یخ بزنم خانوم فیلسوف 

چه خری هستیم ما ... خوب از اول باید می رفتیم توی کلبه ... بلند شدم و دنبالش رفتم ...درو باز کرد ... همه جا تاریک بود ... دستش رو روی دیوار کشید تا کلید رو پیدا کنه ... یه دفعه صدای آخش در اومد ... تن صدام رو پایین آوردم و مثل کسایی که رفتن دزدی پرسیدم: 

من- چه مرگته؟ 

پندار- رو پام وایسادی 

اینقدر آروم گفت که نشنیدم: 

من- چی میگی؟ 

داد زد: 

پندار- بابا میگم رو پام وایسادی 

من- اها ... خب زود تر میگفتی 

و پام رو از رو پاش برداشت ... با آدم دعوا داره ... منم دستم و کشیدم اون طرف دیوار ... یه دفعه دستم خورد به یه چیز ... آره خودشه ... فشارش دادم ... همه جا روشن شد ... یه لوستر بزرگ به سقف آویزون بود ... یه ال سی دی و مخلفات با یه دست مبل راحتی رو به روش ... یه آشپز خونه ی کوچیک رو به روی ورودی که اپنش از چوب بود ... چند تا گلدون که گلای قشنگی هم داشت اینطرف و اونطرف بود ... یه شومینه پشت مبل ها که یه پوست ببر پشتش آویزون شده بود ... یه کمد دیواری که انواع مشروب از ویکس و وتکا گرفته تا شراب قرمز همه رو داشت

پندار گفت: 

پندار- میرم هیزم بیارم برای شومینه 

من- باشه برو 

تا پندار رفت ... منم یه سنگ تخت پیدا کردم و رفتم توی اتاق خواب که یه تخت دو نفره ی با شکوه داشت ... چادر نبود ولی حجاب کردم و نماز خوندم ... انگاری آرامش گرفتم ... پندار با شدت در و باز کرد و گفت: 

پندار- چرا هر چی صدات میزنم جواب نمی دی؟ 

سلام نمازمو دادم ورفتم سجده ... بلند شدم و گفتم: 

من- ببخشید داشتم نماز می خوندم 

لبخند زد و گفت: 

پندار- قبول باشه خانوم خانوما 

من- قبول حق ... 

نمی گم آدم خیلی مقیدی بودم ... نمازم رو می خوندم ولی تو جمع های خانوادگی یا مهمونی ها برام مهم نبود که مو هام رو بپوشونم ... با هم از اتاق بیرون اومدیم ... شومینه روشن شده بود ... رفتم طرف آشپزخونه و در یخچال رو باز کردم ... ایول بابا ... پر بود ... کابینت ها رو یکی یکی باز کردم ... یه پفک برداشتم و رفتم لم دادم رو کاناپه ی رو به رو ی تلویزیون ... پندار داشت نگام می کردم ... برگشتم و گفتم: 

من- چیه؟ تو هم می خوایی؟ خوب بیا بخور 

پندار- تو نمی خوایی یه شام به فرشته ی نجاتت بدی 

من- کی میره این همه راهو ... اسم خودت هم گذاشتی فرشته ی نجات 

پندار مظلوم نگام کرد ...اخی ... پیشی نازی ... در حالی که به طرف آشپزخونه می رفتم گفتم: 

من- دلم برات سوخت 

پندار یه هورا کشید و رفت طرف سی دی های سینا ... یه سی دی برداشت و گذاشت ... آهنگ خیلی شادی بود ... تصمیم گرفتم ماکارونی درست کنم پس ماکارونی رو از توی یخچال برداشتم و همه ی وسایل مورد نیاز هم جلوی دست گذاشتم ... پندار آهنگ رو زیاد کرده بود ... صلاح ندیدم شالم رو در بیارم پس با شال مشغول آماده کردن غذا شدم ... همراه آهنگ میخوندم و به کارم ادامه میدادم ... ماکارونی رو که دم گذاشتم برگشتم که از آشپزخونه برم بیرون که دیدم پندار چهار زانو نشسته روی اپن و با لذت داره نگام میکنه ... اشتباه نکنین منظورم از لذت شیفتگیه: 

من- هویی ... چشمات رو درویش کن به چی اینجوری زل زدی؟ 

پندار لبش رو آویزون کرد و گفت: 

پندار- من سالادم می خوام 

من- خوبه خوبه ... حالا دیگه خودش رو برام لوس میکنه 

دوباره مظلوم نگام کرد ... ولی من که خر نشدم ... خریت فقط یک باره: 

من- بیا کاهو ها رو بشور و خیار پوست بکن تا برات درست کنم 

برخلاف تصورم که الان میگه ولش کن ... پرید پایین و رفت سر وقت یخچال ...کاهو ها و خیار ها و گوجه هارو شست ... رفتم کنارش و گفتم: 

من- تا کاهو ها رو خورد می کنم خیار ها و گوجه ها رو آماده کن 

اعتراضی نکرد ... چون وقتی کار می کنم تو کار غرق می شم اصلا نگاش نکردم ... وقتی تموم شد برگشتم دیدم همه چی رو به طرز ماهرانه ای آماده کرده ...ایول بابا ... گوجه ها رو به صورت گل رز در آورده بود و خیار ها رو گذاشته بود توی گلبرگ هاش ... به معنای واقعی کلمه کفم برید ... دهن مثل گاراژ باز شدم رو جمع کردم و گفتم: 

من- خوب دیگه امری نداری؟ 

پندار- نه دیگه می تونی بری 

رفتم و لم دادم رو کاناپه ...پندار هم رفت توی اتاق ... اونجا چی کار داره؟ شونه ای بالا انداختم و آهنگ ها رو عوض کردم ... سینای ناکس اینجا رو رو نکرده بود ... پندار از اتاق در اومد ... یه شلوار گرمکن طوسی دقیقا مثل شلوار من با یه تیشرت سفید آستین کوتاه ... وا ... این بچه سردش نمیشه ...شونه ای بالا انداختم و مشغول کارم شدم ... ولی خدایی جیگری بود برای خودش ... از کیارش هم بهتر بود ... چشمای کشیده و مورب عسلی که مردونه بود و موهای هایلایت ... کلی از دخترا آموزشگاه براش میمردن ... به طرف آشپزخونه رفتم و میز رو به بهترین شکل چیدم: 

پندار- چه کردی! 

من- ببخشید دیگه امکانات نبود 

به طرف یخجال رفت ودر حالی درش رو باز می کرد گفت: 

پندار- اینجا رو هم پر کرده ... به به ... نوشابه هم خریده کثافت 

تعریف هاشم عین خودم مثل آدم نبود ... نوشابه رو یه تکون داد و همون طور که می نشست بازش کرد که یه دفعه نوشابه با فشار زد بیرون و ریخت روی هیکل من

دستام و از هم باز کردم و داد زدم: 

من- نمی دونی نوشابه رو نباید تکون داد؟ 

خندید ومنم بلند تر داد زدم: 

من- ببند نیشت رو 

با خنده گفت: 

پندار- خوب برو از لباس های توی اتاق بپوش 

با عصبانیت از آشپزخونه بیرون اومدم و رفتم توی اتاق خواب ... اولین کشو رو باز کردم و یه لباس سبز بیرون آوردم ... این که زنونس! ... خیلی هم لختیه ... پس سینا خان کثافت کاری هاشو اینجا میکنه ... این لباس هم حتما مال دوست دخترشه ... نگاهی به لباس های دیگه انداختم ... همه لختی بودن ... شونه ای بالا انداختم ... من که صد سال این لباس ها رو جلو پندار نمی پوشم ... کشوی پایینش رو باز کردم و از لباس های سینا برداشتم ... یه پیراهن کاموایی و یه شلوار گرمکن مشکی ... هم آستین پیراهن رو بالا زدم هم پاچه ی شلوار رو دادم بالا ... برگشتم توی آشپزخونه ... پندار داشت مثل این غذا ندیده ها ماکارونی رو می بلعید: 

من- مواظب باش بشقاب رو نخوری 

سرش رو آورد بالا و با دیدنم بقی زد زیر خنده ... با عصبانیت گفتم: 

من- مرض به چی اینجوری می خندی؟ 

میون خنده گفت: 

پندار- به تو ... خداوکیلی خیلی باحال شدی ... این لباسا برای تو گشاده برای من تنگه 

زیر لب گفتم: 

من- از بس خرسی 

مثل این که شنید چون یه چشم غره به من رفت و با خنده ای محو مشغول غذا خوردن شد ...اهمیت ندادم و مشغول غذا خوردن شدم. بعد از غذاش رفت و لم داد رو کاناپه ... من هم گفتم: 

من- کجا می خوایی بخوابی؟ 

پندار- کجا باید بخوابم؟ روی تخت دیگه 

من- شرمنده اونجا جای منه 

پندار به طرف در اتاق خواب دوید منم دنبالش دویدم ... اون رفت توو درو بست و من هرچی زور زدم در باز نشد: 

من- درو باز کن! 

پندار- نمیخوام 

حوصله نداشتم باهاش جر و بحث کنم پس رفتم بقیه غذام رو خوردم و ظرف ها رو جمع کردم ... سینا بعدا می شوره ... نشستم رو کاناپه ... داشتم آهنگ ها رو بالا پایین می کردم که احساس کردم زیر پام یه چیزی داره ول می خوره ... نگاه که کردم دیدم یه موجود سیاه و کوچیک به نام سوسک داره روی پام گشت میزنه ... یه جیغ بنفش کشیدم و الفرار ... به طرف اتاق دویدم و درو مثل گاو باز کردم و یه جیغ بنش دیگه کشیدم ... پندار سریع روی تخت نیم خیز شد ... من هم در چند قدمی تخت لیز خوردم و افتادم روی سینش اونم تعادلش رو از دست داد و دوباره خوابی روی تخت ...بدو.ن این که بفهمم چشمام رو روی هم فشار می دادم و پهلو های پندار رو هم محکم گرفته بودم ... پندار با خنده پرسید: 

پندار- چی شده؟ 

من- سوسک ... پندار سوسک 

یه خنده ی بلند کرد و گفت: 

پندار- جات راحته 

یه چشمم رو باز کردم و وقتی مطمئن شدم سوسکی اون اطراف نیست اون یکی رو هم باز کردم ... وا خاک عالم ... من تو بغل این چی کار می کنم؟ دستم رو گذاشتم دو طرفش و خواستم بلند بشم که دستش رو گذاشت رو کمرم و فشار کوچکی بهش وارد کرد ... دوباره پرت شدم توی بغلش: 

پندار- بدون تصویه حساب می خوایی بری؟ 

من- بذار برم پندار زشته 

پندار با لبخند گفت: 

پندار- انتخاب کن! ... من یا سوسکه؟ 

من- چی؟ 

پندار- می خوایی توی پذیرایی با سوسکه بخوابی یا اینجا بمونی 

از هیچی به اندازه ی سوسک نمی ترسیدم ... چشمامو روی هم فشار دادم و خواستم بلند شم که دستش رو محکم تر دور کمرم حلقه کرد: 

پندار- کجا؟ 

من- پندار تو رو خدا ولم کن 

پندار- می خوایی بری پیش سوسکه؟ .

من- نه ولی تو بغلت که نمی تونم بخوابم ... گوشه ی تخت می خوابم ... خواهش می کنم ولم کن ... 

چند دقیقه توی چشمام نگاه کرد و آخرش گفت: 

پندار- برو 

آروم بلند شدم و در دور ترین نقطه ازش خوابیدم و پتو رو کشیدم روم ... در آخرین لحظه شنیدم که گفت: 

پندار- فکر کرده می خورمش

یاد مامانم افتادم ... الان حتما خیلی نگرانم شده ... پلکام روی هم افتاد و خوابیدم.

نور خورد توی صورتم ... چشمامو جمع کردم و گفتم: 

من- اه ... لعنت به تو آریانا ... این پرده رو بکش 

خواستم پشتم رو به نور بکنم که احساس کردم تو یه حصار قفل شدم ... آروم یه چشمم رو باز کردم که اگه آریانا خواست اسپری حشره کش رو بزنه تو صورتم زود ببندمش ... اینروزا قصد جونمو کرده ... وا ... اینجا کجاست؟ 

دست راستمو آوردم بالا و کلم رو خاروندم ... آها یادم اومد ... من و پندار اینجا گم شده بودیم ... نگاهی به کمرم کردم ... خاک بر سرم ... این دو تا دست بزرگ چیه حلقه شده دور من؟ 

وای نه! ... پس روسریم کوش؟ از پشت کامل چسبیده بود بهم ... دستام رو گذاشتم رو دستاش و سعی کردم از دورم بازشون کنم ولی مگه زورم می رسید ... یه دفعه صدای خواب آلودش رو شنیدم: 

پندار- اینقدر تکون نخور بذار چند دقیقه بخوابیم

موهام داشت اذیتم می کرد و به گردنم چسبیده بود ... پیراهن سینا خیلی برام بزرگ بود و آستینش که قبلا بالا زده بودمش باز اومده بود پایین ... داشتم کلافه می شدم ... دوباره سعی کردم دستاشو از دورم باز کنم ... ایندفعه دستش رو محکم تر کرد و با همون صدای خواب آلود گفت: 

پندار- تا وقتی من نخوام نمی تونی جایی بری 

من- تو رو خدا ولم کن پندار 

آروم دستاشو باز کرد و رفت اون طرف ... برگشتم طرفش ... آروم بلند شد و ساعت مچی و لباساش رو از کنار تخت برداشت و سریع رفت بیرون ... منم مو هام رو دوباره جمع کردم و شالم رو پوشیدم 

وقتی رفتم بیرون یه گیلاس شراب دیدم توی دستشه و لباساش رو عوض کرده ... با وحشت نگاهش کردم که گیلاس رو گرفت طرفم و گفت:

پندار- تو هم می خوری؟ 

من- دیونه شدی ... اول صبح می خوایی شراب بخوری؟ پندار خواهش می کنم بذارش کنار 

ابرویی بالا انداخت و گفت: 

پندار- نچ ... نمی شه ... 

از شراب متنفر بودم ... به طرف لباس هام که کنار شومینه گذاشته بودم رفتم و برشون داشتم ... به طرف در رفتم و گفتم: 

من- پس من میرم 

و از اونجا اومدم بیرون ... به فاصله ی چند ثانیه اونم اومد و جلوم وایساد: 

پندار- کجا می خوایی بری؟ 

من- کجا باید برم ... نمیشه که تا آخر عمر اینجا بمونیم 

و ازش جلو زدم و خواستم از میون درختا برم که صدای خش خش شنیدم ... اخ مامانم ... از ترس رنگم پرید و دویدم پشت پندار ... پندار یه قهقه زد و گفت: 

پندار- اینجوری می خواستی بری خانوم نترس 

من- ممکنه یه حیون وحشی باشه 

خش خش ها نزدیک تر شد و پندار آروم گفت: 

پندار- هر اتفاقی افتاد تو پشت من بمون 

آروم سر تکون دادم که یه دفعه از بین بوته ها یه پیرمرد بیرون اومد ... هر دومون یه نفس از سر راحتی کشیدیم و به طرف پیرمرده رفتیم: 

من- سلام آقا

پیرمرد- سلام دخترم ... این وقت صبح اینجا چی کار می کنید؟ 

من- راستش منو ... 

پندار پرید وسط حرفم و گفت: 

پندار- راستش منو خانومم اینجا گم شدیم شما می تونید راه رو نشونمون بدید؟ 

پیرمرد- بله که بلدم چندین ساله که دائم به اینجا سر میزنم 

کنجکاو شدم بدونم چرا میاد اینجا: 

من- برای چی میایید اینجا؟ 

پیرمرد- آقای این باغ این کلبه رو به من سپرده تا هفته ای چند بار بیام تمیزش کنم 

من- اها

پیرمرد - خوب دنبالم بیایید 

هر دومون پشت سرش راه افتادیم بعد از ده دقیقه پیاده روی چند تا بوته رو کنار زد و گفت: 

پیرمرد- بفرمایید 

پس راز این باغ این بوته ها بود ... از اون پیرمرد تشکر کردیم و به طرف ماشین پندار رفتیم .

***

پندار

با سرعت روندم طرف خونشون و هر جا هم که گیر می کردم ترانه راهنماییم می کرد ... با رسیدنمون به طرف خونشون پرواز کرد ... مثل این که منتظرش بودن چون در رو سریع باز کردن ... منم پشت سرش رفتم بالا ... وقتی وارد شدم دیدم توی بغل باباشه و داره گریه می کنه ... کیارش روی مبل ولو شده بود مثل این که خیلی نگران شده بود ... باباش من و دید و با یه علامت سوال نگاهم کرد ... زکی بیا و خوبی کن! آقا من دخترت رو نجات دادم ... ترانه رد نگاه باباش رو گرفت و به من رسید: 

ترانه- بابا ایشون آقای رادمنش هستن ... یکی از همکلاسی هام ... در واقع ایشون منو از دست سینا نجات دادن 

چهره ی باباش باز شد و اومد بغلم کرد و گفت: 

بابا- تا عمر دارم مدیونتم پسرم ... 

کمی بعد عقب کشید و با تعجب گفت: 

بابا- ولی تو اینجا توی شیراز چی کار می کنی؟ 

ترانه زود جمعش کرد: 

ترانه- اینجا کاری داشتن و قرار بود یه کتاب هم از من بگیرن که وقتی رسیدن من و سینا رو در حال مشاجره دیدن

دوباره بهم لبخند زد ... مثل این که ترانه همه چیز رو تعریف کرده بود ... کیارش از روی مبل بلند شد و به طرفم اوم ... بغلم کرد و آروم در گوشم گفت: 

کیارش- ممنونتم پندار ... مرسی که ترانه ی عمرم رو بهم برگردوندی 

دلم گرفت ... کاش این ترانه، ترانه ی عمر من بود ... تا اگه تموم می شد عمر منم تموم می شد ... یه لبخند تلخ زدم و دستم رو گذاشتم روی شونش ... در حالی که به طرف در می رفتم گفتم: 

پندار- من دیگه باید برم ... 

بابا- کجا پسرم تازه با هم آشنا شدیم ... ناهار رو باید مهمون ما باشی 

پندار- نه دیگه مزاحمتون نمیشم 

بابا- چه مزاحمتی ... 

و بازوی من رو کشید و را به داخل برد ... می دونستم که دیدن ترانه و کیارش کنار هم برام خیلی سخته ولی باید عادت می کردم .

***

ترانه

کی باورش میشه؟ من ... من ترانه رادمهر ... ته تغاری حامد رادمهر دارم ازدواج می کنم ... اونم با کسی که به چشم یه دوست خوب بهش نگاه می کنم ... 

نگاهی به آرایشم انداختم و باز روی صندلی ولو شدم ... موهام مونده بود ... مهدیس با یه کاغذ اومد طرفم و گفت: 

مهدیس- ترانه اینو یه بچه آورد داد و گفت بدمش به تو ... هر چی هم پرسیدم از طرف کیه جوابی نداد 

گرفتمش و نگاهش کردم: 

مهدیس- بازش کن ببینیم چی نوشته 

بازش کردم ... اینطوری نوشته بود: 

سلام ترانه ی عزیزم 

اونقدر دوست دارم که نمی خوام با کسی ازدواج کنی که دوستش نداری ... شاید فکر کنی من خودخواهم ... در جوابت باید بگم آره من خود خواهم ... چون تو رو برای خودم می خواستم ... بدون این که نگاه هاتو به عشقت در نظر بگیرم ... نمی دونم چرا بهم بله دادی ولی می دونم که عاشقم نیستی 

وقتی چشم های پر از اشکت رو می دیدم و تو همیشه می گفتی دستت رفته تو چشمت می دونستم دروغ می گی ... به اندازه ی تموم زندگیم دوستت دارم ... نمی دونم چرا خدا اینجوری مجازاتم می کنه ولی می دونم اگه عاشقم بودی دنیا رو به پات می ریختم ... آره درسته من اونقدر دوست دارم که نمی خوام با منی ازدواج کنی که ذره ای علاقه بهم نداری ... راستی قبل از این که این نامه به دستت برسه به پندار زنگ زدم تا بیاد جای داماد رو پر کنه اخه می دونم هر دوتاتون مغرورید و به هم اعترافی از عشق نمی کنید شاید این یه توفیق اجباری باشه ... 

این نامه رو با اشکام مهر می کنم و دوست دارم بدونی تا ابد به عنوان یه دوست کنارت هستم . 

دوستدار تو کیارش

دنیا دور سرم چرخید ... مگه میشه؟ ما اینهمه مهمون دعوت کردیم ... حالا بریم بگیم چی؟ که داماد عاشق پیشه ی ما عروس رو نخواسته ...نه آبرومون میره ... افتادم روی صندلی ... مهدیس دوید طرفم و گفت: 

مهدیس- چی شد ترانه؟ 

با بی حالی نامه رو به طرفش گرفتم ... نامه رو از دستم چنگ زد و تند تند خوند ... بعد از این که تموم شد رو به من با سوال گفت: 

مهدیس- تو پندار رو دوست داری؟ 

کاش زبونم می تونست دروغ بگه ولی سکوت کردم و اون برداشت دیگه ای از سکوتم کرد و آهی کشید ... آریانا هم به طرفمون اومد ... مهدیس نامه رو بهش داد ... بعد از این که خوندش آتیشی شد ... قبل از این که فرصت کنه چیزی بگه موبایلم رو برداشتم و سریع شماره ی پندار رو گرفتم ... دو تا بوق خورد ... برداشت: 

پندار- الو ترانه 

یه نفس عمیق کشیدم و جواب دادم: 

من- الو سلام 

پندار- این کیارش عوضی چی میگه ترانه؟ نمیاد عروسی؟ 

با گریه گفتم: 

من- هیچی نگو پندار ... فقط بیا ... 

اشکام رو پاک کردم و گفتم: 

من- می دونم خواسته ی زیادیه ولی این یه امشب رو شوهر من بشو تا آبرومون جلوی فامیل نریزه ... من بهت قول می دم فردا می ریم دادخواست طلاق می دیم ... نگران هستی هم نباش بهت قول می دم هیچی نفهمه ... میایی؟ 

چند لحظه سکوت برقرار شد و بعدش گفت: 

پندار- من تا دو ساعت دیگه با اولین پرواز راه میوفتم 

من- مدیونتم پندار ... جبران می کنم 

پندار- اومدم خداحافظ 

من- خداحافظ 

راحت روی صندلی نشستم ... آریانا پرسید: 

آریانا- چی شد ترانه؟ 

من- حل شد نگران نباشید ...پندار میادش

اونا هم آسوده روی صندلی هاشون نشستن ... نگاهی به آرایشم انداختم ... خراب شده بود ... آرایشگر اومد و با کلی غر غر دوباره شروع کرد .

***

پندار

بعد از تلفن ترانه کتم رو برداشتم و به طرف در رفتم ... آراد سوت زنان از حموم بیرون اومد ... داشت با یه حوله ی کوچیک مو هاش رو خشک می کرد تا منو دید با تعجب گفت: 

آراد- کجا برادر من؟ شما مگه نگفتی نمیایی؟ 

من- آراد هیچی نپرس فقط اینو بدون که داماد امشب منم 

آراد- چی؟ 

من- کیارش زده زیر همه چیز منم قراره جاشو بگیرم 

یه سوت زد و گفت: 

آراد- عجب شانسی پسر

من- من میرم به مامانمینا خبر بدم 

و زدم بیرون ... ساعت حدود دو ظهر بود پس بابام هم خونه بود ... با تمام سرعت رفتم طرف خونمون ... به محض رسیدنم سه تا بوق زدم ... صدای مش رمضون اومد: 

مش رمضون- وایسا اومدم 

در و باز کرد ... با دیدنم گل از گلش شکفت و گفت: 

مش رمضون- به ... آقای دکتر ... آفتاب از کدوم طرف در اومده 

من- سلام مش رمضون زود درو باز کن 

مش رمضون- صفا آوردید ... الان باز می کنم 

مش رمضون باغبون خونمون بود ... به محض باز شدن در با تمام سرعت گاز دادم و وقتی به ته باغ بزرگ رادمنش رسیدم جوری ترمز کردم که صدای لاستیک های فراریم در اومد ... پله های کاخمون رو دو تا یکی کردم و در رو با شدت باز کردم: 

من- بابا مامان خونه اید؟ 

نازگل خدمتکار کاخمون جلوم سبز شد: 

نازگل- بالان آقا 

من- مرسی 

سی تا پله رو خیلی زود طی کردم و بابا و مامانم رو روی مبل جلوی تلویزیون پیدا کردم ... بابام مثل همیشه دست انداخته بود گردن مامانم و داشت در گوشش پچ پچ می کرد ... از اولم برای مامانم می مرد ... یه سلام بلند کردم که هر دو برگشتند طرفم ... مامانم با دیدنم از بغل بابا بیرون اومد و زودبه طرفم اومد: 

مامان- پندار خودتی؟ پسر یکی یه دونم 

و پرید بغلم ...محکم گرفتمش و گفتم: 

من- قوربونت برم گریه نکن دلم می گیره 

از بغلم اومد بیرون و دو طرف صورتم رو با دستاش پر کرد: 

مامان- الهی من به فدای قد و بالات ... خیلی وقته بهمون سر نمی زنی 

مامان عزیزم اصلا پیر نشده بود ... همون چشم های سبز و نافذ با همون اندام متناسب و پوست صاف و بدون چین و چروک ... یه لبخند زدم که صدای اعتراض بابا اومد: 

بابا- باز این پدر سوخته اومد ... حالا باید کلی بهت حسودی کنم ... خانوم یه خورده هم من و تحویل بگیر 

و بلند شد و به طرفمون اومد ... مامانم از بغلم بیرون اومد و به نشانه ی اعتراض زد به بازوی بابام: 

مامان- اِاِ ... جهانگیر ... باز حسود شدی تو! 

بابا گونه ی مامان رو بوسید و گفت: 

بابا- من همیشه در مورد تو حسودم 

و اومد و زد روی شونه ام: 

بابا- آقای دکتر من چه طوره؟ 

چشم های عسلی و کشیده اش کاملا شبیه مال من بود ... با توجه به سنش خیلی خوب مونده بود ... قدی بلند، شاید چند سانتی متر کوتاه تر از من و اندامی ورزیده ... همه می گفتن من شباهت عجیبی به بابام دارم و به اندازه ی اون جذاب و زیبا هستم ... البته اینا بیشتر گفته های مامانم ... چون من شبیه بابا بودم مامانم من رو بیشتر دوست داشت و خیلی لی لی به لا لام می ذاشت و چون پریسا بیشتر شبیه مامان بود بابا اونو یه خورده بیشتر از من دوست داشت: 

من- تاجر بزرگ فرش تهران چه طوره؟ 

بابای من بزرگترین تاجر فرش تهران و البته مهندس صنایع قبلا هم در یک دانشگاه استاد بود ولی الان دیگه وقت سر خاروندن نداشت ... چند تا شرکت مهندسی معتبر تهران مال بابای بنده اس و میشه گفت وضعمون توپ توپ ... صدای پریسا خواهر کوچیک ترم از پشت بابا اومد: 

پریسا- سلام داداش 

پریسای عزیزم دانشجوی حقوق و تا چند ماه دیگه لیسانس می گیره: 

من- آبجی کوچیکه بیا اینجا ببینم 

پریسا- اِ ... پندار من بیست و سه سالمه چرا همش می خوایی کوچیک جلوم بدی

رفتم و محکم بغلش کردم و در گوشش گفتم: 

من- خواهر کوچیکه ی من که هستی 

خندید ... با خندیدنش دستم رو کردم توی چال فرشته ای گونش ... بابا گفت: 

بابا- خوب آقای دکتر بگو ببینم آفتاب از کدوم طرف در اومده که تو اومدی این طرفا؟ 

من- یه اتفاقی افتاده 

مامان - من می دونستم یه چیزی شده ... زود تر بگو چی شده پندار مردم از نگرانی 

من- مامان جان نگران نباش خیره 

نفسی از روی راحتی کشید و همه با هم روی مبل ها نشستیم ... آب دهنم رو قورت دادم و شروع کردم: 

من- مامان ... بابا ... من عاشق شدم و امروز عروسیمه 

مامانم در مرز سکته کردن بود با حال خرابی رو به بابا داد زد: 

مامان- این چی میگه جهانگیر ... یعنی چی که امروز عروسیته؟ 

خاک تو سر من با این توضیح دادنم: 

من- نه نه ... اجازه بدید توضیح بدم ... 

و همه چیز رو براشون مو به مو تعریف کردم البته با حذف این که به چه قصدی وارد زندگی ترانه شدم ... بعد از تموم شدن صحبت هام مامانم گفت: 

مامان- اینجوری که نمیشه پسرم ... یعنی من نباید عروس آیندم رو ببینم 

من- مامان جان من از هر لحاظ عروست رو تضمین می کنم ... خوبه؟ 

مامان باز می خواست اعتراض کنه که بابا گفت: 

بابا- من موافقم 

اخ من قوربون بابای روشن فکرم بشم ... مامان اعتراض کرد: 

مامان- ولی جهانگیر ... 

بابا پرید توی حرف مامان: 

بابا- مگه خودمون رو یادت نیست خانوم ... پسرم جرم که نکرده عاشق شده 

مامان با حرف های بابا کمی آروم شد ... بلند شدم و گفتم: 

من- هر کی میخواد بیاد عروسیم زود حاظر شه که وقت نداریم 

پریسا اول از همه به طرف اتاقش رفت ... مامانم هم با نارضایتی بلند شد ... بابام اومد و دستش رو گذاشت رو کتفم: 

بابا- تو درست ترین کار رو کردی پسر گلم ... 

و دنبال مامان رفت ... من هم رفتم تو اتاقم و یه دست کت و شلوار مشکی با پیراهن سفید و کراوات مشکی سفید پوشیدم ... مو هام رو ژل زد و صورتم رو سه تیغ کردم ... همه چی آماده بود با دیدن خودم تو آیینه یه سوت زدم 

قرار بود با هواپیمای شخصی بابا بریم ولی به دلیل نقص فنیی که پیدا کرده بود با فراری من زدیم به جاده ... 

***

ترانه

بابام وقتی فهمید ... حالش خیلی بد شد ... به طوری که فاصله ای با مرگ نداشت ... وقتی بهش گفتم رئیس آموزشگاهمون حاظره باهام ازدواج کنه به شدت مخالفت کرد ... نمی تونست من و به هرکسی بسپره ولی وقتی فهمید رئیس آموزشگاهمون پنداره و آریا هم تضمینش کرده کمی راضی شد ... حالا من آماده جلوی آیینه وایساده بودم ... باید اعتراف کنم فوق العاده شده بودم ... مهدیس کنارم ایستاد ...واقعا خیره کننده شده بود با اون لباس قهوه ای توری و آرایش ملایم و موهایی که بالای سرش جمع شده بود: 

مهدیس- الهی از گلوی پندار نری پایین

به بازوش زدم و گفتم: 

من- به من میگه منفی هیجده 

خندید ... آریانا از طرف دیگر کنارم وایساد و گفت: 

آریانا- چرا نگفتی دوسش داری؟ 

من- آخه می ترسیدم شما سرزنش ام کنید 

آریانا خندید و گفت: 

آریانا- هنوز هم دیونه ای ... اخه عاشقی که جرم نیست ... 

نگاهی بهش انداختم ... خیلی زیبا شده بود ... لباس بلند مشکی که با چشم های سبزش تلالوی جلبی به وجود آورده بود ... مو هاش ر, صاف روی شونه هاش ریخته بود: 

مهدیس- پس بذارید منم یه اعترافی بکنم...

هر دو با تعجب بهش نگاه کردیم و من پرسیدم: 

من- چه اعترافی؟

مهدیس- من از اول عاشق سپهر بودم و در سفر بوشهر اونم گفت که دوسم داره منم بهش اعتراف کردم 

من- اونوقت تو چرا نگفتی؟ 

مهدیس- به همون دلیل تو 

رو به آریانا گفتم: 

من- حالا دیدی فقط من دیونه نیستم 

آریانا خندید و گفت: 

آریانا- پس بذارید منم اعتراف کنم 

با بهت و تعجب گفتم: 

من- تو ام؟ 

باورم نمی شد آریانای مغرور خودمون عاشق شده باشه ... سرش رو تکون داد و خندید: 

آریانا- نمی دونم چرا احساس می کنم یه حس مبهمی به آراد دارم ... مثلا اگه فکر مردنش رو بکنم گریم می گیره 

مهدیس- پس بردیا چی؟ 

من- اا ... لال تو ام ... 

مهدیس با نگرانی به آریانا نگاه کرد وآریانا گفت: 

آریانا- من فقط بردیا رو دوست داشتم و هیچ وقت عاشقش نبودم 

دست دور شانه هایشان انداختم و گفتم: 

من- پس به جمع دیوانگان خوش آمدید 

همه با هم خندیدم که صدای زنگ آرایشگاه در اومد و دستیار من رو صدا کردم ... شنلم رو روی سرم کشیدم و با هل هل و کل کل به دم در رفتم ... از زیر شنل نگاهی بهش انداختم ... خیلی زیبا شده بود با اون کت و شلوار مشکی و صورت اصلاح شده ...در جلو رو باز کرد و منتظر شد تا سوار شوم ... وقتی هر دوتامون سوار شدیم راه افتاد ... گفتم: 

من- ممنون که اومدی 

پندار- خواهش می کنم 

من- مطمئن باش نمیزارم به گوش هستی برسه 

پندار- من براش همه چیز رو توضیح میدم ... نمی خوام بهش دروغ بگم 

بغض بدی به گلوم چنگ زد ولی خودم رو کنترل کردم: 

من- فردا برای دادخواست طلاق میریم 

پندار- متاسفم ... هنوز یادم نرفته چقدر اذیتم کردی ... اگه فکر کردی به همین سادگی طلاقت می دم باید بگم کورد خوندی ... در ضمن من به پدر مادرم گفتم چون عاشقتم دارم باهات ازدواج می کنم و اونا با سختی قبول کردن حالا فردا باید برم بگم چی؟ این که تو یه روز زندگی فهمیدم که به درد هم نمیخوریم ... نچ نمیشه خانوم کوچولو ... آسیاب به نوبت ... حالا نوبت منه که اذیتت کنم 

بغض کردم و از کارم پشیمون شدم ...به خودم نهیب زدم ... چی فکر کردی ترانه خانوم ... اینکه عاشق سینه چاکته ... نخیر خانوم ... فقط اومده تلافی کاراتو بکنه سرم رو به طرف پنجره برگردوندم و دیگه حرفی نزدم وقتی به باغ رسیدیم در میون دست و جیغ و سوت رفتیم داخل

***

پدر و مادرم بغلمون کردن و من شنیدم که بابا به پندار گفت: 

بابا- یه بار دیگه منو مدیون خودت کردی پسرم 

پندار دستش را بوسید وگفت: 

پندار- دوست نداریم هیچ وقت این حرفا رو بشنوم 

بعد از این که اونا کنار رفتن یه زن زیبا به طرفم اومد و در آغوشم کشید: 

زن- عزیزم فکر نمی کردن اینقدر خیره کننده باشی! 

من- ممنون لطف دارید ولی ببخشید که می پرسم! شما؟ 

زن- عزیزم من مامان پندارم اسمم هوریه ... می تونی هوری صدام کنی 

یه دختر جون اومد کنارم و گفت: 

دختر- مامان بیا کنار بذار منم یه خورده خواهر شوهر بازی بذارم 

نگاهی به دختر انداختم ... شباهت خاصی به هوری داشت ... پس این خواهر شوهر منه؟ دستش رو جلو آورد و گفت: 

دختر- سلام من پریسام خواهر پندار 

دستش را فشردم و گفتم: 

من - سلام اسم منم ترانه اس خوشبختم! 

پریسا- همچنین عزیزم هوری- کاش همه ی خواهر شوهر ها مثل تو بودن پریسا 

هر دو خندیدیم که یک مرد که بهش می خورد پنجاه سال داشته باشه به طرفمون اومد ... مو های جو گندمی و چشمای عسلی خیره کننده با اولین نگاه فهمیدم که شبیه پنداره و دقیقا مثل اون جذاب و یباست ... من رو بغل کرد و در گوشم گفت: 

مرد- سلام عروس قشنگم 

من- شما باید پدر پندار باشید؟

ازم جدا شد و دستش رو به طرفم گرفت و گفت: 

مرد- آره عروس خوشگلم ... من جهانگیر رادمنش هستم 

با بهت بهش نگاه کردم ... کی بود که بهترین تاجر فرش تهران و شرکت بزرگش رو نشناسه ... با تعجب دستش رو فشردم ... بابام اومد و گفت: 

بابا- خوب جهانگیر خان نمی خوایین دخترم رو به شوهرش قرض بدین 

جهانگیر- اختیار دارید ... 

پندار اومد طرفم و دستم رو گرفت ... تا خواستین بشینیم صدای جمعیت در اومد کهعروس و دوماد باید برقصن ... ای تو روح فامیل های وقت نشناس من ... مجبور شدیم بریم وسط پیست رقص ... همه اطرافمون رو خالی کردن ... دستش رو دور کمر گذاشت و منم دستم رو روی بازوش گذاشتم و با هم تانگو رقصیدیم ... وقتی رقص تموم شد دوباره صداشون در اومدداماد عروس رو ببوس ... پندار حرکتی نمی کرد و منم از این بابت ازش ممنون بود ... آریا داد زد: 

آریا- خوب ببوسش دیگه 

تارا که کنارش وایساده بود با آرنجش یکی حواله ی پهلوی آریا کرد و با اخم چیزی بهش گفت ... پندار فاصلمون رو کم کرد ... منم با ترس کمی عقب رفتم و اون جلو اومد ... چشمامو بستم و اون در گوشم گفت: 

پندار- فامیلاتون خیلی گیر میدنا 

خندیدم و اون گونه ام رو بوسید و بعدش با هم رفتیم و نشستیم ... باید کم کم برای عقد آماده می شدیم ... به طرف اتاق پرو رفتم که با دیدن کیارش قبض روح شدم ... دستم رو جلوی دهنم گرفتم و یه جیغ کوتاه زدم: 

کیارش- آروم باشه ترانه ... منم! 

انگاری واقعا خودش بود ... آره کیارش بود ... گریم گرفته بود ... دویدم و رفتم توی بغلش: 

کیارش- گریه نکن خانوم کوچولو ... تو که نمی خوایی آرایشت خراب بشه 

من- کیارش چرا اینکار رو کردی؟ 

کیارش- چون دوست داشتم 

اشک هام رو پاک کردم و زدم رو سینش: 

من- دیونه 

یه خنده ی تلخ زد ... صدای آهنگ از داخل سالن اومد ... الان که وقت آهنگ نبود ... با تعجب برگشتم طرف کیارش اونم با یه خنده گفت: 

کیارش- باشه اونطوری نگام نکن ... کار منه ... می خوام قبل از این که مال پندار بشی باهات برقصم ... 

من- ولی ... 

دستش رو گذاشت رو لبم و گفت: 

کیارش- هیس ... نمی خوام هیچی بشنوم 

و کمرم رو گرفت و دستم رو گذاشت رو بازوش ... به نرمی شروع به رقصیدن کرد: 

چه احساس عجیبی

چه تقدیر غریبی

تو داری میری و این آخرین دیدارمونه

برای آخرین بار

یه سایه روی دیوار

من و تو زیر بارونیم و هیچ کس نمی دونه

منو چرخوند و با آهنگ خوند: 

امشب چه دیدنی شدی 

باور نکردنی شدی 

دستامو محکم تر بگیر 

حالا که رفتنی شدی 

امشب چه دیدنی شدی 

یه قطره اشک از چشمام چکید ... کیارش فداکاری بزرگی در حق من کرده بود ولی چه فایده؟ پندار قراره منو عذاب بده:

قراره با جدایی قصمون سر شه 

قراره چشم من خیس و دلم از غصه پر پر شه 

تو می خندی ولی من دلهره دارم 

دیگه آروم نمیگیرم 

دیگه طاقت نمیارم 

***

امشب چه دیدنی شدی 

باور نکردنی شدی 

دستامو محکم تر بگیر 

حالا که رفتنی شدی 

با تموم شدن آهنگ کمرمو ول کرد و گفت: 

کیارش- خوشبخت می شی ... من مطمئنم که پندار دوست داره 

تو دلم به حرفش یه پوزخند زدم و اون دستم رو بوسید و گفت: 

کیارش- من دیگه باید برم نباید کسی منو اینجا ببینه ... فقط بدون هر وقت به یه دوست نیاز داشتی من هستم 

من- ممنون کیارش 

کیارش- خداحافظ ترانه 

برق اشک رو تو چشماش دیدم ولی اون با تمام سرعت رفت 

روی صندلی نشستم و به کیارش فکر کردم که مهدیس با تمام سرعت وارد شد: 

مهدیس- کجایی بابا ... عاقد خیلی وقته اومده

من- بذار شنلمو بذارم بعد بریم 

شنل سفیدمو گذاشتم و هر دو با هم به طرف اتاق عقد رفتیم ... سفره ی عقد خیلییییییی قشنگ شده بود و من مطمئن بودم این سفره کار مهدیس ... کنار پندار نشستم و باز همون خطبه ی معروف خونده شد ... قرآن دستم بود و از دستم عرق میچکید ... با صدای عاقد به خودم اومدم: 

عاقد- آقای رادمهر در مورد مهریه به من چیزی نگفتن 

قبل از این که کسی فرصت کنه چیزی بگه گفتم: 

من- حاج آقا مهریه ی من آب و گل رز

صدای اعتراض پندار اومد: 

.پندار- خیر حاج آقا مهریه رو به اندازه ی تاریخ تولد عروس خانوم سکه بزنید ... 

من- من باید مهریه رو تعیین کنم منم فقط یه لیوان آب و یه شاخه گل رز می خوام 

پندار- چرا با من جر و بحث می کنی مگه میشه مهریه ی عروس آقای رادمنش یه لیوان آب باشه 

من- مگه آب چیه؟ مهریه ی دختر پیامبر حضرت فاطمه هم آب بود 

از تو آیینه دیدم کلافه دستی توی موهاش کشید ... هوری جون پادرمیونی کرد

هوری- حالا چرا سر این چیزا بحث می کنید ... 

و رو به حاج آقا گفت: 

هوری - حاج آقا مهریه رو هم تاریخ تولد عروس خانوم هم آیینه و شمدون و هم قرآن و آب ویه کامیون گل رز به افتخار عروس قشنگم بگید

همه به افتخارش دست زدن و عاقد باز شروع کرد وقتی برای بار سوم گفت و منتظر من بود با خودم فکر کردم که بعد از این زندگیم چی میشه ... یه لحظه اومد نوک زبونم که بگم نه ولی دیدم پندار بیچاره گناهی نداره که جلوی این همه فامیل و مامانشینا ضایع بشه پس با صدای آرومی و در حالی که از آیینه به چشمای پندار زل زده بودم گفتم: 

من- با اجازه ی بانو فاطمه ی زهرا و پدرم بله 

صدای دست و جیغ و سوت بلند شد منم با تمام قدرت چشمامو روی هم فشار دادم ... 

***

آریانا

شنیده بودم سر سفره ی عقد اگه آرزو کنی برآورده میشه پس منم دنبال یه آرزو گشتم و نمی دونم چرا دلم فقط اسم آراد و گفت ... اونقدر گفت تا بالاخره ترانه بله رو داد .منم شروع کردن به دست زدن و از همون جا به آراد نگاه کردم ... آراد و سپهر بهشون یه هیوندا هدیه دادن ... من که واقعا کفم برید البته پولدارا همشون ولخرجن ... من و مهدیس هم یه سرویس زیبا براش خریده بودیم ... کلی کادو براشون آورده بودن و بهترین کادو کادوی جهانگیر خان بود یه خونه تو قیطریه که هزار متر زیر بنا داشت رو به اسم ترانه زده بود ... بعد از دادن کادو ها به سالن برگشتیم که دیدم یه دختره رفت طرف آراد ... باز شروع شد ... ولی برخلاف تصورم آراد یه چیزی بهش گفت که دختره فلنگو بست بعدش به طرفم اومد و گفت: 

آراد- خانوم افتخار رقص میدید؟ 

من- شرط داره

آراد- چه شرطی؟ 

من- که تا آخر شب با کسی نرقصی 

آراد- ای حسود خانوم فرصت طلب ... باشه هر چی شما امر کنید ... 

دستش رو گرفتم و با هم رفتیم وسط ... مهدیس و سپهر هم اومدن و با فاصله ی کمی از ما شروع کردن به رقصیدن 

اونشب خیلی خوب به پایان رسید و ما با پسرا به تهران برگشتیم آخه تعطیلات میان ترم هم تموم شده بود ولی پدر و مادر پندار اونجا موندن ... واسم جای سوال بود که چرا خانواده های سپهر و آراد رو ندیدم ... 

تکون های شدید ماشین باعث شد به خواب شیرینی برم .

***

صبح با صدای آیفون از خواب پریدم ... نمی دونم کدوم از خدا بی خبری دستش رو گذاشته بود روش و ول کن معامله هم نبود ... ترانه که با مهدیس تو اتاقم خوابیده بودن هر کدوم با خواب آلوئدگی چیزی گفتن: 

مهدیس- این کیه دیگه؟ 

ترانه- ای زهر مار

من- یکی تون خودشو تکون بده بد نیستا 

ترانه- خودتو تکون بده آریانا 

یه فحش نثار دوتاشون کردم و آیفون رو برداشتم ... تقریبا داد زدم: 

من- هاا؟ 

پندار- آریانا ترانه هس؟ 

من- اِ تویی؟! آره ... 

پندار- بگو بیاد پایین کارش دارم 

رفتم بالا سر ترانه و تکونش دادم: 

من- ترانه پاشو پنداره 

ترانه- جون جدت بذار بخوابم 

بعد چند لحظه یه دفعه تو رخت خواب راست شد و گفت: 

ترانه- گفتی کیه؟ 

من- پنداره 

سریع بلند شد و گفت: 

ترانه- خوب میگفتی بیاد تو 

من- گفت بری دم در 

سریع رفت پایین منم مهدیس رو بیدار کردم و هر دو تامون رفتیم فضولی ... آیفون رو برداشتم و دستم رو گذاشتم روی دهنیش: 

ترانه- چیزی شده؟ 

پندار- زود وسایلتو جمع می کنی میریم خونه ای که خریدم 

ترانه- چی؟ من با تو جایی نمیام 

پندار- مجبوری که بیایی تو الان زن منی 

ترانه چیزی نگفت و پندار باز گفت: 

پندار- بدو من منتظرتم

ترانه- ولی من نمی خوام بیام 

پندار داد زد: 

پندار- ترانه اون روی منو بالا نیار حالا هم برو زود آماده شو دوست ندارم بکشونمت دادگاه و حکم تمکین بگیرم 

ترانه- پندار کوتاه بیا ... 

پندار- همین که گفتم 

ترانه درو محکم کوبید به هم و من و مهدیس زود آیفون رو سر جاش گذاشتیم و هر کدوم مشغول یه کاری شدیم که در آپارتمان باز شد: 

ترانه- دوست دارم خفش کنم ... اه

و رفت توی اتاقش ... من و مهدیس هم به دنبالش رفتیم و من پرسیدم: 

من- چی شده 

چمدونش رو کشید بیرون و هر چی لباس اومد زیر دستش چپوند توش: 

ترانه- من مجبورم با پندار زندگی کنم چون آقا شوهرمه و قصد طلاق دادنمم نداره ... ببخشید که باید رفیق نیمه راه باشم بچه ها 

من- نگو که می خوایی هر چی بگه انجام بدی اون ترانه ای که من میشناسم نمی تونه اینطوری باشه

ترانه چمدون جمع شدش رو با سختی جمع کرد و اومد وایساد رو به روم: 

ترانه- من مجبورم برم توی اون خونه و هر روز ببینم پنداری که میپرستمش قوربون صدقه ی هستی میره ... بذار یه چیزی رو بهتون بگم 

و با چشمای اشکیش که دل آدمو می لرزوند به مهدیس نگاه کرد: 

ترانه- اون فقط می خواد منو بچزونه ... همین و بس 

مهدیس محکم بغلش کرد و با هم گریه کردن و من با بغض گفتم: 

من- اون حق نداره اذیتت کنه چون خودم گردنشو می زنم 

لبخندی زد و با چشمای اشکیش به طرف در رفت و در لحظه ی آخر برگشت: 

ترانه- خداحافظ بچه ها 

هر دو نتونستیم طاقت بیاریم این خونه بدون ترانه خیلی سوت و کور میشه ... اشکام چکید پایین و صدای در به ما فهموند که ترانه رفت و دل من براش مثل سیر و سرکه می جوشید .

***

ترانه

رفتم و سوار هیونداش شدم و اون سریع راه افتاد ... از گوشه ی چشمم نگاهش کردم ... دختر کش ترین پسری بود که دیده بودم ... یه تی شرت مشکی تنگ و شلوار قهوه ای با کفش چرم ... مو هاشو داده بود بالا و عینکش رو زده بود ... یکی از دستاشو تکیه داده بود به پنجره و اون یکی رو روی فرمون گذاشته بود ... باید اعتراف کنم که فوق العاده بود: 

پندار- پسندیدی منو؟ 

من- چی؟ 

پندار- میگم یه ساعته داری نگام می کنی حالا پسندیدیم 

دوست داشتم زمین دهن باز کنه و من رو درسته قورت بده ولی به هیچ عنوان کم نیوردم: 

من- همچین آش دهن سوزی هم نیستی ... در ضمن من نگاه تو نمیکردم داشتم نگاه اون ماشین کنارت که پر از جیگره نگاه می کردم 

با تعجب سریع برگشت و از پنجره کنارشو نگاه کرد ... با دیدن اون پاترول پر پسر آتیشی شد و داد زد: 

پندار- حالیت می کنم دختره ی ... لا اله الا الله ... عجب گیری کردیم ... ببخشید ها ولی من تا حالا ندیده بودم زنی وایسه تو روی شوهرش و بگه من از اون پسرا خوشم میاد

من- حالا دیدی 

پندار- من اون زبون دراز تو رو هر جور شده کوتاه می کنم 

حرفی نزدم چون اگه حرف میزدم باید فاتحه ی خودم رو بخونم ... یه نیم ساعتی رفتیم و بالاخره جلوی یه در آهنی زنگ زده نگه داشت ... مگه تهران هم از این خونه قدیمی ها داشت ... یه در خیلی قدیمی و آهنی که رنگش رفته بود ... یه کلید در آورد و درو باز کرد ... هر دو رفتیم داخل ... یه خونه ی خیلی قدیمی که دیوارای آجری زیبایی داشت ... در واقع آجر هاش طرح دار بود و پنجره هاش رنگی ودراش چوبی و قهوه ای و خودش دو طبقه بود ... یه بالکن بزرگ و یه حیاط که فکر کنم نمیشد بهش گفت حیاط در واقع یه باغ کوچیک بود این باغ ما پر از درخت های انگور و گیلاس و سیب بود ... البته ناگفته نماند که گل و گیاه هم زیاد داشت: 

پندار- پس چرا اونجا وایسادی مگه نمی خوایی بیایی تو 

سریع دنبالش رفتم و داخل شدم ... وایی من قراره اینجا زندگی کنم ... داخلش بر عکس نماش افتضاح بود ... من عاشق خونه های قدیمی بودم ولی این مثل این که خیلی قدیمی بود وتازه به نماش یه دستی کشیده بودن ... کاغذ دیواری ها کنده شده بود و هیچ وسیله ای توی خونه دیده نمی شد ...اول که وارد می شدی یه آشپز خونه که اپن نبود و مثل یه اتاق بود جلوت می دیدی و وقتی میچرخیدی به راست هال خونه با دو تا پله از پذیرایی جدا می شد که پله هاش ترک خورده بودن ... سمت چپ پله هایی که توی راهرو بودن رو شامل می شد و فکر کنم به طبقه ی بالا راه داشت ...می خواستم به طرف پله ها برم که صدای خورد شدن چیزی به زیر پام نگاه کردم ... زیر پام پر شیشه خورده بود ... با عصبانیت به پندار که با یه لبخند مرموز دستش رو زده بود به بغلش و نگام می کرد گفتم: 

من- میشه بپرسم اینجا چه خبره؟ 

پندار- مگه چه خبره؟ 

من- اینجا افتضاحه ...ما چه جوری می خواییم اینجا زندگی کنیم 

پندار- من وظیفم بود برات خونه بگیرم که گرفتم ... فکر می کنم جهیزیه دیگه با عروس باشه 

با این که داشتم از عصبانیت منفجر می شدم ولی حرفی نزدم چون می دونستم از حرص دادنم لذت میبره 

***

رفتم بالا و با دیدن اونجا بیشتر وحشت کردم ... دو تا اتاق رو به روی هم که توی یه راهرو بودن و یه اتاق هم ته راهرو بود ... اتاق سمت چپی یه در می خورد به بالکن ... با عصبانیت رفتم پایین و یه گوشه روی یه موکت پر از خاک نشستم ... می دونستم هیکلم الان خاکی میشه ولی با حرص لبم رو جویدم و به لباسام اهمیتی ندادم: 

پندار- من میرم دستشویی الام میام 

و رفت سمت پله ها مگه حموم دستشویی بالا بود؟ اه تو هم به چه چیزایی فکر می کنی تران ... بلند شدم و بعد از تکوندن خودم از اون جا زدم بیرون ... از چند تا کوچه ی پیچ در پیچ گذشتم تا بالاخره به خیابون رسیدم ... صدای موبایلم اومد ...در آوردمش و با دیدن اسم پندار جواب دادم: 

پندار- کدوم گوری رفتی؟ 

من- من عمرا اونجا زندگی کنم تو هم بهتره یه دستی به سر و وضع اونجا بکشی 

پندار- تموم نمای اون خونه ریخته بود من درستش کردم ... داخلش دیگه با تو 

با کلافگی به اینطرف و اونطرف نگاه کردم و با دیدن یه تاکسی براش دست تکون دادم و به پندار گفتم: 

من- پس حد اقل بذار تا وقتی که اونجا رو درست کنم پیش آریانا و مهدیس بمونم 

پندار- باشه ولی فقط یه ماه وقت داری ... 

با خودم فکر کردم ... یه ماه دیگه میشه اوسط اسفند ... قبول کردم و به تاکسی داره آدرس رو دادم 

وقتی رسیدم تازه فهمیدم چمدونم رو جا گذاشتم ... ولی بی خیالش شدم و رفتم بالا ... آریانا و مهدیس با تعجب نگاهم می کردن و دم در وایساده بودن: 

من- نمی خوایین که تا فردا صبح اونجا وایسین 

هرو دو اومدن و دوطرفم روی کاناپه نشستن: 

مهدیس- چرا نرفتی خره؟ 

آریانا- خوش حال شدم که می خواستی بری ... حیف مثل این که پندار هم فهمید تو آدم نیستی 

مهدیس- د بنال دیگه ... 

داد زدم: 

من- یکی یکی بپرسید 

و بعد آرومتر به مهدیس گفتم: 

من- داری بی ادب می شیا

مهدیس- خوب بابا قوربون ادب تو ... حرف می زنی یا نه؟ 

حوصله نداشتم همش سوال پیچم کنن همه چیز رو تعریف کردم تا حرفام تموم شد آریانا گفت: 

آریانا- من یه دوست دارم که معماره می خوایی بگم بیاد 

من- مهسا رو میگی 

آریانا- ایول ... تو از کجا می شاسیش؟ 

من- با هم رفتیم عروسیش خره 

آریانا- آره ... حالا یادم اومد به هم معرفیتون کردم 

و گوشیش و در آورد: 

مهدیس- الان وقت زنگ زدن به آقا غلام نیستا 

آریانا- خفه بابا 

من و مهدیس اسم دوست پسر آریانا رو گذاشته بودیم غلام و مسخرش می کردیم: 

من- داری بهش زنگ می زنی 

زدش رو اسپیکر و گفت: 

آریانا- آره دیگه 

بعد از چند تا بوق جواب داد: 

مهسا- بله؟ 

آریانا- الو مهسا 

مهسا- خودم هستم بفرمایید 

آریانا- دیگه منو یادت نمیاد دختر 

مهسا- ببخشید شما؟ 

آریانا- خره آریانام 

مهسا- اِ آریانا تویی چطوری؟ ببخشید یه دور کامل شماره هام ریست شده بود نتونستم شمارتو گیر بیارم تو هم که ماشا الله سراغی از ما نمیگیری ... خوبی؟ خانواده خوبه؟ ترانه چه جوره هنوز عذب اقلیه ... مهدیس چی کار میکنه؟ 

آریانا پرید وسط حرفاش و گفت: 

آریانا- وایی دختر زبون به دهن بگیر ... ماشاالله یه ریز فک میریزی 

مهسا- خب من ساکتم ... حالا شما بفرمایید چرا زنگ زدید؟ 

اریانا- راستش ترانه ازدواج کرده ... ولی داخل خونش خیلی وضعش خرابه می خواستم ببینم می تونی کاری براش بکنی؟ 

مهسا- چون تویی باشه ... حالا کی بریم خونه رو ببینیم 

آریانا- الان خوبه؟ 

مهسا- من حرفی ندارم آدرس بده بیام 

آریانا آدرس خونه ی پندار رو داد و ما هم راه افتادیم ... وقتی رسیدیم مهسا رو اونجا دیدیم ... همگی پیاده شدیم و باهاش دست دادیم ...وقتی احوال پرسی های معمول تموم شد آریانا گفت: 

آریانا- خب ترانه درو باز کن بریم تو که خیلی کار داریم 

ولی من که کلید ندارم ... لب پایینمو گاز گرفتم و گفتم: 

من- به کل یادم رفته بود من از پندار کلید نگرفتم 

آریانا- دِ بیا 

مهدیس- ما رو باش با کی اومدیم سیزده به در 

من- خوب بابا شماهام ... شلوغش کردی ... یکیتون قلاب بگیره تا من برم از پشت دیوار درو باز کنم 

هر سه با هم گفتن: 

- چی؟ 

من- زهرمارو چی ... یکیتون قلاب بگیره 

مهدیس قلاب گرفت و من رفتم بالا و پریدم اونطرف ... از پشت درو براشون باز کردم و هر سه با دیدن ساختمون سوتی کشیدن: 

مهدیس- نماش که عالیه 

آریانا- من عاشق این خونه هام 

مهسا- این که خیلی خوبه 

یه آه کشیدم و گفتم: 

من- بیایید بریم تو تا نشونتون بدم 

وقتی رفتیم تو همه کپ کردن ... باورشون نمی شد خونه ای با اون نمای دل انگیز یه همچین نمای داخلی داشته باشه ... بالاخره مهسا به حرف اومد: 

مهسا- قول میدم اینجا رو جوری برات بسازم که خودت هم باورت نشه

من- قضیه رو کم کنی تو رو خدا کم نذار 

و چشمکی به مهدیس و آریانا زدم ... پندار فکر کرده من دست و پا چلفتیم و نمیتونم با مردا و کارگرا سر و کله بزنم ولی کور خونده نشونش می دم .

***

بیست روز از موعد تحویل دادن خونه به پندار گذشته ومن الان بالا سر کارگرا که دارن آخرین کار هارو انجا میدن وایسادم ... آشپرخونه اپن خیلی زیبایی شده بود که ما رو چوبش طرح های فوق العاده ای رو با مهدیس و آریانا کنده کاری کرده بودیم بالاخره هنر خونده بودیم و یه چیزایی می فهمیدیم ... کابینت هایی کرم قهوه ای ... کف خونه رو پارکت کرده بودیم و پله هایی که به بالا راه داشت رو کاملا خراب کردیم و به جاش پله هایی مارپیچ و نرده هاش رو چوبی و با طرح های هخامنشی انتخاب کردیم ... اتاق خواب ها هم درست شده بود و کل خونه رو گچ دوباره ای زده بودیم ... حالا فقط گچ اتاق خواب ها مونده بود ... البته ناگفته نماند که ما این گچ رو برای پذیرش رنگ یا کاغذ دیواری هایی که قرار بود بزنیم به دیوار ها بزنیم زدیم ... در زنگ زده ی خونه هم با یه در خیلی زیبا و آهنی که خیلی بزرگ بود عوض کردیم ... حتی خودم هم باورم نمیشه تنها با این همه مرد توی یه خونه ام ... آخه هر کدوممون نوبت به نوبت بالا سر کارگرا وایمیسادیم ... رو به اوستا کریم گفتم: 

من- اوستا کریم مواظب باشید این گچا به پارکت ها برخورد نکنن 

اوستا کریم- چشم خانوم مهندس 

عادت داشت به همه می گفت مهندس ... حدود بیست تا مرد از جون تا پیر در حال کار کردن بودن ... بعضی ها پایین و بعضی هام بالا: 

من- عباس آقا لطفا سقف رو هم بزنید...جایی جا نمونه 

عباس- چشم خانوم 

صدای پا از پشت اومد ... برگشتم ... بله ... آقا پندار بود ... بعد از بیست روز یادش افتاده بود بیاد ببینه دارم با خونه چی کار دارم می کنم ... حتی یه تماس هم باهام نمیگرفت فقط گاهی سر کلاس های آموزشگاه یا دانشگاه میدیدمش ... امروز هم برای این که بالا سر اینا باشم کلاس های دانشگاه رو پیچوندم ... اومد و کنارم وایساد و گفت: 

پندار- اینجا چه خبره؟ 

من- میبینی که داریم خونه رو تعمیر می کنیم 

پندار- تو اینجا چی کار می کنی؟ 

من- خوب بالا سر کارگرا وایسادم 

پندار- تو ... تنها! ... ولی این کار یه مرده 

من- فعلا که مردی نمیبینم 

بازوم رو کشید و با عصبانیت گفت: 

پندار- داری بزرگ تر از دهنت حرف میزنی 

من- ولم کن ... توام بهتری بری همونجایی که تو این بیست روز بودی 

پندار بدون این که ولم کنه کشیدم ... منم دیگه آبرو رو بی خیال شدم و داد زدم: 

من- ولم کنه ... با توام 

اوستا کریم- مشکلی پیش اومده خانوم مهندس؟ 

همگی آماده ی دعوا بودن ... می ترسیدم اگه بگم آره پندار رو بکشن پس گفتم: 

من- نه اوستا کریم شماها به کارتون برسید

و بعد با حرص رو به پندار گفتم: 

من- بازوم رو ول کن 

پندار- من دوس ندارم زنم بین این همه مرد باشه ... تو. برو من از این به بعد پیش اینا می مونم 

بازوم رو از دستش کشیدم بیرون و گفتم: 

من- لازم نکرده حضرت آقا تا دو روز دیگه کارشون تموم میشه 

دندوناشو رو هم فشار داد و گفت: 

پندار- اون روی سگ منو بالا نیارا 

من- این همه بالای سرشون موندم این دو روز هم روش 

پندار- وقتی فکر می کنم بین این همه مرد اون همه وقت تنها بودی دیونه می شم حالا هم نذار جلو اینا یه چیزی بهت بگم زود تر برو 

می دونستم حرف حرف خودشه پس گفتم: 

من- لااقل بذار به اوستا کریم معرفیت کنم 

پندار- زود چون دوس ندارم یه لحظه ی دیگه هم اینجا باشی 

با هم رفتیم تو اتاق خواب و رو به اوستا کریم که بالای چهار پایه بود گفتم: 

من- اوستا کریم از این به بعد آقای رادمنش میان اینجا بهتون سر میزنن گفتم که بدونین 

اوستا کریم- باشه خانوم مهندس

من- پس من رفتم 

اوستا کریم- به سلامت 

و از اونجا اومدم بیرون.

***

الان دیگه باید کار کارگرا تموم شده باشه ... عینک آفتابیم رو بالا زدم و درو باز کردم ... پندار وسط حیاط وایساده بود و داشت با کارگرا تصویه حساب می کرد ... جونَـم تیپ ... یه کت اسپرت زیتونی با شلوار و پیراهن مشکی ... یه لحظه افتخار کردم که اسمش تو شناسناممه ... یکی از کارگرا از کنارم رد شد و سلام کرد که با صداش پندار برگشت عقب و با دیدنم آخرین کارگر رو هم فرستاد و به طرفم اومد: 

پندار- تو اینجا چی کار میکنی؟ 

من- ببخشید ولی مثل این که قراره دیوار هارو رنگ بزنیم 

پندار- اونوقت با کی؟ 

من- با دوست پسرم ... 

هنوز حرفم تموم نشده بود که یه سیلی بهم زد و انگشت اشارش رو با تهدید گرفت طرفم: 

پندار- ترانه بار آخرت باشه جلو من از این حرفا میزنه ... بذار حرمت ها پا بر جا بمونه 

من می خواستم بگم با کی قراره رنگ بزنم آریانا و مهدیس ولی نذاشت ادامه ی حرفم رو بگم ... دستم رو جای سیلی گذاشتم و برای این که اشکم رو نبینه با دو به طرف خونه رفتم ... به دیوار کنار در تکیه دادم و اجازه دادم اشکام راه خودشون رو باز کنن ... کمی که خودم رو خالی کردم گوشیم رو در آوردمو با آریانا تماس گرفتم: 

من- کجایی؟ 

آریانا- تو راهیم ... رنگ هارو هم گرفتیم 

من- باش زود بیایین 

و نذاشتم خداحافظی کنه و قطع کردم ... دنبال کیفم گشتم که یادم اومد وقتی پندار بهم سیلی زد تو حیاط از دستم افتاد ... هنوز هم وقتی یاد سیلیش میوفتم تموم تنم میلرزه .

رفتم تو حیاط و با کمال تعجب دیدم در حالی که پشتش به من وایساده و یه دستش تو موهاشه کیفم تو دستشه ... رفتم جلو و بدون این که نگاش کنم گفتم: 

من- اِهم ... میشه کیف منو بدید 

پندار- ترانه من ... ازت ... معذرت میخوام 

من- لطفا کیفم رو بدید 

پندار- قبول کن تو هم مقصر بودی لعنتی ... منم که معذرت خواستم 

بدون این که نگاش کنم کیفمو از دستش کشیدم ولی اون محکم نگهش داشته بود: 

من- لطفا ولش کنید 

پندار- رسمی حرف نزن دیگه 

من- بدینش 

پندار- بگم گوه خوردم حله؟ 

با بدجنسی ابرویی بالا انداختم و گفتم: 

من- نچ 

پندار- پس چی کار کنم 

من- نمیدونم 

و دوباره کیف رو کشیدم که در خونه باز شد و هم زمان با این کار پندار گونم رو بوسید وگفت: 

پندار- حالا حله؟ 

با این کارش تو هپروت موندم ...یه لبخند بدجنسانه زد و رفت داخل خونه ... یه دستم رو گذاشتم روی گونم که هم بوسش کرده بود هم سیلی بهش زده بود و برگشتم به در ... یه لبخند زدم و یه نفس عمیق کشیدم تا دوباره تعادلم رو به دست بیارم اما با دیدن آریانا و مهدیس که پشت به من و رو به در باز وایساده بودن به طرفشون رفتم و وسطشون وایسادم: 

مهدیس- جون آریان بذار برگردم ببینم چی کار می کنن؟ 

آریانا- زشته مهدیس ... خوبیت نداره ... تو دوست داری وقتی سپهر بوست می کنه چهار تا چشم نگات کنن؟ 

مهدیس- معلومه که نه 

آریانا- خیلی روت زیاده به خدا حالا هم که اگه بخوایی سپهر بوست نمیکنه 

مهدیس- از خداشم باشه حالا نه آراد روزی ده هزار بار بوسه ی فدایت شوم برات میفرسته؟ 

آریانا- خره اون نامه ی فدایت شومه 

مهدیس- ولی خوش به حال ترانه 

و هر دو با هم آه کشیدن ... دیگه صبر رو جایز ندونستم و خوابوندم پشت کلشون ... صدای هر دوشون در اومد و گرفتنم زیر فحش: 

آریانا- خاک تو سرت که نذاشتی یه بار ادای آدمای با شخصیت رو در بیاریم 

مهدیس- ای به زمین گرم بخوری 

من- می دونستی خیلی منحرفید؟ 

هر دوتاشون سرشون رو عین بز تکون دادن و منم گفتم: 

من- خلید بابا ... خوب بیایی بریم کار رنگ رو شروع کنیم

تا خواستم درو ببندم صدای بوق یه ماشین رو شنیدم ... باز درو باز کردم و سپهر و آراد رو دیدم: 

سپهر- کسی کمک خواست 

درو با خنده باز کردم و اونا هم ماشینشون رو از راهروی پر از سنگ ریزه ی ما رد کردن ... همه با هم وارد شدیم ... پندار لباسشو با لباس کار عوض کرده بود ... ما هم رفتیم و لباسامون رو عوض کردیم ... هر کدوم یه دستمال بستیم سرمون و یه سارافون لی پوشیدیم ... رو به بچه ها گفتم: 

من- بچه ها من اندازه گیری های پذیرایی رو زدم فقط اتاق خواب ها مونده ... می خوام یکی در میون راه راه هایی رو که اندازه زدم کرم قهموه ای کنید بعد هم بدونید که هر قسمت از دیوار یکی در میون راه راه های کوچیک و بزرگ داره ... خوب حالا هر کی می خواد کمک کنه یا علی! 

همگی با هم بلند شدن و هر کی مشغول یه کاری شد ... مهدیس و سپهر رنگ هارو قاطی می کردن من و پندار رفتیم طبقه ی دوم تا بقیه رو اندازه بزنیم و آریانا و آراد هم مشغول رنگ زدن شدن 

***

مهدیس

من- ببین سپهر این آخرین باریه که دارم تکرار می کنم پس خوب گوش کن ... 

سپهر سرشو مثل یه بچه ی مظلوم تکون داد و من برای هزارمین بار براش توضیح دادم: 

من- نگا ... دو لیوان از این سفیده رو با نصف لیوان از قهوه ایه قاطی می کنی تا کرمی به دست بیاد ... کاش رنگ کرمی هم گیر میووردیم تا من اینقدر از دست تو عذاب نکشم ... اصلا وایسا ببینم تو چه جور دانشجوی گرافیکی هستی که ترکیب رنگ هارو بلد نیستی؟ 

سپهر- خوب من ... من ... ترکیب های رنگو خوب یاد نگرفتم ... 

چپ چپ نگاش کردم و اون دستش رو کرد توی رنگ و در آورد ... با تعجب گفتم: 

من- اِ اِ چی کار می کنی؟ببین این رنگ ها دیر میره گفته باشم .

هنوز حرفم تموم نشده بود که انگشتش رو مالید به دماغم و الفرار ... آخ که من دوست داشتم الان اینو بدن دست من ... با حرص چشمامو روی هم فشار دادمو و وقتی باز کردم دیدم دوباره دستشو مالید به لپم ... دندونام رو روی هم فشار دادم و دنبالش کردم ... اون بدو من بدو ... آخرش هم خسته گفتم: 

من- من تسلیم خوبه؟ بیا کلی رنگ مونده که باید قاطی کنیم 

خودم می دونستم چه نقشه هایی براش دارم زورم بهش نمیرسه عقلم که بهش می رسه ...نگاهی به آریانا و آراد انداختم ... آراد بی شعور داشت از پشت روی سارافون آریانا یه صورتک با رنگ می کشید ... می خواستم بهش بگم ولی دیدم نگم بهتره بالا خره یه ذره هم می خندیمآدم فروش ... 

***

آریانا

آراد همونطور که فورچه رو بالا پایین می کرد گفت: 

آراد- خوب دیگه سهند بهت زنگ نزد؟ 

می خواست نشون بده که اصلا براش مهم نیست منم گفتم: 

من- برات مهمه؟ 

می دونستم داره از فضولی می میره ولی گفت: 

آراد- نه نه اصلا 

من- پس ولش کن 

مطمئن بودم الان دوست داره سرشو بکوبونه به طاق ولی حرفی نزد ... نشست و با رنگ ور رفت منم شونه ای بالا انداختم و به کارم ادامه دادم ... یک ساعتی که گذشت مهدیس با صورت سرخ اومد طرفم و گفت: 

مهدیس- کار رنگ ها تموم شد ... ماهم بیایییم کمک شما؟ 

نگاهی به صورتش انداختم ... مثل دلقک ها شده بود: 

من- چرا سرخ شدی ... صورتت با اون رنگا شده عین دلقکا 

اخماش رفت تو هم و گفت: 

مهدیس- هر هر خندیدم ... مسخره 

و بعد با سپهر مشغول رنگ زدن شدن

رفتم لب پله ها و دادم زدم: 

من- ترانه فورچه سفید رو کجا کذاشتیش؟ 

ترانه- فکر کنم تو کتابخونس

کتابخونه دقیقا زیر پله های مارپیچ بود و باید از یه راهروی آیینه کاری شده می گذشتی تا بهش برسی ... داشتم از بین آیینه ها رد می شدم که دیدم پشت سارافونم یه صورتک مسخره کشیده شده و زیرش نوشته آریانا داشتم از عصبانیت منفجر می شدم ولی اونی که این کار رو کرده یا همون آراد خودمون می خواسته که من و حرصی کنه و من این اجازه رو بهش نمی دم ... رفتم و یه بلیز شلوار که برای موقع مبادا با خودم آورده بودم رو پوشیدم و با فورچه سفیده برگشتم تو پذیرایی ... آراد با دیدنم گفت: 

آراد- پس چرا لباستو عوض کردی؟ 

من- نمی دونم کدوم خری سارافون منو با بوم اشتباه گرفته 

منظورم دقیقا به خودش بود ... رفتم و با اون فورچه سفیده شروع کردم به رنگ زدن ... 

***

مهدیس

دلم داشت مالش می رفت ... رو به بچه ها گفتم: 

من- بچه ها من خیلی گشنمه! 

آریانا هم حرفم رو تایید کرد و همون لحظه ترانه و پندار از پله ها اومدن پایین: 

پندار- من زنگ میزنم غذا بیارن 

نگاهی به ساعت انداختم ... سه و نیم بود و ما تقریبا نصف پذیرایی رو رنگ زده بودیم ... از خستگی رو زمین ولو شدم ... ترانه اومد کنارم نشست و گفت: 

ترانه- خسته نباشی دوستم 

من- هستم 

ترانه- بی جنبه ی بی شعور ... وقتی بهت میگن خسته نباشی باید بگی درمونده نباشی 

شونه ای بالا انداختم و می خواستم صورتم رو برگردونم طرف مخالف ترانه که گفت: 

ترانه- برگرد ببینمت 

در حالی که برمی گشتم طرفش گفتم: 

من- واسه چی؟ 

دستش رو گذاشت رو دهنشو و شروع کرد به خندیدن ... حرصم گرفته بود با عصبانیت گفتم: 

من- رو آب بخندی به چی اینجوری ریسه می ری؟ 

ترانه بریده بریده گفت: 

ترانه- شبیه دلقکا شدی ... 

من- مـرض

و بلند شدم و رفتم طرف دستشویی ... تو آیینه ی کثیفش که پر گچ شده بود به خودم نگاه کردم ... سر تخته بشورن این سپهر عوضی رو ... ببین منو چطوری مسخره ی خاص و عام کرده ... صدای پسرا میومد: 

پندار- به جون سپهر اگه بذارم حساب کنی 

سپهر- پندار بذار یه شیرینی هم من بهتون بدم 

پندار- لازم نکرده تو برو بشین سر جات بچه سوسول بی عار 

از دستشویی اومدم بیرون و دیدم یه یارو وایساده در خونه و سپهر و پندار دارن با هم تعارف می کنن آخرش هم پندار حساب کرد و هر دوشون اومدن تو ... حالا وقت عملی کردن نقشه بود ... رفتم طرفشو و غذا ها رو گرفتم و گفتم: 

من- من میکشم توی بشقاب 

چند تا ظرف با خودمون آورده بودیم ... آریانا هم اومد و گفت که کمکم می کنه ... با خودم فکر کردم که چه کاری حال آدم رو به هم میزنه؟می دونم که یا میمیره یا میره کما ولی چاره ای ندارم... چهار تارشته از موهای بلندم رو که تا کمرم میرسید و کندم و انداختم تو برنجش ... قشنگ که همش زدم و جوجه ها رو گذاشتم کنارش ... مال اون و ترانه رو بردم بیرون ... می دونستم آریانا هم برای آراد نقشه داره ... بشقاب هارو که تحویل دادم باز برگشتم توی آشپزخونه که ... 

***

آریانا

تا مهدیس رفت بیرون هر چی فلفل و نمک بود رو خالی کردم توی بشقاب و مال اون و پندار رو برداشتم و خواستم برم بیرون که با مهدیس برخورد کردم: 

من- مهی داری میایی اون بشقاب منو هم بیار 

و زود اومدم بیرون ... از زور هیجان دستام میلرزید ... اومدم به آراد بشقاب رو بدم که ... که یادم رفت تو کدوم گند زدم ... ؤاد دستش رو بلند کردم که من دستم رو کشیدم عقب ... با تعجب سرش رو آورد بالا و با تعجب نگام کرد ... آب دهنم رو با صدا قورت دادم ... تو دلم یه قول هو الله خوندم و یکی از ظرف هارو شانسی دادم بهش ... تشکر زیر لبی کرد و منم همونطور جوابش رو دادم و اون یکی بشقاب رو به پندار دادم ... مهدیس اومد و نشست کنارم ... ترانه زیرمون یه زیر انداز پهن کرده بود ... سپهر زود تر از همه شروع کرد به خوردن: 

سپهر - من که خیلی گشنمه 

آراد هم شروع کرد و اولین لقمه رو گذاشت تو دهنش ... ولی ... ولی با قورت دادنش هیچ تغییری تو صورتش بوجود نیومد ... خاک دو عالم بر فرق سرم پس بشقاب رو به پندار دادم ... خواستم بلند شم و بشقاب رو ازش بگیرم که دیگه دیر شده بود اون اولین قاشق رو خورده بود و قیافش هر لحظه سرخ تر می شد ... با سرعت نور رفت طرف دستشویی ... یعنی خاک دو عالم تو سر گیجم کنن ... ترانه گفت: 

ترانه- چی شد؟ 

مهدیس - نمی دونم 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

سپهر داشت لقمشو می جوید که یه دفعه دستش رفت طرف دهنش ... خدا بخیر کنه ... دستش رو برد توی دهنش و یه موی خیلی بلند از توی دهنش کشید بیرون که هر چی میکشیدش تموم نمی شد ... از رنگ خاصش می شد تشخیص داد که مال مهدیسه ... اونم در حالی که عق می زد به طرف دستشویی طبقه ی بالا رفت ... آراد قاشقش رو که وسط راه مونده بود تو بشقاب گذاشت و گفت: 

آراد- منم سیر شدم ... دیگه فکر نکنم این خونه دستشویی دیگه ای داشته باشه 

هر سه تامون یه نگا به هم انداختیم و ریز خندیدیم ... بیچاره می ترسید توی غذای اونم چیزی ریخته باشیم ... البته اگه گیج بازی من نبود اون الان باید جای پندار توی دستشویی می بود ... با برگشتنشون پندار تقریبا نعره کشید: 

پندار- کی این کار رو کرده ... 

قیافش سرخ شده بود ... همگی لال شده بودیم و حرفی نمی زدیم ... آخرش هم پندار از نگاه کردن ما خسته شد و با سرعت رفت طبقه ی دوم ... من گفتم: 

من- خوب دیگه بچه ها فکر کنم به اندازه ی کافی سیر شدیم 

و بلند شدم و به طرف رنگ ها رفتم و دوباره مشغول شدم ترانه هم بلند شد تا ظرف هارو جمع کنه ... پسرا هم تکونی به خودشون دادن ... خوشبختانه دیگه کسی حال اذیت کردن دیگری رو نداشت و همه کار خودشون رو میکردن ... 

بدنم میکشید ... چشمام رو مالیدم و نگاهی به ساعت انداختم ... وایی ساعت ده شب بود ... نگاهی به اطراف انداختم ... سپهر در حالی که ظرف خالی رنگ رو گرفته بود دستش گوشه ی دیوار خوابش برده بود ... آراد مدام چرت میزد ... مهدیس روی زیر انداز خودش رو جمع کرده بود و تو خواب ناز بود ... از ترانه و پندار خبری نبود ... به طرف موبایلم رفتم و شماره ی رستوران همیشگی رو گرفتم ... شماره اشتراک رو دادم و خودم یه گوشه نشستم ... از صدقه سری خواب های طولانیم می تونستم مدت زیادی رو بیدار بمونم ... همونطور به آراد نگاه کردم ... به حیوا حق می دادم دوسش داشته باشه ... هیکلی معرکه با چشم ها و مو هایی فوق العاده ... نمی دونم چرا دیگه از اون غرور لعنتیم سراغی نبود نمی گم محو شده بود نه ... ولی دیگه اونقدر مغرور نبودم که کسی جرعت نکنه بیاد طرفم ... این صدا چیه؟ داشتن درو از جا میکندن ... زود بلند شدم و آهسته به طوری که بقیه بیدار نشن رفتم توی حیاط .

به نزدیک در که رسیدم پرسیدم: 

من- کیه؟ 

- از رستوران ... اومدم ... غذاهاتون رو آوردم 

درو باز کردم ... یه پسر جون و زیبا پشت در بود ... پیتزا ها رو از دستش گرفتم و گفتم: 

من- چقدر شد؟ 

نگاهی بهم انداخت ... منم با چشمای اغواگرم توی چشماش زل زدم: 

پسره- شما مهمون ما باش ... 

خندم گرفته بود ... یه لبخند زدم و خواستم بگم برو گم شو بچه فکلی که ... صدای آراد تنم رو لرزوند: 

آراد - میشه بپرسم اینجا چه خبره؟ 

صداش پر از خشم بود و میلرزید ... شایدم من اینجوری حس می کردم ... برگشتم و من من کردم: 

من- اومدم ... اومدم پیتزا ها رو بگیرم 

پسره باز زر زد: 

پسره- شوهرته! 

و آدامسشو خیلی بد جوید و نگاهی به هیکلم انداخت که مو به تنم راست شد ... بی شعور هیز ... آراد بهش حمله کرد که خودمو انداختم جلوش و سینه اشو هل دادم عقب ... داد زد: 

آراد- گمشو وگرنه اون صورتتو با مشتام خورد می کنم 

یه پوزخند زد ... که آراد آتیش گرفت و منو کنار زد و یه کله بهش زد ... پسره افتاد روی زمین و آراد نشست روش و یقش رو کشید: 

آراد- به نفعت بود که بری 

بازوش رو گرفتم و در حالی که سعی می کردم تن صدام رو پایین نگه دارم گفتم: 

من- خواهش می کنم ولش کن ... 

یه نگاه به چشمام انداخت و چشماشو بست ... یه خورده روی هم فشارشون داد و آخرش یقه ی پسره رو ول کرد و بلند شد ... انگشتش رو به نشونه ی تهدید گرفت طرفش: 

آراد- به ریس رستوران میگم که از این به بعد کارگر های بهتری استخدام کنه 

پسره با ترس نگاهش کرد و اونم بی توجه رفت تو ولی من هنوز وایساده بودم و با تعجب پسره رو نگا می کردم ... آراد تند رفته بود ... یه دفعه دستم کشیده شد و آراد داد زد: 

آراد- به چی نگا می کنی؟ 

و منو کشید تو و درو کوبید به هم ... دیگه نمی تونستم صدام رو پایین نگه دارم صبر هم حدی داره ... تقریبا بلند گفتم: 

من- معلوم هس داری چه غلتی می کنی؟ 

با خشم برگشت طرفمو گفت: 

آراد- الان میفهمی 

و منو انداخت روی کولش ... روی شونه اش زدم و گفتم: 

من- هی داری چی کار می کنی ... منو بذار پایین 

ولی اصلا گوش نداد ... اگه بقیه بلند می شدن و ما رو تو این وضع می دیدن با خودشون چی فکر می کردن ... ترجیح دادم ساکت باشم

رفت زیر یکی از درخت ها و منو گذاشت پایین ... با عصبانیت بهش پرخاش کردم: 

من- تو یه احمقی ... به چه جرعتی این کار رو کردی ... 

با عصبانیت گلومو گرفت و روی درخت فشار داد ... نفسم دیگه بالا نمیومد ... دستم رو گذاشتم روی دستش و سعی کردم تا از گلوم جداش کنم ولی بی فایده بود ... دوباره داشت از حرص دندون هاشو روی هم فشار می داد: 

آراد- معلوم هس چه غلتی می کنی ... خیلی ازش خوشت اومده بود که وایساده بودی نگاش ... هان ... چیه جواب بده دیگه؟ 

معنی این کاراش چی بود؟ دیگه داشت زیاده روی می کرد: 

من- هر ک ... اری ... دل ... م ... ب ... خواد ... می ... کنم ... 

گلوم رو ول کرد ... بعد از کمی سرفه گفتم: 

من- و تو هم نه می تونی تو کارام دخالت کنی نه می تونی هیچ غلتی بکنی ... 

یه دفعه سرم رو با دستاش گرفت و لباش رو چسبوند رو لبای من ... یه حس ناشناخته بهم دست داد ... هیچ کس تا حالا منو نبوسیده بود ... اولین بوسه ی من رو آراد بهم داد ... 

***

آراد

لباش مدام جلوم تکون می خورد ... از طرفی با حرفاش روی مخم مته می ذاشت ... کنترلم رو از دست دادم و لبام رو گذاشتم رو لباش ... حتی خودم هم از کارم سر در نیاوردم ... سعی کرد خودش رو ازم دور کنه ولی من طعم این لبا رو با دنیا عوض نمی کردم ... با ولع لباش رو بوسیدم ... بالاخره تلاش هاش جواب داد و لباش آزاد شد ... با چشم هایی عصبانی نگام کرد و آخرش یه سیلی خوابوند تو گوشم ... چشماش پر از اشک شد و بعدش با سرعت رفت طرف خونه ... معلوم بود اولین بوسش بود ... دیگه حسم رو کامل درک کرده بودم ... من دیوانه وار آریانا رو می پرستیدم ... وقتی اون پسره اونجوری نگاهش کرد دوست داشتم با تریلی از روش رد شم ... طعم لباش زیر دندونم رفته بود و من هیچ وقت با چیز های کم قانع نمی شدم ... چشمامو بستم و با یاد آوری اون لحظه لبخندی زدم ... رفتم داخل و دیدم آریانا همه رو بیدار کرده و دارن غذا می خورن ... وسط پندار و سپهر نشستم ... پندار با شک یه نگا به غذاش می کرد و یه نگا به دخترا ... سپهر هم با غذاش بازی می کرد ... آروم در گوش سپهر گفتم: 

من- آبرو هر چی مرده بردی ... آخه یه مو هم ترس داره 

سپهر- ببند در گاله رو 

خندیدم و به طرف پندار برگشتم ... آروم در گوشش گفتم: 

من- مشکلیه آق دکتر؟ تو که پیتزا دوست داشتی! 

و بدجنسانه خندیدم ... اخماشو تو هم کرد: 

پندار- به نفعته سر به سرم نذاری 

دوباره خندیدم و به طرف دخترا که ریز ریز می خندیدن برگشتم ... دستم رو کنار سرم تکون دادم که یعنی اینا دیونن ... اونا هم تصدیق کردن ولی آریانا اصلا نگام نکرد ... دپرس شدم و با ناراحتی غذام رو تموم کردم پندار و سپهر هم که اصلا به غذاشون دست نزدن ... بعد از غذا من و سپهر رفتیم خونه تا بالش و پتو بیاریم چون باید فردا کار خونه رو تموم می کردیم ... ما پایین خوابیدیم و دخترا بالا...

درحالی که دستامو زدم زیر سرم پرسیدم: 

من- یه سوال بپرسم؟ 

پندار که ساعش رو گذاشته بود روی چشماش گفت: 

پندار- بنال 

من- تا کی می خواییم این بازی رو ادامه بدیم؟ 

سپهر که تا اون موقع بهش دید نداشتم تو جا نیم خیز شد و گفت: 

سپهر- وقتی به نبود مامانم فکر می کنم آتیش می گیرم ... 

تو چشماش برق اشک رو دیدم ... دوباره توی جاش ولو شد و آهی کشید که تار و پود بدنم رو لرزوند ... پندار هم ادامه داد: 

پندار- تا انتقاممون رو نگیریم دست نمی کشیم 

می دونستم از ته قلبش نمی گه ... حرفاش با هم ضد و نقیص بود ... منم وقتی به آرمین فکر می کردم دوست داشتم کسی که اون کارو باهاش کرد بکشم ... ولی از طرفی آریانا رو عاشقانه می پرستیدم

***

ترانه

آروم چشمامو باز کردم ... نگاهی به سقف انداختم و به یاد آوردم کجام ... من تو خونه ایم که قراره با پندار توش زندگی کنیم ... کمی فکر کردم ... من دارم چی کار می کنم ... پندار فقط می خواد زجرم بده ... من نمی تونم هستی رو کنارش ببینم ... منم نمی تونم اینطوری دووم بیارم ... از رخت خواب بلند شدم و رفتم پایین تا باهاش حرف بزنم ... 

وسط آراد و سپهر خوابیده بود ... بازوش رو گرفتم و تکون دادم: 

من- پندار ... پنداربلند شو ... 

آروم تکون خورد و با دیدن من با ترس تو جاش نیم خیز شد و گفت: 

پندار- چی شده؟ 

من- بلند شو بریم نون بگیریم ... بالاخره بچه ها به خاطر ما به خودشون این همه زحمت می دن ... وظیفه ی ماست که براشون غذا بگیرم 

پندار- الان بلند می شم تو برو لباساتو عوض کن 

چشماش به زور باز می شد ... نون گرفتن یه بهونه بود تا باهاش حرف بزنم ... سریع آماده شدم و اومدم پایین ... جلوی در منتظر بود ... با هم از خونه بیرون اومدیم ... همونطور که از کوچه های پیچ در پیچ و خلوت می گذشتیم آروم گفتم: 

من- پندار

پندار- هوم ... 

من- میشه یه چیزی ازت بخوام ... 

به چشمام نگا کرد و گفت: 

پندار- بگو 

من- راستش می خوام که طلاقم بدی ... ببین تو که هستی رو دوست داری دیگه واسه چیته با من زندگی کنی ... 

پرید وسط حرفم و گفت: 

پندار- یه بار ه بار دیگه هم بهت گفتم من برای این که با جنابعالی ازدواج کنم به پدر و مادرم گفتم من عاشقتم و نمی تونم یه ماهه طلاقت بدم ... نگران هستی هم نباش مطمئنم اینقدر دوسم داره که منتظم بمونه 

دلم گرف ولی حرفی نزدم ... 

***

دیروز کار رنگ تموم شد و حالا با پسرا اومدیم برای خرید وسایل خونه ... پندار مدام باهام لج می کنه و من هر رنگی رو انتخاب می کنم درست برعکسش رو انتخاب می کنه ... دیگه داره طاقتم سر میاد ... بابام پول جهیزیه رو به حسابم ریخته ... الان هم بالای دو تا تخت خواب وایسادیم ... پندار اونور و من اینور: 

پندار- من تخت مشکی می خوام ... 

من- نخودی رو باید بخریم 

پندار- اصلا تو چی کار به تخت خواب من داری ... برو تخت خواب خودت رو انتخاب کن ... 

من- بابا به رنگ دیوار ها نمیاد کی می خوایی اینو بفهمی ... 

پندار- من اینو می خوام ... 

من- ببین من قراره جهیزیه بیارم پس من می خرمش 

و رفتم و از صاحب مغازه خواستم تا تخت هایی که خواستم رو بفرسته در خونه ... دیگه به حرف های پندار گوش نمیدم ... با کمک آریانا و مهدیس وسایل خونه رو هم خریدیم و پسرا مثل بادیگارد مدام پشت سرمون بودن ... 

***

قهوه ها رو ریختم و رفتم توی پذیرایی ... یه دست مبل راحتی قهوه ای و کرمی با میز بزرگ قهوه ای ... آویز های سفید و بلوری که از بالای سقف تا کف زده بودم خیلی زیبا شده بودن کنار دو تا پله ای که پذیرایی رو جدا می کرد نصبشون کرده بودم .پرده رو کنار زدم و رفتم طرف بچه ها که روی مبل های سلطنتی نشسته بودن رفتم ... صدای اعتراض آریانا اومد: 

آریانا- یعنی چی که بهترین آشپز های دنیا مردن زنا خیلی خوب تر از مردا آشپزی می کنن ... 

و برگشت طرف مهدیس که کنارش نشسته بود و گفت: 

آریانا- مگه نه؟ 

مهدیس سرش رو به نشونه ی موافقت تکون داد ... پندار با دیدنم بلند شد و اومد و سینی رو ازم گرفت ... آراد در حالی که سیبش رو پوست می کند و یکی از پاهاش رو می انداخت روی اون یکی گفت: 

آراد- بله آریانا خانوم شما هر چی هم زور بزنی از مردا کم میاری 

آریانا آتیشی شد و گفت: 

آریانا- کی گفته ... من از خیلی از مردا بهترم یه نمونهی بارزش از توی بی عرضه خیلی بهترم 

سپهر بلند خندید و آراد از حرف آریانا از جویدن سیب وایساد ... با یه سرفه ی مصلحتی گفتم: 

من- خوب حالا الان چه وقته این بحث هاست ... 

آریانا چشمی برای آراد قر داد و بلند شد: 

آریانا- خوب دیگه بلند شید بریم ... 

من- کجا؟ تازه قهوه آوردم ...

آریانا- انتظار نداری که با این لباس های کثیف بشینم و با خیال راحت قهوه بخورم 

راست می گفت چند ساعت پیش کار خونه تموم شده بود ... با این حرفش پسرا هم بلند شدن ... همگی از خونه اومدیم بیرون و ما از پسرا خداحافظی کردیم و پندار لحظه ی آخر یاد آوری کرد که ردا میاد دنبالم و وسایلم رو جمع کنم ... وقتی رسیدیم به آپارتمان با دیدن کارگرا که داشتن اسباب جا به جا می کردن جا خوردیم آریانا اول از همه گفت: 

آریانا- این جا چه خبره؟ 

مهدیس پیاده شد و به سمتشون رفت.

***

مهدیس

با تعجب رفتم از یکیشون که داشت چند تا اسباب رو بالا می برد پرسیدم: 

من- آقا ببخشید؟ 

پسره برگشت و زل زد تو چشمام ... چه خوشگله ... عجب هیکلی داره ... بدز چشماتو مهدیس خره ... سرم رو بردم بالا و توی چشماش نگا کردم: 

من- اینجا چه خبره؟ 

با لبخند گفت: 

پسره- ما یعنی من و دوستام از این به بعد اینجا زندگی می کنیم 

خواستم ازش تشکر کنم که یه پسره در حالی که میومد سمتمون صداش زد: 

پسره- مهراد ...چی کار می کنی؟ 

خیلی شبیه خودش بود ... فکر کنم بردادر دو قلوش بود ... ولی شباهتشون جوری بود که می تونستی تشخیصشون بدی ... مهراد برگشت وگفت: 

مهراد- بیا اینجا مهرداد 

مهرداد اومد و یه نگا از به من انداخت و گفت: 

مهرداد- امری داشتید؟ 

چه باشخصیت ... صدای ترانه از پشتم اومد: 

ترانه- شما قراره همسایه ما بشید؟ 

مهراد - با اجازه شما 

آریانا- کدوم طبقه؟ 

مهراد- سوم ... 

دو تا پسر دیگه هم اومدن پیشمون که مهرداد معرفیشون کرد: 

مهرداد- این پسر چشم رنگیه میلاده و اون یکی سیاوشه یه رفیق دیگه هم داریم که بعدا میاد 

هر دو اظهار خوشبختی کردن ... مهرداد که انگار یه چیز سنگین توی دستش بود گفت: 

مهرداد- شما خودتون رو معرفی نمی کنید؟ 

من- البته ... من مهدیسم و اینا دو تا هم ترانه و آریانا 

اگه اینقدر با شخصیت نبودن امکان نداشت خودمون رو معرفی کنیم معلوم بود با جنبه هستن ... مهرداد که انگار دیگه طاقت نداشت گفت: 

مهرداد- از دیدنتون خوش حال شدیم خانوما ... امیدواریم همسایه های خوبی برای هم دیگه باشیم ... 

من- همچنین

و با ترانه و آریانا به آپارتمانمون رفتیم ... شالم رو از سرم باز کردم که صدای آیفون بلند شد ... یعنی کی بود؟ ترانه از آشپزخونه داد زد: 

ترانه- مهدیس اون درو باز کن ... 

من- باشه ... 

آیفون رو برداشتم: 

من- کیه؟ 

فقط صدای به هم خوردن اسباب ها میومد ... اینبار بلند تر داد زدم: 

من- کیه؟ 

یه صدای ضعیف اومد: 

- یه لحظه میایی پایین 

انگار او.ن صدا توی اون همه شلوغی گم شده بود ... شالم رو انداختم سرم و رفتم پایین

در باز بود و پسرا مدام وسایل می بردن داخل ... رفتم و نگاهی به بیرون انداختم که سپهر رو دیدم که دستش رو زده به بغلش و به فراری آبیش تکیه داده ... به طرفش رفتم: 

من- سلام ... تو اینجا چی کار می کنی؟ 

سپهر- اینجا چه خبره؟ 

من- سوال من جواب نداشت ... 

سپهر- کتابت دست من مونده بود یادم رفت بهت بدمش ... نگفتی اینجا چه خبره؟ 

من- مگه نمی بینی ... همسایه های جدیدا

جوری که می خواست نشون بده اصلا براش مهم نیس گفت: 

سپهر- حالا کیا هستن؟ 

برای این که ضایع شه گفتم: 

من- مگه مهمه؟ 

سپهر- مهم که ... 

می خواست بگه مهم نیست اما جنبه ی فضولیش قوی تر بود: 

سپهر- خوب آره مهمه ... حالا بگو چه کارن؟ 

خندیدم و گفتم: 

من- چندتا دانشجوی سال آخرن

عینک آفتابیش رو گذاشت روی مو هاش و گفت: 

سپهر- پسرن یا دختر؟ 

من- دیگه داری زیادی سوال می کنی ... 

با حالت کاملا جدی و خشنی گفت: 

سپهر- جوابمو بده ... 

با اخم جواب دادم: 

من- پسرن ... 

دستش رو از بغلش برداشت و جلوم وایساد: 

سپهر- چند نفرن؟ 

من- پنج نفر ... چطور مگه؟ 

سپهر- به جز شما چند تا خانواده ی دیگه اینجا زندگی می کنن؟ 

من- سپهر چرا عین بازجو هاسوال پیچم می کنی؟ واحد رو به روییمون خالیه ... طبقه ی پایین هم یه زوج جون زندگی می کنن ... سوم هم سه تا واحد داره که یکیش خالی و تو اون یکی یه پیرزن و پیرمرد زندگی می کنن یه واحدش هم قراره اینا بشینن 

با عصبانیت تقریبا داد زد: 

سپهر- اینا دارن اسباب کشی می کنن و شما کاری نمی کنید؟ 

من- اوا ... چرا داد می زنی؟ چی کار باید بکنیم ... آقای حجتی این واحد رو به پسرا فروختن 

سپهر- چه می دونم برید یه آپارتمان دیگه بخرید ... هر کاری می کنید اینجا نمونید؟ 

من- ببخشید ولی میشه بپرسم چرا؟ 

سپهر- چون پنج تا پسر مجرد با سه تا دختر مجرد تو یه آپارتمان وجهه ی خوبی نداره ... 

من- آخه اینا خیلی باشخصیتن ... به قیافشون نمی خوره که پسرای بدی باشن 

کلافه دستی توی موهاش کشید و در حالی که به طرف در می رفت گفت: 

سپهر- من براتون دنبال خونه می گردم ... 

تا خواستم اعتراض کنم گاز داد و رفت ... پسره ی کله شق ... پوفی کردم و خواستم برم تو که مهرداد صدام زد

مهرداد- مهدیس خانوم؟

برگشتم و با یه لبخند گفتم: 

من- با من بودید؟ 

الان مزه میداد بهم بگه پ نه پ با پسر عمم بودم آخه جدیدا مهدیس یه اسم پسرونه شده ... با یه لبخندگفت: 

مهرداد- بله با شما بودم ... می خواستم ببینم توی خونتون چایی یا شربتی دارید برای بچه ها بیارید واقعا شرمندم ولی وضع ما رو که می بینید و ... 

نذاشتم ادامه بده و گفتم: 

من- شما نگران نباشید من براتون میارم ... 

لبخند دلگرم کننده ای زد و تشکر کرد منم خواستم برم بالا که با صدای مهراد مجبور شدم برگردم: 

مهراد- مهدیس خانوم؟ 

برگشتم: 

من- با من بودید؟ 

پ نه پ با عمه مهدیس نداشته اش بود ... لبخندی زد و گفت: 

مهراد- بله راستش ... راستش ... 

از حرفی که می خواست بزنه معذب بود: 

من- راحت باشید آقا مهراد 

مهراد- راستش وضع ما رو که می بینید ... بچه ها هم خسته شدن می خواستم ببینم می تونید یه چایی برای ما بیارید ... می دونم خیلی پروم که دارم اینو می گم ولی ... 

حرفش رو قطع کردم و گفتم: 

من- این چه حرفیه ... تشریف بیارید بالا ... منتظرتونیم ... 

مهراد- واقعا ممنون پس ما تا ده دقیقه ی دیگه بالاییم 

ای وای خاک عالم به سرم ... یه تعارف زدم چه گرفت؟ اگه زن فضول آقای زاهدی ببینه اینا اومدن خونه ی ما آبرو برامون تو در و همسایه نمی ذاره ... قیافم اونجا دیدن داشت ... با یه باشه منتظرتونیم حمله کردم طرف آسانسور ... خودم رو انداختم تو واحدمون و رو به ترانه و آریانا گفتم: 

من- بچه ها بدبخت شدیم الان اینا میان بالا 

ترانه- کیا میان بالا ... دختر نفس بکش بعد حرف بزن ... 

یه نفس عمیق کشیدم و گفتم: 

من- پسرا گفتن چند تا چایی برامون بیار ... منم گفتم تشریف بیارید بالا اینا هم سفت چسبیدن که الان میاییم ... 

آریانا- بدبخت شدیم الان زن زاهدی اینا رو اینجا ببینه آبرومون رو میبره 

من- منم دقیقا به همین فکر می کردم ... 

ترانه- کاریه که شده فقط مهدیس خانوم اجالتا دیگه کسی رو حتی به عنوان تعارف دعوت نکن خونه 

بعد داد زد: 

ترانه- مخصوصا چهار تا پسر جون رو ... 

و با عصبانیت به طرف آشپزخونه رفت ... آریانا هم رفت کمکش ... زنگ آپارتمان رو زدن ... باز کردم و اونا هم یک یکی اومدن داخل

رفتم تو آشپزخونه و چایی رو از ترانه گرفتم ... وقتی چایی رو جلوی میلاد گرفتم پرسید: 

میلاد- مهدیس خانوم شما چی می خونید؟ 

من- گرافیک ... شماها چی؟ 

میلاد- ما توموسیقی ... 

ترانه با خوشحالی اومد توی پذیرایی و گفت: 

ترانه- واقعا ... من و مهدیس و آریانا هم بلدیم بزنیم ... 

میلاد- چی میزنید؟ 

ترانه- آریانا پیانو بلده مهدیس هم گیتار منم علاوه بر این دو تا ساز ویالون هم بلدم 

مهرداد- آفرین پشتکارتون قابل تحسینه ... 

ترانه- شماها چی؟ 

سیاوش- من دف و گیتار میزنم ... میلاد چنگ وسنتور می زنه ... مهرداد سه تار می زنه ... مهراد هم تبل و سنتور ... حامد هم ... همون دوستمون که بعدا قراره بیاد ویالون می زنه 

من- جالب شد ... ترانه که عاشق ساز فکر کنم خوب آبتون با هم تو یه جوب بره 

سیاوش با خجالت به ترانه نگاه کرد و گفت: 

سیاوش- از خانومی با چنین جمال و کمالی این چیزا بعید نیست 

با چشمام به سیاوش اشاره کردم و یه چشمک برای ترانه زدم که برق رفت .

***

سپهر

با تمام سرعت اتوبان های تهران رو رد می کردم نمی تونستم تحمل کنم مهدیس اونجا بمونه ... میترسیدم زیباییش در آخر کار بده دستمون ... با این فکر که ممکنه یکی از پسرا عاشقش بشه پام رو با تمام توانم روی پدال گاز فشار دادم ... صدای زنگ گوشیم هم یه بهونه شد برای خالی کردن حرصم ... برش داشتم و با تمام توانم داد زدم: 

من- بله؟ 

چند لحظه مکث و بعدش صدای آراد در گوشی پیچید: 

آراد- داداشم بیا بزن ... چته باز داری پاچه می گیری ... 

من- آراد ببر صداتو که میام هم خودم رو هم تو رو هم ... هم ... هم ... اَه 

آراد- چته بابا چی شده؟ 

من- می خواستی چی بشه ... چهار تا پسر سوسول اومدن بالای خونه ی دخترا خونه خریدن ... 

آراد- چـی؟ 

آنقدر بلند داد زد که پرده ی گوشم پاره شد: 

من- یواش تر جیغ جیغ کن برادر من 

آراد- دخترا رو ببر یکی از آپارتمان هامون خوب 

من- اونا نمی خوان از اونجا بیان بیرون 

آراد- غلط کردن مگه دست خودشونه؟ 

من- پس نکنه دست تو؟ 

آراد- چی فکر کردی داداشم ... الان زنگ می زنم به فارابی می گم تا بعد از ظهر یه خونه ی تمیز طرفای خونه ی خودمون براش جور کنه ... 

من- آره این فکر خوبیه ... مجبورشون می کنیم برن اونجا 

آراد- تو برو اونچجا تا منم بیام ... 

من- ولی من الان اونجا بودم ... 

آراد- من نمی تونم طاقت بیارم آریانا اونجا باشی اگه می خوایی تو هم بیا 

من- پس تا یه ربع دیگه اونجام ... 

آراد- می بینمت داداش 

من- می بینمت 

از بریدگی اتوبان دور زدم و با تمام سرعت به طرف آپارتمان رفتم .

***

آراد

به فارابی زنگ زدم و ازش خواستم تا برامون یه آپارتمان تر و تمیز آماده کنه اونم که کشته مرده ی پوله مدام می گفتبله قربان، چشم قربان، فقط خرجتون زیاد میشهکفتار پیر ... کت اسپرت یشمیم رو از روی دسته ی مبل برداشتم و زدم بیرون ... سوار ماشینم شدم و فقط گاز دادم ... به ده دقیقه نکشید که بودم در آپارتمانشون ... سپهر زود تر از من رسیده بود و با پاش مدام به سنگ ریزه ها لگد می زد ... فکر کنم کتونی سفیدش از شدت ضربه ها سوراخ شد ... جلدی پریدم پایین و گفتم: 

من- چرا زنگ نمی زنی؟ 

سپهر- مثل این که آیفونشون خرابه ... 

من- قلاب بگیر تا برم بالا 

بی حرف قلاب گرفت و من رفتم روی در ... سپهر مدام غر می زد: 

سپهر- بپر دیگه آراد ... نکنه اتفاقی براشون افتاده 

من- زبونتوگاز بگیر پسر 

پریدم پایین و در رو باز کردم: 

سپهر- عین دختر بچه ها لفتش دادی 

و دوید به طرف داخل آپارتمان ... چند بار دکمه ی آسانسور رو فشار داد ولی مثل اینکه آسانسور هم خراب بود ... داد زدم: 

من- تا کی می خوایی منتظر آسانسور بمونی بدو از پله ها بریم ... 

هر دو سریع پله ها رو طی کردیم ... جلوی در واحدشون که رسیدیم قفسه ی سینمون با شدت بالا و پایین می شد: 

من- در بزن دیگه 

سپهر چند تقه به در زد ... صدای خنده ی پسری اومد ... با شدت گوشم رو به در چسبوندم: 

سپهر- آراد برو کنار منم گوش برم 

من- یه لحظه وایسا

سپهر- دِ بهت میگم برو کنار غول تشن 

منو پرت کرد اونور و خودش گوشش رو گذاشت روی در: 

من- من غول تشنم یا تو 

و هلش دادم که از جاش تکون نخورد ... صدای اریانا از پشت در بگوش رسید: 

آریانا- اومدم 

و در رو باز کرد ... چقدر دلم تو این چند ساعت براش تنگ شده بود ... از اون روزی که بوسیده بودمش کمتر تحویلم می گرفت ... احساس کردم هول شده: 

آریانا- اِ شما دو تا اینجا چی کار می کنید ... 

من- اومدیم مهمونی اشکالی داره؟ 

آریانا- آدم وقتی می خواد بره مهمونی اول از صاحب خونه اجازه می گیره 

صدای یه پسر از داخل خونه اومد: 

پسر- اریانا خانوم چی شد؟ کی بود؟ حامده؟

رگ غیرتم جوشید ... نکنه این چهار تا پسر تو خونن.

با عصبانیت گفتم: 

من- این صدای کی بود؟ 

آریانا- من ... من نمی دونم 

من- برو کنار می خوام بیام تو 

آریانا- همین الان ... 

من- نه فردا صبح ... 

و کنارش زدم و رفتم تو ... بله...حدسم درست بود همشون اینجا بودن ... ولی از اون جایی که آریانا خیلی پرو بود گفت: 

آریانا- بفرمایید تو داشتیم با پسرا در مورد ساز و آلات موسیقی حرف می زدیم 

یه نگاه بهش انداختم که حساب کار دستش بیاد ... ولی بچه پرو اعتنا هم نکرد ... منم تریپ پرویی برداشتم گفتم: 

من- سلام آقایون ... 

همه بلند شدن و باهام دست دادن ... ترانه داشت با یه پسره گپ می زد و می خندید ... غیرتم چسبید به سقف بالاخره زن داداشم بود: 

من- آقا شما خودتون رو معرفی نکردید؟ 

پسره برگشت: 

پسر- با من بودید؟ 

من- بله با شما بودم ... خوش می گذره ترانه خانوم؟ 

ترانه با طلبکاری گفت:

ترانه- جای شما خالی ... 

اینا سه تا کلا پروان ... یکی از اون یکی بدتر ... نشستیم اونجا بلکه اینا احساس کنن اضافین برن ولی مگه میرفتن ... ساعت نه شب بود که رفتن ... خیلی زورم گرفت وقتی آریانا با میلاد حرف زد به خاط همین رفتم نشستم وسطشون ... وقتی پسرا رفتن با عجله رفتم توی یکی از اتاق خواب ها که آریانا هم دنبالم اومد ... عربده کشیدم: 

من- اینجا اتاق کدومتونه؟ 

آریانا- مال منه فرمایش؟ 

من- بدو وسایل هاتو جمع کن دادم یه بنگاهی براتون خونه آماده کنه ... 

آریانا- من جایی نمیام 

دیگه این یکدندگیش داشت می رفت رو اعصابم ... بازوش رو گرفتم و پرتش کردم روی تخت ... از حرکتم جا خورد ... باز داد زدم: 

من- آریانا همینی که گفتم رو انجام میدی وگرنه ... 

صدای فریاد ترانه از پشتم به گوش رسید: 

ترانه- مثلا چه غلتی می خوایی بکنی؟ 

من- همتون رو می گیرم روی دوشم و می برم 

ترانه- مال این حرفا نیستی 

یه نیشخند زدم و گفتم: 

من- می تونی امتحان کنی؟ 

ترانه- شما چه کاره یما میشی که واسمون تعیین تکلیف می کنی ... زود بیرون 

می خواستم حرفی بزنم که در رو باز کرد

من یه بچه پولدار نازک نارنجیم و تا حالا کسی دست روی غرورم نذاشته پس با تهدید به آریانا گفتم: 

من- خوب گوش کن ببین چی می گم ... اگه فقط یک بار دیگه ببینم با این پسره میلاد گرم گرفتی من می دونم و تو ... 

آریانا بلند شد و جلوم وایساد: 

آریانا- هر کاری دلم بخواد می کنم به تو هم ربطی نداره ... اصلا می دونی چیه من ازش خوشم اومده می خوام از این به بعد بیشتر باهاش اشنا شم ... اصلا خدا رو چه دیدی شاید با من دوس شدیم ...

تا این رو گفت نفهمیدم چی شد دستم رفت بالا و روی صورتش فرود اومد ... آریانا از شدت ضربه پرت شد روی تخت و ترانه جیغ کشید ... اصلا از کارم پشیمون نبودم ... داد زدم: 

من- حالیت می کنم آراد پارسا کیه ... من آدمت ی کنم 

و رفتم بیرون ... صدای داد سپهر میومد: 

سپهر- همونی که گفتم مهدیس من دوس ندارم اینجا بمونی ... 

مهدیس- به تو چه آخه ... نه من می خوام بدونم به تو چه 

در اتاقی که صداشون از اونجا میومد رو باز کردم و گفتم: 

من- سپهر تمومش کن ... بیا بریم 

سپهر- ولی آراد ... 

من- همینی که گفتم راه بیوفت 

با هم از اونجا اومدیم بیرون و درو کوبیدیم به هم ... 

***

ترانه

وارد خونه شدم ... پندار هم داشت با چمدون هامون میومد ... سریع رفتم بالا ... من اتاق قهوه ای رو می خواستم ... وارد اتاق شدم و کیفم رو انداختم روی تخت ... پندار صدام زد: 

پندار- ترانه ... ترانه کجایی؟ 

رفتم کنار در اتاق و گفتم: 

من- چرا داد می زنی اینجام ... 

پندار- چرا رفتی توی اون اتاق؟ 

من- من این اتاق رو می خوام 

پندار- من اونو می خوام 

من- نخیر مال من 

پندار- من وسایلم رو اونجا چیدم 

من- شما خیلی بیخود کردی ... 

پندار چمدون ها رو ول کرد و اومد طرفم ... گارد گرفتم ... یه نیشخند زد و دستاش رو زد به کمرش: 

پندار- الان مثلا می خوایی چی کار کنی کوچولو 

من- می بینیم چی کار می کنم ... 

یه خیز بداش طرفم که خیلی حرفه ای پام رو یه چرخ دادم و زدم توی کمرش ... از حرکت وایساد ... دستش رو گرفتم به کمرش و خم شد ... همونطور که می نالید گفت: 

پندار- من حال تو یکی رو می گیرم ... اون زبون هشت متریت رو بالاخره کوتاه می کنم ... 

یه نیشخند زدم و گفتم: 

من- بپا دست و پات در نره ... اینم زدم که فکر نکنی خیلی دست و پا چلفتیم 

پندار- اگه مردی وایسا تا حالیت کنم ... آخ 

رفتم توی اتاق و در رو قفل کردم

حالیت می کنم آقای رادمنش …تازه اولشه درسته دوست دارم ولی دلیل نمیشه که جلوت کوتاه بیام ... لباس هاش رو که قبلا توی کمد گذاشته بود بیرون آوردم ... همه مارک دار و معروف بودن ... بوی عطر پندار رو روی همشون میشد حس کرد ... حیف این لباس های مارک دار ... یه شال گردن اسپورت برداشتم و انداختمش روی تخت ... همونجا وایسادم و فکر کردم ... چی کارش کنم؟ یه فکری اومد به ذهنم ... زود توی یکی از کشو ها رو گشتم ... اه پس این کجاست؟ کشوی دوم و سوم ... آها ایناهاش ... اتو رو به برق زدم و گذاشتم خوب داغ بشه ... گذاشتمش روی شال گردن شیک پندار ... یه لبخند خبیثانه زدم و زیر لب گفتم: 

من- عاشقتم تران خانوم ... 

روی همه ی لباس هاش همین کارا رو انجام دادم فقط اونایی رو که نو بود گذاشتم کنار تا بدم به یه نیازمند ... آها دست گلت درد نکنه تران خانوم ... با آرامش از اتاق بیرون اومدم ... لباس های پندار بغلم بود ... رفتم طرف اتاقش و در زدم ... صدایی نیومد آروم در رو باز کردم و سرک کشیدم ... صدای آب می یومد ... احتمالا رفته حموم ... رفتم داخل و هر کدوم از لباس ها رو یه جا آویزون کردم ... روی همشون حداقل یه جای سوخته ی اتو داشت ... یه لبخند زدم و رفتم بیرون ... چمدونم وسط خونه بود برش داشتم و رفتم توی اتاقم ... برای امنیت بیشتر در رو هم قفل کردم .

***

پندار

در حالی که مو هام رو خشک می کردم از حموم اومدم بیرون ... حوله رو دور خودم پیچیده بودم باید می رفتم لباس هام رو از اون اتاق میاوردم ... حوله رو از جلوی صورتم زدم کنار که ... این ... این ... نـه! ... لباسام خداجون ... حوله رو پرت کردم روی تخت و با عصبانیت اومدم بیرون ... با مشت به در اتاق زدم و دستگیره رو پایین کشیدم ... نه در قفل بود ... عربده کشیدم: 

من- اگه مردی بیا بیرون ... ترانه زندت نمی ذارم 

ترانه- چیزی شده آقای رادمنش؟ 

من- بیا بیرون تا حالیت کنم چی شده؟ 

ترانه- من همینجا راحتم شما هم راحت باش 

یکی محکم زدم به در و داد زدم: 

من- دِ باز کن این لامصبو ... 

ترانه- شتر در خواب بیند پنبه دانه ... گهی لپ لپ خورد گه دانه دانه 

من- تو بالاخره از اون اتاق بیرون میایی دیگه ... 

و با عصبانیت برگشتم به اتاق ... محکم خودم رو انداختم روی تخت و شروع کردم به بالش مشت زدم ... ببین یه بچه ی فسقلی چه طوری حرس منو در آورده ... پندار نیستم اگه نشونمت سر جات ترانه خانوم .

***

ترانه

از اتاق بیرون اومدم سرو گوشی آب دادم ... خبری از پندار نبود ... سریع کیفم رو انداختم روی شونم و از پله ها رفتم پایین ... داشتم می رفتم سمت در که صداش از پشت به گوش رسید: 

پندار- ترانه خانوم ... 

واییی مامانم ... آب دهنم رو با صدا غورت دادم و برگشتم ... دستش رو به بغل زده بود و با فاصله ی دو متری از من وایساده بود: 

پندار- اتفاق دیروز که خاطر مبارکتون هست ... 

من- خوب که چی؟ 

تو یه حرکت دوید طرفم و داد زد: 

پندار- الان نشونت می دم که چی یعنی چی؟ 

منم با سرعت دویدم طرف حیاط ... پریدم توی ماشید و قفل مرکزی رو زدم ... ریموت در رو زدم ... در با سرعت مورچه در حال باز شدن بود که پندار رسید به ماشید و شیشه ی ماشین بدبختم رو گرفت زیر مشت و لگد ... تا در باز شدن پام رو گذاشتم روی گاز و الفرار ... وقتی از کوچه پس کوچه های خلوت گذشتم یه نفس راحت کشیدم ... وارد محوطه ی دانشگاه که شدم مهدیس و آریانا رو دیدم که کنار هم نشسته بودن ... رفتم کنارشون و سلام کردم: 

مهدیس- سلام ... چه خبرا شیطون؟ 

من- گم شو بابا چه خبری ... 

آریانا- اذیتت نکرد که؟ 

من- غلط کرده تا حالش رو بگیرم ... 

یه پسره از کنارم رد شد و گفت: 

پسره- بوس می دی خانومه 

برگشتم و نگاهش کردم ... از اونا بود که دستش رو کرده بود تو پریز برق: 

من- از آقامون اجازه می گیرم بعد آقاهه 

و پندار رو نشونش دادم و گفتم: 

من- اونو میبینی که داره با چشمات قورتش میده اون آقامونه ... 

مهدیس بلند شد و کیفش رو انداخت روی شونش: 

مهدیس- بریم دیگه الان کلاس شروع میشه ... 

داشتن از جلو میرفتن که گفتم: 

من- بچه ها فقط ... یه اتفاقی افتاده؟ 

هر دو با یه حرکت برگشتن و مهدیس پرسید: 

مهدیس- نگو حامله ای؟ 

من- بمیر بابا ... 

آریانا- نگو که دیشب با پندار ... 

من- لال بمیرید دو تاتون ... من دیشب لباس ها پندار رو با اتو سوزوندم ... 

مهدیس تقریبا داد زد: 

مهدیس- گفتی چی کار کردی؟ 

من- لباس هاش رو سوزوندم 

یه دفعه هر دو زدن زیر خنده: 

من- نخندید ... قصد جونم رو کرده ... صبح هم از دستش در رفتم 

مهدیس همونطور که میخندید گفت: 

مهدیس- حالا بیا ببینم برات چی کار می کنم ... شاید دلم به رحم اومد نجاتت دادم ... 

ازشون زدم جلو و گفتم: 

من- هر دوتاییتون برید بمیرید 

نمی دونم چرا امروز سپهر نیومده بود و مهدیس هم به خاطر نیومدنش یه خورده پکر بود ... ما هر سه مون جنون داریم در عین حال که ازشون خوشمون میاد دوس داریم اذیتشون کنیم ... پندار هم نیم ساعت بعد از کلاس اومد ... نمی دونم چرا احساس کردم چشماش یه برق خوشحالی داشت ... 

***

آراد

وقتی پندار اومد ماجرای پسرای مجرد ساختمون آریانایینا رو براشون گفتم و اون گفت که ترانه حرفی نزده ... صلاح ندیدم بهش بگم ترانه با سیاوش گپ می زده ... ممکن بود خیلی عصبانی بشه بلایی سر ترانه بیاره ... کلاس که تموم شد گوشیم رو در آوردم و یه زنگ به سپهر زدم: 

من- الو سپهر 

سپهر- وایسا یه لحظه ... 

و به یکی دیگه گفت: 

سپهر- آقا مواظب اون وسایل باش ... 

بعد اومد پشت خط: 

سپهر- الو الو بگو 

من- چی شد تموم شد ... 

سپهر- نه نصف وسایل مونده ... 

من- کلاس تموم شد اینا الان میانا ... 

سپهر- یه خورده معطلشون کن داداشم ... 

من- ببینم چی کار می کنم ... کارت تموم شد بزنگ ... 

سپهر- باشه 

به طرف دخترا رفتم و گفتم: 

من- خانوما ... 

هر سه با سه تا اخم غلیظ برگشتن ... اینا حتما به خاطر رفتار اونروزمه: 

من- من ... من ... می خواستم معذرت خواهی کنم 

باورم نمیشه از کسی معذرت خواهی کرده باشم ... اریانا یه تای ابروشو داد بالا و گفت: 

آریانا- بابته؟ 

من- رفتار اونروزم ... 

آریانا- رفتار شما اصلا برام مهم نیس

و خواستن برن که من گفتم: 

من- حالا اگه موافق باشید یه کاپوچینو مهمون من 

مهدیس- ببخشید ولی خیلی کار داریم ... 

من- لطفا بفرمایید بوفه ... 

هیچ کدوم جرات نکردن مخالفت کنن ... با پندار و دخترا نشسته بودیم و کاپوچینو می خوردیم که صدای اس ام اس گوشیم بلند شد ... از طرف سپهر بود: 

سپهر- حله ... 

دخترا بلند شدن که برن ... هر دو باهاشون خداحافظی کردیم ... ترانه که میرفت آموزشگاه اون دو تا هم احتمالا خونه ... منم سریع پریدم پشت ماشینم و به سمت خونه ی مهدیس اینا رفتم ... وقتی رسیدم ماشینم رو چهارتا کوچه پایین تر پارک کردم و خودم رفتم داخل ساختمون ... سپهر طبقه ی دوم بود و داشت پول کارگر ها رو حساب می کرد ... رفتم جلو و سلام کردم: 

من- سلام داداش ... ببخشید تو رو خدا همه زحمت هاش افتاد گردن تو ... 

سپهر- عیبی نداره جبران میکنی ... 

و وارد واحد شدیم .

***

آریانا 

با خنده وارد آسانسور شدیم: 

مهدیس- باورت نمیشه ولی یه موش گذاشته بودیم توی کادوی فریبا ... بیچاره خیلی ترسید ... هی ... یادش بخیر ... چقدر آتیش می سوزوندیم ... یادته ترانه یه سوسک گذاشت لای دفتر سوسن ... 

با خنده سر تکون دادم و گفتم: 

من- مگه میشه یادم بره ... سوسن بیچاره تا حیاط دوید و جیغ کشید ... 

در آسانسور باز شد و ما دوتا پلاستیک به دست اومدیم بیرون ...هر چی پلاستیک دست راستم بود دادم دست چپم و در رو باز کردم ... تا در رو باز کردم با چیزی که دیدم تا مرض سکته رفتم ... وایی نه ... اینجا چه خبره؟ آب تا ده سانتی متری خونه بالا اومده بود و فرش ها خیس خیس شده بود ... سریع از میون آب ها گذشتم و رفتم توی حموم ... داد زدم: 

من- مهدیس

مهدیس بیچاره زود اومد ... در حالی که نفس نفس میزد گفت: 

مهدیس- چی شده چرا داد می زنی؟ 

من- این آب رو تو باز گذاشتی؟ 

نگاهی به شیر باز حموم انداخت و محکم با کف دست زد به پیشونیش: 

مهدیس- ای وای بر من ... 

من- آخه چطور تونستی شیر حموم رو باز بذاری ... 

مهدیس- بابا می خواستم یه دوش بگیرم شیر رو باز کردم که وان پر بشه اما تو گفتی که وقتی نیست منم یادم رفت ببندمش ... 

جیغ کشیدم: 

من- حالا باید بریم کدوم گوری؟ ها؟ می خواییم چی کار کنیم این گند رو؟ 

و در حالی که صورتم از عصبانیت جمع شده بود همون گوشه توی آب ها نشستم: 

من- حالا چه خاکی بریزم تو سرم ... 

مهدیس اومد و به بازوم زد: 

مهدیس- هی ... ناراحت باش دیگه ... با هم یه کاریش می کنیم ... تازه این شد یه توفیق اجباری برای ... 

دیدم بقیشو نمیگه و شیطون داره نگاهم می کنه: 

من- برای؟ 

یه مشت آب پاشید تو صورتم و در حالی که فرار می کرد گفت: 

مهدیس- برای آب بازی ... 

صورتم رو با آستین خشک کردم و در حالی که بلند می شدم گفتم: 

من- اگه مردی وایسا! 

***

سپهر

صدای در واحد روبرویی اومد ... آراد پیشنهاد خیلی خوبی داد ... ما با دو برابر قیمت آپارتمان روبه رویی مهدیس اینا رو خریدیم ... ولی این دوتا نباید میفهمیدن ما اینجاییم ... چون اینطوری هم از غرورمون محافظت می کردیم هم می دونیم اونا از لجشون هم که شده به این پسرا اعتنا می کردن تا ما حرس بخوریم ... ما اومدیم تا بدونم این دو تا چرا حاظر نمیشن به یه خونه ی دیگه برن ... نکنه عاشق این پسرا شدن ... وایی سپهر زبونت رو گاز بگیر ... هر دو هجوم بردیم به طرف چشمی: 

من- اول من آراد 

آراد- وایسا ببینم چه خبره ... 

من- اِ آراد لج نکن دیگه 

اما صدای جیغ آریانا مانع شد: 

آریانا- مهدیـ ـس

هر دو صامت سر جامون وایسادیم ... من آروم لای در رو باز کردم و وقتی دیدم کسی نیست اروم گفتم: 

من- دنبالم بیا ... 

در باز بود ... وایی نه تمام خونه رو آب گرفته بود ... صدای جیغ آریانا میومد: 

اریانا- حالا می خواییم کدوم گوری بریم؟ ها؟ می خواییم چی کار کنیم این گند رو؟ 

دیگه صلاح ندیدیم اونجا وایسیم و سریع رفتیم داخل آپارتمان ... 

***

مهدیس

بعد ا این که کلی همدیگه رو خیس کردیم ... گفتم: 

من- حالا چی کار کنیم ما که از کار های فنی سر در نمیاریم؟ 

آریانا- چطوره به پسرای طبقه بالا بگیم 

من- زن زاهدی ببیینه شر میشه ها ... 

اریانا- گور بابای زاهدی ما تا صبح باید تو این آب ها بخوابیم به خاطر زاهدی؟ 

من- هر جور خودت می دونی ... 

آریانا بلند شد و افتاد جلو ... از پله ها بالا رفت و در خونه ی پسرا رو زد ... میلاد در رو باز کرد: 

میلاد- سلام ... شمایید آریانا خانوم ... 

آریانا- سلام آقا میلاد ... راستش ما یه مشکلی داریم ... می خواستم ببینم می تونید کمکمون کنید ... 

میلاد - چیزی شده؟ 

حتما یه چیزی شده که من و این با سر و وضع خیس وایسادیم جلوت آقای خنگ: 

آریانا- بله اگه میشه با پسرا بیایید پایین 

میلاد- بفرمایید داخل ... 

آریانا- نه ... خیلی کار داریم ... لطفا زودتر ... 

میلاد بچه ها رو صدا کرد و همه با هم اومدیم پایین ... همونطور که حدس می زدیم لوله ی خونه از قبل خراش برداشته بوده و حالا ترکیده بوده وقتی شیر حموم هم باز مونده بود دیگه بدتر شده بود ... مهراد رو به من گفت: 

مهراد- شما حداقل تا یه هفته نمی تونید اینجا باشید ... ما لوله کش میاریم تا درستش کنه ... 

آریانا- تو رو خدا ببخشید شما رو هم به دردسر انداختیم ... 

مهراد- نه خواهش می کنم ... حالا کجا می رید؟ 

آریانا- می ریم خونه ی ترانه ... 

مهراد- خوب اگه می خوایید چیزی بردارید لطفا زود تر ... من هم زنگ می زنم به یه لوله کش 

من- واقعا ممنونیم ... 

مهراد- همسایه به درد همچین روزی می خوره دیگه ... 

من و آریانا لباس هامون رو جمع کردیم و به ترانه زنگ زدیم و اون گفت که تا نیم ساعت دیگه میاد دنبالمون

هر دو دوباره از پسرا تشکر کردیم و سریع اومدیم پایین ... ترانه کمی معطلمون کرد ولی بالاخره اومد ...وقتی به خونشون رسیدیم با کمک همدیگه وسایلامون رو بردیم توی اتاق مهمون هاشون ... ترانه به طرف اتاقش رفت و طول نکشید که صدای جیغش منو و مهدیس رو وادار کرد وارد اتاقش بشیم ... وایی ... این دیگه چه وضعیه ... لباس هاش مثل آبکش سوراخ سوراخ شده بدن ... ترانه با تاسف به لباس هاش نگاه میکرد و من و مهدیس عین این مونگلای چیز ندیده به در و دیوار اتاق که ازش لباس می بارید ... چرا تا حالا دقت نکرده بودم که ترانه این همه لباس داره ... ترانه داد زد: 

ترانه- پندار کلتون می کنم ... 

باز من و مهدیس عین این گیجا به ترانه زل زده بودیم ... ترانه با جیغ گفت: 

ترانه- شما چرا زل زدید به من ... 

من- میشه بگی اینجا چه خبره؟ 

در حالی که از عصبانیت قفسه ی سینش بالا پایین میشد همه چیز رو تعریف کرد و ما هم به حال این دو تا زنجیری غبطه خودیم ... 

***

ترانه 

مهدیس و آریانا یه هفتس که توی خونه ی ما هستن و منم خوشحالم که با پندار اخمخ تنها نیستم ... عید نزدیکه و منم خیلی خوشحالم ... امروز دیگه کار خونشون تموم میشه ... داشتم از راهروی دانشگاه می گذشتم که یه پسره جلومو گرفت ... یه نگاه به دستش که راهم رو سد کرده بود و یه نگاه به خودش انداختم و گفتم: 

من- مشکلیه؟ 

پسر- خانوم رادمهر؟ 

من- بله خودم هستم ... 

پسر- من پرهام هستم ... پرهام نیکبخت ... 

من- نمی شناسم ... 

پرهام- قرار بود طرح هاتون رو برام بیارید ... 

آها این همون دانشجویی که صالحی من رو بهش معرفی کرده بود ... لبخندی زدم و گفتم: 

من- شرمنده که به جا نیاوردم آقای نیکبخت ... راستش من یادم رفته بیارمشون ... 

پرهام - من اونا رو می خواستم خانوم ... از امروز هم که دانشگاه به طور رسمی برای عید طعتیله ... 

من- من واقعا شرمندم ... خب شما شمارتون رو به من بدید تا دو سه روز دیگه طرح ها رو به دستتون می رسونم ... 

پرهام- فکر خوبیه ... یاداشت کنید لطفا ... 

شمارش رو توی موبایلم سیو کردم و زود خداحافظی کردم ... عجیب دوست داشتم پیاده برم ... مخصوصا که بازار های تهران حال و هوای عید رو داشت ... باید حتما مامانمینا و هوری جون رو یه شب برای شام دعوت کنم ... داشتم از توی خیابون رد می شدم که یه ماهی قرمز توجهم رو جلب کرد ... دلم نمی خواست اولین سالی که کنار عشقم هستم رو بدون سفره ی هفت سین بگذرونم ... دو ماهی قرمز و خوشگل خریدم و با سرعت به طرف خونه رفتم که صدای یه زوج جون توجهم رو جلب کرد: 

دختر- سامان من می خوام اول اسم تو رو به گردنم بندازم ... لطفا sبگیر ... 

پسر- پس منم یه پلاک که اول اسم تو باشه می خوام ... 

چقدر همدیگرو دوست داشتن ... ناخودآگاه به طرف مغازه کشیده شدم ... یه پلاک pاز پشت ویترین بهم چشمک می زد ... بی اراده به سمت مغازه کشیده شدم و اون پلاک رو خریدم ... خوشحال به سمت خونه رفتم .

چشم هامو باز کردم ... از امروز سال جدید شروع میشه ... از پله ها پایین اومدم و پندار رو دیدم که پشت میز نشسته و در حالی که یه پاش رو انداخته روی پای دیگش و روزنامه ای به دستشه داره آب پرتغالش رو می خوره ... عینک خیلی بهش میاد ... الکی صدام رو صاف کردم که متوجه حضورم بشه: 

من- اهم ... صبح به خیر 

یه جورایی دیگه کاری به هم نداشتیم ... روزنامه رو بست و گفت: 

پندار- صبح به خیر ... 

همونطور که آب پرتغالش رو جرعه جرعه می خورد پرسید: 

پندار- زود بیدار شدی؟ 

من- باید ازت اجازه میگرفتم ... 

پندار- یه جورایی ... 

من- روتو برم ... 

گوشیم رو از جیبم در آوردم و روی میز گذاشتم و به سمت دستشویی رفتم ... یه ده دقیقه ای اون تو بودم و مسواک میزدم وقتی هم بیرون اومدم اخم های پندار رفته بود توی هم ... در حالی که میشستم پرسیدم: 

من- باز چی شده ابرو هاتو گره کردی توی هم ... 

جوابی نداد و با عصبانیت به طرف در خونه رفت و محکم به هم کوبیدش ... 

***

پندار

تا ترانه رفت گوشیش شروع کرد به زنگ خوردن ... نگاهی به اسم کسی که زنگ می زد انداختم ... پرهام ... پرهام کیه دیگه؟ داشتم از فضولی می مردم خواستم جواب بدم که قطع شد ... صدای پیامک گوشی ترانه بلند شد و من هم که از فضولی رو به موت بودم خوندمش: 

پرهام- امانتی من چی شد ... امشب شب عیده ها! 

از چه امانتی حرف میزد ... سرم سوت کشید ... باز صدای زنگش در اومد بی درنگ جواب دادم: 

من- بله ... 

چند لحظه سکوت و بعد صدای پسر جونی به گوش رسید: 

- ببخشید گوشی ترانه خانوم ... 

از اینکه اسمش رو به زبون آورد خون خونم رو می خورد با عصبانیت داد زدم: 

من- بله بفرمایید؟ 

- ببخشید من با ترانه کار داشتم ... 

این دیگه زیادیه ... داشت اسم زنم رو بدون پسوند می گفت ... عربده کشیدم: 

من- همسرشون هستم بفرمایید ... 

چند لحظه مکث و دوباره گفت: 

- خودشون هستن ... 

من- امرتون ... 

- من با خودشون کار دارم ... 

طاقت از کف دادم: 

من- مرتیکه تو با زن من چی کار داری؟ جرعت داری یه بار دیگه اسمش رو به اون زبون کثیفت بیار تا گردنتو بزنم ... 

صدای بوق اشغال در گوشی پخش شد ... ترانه از دستشویی بیرون اومد و من بدون فوت وقت اس ام اس اون یارو رو حذف کردم و برای اینکه بلایی سر ترانه نیارم از خونه بیرون زدم .

***

آراد

با صدای به هم خوردن در آپارتمان چشم باز کردم ... سپهر نون گرفته بود: 

من- دستت درد نکنه داداش ... خیلی وقت بود نون تازه نخورده بودم ... 

و به سمت دستشویی رفتم که صدایی از بیرون شنیدم: 

- آریانا خانوم ... مهدیس خانوم ... خونه نیستید ... 

با عجله به طرف چشمی رفتم و به بیرون نگاه کردم ... مهراد بود که داشت در خونه ی آریانایینا رو از جا می کند ... آریانا با سر و صورتی که ازش خواب می بارید و با یه آستین کوتاه ... چی ... با یه آستین کوتاه اومده جلوی این مرتیک؟ از عصبانیت در حال انفجار بودم ... آریانا در حالی که خمیازه می کشید گفت: 

اریانا- کاری داشتید آقا مهراد ... 

مهراد- من مهرداد هستم نه مهراد ... 

آریانا- ای وایی ببخشید من شما دو تا رو قاطی می کنم ... 

منم همینطوری ... حالا برو سر اصل مطلب: 

مهرداد- برای خودمون نون گرفتم گفتم برای شما هم بیارم ... 

تو خیلی غلط کردی ... لب آریانا به خنده باز شد: 

آریانا- واقعا ممنون آقا مهرداد راستش خیلی وقت بود دلم هوس نون تازه کرده بود تنبلی هم اجازه نمیداد برم نون بگیرم ... 

تو هم غلط می کنی صبح زود بخوایی بری نون بگیری: 

مهرداد- نه نه ... خوب نیست خانوم زیبایی چون شما صبح زود بره نون بگیره به من بگید خودم براتون میگیرم ... 

اون چی گفت؟ به آریانا گفت زیبا ... گردنشو میشکنم پسره ی بی ناموس ... دستم رفت طرف دستگیره که سپهر دستم رو گرفت و از پشت زمزمه کرد: 

سپهر- خودتو کنترل کن آراد ... 

دوباره از چشمی به آریانا نگاه کردم ... چرا ساکته ... چرا نمیزنه فک این جوجه رو بیاره پایین؟ آریانا لبخندی زد و گفت: 

آریانا- پس وقتی خواستید برید به منم بگید ... خیلی دلم میخواد صبح ها دوچرخه سواری کنم مهدیس هم همچنین ولی کسی نیست که باهامون بیاد ... 

گل از گل مهرداد شکفت و گفت: 

مهرداد- البته ... صبح با بچه ها میریم پارک دوچرخه سواری ... 

آریانا تشکری کرد و رفت داخل ... تکیه به دیوار دادم و سر خوردم پایین ... نه باورم نمیشه یه تازه به دوران رسیده بخواد آریانا رو از من بگیره ... دستی توی مو هام کشیدم و رو به سپهر با حالت کلافه گفتم: 

من- سپهر بگو که دروغه ... بگو که آریانا باهاشون نمیره ... 

سپهر تاسف بار نگاهم کرد و کنارم نشست: 

سپهر- پس تو هم گرفتار شدی ... 

با تعجب برگشتم و نگاهش کردم ... یعنی اونم ... نه؟! : 

من- تو هم آره؟ 

سپهر- البته که آره ... منم قلب دارم آراد ... 

لبخندی زدم و گفتم: 

من- امشب سال تحویل میشه میایی بریم پیششون ... 

لبخندی زد و گفت: 

سپهر- فکر خوبی ... اما ... مثل این که یادت رفته بابام تنهاست ... بابا مامان تو هم همینطور ... اونا انتظار دارن تو کنارشون باشی ... آرمین که دیگه نیست تو حداقل باش ... 

سری تکون دادم و گفتم: 

من- راست میگی ... شاید سالی دیگه .

***

ترانه 

سفره ی هفت سین رو انداخته بودم و برای پندار یه بلوز سرمه ای خریدم ... می دونم این وظیفه ی من نیست که بهش عیدی بدم ولی دوست داشتم براش هدیه بگیرم ... به اتاقم رفتم ودست توی کیفم بردم و پلاکی که خریده بودم رو بیرون کشیدم ... آروم به گردنم انداختم و با دیدنش لبخندی مهمون لب هام شد ... صدای ماشین پندار من رو از خلصه بیرون کشید و منم سریع از پله ها پایین اومدم و چراغ ها رو خاموش کردم ... ساعت یه ربع به ده بود ... ده و نیم سال تحویل می شد و پندار نامرد خیلی دیر به خونه اومد ... صدای چرخش کلید اومد و متعاقب آن صدای پندار: 

پندار- ترانه خونه نیستی؟ برقا چرا خاموشه؟ 

کلید برق رو زدم ... ولی ... ولی چرا روشن نمیشه ... نکنه واقعا برق رفته ... وایی نه خدا جون ... آروم صداش زم: 

من- پندار برق ها رفته ... من جایی رو نمیبینم 

نور ضعیفی از ماه اتاق رو کمی روش کرده بود: 

پندار- همونجا که هستی بمون دارم میام طرفت ... 

بالاخره چشم هام به تاریکی عادت کرد و پندار رو دیدم ... فاصله ی کمی باهام داشت ... خواستم برم طرفش که چیزی زیر پام اومد و منم افتادم روی پندار ... پندار روی زمین افتاده بود و منم روی سینش خوابیده بودم ... نور ماه باعث میشد همدیگه رو ببینیم ... خیلی دستپاچه شده بودم و خواستم بلند شم که پندار گفت: 

پندار- کجا خانوم خانوما؟ 

من- پندار اذیت نکن ... حتما فیوز پریده بذار برم درستش کنم ... 

پندار- سر جات بمون ... 

من- پندار ... 

پرید وسط حرفم: 

پندار - دوست ندارم رو حرفم حرف بزنی ... 

من- ولی ... 

پندار- همینی که گفتم ... ولی نداره ... 

آروم سرم رو روی سینش گذاشتم ... پندار زمزمه کرد: 

پندار- ترانه ... 

من- هوم ... 

پندار- ترانه 

من- بله ... 

پندار- ترانه 

من- جانم ... 

پندار خندید و گفت: 

پندار- حالا شد ... می خواستم بپرسم ... 

اما برق ها یه دفعه اومد ... اه ضد حال ... زود از روش بلند شدم و به طرف آشپزخونه رفتم ... نگاهی به لباس هام انداختم ... یه تیشرت آستین کوتاه با شلوار لی و مثل همیشه شال ... هر دو با هم شام خوردیم و کنار سفره هفت سین نشستیم ... کم کم سال تحویل می شد ... پنج ثانیه ... چهار ... سه ... دو ... یه ... و صدای تلویزیون: 

- سال نو مبارک باد .

صدای شیپور ها بلند شد و پندار دستم رو گرفت و کشید: 

پندار- بیا اینجا کوچولو ... 

من- اِ ... نکن ... 

پندار- نچ نمیشه ... زنمی ... دوست دارم هر کاری میخوام بکنم مشکلیه؟ 

و شال رو از سرم کشید و کلیپسم رو باز کرد ... آبشار مشکی مو هام روی شونه هام ریخت و پندار سرش رو توی مو هام فرو برد و یه نفس عمیق کشید: 

پندار- اومم ... چه بویی میده ... 

دوباره دستم رو کشید و منو روی پاهاش نشوند ... زل زد توی چشمام ... کم کم نگاهش پایین اومد و روی گردنم متوقف شد ... خشکش زد ... با تعجب به گردنم نگاه کردم و پلاک رو دیدم ... همون لحظه موبایلم زنگ زد ... پندار دست دراز کرد و با اخم نگاهی به شماره انداخت ... هر کس بود ریجکتش کرد و برگشت طرفم ... پلاک رو از گردنم کشید ... زنجیرش برید و فریاد پندار بلند شد: 

پندار- دیگه دوست ندارم این لعنتی رو ببینم ... فهمیدی؟ 

می خواستم بپرسم آخه چرا این پلاک که اول اسم خودته ... ولی با دیدن چشماش به معنای واقعب کلمه لال شدم ... دوباره صدای موبایلم بلند شد و اینبار پندار با تمام عصبانیتی که ازش سراغ داشتم جواب داد: 

پندار- بله ... 

- ... 

پندار- من صبح هم بهتون گفتم اگه کار واجبی دارید به من بگید ... 

- ... 

پندار- دهنتو ببند وگرنه میام گل میگیرم درشو ... اسم زنمو به دهن کثیفت نیار ... 

- ... 

پندار- الو ... الو ... 

سریع از روی پاش بلند شدم و داد زدم: 

من- این چه رفتاریه ... شاید کار واجبی داشته باشه ... اصلا تو به چه حقی گوشی منو جواب میدی ... 

با چشم ها سرخ شده زل زد تو چشمام و عصبی گفت: 

پندار- تو خفه شو ... دیگه هم دوست ندارم اسم این مرتیکه رو روی گوشیت ببینم وگرنه آتیشت میزنم ... 

با گریه رفتم بالا

بارون گرفته بود دقیقا مثل دل من ... زیر لب یکی از آهنگ های مازیار فلاحی رو زمرمه کردم: 

لعنت به من چه ساده دل سپردم 

لعنت به من اگر واسش میمیردم 

دست منو گرفت و بعد ولم کرد

لعنت به اون کسی که عاشقم کرد 

لعنت به اون کسی که عاشقم کرد 

یکی بگه یکی بگه که ماه من کی بوده 

مسبب گناه من کی بوده 

سهم من از نگاه تو همین بود 

عشق تو بد ترین قسمت بهترین بود 

تو دل بارون منو عاشقم کرد 

بین زمین و آسمون ولم کرد 

یکی بگه چه جوری شد که این شد 

سهم تو آسمون و من زمین شد 

صدای آیفون بلند شد ... یعنی کیه این وقت شب ... از پنجره دیدم که پندار زیر بارون به طرف در رفت ... در رو باز کرد ... نه به چشمام اعتماد ندارم ... یعنی این هستی ... تا پندار در رو باز کرد هستی پرید تو بغلش ... صداشون نمیرسید پس

پنجره رو باز کردم و زل زدم بهشون ... هستی همون طور که هق هق می کرد گفت: 

هستی- چه طوری تونستی با من این کارو بکنی پندار؟ من دوست دارم ... چطور تونستی با اون دختره ی بی همه چیز ازدواج کنی ... بگو که مامانت دروغ میگه که دوسش داری ... 

پندار برگشت و با دیدنم دستش رو دور کمر هستی حلقه کرد و گفت: 

پندار- نگران نباش عزیزم ... این فقط یه ازدواج توافقی ... من ازش جدا میشم و میام پیش خودت ... 

هر دو مثل موش آب کشیده شده بودن ... هستی از بغل پندار بیرون اومد و گفت: 

هستی- می دونستم ... می دونستم تو اون دختره پا پتی رو به من ترجیح نمی دی ... دوست دارم

دیگه نمتونستم بیشتر از این تحمل کنم ... دیگه نمتونستم شاهد ابراز احساسات یه دختر به شوهرم باشم ... الا باید میرفتم و میکوبیدم توی صورتش ولی مثل ماست وایساده بودم ... زود در پنجره رو بستم و به طرف تخت رفتم ... زجه زدم ... دلم برای خودم سوخت ... چه طور تونستم عاشق پندار بی رحم بشم ... اون چه طور تونست گردنبدی رو که به عشق اون گرفته بودم پاره کنه ... خدایا من دوسش دارم باید به کی بگم .

***

پندار

این دختر چطور میتونه اسم اول این پسر رو بندازه گردنش ... تا رفت بالا روی مبل ولو شدم و شقیقه هامو فشار دادم ... عصبانیتم اندازه نداره ... صدای آیفون بلند شد ... اه این مزاحم کیه دیگه؟ رفتم و جواب دادم: 

من- بله؟ 

صدای توام با گریه ی هستی اومد: 

هستی- پندار بیا دم در 

آیفون رو گذاشتم و زیر بارون به طرف در رفتم ... با باز شدن در باز این دختر خودشو ول داد توی بغلم ... شروع کرد: 

هستی- چه طوری تونستی با من این کارو بکنی پندار؟ من دوست دارم ... چطور تونستی با اون دختره ی بی همه چیز ازدواج کنی ... بگو که مامانت دروغ میگه که دوسش داری ...

از گوشه ی چشمم دیدم که ترانه از پنجره ی اتاقش داره به ما نگاه می کنه ... اونقدر عصبانی بودم که فقط دوست داشتم تلافی همه چیز رو یه جا سرش درآرم ... پس حرمت هارو شکستم و دستم رو دور هستی حلقه کردم و بلند طوری که ترانه هم بشنوه به هستی گفتم: 

من- نگران نباش عزیزم ... این فقط یه ازدواج توافقی ... من ازش جدا میشم و میام پیش خودت ... 

اونم با صدای جیغ جیغوش جواب داد: 

هستی- می دونستم ... می دونستم تو اون دختره پا پتی رو به من ترجیح نمی دی ... دوست دارم

صدای کوبیدن در پنجره اومد ... من اینجا توی بغل کسی که ازش متنفرم و ترانه توی اتاقش ... چقدر دوریم در عین نزدیکی ... ناراحت آهی کشیدم ... چرا هر چی تلاش میکنیم به هم نزدیک شیم بدتر دور میشیم ... ترانه توی خونهی منه ... زن منه ولی باید به خاطر غرور لعنتی و انتقامی که فراموش شده مثل یه غریبه ازش دور باشم باید اجازه بدم یکی مثل پرهام این فرشته رو ازم بگیره ... نه تنها عصبانیتم فرو نکشید بلکه بیشتر عصبانی شدم از خودم زورم گرفت ... هستی رو از بغلم بیرون آوردم ... با ناراحتی گفتم: 

من- ماشین آوردی یا بیام برسونمت ... 

هستی- با تاکسی اومدم ... وقتی خاله گفت ازدواج کردی نفهمیدم چه طور آدرس رو پرسیدم و اومدم اینجا ... 

من- پس بیا بریم برسونمت ... 

و با هم از خونه بیرون اومدیم .

***

ترانه

اینم از شب عید ... اشکم دوباره ریخت روی متکا ... صدای گوشیم بلند شد ... بازم پرهام ...جواب دادم: 

من- بله؟ 

صدای نگران پرهام توی گوشی پیچید: 

پرهام- ترانه خانوم من واقعا متاسم ... وقتی هول میشم گند میزنم ... من واقعا معذرت میخوام ... 

معذرت خواهیت به درد عمت میخوره ... البته این اتفاق باعث شد به یاد بیارم پندار هیچ وقت مال من نبوده ... با بغض گفتم: 

من- نه خودتون رو ناراحت نکنید ... شوهر من یکمی عصبیه بابت رفتارش واقعا معذرت میخوام ... 

پرهام- اگه مجبور نبودم براتون زنگ نمیزدم ... من واقعا به اون طرح ها نیاز دارم ... 

من- آدرس بدید سه روز دیگه به دستتون می رسونم ... 

بعد از یاداشت کردن آدرس گوشی رو قطع کردم و با سردرد خوابیدم ... صبح که بیدار شدم پندار هنوز نیومده بود منم تظاهر کردم که برام اصلا مهم نیست ولی واقعیت همیشه تلخه من داشتم از فضولی میمردم ... باید میرفتم دیدن بابا مامان ... نگاهی به ساعت انداختم و با پندار تماس گرفتم ولی گوشیش خاموش بود ... آریانا و مهدیس منتظرم بودن نمی تونستم بیشتر از این معطلشون کنم ... چمدونم رو جمع کردم و گذاشتم صندوق عقب ماشین ... بعد از برداشتن آریانا و مهدیس زدم به دل جاده ها ... صدای ضبط رو زیاد کردم هر کی تو حال و هوای خودش بود ... بعضی موقه ها آه میکشیدم ... آهی که اشک رو توی چشمام جمع می کرد و باعث میشد بغضم رو قورت بدم ... مهدیس و آریانا رو جلو خونشون پیاده کردم و خودم هم کم تر از پنج دقیقه ی دیگه به خونه رسیدم ... حالا باید بهشون بگم پندار کجاست؟ 

دستم و به طرف آیفون بردم و فشارش دادم: 

مامان- کیه؟ 

هنوز هم مردد بودم: 

مامان- مرض داری زنگ میزنی ... 

سریع گفتم: 

من- مامان منم ... 

گل از گل مامان شکفت: 

مامان- عزیز دل مامان ... ترانه تویی ... 

و در رو باز کرد: 

مامان- بیا بالا ... 

از حیاط بزرگمون گذشتم و به در رسیدم ... عین لشکر شکست خورده اومده بودم عید دیدنی ... بند کیفم رو فشار دادم و به خودم نهیب زدمبسه تا کی میخوایی ضعیف باشی خودتو جمع و جور کن دختر ... دنیا که به آخر نرسیده ... پندار بره به درکنفس عمیقی کشیدم و لبخند زدم ... درو باز کردم ... با صدای بلند و شاد گفتم: 

من- سلام به همگی عیدتون مبارک ... 

و پریدم بغل بابا ... بابا دستش رو دور کمر کم قطرم حلقه کرد و با صدایی که ازش خوشی میبارید گفت: 

بابا- دلم برای این صدای شادت تنگ شده بود ترانه ی زندگیم ... 

آریا و تارا هم رو مبل ها نشسته بودن ... با تارا روبوسی کردم و با آریا دست دادم ... مامان نگاهی به بیرون انداخت و گفت: 

مامان- پس پندار مامان؟ 

جون به جونش کنی داماد دوسته ... سرم رو پایین انداختم تا از چشمام نفهمن که دارم دروغ میگم: 

من- پندار کار داشت بعدا میاد ... 

مامان- ببینم خونه ی هوری رفتید ... 

من- نه مامان من ... 

و رفتم و روی مبل ها نشستم ... باز مامان گیر سه پیچ داد: 

مامان- پس تو با کی اومدی؟ نگو که تنهایی اومدی؟ 

بی حوصله جواب دادم: 

من- نه مامان با آریانا و مهدیس اومدم ... خیالت راحت شد ... حالا میزاری برم یه دوش بگیرم ... 

بابام به مامان توپید: 

بابا- چی کارش داری سهیلا ... برو بابا ... برو بالا یه دوش بگیر حتما خسته شدی ... 

برای اینکه از سوال های ناتموم مامان فرار کنم سریع به طرف پله ها رفتم ... یه دوش زیر آب سرد و فحش هایی که زیر دوش به پندار دادم حالم رو جا آوردم ... موبایلم رو از کیفم بیرون آوردم ... وایی 21میس کال از پندار ... همون لحظه دوباره زنگ خورد ...جواب دادم: 

من- بله؟ 

صدای داد پندار تو گوشی پیچید: 

پندار- معلوم هس کدوم گوری هستی ... 

من- صداتو بیار پایین ... 

پندار- ترانه نذار اون روی سگیم رو بهت نشون بدم ...عین آدم بهم بگو کجایی؟ 

من- لزومی نمیبینم ... شما هم بهتره به هستی برسی و به من کاری نداشته باشی ... 

پندار- جواب سوالم رو ندادی ... کدوم قبرستونی رفتی؟ 

برای این که تلافی دیشب رو سرش در آرم الکی داد زدم: 

من- پرهام الان میام ... 

می دونستم روی پرهام حساسه ... پندار منفجر شد: 

پندار- ترانه بیچارت میکنم ... به اون مرتیکه هم بگو فاتحه ی خودش رو بخونه و یه سنگ قبر برای خودش بخره ... 

راستش رو بخوایین ترسیدم ... اونم نه یکم خیلی ترسیدم ... صدای بوق ممتد بهم فهموند که قطع کرده ... نکنه شماره ی پرهام رو از توی گوشیم در آورده باشه ... سریع دوباره شمارشو گرفتم ... ریجکتش کرد ... براش نوشتم: 

من- پندار به قرآن دروغ گفتم ... خونه ی بابامم ... 

جوابش نیومد و منم عصبی طول و عرض اتاق رو طی می کردم ... نکنه به پرهام زنگ زده ... وایی خدا جون آبروم ... نکنه باور نکرده خونه ام ... مامان بدون در زدن وارد شد و منم دقیقا مثل وقتایی که تمام وجودم از اضظراب فریاد میزنه نگاهش کردم ... مامان با دیدنم جا خورد و پرسید: 

مامان- ترانه ... چرا عین مرغ پرکنده شدی ... این چه قیافه ایه؟ 

حوصله ی بازجوی خانواده رو ندارم ... حالا یکی بیاد این مامان منو جمع کنه ... تا از قضیه سر در نیاره منو ول نمی کنه ... سعی کردم قیافم رو عادی جلوه بدم: 

من- هیچی مامان ... مگه قیافه ی من چه جوریه؟ 

مامان یه جوری نگام کرد که یعنی خر خودتی: 

مامان- نمی دونم تو بگو چه جوریه ... 

من- چیزی نشده شما اشتباه می کنید ... 

مامان با شک نگاهم کرد و گفت: 

مامان- ناهار خوردی؟ 

من- نه ولی چیزیم نمی خورم ... 

مامان- نمیشه ... بدو بیا ناهار بخور 

آخ خداجون ... این مامان من چه گیر سه پیچیه ... دقت کردید وقتی دارید گریه می کنید یا احتیاج به تنهایی دارید دقیقا همون لحظه مامانتون از غیب نازل میشه و ولتون نمی کنه ... اما امان از وقتی که گشنتون باشه یا به یه کار فوری باهاش داشته باشید اون موقع مامانتون آب میشه میره تو زمین ... می دونستم ولم نمی کنه پس پشت سرش راه افتادم .

***

آریانا

به محض این که وارد شدم خانواده ی خاله رو دیدم ... اینا اینجا چی کار می کنن ... باهاشون احوالپرسی کردم و کنار لیلا دختر خالم نشستم ... اصولا ما با خانوده ی خالم رفت و آمد نداریم فقط عید ها همدیگه رو می بینیم ... مامانم اومد کنارم و تو گوشم زمزمه کرد: 

مامان- آریانا بیا آشپرخونه کارت دارم ...

بدون حرف و با معذرت خواهی از جمع باهاش به طرف آشپزخونه رفتم ... تا رسیدیم با فضولی پرسیدم: 

من- چی شده مامان ... 

مامان- یک ساعت قبل از اینکه برسی یه خانومه زنگ زد ... گفت پسرم هم دانشگاهی دخترتونه و از خانومی و جمالات ایشون خیلی برام میگه ... خلاصه کلی پاچه خواری کرد و آخرش گفت که می خواد برای آشنایی بیشتر همراه خانواده بیان شیراز ...

دو تا شاخ بالای سرم در آوردم ... یعنی این کیه؟ نکنه هومن بوده ... نه اون میدونه من سایشو با تیر می زنم ... آقای دیبا چه طور؟ نه بابا اون بدبخت که خیلی سر به زیره یه بارم باهام حرف نزده ... آقای فکور چی؟ نه بابا اون که عاشق نداست ... اصلا ضایع است این بشر ولش کنی می چسبه به ندا ... پس کیه ... با تعجب گفتم: 

من- معرفی نکرد؟ 

مامان- نه والله ... اینقدر هول هولکی اینا رو گفت که اصلا یادم رفت فامیلی شوهرش رو بپرسم ... 

پامو به زمین کوبیدم: 

من- همش تقصیر تو دیگه مادر من ... نباید اسم یارو رو بپرسی که من بدونم کیه خانواده داره ... لات ... سر به زیر ... کیه بابا 

مامان- خوب حالا توام ... شلوغش کردی ... 

بعد ادامو در آورد: 

مامان- لات ...سر به زیر ... دیگه برای من آدم شناس شده ... فوقش اگه خوب نبودن یا خوشت نیومد ردشون می کنیم ... اولین خواستگارت نیست که خوبه خواستگارات پاشنه ی در و از جا کندن ... 

من- خواستگارام غلط کردن ... اصلا شما چرا بهشون اجازه دادی بیان مگه من بهتون نگفتم فعلا قصد ازدواج ندارم ... 

مامان- آریانا جون نگا کن ترانه هم رفت سر خونه زندگیش ... تو هم دیر یا زود باید بری ... خسته شدم از بس به این و اون گفتم فعلا می خواد درس بخونه ... مردم فکر می کنن مشکلی داری دخترم ... بابات گفت که بذارم بیان ... اونا هم گفتن پنجم عید اینجان ... من حواس پرت هم یادم رفت بپرسم فامیلیشون چیه ... 

داشتم از فضولی میمردم ... یعنی این خواستگار مرموز کیه؟ با گلافکی لبم رو جویدم که صدای لیلا از پذیرایی به گوش رسید: 

لیلا- آریانا مردی ... کجایی پس؟ 

زیر لب گفتم: 

من- تو یکی بمیر که اصلا حوصلتو ندارم ... 

مامان چشم غره ای بهم رفت

***

منم با بی میلی رفتم و کنار لیلا نشستم ... خالم با لحن زننده ی همیشگی گفت: 

خاله- شنیدم تا چند شب دیگه قراره برات خواستگار بیاد ... فکر کنم اولین نفر نه؟ اگه آدابشو بلد نیستی از لیلا بپرس خاله ... 

از اونجایی که منم هیچوقت کم نمیارم گفتم: 

من- خاله جون خودم اجازه نمی دادم بیان وگرنه خواستگارا پاشنه ی درو از جا کندن ... یکیشون برادر دوستتون بود خانوم دارایی ... نمی دونم چرا نیومد خواستگاری دختر شما که دوستشون هستید ... البته خانوم دارایی هیچوقت بد سلیقه نبود همیشه دست رو بهترین ها میذاشت ... 

آخیش ... خوب جوابتو دادم ... مامان داشت با چنگ صورتشو می کند و بابا هم ریز می خندید ... لیلا اما فارغ از جنگ بین من و مامانش موزشو می خورد ... 

بعد از رفتنشون مامان با عصبانیت سرم داد زد: 

مامان- این خواهر بیچاره ی من سالی یه بار میاد اینجا ... یه کاری کن همون یه بارم نیاد ... 

بابا در صدد دفاع از من در اومد: 

بابا- چی کارش داری مرجان ... 

و اومد و بوسی ازم کرد: 

بابا- دختر خودمی بابا ... با جوابت کیف کردم ... 

مامان با تعجب گفت: 

مامان- اِ ... مسعود ... دستت درد نکنه ... خواهر بیچاره ی من چه هیزم تری به تو فروخته ... 

بابا- اوه ... اوه ... اریانا فرار کن ... مامانت داره عصبانی میشه ... 

من هم سریع به طرف اتاقم رفتم و میون راه دیدم که بابا مامان رو در آغوش کشید تا از دلش در بیاره ... همش یه فکر تو سرم می چرخید ... اگه این خواستگار مرموز آراد باشه چی؟ 

***

مهدیس

با ورودم اولین چیزی که توجهم رو جلب کرد یه کادوی بزرگ بود ... بابا و مامان هر دو با هم گفتن: 

- عیدت مبارک دخترم ... 

بی توجه به کادویی که بهم چشمک میزدم رفتم توی بغلشون ... آغوش گرمی که با دنیا عوضش نمی کنم ... بابا گفت: 

بابا- باز کن ببین خوشت میاد ... 

کادو رو باز کردم ... یه ست لباس شب با کیف و کفش ... لباس قرمز بلندی که با موهای طلاییم هارمونی جالبی ایجاد می کرد ... با قدر دانی گفتم: 

من- ممنون خیلی قشنگن 

مامان- سفارش دادم مهیار از ترکیه برات آورد ... 

همینو کم داشتم ... اگه از این به بعد لباس رو بپوشم خالم میگه: 

- خیلی بهت میاد عروس گلم ... 

- قابلت رو نداره عروس گلم 

- ان شاالله برای بچه هاتون ... 

وایی خدا به دادم برس ... با ناراحتی تشکر کردم و خواستم به اتاقم برم که تلفن زنگ زد

مامان- حتما مهیاره زنگ زده ببینه رسیدی یا نه ... 

ای مهیار بمیره من راحت شم ... مامان برداشت: 

مامان- الو ... 

- ... 

مامان- سلام بله درست گرفتید ... 

- ... 

مامان- بله یه لحظه گوشی ... 

و گوشی رو به طرف بابا گرفت و گفت: 

مامان- با تو کار دارن علی ... 

بابا با حرکت سر پرسید کیه؟ مامان هم شونه ای بالا انداخت که یعنی نمی دونم بابا گوشی رو برداشت: 

بابا- الو ... 

- ... 

بابا- سلام بفرمایید ... 

- ... 

بابا- بله آقای آریانژاد ... 

با شنیدن اسم آریانژاد تمام تنم لرزید ... یعنی این همون آریانژادیه که من میشناسم ... نمی دونم چی گفت که چهره ی بابا باز شد: 

بابا- بله همسرتون رو میشناختم قرار بود با هم همکاری داشته باشیم ولی اون اتفاق ... 

و دیگه ادامه نداد: 

بابا- بفرمایید آقای آریانژاد ... 

- ... 

بابا- خواهش می کنم ... تشریف بیارید منتظرتون هستم ... 

- ... 

بابا- قربان شما ... 

- ... 

بابا- خدانگه دار ... 

و گوشی رو سر جاش گذاشت ... مامان با حالت پرسشی نگاهش کرد و گفت: 

مامان- کی بود علی؟ 

بابا- آقای آریانژاد یه زمان با همسرش شریک بودیم ... همسر کاریی داشت ... بیچاره رو کشتن ... 

مامان دستش رو به طرف دهنش برد و جیغ آرومی کشید: 

مامان- وایی حیوونکی ... حتما خیلی سختی کشیده ... 

بابا نگاه عاقل اندرسفیهی بهش انداخت و گفت: 

بابا- خانوم چند تا شرکت مهندسی دارن ... خیلی پولدارن ...

مامان- خوب حالا چرا زنگ زده بودن ... 

بابا با تردید نگاهی به من انداخت و گفت: 

بابا- می خوان بیان خواستگاری مهدیس ... 

کاش این همون آریانژادی بود که من میشناختم ولی اگه مامان سپهر با بابا شریک بود قطعا خبر می شدم ... آهی کشیدم و گفتم: 

من- زنگ بزنید و کنسل کنید ... 

بابابهم توپید: 

بابا- زشت دختر ... 

من- به درک که زشته هنوز پسر اونیکی همکارت رو یادم هس اینقدر مامانی بود که برای حرف زدن هم به مامانش نگاه می کرد تا اجازه ی حرف زدن بگیره ... 

بابا با جدیت نگاهم کرد: 

بابا- اینا میان و تو هم جواب مثبت میدی ... 

من- شما نمی تونید مجبورم کنید ... 

بابا- چرا نمی فهمی این قضیه آیندت و تامین می کنه ... 

من- این حرف از شما بعیده ... شمایی که با عشقتون ازدواج کردید منم می خوام با عشق ازدواج کنم ... 

و منتظر نموندم تا حرف دیگه ای زده بشه و به اتاقم پناه بردم ... کاش این خواستگار سپهر بود .

***

ترانه 

مامان به زور چند قاشق به خوردم داد و منم از شدت اضطراب همه رو بالا آوردم ... اینقدر عق زدم که اشک به چشمام اومد ... مامان و بابا یه جوری نگام می کردن داشتم زیر نگاهشون آب می شدم ... خوب شد آریا و تارا رفتن خونه عمو مسعود وگرنه اونام فکرای بد می کردن ... همونطور که دور دهنم رو با دستمال پاک می کردم گفتم: 

من- چیزی شده چرا اینجوری نگام می کنید؟ 

مامان- تو بگو چی شده ... 

و بعد رو به بابا گفت: 

مامان- حمید یادته تارا رو که حامله بودم طرفم که میومدی عق می زدم ... 

بابا هم سری به نشونه ی تصدیق تکون داد ... خوب الان این یعنی چی؟ می خوایید بگید من حاملم ... نه به قرآن نه به پیر نه به پیغمبر ... تا اومدم حرف بزنم زنگ در زده شد ... بابا جواب داد: 

بابا- کیه؟ 

- ... 

بابا- به آقا داماد بیا بالا ذکر خیرت بود ... 

وای پنداره ... بدبخت شدم ... با استرس به در نگاه کردم که مامان خندید: 

مامان- چند وقته ندیدیش مادر؟ 

تو که نمی دونی من آرزو می کنم هیچوقت نبینمش ... ای ببر صداتو تران سقت سیاست دعات میگیره ... بابا در رو باز کرد و پندار رو تو آغوش کشید پندار هم عید رو تبریک گفت و مامان که دیگه طاقتش طاق شده بود به طرف پندار رفت و توی آغوشش چند ثانیه موند ... گفته بودم این مامان من داماد دوسته ببین منو اینقدر بغل کرد که این عوضی رو بغل کرد ... پندار به من رسید و ابروش رو داد بالا ... با صدای لرزونی گفتم: 

من- خوش اومدی ... 

سری تکون داد ... مامان رو به من گفت: 

مامان- چرا وایسادی نگاش مادر کتش رو از دستش بگیر ... 

ولی انگار که یه چیزی رو به یاد آورده باشه گفت: 

مامان- البته تو نمی خواد با این وضعت کار کنی ... 

پندار با حالت پرسشی گفت: 

پندار- با چه وضعی مادر جون ... 

مامان چیزی نگفت و کت چرم پندار رو گرفت ... مامان چای آورد و پندار با پاچه خواری گفت: 

پندار- آخ مامان مگه شما به من برسید این دختر شما که همش نیمرو به ما میده ... 

بهش اخم کردم هنوز صحنه های دیشب جلوی چشمام بود ... مامان هم به من اخم کرد و گفت: 

مامان- میشناسمش مادر جون این دختر من خیلی تنبله ... بمیرم برات چی میکشی از دستش ... 

من- اوا ... مامـان...

مامان- چیه دروغ میگم بگو دروغ میگی ... 

من- شما شریک دزدی یا رفیق قافله ... 

مامان- نمی خواد این وسط واسه من ضرب المثل ردیف کنی ... من تو رو میشناسم ... حالا اینو ول کن برو یه چیزی بیار براش بخوره ... 

بعد دوباره گفت: 

مامان- البته یادم نبود تو با این وضعت نباید کار کنی ... 

پندار در حالی که با یه ژست خاص چاییش رو به سمت دهنش میبرد و ساعت گرون قیمتش رو به نمایش میذاشت گفت: 

پندار- نگفتی مادر جون چه وضعی ... 

مامان با شادی زایدالوصفی گفت: 

مامان- مژده بده پندارجان ... داری بابا میشی ... 

چایی به گلوی پندار پرید و منم رنگ به روم نموند ... بابا محکم به پشتش زد و تا نفسش برگشت داد زد: 

پندار- دارم چی میشم؟ 

مامان- بابا ... دوست نداری بابا بشی پسرم؟ 

پندار وحشتناک نگام کرد ... و رو به مامان گفت: 

پندار- آزمایش دادید؟ 

مامان- نه بابا من خودم استادم ... ولی اگه خواستی بیبی چک میگیریم داروخونه سر کوچست ... 

داشتم از خجالت آب میشدم ... چرا این موضوع اینقدر بزرگ شد ... زیر لب گفتم: 

من- مامان چرا این حرفو میزنی ... هیچوقت چنین اتفاقی نیوفتاده ... 

مامان- تو حرف نزن ... 

التماس آمیز به پندار نگاه کردم و اون رو به مامان گفت: 

پندار- شما چرا این حدس رو میزنید مامان ... 

مامان- زنت تا چند لحظه ی پیش از زور عق زدن در حال مرگ بود ... 

یا اعتراض گفتم: 

من- مامان من چرا فکر بیخودی میندازی تو سرش ... من فقط مریض شدم تقصیر خودمم هست ... ناپرهیزی کردم ... 

مامان- تو که راست میگی ولی این خط این نشون تو حامله ای ... 

اعصابم خورد شد و داد زدم: 

من- دِ نیستم مادر من ... اون تارا با این که پنج ماه از ازدواجش میگذره هنوز حامله نشده حالا من یکاره بیام بچه بیارم که چی بشه ... خیالت راحت شد اعصابم رو به هم ریختی ... 

و سرم رو توی دستام گرفتم مامان هم با صدایی توام با گریه گفت: 

مامان- دستت درد نکنه ... حیف من که اینقدر دور تو میگردم ... 

و به آشپزخونه رفت صدای آروم بابا به گوش رسید: 

بابا- کار زشتی کردی بابا ... 

و دنبال مامانم رفت منم شقشقه هام رو فشار دادم ... خیلی فشار روم بود ... صدای پندار بیشتر اعصابم رو متشنج کرد: 

پندار- که پیش پرهامی ... من حال تو رو میگیرم ... باور کن اگه اس ام اس نداده بودی از زیر سنگ هم بود پیدات میکردم و دو سه دور از روت رد میشدم و ... 

نذاشتم ادامه بده و با صدای آروم ولی عصبی گفتم: 

من- ببر صداتو پندار ... اعصابم به اندازه ی کافی خورد هست ... در ضمن بد از ظهر آماده باش که بریم تهران عید دیدنی مامانتینا ... 

و بلند شدم و به طرف اتاقم رفتم.

توی ماشین کنار پریسا نشسته بودم و به حرفاش گوش میدادم: 

پریسا- الهی برات بمیرم چطوری این پندار رو تحمل میکنی ... 

من- به سختی ... 

خندید ... امروز سوم عید و ما در حال بازگشت به شیرازیم البته به اتفاق هوری جون و بابا ... نمی خوام از خونه و تجملاتشون براتون بگم چون هرچی بگم کم گفتم ... خوشبختانه اونجا بودن با پریسا رو بهانه کردم و از رفتن به یه اتاق با پندار سر باز زدم ... با پریسا خیلی خوب میجوشم ... هوری جون سرش رو آورد جلو و آروم گفت: 

هوری- غیبت نکنید ... اونم پست پسر یکی یکدونه ی من ... 

پندار و باباش جلو نشسته بودن و بحث داغ ولی خسته کننده ی تجارت رو دنبال می کردن: 

پریسا- کی ما؟ ما اصلا حرف زدیم ترانه ... 

سرم رو معنای مخالفت تکون دادم و هوری جون گفت: 

هوری- پریسا نذار دهنم رو باز کنم ... 

پریسا چیزی نگفت و هوری جون خندید و برگشت سر جاش ... پریسا رو به من گفت: 

پریسا- بذار چند تا از نقطه ضعف هاشو برات فاش کنم ... اول این که پندار عاشق فسنجون ... می تونی با یه فسنجون خرش کنی ... دوم این که از بیخبری متنفر ... سوم اینکه خیلی فضوله ... دیگه ... اممممم ... دیگه یادم نمیاد ولی سعی میکنم بعدا بیشتر برات بگم ... 

با رسیدنمون حرف های پریسا هم تموم شد ... همگی پیاده شدیم و وسایل رو بالا بردیم ... آریانایینا و مهدیسینا خونمون بودن ... پریسا رو بهشون معرفی کردم و همگی کنا هم نشستیم ... مهدیس خوب با پریسا گرم گرفته بود تو این فرصت آریانا منو کنار کشید و کنار گوشم گفت: 

آریانا- پس فردا قراره برام خواستگار بیاد ... 

به گوشام اعتماد نداشتم ... تقریبا جیغ زدم: 

من- چی؟ 

در دهنمو گرفت و گفت: 

- اِ دختر یواش تر میخوایی همه خبر بشن ... 

با فضولی پرسیدم: 

من- ولی تو که به هیچ کس پا نمیدادی ... 

آریانا- اینم دست خودم نبود وگرنه نمیذاشتم بیان ... مامانم جواب داده و اون زنم گفته که یکی از همکلاسی هام عاشق و شیدام شده و اونام میخوان برای آشنایی بیشتر بیان شیراز ... 

من- حالا کی هست؟ 

آریانا- بدبختیم همینجاست نمی دونم یارو کیه ... تازه یه چیز عجیب تر ... همون شب هم قراره برای مهدیس خواستگار بیاد طرف فامیلیش آریانژاد ... 

این یه قلم دیگه نوبر بود ... با دو تا چشم توپی نگاهش میکردم ... غیر قابل باورد بود ... دو تا خواستگاری اونم تو یه روز ... این قطعا از پیش تعیین شده بود ... صدای آروم آریانا به سختی به گوش میرسید: 

آریانا- حالا چی کار می کنی ... میری پیش مهدیس یا میایی پیش من ... 

من- واسه چی باید بیام پیشتون؟ 

آریانا- خره واسه خواستگاری دیگه ... 

من- آها ... دیگه من چرا بیام میبینی که فامیلای شوهرم ریختن سرم نمی تونم جایی برم ... 

آریانا تقلیدم رو درآورد و زیر لب غر زد: 

آریانا- یه جوری واسه من شوهرم شوهرم میکنه انگار آسمون باز شده و پندار افتاده پایین ... بدبخت شوهر ذلیل ... 

من- میبینمت آریانا خانوم ... 

و هر دو به بحث بین مهدیس و پریسا گوش دادیم .

***

مهدیس

جلوی آیینه نشستم ... نه آرایشی کردم نه موهامو درست کردم ... مامان در زد و وارد شد ... با دیدن من خشکش زد ... با عصبانیت گفت: 

مامان- این چه ریخت و قیافه ای؟ 

من- مگه چطوریم؟ زشتم؟ 

مامان- نه عزیز مامان ولی یه آرایشی بکن یا موهاتو جمع کن ... 

من- نه مامان نیازی نیست ... در ضمن من اصلا آرایش کردن بلد نیستم ... 

مامان- همین که گفتم مهدیس ... نمی خوایی رو اعصابم راه بری که میخوایی؟ 

تسلیم شده و ناراحت گفتم: 

من- نه نمیخوام ... 

مامان رفت و با کیف لوازم آرایشش برگشت ... رو به روم نشست و نگاهی به لباسم انداخت: 

مامان- این چیه پوشیدی؟ 

و به طرف کمد رفت و کت و شلوار شکلاتی که روش خط های کرم رنگ بود و بیرون آورد ... باز رو به روم نشست و شروع کرد به آرایش کردنم ... مو های لخت و بورم هم دم اسبی بست ... مو های جلوم رو اونقدر کشیده بود و از بالا بسته بود که چشمام کشیده شده بود و خمار به نظر میرسید ... قیچی رو آورد و پایین مو هام رو یکدست کرد ... با اینکه بسته شده بودن تا کمرم میرسیدن ... کت و شلوار رو پوشیدم و پیراهن ساتن کرمی هم زیرش ... عالی شده بودم ولی چه فایده هر چی بهتر باشم اونا بهتر میپسندن و بابا بیشتر بهم اصرار میکنه که ازدواج کنم ... صدای آیفون مامان رو پایین کشوند ... منم بعد از اینکه از خیره شدن به خودم دست برداشتم به طرف در ورودی رفتم و کنار مامان بابا وایسادم ... بابا در ورودی رو باز کرد ... مردی میانسال و قد بلند با موهای جوگندمی وارد شد ... با بابا دست داد و به مامان سلام کرد به من که رسید چند لحظه نگاهم کرد و لبخندی زد: 

مرد- ماشاالله چه دختر ماهی دارین آقای کیانی ... 

بابا - شما لطف داری بفرمایید ... 

یه دختر چشم مشکی و ملوس با یه بچه ی کوچولو داخل شد ... با لبخند بهم سلام کرد و زیر لب گفت: 

دختر- داداشتم خوش سلیقست ماشاالله ... 

یه پسر هفده هجده ساله هم پشت سرش ... این اومده خواستگاری من؟ : 

پسر- سلام زن داداش ... 

خوب خدا رو شکر این نبود ... به طرف در برگشتم ... نه؟ این ... این اینجا چی کار میکنه ... سپهر توی کت و شلوار سرمه ایش میدرخشید ... پا درون خونه گذاشت ... مامان سریع شناختش: 

مامان- سلام آقا سپهر ... 

سپهر- سلام سارا خانوم ... 

بابا شدیدا پسندیدش ... به من که رسید دسته گل رو به دستم داد و توی چشم هام خیره شد ... چشم هاش برق شیطنت داشت: 

سپهر- قابل شما رو نداره ... 

با لبخند کم رنگی از دستش گرفتم و هزار بار خدا رو شکر کردم که به حرف مامان گوش دادم و آرایش کردم ...

همگی رو مبل ها نشستیم و بابا و آقای کیانی مشغول حرف زدن شدن ... بعد از یه ربع که من پشه ها رو پر می دادم و دختر کوچولوی سمیراخواهر سپهرتموم شیرینی ها رو خورد بابا ی سپهر با یه سرفه ی مصلحتی همه رو ساکت کرد و گفت: 

- خوب آقای کیانی اگه موافق باشین بریم سر اصل مطلب ... 

بابا- بفرمایید خواهش می کنم ... 

بابای سپهر رو به من گفت: 

- شما نمی خوایید یه چایی به ما بدید عروس خانوم ... 

بلند شدم و به آشپزخونه رفتم ... بعد از آوردن چایی باباش گفت: 

- آقای کیانی عزیز اگه اجازه بدید این جونا برن با هم دیگه سنگاشونو وا بکنن ... 

بابا- اجازه ی ما هم دست شماست آقای آریانژاد ... 

و بعد رو به من ادامه داد: 

بابا- مهدیس جان سپهر رو ببر اتاق خودت با هم صحبت کنید ... 

سرم رو پایین انداختم و راه افتادم ... در اتاقم رو باز کردم و گذاشتم اول داخل بشه

***

نمی خواستم نشون بدم از این که اومده خواستگاریم خیلی خوشحالم ... در و بستم و تکیمو دادم بهش ...سپهر روی تخت نشست هنوز چشماش از شیطنت برق میزد ... حالت ناراحتی به چهرم دادم و گفتم: 

من- سپهر این مسخره بازی ها چیه؟

سپهر- کدوم مسخره بازیا؟ 

من- همین که پاشدی اومدی خواستگاری ... 

سپهر- جرم که نکردم اومدم خواستگاری عشقم ... 

من- عشقت؟ هنوز یادم نرفته که دفعه ی آخر چطوری سرم داد زدی ... 

سپهر- اون لازم بود ... 

من- پس حالا هم لازمه که من جواب منفی بدم ... 

هنوز اون شیطنت توی چشماش موج میزد ... بلند شد و به طرفم اومد ... دستاش رو دو طرف سرم که چسبیده بود به در گذاشت ... صورتش بهم نزدیک کرد و گفت: 

سپهر- تو همچین کاری نمی کنیم ... 

ابرویی با شیطنت بالا انداختم: 

من- می بینیم ... 

سپهر- اِ ... که اینجوریاست ... باشه ... فقط یادت نره خودت خواستی ... 

و منو از زمین کند ... وایی اگه الان مامان بیاد صدامون کنه چی ... با نگرانی توی چشماش زل زدم: 

من- سپهر منو بذار زمین هر آن ممکنه مامان بیاد صدامون کنه ... 

سپهر- خوب بیاد ... 

و نشست روی تخت ... دست و پا میزدم ولی فایده ای نداشت توی بازو های قدرتمندش اسیر بودم و کاری نمی تونستم انجام بدم: 

سپهر- اینم برای این که مامانت یه صحنه ی جالب تر ببینه ... 

و لباشو روی لبام چسبوند و با ولع شروع به بوسیدنم کرد ... من نه همراهیش میکردم نه مانعش میشدم ... مسخ شده بودم ... احساس میکردم لبام داره کنده میشه ... عقب کشید و گفت: 

سپهر- من خیلی گرمم ... پس سعی نکن خودتو از من دریغ کنی ... 

هر دو نفس نفس میزدیم ... سپهر دوباره لباشو روی لبام گذاشت ... منم همراهیش کردم ... این چیز نبود که بخوام یاد بگیرم ... این از روی غریزم بود ... بی توجه به اطراف به کارمون ادامه میدادیم که صدای خوردن در به دیوار اومد ... وایی نه ... نازنین دختر سمیراتوی درگاه در وایساده بود و انگشت سبابش رو به دهنش گرفته بود و به ما زل زده بود ... داشتم از خجالت آب میشدم ... انگشتش رو از دهنش بیرون کشید و به ما اشاده کرد: 

نازنین- دالی ... زن دالی ... بوس؟ 

اگه تو هر موقعیت دیگه ای بودم حتما تا الان به این حرفش کلی خندیده بودم ... ولی الان فقط میترسیدم این بچه جلوی دیگران حرف بزنه ... سپهر بلند شد و منو روی تخت نشوند ... به طرف نازنین رفت و بقلش کرد ... درو بست و اومد نشست کنارم ... ای خدا این بچه چقدر خوشگله ... چشمایی عسلی و مو هایی خرمایی ... درشتی چشماش به حدی بود که وقتی بهش نگاه می کردی ناخوآگاه دو تا چشم بزرگ عسلی میدیدی ... سپهر ابنباتی از جیبش در آورد و به دست نازنین داد: 

سپهر- دایی جون از این موضوع به کسی چیزی نگی دختر خوب ... 

داشت بهش باج میداد ... نازنین گفت: 

نازنیت- دلباله ی چی؟ 

ای شیرینک ... بخورمت: 

سپهر- وایی خدا ببین چه جوری گرفتار یه فسقلی شدیم ... 

و با مهربونی بهش گفت: 

سپهر- همین بوس دایی و زن دایی دیگه ... 

نازنین- فقط به مامان میگم ... 

سپهر- نه نه ... به کسی نگو تا ببرمت پارک ... 

نازنین دست زد و گفت: 

نازنین- باشه ... باشه ... دالی سپهر ... 

و از روی پای سپهر پایین پرید ... رفت بیرون و در و بست ... سپهر با همون شیطنت برگشت طرفم و گفت: 

سپهر- خوب کجا بودیم؟

من- دیگه حرفشم نزن ... ایندفعه مامانم میاد ... نمی تونی مامانمو با یه آبنبات خر کنی آقا سپهر ... 

از ته دل خندید و گفت: 

سپهر- حالا جدی جدی تو از همسر آیندت چه انتظاری داری؟ 

من- به شما مربوط نیست ... 

سپهر اخم کرد و گفت: 

سپهر- پس به کی مربوطه؟ 

من- به همونی که میخواد همسر آیندم باشه ... 

سپهر- اون که روبه روت نشسته ... 

من- از کجا می دونی خودتی؟ 

سپهر- آخه اگه من همسرت نباشم تو دیگه زنده نیستی که بخوایی با اون یارو ازدواج کنی ... حالا بگو معیارات چیه؟ 

من- یه شوهر ایده آل که به خونه و زندگیش عشق میورزه و هیچوقت بهم دروغ نمیگه ... من از دروغ متنفرم ... این گناه نابخشودنی ... 

اخم هاش رفت توی هم و فکش منقبض شد ... چهرش جوری جمع شده بود که احساس می کردی یه درد بزرگ توی دلش ... 

***

سپهر 

وقتی گفت که دروغ یه گناه نابخشودنی دلم به درد اومد ... این دقیقا همون چیزیه که من از اولین لحظات دیدار انجام دادم ... دروغ گفتن ... نقش بازی کردن ... دلداده بودن ... هی چی می خوایین اسمش رو بذارین...با ناراحتی گفتم: 

من- خوب قبوله ... حرف دیگه ای نیست ... 

اونم که از تغییر ناگهانیم تعجب کرده بود سریع گفت: 

مهدیس- چیزی شده سپهر؟ من حرف بدی زدم ... 

من- نه ولی بلند شو بریم بیرون احساس می کنم دارم خفه میشم ... 

با هم بیرون اومدیم و قبل از این که مهدیس چیزی بگه من گفتم: 

من- ما حرفامون رو زدیم ... 

همه برگشتن طرفمون ... بابا رو مهدیس پرسید: 

بابا- و نتیجه عروس خانوم؟ 

مهدیس سرش رو پایین انداخت و گفت: 

مهدیس- باید فکر کنم ... 

بابا- پس ما بی صبرانه منتظر جوابت هستیم ... دیگه بریم ... 

بابای مهدیس بلند شد و گفت: 

بابا- کجا آقا آریانژاد ... 

دوست داشتم خر خره ی باباش رو بجوم ولی الان وقتش نبود ...الان وقت ظاهر سازی بود: 

بابا- با اجازه ی شما دیگه باید مرخص بشیم ... ساعت دوازدس نازنین باید زودتر بره تو رخت خواب ... 

و به طرف در اومد ... میون کلی تعارف بیرون اومدیم ... لحظه ی آخر نگاهم توی نگاه مهدیس قفل شد ... به باباش نگاه کردم ... خدایا کمکم کن ... میون عشق و انتخاب گیر کردم ... خدایا خودت کمکم کن بهترین انتخاب رو داشته باشم ... 

***

آریانا 

مامان مثل همیشه کار خودش رو کرد ... یه کت و دامن زیبا با آرایشی ملایم ... من هیچوقت حریف مامان نمیشم ... با صدای زنگ خونه مامان از پایین پله ها صدام زد: 

مامان- آریانا ... مهمونا اومدن 

با دلخوری داد زدم: 

من- میام ... 

و آخرین نگاه رو توی آیینه به خودم انداختم ... از قصد طولش دادم ... تو پیچ پله ها یه نفس عمیق کشیدم و آرزو کردم از اینکه میرم پایین پشیمون نشم ... پا روی اولین پله گذاشتم سرم رو آوردم بالا ... یه خانوم و یا آقا ... سلام کرد ولی از چیزی که میدیدم در مرز سکته بودم ... این ... اون کسی که میخواست بیاد نمی تونه این باشه ... 

اخم هام رو توی هم کشیدم و پایین اومدم ... مامانش با خوشحالی تموم اومد و منو توی آغوش کشید ولی من هنوز با اخم بهش نگاه میکردم ... چه رویی داره این بشر ... فکر می کنید کی بود؟ 

کسی که من ازش بیزارم ... هومن ... هومن شکیبا ... ماتم برده بود ... با اخم به هومن نگاه میکردم ... همگی نشستیم و من با حالت عصبی ناخون هام رو میجویدم ... چرا نباید آراد باشه؟ آخه خدایای چرا هومن ... بالاخره لحظه ی عذاب آور فرا رسید ... حتی نفهمیدم چطوری صحبت رو به اینجا کشوندن: 

بابا- آریانا آقا هومن رو به اتاقت راهنمایی کن یا هم صحبت کنید ... 

با رخوت برخاستم هومن هم دنبالم اومد ... صدای بابا رو شنیدم: 

بابا- ماشالله چه پسر برازنده و مودبی داری آقای شکیبا ... 

بیشتر عصبانی شدم ... در اتاق رو طوری باز کردم که خورد به دیوار و برگشت ... دستم رو به بغل زدم و عصبی گفتم: 

من- بفرمایید تو ... 

داخل شد ... در رو بستم و روی صندلیم نشستم و به اون که روی تختم نشسته بود زل زدم ... دستم رو به بغلم زده بودم و با طلبکاری نگاهش میکردم و اونم انگار واقعا کار بدی انجام داده سرش رو پایین انداخته بود ... بعد از پنج دقیقه با کلافگی نگاهی به ساعت مچیم انداختم و گفتم: 

من- مثل این که دلیلی برای اینجا بودنتو ندارید ... 

هول شد و سریع گفت: 

هومن- البته که دارم ... 

من- منتظرم که بشنوم ... 

یه خورده این پا و اون پا کرد و آخرش با عرق شرم گفت: 

هومن- راستش خانوم جاوید من از اولین لحظات دیدار شما ... عاشقتون شدم ... 

پوزخند صدا داری زدم و زیر لب تکرار کردم: 

من- عاشق؟ 

دوباره دستپاچه شد: 

هومن- ببین آریانا ... 

پریدم وسط حرفش و گفتم: 

من- آریانا خانوم! 

هومن- ببینید آریانا خانوم اگه من با من ازدواج کنید دنیا رو به پاتون میریزم ... قول می دم هیچ کمبودی توی زندگی نداشته باشید ... وضع مالی ما در حد عالی ... همه چیزی در اختیارتون میزارم ... 

پریدم وسط حرف هاش و با تحکم گفتم: 

من- از این در که رفتیم بیرون من این مزخرفات رو فراموش می کنم و تو میگی که نظرت عوض شده و ما به درد هم نمی خوریم ... فهمیدی؟ 

با جسارتی که ازش سراغ نداشتم توی چشمام زل زد و گفت: 

هومن- این همه راه رو نیومدم که بهشون بگم منصرف شدم ... 

من- اِ ... که اینجوریاست ... پس بچرخ تا بچرخیم آقا شکیبا ... 

و بلند شدم و زود تر از اتاق بیرون زدم ... قبلا بابا باهام هماهنگ کرده بود که حق ندارم سریع جواب منفی بدم ... آقای شکیبا بابای هومن پرسید: 

شکیبا- خوب عروس خانوم دهنمون رو شیرین کنیم ... 

بدون خجالت گفتم: 

من- باید فکر کنم آقای شکیبا ... 

اونام بدون هیچ حرف اضافه ای بلند شدن و شرشون رو کم کردن ... تا رفتن بابا شروع کرد از خوبی های هومن گفت: 

بابا- چقدر پسر با ادب و متینی بود ... 

مامان هم تصدیق میکرد ... بابا ازم پرسید: 

بابا- آریانا جوابت چیه؟

من- معلومه که منفی ... 

بابا با خشم عربده کشید: 

بابا- چرا با آبروی من بازی می کنی دختر ... مردم چه فکری می کنن ...میگن حتما این دختر یه عیبی داره که با وجود این همه خواستگار نمیره خونه ی بخت ... 

من- بهتون گفتم که من نمی خوام جایی برم ... نکنه خیلی ازم خسته شد و زود تر میخوایید دکم کنید ... 

بابا- همین که گفتم آریانا تا یه هفته ی آینده باید به یکی از خواستگارات جواب مثبت بدی ... چه هومن چه بقیه ... اگر نه با هومن ازدواج می کنی ...

می خواستم حرفی بزنم که گفت: 

بابا- این حرف آخرمه ... 

و راه اعتراض رو بست با گریه به اتاقم رفتم

خوب می دونستم که نمی تونم با کسی به جز آراد ازدواج کنم ... کم کم برق های خونه خاموش شد و همه به خواب رفتن ... منم روی تختم دراز کشیدم مهدیس اس داد: 

مهدیس- کی بود اون خواستگار مرموز؟ 

جواب دادم: 

من- هومن شکیبا ... مال تو چی؟ 

بعد از چند دقیقه جواب داد: 

مهدیس- سپهر ... 

اهی کشیدم ... چه شانسی داشت ... 

***

ترانه

روی مبل نشسته بودم و به آریانا فکر می کردم ... تو این یه هفته سه نفر دیگه اومده بودن خواستگاریش ... یکیش که هومن بود و دومیش پسر پسر عموی باباش سهیل بود ... من که خیلی ازش بدم میومد پسره ی نچسب همش میچسبید به این دختر و اون دختر ... سومی هم یکی از همسایه هاشون بود که آمار دوست دختراش هر چند روز یه بار میرسید ... آریانا با این وضع تصمیم گرفته بود به هومن جواب مثبت بده ... نمی تونستم اجازه بدم با دستای خودش زندگیشو نابود کنه ... ولی کاری هم نمیتونستم انجام بدم ... باید به گوش پندار میرسوندم که ممکنه آریانا بپره و آراد هیچ وقت نتونه بهش نزدیک بشه ... با این که این چند روز با هم حرف نمیزدیم ولی باید یه جوری بهش بفهمونم آریانا داره ازدواج می کنه: 

من- مامان می دونستی بابای آریانا مجبورش کرده که به یکی از خواستگاراش جواب مثبت بده ... 

مامان به صورتش چنگ زد و گفت: 

مامان- نگو دختر ... 

من- به جون تو ... هومن شکیبا یکی از همکلاسی هامون اومده خواستگاریش باباش هم گفته الا و بلا باید همین هفته به یکی جواب مثبت بدی ... 

هوری جون از مامان پرسید: 

هوری- همون دختر چشم سبزه رو میگه که شب عروسی بود ... 

مامان تایید کرد و شروع کرد با هوری جون حرف زدن ... منم اخمام رو کشیدم تو هم و به پندار که داشت با تعجب نگام میکرد محل چی هم ندادم ... پندار بلند شد و به طرف اتاق رفت ... حتما رفت به آراد زنگ بزنه ... ایول تران خانوم ... 

***

پندار

از حرف های ترانه سر در نمیووردم ... پس انتقام متا چی میشه ... باید به آراد خبر بدم که زود تر دست به کار شه ... سپهر که خیالش راحته ... همون شبی که هستی رو رسوندم بهم زنگ زد و گفت که کار واجبی داره ... منم رفتم خونشون ... همش چرت و پرت میگفت که میخواد به مهدیس نزدیک بشه تا ازش انتقام بگیره و می خواد بره خواستگاریش ... می دونستم مهدیس رو دوست داره و همه اینا بهانس و از من میترسه ... میترسه که داد بزنم چه طور تونسته مادرشو فراموش کنه ... منم حرفی نزدم ... آراد اما گفت که نمی خواد فعلا اقدامی بکنه ... 

سریع گوشیم رو در آوردم و شماره ی آراد رو گرفتم

بعد از چند دقیقه برداشت: 

آراد- بله پندار ... 

من- کجایی تو مرد ... این بی صاحاب سه ساعته داره زنگ میخوره ... 

آراد- اتفاقی افتاده ... 

من- معلومه که افتاده ... اگر نه من مرض داشتم ساعت دوازده شب بهت زنگ بزنم ... 

با نگرانی گفت: 

آراد- سپهر چیزیش شده ... بگو ... به خدا من طاقتش رو دارم و ... 

پریدم وسط حرفش و داد زدم: 

من- زبون به دهن بگیر ... 

و آروم تر ادامه دادم: 

من- آریانا داره ازدواج میکنه ... 

چند لحظه سکوت و بعد صدای نعره ی آراد توی گوشی پیچید: 

آراد- آریانا به هفت جد و آبادش خندیده ... آریانا غلط کرده ... 

گوشی رو از گوشم دور کردم و داد زدم: 

من- ببر اون صدای بلندتو ... 

آراد ساکت شد و من دوباره گوشی رو به گوشم چسبوندم: 

من- نگران نباش هنوز اتفاقی نیوفتاده ... باباش گفته که تا آخر هفته باید ازدواج کنه ... هومن هم اومده خواستگاریش اگه پا پیش نذاری مرغ از قفس میپره ... 

آراد- من باید چی کار کنم؟ 

من- چرا دس دس می کنی مرد ... زود پاشو بیا شیراز ...

با تعجب گفت: 

آراد- الان؟ 

من- پس نه فردا ... با مامانت صحبت کن و راه بیوفت 

آراد- راست میگی ... همین الان راه میوفتم ... 

و بدون این که اجازه بده خداحافظی کنم قطع کردم ... به گوشیم نگاه کردم و زیر لب گفتم: 

من- پسره ی خر ... 

***

آراد

راضی کردن مامان کار سختی نبود به عشق و این چیزا اعتقاد داشت ولی بابا نه ... بابا رو نتونستم آسون راضی کنم ... مدام میگفت که ما این خانواده رو نمیشناسیم و تو تک پسر خانواده ی پارسایی ... با هر سختی راضیش کردم که همراهمون بیاد و با بی رحمی ساعت سه نصفه شب کشوندمشون توی جاده ی تهران ... ازشون خواستم بخوابن اما مامان مدام می گفت: 

مامان- نه مادر ... نکنه خوابت ببره ... اگه تو رو هم از دست بدم میمیرم ... می فهمی آراد ... میمیرم ... 

و اشک توی چشماش جمع میشد منم برای این که اشک رو توی چشمای مامان عزیزم نبینم دیگه حرفی نزدم ... تا ساعت های ده توی راه بودیم و وفتی رسیدیم سریع به سمت یه هتل روندم تا زودتر مامان بابا رو اونجا بذارم ... اونا باید استراحت کنن ... بعد از این کار گوشیم رو در آوردم و شماره ی آریانا رو گرفتم: 

آریانا- بله؟ 

دلم براش تنگ شده بود ولی از دستش دلخور بودم چه طوری می خواست با هومن ازدواج کنه: 

من- سلام ... شنیدم می خوایی ازدواج کنی ... 

با مکث جواب داد: 

آریانا- خوب ... خوب آره 

دیگه نتونستم خودم رو کنترل کنم ... داد زدم: 

من- تو خیلی غلط می کنی ... به قرآن اگه بخوایی با کسی به جز من ازدواج کنی زنده به گورت می کنم ... 

اونم داد زد: 

آریانا- معلوم هس چه مرگته ... 

منم بلند تر داد زدم: 

من- خفه شو ... به خداوندی خدا اگه بشنوم به هومن جواب مثبت دادی خونت رو می ریزم

دوباره چند لحظه مکث وقتی دیدم چیزی نمیگه گفتم: 

من- امشب میاییم خواستگاری ... می بینمت ... 

و قطع کردم ... یه نفس عمیق کشیدم ... حتی فکر این که کس دیگه ای بخواد لبای خوشگلشو ببوسه دیونم می کرد .

***

مهدیس

سپهر جوجه ها رو باد میزد ... چقدر رنگشون خوشگله ... طلایی ... آراد سپهر رو صدا زد اونم بدون اینکه از جاش بلند شه برگشت ... موقعیت خوبیه برای ناخونک زدن ... دستم رو بردم طرف یکی از تیکه ها که بادبزن روی خورد و احساس درد شدیدی کردم ... با دست دیگم ماساژش دادم و رو به سپهر گفتم: 

من- چته وحشی ... 

با حالت بامزه ای اخماشو کشید توی هم و گفت: 

سپهر- ناخونک ممنوع ... 

خودمو لوس کردم: 

من- حالا چی میشه یه خورده بخورم ... 

نچ نچی کرد و دوباره مشغول شد ... زیر لب گفتم: 

من- بدجنس ... 

سرش رو بالا آورد و گفت: 

سپهر- چیزی گفتی ... 

من- نه ...چیزی نگفتم ... 

و به طرف آریانا که زیر آلاچیق نشسته بود رفتم: 

من- چطوری عروس خانوم ... خوش میگذره ... 

لبخندی زد و گفت: 

آریانا- آراد فوق العادس ... 

لب هامو آویزون کردم: 

من- خوش به حالت این سپهر که همش دنبال اذیت کردن منه ... 

صدای مامانم در اومد: 

مامان- بچه ها سیزده به درِ و وسطیش ... بیایید وسطی بازی کنید ... 

سپهر داد زد: 

سپهر- مامان جون بذارید جوجه ها تموم شه بعد ... 

مامان رو به بابا گفت: 

مامان- علی بلند شو این سیخ ها رو از دست این بچه بگیر ... می خواییم بازی کنیم ... 

بابا بلند شد و با کلی تعارف بادبزن رو از دست سپهر گرفت ... آراد توپ و زیر بغلش زد و گفت: 

آراد- بابا ... شما هم باید بازی ... 

مرد ها مخالفت کردن ترجیح میدادن بشینن و از طبیعت لذت ببرن ... مامان ترانه هم کمر درد رو بهونه کرد و با هوری و مامان آریانا مشغول شد ... پس فقط ما هفت نفر بودیم ... سپهر گفت: 

سپهر- آراد آسون بگیر ... 

و بعد رو به ما ادامه داد: 

سپهر- شما چهار نفر ما سه نفر ... 

ترجیح دادم جوابشو ندم ... کلی بازی کردیم ... سپهر خیلی فرز بود ... بعد از ناهار هم کمی خوابیدیم و عصر هم به طرف تهران راه افتادیم ... من دیگه به سپهر محرم بودم ... یه عقد محضری خونده شد تا بعدا مفصلا عروسی بگیریم ... آریانا و آراد هم صیغه کردن ... بابای من با صیغه مخالف بود ولی بابای آریانا نه ... از سپهر شنیدم که نازنین نتونسته زبونش رو نگه داره و همه چیز رو گذاشته کف دست سمیرا ... اونم با شیطنت به ما نگاه میکرد ... خدایا اول زندگی یه سوتی دادیم بعدیاشو به خیر کن ... 

***

ترانه 

تا به خونه رسیدیم بی هیچ حرفی به طرف اتاقم رفتم ... نمی دونم چطوری شد که چشمام روی هم افتاد ... با صدای در زدن بیدار شدم ... در با صدای قیژی باز شد و منم در حالی که چشمامو میمالیدم گفتم: 

من- پندار تویی ... چی میخوایی ... 

سایه بدون حرف به طرفم اومد ... یه لحظه ترسیدم نکنه پندار نیست ... شروع کردم به جیغ کشیدن ... دستی روی دهنم نشست و مانع جیغ زدنم شد ... بوی گند مشروب توی دماغم پیچید ... ترسیدم ... خیلی ترسیدم ... صدای مست پندار بلند شد: 

پندار- می خوامت کوچولو ... 

از ترس اشک توی چشمام جمع شد ... نه ... این امکان نداره ... پندار هستی رو میخواد ... نکنه بعدا ولم کنه و بره طرف هستی ... اونوقت من میشم یه زن مطلقه ... شروع کردم به دست و پا زدن ولی فایده ای نداشت ... دستش رو از روی دهنم برداشت ... تا خواستم جیغ بزنم دهنم بسته شد ... هر چی تقلا میکردم فایده ای نداشت ... چرا مست کرده این که حالش خوب بود ... در حالی که نفس نفس میزد عقب رفت ... وقتی حرف میزد موجی از بوی مشروب رو حس می کردم: 

پندار- دوست دارم ترانه ... 

اشک توی چشمام حلقه زد اینا همش از روی شهوت بود ... از روی هوس بود ... با گریه گفتم: 

من- پندار جون هوری ولم کن ... تو هستی رو دوست داری نه من ... 

صدای مستش دوباره بلند شد: 

پندار- نه ترانه این همش یه بازیه ... من فقط تو رو دوست دارم گلم ... 

و دوباره لباشو روی لبام گذاشت ... همونطور که گریه میکردم سینشو به عقب فشار میدادم ولی کارساز نبود ... یه دفعه عقب کشید و دستی به گونم کشید ... خیس بود منم بی وقفه هق میزدم ... همونطور که عقب عقب میرفت و تلو تلو میخورد گفت: 

پندار- من ... من متاسفم ... متاسفم ترانه ... 

و از در بیرون رفت ... گریم قطع نمیشد متنفر بودم از اینکه به بازی گرفته بشم ... با حالی نذار بلند شدم و درو قفل کردم ... مطمئن بودم از امشب شب بیداری هام شروع میشه ... دیگه از ترس خوابم نمیبره .

***

پندار

چشمامو باز کردم ... اینجا کجاست ... اه سرم خیلی درد میکنه ... نگاهی به اطراف انداختم ... کنار در اتاق ترانه خوابیده بودم ... دستی به موهای به هم ریختم کشیدم و سعی کردم یادم بیاد دیشب چه اتفاقی افتاده ... یه صدا و یه صحنه اومد توی مغزم: 

ترانه- پندار جون هوری ولم کن ... تو هستی رو دوست داری نه من ... 

این چی گفت ... نکنه ... نکنه دیشب؟ در اتاق رو با شدت باز کردم ... نه قطعا اتفاقی نیوفتاده وگرنه من الان اینجا چی کار می کنم ... خوش حالم که دیشب کاری نکردم که بعدا پشیمون باشم ... یعنی فکر می کنه من هستی رو دوست دارم؟ با اون کارایی که من کردم معلومه که چنین فکری می کنه ... دیگه نمی تونم طاقت بیارم ... خیلی سخته با دختری که دوسش داری تو یه خونه باشی و کاری نکنی ... هر شب در اتاقم رو قفل می کنم و به خودم نهیب می زنم: 

من- تو باید فقط فکر انتقام باشی ... ساحل رفته ولی خاطراتش هست ... 

ولی دیگه نمی تونم با این حرف های چرت و پرت از ترانه دور بمونم ... این دختر باید مال من باشه از خونه بیرون زدم ... برای امشب برنامه داشتم ... من یه مردم تا کی می تونم تحمل کنم ... این سد تحمل دیشب شکسته شد ... می ترسم ... می ترسم یه روز بفهمه چه جوری وارد زندگیش شدم و اون موقع نتونه ببخشم ... ترانه باید مال من باشه ... دیگه نمیخوام مثل دیشب از حسرت رابطه ی دیگران تا خر خره مشروب بخورم 

***

ترانه

نگاهی به ساعت انداختم ... ده شبه و پندار هنوز نیومده ... شونه رو برداشتم و موهای مواجم رو شونه کردم ... روبه روی آیینه نشسته بودم و آهنگ مورد علاقم رو زیر لب میخوندم: 

تموم راهو اومدی که عاشقم کنی بری 

هر چی سر دلم اومد فقط خودت مقصری 

گفتی دوسم داری ولی این همه احساست نبود 

دلت یه جای دیگه رفت ازم بریدی خیلی زود 

***

دیگه دلم رو واسه تو به خاطرات نمیبرم 

از کوچه هایی که باهم قدم زدیم نمیگذرم

دارم فراموش می کنم که اینهمه عاشقتم 

یه روز میاد که سردم و یادم نمیاد اسمتم 

***

منو که از دست دادی و دلت کنار اون شاد 

هنوز یعنی نمی فهمی چه اتفاقی افتاده 

یه روز که تنها شدی و می خوایی بدونی من کجام 

شکنجه میشی وقتی من حتی به خوابت نمیام 

*** 

تموم راهو بد کردی ... 

منو از دست دادی از احسان تهرانچی ... خیلی قشنگه حتما گوشش بدیدبا دیدن پندار که میون در وایساده بود و عاشقانه نگام می کرد لال شدم ... ترس به دلم ریخت سریع بلند شدم ... به طرفم اومد و مجبورم کرد روی صندلی بشینم ... شونه رو برداشت و توی مو هام فرو کرد ... منم مسخ شده از توی آیینه نگاش کردم ...همونطور که نگاش روی موهام بود آروم گفت: 

پندار- بابت دیشب معذرت میخوام خانومم ... 

باورم نمیشه این واقعا پنداره یا من دارم خواب می بینم ... با دیدن تعجبم لبخندی زد و از روی صدنلی بلندم کردم ... توی چشمام زل زد و آروم ادامه داد: 

پندار- ترانه به قرآن به همون خدایی که بالای سرمونه من به هستی هیچ حسی ندارم ... من فقط تورو می خوام ... توی ترانه زندگی منی ... اگه تو نباشی پس کی می خواد برای من ترانه باشه ... 

به گوشام اعتمادی نداشتم ... یعنی این پنداره ... منو روی تخت خوابوند وخودش رخ به رخم شد: 

پندار- من فقط یه فرصت میخوام ... خانومم میشی؟ 

احساس می کردم خواستگاری که هرگز نکرد و حالا داره می کنه ... توی چشماش اعتماد و صداقت رو میدیدم نمی دونم چی شد که همه ی دلخوری هام دود شد رفت هوا ... با لبخند گفتم: 

من- حالاشم خانومتم ... 

پندار- اره ولی میخوام واقعی باشه و ... 

نذاشتم ادامه بده و سریع گفتم: 

من- برای این کار نیازی به اجازه نداری من زنتم ... 

اون لحظه مغزم کار نمی کرد ... نگران آینده نبودم ... اصلا آینده ای نبود ... فقط پندار بود و بوسه های پر التهابش ... فقط پندار بود و نفس های گرمش ... 

یه هفته از اون اتفاقا می گذره ... اون صبح قشنگ ... صبحانه توی تراس ... حرف های پندار ... از همشون میگذرم ... اما یه چیزدیگه ... این دنیا با خبر ماه عسلمون قشنگ تر شد ... اما یه چیزی نگرانم می کرد ... انگار هیچوقت قرار نبود که این خوشی ها پایدار باشه شایدم من توهمی شدم ... نمی دونم ... امشب قراره بریم استامبول ... صبح زودتر بلند شدم ... پرهام بیچاره بی خیال طرح ها شده بود باید تا دانشگاه میرفتم و طرح هارو قبل از رفتنم بهش می رسوندم ... کولم رو روی دوشم انداختم و از اتاقم بیرون اومدم همزمان با من پدار هم بیرون اومد و گفت: 

پندار- می خوایی جایی بری ... 

سرمو تکون دادم: 

من- اوهوم ... چند تا کار ناتموم دارم ... 

پندار- حالا حتما باید بری ... 

من- اینقدر زود دلت برام تنگ میشه ... 

به طرفم اومد و لبامو یه بوسه ی کوتاه زد: 

پندار- حتی وقتی پیشمی دلم برات تنگ میشه ... 

لبخندی زدم و پایین اومدم ... سویچ رو از روی میز برداشتم و گفتم: 

من- سعی می کنم قبل از ظهر برگردم ... 

پندار- مراقب خودت باش ... 

بیرون اومدم و سوار ال نودم شدم ... باید به فکر عوض کردنش باشم ... توی محوطه ی دانشگاه چشم چرخودم تا پرهامو پیدا کنم ... کنار تریا وایساده بود دستی براش تکون دادم و به طرفش رفتم: 

من- سلام ... مثل اینکه دوباره بدقولی کردم ... 

پرهام- نگو که یادت رفت بیاریشون ... 

خندیدم و گفتم: 

من- دیگه اونقدرام بد قول نیستم ... 

و طرح ها رو از توی کولم بیرون کشیدم و به دستش دادم ... تشکر کرد و گفت به پندار سلام برسونم ... قرار بود جزوه های کلاس استاد صالحی رو از ویدا بگیرم ولی هر چی دنبالش گشتم نبود گوشیش هم مثل همیشه خاموش بود ... بی خیال شدم و به طرف خونه پرواز کردم ... ساعت ده صبح بود می خواستم پندار رو غافلگیر کنم پس ماشین رو داخل نبردم و بی سر و صدا وارد خونه شدم ... صدای فریاد پندار از بالا میومد: 

پندار- دِ بفهم ... انتقام و این جور چیزا رو بی خیال شدم ... 

جا خوردم ... با کی داشت حرف میزد ... اروم از پله ها بالا رفتم ... صدای سپهر اروم تر از صدای پندار بود: 

سپهر- خیل خوب آروم باش ... اصلا مگه تو نبودی که به ما پیشنهاد انتقام دادی ... مگه تو نبودی که نقشه کشیدی ... مگه تو نبودی که گفتی باید با این دخترا بازی کنیم و ... 

آراد نذاشت ادامه بده: 

آراد- فعلا بسه سپهر ... 

به گوشام اعتماد نداشتم کدوم دخترا رو می گفتن ... کدوم انتقام رو می گفتن ... کدوم نقشه رو می گفتن ... آب دهنم رو به سختی قورت دادم و از لای در بهشون نگاه کردم ... آراد از پنجره بیرون رو نگاه میکرد و پندار سرش رو توی دستاش گرفته بود و سپهر ... به سپهر دید نداشتم: 

پندار- آره من بودم من بودم ... من لعنتی نمی تونستم چشمای ساحل رو فراموش کنم ... سپهر ساحل قرار بود زنم بشه ... با تموم وجود می پرستیدمش ... 

ساحل کیه؟ خدایا این کیه که میخواسته زن پندار من بشه ... پندار داره چی میگه ... عین گیجا فقط به این نمایشی که راه انداخته بودن نگا می کردم: 

آراد- می دونیم ... احساستو درک می کنیم ... ما هم زخم خوردیم ... ما هم میخواستیم انتقام بگیریم ... ولی ... 

پندار پرید وسط حرفش: 

پندار- ببین می دونم همه ی اینا تقصیر منه ولی این آبی که ریخته شده ... می دونم اوایل می خواستم سر به تن رادمهر ها نباشه ... خوب می دونم که ... که می خواستم ترانه رو به بازی بگیرم ... می خواستم این نمایش رو ببرم ... حالا به هر قیمتی ... 

صداش میلرزید ... به دیوار کنار در تکیه دادم ... چشمام لبالب از اشک بود ... کیفم و توی بغلم گرفته بودم و فشارش می دادم ... شاید توی دلم فقط آرزو می کردم که این لحظه ها کابوس باشن ... یه کابوس که صبح با دیدن پندار معصوم همیشگیم تموم میشه ... ولی انگار دنیا نمی خواد خوشی هام رو ببینه ... دستام کم کم شل شدن و کیف رو ول کردم ... کیفم زمین خورد و صدای بلندی داد: 

سپهر- این چی بود دیگه ... 

پندار- نمی دونم ... 

و در باز شد و پندار بیرون اومد با دیدن من چشماش از تعجب درشت شد ... رو به روم وایساد و با لکنت گفت: 

پندار- اِ ترانه تویی ... کی رسیدی دختر ... مگه نگفته بودی ظهر میایی من ... 

با سیلی که به صورتش زدم خفه شد ... دیگه نمی تونستم خود دار باشم ... خود داری تا کی ... دستمو جلوی دهنم گرفتم و گذاشتم اشکام روی گونم رو خیس کنن ... هق زدم ... سپهر و آراد با نگرانی پشتش وایساده بودن ... همونطور که اشک می ریختم و عقب می رفتم فریاد زدم: 

من- خوب نگام کن ... من همون عروسک خیمه شب بازیم که توی نمایشت بود ... 

گلدون روی میز رو برداشتم و به دیوار کوبیدم ... دستم برید و خون ازش ریخت ... اهمیت ندادم و دوباره داد زدم: 

من- خوشحال باشید که سه تا دختر احمق گیر آوردید ... 

پندار جلو اومد و آروم گفت: 

پندار- ترانه ... تو داری اشتباه می کنی ... 

داد زدم: 

من- جلو نیا ... 

چشمامو و بستم و دوباره موجی از اشک های گرم روی گونم جا خوش کرد آروم ادامه دادم: 

من- خیلی پستی ... 

از پله ها پایین اومدم و همونطوری داد زدم: 

من- من این نمایش مسخرتون رو تموم می کنم ... ولی دو نفر دیگه هستن که باید بشنون چه بلایی به سرشون اومده ... 

گوشیم رو بیرون آوردم و بی توجه به نگاه های التماس آمیز هر سشون به آریانا زنگ زدم ... با خنده جواب داد: 

آریانا- بله ترانه ... 

الان وقت گریه کردن خندیدنت دیگه برای چیه: 

من- مهدیس پیشته؟ 

آرینا- چیزی شده ... 

داد زدم: 

من- گفتم مهدیس پیشته؟ 

جا خورد: آریانا- آره برای چی؟ 

من- هر دو بیایید خونه ی من ... آریانا می گم بیایید یعنی مثل باد بیایید ... 

آریانا- صدات چرا میلرزه؟ 

بغضم و قورت دادم و زمزمه کردم: 

من- منتظرم ... 

و عصبی به طرف آشپزخونه رفتم ... آب رو از یخچال بیرون کشیدم ... از شدت لرزشی که دستام داشتن نمی تونستم آب رو توی لیوان بریزم ... با عصبانیت پارچ شیشه ای رو روی پارکت ها انداختم ... هزار تیکه شد ... دست های خونیم رو به کابینت کشیدم و همونجا نشستم دیگه پاهام نمی تونستن وزنم رو تحمل کنن .

***

سوم شخص

با صدای زنگ در پندار به طرف آیفون رفت و در رو زد ... دلهره تموم وجودش رو پر کرده بود ... نکنه ترانه نتونه ببخشتش ... نکنه فراموشش کنه وو ... 

سپهر پوفی کشید و روی مبل ولو شد ... مخالفت هاش برای جلوگیری از انتقام فقط یه دلیل داشت ... کسی که اون از دست داده بود خیلی عزیز بود ولی مهدیس چی ... تو این مدت فهمیده بود که با تموم وجودش مهدیس رو می خواد ولی به چه قیمتی ... به قیمت فراموش کردن انتقام مادرش ... 

آراد عصبی طول و عرض اتاق رو طی می کرد ... نه ... اون نمی تونه بی خیال آریانا بشه ... می دونست آریانا خیلی سخت گیره و با فهمیدن موضوع دیگه از صد فرسخیش هم رد نمیشه ... 

ترانه اما خورد شده بود ... بی توجه به خونی که از دست می داد از آشپزخونه بیرون اومد ... چیک ... چیک ... خون روی پارکت ها چیکه می کرد اما اون اهمیت نمیداد ... در با تمام سرعت باز شد و مهدیس با نگرانی وارد شد ... جا خورد اینا اینجا چی کار می کنن ... ته دلش خالی شد یعنی چی شده ... ترانه مثل یه مرده ی متحرک شده بود رنگ به رو نداشت و این بیشتر از همه چیز مهدیس رو می ترسوند ... ترانه با صدای ضعیفی گفت: 

ترانه- آریانا کجاس؟ 

مهدیس- داره ماشین رو پارک می کنه الان میاد ... 

هر دو روی مبل ها نشستن ... مهدیس جرعت سوال کردن رو نداشت ... فضا مشوش و سنگین بود بالاخره این سکوت با اومدن آریانا شکسته شد: 

آریانا- سلام ... اینجا چه خبره ... چیزی شده؟ 

دوباره زخم دل ترانه سر باز کرد ... چشمای درشتش پر از اشک شد ... بی اختیار فریاد میزد: 

ترانه- از این سه تا بپرس ... بپرس چرا ما؟ بپرس ما کجای این بازی کثیفیم ... دِ بپرس دیگه ... 

دیگه نفس نداشت که ادامه بده ... روی مبل ولو شد سرشو توی دستاش گرفت و فشار داد احساس می کرد که هر آن ممکنه سرش متلاشی بشه ... مهدیس و آریانا با حالت سوالی به پسرا خیره شدن ... پندار روی یه مبل تک نفره نشست و به جای نامعلومی خیره شد ... انگار میخواست گذشته ها رو به یاد بیاره: 

پندار- همه چیز از وقتی شروع شد که ساحل اومد اونموقه من توی دانشگاه درس می دادم ... یه دختر لوند و زیبا ... یه استاد ... استاد زبان ... اولش با بقیه دخترا برام فرقی نداشت ولی نمی دونم چی شد که برای پندار مغرور شد همه چیز ... همه کس ... چشماش جادوم میکرد ... همونطور که چشمای ترانه جادوم می کنه ... 

نگاهی به ترانه انداخت ولی با دیدن پوزخندش نفس عمیقی کشید و ادامه داد: 

پندار- بهش اعتراف کردم ... بهم خندید ... منی که عادت داشتم دخترا بهم اعتراف بکنن حالا یه دختر داشت به اعترافم می خندید ... گفت که به من نگاه هم نمی کنه ... گفت نمی خواد دیگه منو دور و برش ببینه ... این کارش منو حریص تر کرد چطور می تونست منو رد کنه من که هم پول داشتم هم قیافه ... اینقدر دنبالش رفتم تا قبول کرد باهام یه قهوه بخوره ... توی حرفاش فهمیدم که از پولدار های بی آر و بی درد متنفره ... کسایی مثل من که توی پر قو می خوابن ... بهش گفتم که بدون اون زنده نیستم ... خلاصه بالاخره عاشقم شد رفتم خواستگاریش بی سر و صدا عقد کردیم ... یه روز گفت که میره به خانواده ی عموش تو شیراز سر بزنه گفتم که باهاش میرم قبول نکرد ... با هر بدبختی بود باهاش به شیراز رفتم ... خیلی کم همدیگه رو میدیدیم ... پسر عموش تو یه شرکت صادرات واردات قطعات کامپیوتری کار می کرد ... دیگه ندیدنش برام سخت بود باهاش قرار گذاشتم ... تو یه پارک کنار شرکت پسر عموش ... به خیابون چشم دوخته بودم ... یه تاکسی وایساد ساحل ازش پیاده شد با یه مانتوی سبز خوش رنگ و لبخند جادویی همیشگی ... با لبخند بهش نگاه کردم اما یه دفعه یه سمند مشکی کنار پاش ترمز زد و یه مرد با سرعت دستمالی رو روی دهنش گذاشت ... تا به خودم بجنبم ساحل رو که بی هوش بود سوار ماشین کردن و رفتن ... همون لحظه عادل رو دیدم پسر عموی ساحل رو میگم ... با عجله به طرفش رفتم و همه چیز رو گفتم ... گفت که بیخیال ساحل بشم ... اونو به عراق میفرستن ... هیچکس هم نمی تونه کاریش بکنه ... با حال نذاری گفتم که به پلیس خبر میدم اونم بهم فهموند که این کارا فایده ای نداره فقط خودم رو آتیش میزنم ... با بیچارگی پرسیدم چرا این کارو با ساحل کرد اونم اعتراف کرد که عاشق ساحل بوده و وقتی دیده که اون بهش پا نتمیده برای انتقام اون رو به شرکتش که در اصل یه باند بزرگ خلافکاریه معرفی کرده تا با چند تا دختر دیگه بفرستن اونور آب ... جوابش فقط مشت های من بود ... شکستم ... شدم یه مرده ی بدبخت ... خانواده ی ساحل به پلیس خبر دادن و بعد از یک ماه اعلام کردن که جسد چند دختر رو توی مرز ایران عراق پیدا کردن بعد از تشخیص هویت و دیدن ساحل تصمیم گرفتم که نفس عادل رو ببرم ... اون آدم کثیف دار و ندارم رو ازم گرفته بود ولی قبل از این که من کاری بکنم آدمای باند اونو از بین بردن ... براشون یه خطر شده بود ... شدم یه آدم مست و بی دین ایمون تا روزی که از اداره ی پلیس بهم زنگ زدن ... گفتن که در مورد پرونده ی ساحل باید باهام صحبت کنن ... اونجا سپهر و آراد رو دیدم ... دورا دور میشناختمشون بالاخره بابا هاشو از کله گنده های این مملکت بودن ... برام جای سوال بود که اینا اینجا چی کار می کنن ... 

نگاهی به آراد انداخت و زمزمه کرد: 

پندار- شاید بهتر باشه که خودت بگی ... 

آراد کنار پنجره وایساد و دستاشو از پشت به هم قلاب کرد شاید نمی خواست که صورت آرینا رو که از خشم قرمز شده بود رو ببینه ... مهدیس با گیجی به بقیه نگاه می کرد .

آراد با صدای تحلیل رفته ای شروع کرد: 

آراد- اون موقع ها ما شیراز زندگی می کردیم ... از وقتی خودمو شناختم آرمین هوامو داشت ... برادر بزرگ ترم بود و مسئولیت من هم گردنش ... همیشه کار درست رو انجام می داد پاشو هیچوقت کج نمیذاشت ... برعکس اون من به بچه ی سرکش بودم ... به خاطر زیبایی و پولمون خیلی ها دنبالمون بودن اون محل نمی داد ولی من انواع دوست دخترا رو داشتم ... سه سالی ازم بزرگ تر بود و از همه ی کارام خبر داشت در واقع میشه گفت دورا دور مراقبم بود ... آرمین برام یه بت بود روش قسم میخوردم ... تا اون شب شوم ... آرمین نیومده بود و مامان مثل مرغ سر کنده بال بال می زد ... من اصلا نگران نبودم چون برادر خودم رو خوب میشناختم ولی مثل این که شامه ی مامان قوی تر از اعتماد من بود ... دو روز دیگه گذشت وخبری از آرمین نشد ... ته دلم نگران بود ... شب ساعت دوازده بود که آرمین اومد زیر چشماش گود افتاده بود و رنگ پوستش تیره شده بود موهاش آشفته و لباساش خاکی ... اینا همه بهانه ای شد که مامان خون به پا کنه ... هر چی می گفتیم جواب نمیداد فقط با یه نگاهی که دل آدمو میلرزوند بهمون خیره میشد ... یه ماه گذشت خیلی کم میدیدمش رفتم در اتاقش در زدم ولی صدایی نیومد ... در قفل بود ...نگران شدم و در رو شکستم 

اشک های مزاحم روی گونش رو سریع پاک کرد و با بغض ادامه داد: 

آراد- آرمین وسط اتاق افتاده بود ... توهم زده بود ... با ترس به طرفش رفتم به سختی نفس میکشید ... صداش زدم ولی فقط یه جمله ی کوتاه از دهنش خارج شدمنو ببخشو چشماشو بست ... نمیگم حالم چطوری بود چون قابل توصیف نیست ... دکتر علت مرگش رو مصرف حشیش زیاد اعلام کرد ... باورم نمیشد آرمینی که به اسمش قسم میخوردم حشیش کشیده باشه ... دیگه خواب و خوراک نداشتم دنبال دوستاش بودم ... یکی از دوستای صمیمیش گفت که این اواخر زیادی دور و بر خسرو میپلکیده ... خسرو با آرمین لج داشت آخه دختری که خسرو براش جون میداد عاشق آرمین بود ... رفتم پیشش و پرسیدم آرمین باهاش چی کار داشته اوایل حرفی نمیزد ولی آخرین بار که رفتم پیشش گفت که با کمک نوچه هاش آرمین رو به یه متروکه بردن و بعد از این که تا خورده زدنش معتادش کردن از اون به بعد هم برای مواد آویزون خسرو شده ... شنیده بودم خسرو یه ساقی ... ساقی مواد ... با یه نقشه ی حساب شده موقع ی پخش مواد اونو به پلیس معرفی کردم ولی بازم دلم آروم نگرفت ... همونطور که پندار گفت یه سه ماه بعد از این ماجرا از اداره ی پلیس تماس گرفتن و خواستن که برم اونجا ... 

دیگه توان سر پا ایسادن رو نداشت از همه مهم تر جرعت نداشت به چشمای اریانا نگاه کنه ... روی اولین مبل نشست و سرش رو با دستاش پوشوند ... حالا نوبت سپهر بود ... سپهر به دیوار تکیه داد و با نرمش شروع کرد: .

سپهر- زندگیم خلاصه میشد توی مامانم ... حق هم داشتم پسرا همه مامانین ... وقتی میگم مامان نه مامانی که آشپزی می کنه ... نه ... مامان من یه زن واقعی بود ... چهار تا کارخونه رو روی یه انگشتش میچرخوند ... یه نمونه ی کامل یه خانوم استوار ... به قول خودمون شیر زنی بود واسه خودش ... قرار بود با یه کارخونه توی شیراز قرارداد ببنده بعد از این که از سفر برگشت به طور اتفاقی شنیدم که به بابا میگفت که این کارخونه منبع فساد ... میگفت که شنیده که رئیس کارخونه به یکی از کارمندا میگفته که مواد رو توی انبار جاسازی کنن ... مامان عزمشو جزم کرده بود که این کارخونه رو ریشه کن کنه ... به پلیس خبر داد اونا هم به همونجا رفتن اما خبری از مواد نبود ... قبل از رسیدن پلیس همه رو به جای دیگه ای منتقل کرده بودن ... اونا فهمیده بودن که همه ی اینا زیر سر مامان منه ...تو یکی از کنفراس ها مامان رو دزدین و بردن به یه جای خلوت ... 

بی مهابا اشک میریخت ... یعنی این اشک ها می تونن بی مادریش رو تسکین بدن: 

سپهر- با سه تا گلوله مامان منو از پا در آوردن ... هیچوقت خاکسپاری مامان رو یادم نمیره ... سمیرا زجه میزد ... نازنین دو ساله گریه میکرد ... سامان غش کرده بود و من ... من تو سکوت بهشون نگاه میکردم ... در ظاهر آروم بودم ولی از درون فرو میریختم ... بعد از دیدن پندار و آراد توی کلانتری سرگرد هر سه مون رو خواست ... همگی تعجب کردیم ... یعنی ما چه ربطی می تونستیم به هم داشته باشیم ... بعد از این که نشستیم سرگرد بهمون گفت که تموم بلاهایی که سرمون اومده همه از پیش تعیین شدس ... همگی کار همون شرکته ... گفت که اونا سوژه هاشون رو انتخاب می کنن و بی رحمانه از بین میبرنشون ... گفت که چون مدرکی معتبری ازشون ندارن نمی تونن اقدامی بکنن ... بعد از اونجا نمی دونم چی شد که شدیم دوست های جدا نشدنی ... پندار دم از انتقام میزد ... منم بدم نمیومد آراد هم که صد درصد موافق بود ... قرار شد انتقاممون رو از خانواده هاشون بگیریم ... بیشترین سهام ها مال پدرای شما بود ... پندار عکس خوانواده هاتون رو گیر آورد و بعد از چهار ماه کار کردن روی نقشه ای که کشیده بود گفت که از اوایل مهر ماه شروع میکنیم ... تصادفمون با شما بودن تو یه دانشگاه همگی از پیش تعیین شده بودن ... ولی ... 

دیگه ادامه نداد ... خجالت می کشید که ادامه بده خوب می دونست که دخترا هیچ دخالتی توی کارای باباهاشون ندارن ... مهدیس به طرف سپهر هجوم برد و دو دستی یقه ی لباسش رو چسبید همونطور که سعی می کرد سپهر بی حال رو تکون بده داد زد: 

مهدیس- ولی تورتون به سنگ خورد ... ترانه فهمید و همه ی نقشه هاتون نقش بر آب شد ... دِ چرا حرف نمی زنی عوضی ... 

ترانه و آریانا با زحمت مهدیس رو از سپهر جدا کردن ... اریانا از خشم قرمز شده بود ... توی دومین عشقش هم شکست خورد ... خدارو شکر میکرد که با آراد ازدواج نکرده بود ... اما ترانه بزرگترین قربانی این ماجرا بود

احساس می کرد یه احمقه ... یه احمق که اجازه داده باهاش بازی بشه ... فکر اینکه کسی که عاشقشه برای انتقام وارد زندگیش شده دیونش می کرد ... این فکر هر کسی رو دیونه می کنه ... خون دستش بند نیومده بود ... زخم عمیق بود ولی نه عمیق تر از زخم دلش 

مهدیس درمونده کنار دیوار نشسته بود و زانو هاش رو بغل گرفته بود بی توجه به اطراف به پنجره خیره شده بود و اشک میریخت ... بدون اینکه چشماشو روی هم بذاره اشکاش سریع راه خودشون رو باز می کردم ... نمی تونست قبول کنه ... سپهر با زندگیش چی کرد ... چرا مستحق همچین مجازاتی ... 

آریانا ی مغرور داستان شکست ... خورد شد ... برای دومین بار ... این عشق چیه که همه رو با یه دلیل محکوم میکنه ... اونم مثل بقیه اشک میریخت ... باید یه کاری می کرد ... غرورش براش خیلی عزیزه ولی غرور چه معنی میده وقتی عشقت بزرگ ترین دروغ زندگیت رو بهت گفته ... 

اولین نفر مهدیس بلند شد ... انگار دیگه تو این دنیا نبود فقط به طرف در میرفت ... نفس کشیدن براش سخت شده بود ... سپهر نگران جلوش وایساد همونطور که شرمنده سرش رو پایین انداخته بود با صدای ضعیفی گفت: 

سپهر- حالت خوب نیس میخوایی کجا بری؟ 

مهدیس با نفرت سرش رو بالا آورد: 

مهدیس- مگه برات مهمه ... 

تو گریه خندید ... یه خنده ی تلخ ... خنده ای که مزه ی قهوه ی اسپرسو میداد: 

مهدیس- منو نخندون ... تو که انتقامت رو گرفتی دیگه چی میخوایی از جون من لعنتی ... بذار برم به درد خودم بمیرم ... 

و خواست بره که سپهر دستشو گرفت ... با خشونت دستش رو بیرون کشید و زمزمه کرد: 

مهدیس- بهت گفتم که دروغ یه گناه نابخشودنی ... پس به جهنم وجودم خوش اومدی ... 

و خمیده به طرف در رفت ... سپهر احساس میکرد قلبش میسوزه ... حتی بیشتر از موقع ای که مامانش رو توی خروار خروار خاک تنها گذاشت ... 

ترانه و آریانا هم با همون وضع پشت سر مهدیس از اون خونه بیرون رفتن ... ترانه پشت رول نشست ... مهدیس کنارش و آریانا پشست سرشون سرش رو به شیشه ی ماشین تکیه داد ... شیشه خنک بود و آریانا سرش رو بهش فشار میداد شاید میخواست خودشو توی اون شیشه حل کنه ... سکوت ماشین مرگ آور بود ... مهدیس نمی تونست توی این سکوت نفس بکشه ... دستش رو برد و ضبط رو زد: 

دنیا دل منو ببین 

تنها ترین خلق خداست 

همیشه هر چی خواستمو داغشو رو دلم گذاشت 

شدم آواره ی کوچه 

تموم شده تحملم 

خسته از تموم روزا 

حتی روز تولدم 

***

دنیا دنیا چشم من پر آب 

اونی رو که میخواستمش دادی یکی ساده 

دنیا دنیا چشم من خیسه 

چرا هر چی غمه واسه من مینویسه 

تو که نمی خواستی با من باشی زوری

خدا به من بگو تا کی بشکنم این دوری 

باز یه درد تازه 

باز دلم میبازه 

بذار بمیرم یا باید بگیرم اجازه ... 

دنیا از حجت دورولیمهدیس عصبی ضبط رو خاموش کرد و بلند بلند شروع به گریه کرد ... ترانه ماشین رو گوشه ی خیابون پارک کرد و مهدیس رو توی آغوشش کشید ... هر دو با هم گریه می کردن ... 

شونه های آراد میلرزید ... سرش توی دستای بزرگش قایم شده بود و شونه هاش بالا پایین می شدن ... سپهر دستشو توی موهاش نگه داشته بود و با ناباوری به در زل زده بود

یعنی مهدیس رفت ... یعنی اون دیگه نمی تونه مهدیسو داشته باشه ... نه مهدیس زنشه چه بخواد چه نخواد باید باهاش بمونه ... پندار هم که حال و روزش معلوم بود ... داغون ... سپهر ناخود آگاه زبون باز کرد: 

سپهر- یعنی الان چی میشه؟ 

آراد عصبانی فریاد زد: 

آراد- نکنه انتظار داری بیان باهامون زندگی کنن ... معلومه که آخرش طلاقه ... 

سپهر بلند تر داد زد: 

سپهر- خیلی دلت میخواد ازش طلاق بگیری ... 

آراد یقه ی کتشو گرفت: 

آراد- خفه شو لعنتی ... خفه شو ... من آریانا رو خیلی دوست دارم ... 

سپهر- پس چرا همچین زری زدی ... 

آراد آروم آروم یقه ی سپهر رو ول کرد و به همون آرومی گفت: 

آراد- چون من واقع بینم ... ما اشتباه کردیم ... نباید تقاص گناه کسی رو خانوادش بدن ... 

سپهر- آره ما یه گهی خوردیم ولی نباید اینطوری عذاب بکشیم ... 

پندار مداخله کرد: 

پندار- بسه ... 

***

آریانا

ترانه به طرف آپارتمانمون میرفت ... نمیخواستم پیدامون کنن ... همونطور که تکیه داده بودم پرسیدم: 

آریانا- میری طرف آپارتمان ... 

ترانه- اوهوم ... 

من- بزن بغل ... 

با تعجب ولی بیحال پرسید: 

ترانه- واسه چی ... 

من- میگم بزن کنار 

گوشه ی خیابون ماشین رو نگه داشت ...همونطور که در رو باز می کردم گفتم: 

من- پیاده شو ... 

پیاده شد و من جاشو پر کردم ... عقب نشست ... فرمون خونی بود ... احتمالا توی درگیری دستاش بریدن ... پایین مانتومو پاره کردم ... دیگه بکشنم هم این مانتو رو نمیپوشم ... مثل این که نحس بود ... تیکه ی بریده رو گرفتم سمتش: 

من- دستات رو ببند ... خیلی خون میان 

بی حرف از دستم گرفت ... از بریدگی دور زدم و به طرف خارج از شهر روندم ... مهدیس مظلوم کنارم خوابیده بود ... ترانه پرسید: 

ترانه- کجا میریم؟ 

من- آپارتمان رو بلدن ... بهتره بریم شمال ... خونه مامان بزرگ ... 

ترانه- نمی خوایی قبلش یه زنگ بزنی به مامان بزرگت ببینی شماله یا نه ... 

من- نیازی نیست ... اون این موقع ی سال از شمال دل نمیکنه ... بهتره که از این عوضیا دور باشیم ... 

ترانه- باهات موافقم ... 

یه ربع گذشت ... یه چیزی بدجور فکرم رو مشغول کرده بود: 

من- میگم ترانه ... 

ترانه- چیه ... 

من- نکنه اینا راست باشه ... نکنه باباهامون تو کار خلافن ... نکنه قاتلن ... 

با خشونت گفت: 

ترانه- ببند دهنت رو آریانا ... چه طور میتونی اینا رو به باباهامون نسبت بدی ... 

من- یعنی تو میگی اونا دروغ میگن ... 

چند لحظه سکوت و با تردید جواب داد: 

ترانه- نمی دونم ... 

ترجیح دادم بقیه را رو با سکوت بگذرونم ... میخواستم فکر کنم ... به آیندم ... به بابام ... به همه چی ... 

***

مهدیس رو تکون دادم ... پلکاش لرزید و بعد چشمای طوسیش باز شد: 

من- رسیدیم ... 

قطره اشکی از کنار چشمش پایین ریخت ... می دونستم اون بیشتر از ما احساسی ... نگاهی به درختای سبز اطراف انداخت و پرسید: 

مهدیس- اینجا کجاست؟ 

لبخندی زدم ... هر چند به زور بود: 

من- دوست داری کجا باشه؟

با ذوق دستاشو به هم زد: 

مهدیس- نکنه شمالیم ... 

لبخندم واقعی شد ... دیدن شادیش شادم میکردم ... سرم رو تکون دادم و گفتم: 

من- زدی وسط خال ... بپر پایین وروجک ... 

ترانه هم از خواب بیدار شد ... در حالی که دستاشو میکشید گفت: 

ترانه- رسیدیم ... 

من- آره تورو خدا ببخشید که تا اینجا رانندگی کردی به خودت زحمت دادی ... 

خندید: 

من- دلم برای خنده هات و شیطنت هات تنگ شده ... دلم میخواد با صدای نکرت صبحا بیدار بشم ... 

کیفشو توی سرم زد و قهقهش ماشین رو پر کرد ... این اکیپ شاد ماست ... نه اون سه تا آدم غمگین یه ساعت پیش ... مهدیس میخواست پیاده بشه که مچشو گرفتم: 

من- بهم قول بدید که این چند روز رو شاد باشید ... 

مهدیس- آخه ... 

نداشتم ادامه بده: 

من- آخه نداریم مهدیس خانوم ... یادته وقتی اومدیم تهران هیچ غمی نداشتیم ... دیگه نمیخوام به خاطر سه تا احمق ناراحت باشم ... دیگه نوبت اوناست که عذاب بکشن ... ما به اندازه ی کافی عذاب کشیدیم ... الانم آوردمتون اینجا که بخندید ... 

مثل این که حرفام بدجور اثر کرد چون هر دو با خوشحالی پیاده شدن ... در خونه ی قدیمی مامان بزرگ رو زدم ... صداش از حیاط اومد: 

مامانی- کیه؟ 

من- مهمون نمیخوایی مامانی ... 

درو باز کرد و با دیدنم گل از گلش شکفت ... محکم بغلم کرد و قربون صدقم رفت: 

مامانی- فدای اون قد و بالات آریانای من ... کجا بودی تا الان ... قربونت بره مامان بزرگ ... 

من- خدانکنه ... 

ترانه صورتشو کشید تو هم و گفت: 

ترانه- مامانی هنوز نتونستی یه پیرمرد پولدار رو تور کنی ... بابا من دلم عروسی میخواد ... به فکر من نیستی به فکر پیرمرده باش لااقل ... 

لباشو آویزون کرد و ادامه داد: 

ترانه- آخه چطور میتونه یه دافی مثل شما رو از دست بده ...

مامانی منو ول کرد و رفت گوش ترانه رو پیچون: 

ترانه- آی آی ... آی ... غلط کردم ... آی ... 

مامان- تو باز اومدی آتیش بسوزونی 

ترانه- ول کن جون خاله مرجان ... آخ گوشم کند ... 

مامانی گوشش و ول کرد و اونم با یه دست شروع کرد به مالش دادنش ... مهدیس رفت تو بغل مامانی و با گریه گفت: 

مهدیس- مامانی دلم برات تنگ شده بود ... 

مامانی با تعجب و نگرانی گفت: 

مامانی- گریه می کنی عزیز دلم؟ مگه من مردم که گریه میکنی 

من و ترانه به مهدیس چشم غره رفتیم ... مامانی به ترانه اشاره کرد و گفت: 

مامانی- اگه این آتیش به سر کاری کرده بگو تا اون یکی گوشش رو هم بکنم ... 

ترانه به نشانه ی اعتراض لب و لوچش رو آویزون کرد ... مامانی خندید ... چین و چروک هاش با اون روسری شمالی خیلی خوشگلش کرده بود: 

مامانی- بیا بریم تو ننه ... قول میدم برات باقالی پلو بذارم ... از اونایی که دوست داری ... 

ترانه پرید تو منم رفتم تا یه دوش بگیرم ... صدای مامانی رو شنیدم که با مهدیس حرف میزد: 

مامانی- لازم نکرده ... این دور و برا خلوته ... وایسا با آؤیانا و ترانه میری ... 

مهدیس- قول میدم مواظب خودم باشم ... من رفتم ... 

مامانی مثل همیشه زیر لب غرید:

مامانی- دختره ی سر به هوا ... حیا هم حیای دخترای قدیم ... 

هیچ کدومشون مادربزرگ نداشتن فقط من داشتم تا پارسال مامان بزرگ پدری مهدیس بود ولی اونم ناراحتی قلبی داشت و عمرش کفاف نداد ... به خاطر همینه که مامانی برای هممون عزیزه ... 

***

مهدیس

به ساحل نزدیک میشدم ... عاشق دریام ... بی رحم در عین مهربونی ... همونطور که نزدیک و نزدیک تر میشدم صدای سیم های گیتار هم نزدیک تر میشد ... خیلی غمگین میزد ... انگار از قلب صاحب گیتار خبر میداد ... نزدیک شدم ... یه دختر حدودا بیست ساله ی ناز رو یه چهار پایه نشسته بود ... چون کسی اون اطراف نبود موهای بلندش رو بیرون گذاشته بود ... باد هم از این فرصت استفاده میکرد و موهاشو تکون می داد ... نزدیکش رفتم ... خیلی قشنگ میزد ... دست روی شونش گذاشتم ... بالا پرید ... با دیدنم دستش رو روی قلبش گذاشت و گفت: 

- ترسیدم بابا ... 

من- نترس نترس کاریت ندارم ... 

با شکاکیت نگام کرد و گفت: 

- برو میخوام تنها باشم ... 

چه پرو و خوش اشتها هم هست: 

من- نه بابا ... نکنه ساحل و خریدی خانوم زرنگ ...

- حالا هرچی ... حوصله ی مزاحم ندارم ... فقط برو ... 

بی توجه به حرفاش کنار چهارپایه روی شن های داغ دریا نشستم و زانو هامو بغل کردم: 

من- چرا اونقدر غمگین میزنی؟ 

- به تو ربطی نداره ... گم شو ... 

با عصبانیت گفتم: 

من- حرف دهنت رو بفهم دختر کوچولو ... هی من هیچی نمیگم تو بد تر می کنی ... 

ساکت شد ... شاید فهمید که زیاده روی کرده ... اروم تر ادامه دادم: 

من- نگفتی چرا اینقدر غمگین ساز میزنی ... 

- گفتنش چه دردی از تو دوا می کنه

آهی کشیدم: 

من- شاید هم درد باشیم ... 

با تعجب نگام کرد ... آروم گفت: 

- ببینم تو هم ساز میزنی؟ 

من- فکر کن آره ... 

- خسته شدم از بس خودم زدم ... میخوام صدای ساز یه نفر دیگه رو بشنوم ... 

گیتار رو گرفتم: 

من- بی صداشو دوست ندارم ... یه آهنگ برات میزنم ... 

سرشو تکون داد که یعنی باشه ... دستامو روی سیم های گیتار تکون دادم ... آروم شروع کردم به خوندن ... یه آهنگ فوق غمگین براش خوندم ... بعد از تموم شدن آهنگ چشمامو باز کردم یه دستمال به طرفم گرفت و گفت: 

- اشکات ... 

دست به گونم کشیدم ... خیس خیس بود ... یعنی من جلوی یه غریبه که حتی نمیشناسمش اشک ریختم ... چقدر ضعیف شدم من ... لب باز کرد: 

- مثل این که راست میگی ... همدردیم ... امیدوارم راز دار باشی ... از وقتی که چشم باز کردم اهورا نقل مجلس بود ... شرین کاریاش ... درساش ... تواناییاش ... زیباییاش ... پسر خالم رو میگم ... من عاشق و شیداش بودم ... البته همه بودن ... همه ی دخترای فامیل نگفته براش جون میدادن ولی من فرق داشتم من عاشق قد و بالاش نبودم ... عاشق خودش بودم ... بهش اعتراف کردم گفت که براش بیشتر از یه دختر خاله نیستم ...گفت که این حرفا رو فراموش میکنه ... خالم براش یه دختر انتخاب کرد اونم برای این که از دست من خلاص بشه قبولش کرد ولی خودش هم بی میل نبود ... حالا هم اومدیم ویلای بابا بزرگ و مامان بزرگم ... دلم برای قلب ساده ی خودم میسوزه ... 

دلم براش سوخت ... مگه چند سالش بود .

آهی کشید و ادامه داد: 

- حتی نمیدونم چرا دارم اینا رو به تو میگم ... یه غریبه که معلوم نیس از کجا اومده و کنارم نشسته ... شاید چون احساس میکنم یه درد مشترک داریم ... اونم عشقه ... 

بلند شد و چهارپایه رو برداشت ... گیتار رو توی قابش گذاشت و روی کولش انداخت ... قبل از اینم که بره یه حدس زدم: 

من- احیانا تو نوه ی خانوم صابونی نیستی ... 

برگشت و با تعجب زل زد توی چشمام: 

- تو مادربزرگ من رو از کجا میشناسی ... 

من- آخه مامان بزرگ من میشه همسایشون ... 

- خانوم جابری رو میگی ...خیلی خانوم گلی ... 

من- لطف داری گلم ... راستی من مهدیسم ... 

- منم صحرام ... اگه مامان بزرگت نبود عزیز دق می کرد ... خیلی همدردای خوبین ... 

من- دقیقا ... بعدا میبینمت ... 

صحرا- ببخشید که باهات بد حرف زدم ... امیدوارم از حرفایی که بهت زدم ... 

نذاشتم ادامه بده: 

من- به کسی چیزی نمیگم نگران نباش ... خداحافظ 

صحرا- خداحافظ ...

دلداریش ندادم ... گذاشتم خودشو خالی کنه ... این براش بهتره ... عجیب دوست داشتم کمکش کنم ... اون باید قدر غرورش رو بدونه ... نفس عمیقی کشیدم و به دریا خیره شدم ... آخ سپهر تو با من چی کار کردی ... 

***

من- مامانی تو رو خدا ... بابا من میخوام تو شب دریا رو ببینم 

مامانی گوشی رو از گوشش دور کرد: 

مامانی- گفتم که نمیشه ... یه مرد نیست باهاتون بیاد سه تا دختر تنها کجا میخوایین برین ... 

و دوباره گوشی رو به گوشش چسبوند: 

مامانی- الو مرضیه ... 

- ... 

مامانی- آره بابا این سه تا منو کچل کردن ... میخوان برن لب ساحل ... 

- ... 

مامانی- نه مزاحم شما نمیشن ... 

- ... 

مامانی- باشه پس من بهشون میگم آماده بشن ... 

قبل از این که قطع کنه پرسیدم: 

من- خانوم صابونیه؟ 

چشماشو یه بار باز و بسته کرد که یعنی آره: 

من- سلام برسون ... 

مامانی- مهدیسه ... سلام میرسون ... 

- ... 

مامانی- ممنون مرضیه اینا دست من امانتن ... شوهراشون هم که نیومدن ... 

- ... 

مامانی- فعلا ... 

و قطع کرد و زیر لب غر زد: 

مامانی- هزار بار به مرجان گفتم ده هزار بارم به اینا میگم ... زن وقتی شوهر کرد بدون شوهرش جایی نمیره ... 

از اون موقع که رسیده بودیم همش میگفت پس شوهراتون ... آخه مگه ما خودمون آدم نیستیم: 

من- بریم؟ خواهش ...اجازه بده دیگه ... 

مامانی- مرضیه گفت که نوه هاش اونجان ... اونام میخوان برن لب ساحل میان دنبال شما ... 

یه ربع بعد همگی آماده جلوی در منتظر بودیم و به نصایح مامانی گوش میدادیم: 

مامانی- آسته میرید آسته میایید ... سبک بازی در نیارید ... زیادی نخندید ... 

همون لحظه زنگ در رو زدن ... هر سه با هم بیرون اومدیم ... شیش نفر جلوی در منتظرمون بودم ... صحرا به طرفم اومد و آغوشش رو باز کرد

همه با تعجب نگاهمون می کردم: 

صحرا- خوشحالم که دوباره میبینمت مهدیس

من- همینطور ... 

یه پسر شیطون هفده هجده ساله گفت: 

- صحرا خانوم نگفته بودی میشناسی ... 

صحرا- امروز توی ساحل با هم آشنا شدیم ... 

و بعد به همون پسره اشاره کرد: 

صحرا- این مازیار ... پسر خالم 

به یه پسر قد بلند حدودا بیست ساله اشاره کرد: 

صحرا- اینم داوود ... پسر داییم 

دوباره به یه پسر قد بلند و زیبا اشاره کرد: 

صحرا- اینم اهوراس ... پسر خالم ... 

قد بلند هیکل ورزشکاری پوست برنزه چشمای مشکی ... معرکه و جذاب ... سنم حدودا بیست و پنج ...بی احساس سرم رو براش تکون دادم ... چطور تونسته بود دل یه دختر ساده مثل صحرا رو بشکنه ... یاد خودم افتادم ... سپهر چطور تونست دل منو به بازی بگیره: 

صحرا- اینم هادی ... داداش داوود ... اگه خدا بخواد دیگه داره داماد میشه

سری برایش تکون دادم اون نسبت به بقیه قد کوتاه تر بود ... رو به آخرین نفر که یه دختر بود کرد و با یه غم سنگین که توی صداش داد میزد گفت: 

صحرا- ایشونم نسیم ... قراره عروس خالم بشه ... 

نسیم سرشو تکون دادم ... با غرور بهش دست دادم و سرد احوالپرسی کردم ... ما هم خودمون رو معرفی کردیم ... نسیم به دلم نمینشست ... نه اینکه بگم زشت بود نه ... خیلی هم زیبا بود ... دماغ قلمی با چشمای درشت آبی ... فقط خیلی سبک رفتار میکرد ... بلند میخندید و سعی می کرد لوندی به خرج بده ... بعد از کمی پیاده روی به ساحل رسیدیم ... پسرا به زحمت چوب های خشک پیدا کردن و آتیش درست کردن ... همگی دورش نشستیم ... نسیم میخواست خودنمایی کنه: 

نسیم - بچه ها میخوام براتون بزنم ... 

کسی چیزی نگفت ... اونم جعبه ی گیتارش رو باز کرد و شروع کرد به زدن ... معلوم بود تازه کاره ... بعد از اینکه زدنش تموم شد همگی دست زدن ... نمیخواستم فکر کنه خیلی خودشو نشون داده یا خیلی بلده: 

من- به نظر من صحرا قشنگ تر میزنه ... 

خصمانه نگام کرد: 

نسیم- مگه صحرا هم بلده بزنه؟ من که فکر نمیکنم بهتر از من بزنه؟

نگاهی به اهوارا و بقیه انداختم ... همه با چشمای گشاد شده به صحرا نگاه میکردن: 

من- مگه نمی دونستین صحرا گیتار میزنه ... 

سریع گفتم: 

من- چطوره صحرا هم بزنه بعد نظر بدیم کدوم بهتر میزنن؟ 

نسیم که فکر میکرد صحرا تازه کاره دستاشو به بغل زد و گفت: 

نسیم- قبوله ... 

بلند شدم و گیتار رو به دست صحرا دادم ... خجالت میکشید بزنه ... قبل از اینکه از دستم بگیره خم شدم و زیر گوشش گفتم: 

من- نشون بده که تو خیلی بهتر از این دختر بی لیاقتی ... 

و دوباره کنار ترانه نشستم ... صحرا دو دل نگام کرد ... منم چشمامو روی هم گذاشتم و کارشو تصدیق کردم ... آروم دستاشو روی سیم های گیتار به حرکت در آورد ...یه آهنگ غمگین زد ... حتی یه نت هم خارج نمیزد ... بعد از تموم شدنش براش دست زدیم ...نسیم در حال حرس خوردن بود ... اهورا با شگفتی و تحسین نگاش میکرد و داوود ... داوود هم عاشقانه بهش زل زده بود ... هر کسی برای خودش یه هم صحبت پیدا کرد ... صحرا بلند شد و گفت: 

صحرا- می خوام برم قدم بزنم ... 

داوود هم بلند شد: 

داوود- صبر کن منم میام ... 

صحرا اخماشو کشید تو هم و گفت: 

صحرا- نمی خوام ... با مهدیس میرم ... 

و منتظر نگام کرد ... ناچارا بلند شدم و باهاش همقدم شدم

یکمی که ازشون دور شدیم جلوش وایسادم ... با تعجب نگام کرد ... داد زدم: 

من- تا کی میخوایی عین کنه بهش بچسبی ... می خوایی همیشه دنبالش بدویی؟ یعنی یه جو غرور نداری ... دِ آخه احمق اون یه دختر سبک و جلف رو به تو ترجیح داده و تو هنوز داری آشکارا بهش عشق میورزی ... 

اشک توی چشماش جمع شد ... سرشو پایین انداخت و با بغض گفت: 

صحرا- میگی چی کار کنم ... خوب دوسش دارم ... 

من- تو خیلی گه خوردی ... وقتی نمی خوادت ... وقتی باهات مثل یه آشغال رفتار میکنه ... من نمیذارم خودت رو اینجوری کوچیک کنی ... حالا هم اشکاتو پاک کن و سعی کن خودتو جمع و جور کنی ...هیچ مردی از زنی که میوفته دنبالش خوشش نمیاد ... 

جون گرفت و اشکاشو پاک کرد ... مثل اینکه حرفام تاثیر خودش رو گذاشت: 

صحرا- دیگه بهش نگاه نمی کنم ...دیگه سرد جوابش رو میدم ... 

من- یه کار دیگه هم باید بکنی؟ 

صحرا- دیگه چی کار کنم؟ 

من- باید با داوود مهربون باشی ... 

داد زد: 

صحرا- چی میگی تو ... بهت میگم من اهورا رو دوست دارم اونوقت تو میگی به داوود مهربونی کنم 

یه ابروم رو با شیطنت انداختم بالا: 

من- اگه دوست داشته باشه حسادت میکنه ... هیچ مردی نیس که از بودن یکی کنار دختری که دوسش داره عصبانی نشه ... 

با تردید نگام کرد و بعدش گفت: 

صحرا- اینم قبول ... دیگه فرمایشی نیس

لبخندی زدم و گفتم: 

من- نه دیگه فقط لبخند یادت نره ... عاشقانه و با لبخند به داوود نگاه کن ... 

صحرا- با اینکه سخته ولی قبول ... 

من- الانم میری می گی که نظرت عوض شده و میخوایی با داوود بری ... 

و دستش رو کشیدم و به طرف آتیش بردمش ... خودم سر جام نشستم و به یه لبخند تشویقش کردم که بگه ... اونم یه نفس عمیق کشید و با لبخند به داوود نگاه کرد: 

صحرا- نظرم عوض شد داوود ... میخوام با تو برم بگردم ... 

اهورا با اخم به لبخند صحرا نگاه میکرد ... هیچوقت ندیدم که به خنده های جلف نسیم توجه کنه ... مازیار شوتی زد و گفت: 

مازیار- بابا مرغای عاشق ... 

این بچه زیادی کلش گندس ... اوهورا بلند شد و رو به نسیم گفت: 

اهورا- بلند شو ما هم بریم بگردیم ... 

نسیم هم که از خدا خواسته ... اهورا میخواست تلافی کنه ... این حرکات رو خوب میشناختم ... بالاخره رفتار های سپهر یه جا به درد خورد ... آخ سپهر ... تو چی کار کردی با من ... صحرا غمگین نگاهم کرد منم اشاره به لباش کرد و لب زدم: 

من- لبخند ... 

و لبامو از هم باز کردم ... لبخندی مصنوعی زد و با داوود رفت ... گوشیم رو بیرون آوردم تا یکی بازی کنم ... اما تا نگام به صفحش افتاد آه از نهادم بلند شد ... سی میس کال از سپهر ... همون لحظه یه پیام هم اومد: 

سپهر- کجایی تو؟ آپارتمان هم که نیستید ... دارم نگران میشم ... جوابم رو بده ... 

اس ام اس رو نشون ترانه دادم اونم تاکید کرد که گوشیم رو خاموش کنم منم که حرف گوش کن همون لحظه خاموشش کردم ... 

***

ترانه 

سه روز از اومدنمون میگذره ... موبایل منم که همچنان خاموش ... من نباید بازیچه باشم ... یعنی نمی تونم که باشم ... یه حسی بدجور وسوسم کرد که موبایلم رو روشن کنم ... وقتی روشنش کردم سه تا اس ام اس و صد تا میس کال اومد روی صفحش ... اکثرا از پندار مقداری هم از مامانم اولین اس ام اس نوشته بود: 

پندار- این گوشیت چرا خاموشه ... ببین میدونم یه غلطی کردم ولی نمی تونی اینجوری مجازاتم کنی ... دارم از بی خبری میمیرم ... 

دومیش: 

پندار- اگه جواب ندی به ارواح خاک ساحل زنگ میزنم به مامانت ... 

سومیش: 

پندار- مامانت هم نمی دونه ...دارم نگران میشم ترانه ... کجایی تو؟ 

یه زبون درازی برای گوشی کردم و دوباره خاموشش کردم و انداختم روی بالش ... خوشبختانه مامانی دهن لق نبود ... با هزار و یک بهانه راضیش کردیم که به کسی چیزی نگه ... 

کنار مهدیس که با گوشیش ور میرفت نشستم: 

من- چی میکنی با این ماسماسک ... مگه نگفتم خاموشش کن؟ 

همونطور که به بازیش ادامه میداد زبوش رو بیرون آورد و گفت: 

مهدیس- جای حساسشه ... جون تران بذار بازی کنم ... 

سرم رو روی شونش گذاشتم ... شونه ای که عین مال من هزار تا غم روش بود ... هزار تا تردید ... گوشیش رو پرت کرد و گفت: 

مهدیس- بیا سوختم ... همینو میخواستی دیگه ... 

سرم رو از روی شونش برداشتم و به آریانا که جلوی تلویزیون نشسته بود و فیلم مورد علاقش رو نگاه میکرد گفتم: 

من- آریانا بیا می خوام باهاتون صحبت کنم ... 

همونطور که تخمه میشکست گفت: 

آریانا- بذار واسه بعد ... 

رفتم و تلویزیون رو خاموش کردم: 

آریانا- اِ ...چی کار می کنی روانی ... 

دستشو کشیدم و کنار مهدیس نشوندمش ... دستم و به بغل زدم و گفتم: 

من- موضوع مهمی ... ببینید میدونم شما هم توی شک و دو دلی هستید ... اینکه باباهامون یه روزه قاتل و جانی و قاچاق فروش شدن خیلی سقیل 

وسطشون نشستم: 

من- نظرتون چیه که مطمئن بشیم ... 

آریانا یه تای ابروش رو بالا انداخت و گفت: 

آریانا- چطوری اونوقت؟ 

من- بریم شیراز ... 

هر دو با هم گفتن: 

- چی؟ 

من- خوب ببینید می تونیم تحقیق کنیم ... 

مهدیس- اون همه پلیسا تحقیق کردن به جایی نرسیدن ما که دیگه جای خود داریم 

من- اونا موقعیت ما رو نداشتن ... 

آریانا- چه موقعیتی مثلا؟ 

من- ما دخترای رئس شرکتیم ... 

مهدیس پوفی کشید: 

مهدیس- من که میگم الکی خودمون رو خسته نکنیم ... 

من- به هر حال من فردا میرم شیراز اگه میخوایید باهام بیایید 

و رفتم کمک مامانی ... 

***

آریانا

من- آقا رجب به خدا چیزی نشده ... قراره ما هم توی شرکت کار کنیم همین ... 

رجب- خانوم آقا به من چیزی نگفتن ... من نمی تونم کاری براتون بکنم ... 

ترانه- ای بابا ... یه لحظه میخواییم بریم تو انبار ... چیزی نمیشه که ... 

رجب دو دل نگاهمون میکرد ... آقا رجب نگهبان انبار بود ... بیچاره پیرمرد ساده ای ... سرشو تکون داد گفت: 

رجب- باشه ولی فقط برای چند لحظه اگه آقای پیمانی بفهمه که کسی رو راه دادم بیچارم میکنه ... از نون خوردن میوفتم ... 

هر سه با خوشحالی از میون راهروی سنگ ریزه ها عبور کردیم ... وقتی ترانه میخواست یه کاری انجام بده نامردی بود اگه تنهاش میذاشتیم ... تو مرام ما نبود ... مامانی با آب و قرآن بدرقمون کرد و ازمون قول گرفت که دفعه ی بعد با پسرا بریم ... کلی هم برنج و اب بهار نارنج و ... داد تا ببریم برای شوهرامون ... ای بابا من چی می تونم به مامانی بگم ... البته پیرزن بیچاره که از چیزی خبر نداشت ... در انبار خیلی بزرگ بود هر سه با هم بازش کردیم ... فضای داخل تاریک بود: 

ترانه- بهتره که برق رو نزنیم ... 

و به طرف کارتون ها رفت ... اولی رو برداشت ... آب دهنش رو با صدا قورت داد و گفت: 

ترانه- خودتون رو آماده ی هر چیزی بکنید ... 

و با کلیدش چسب روی کارتون رو باز کرد ... با ترس درش رو باز کرد ... نفس راحتی کشید و گفت: 

ترانه- این که کیس کامپیوتر ... 

من- شاید توی بقیه باشه ... 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

و هر سه شروع به باز کردن جعبه ها کردیم ولی همه قطعات کامپیوتر و لپ تاپ بودن ... مهدیس نفس راحتی کشید و گفت: 

مهدیس- خدا رو شکر اینجا نه از مواد خبریه نه از ... 

ولی حرفش تو دهنش ماسید ... صدای باز شدن در انبار هر سه تا مون رو غافلگیر کرد .

مهدیس ما رو کشید پشت چند تا قفسه ... صدای یه مرد میومد: 

- بله مهندس ... 

یه مرد دیگه جوابش رو داد: 

- مواظب باش یاسری این عملیات خیلی مهمه ... حالا هم یکی از جنس ها رو بیار ببینم ... 

از لای کارتون ها نگاهشون کردم ... یه پسر جون با یه مرد جا افتاده ... پسره به طرف قفسه ی ما اومد ... سریع فرو رفتم و دستم رو جلوی دهنم گرفتم ... پسرک یه کارتون رو با هن هن بلند کرد و بردش پیش اون مرد ... مرد روی زانو هاش نشست و با صدای بلند گفت: 

- بیایید اینو باز کنید ... 

دو تا قلچماق اومدن تو ... سیبیلاشون منو کشته منم دوران دبیرستان سیبیلامو عین اینا بابیلیس میکشیدم ... هر .هر هر ... الان وقت شوخیه آخه ... همون دوتا غول بیابونی در جعبه رو باز کردن و یه کیس کامپیوتر از توش بیرون آوردن ... یکیشون مشغول شد و پیچ های کیس رو باز کرد ... با تعجب نگاهشون میکردم که ترانه با صدای آرومی گفت: 

ترانه- اونجا چه خبره؟ 

با عصبانیت دستم رو روی بینیم گذاشتم: 

من- ببند ... میخوایی بمیری؟ 

و دوباره نگاه کردم ... دل و روده ی کیس رو بیرون ریخته بودن ... ولی وایسا ببینم این که دل و روده ی کیس نیست ... یه پلاستیک بزرگ بیرون اوردن و همون مهندسه دستش رو کرد توش ... یه چیزی مثل نمک رو بیرون آورد و بردش کنار دماغش ... یه بو کشید و دوباره برگردوندنش سرجاش ... با دستش یه علامت داد که یعنی جمعش کنید و خودش رو با یاسری گفت: 

- مرغوبه ... 

یکی از همون گنده ها کیس رو بلند کرد و به طرف قفسه ای که ما پشتش بودیم اومد ... دستام رو روی دهنای مهدیس و ترانه گذاشتم و گوشه ی دیوار مچاله شدم ... اومد و کیس رو قشنگ کنار من گذاشت راست شد و درست عین غول توی جک و لوبیای سحر آمیر بو کشید ... هر آن انتظار داشتم بگه"بوی آدمیزاد میاد"ولی با دو دلی یه قدم برداشت عقب که یهو یه صدا در اومد: 

"عروسک قشنگ من قرمز پوشیده ... تو رخت خواب قشنگ آبی خوابیده " ... نه خدایا الان اصلا وقتش نیس ... نگاهی به زیر پام انداختم همون عروسکی که همیشه به کیفم وصل میکردم حالا زیر پام بود و صدای حرص درارش دوباره کار دستم داد ... قلبم عین یه گنجشگ ترسیده به سینم میکوبید ... مرد سریع برگشت و با دیدن ما چشماش برق زد ... یا امام رضا غریب ... خودت به دادمون برس ... داد زد: 

- ریس سر خر داریم ... 

***

هر سه جلوی همون مهندسه زانو زده بودیم ... دس ها از پشت بسته بود ... همگی نگران و ملتهب بودیم ... همون مهندسه جلومون رژه میرفت ... دستاشو از پشت به هم قلاب کرده بود ... صدای مسخره اش بالاخره در اومد: 

- خوب ... خوب ... خوب ... ببینید اینجا چی داریم ... 

روی پاهاش و دقیقا روبه روم نشست ... چونم رو گرفت و صورتم رو کشید بالا ... یه نگاه به طرف چپ یه نگاه به طرف راست ... با خشونت صورتم رو عقب کشیدم اونم یه پوزخند نثارم کرد و در حالی که دندوناش رو روی هم فشار میداد گفت: 

- سه تا موش فضول ... ببینم پلیس که نیستید ... به قیافتون نمیخوره پلیس باشید ... 

باز عصبانی شدم ... از همون عصبانیت هایی که خیلی وقت بود ترکم شده بود: 

من- چی میخوایی از جون ما ... قاچاقچی ... جانی ... قاتل ... ما از تموم کارات خبر داریم ... 

یکی کوبید تو دهنم ... صورتم پرت شد به چپ ... صدای جیغ خفه ی مهدیس با صدای ترانه که حرصی منو صدا میزد یکی شد ... مرده با عصبانیت گفت: 

- حالیت می کنم که خبر داشتن از ماجرا چه عواقبی داره ... شما تنها نیستید به احتمال زیاد جاسوسید 

دوباره رو به روم نشست و انگشست اشارش رو، رو به روی صورتم گرفت: 

- اون زبون دراز تو هم کوتاه می کنم ... 

میدونستم که الان باید ما رو بگردن و گوشی هامون رو بردارن ... به هر زحمتی بود با دست بسته گوشیم رو از جیب مانتوم در آوردم و گذاشتمش توی کتونیم ... شلوار دم پا گشادم هم آوردم روش ... فقط خدا خدا میکردم یه زمان از توی کتونیم نیوفته که اون موقع واویلاس ... همونطور که حدس زدم یه بازرسی بدنی ازمون کردن و کیفامون رو گرفتن ... تا ماشین رو بیارن منم دوباره گوشی رو از توی کتونیم برداشتم ... می دونستم اگه حرکتی نکنیم ما هم به سرنوشت ساحل دچار می شیم ... هر سمون عقب ماشین نشستیم و منم مشغول ور رفتن با گوشی شدم ... با هر بدبختی بود رمزش رو زدم و شماره ی یک رو فشار دادم ... تو رو خدا بردار آریا ... چشمم رو با دستام که از پشت بسته شده بود دوختم ... نه برنمیداره ... شماره ی دو رو گرفتم ... چاره ای نبود تو این زمان آراد بهترین انتخاب بود ... بعد ازمدت کوتاهی جواب داد ... صداش نمیرسید ... رو به ترانه آروم گفتم: 

من- می خوابم سر پات گوشی رو میذاری دم گوشم فهمیدی؟ 

با تعجب گفت: 

ترانه- چی؟ 

من- دِ مرض ... گوشیم اینجاس ... 

صدای یکی از قلچماق ها از جلو اومد: 

- چی دارید زر زر میکنید ... ببرید صداتون رو ... حرف زدن ممنوعه ... 

حرفی نزدم و روی پای ترانه دراز کشیدم ... همون غول بیابونی برگشت و یه نگاهی بهمون انداخت وقتی دید مشکوک نمی زنیم برگشت و حرفی نزد ... ترانه با سختی گوشی رو به گوشام نزدیک کرد ... آروم توی گوشی زمزمه کردم: 

من- آراد منم ... فقط گوش بده ... ما شیرازیم ... الانم همون باندی که حرفش رو زدید ما رو دزدیدن ... اگه به دادمون نرسید ما رو هم از دست میدید ... و نگاهی به تابلو انداختم و گفتم: 

من- ما داریم از شهر خارج میشیم ... جاده ی اصفهان شیراز تو رو خدا بجنب ... 

گوشی افتاد زیرم و دوباره همون قلچماق برگشت: 

- مگه نگفتم زر زر ممنوع ... چی میگی تو؟ 

من- داشتم آواز میخوندم ... عادت دارم زیر لب بخونم ... 

- داری به فنا میری چه دل خجسته ای داری ... 

آهی کشیدم و فقط دعا کردم آراد خودش رو برسونه ... 

***

سوم شخص 

آراد عین فشنگ از جا در رفت ... این حرفا چی بود چشماش گرد و دستاش میلرزید ... تو آیینه نگاهی به خودش انداخت ... ته ریشی که از بی خبری روی صورتش جا خوش کرده بود از آثار نبودن آریاناس ... دو تا سیلی به صورتش زد ... نه ... اگه بلایی سرش بیاد زنده نمیمونه ... با تمام قدرت داد زد ... سپهر کلافه با چشمایی به خون نشسته از اتاق بیرون اومد ... بیچاره خیلی وقت بود که شبا خوابش نمی برد ... با فکر اینکه الان مهدیس کجاس؟ حالش خوبه یا نه؟ خوابش نمیبرد ... رو به روی آراد وایساد و گفت: 

سپهر- چه مرگته تو ... ما هم حالمون تعریفی نداره ولی داد نمیزنیم ... همسایه ها که خون نکردن ... مراعات کن دیگه.

اشک توی چشمای کهربایی آراد جمع شد ... سپهر جا خورد ... هر چقدر هم که داغون باشه اشک نمیریزه ... سپهر درد خودش رو فراموش کرد بازوی آراد رو گرفت و تکون داد: 

سپهر- چته تو پسر ... 

آراد فقط عین ماهی که از آب دور مونده باشه لب میزد ... نمی تونست نفس بکشه ... چشمای سپهر درشت شد و بی معطلی اونو برد طرف پنجره با شدت سرش رو به بیرون پرت کرد و گفت: 

سپهر- نفس بکش ... نفس بکش 

بعد از این که راه نفسش باز شد با سرعت رفت طرف شومینه ... هفت تیرش رو از میون چوب ها بیرون کشید تیر هاشو چک کرد ... حتی از جونش هم باکی نداشت چون اگه آریانا نبود بود و نبود اونم فرقی نمی کرد ... سپهر شونه های آراد رو گرفت و با شدت تکونش داد: 

سپهر- چی شده آراد حرف بزن احمق ... 

همون لحظه پندار که با لشکر شکست خورده فرقی نداشت وارد خونه شد ... سپهر داد زد: 

سپهر- با توام ... چه خبره؟ 

پندار توجهش جلب شد و با قدم هایی سست به طرفشون رفت ... آراد اخم هاشو توی هم کشید ... شُکش از بین رفته بود و فقط عصبانیت توی چشماش شعله میکشید ... همونطور که هفت تیر رو توی شلوارش جا میداد گفت: 

آراد- راه بیفتید ... آریانا زنگ زد ... پندار نذاشت ادامه بده: 

پندار- از ترانه هم حرفی زد؟ حالشون چطوره؟ 

آراد- جونشون تو خطره ... افتادن دست قاچاقچیا ... نمی دونم چطور ولی موبایلش رو با زرنگی حفظ کرده ... گفت که دارن میبرنشون جاده ی اصفهان- شیراز ... 

پندار دستش رو روی سرش گذاشت و روی مبل ولو شد: 

پندار- یا مولا ... 

صحنه های گذشته جلوی چشماش رژه میرفتن ... آب دهنشو با صدا قورت داد ... به خودش نهیب میزد"نه مرد الان وقت ترس نیست یه اتفاق دو بار تکرار نمیشه تو میتونی ترانه رو برگردونی چرا اول بازی خودتو باختی" ... سپهر بی درنگ به طرف کشو های اتاقش هجوم برد ... پس این تفنگش کجاست ... کشوی سوم رو بیرون ریخت ... پیداش کرد ... نگاهی به تیراش انداخت ... تردید تو حرکاتش نبود ... مصمم و پر ابهت ... نمی تونست وقت رو از دست بده ... نمی تونست مهدیس رو از ذهنش بیرون کنه ... پندار هم دست کمی از اون نداشت: 

پندار- آدرس ... 

آراد نگاهی بهش انداخت و گفت: 

آراد- ندارم فقط گفت جاده ی اصفهان- شیراز همین ... 

یه لحظه ته دلش خالی شد ... احساس ضعف کرد و دوباره روی مبل رها شد ... ولی آراد گوشیش و در آورد و مشغول شماره گیری شد ... پندار با امید گفت: 

پندار- داری چی کار می کنی؟ 

آراد- به دوستم زنگ میزنم که تو مخابرات ... تا شما ماشین رو آتیش کنید منم کارا رو ردیف می کنم ... فقط دعا کنید گوشی ازشون نگیرن ... باید رد یابی بشه ... 

هر سه سوار ماشین شدن و آراد قضیه ی ردیابی رو حل کرد ... احسان گفته بود که تا چند ساعت دیگه خبرشو بهش میده ... 

***

صورت ترانه از سیلی سرخ بود ... از لباش خون میومد و یکی از چشماش باد کرده بود ... به حدی که فقط یه خط از چشماش باقی مونده بود ... دستای آریانا میسوخت ... آریانا هم کتک خورده بود ... ولی خدا رو شکر هنوز زنده بود و میتونست کمی حرف بزنه ... مهدیس هم نای حرف زدن نداشت فقط ناله های خفیفی از دهنش خارج میشد ... باز هم خدا رو شکر می کرد که عین ترانه چشماش مهمون مشت های اون غول تشنا نشده ... ترانه خودش رو روی خاک ها کشید ... ناله میکرد و زیر لب اسم آریانا و مهدیس رو میگفت ... نگاهی بهشون انداخت و با بی حالی پرسید: 

ترانه- خوبین؟ 

آریانا با ولوم کم پاسخ داد: 

آریانا- نه ... دیگه طاقت ندارم ... چرا حرفامون رو ... باور ... نمی کنن ... 

یقه ی آریانا کشیده شد ... دوباره همون صورت ... همون جوون خشن با ابرو هایی که فاصله ی کمی با چشماش داشت ... آریانا رو پرت کرد روی صندلی ... رفت وخم شد رو به روی آریانا ... چونش رو گرفت و نگاهی به صورتش انداخت: 

- نچ نچ نچ ... ببین مجبورم کردی چی کار کنم ... 

آریانا با بی حالی جواب داد: 

آریانا- بابا به پیر به پیغمبر ما دخترای صاحب های شرکتیم ... آقای کیانی و جاوید و رادمهر ... 

- دوباره که دروغ گفتی ... ببینم از کدوم پایگاه جاسوسی اعزام شدید؟ 

آریانا- زبون نفهم حرومزاده ... 

و تفی توی صورتش انداخت ... با حالت چندشی دستی به صورتش کشید و رو به یکی از اون درشت هیکل ها گفت: 

- صادق حالیش کن کی حرومزادس ... 

صادق اطاعت کرد و به طرف آریانا اومد ... مشتش رو بالا برد آریانا چشماشو از ترس روی هم فشار داد که در باز شد و همه به همون سمت چرخیدن ... همون مهندسه بود که اونا رو اینجا آورده بود ... رو به پسر جون گفت: 

- ولشون کن کامی ... راست گفتن ... 

کامی- حالا چی کنیم؟ 

- هیچی از مرز ردشون میکنیم یا میکشیمشون البته من گزینه ی اول رو ترجیح میدم ... 

کامی- منم موافقم خیلی خوشگلن پول زیادی دستمون میاد ... 

- پس ردیفشون کن ... تا دو روز دیگه میفرستیمشون ... 

کامی- ولی صورتاشون داغون شده بهتر نیس صبر کنیم ... 

- نه وقت نداریم ... ببرشون تو یه اتاق دیگه بذار حموم کنن ... 

کامی- خودمم میتونم باهاشون حموم کنم ... 

اون مرد قهقه ای زد و دستش رو روی شونه ی پسر جون گذاشت: 

- اَی پدر سگ ... نه اینا سفارشین ... کامی دست بهشون بزنی نزدیا ... 

دختر ها از یه طرف میلرزیدن و دعا می کردن تنها کور سوی امیدشون هیچوقت خاموش نشه ... کامی دستور داد که اونا رو به اتاق بغلی منتقل کنن ... ترس تموم وجودشون رو پر کرده بود ...

اونطور که اون مرد در موردشون صحبت میکرد ترانه احساس می کرد که یه کالاس ... همون لحظه همگی از زن بودنشون متنفر شدن و گله کردن که چرا پسر نیستن ... اونا رو توی اتاق انداخت ...یه اتاق درب و داغون که سقفش نم داشت ... سه تا تخت زهوار در رفته با یه کمد رنگ و رو رفته ... مهدیس از حال رفت ... یکی از همون مرد های درشت هیکل گفت: 

- حموم کنید ... لجبازی هم نکنید که بد میبینید ... آقا همیشه سخاوتمند نیست ... 

و رفت و در رو قفل کرد ... هیچکدوم جرعت نداشتن به طرف دری که حموم معرفی شده بود برن ... در واقع اینجا برای حموم کردن امن نبود ... با سختی و بی حالی مهدیس رو بلند کردن و روی تخت خوابوندن ... در باز شد و یه زن میانسال اومد تو: 

- اومدم زخم هاتون رو بشورم عفونت نکنه ... 

و رو به روی ترانه نشست دستش رو گرفت ولی ترانه با ترس دستش رو پس کشید: 

ترانه- چی کار میکنی ... 

- نترس ... باهات کاری ندارم ... بهتر که لجبازی نکنی ... آقا از لجبازی خوششون نمیاد ... 

و وقتی قیافه ی دو دل ترانه رو دید بدون معطلی دست به کار شد ... زخم و سوزش بتادین ها قابل تحمل بود چیزی که نمیشد تحملش کنی ترسی بود که توی دل همشون لونه کرده بود ... 

پندار با تمام سرعت میروند ... آراد دستش رو به پنجره تکیه داده بود و به اتفاق های جور واجور این مدت فکر میکرد ... سپهر هم اخم کرده بود و عصبی پاهاش رو تکون میداد ... وقتی که نگران بود همین کار رو انجام میداد ... زنگ موبایل اراد باعث شد پندار و سپهر سریع بگن: 

- جواب بده 

گوشیش رو برداشت و آب دهنش رو با صدا قورت داد ... اگه احسان میگفت که ردی ازشون نیست باید چی کار می کرد؟ با مکث حرص در آری جواب داد: 

آراد- سلام احسان 

احسان- سلام آراد خوبی ... 

آراد- حاشیه نرو ... برو سر اصل مطلب 

احسان- خوب راستش ... چطوری باید بگم ... 

آراد- احسان بگو و خلاصم کن ... 

احسان- ردش رو پیدا کردم ولی ... 

آراد کلافه شده بود: 

آراد- ولی چی؟ 

احسان- اونجا خیلی دور از شهر در واقع تو یه منطقه ی بی آب و علف ... مطمئنی موبایلش گم شده؟ 

آراد به دروغی که به احسان گفته بود لعنت فرستاد و گفت: 

آراد- آره از اونجا رد شدیم ... 

احسان- آدرس دقیق رو برات اس میکنم ... 

آراد آهی کشید و گفت: 

آراد- ممنون احسان 

احسان- وظیفس ... فعلا 

و قطع کرد ... پندار و سپهر مایوس به آراد نگاه میکردن ... آهی که پایان مکالمه کشیده بود باعث شد که اونا فکر کنن تیرشون به سنگ خورده و همه چیز تمومه ... آراد نگاهی به چهره ی نگران اونا انداخت ... حیف که حوصله ی شوخی و نداشت وگرنه بهترین موقع برای اذیت کردن بود: 

آراد- نگران نباشید پیداشون کرده 

هر دو نفسی از سر آسودگی کشیدن ... همون لحظه صدای اس ام اس گوشی آراد بلند شد و اون بلند بلند آدرس رو خوند: 

- جاده ی اصفهان- شیراز، شهر مرودشت، دوکیلومتری شهر ... 

پندار سری تکون داد و با امید بیشتر پاشو بیشتر رو پدال گاز فشار داد

***

- خش ... خش ... 

پندار با عصبانیت به عقب برگشت و رو به آراد با صدای خیلی آرومی گفت: 

پندار- هیس ... داری چه غلتی می کنی؟ 

آراد هم تن صداش رو پایین آورد: 

آراد- تفنگ رو از توی پلاستیک در میارم ... 

پندار- زودتر فقط ... 

و صدای یه مرد از داخل اون کلبه ی خراب شده اومد ... با دیدن این کلبه اولین چیزی که توی ذهن پندار جا خوش کرده بود این بود"این کلبه وسط اینن بیابونی چی کار میکنه": 

- صادق برو اون مشروب و از توی ماشین بیار ... 

و یه مرد درشت هیکل بیرون اومد و به سمت یه پژوی مشکی رفت ... پندار با صدای آروم گفت: 

پندار- این با من ... 

و به طرفش رفت ... تفنگ رو بالا برد محکم کوبید پشت گردنش ...مرد بیهوش شد و پندار با سختی اونو انداخت داخل ماشین ... پسرا دست و پاهاشو به اضافه ی دهنش بستن ... آؤاد زیر لب گفت: 

آراد- بعدی با من ... 

و سنگی به در زد و پشت ضلع غربی کلبه قایم شد ... خبری نشد و اونم برای دومین بار همون کار رو تکرار کرد

خبری نشد و اونم برای دومین بار همون کار رو تکرار کرد… یه پسر در رو باز کرد و گفت: 

- چه مرگته باز؟ 

ولی کسی رو پیدا نکرد ... یه نگاه به چپ ... یه نگاه به راست ... با تردید قدم بیرون گذاشت ... تا نزدیک کناره ی دیوارشد آراد با آرنج به گردنش کوبید ... اونم در جا از حال رفت ... سپهر نزدیک در شد و نگاهی به داخل انداخت ... علامت داد که داخل شوند ... هر سه با اخم های گره کرده که سعی داشتن اضطراب درونیشون رو مخفی کنن داخل شدن ... آروم قدم برمیداشتن ... صدایی از داخل اتاقی که توی راهرو بود میومد: 

- حالا می خوایی چی کار کنی؟ 

پندار دزدکی نگاه کرد ... یه پسر لاغر اندام روی یه صندلی نشسته بود و پاهاش رو روی میز انداخته بود و با چاقویی مدام روی یه چوب رو میتراشید ... صدایی جوابش رو داد: 

- مهندس گفت تا صبح خودش رو میرسونه باید شناساییشون کنه ... 

پسر سرش رو عین فیلسوف ها تکون داد و نگاهشو بالا آورد ... پندار سریع پشت دیوار قایم شد: 

- خودت میدونی ... من میرم مستراح ...

و به طرف در اومد ... پندار صدای قلبش رو به وضوح میشنید ... جایی نبود که بتونن خوشون رو پنهان کنن ... پسر بیرون اومد و بدون اینکه به کنار دیوار نگاه کنه در جهت مخالف قدم برداشت ... سپهر نفسش رو با صدا بیرون داد و آروم گفت: 

- خطر از بیخ گوشمون رد شد ... 

پندار محتاطانه نگاهی به داخل اتاق انداخت ... مرد پشت به در با تلفن حرف میزد ... با دستش علامت داد که زود رد شید ...از کنار اون در رد شدن و از پله های زهوار در رفته ی اونجا بالا رفتن ... پندار آروم از آراد پرسید: 

پندار- کلیدارو از جیبش برداشتی ... 

آراد - خیالت تخت داداش ... 

سه تا اتاق اونجا بود ...یه جیغ خفیف از یکی اتاق ها بلند شد ... هر سه با نگرانی به اون اتاق نگاه کردن ... آراد رفت و دستش رو روی دستگیره ی در گذاشت ولی سپهر مانع شد: 

سپهر- نمیشه همونطوری بری تو ... 

صدای همون پسر لاغر از داخل اتاق اومد: 

- ببند دهنتو ... 

صدای هق هق یه دختر اومد ... پس به هوای دستشویی اومده بود کثافت کاری ... هر سه آرزو میکردن که اون هق هق مال همسرای اونا نباشه ... اما صدای مهدیس همه رو شوکه کرد: 

مهدیس- دست کثیفتو به من زدی نزدی ... 

- آخه خوشگلم با من راه بیا ... قول میدم نذارم ببرنت اونور ... 

و دوباره صدای جیغ خفیف ... سپهر به طرف در حمله کرد ولی پندار با هزار بدبختی مانع شد: 

- تو اتاق بغلی گفتم یه بار دیگه برای تو هم میگم ... اگه جیغ بکشید سر و کارتون با تفنگ ... هر سه تا تون رو خلاص میکنم ... 

آراد به طرف اتاق کناری رفت و یکی یکی کلید ها رو روش امتحان کرد ... کلید یکی مونده به آخر در رو باز کرد ... آراد در رو باز و با عجله داخل شد ... دخترا با صورتایی خیس گوشه ی دیوار مچاله شده بودن و با ترس به اون نگاه میکردن ... بعد از چند دقیقه که تونستن بودن آراد رو هضم کنن آریانا با دو خودش رو توی بغل آراد پرت کرد ... آراد آریانا رو به خودش فشار میداد ... انگار سعی داشت اونو توی بغلش حل کنه ... صدای فریاد مهدیس از اتاق کنار باعث شد هر سه با هم بیرون بیان پندار دیگه نتونست جلوی سپهر رو بگیره ... سپهر درو جوری باز کرد که به دیوار خورد ... همگی از صحنه ی روبه روشون شوکه شدن ... مهدیس با یه گلدون شکسته بالای سر همون پسر وایساده بود ... خون اطراف سر پسر جمع شده بود و مهدیس میلرزید و اشک میریخت ... انگار که زیر لب یه چیزایی هم میگفت: 

مهدیس- من اونو کشتم ... کشتمش ... 

و همونطور که به طرف سپهر می دوید بلندتر گفت: 

مهدیس- من اونو کشتم سپهر ... 

سپهر سر مهدیس رو روی سینش فشار میداد و سعی میکرد آرومش کنه: 

سپهر- هیسسس ... آروم باش ... آروم باش خانومم ... 

ولی مهدیس آشکارا میلرزید ...هیچکس حواسش نبود که الان نباید سر و صدا کنن ... صدای جیغ ترانه باعث شد همه برگردن عقب ... همون مردی که توی اتاق پایین نشسته بود اسلحش رو روی شقشقه ی ترانه گذاشته بود

پندار داد زد: 

پندار- نه ترانه ... 

مرد داد زد: 

- جلو بیایی مخشو پخش زمین میکنم ... 

وقتی هیچکس حرفی نزد مرد ادامه داد: 

- زود اسلحه هاتون رو بذارید زمین ... 

وقتی کسی حرکتی نکرد دوباره فریاد زد: 

- یالا ... 

همگی تفنگ هاشون رو زمین گذاشتن ... مرد یه نفر رو صدا زد: 

- سلیمان ... سلیمان داری چه غلطی می کنی ... 

همون مردی که سلیمان معرفی شده بود با چشمایی پف کرده که منشا خواب بود جلو اومد و گفت: 

- اینجا چه خبره؟ 

همون مرد که اسلحه داشت فریاد زد: 

- من باید بدونم یا تو ... مگه نگفتم تا صبح که مهندس بیاد خواب حرومه و ... 

اما تا نگاهش به پسری که غرق در خون بود افتاد حرف تو دهنش ماسید: 

- کامی ... 

و رو به جمع ادامه داد: 

- چی کارش کردین عوضیا 

و رو به سلیمان گفت: 

- دستای همشون رو میبندی و میندازیشون توی زیرزمین به اینا راحتی نیومده ... 

سلیمان اومد و دستای همه رو از پشت بست ... همون مرد بالای سر کامی رفت و نبضش رو گرفت ... با امید سرش رو بالا آورد ...مهدیس فقط به دهن اون نگاه میکرد و میلرزید: 

- زندس ... برو اقدس رو صدا کن بیاد یه نگاهی بهش بندازه ... 

مهدیس نفس راحتی کشید و دخترا با خودش فکر کردن اقدس باید همون کسی باشه که زخمهاشون رو بسته بود: 

سلیمان- آقا اقدس که دکتر نیست ... 

- حرف نزن کاری رو بکن که گفتم ... 

تا اون رفت مرد دوباره اسلحه رو روی شقشقه ی ترانه گذاشت و با تهدید گفت: 

- یه تکون اضافه کافیه تا مخشو پخش زمین کنم ... بدون حرف پشت سرم میایین ... 

چاره ای جز اطاعت نبود ... مرد همشون رو هل داد توی زیر زمین ... حتی دست هاشون رو هم باز نکرد ... در چوبی اونجا رو بست ... تو اون تاریکی هیچی معلوم نبود ... کم کم چشماشون به تاریکی عادت کرد ... هر کدوم یه جا نشستن وبه آینده ی نا معلومی که در پیش داشتن فکر کردن 

***

با صدای در اولین کسی که چشم باز کرد سپهر بود ... نور چشمش رو زد و مجبور شد اونو ببنده ... کم کم چشمش عادت کرد ... همون پسری بود که مهدیس با گلدون حالش رو جا آورده بود ... حالا یه باند سفید دور سرش پیچیده بودن: 

- بیدار شید ... با شمام ... 

دخترا چشماشون رو باز کردن ... مهدیس با دیدن کامی هم خوشحال بود هم با نفرت بهش نگاه میکرد ... اومد و زیر بغل مهدیس رو گرفت و مجبورش کرد روی پاهاش وایسه ... پره های بینی سپهر با خشم باز و بسته میشدن: 

سپهر- دست کثیفتو بهش نزن ... 

کامی بخند چندشی زد: 

کامی- با دست بسته چه غلتی می تونی بکنی ... 

سپهر به طرفش یورش برد که صدای همون مرد دیروزی در اومد: 

- پس کدوم گوری موندی کامی ... مهندس میخواد بره

کامی مجبورشون کرد از اون فضای نمور بیرون بیان ... دخترا از چیزی که میدیدن جا خوردن ولی انتظارش رو داشتن ... بالاخره کسی که این کارای کثیف رو میکرد باید از سهام دارای شرکت میبود ... ترانه با ناباوری گفت: 

- مهندس فیاضی ... 

کسی که فیاضی معرفی شده بود پوزخندی تحویل همشون داد و رو به کامی گفت: 

- آره خودشونن ... 

فیاضی پیپشو بیرون کشید ... مهدیس با لکنت گفت: 

مهدیس- خیلی پستی ... 

بازم پوزخندی تحویلشون داد و با تمانینه از روی صندلی بلند شد: 

- تو هم به اندازه ی بابات احمق و ساده ای ... آخه کی شرکتشو میسپاره دست کسی که شناختی ازش نداره ... باباهاتون خیلی احمقن ... نچ نچ نچ ... نگا قیافه هاشون رو ... 

و رو به مهندس گفت: 

- زودتر بفرستشون اونور ... 

مهندس- با اینا چی کار کنیم؟ 

منظورش به پسرا بود: 

- خلاصشون کن ... 

دخترا با ترس بهش نگاه میکردن ... مردی ناآشنا جلو اومد ... جون بود حدودا بیست و پنج ساله ... گندمی با چشما و موهایی مشکی ... در گوش فیاضی چیزی گفت ... فیاضی هم سری تکون داد و رو به کامی گفت: 

- بفرستشون با شهریار برن ... اون میبردشون مرز ... 

کامی- پسرا چی؟ 

- اونا رو هم با صادق رونه کن ... اینجا نمیشه ... همون نزدیکای مرز کلکشون رو بکنن ... 

سری به نشونه ی موافقت تکون داد ... مهدیس نمیدونست کی گونش خیس شده ... نکنه سپهر از دست بره ... نه اون هنوز خیلی چیزا رو بهش نگفته ... هنوز خیلی چیزا هس که با هم تجربه نکردن ... اون همیشه دلش میخواست با عشقش دوچرخه سواری کنه ... نه سپهر نمیتونه اینقدر نامرد باشه ... نمیتونه تنهاش بذاره با صدایی گرفته گفت: 

مهدیس- فقط بگو چرا ... چرا اینکارو با ما کردی؟ 

فیاضی برگشت ... خندید ... از ته دل یه قهقه زد: 

- می خوایی بدونی چرا ... باشه بهت میگم چون بابا های شما خیلی سادن ... اوایل برای اینکه اعتمادشون رو جلب کنم کارا رو به بهترین نحو انجام میدادم وقتی گفتن که اکثر کار ها رو خودم انجام بدم فهمیدم که نقشم گرفته ... البته گاهی نظارت میکردن ولی هیچوقت فکرشو نمیکردن اینطوری دورشون بزنم ... ولی دلم براشون میسوزه چون قراره همه چی سر اونا خراب بشه ... 

و دوباره قهقه هایی که اصلا خوش آیند نبودن: 

فیاضی- میگم شهریار بهتر نیست بذاری فردا ببریشون ... 

شهریار لبخند بدی زد و گفت: 

- نه وقت نیست ... 

دخترا از لبخندش ترسیدن ولی اون حتی این ترس رو هم حس نکرد و اونا رو عقب ماشین نشوند و درو محکم به هم کوبید: 

شهریار- بهتر نیس صادق هم با من بیاد ممکنه نتونه تنهایی کلکشون رو بکنه ... اونجا منم هستم ... 

فیاضی- فکر خوبیه ... این چند وقت نشون دادی خیلی باعرضه ای ... 

شهریار لبخندی زد و سوار شد ... از آیینه دید که صادق هم پسرا رو سوار کرد ... ماشین راه افتاد ... مهدیس به آریانا و آریانا به ترانه چسبیده بود ... انگار میخواستن ترسشون رو با این کار خالی کنن ولی فایده ای نداشت ... ماشین کم کم از حرکت ایستاد ... دختر ها با ترس به شهریار نگاه کردن اونم با یه لبخند مزاحم نگاهشون کرد و پیاده شد ... ماشین صادق هم وایساده بود ... صداشون به گوش میرسید: 

شهریار- یادم رفت باکِشو پر کنم ... میتونی از ماشینت برام بکشی ... 

صادق- هنوز تازه واردی دو تا عملیات که انجام بدی قلق کار دستت میاد ... برو یه چیزی بیار تا بریزم ... 

شهریار به طرف ماشینش اومد و آفتابه ای بیرون آورد ... اونو به دست صادق داد ... صادق شلنگی رو به داخل باک اتوموبیل فرستاد و خم شد تا مکش بزنه و راه رو برای بیرون اومدن بنزین باز کنه ولی یه لحظه احساس درد شدیدی کرد ... شهریار با آرنج به گردنش کوبیده بود و اون نقش زمین شد ... صدای آخ صادق باعث شد همه به عقب برگردن ... نه ... نکنه شهریار بخواد بلایی سر دخترا بیاره ... لبخنداش خیلی ترسناک بود ... شهریار به طرف ماشین خودش اومد و در رو باز کرد ... رو به ترانه گفت: 

شهریار- پیاده شو ... 

ترانه- نمیخوام ... 

بازوش رو چنگ زد و بیرون کشیدش: 

شهریار- بهت میگم بیا پایین ... 

پندار از اونور داد و بی داد میکرد و بهش فحش می داد ... ترانه با اخم تقلا میکرد ... شهریار مجبورش کرد جلوش وایسه: 

شهریار- ببین دختر خوبی باش و به حرفام گوش ... 

ولی نتونست حرفش رو کامل کنه ... ترانه با تمام قدرت زانوش رو بالا آورد و کوبید وسط پاش: 

شهریار- آخ ... آخ ... دختره ی سرتق ... 

ولی ترانه اینا رو نمیشنید و با دست های بسته فرار میکرد 

شهریار درد رو فراموش کرد و دنبال ترانه دوید بالاخره بهش رسید و مجبورش کرد روبه روش وایسه ... ترانه باز میخواست کلک قبلی رو بزنه ولی شهریار زرنگی کرد و اجازه نداد: 

شهریار- کاریت نداریم ... 

ولی ترانه آروم نمیگرفت ... شهریار سرش داد زد: 

شهریار- آروم بگیر ... 

ترانه با چشم هایی درشت شده نگاهش کرد اون هم قبل از اینکه ترانه دوباره شروع کنه زود حرفش رو خلاصه کرد: 

شهریار- من یه پلیسم ... بهت آسیبی نمیرسونم ... 

ترانه عین یه بادکنک خالی شد ... یعنی اون همه ترس و دلهره و نگرانی برای هیچ بود ... برخلاف تصور شهریار داد زد:

ترانه- میمردی از اول بگی ... گوشت تنم ریخت ... 

شهریار خندش گرفته بود ... لبخندی زد که ردیف دندون های سفیدش رو نشون داد: 

ترانه- ببند نیشت رو ... جدی گفتم ... میدونی چقدر ترسیدیم ... ایش

و دستش رو به بغل زد و به طرف ماشین دختر ها رفت ... شهریار هم دست های پسرا رو باز کرد ولی اول از هم یه مشت جانانه از پندار نوش جان کرد ... ترانه سریع خودش رو بین اونا انداخت و قبل از اینکه دومین مشت هم رها بشه گفت: 

ترانه- نه ... 

پندار با تعجب بهش نگاه کرد: 

ترانه- اون یه پلیسه ... از اونا نیست ... 

همه جا خوردن: 

مهدیس- پَ ... پس ... چرا زودتر نگفت؟ 

ترانه به شهریار چشم غره رفت: 

ترانه- بازیش گرفته بود آقای پلیس ... 

شهریار سعی کرد قضیه رو جمع و جور کنه: 

شهریار- نه به قرآن ... اونجا نمیشد چیزی بگم هر آن امکان داشت به هویتم پی ببرن اونوقت هممون با هم بدبخت میشدیم ... 

آریانا- پس اون خنده های مزخرفت برای چی بود؟ 

شهریار خندید: 

شهریار- باور کنید قیافه هاتون خیلی جالب شده بود ... مثل این بچه گربه هایی که زیر بارون موندن 

و صورتش رو جمع کرد که یعنی اینطوری منظوم شدند و زد زیر خنده ... ترانه زیر لب غرید: 

ترانه- هر هر هر ... رو آب بخندی ... مرده شورتو ببرن ... 

آقای پلیس خودش رو زد به نشنیدن: 

شهریار- چیزی گفتی؟ 

ترانه- نه ... چیزی نبود ... 

سپهر دستش رو به بغل زد و گفت: 

سپهر- میشه کارت شناساییتون رو ببینیم ... 

شهریار به طرف ماشین رفت و کارتی بیرون آورد ... همگی بعد از دیدن اون کارت نفس راحتی کشیدند: 

آریانا- خوب الان چی میشه؟ 

شهریار- هیچی روال عادی پرونده پیش میره ... چون ما مدرکی نداشتیم من به هزار بدبختی وارد این باند شدم ... حالا هم مدرک داریم 

و ضبط کوچیکی رو از جیبش بیرون کشید: 

شهریار- موقعی که اعتراف میکرد من همه چیز رو ضبط کردم ... 

مهدیس- پس باباهای ما چی میشن؟ 

شهریار- از اتهام تبرئه میشن ولی ... 

همه به دهنش خیره شده بودن: 

شهریار- متاسفانه شرکت پلمب خواهد شد ... 

دخترا آهی کشیدم ... ولی جای شکر داشت که پدراشون زندون نمیرفتن ... تازه یادشون افتاد که پسرا یه معذرت خواهی بهشون بدهکارن ... ترانه دستش رو به بغل زد: 

ترانه- نچ نچ نچ ... ببین چقدر احمقید ... یعنی این همه مدت به خاطر هیچی دنبال ما بودید ... 

و به طرف ماشین شهریار رفت: 

مهدیس- واقعا باید تاسف خورد ... 

اونم راه ترانه رو در پیش گرفنت ... آریانا با ترحم به پسرا نگاه کرد و گفت: 

آریانا- توی دادگاه منتظرم ... 

و رفت ...پسرا با بهت به ماشین نگاه کردن ... شهریار بدون اینکه کنجکاوی کنه صداش رو الکی صاف کرد و به طرف صادق رفت ... دستو پاشو بست و انداختش عقب ماشین ... سویچ رو به طرف پسرا گرفت و گفت: 

شهریار- شما با این بیایید ... مراقبش باشید و یه راست بیایید اداره ی پلیس ... 

و خودس سوار ماشین شد ... پسرا با ناراحتی به گرد و خاکی که از سرعت ماشین توی هوا پخش شده بود نگاه کردن ... 

تو ماشین ترانه آهسته پرسید: 

ترانه- آقا شهریار من یه عذر خواهی به شما بدهکارم ... 

شهریار از آیینه نگاهی بهش انداخت و گفت: 

شهریار- برای چی؟ 

ترانه- خوب من خیلی بد با شما حرف زدم ... معذرت می خوام ... 

جالب بود وقتی ترانه توی اون موقعیت بود بهش میگفت"تو"ولی حالا شده بود"شما": 

شهریار- اولا اسم من فرشاد ... فرشاد حدیدی ... در واقع سرگرد فرشاد حدیدی ... ثانیا حق با شما بود من باید یه جوری بهتون می فهموندم تو خطر نیستید 

دیگه تا رسیدن به مقصد حرفی زده نشد.

***

آریانا

روزی نیس که بابام این فیاضی رو به باد فحش و ناسزا نگیره ... متاسفانه یا خوشبختانه پدرای پندار و سپهر و آراد کمک کردن تا از پلمب شدن کارخونه جلوگیری بشه ... بالاخره تو اون بالا مالاها پارتی داشتن ... البته صدایی که سرگرد حدیدی ضبط کرده بود بی تاثیر نبود ... متاسفانه چون الان بهشون مدیونیم و حق دعوا و طلاق و گیس و گیس کشی نداریم ... بابای من هر روز میگه: 

- آریانا خیلی شانس داری که پسر به این گلی گیرت اومده ... بخدا خیلی آقاست ... به جون مامانت اگه بخوایی از گل نازک تر بهش بگی جات بیرون خونس ... 

منم تو دلم جواب میدم: 

- خودش آقاست یا پولای باباش ... معمولا این اراجیف رو بابای عروس تحویل داماد میده ... اینم از بابای ما 

خوشبختانه چون مجبور نیستیم کارتن خواب بشیم ... آخه بابام اتمام حجت کرد که اگه کارخونه رو از دست بدیم انتظار کارتن خوابی و آوارگی رو داشته باشیم ... منم فقط صلوات نذر میکردم ... 

صدای مامان مجبورم کرد از فکر بیام بیرون: 

مامان- بیا مامان ... آراد دم در منتظرته ... 

من- بهش بگو نمیخوام ببینمش ... 

با دست به صورتش زد: 

مامان- آخرش من از دست تو دق می کنم ... نمی دونم دم پیری تو دیگه واسه چیم بودی آتیش پاره ... 

و نفس عصبی کشید و ادامه داد: 

مامان- نکنه میخوایی صحرای کربلا راه بندازی ... بابات بفهمه این خونه رو میکنه جهنم ... بلند شو برو ببین چی میخواد.

با غر غر از روی تخت بلند شدم: 

من- الهی به زمین گرم بخوری ... پسره ی پرو خجالت هم نمیکشه ... یعنی من حق ندارم این صیغه ی لعنتی رو فسق کنم ...الهی که ... 

ولی با دیدنش پشت در خشکم زد ... راستش رو بخوایین دلم براش یه کوچولو تنگ شده بود ... آره بگو آریانا خانوم دروغ که حناق نیست ... خوب باید اعتراف کنم دلم خیلی براش تنگ شده بود ...با اون تی شرت تنگ سرمه ای و شلوار مشکی فوق العاده شده بود ... الهی تام کروز بگرده دور هیکلت ... داشت نیشم باز میشد ... ولی باید جمعش میکردم نباید به این زودیا می بخشیدمش ... دستامو به بغل زدم و به داخل اتاق برگشتتم مامانم پشت چشمی نازک کرد و زیر لب گفت: 

- ناز کردنم ناز کردنای دخترای قدیم ... هیچیش به آدم نبرده ... آخه این دختر من بزرگ کردم ... الهی بمیرم واسه این پسره که میخواد با این زندگی کنه 

و رفت بیرون عوضش آراد اومد تو و درو بست ... تکیشو به در داد و با خنده نگام کرد ... چشم غره ای بهش رفتم و گفتم: 

آریانا- چه رویی داری که دوباره اومدی اینجا ... 

خندش بیشتر شد: 

آراد- تو که می دونی من تا سنگ پای قزوین رو دارم غم ندارم ... 

خندم گرفت ولی خودم رو جمع کردم: 

من- اومدی ببینی کی صیغه رو فسخ کنیم؟ 

آراد- نه اومدم تاریخ عقد و عروسی رو تعیین کنیم 

باید توی همون پارکینگ میفهمیدم این آدم نیست ... رو داره این هوا: 

من- نمی خوام ببینمت هر چی می خوایی بگی بگو و برو ... 

آراد- من میخوامت ... این میشه خلاصش 

من- حالا مفصلش چی میشه ... 

آراد- مفصلش این میشه که من یه غلطی کردم ... برای اولین بار تو عمرم از یه دختر میخوام منو ببخشه ... 

و رو به روم زانو زد و دستام رو گرفت: 

آراد- آریانا تو تنها دختری هستی که تا اعماق قلبم نفوذ کردی ... من غلط کردم ... اشتباه از من بود نباید بدون تحقیق درست و حسابی نقشه ی انتقام میکشیدم ولی باور کن اونموقع دنبال یه مقصر بودم تا دق و دلیم رو سرش خالی کنم ... ولی این انتقام با تمام زجراش فقط یه اتفاق خوب داشت اونم داشتن تو بود ... نمی خوام چاپلوسی کنم که ببخشیم با کمی دقت می تونی بفهمی این حرفا از قلبم میان و عقلم هیچ دخالتی نداره ... 

چشماشو بست و لبخندی زد: 

آراد- دوست دارم ... 

اما من دیگه نمی خوام اون آریانای احمق باشم ... دلم برای اون غرور لعنتی تنگ شده ... با شدت دستم رو پس کشیدم و با غیض جواب دادم: 

من- ولی من ندارم ... از خونه ی ما گمشو بیرون ... 

آراد با تعجب بهم نگاه کرد ... شاید فقط من بتونم اون نم اشکی که به چشماش نشست رو ببینم ... با سری افتاده بلند شد و از اتاق بیرون رفت ... 

نفسی از روی حسرت کشیدم ... همیشه این غرور لعنتی جلوی قلبم رو گرفته ... 

***

سپهر

به دست گل نگاهی انداختم ... پر از گل های رز قرمز ... همونی که مهدیس براش غش و ضعف میکنه ... دستم رو بالا بردم و زنگ رو فشار دادم ... سارا جواب داد: 

سارا- بله؟ 

من- منم سارا جون درو باز کن ... 

سارا- اِ ... تویی سپهر بیا بالا عزیزم ... 

با خودم فکر کردم چرا بهش مامان نمیگم ... شاید چون خیلی جونه ... پندار و آراد سر این قضیه کلی من رو اذیت کردن ... دست از خیال برداشتم و در رو فشار دادم ... همیشه صدای قیژش رو دوست داشتم ... خیلی وقت بود مهدیس رو ندیده بودم ... گذاشتم تا عصبانیتش فروکش کنه بعد به دیدنش برم ... با قدم هایی بلند حیاط بزرگشون رو طی کردم ... سارا دم در منتظرم بود: 

سارا- خوش اومدی ... 

من- ممنون شما خوبی؟ 

سارا- مگه میشه آدم دامادی مثل تو داشته باشه و خوب نباشه ... 

کفش هام رو با پاهام بیرون کشیدم: 

من- مهدیس خونست؟ 

سارا- رفته دیدن ترانه ... 

عین بادکنکی که بهش سوزن زده باشن وا رفتم: 

من- وایی نه ... 

سارا- بیا تو ... الاناست که پیداش بشه ... 

رفتم داخل و روی اولین مبل ولو شدم ... عادت نداشتم نگران باشم یا وجودمو استرس پر کنه ... پس ریلکس روی مبل لم دادم ... سارا رفت و با دو تا فنجون قهوه برگشت: 

سارا- بخور سرد نشه ... 

من- ممنون ... 

سارا- خیلی خوب کاری کردی اومدی پسرم ... 

یه قلپ از قهوه خوردم: 

من- اگه میشه ما عین دو تا دوست باشیم ... 

با تعجب پرسید: 

سارا- آخه چرا؟ 

من- هر کاری میکنم نمی تونم به عنوان یه مادر بهتون نگاه کنم ... آخه شما خیلی جوونید ... میشه سارا صداتون کنم ... یا حداقل باهاتون راحت باشم ... 

با خجالت موهای جلوی صورتش رو پشت گوشش داد: 

سارا- از نظر من که ایرادی نداره اما ... 

یه دفعه در خونه باز شد و مهدیس اومد داخل: 

مهدیس- واو ... مامان نمی دونی چیا خریدم با ترانه رفتیم بیرون و ... 

ولی با دیدن من خشکش زد .

سارا مشکوک نگاهش کرد: 

سارا- بیا عزیزم ... شوهرت اومده دیدنت 

یه لبخند حرصی زد و اومد به طرفم ... محکم بغلم کرد و پاشنه ی کفشش رو روی پاهام فشار داد ... به سرعت اونو از خودم جدذا کردم و توانم توانم رو جمع کردم که نالم در نیاد ... با قدرت اونو به خودم فشاد دادم و دستشو محکم توی دستم گرفتم ... با اخم نگاهم کرد: 

من- آها عزیزم داشت یادم میرفت این گلا برای توئه ... 

با حرص دندوناشو رو هم فشار داد: 

مهدیس- چرا زحمت کشیدی ... بیا بریم اتاق من ... 

و خودش زودتر به طرف اتاقش رفت ... با لبخند پشت سرش راه افتادم ... تا درو بستم صدای دادش کل اتاقو پر کرد: 

مهدیس- برای چی اومدی اینجا ... تو ... تو ... 

میون حرفش اومد و با لبخند گفتم: 

من- خیلی پروام ... همه میگن ... نکنه یادت رفته توی اون کلبه چطوری توی بغلم گریه میکردی و اسممو صدا میزدی ... 

با عصبانیت زل زد تو چشمام ... احساس می کردم هر آن امکان ترکیدنش هست ... فکر کنم دچار سادیسم شدم چون با دیدن حرص خوردنش کیف میکردم البته تمامی آقایون به این بیماری دچار هستن ... نمی دونم چرا عشق میکنم وقتی حرص میخوره ولی فقط خودم اجازه ی اذیت کردنش رو دارم ... با دیدن لبخندم جَری تر شد و به طرفم هجوم آورد ... از بازوم نیشگون های ریز میگرفت: 

من- آی ... آی آی آی ... غلط کردم ... آخ نکن ... 

مهدیس- حالا دیگه به من لبخند ژکوند میزنی بخور ... بخور ... آخیش ... آها ... 

بالاخره از دستش در رفتم ... همونطور که بازوم و ماساژ میدادم و دوباره بهش لبخند میزدم گفتم: 

من- همسر عزیزم بهتره بری یه آمپول هاری بزنی ... من به کنار مامان بابات گناه دارن ... 

یعنی مطمئنم اگه یه تخم مرغ میزاشتی رو سرش آب پز میشد ... دوباره به طرفم اومد و منم عقب عقب رفتم ... جوری داد زد که حاظرم قسم بخورم سکته رو رد کردم: 

مهدیس- اینو تو اون کله ی پوکت فرو کن ... تو قلب من جایی برای آدمای دروغگو نیست ... موقع ی خواستگاری هم بهت گفتم هر چیزی رو میتونم ببخشم جز دروغ ... 

چشماش از عصبانیت دو دو می کرد ... دیگه اون حس شوخی رو نداشتم ... لعنت به من با اون نقشه هام ... به طرفش رفتم که دستش رو به نشانه ی ایست بالا آورد: 

مهدیس- جلو نیا ... اگه دستت بهم بخوره این خونه رو روت خراب می کنم دروغگو ... در مورد اونروز توی اون کلبه هم صابون به دلت نزن ... تو وضعیت وحشتناکی بودم ... حرکاتم دست خودم نبود ... 

من- ولی ... مهدیس ... 

مهدیس- خفشه شو و برو پی کارت ... دوست ندارم چشمام به چشمات بیوفته 

با شونه هایی افتاده راه بیرون رو گرفتم و به خداحافظی سارا هم جواب ندادم .

***

پندار 

گیتارم و از توی ماشین برداشتم ... نگاهی به خونشون انداختم ... در باز بود احتمالا باز مامان رفته بود سر کوچه خرید کنه ... در رو هل دادم و وارد شدم ... نگام کشیده شد به پنجره ی اتاقش ... از اونجا هم میتونستم ببینمش کتاب میخوند ... آروم وارد شدم ... خونه تو سکوت کامل بود ... یکی از صندلی های زیر اپن رو برداشتم و بدون کوچکترین سر و صدایی رفتم بالا ... صندلی رو گذاشتم پشت در اتاقش و آروم دستم و روی سیم های گیتار کشیدم ... همون آهنگی گوش میداد رو زدم: 

وقتی به تو فک می کنم 

گریه امونم نمیده 

فرصت این که یه نفس آروم بمونم نمیده 

کاشکی بودی و اینجا میدیدی که دلم طاقت دوری نداری 

کاشکی بودی و اینجا میدیدی چشای من بی سر و سامون میباره 

***

حرفای ناگفته زیاده ولی چه فایده گل من 

داد و امون از این جداییـی

***

در باز شد و به دیوار خورد ... ولی من سرم رو بلند نکردم و ادامه دادم: 

نموندی تا ببینی چی آوردی به روزم 

بیا ببین تو حسرت نگات دارم میسوزم 

باید تو رو ببینم ولی آخه چه جوری 

آخه چرا تو از چشای من این همه دوری 

این همه دوری 

بدون وقتی نباشی 

روزام تاریک و سرده 

پلکام مثل یه سایه به دنبالت میگردِه

تموم زندگی رو 

تو چشمای تو دیدم 

بذار تا جون بگیرم 

نفس از تو بگیرم 

از تو بگیــرم

***

حرفای ناگفته زیاده ولی چه فایده گل من 

داد و امون از این جدایـی

***

نموندی تا ببینی چی آوردی به روزم 

بیا ببین تو حسرت نگات دارم میسوزم 

باید تو رو ببینم ولی آخه چه جوری 

آخه چرا تو از چشای من این همه دوری 

این همه دوری 

حرفای ناگفته از علی لهراسبیسرم رو آروم بالا آوردم ... ترانه با دهن باز زل زده بود به من ... لبخندی زدم و گل رزی رو که قایم کرده بودم بیرون آوردم و به طرفش گرفتم: 

من- تقدیم با عشق به خانومم 

دستش و به بغل زد: 

ترانه- اینجا چه خبره؟ 

با لبخند جواب دادم: 

من- خوب معلومه برای عشقم آهنگ زدم ... الانم منتظرم گل رو ازم بگیره 

بی محلم کرد و با عصبانیت پشتش رو بهم کرد و رفت داخل اتاق ... غر میزد: 

ترانه - من نمی دونم این طویله در نداره که هر خری سرشو میندازه پایین میاد تو ... 

لبخندی زدم من ترانه رو همین جوری دوست داشتم با فحشاش با بازی گوشاش ... نازشو هم خریدارم به قیمت تموم عمرم ... با لبخند درو باز کردم و گفتم: 

من- همسر گرامم وسایلشو جمع میکنه میریم خونه ... 

اخماشو با غیض کشید تو هم: 

ترانه- من با تو قبرستونم نمیام اون خونه که جای خود داره 

حالا این من بودم که عصبانی شدم: 

من- این حرفا که میزنی یعنی چی ... مگه میشه تا آخر عمرت مهمون دیگران باشی ... 

ترانه- مهمون؟! ... اینجای خونه ی بابامه ها 

من- بعد از این که شوهر کردی خونه ی بابات هم برات میشه عین خونه ی غریبه ها ... حالا هم جمع کن برگردیم تهران.

ترانه- مگه نشنیدی چی گفتم من با تو هیچ کجا نمیام خونه ی بابام راحت ترم 

من- پس بگو اینجا کنگر خوردی و لنگر انداختی 

دستش و زد به بغلش و صورتش و کشید اونطرف: 

ترانه - همینه که هست ... تو هم اگه نمی تونی تحمل کنی زودتر طلاقم بده 

با حرص دندونامو رو هم فشار دادم: 

من- اِ ... که اینجوریاس ... باشه خودت خواستی ...

و رفتم و انداختمش رو کولم ... مدام دست و پام میزد و با دستای ظریفش به شونه های پهنم مشت میزد: 

من- زحمت نکش نمیتونی کاری کنی ... 

و با دست دیگم صندلی رو گرفتم و آوردم پایین ... ترانه رو انداختم تو ماشین و تهدیدش کردم: 

من- جیکت در بیاد حالیت میکنم با کی طرفی ... 

و درو بستم و قفل مرکزی رو زدم ... رفتم و گیتار و گل رو هم آوردم و یه نامه برای مامانش نوشتم: 

- مامان جون ما میریم ببخشید که نتونستیم بمونیم تا ازتون خداحافظی کنیم حتما بیایید تهران و بهمون سر بزنید ... امضا پندار 

و رفتم و سوار ماشین شدم ... بی وقفه به طرف خارج از شهر روندم ... همونطور که حرص میخورد گفت: 

ترانه- خوشت میاد حرصم بدی؟ 

لبخندی زدم و گفتم: 

من- وقتی حرص میخوری بیشتر دوست دارم ... 

چشماشو بست و نفسش رو با حرص بیرون داد: 

ترانه- میگن دکتری ... راست میگن؟ 

اخمامو کشیدم تو هم ... کی اینو بهش گفته؟ : 

من- کی بهت همچین حرفی زده؟ 

ترانه- سوال من جواب نداشت؟ 

من- فرض کن آره ...

پوزخند صدا داری زد و زیر لب گفت: 

ترانه- خیلی جالبه ... تقریبا پنج ماه که ازدواج کردم ولی هنوز نفهمیدم شوهرم دکتره 

با عصبانیت داد زدم: 

من- هزار بار ازت معذرت خواهی کردم دیگه چه مرگته؟ 

با چشمایی پر از اشک برگشت طرفم و به خودش اشاره کرد ... بلند تر ازمن داد میزد: 

ترانه- من؟من چه مرگمه؟ از سادگی خودم زورم میگیره ... فکر میکنم یه احمق تمام معنام ... چطور تونستی ... یعنی اینقدر ساحل برات مهمه که اسم آموزشگاه رو هم ساحل گذاشتی؟ پس من چی ... پندار به خاطر اون دختری که بینمون نیست داشتی انتقام یه خیال واهی رو ازم میگرفتی ... چطور میتونی برگردی و به همین راحتی منو بندازی تو ماشینت؟ حتما انتظار داری از فردا هم بشم همون ترانه ی قبلی ... 

و تکیشو داد و آروم تر ادامه داد: 

ترانه- کور خوندی ... دیگه خر نمیشم ... 

و با حرص اشکاشو از روی گونش کنار زد ... بالاخره رامت می کنم نمیزارم از پیشم بری ... 

***

آراد

احساس پوچی می کنم نکنه واقعا دیگه دوسم نداره ... همون دختر مغروری که جذب غرورش شدم حالا داره پسم میزنه ... کی همچین جرعتی داره ... من آرادم ... کسی که دخترا براش خودکشی میکردن ... ولی آریانا فرق داره ... به همین راحتی عاشقم نشده که بذارم به همین راحتی از دستم بره ... باید یه فکری بکنم ... یه دفعه یه فکر اومد تو ذهنم ... آره خودشه ... زنا رو این چیزا خیلی حساسن ... رو به دختری که مشغول سرویس دهی بود گفتم: 

من- میبخشید خانوم ... 

از کار دست کشید و با تعجب بهم نگاه کرد: 

من- میشه یه کاری برام انجام بدید ... 

- چی؟ 

من- وقتی بهتون علامت دادم بگیدآراد کجایی بیا دیگه 

خدمتکار یه ابروش و انداخت بالا ... منم بودم میگفتم این یارو حتما خل شده ... یه تراول پنجاهی بیرون آوردم و به طرفش گرفتم: 

من- خیلی حیاتی خواهش می کنم 

با دیدن تراول چشماش برق زد و سرش رو به نشونه ی موافقت تکون داد ... با خدمتکار هتل دست به یکی نکرده بودم که حالا کردم ... گوشی رو برداشتم و بی وقفه شمارش رو گرفتم ... بعد از چند تا بوق برداشت: 

آریانا- چیه باز ... من که گفتم دیــ ... 

پریدم وسط حرفش و گفتم: 

من- موافقی صیغه رو فسخ کنیم 

چند لحظه سکوت و صدای مشکوک آریانا توی گوشی پیچید: 

آریانا- تو که داشتی خودتو میکشتی که مانع بشی ... 

من- حالا نظرم عوض شده حرفیه؟ 

دوباره چند لحظه سکوت و صدای دستپاچش تو گوشی پیچید: 

آریانا- ... من ... مَ ... من کی همچین ... حرفی زدم ... 

لبخند خبیثی زدم و گفتم: 

من- نکنه نظرت عوض شده ... 

دوباره قُد بازیش رو شروع کرد: 

آریانا- نه خیر ... کی فسخش کنیم ... 

من- هر چی زودتر بهتر ... 

و به خدمتکار علامت دادم ولی اون با گیجی نگام میکرد ... دستمو گذاشتم رو دهنه ی گوشی و گفتم: 

من- چی کار می کنی بگو دیگه ... 

- یادم رفت چی باید بگم 

خر بیار و باقالی بار کن ... پوفی کشیدم و گفتم: 

من- بگو اراد کجایی بیا دیگه

- آها آها ... باشه 

صدای آریانا از اونور میومد: 

آریانا- کجایی؟ قطع شد ... 

من- نه نه ببخشید ... 

و بهش علامت دادم: 

خدمتکار- آراد کجایی؟ بیا دیگه ... 

دستم آزادم رو توی جیب شلوارم کردم و به خدمتکار علامت دادم میتونه بره ... به صدای دروغی جواب دادم: 

من- الان میام عزیزم ... 

و به آریانا گفتم: 

من- خوب من باید برم کاری نداری

جواب نداد: 

من- الو ... آریانا ... 

گیج جواب داد: 

آریانا- چیـ ... زی گفتی؟ 

من- گفتم کار دارم باید برم ... یه زمان بذار واسه فسخ صیغه ... 

دوباره جواب نداد: 

من- مثل این که تو حالت خوب نیست یه زمان دیگه زنگ میزنم ... 

و نذاشتم چیزی بگه و تلفن رو قطع کردم ... یه لبخند زدم که تبدیل به قهقه شد ... عین دیونه ها قهقه می زدم ... روی تخت خواب ولو شدم و با همون خنده گفتم: 

من- بچرخ تا بچرخیم آریانا خانوم ... ناز هم حدی داره .

***

آریانا 

از اون روز لحظه ای فکر و خیال ولم نمیکنه ... خیلی متعجبم منی که به هیچ پسری پا نمیدادم و زده بودم رو دست مغرورای عالم حالا دارم به خاطر یه پسر به هم میریزم ... اعصابم از دست خودم خورده که چرا جوابش رو درست حسابی ندادم کلی فحش از دیروز نثار این زبونم کردم که از وقتی که عاشق آراد شدم شده قد نخود ... من فقط میخواستم غرورم رو حفظ کنم ولی با سر رفتم تو چاه ... زود آماده شدم دیگه دلم آروم نمیگیره از دیروز مثل مرغ سرکنده شدم ... یه شال مشکی با مانتوی سبز پوشیدم ... رفتم پایین مامان داشت پیاز سرخ میکرد: 

من- من دارم میرم بیرون چیزی نمی خوایی واست بگیرم ... 

مامان با تعجب نگام کرد: 

مامان- تو که تا دیروز کچلی گرفته بودی از بس تو خونه نشستی ... 

بی حوصله جواب دادم: 

من- تو رو به جدت اذیت نکن ... سویچ ماشینت رو میدی ... 

مامان- گوش بده ببین چی میگم وروجک ... آسته میری آسته میایی مبادا رو ماشینم خط بیوفته ... 

من- باشه باشه ... حالا سویچ رو میدی 

مامان- به جا کلیدی آویزونه ... یادت نره بهت چی گفته ... اگه یه زمان ... 

دیگه واینسادم به بقیه ی حرفاش گوش بدم و با سرعت از خونه زدم بیرون ... سوار 206آلبالویی مامان شدم و به طرف هتلی که بابا گفته بود آراد اقامت داره روندم ... نزدیک هتل پیاده شدم ... رفتم و از مردی که پشت پیشخوان نشسته بود پرسیدم: 

من- ببخشید آقا اتاق آقای آراد پارسا شمارش چنده ... 

مرد- شماره ی 603طبقه ی پنجم ... میخوایید باهاشون تماس بگیرم 

من- نه ممنونم ... 

و به طرف آسانسور رفتم منتظر شدم ولی این آسانسو قصد پایین اومدن نداشت ... قلب بی قرارم تو سینه میکوبید بی معطلی راه پله ها رو در پیش گرفتم ... طبقه ی دوم بودم که نفس کم اوردم و به دیوار تکیه دادم ولی با فکر اینکه ممکنه با یه زن تو اتاق باشه آتیش گرفتم و دوباره توانم رو جمع کردم و از پله ها بالا رفتم ... بماند که با چه بدبختی به طبقه ی پنجم رسیدم ... همونطور که قفسه ی سینم بالا پایین میشد اتاق ها رو رد میکردم و زیر لب شماره هاشو رو میخوندم: 

من- 598 ... 599 ... 600 ... 601 ... 602 ... 603

آها خودشه ... در زدم ... ولی صدایی نیومد ... نکنه تو هتل نیست و من این همه راه رو الکی اومدم ... دوباره در زدم ولی جوابی نیومد ... با شونه افتاده به طرف آسانسور رفتم که در آسانسو باز شد و آراد اومد بیرون ... با خوشحالی خواستم به طرفش برم که دختری شونه به شونش راه افتاد ... لبخند روی لبام ماسید و خودم رو پشت دیوار راهرو پنهان کردم ... صدای دختر میومد: 

دختر- کلی کار داشتم ... حالا که تو اینجایی خیلی خوشحالم ...

آراد لبخندی تحویلش داد و گفت: 

آراد- اون موقع ها شیطون تر بودی ... 

و با کارت در اتاق رو باز کرد و اول اجازه داد دختر وارد بشه بعد خودش پشت سر اون داخل شد ... از روی دیوار سر خوردم ... تو چشمام پر اشک شد ... لعنت به من که باهاش اونطوری حرف زدم ... یکی نیست بگه دختره ی دیونه وقتی اونقدر میخواییش ناز کردنت واسه چیه؟ اشکام راه خودشون رو باز کردن بعد از یک ساعت که با استرس و دلهره و نگرانی همراه بود می خواستم برم در بزنم ببینم چه غلتی می کنن ...که دختر بیرون اومد و باهاش دست داد منم تمام وجودم چشم شده بود و به اون دو تا نگاه می کردم ... آراد باهاش خداحافظی کرد و تا زمانی که وارد آسانسور شد نگاهش کرد درست زمانی که میخواست در رو ببنده مانع شدم با تعجب به عقب برگشت تا ببینه چی مانع بستن در شده ... با دیدن من خشکش زد ... در رو هل دادم و بی توجه به اون وارد شدم ... روی تخت نشستم و یه پام رو روی اون یکی انداختم ... با تعجب وارد شد و گفت: 

آراد- تو اینجا چی کار می کنی؟ 

من- چیه ناراحتی از اینکه با معشوقت زیارتت کردم؟ 

لبخندی زد و دستاش رو توی جیب شلوار پارچه ایش کرد: 

آراد- ناراحت که نه ... 

عجب رویی داره این بشر ... مطمئنم عین گوجه فرنگی سرخ شده بودم ... یه دفعه ترکیدم ... داد و هوار می کردم و به آراد اهمیت نمی دادم: 

من- خیلی شارلاتانی ... چطوری تونستی بعد از اون ماجرای انتقام بهم خیانت کنی ... خیلی عوضی هستی ... 

به طرفش رفتم و با سینش هلش دادم ولی دریغ از یه میلی متر تکون خوردن: 

من- خیلی آشغالی ... چطوری می تونی اینقدر پست باشی ... 

و دستام و مشت کردم و به سینش ضربه زدم: 

من- چطور می تونی؟ خیلی نامردی ... نامرد ... نامرد ...

مچ دستای مشت شدم و با دستاش گرفت و مانع از مشت زدنم شد ... دیگه از اون لبخند خبری نبود و با اخم غلیظی زل زده بود تو صورتم ... صدای خشمگینش گوشم رو پر کرد: 

آراد- بعد از اون حرفا چطور میتونی این چیزا رو بگی ... من بهت گفتم دوست دارم برای اولین بار غرورم رو جلوی یه دختر شکستم ولی تو چی کار کردی؟ بهم گفتی گم شم ... منم دارم به حرف تو گوش میدم تا آخر عمر که نمی تونم مجرد باشم ... 

من- این بود دوست داشتنت ... آره؟ این بود؟ از مردایی که حرفشون یادشون میره متنفرم ... اونا مرد نیستن نامردن ... 

دستش رو برد بالا که بکوبه تو صورتم ولی من صورتم رو جمع کردم ... وقتی دیدم هیچ اتفاقی نیوفتاد با ترس یکی از چشمامو باز کردم ... با خشم بهم نگاه میکرد و پره های بینیش برای نفس کشیدن مدام باز و بسته میشد: 

آراد- چرا رو عصابم یورتمه میری لعنتی؟ 

من- چون دلم میخواد ... من یه حرفی زدم تو چرا باید گوش بدی ... 

آراد- یعنی می گی به حرفات گوش ندم ... 

دستامو با شدت از توی دستاش بیرون کشیدم و چشمام پر اشک شد ... من چطور می تونم این مرد رو دوست داشته باشم ... مردی که سرا پا پر از انتقام و خیانت ...به خودم اشاره کرد و عقب عقب رفتم: 

من- منه احمق میخواستم مثلا ناز کنم ... میخواستم یه بار هم که شده غرورتو بشکنم ... ولی نمی دونستم این وسط هیچ کی نیست که نازمو بخره ... منه احمق دوست دارم ... تو حتی نمی تونی زنا رو درک کنی ... عیب نداره از این به بعد برای یکی ناز می کنم که نازمو بخره ... 

و روی تخت نشستم و صورتم رو با دستام پوشوندم ... دیگه ترسی از خورد شدن غرورم نداشتم ... فقط با صدای بلند گریه می کردم ... احساس کردم کنارم نشست و نفسای گرمش که به لاله ی گوشم میخورد این رو اثبات می کرد ... بوسه ای به لاله ی گوشم زد و زمزمه کرد: 

آراد- نازت فقط مال منه ... اگه روزی بفهمم با کسی قسمتش کردی خودم آتیشت میزنم ... 

دستامو پایین آوردم و با چشمای اشکی زل زدم تو چشماش: 

من- پس اون دختر ... 

میون حرفم اومد و گفت: 

آراد- فقط یه همکار قدیمی که خیلی وقته اومده شیراز ... منو که دید ازم خواست به نقشه هاش نگاهی بندازم ... منم تو رو دروایسی قبول کردم ... همین ... 

من- پس صدای دیروز چی؟ 

لبخند دلنشینی زد و گفت: 

آراد- اون صدا برام پنجاه تومن آب خورد ... صدای خدمتکار هتل بود ... باید میفهمیدم چقدر برات ارزش دارم ... 

با مشت به بازوش زدم و گفتم: 

من- خیلی خری ... نمی دونی از دیروز چی کشیدم ... پس مهندسی؟ 

آراد- اوهوم ... 

من- چطوری اومدید تو دانشگاه ما؟ 

آراد- پندار آشنا داشت 

سرمو تکون داد: 

آراد- دیگه با چشمای اشکی به کسی زل نزن ... 

با تعجب پرسیدم: 

من- واسه چی؟ 

کلافه گفت: 

آراد- همین که گفتم ... 

ولی من گیر دادم: 

من- جون آریانا بگو واسه چی؟ 

آراد- من رو جون تو حساسم ... چرا قسم میدی؟ 

من- بگو دیگه ... 

آراد- اون موقع دوست دارم بخورمت ... 

من آدم خجالتی نیستم ولی اون لحظه احساس کردم از گونه م بخاربلند میشه و سرم رو انداختم پایین ... یه دفعه گرمای لباش رو روی لبام احساس کردم ... بعد از سی ثانیه عقب کشید و گفت: 

آراد- وقتی خجالت میکشی گرسنم میشه ... 

نفس نفس میزدم ... دوباره جلو اومد ... همونطور که به بوسه داغش ادامه میداد دستش رفت طرف مانتوم ... یکی از دکمه هاشو باز کرد ... با وحشت نگاهش کردم ... وقتی نگاهمو دید عقب کشید و گفت: 

آراد- دیگه نمی تونم صبر کنم ... 

من- ولی من ... 

انگشت سبابش رو گذاشت رو لبام: 

آراد- هیش ... نمی خوایی که سر خورده بشم ... 

گرمای نفساش منو هم بی تاب کرده بود ... منم طاقتم تموم شده بود ... 

***

ترانه

عصبی ناخونامو میجویدم ... حوصله ی پندار رو نداشتم ... وقتی یاد حماقتم میوفتادم از خودم بدم میومد ... الهی خیر نبینی پندار ... پسره ی ریغو ... اِ ... اِ ... اِ ... خجالتم نمیکشه؟اومده منو انداخته رو کولش داره برم میگردونه خونه ... باید سرش غر میزدم تا راحت میشدم: 

من- خوب جناب دکتر ... سنتون هم دروغ گفتید؟ 

و خودم جواب خودم رو دادم: 

من- معلومه که دروغ گفتی ... آدمی که یه روده ی راست تو شکمش نیست نباید هم راست بگه ... 

عصبی جواب داد: 

پندار- این بحث و همینجا تمومش کن ... من تحملم زیاد نیست ... 

نگاهی به اطراف انداختم ... تو تهران بودیم ... احساس کردم نمی تونم نفس بکشم ... نمی تونم این آدم دروغگو رو تحمل کنم ... فریاد زدم: 

من- بزن کنار ... 

دیدم ریلکس داره رانندگی می کنه بلند تر داد زدم: 

من- با تو بودم ... گفتم بزن کنار ... 

وقتی حرکتی نکرد ... در رو باز کردم و گفتم: 

من- یا نگه می داری یا خودمو میندازم پایین ... 

با ترس داد زدم: 

پندار- داری چی کار می کنی دیونه ... 

داد زدم: 

من- بزن کنار 

ماشین رو کنار خیابون نگه داشت ... از ماشین پیاده شدم اونم همینطور ... اومد و بازوم رو با خشم چنگ زد: 

پندار- می دونی داری چه غلتی می کنی؟ 

داد زدم ... چشمام پر از اشک شد: 

من- معلومه که میدونم ... من این زندگی رو دیگه نمی خوام ... امیدوارم بمیرم از دستت راحت بشم ... از ریخت نحست بدم میاد دوست ندارم چشمام به چشمات بیوفته ... 

و آروم ادامه دادم: 

من- بهم بد کردی پندار ... بد کردی ... 

با نا باوری نگام می کرد منم با چشمایی که از اشک لبالب بود فقط سعی کردم از خیابون رد شم که صدای بوق کشدار ماشینی با صدای پندار که اسممو میوورد یکی شد ... 

***

پندار

با چشمایی درشت شده به ترانه که توی خون فرو رفته بود نگاه کردم ... از تعجب حتی نمی تونستم حرکت کنم ... راننده ی پژو پایین اومد و دو دست تو سرش زد ... صداش تو سرم انعکاس داشت: 

مرد- چه خاکی به سرم بریزم ... بدبخت شدم ... 

و صدای همهمه ی مردمی که لحظه به لحظه تعدادشون بیشتر میشد: 

- بی چاره دختره ... 

- زنگ بزنید اورژانس ... 

یه مرد گوشیش رو در آورد تا زنگ بزنه ولی من هنوز مسخ شده به ترانه نگاه میکردم: 

- فکر نکنم زنده بمونه ... خدا به خانوادش صبر بده ... 

دوست داشتم در گوشامو بگیرم تا این صدا های گنگ رو نشنوم ... راننده گریه میکرد و می گفت که این دختر یه دفعه پریده جلو ماشینش ... کم کم مردم جلوی دیدم رو گرفتن وقتی نتونستم ترانه رو ببینم عین برق گرفته ها از جا پریدم ... به خودم اومدم و تند تند مردم رو کنار زدم ... یا ابولفضل ... یا قمر بنی هاشم ... چشمام پر اشک شده بود ... نه این ترانه نیست ... زیر لب زمزمه کردم: 

من- یا امام رضا ... 

و دویدم و کنارش زانو زدم ... جسم بی جونش رو بغل کردم و زجه زدم: 

من- چی کار کردی دختره ی احمق؟ 

مردم با نگاهی پر از ترحم بهم زل زده بودن ... نه تو رو خدا اینطوری نگام نکنید ... سر ترانه رو روی پام رها کردم و دستای خونیم رو روی صورتم گذاشتم ... بو کشیدم ... صورتم خونی شده بود ولی اهمیتی نمیدادم یه دختر کوچولو با دیدنم پشت مامانش قایم شد و چادرش رو توی مشت هاش فشار داد: 

دختر- مامان من از این آقا میترسم ... صورتش قرمزه ... 

عین دیونه ها اشک میریختم و زجه میزدم: 

من- ترانه بلند شو ... تو رو قرآن اینطوری بازیم نده ... باشه هر چی تو بخوایی ... می برمت خونه ی بابات فقط تو رو خدا بلند شو ... ای خُـ ـدا ... دِ بلند شو لا مصب ... من بدون تو زنده نمی مونم ... 

نگاهی به صورت رنگ پریده و معصومش انداختم ... مو هاش که با خون به صورتش چسبیده بود رو کنار زدم و زمزمه کردم: 

من- من می خوام چشمای درشتت رو دوباره ببینم ... مژه هات رو نبند وگرنه رشته ی عمر من پاره میشه ... 

و دوباره صورتم رو پوشوندم و گریه کردم صدای آمبولانس و بعد دو مرد که میخواستن ترانه رو ازم جدا کنن ... داد زدم: 

من- جلو نیایید ... اون فقط خوابیده ... 

با پشت دست اشکامو پاک کردم وادامه دادم: 

من- اون چیزیش نیست ... برید عقب ... 

عین دیونه ها نمی ذاشتم ازم جداش کنن ... بالاخره یکیشون داد زد: 

مرد- هر دقیقه که میگذره به مرگ نزدیک تر میشه لطفا برید کنار ... 

با این حرف کمی فکر کردم و بعد گذاشتم کارشون رو بکنن: 

مرد- به آرومی بلندش کنید ممکنه خون ریزی داشته باشه ... 

و با دقت اونو روی برانکادر خوابوندن و بردنش داخل آمبولانس منم مثل جنازه پشت سرشون روون شدم ... تا به بیمارستان برسیم من مثل یه مرده ی متحرک به صورت غرق در خون ترانه زل زده بودم ... باورد این اتفاق ها برام سخت بود ... همه چیز پشت سر هم اتفاق افتاد و من هنوز تو شوک بودم ... تو بیمارستان دکتر سهرابی رو دیدم ... استادم بود خیلی کاردان و متشخص ... با دیدنم تو اون وضعیت از پرستار خواست بهم یه سرم وصل کنه و به مخالفت های منم توجهی نکرد ... منم سرم به دست طول و عرض بیمارستان رو بالا پایین می کردم .

بالاخره تخت ترانه رو بیرون آوردن و منم پشت سرشون سرم به دست می دویدم: 

پرستار- دو تا از دنده هاش شکسته احتمال خونریزی داخلی هست ... 

و دکتر سریع چیزی رو یادداشت می کرد ... جلوی دکتر رو گرفتم: 

من- دکتر حالش چطوره؟ 

دکتر- شما همسرشون هستید؟ 

فقط سرم رو تکون دادم: 

دکتر- چون وقت نداریم سریع می رم سر اصل مطلب ... احتمال خونریزی داخلی هس پس این عمل خیلی خطرناکه ... 

کمی تو چشمام نگاه کرد و آروم زمزمه کرد: 

دکتر- شما اصلا حالتون خوب نیست بهتر نیست که ... 

نذاشتم ادامه بده و گفتم: 

من- ادامه بدید لطفا ... 

دوباره کمی مکث و بعد ادامه داد: 

دکتر- احتمال قطع نخاع یا حتی مرگ هست و یا خیلی چیزای دیگه...

با درموندگی نگاهی به چشم های دکتر انداختم: 

من- نه تو رو خدا ... 

و روی صندلی ولو شدم ... دکتر هم سریع گفت: 

دکتر- همسرتون باید سریع عمل بشن ... باید برگه های عمل رو امضا کنید ... 

بی حال بودم و وضعم اصلا خوب نبود ولی می دونستم اصلا نباید وقت رو تلف کرد ... پس بدون فوت وقت برگه ها رو امضا کردم ... دکتر سهرابی هم توی اتاق عمل بود ... قبل از اینکه بره دستش رو پدرانه روی شونم گذاشت و گفت: 

سهرابی- همه چیز دست خداس به خدا توکل کن ... 

ولی من خیلی وقت بود خدا رو فراموش کرده بودم ... رفتن ساحل باعث شد خدا رو فراموش کنم ... نکنه خدا میخواد مجازاتم کنه ... نه من طاقت نمیارم ... خدایا اینبار نه ... من ترانه رو بیشتر از ساحل دوست دارم 

کنار صندلی زانو زدم و با ضعف به در اتاق عمل خیره شدم ... چشمام پر از اشک شد و زیر لب زمزمه کردم: 

من- خدایا من غلط کردم ... عزیزم رو ازم نگیر ... خدایا منو بکش دِ آخه چرا اون ... 

و اشکام سرازیر شدن ... 

از پرستاری که رد میشد با بدبختی پرسیدم: 

من- خانوم شما قرآن دارید؟ 

پرستار نگاهی با ترحم بهم انداخت و گفت: 

پرستار- الان براتون میارم ... 

و رفت ... منم به در اتاق عمل خیره شدم ... که صدای همون یارو که به ترانه زده بود رو شنیدم: 

- آقای پلیس به قرآن من بی تقصیر ... 

سوزن سرم رو از دستم بیرون کشیدم و عین ببر زخمی به طرفش حمله کردم ... یقشو تو دستام گرفتم و عربده کشیدم: 

من- برو دعا کن چیزیش نشه وگرنه به خاک سیاه میشونمت ... عوضی ... 

پلیس با زحمت منو ازش جدا کرد و سرم داد زد: 

پلیس- آقا خودتو کنترل کن ... 

با چشمایی به خون نشسته نگاهش کردم ... اونم رو به مرد گفت: 

پلیس- شما باید با من بیایید ... 

و اجازه نداد حرفی بزنه ... منم همونطور که نفس نفس میزدم و به رفتنشون نگاه می کردم داد زدم: 

من- دستم بهت برسه زندت نمیزارم ... به خدا اگه یه تار مو از سرش کم بشه نفستو قطع می کنم ... 

پرستاری با اخم بهم گفت: 

پرستار- هیس ... آقا اینجا بیمارستانه ... 

دوباره ضعف سرتاپام رو گرفت ... من بیمارستان چی کار می کنم ... سرم رو براش تکون دادم و دوباره روی صندلی ولو شدم ... دستامو به زانو هام تکیه دادم و تو هم قفلشون کردم ... سرم رو پایین انداختم و با خجالت صلوات فرستادم ... صدای پرستار اومد: 

پرستار- بفرمایید آقا ... 

قرآن رو ازش گرفتم و گفتم: 

من- ممنون خانوم ... 

اونم با همون نگاهی که ترحم ازش بیداد می کرد رفت ... شرمم میشد قرآن رو باز کنم ... تو دلم گفتم: 

من- خدایا منو ببخش ... خدایا توبه می کنم ... شرمم میشه ازت چیزی بخوام ... من همونیم که چند ساله یادت نکردم ... تو هم منو فراموش کردی؟ نه تو خیلی بخشنده ای ... 

و بوسه ای به قرآن کوچیک زدم و بازش کردم ... با دیدن اسم سوره اشک تو چشمام جمع شد ... سوره ی توبه ... با همون اشکا شروع کردم به خوندن ... زمان رو فراموش کرده بودم ... فقط اشک می ریختم و آیه ها رو می خوندم ... 

***

آریانا

چشم باز کردم ... ساعت نزدیک پنج صبح بود ... وایی نه من چه غلطی کردم ... صدای شیر حموم و آراد که واسه خودش آواز می خوند میومد ... کمرم درد میکرد و نای تکون خوردن نداشتم ... اگه مامان یا بابام بفهمن چی؟ نگاهی به گوشیم انداختم ... ده تماس بی پاسخ از مامانم ... بغض بدی گلومو می فشرد ... نباید این اتفاق می افتاد ...من هنوز به آراد اعتماد ندارم ... صورتمو با دستام پوشوندم و گریه کردم ... ملافه رو دور خودم پیچیده بودم و اشک میریختم ... هم از درد هم از پشیمونی ... همون لحظه آراد سوت زنون اومد بیرون ... با دیدن من که گریه می کردم خشک شد ... با تعجب گفت: 

آراد- تو چرا گریه می کنی؟ 

نگاهی خشمگین بهش انداختم و با گریه گفتم: 

من- نباید این اتفاق میوفتاد ... همش تقصیر توئه 

اومد و کنار تخت نشست ... مو هاش هنوز خیس بود وتی شرت خاکستری با شلوار لی پوشیده بود ... سرم رو گذاشت روی سینش: 

آراد- هیش ... گریه نکن ... بالاخره یه روز این اتفاق میوفتاد ... چه امروز یه چه یه روز دیگه ... 

اونقدر تو بغلش گریه کردم که تی شرتش خیس شد ... بالاخره سرمو از روی سینش جدا کرد و با دستاش صورتمو قاب گرفت: 

آراد- حالا بلند شو برو دوش بگیر ... 

سعی کردم بلند شم ... ولی درد بدی تو کمرم پیچید و مجبور شدم گریه کنم ... آراد نگران جلوم وایساد: 

آراد- بذار کمکت کنم ... 

دستم و از تو دستاش بیرون کشیدم و ملافه رو محکم تر دور خودم پیچیدم: 

من- لازم نکرده ... 

و خودم به سختی وارد حموم شدم ...آب گرم کمی حالم رو بهتر کرد ... دوست نداشتم از آب گرم دل بکنم پس حدود یک ساعت اون تو بودمگریه می کردم ... خیلی برام غیر منتظره و سخت بود ... حوله ی آراد رو پوشیدم و بیرون اومدم ... آراد نبود ... لباسام روی تخت بودن ... به سختی پوشیدمون ... دردم خیلی کم شده بود ... آراد این موقع ی صبح کجا رفته ... یه دفعه موبایلش شروع کرد به لرزیدن ... نگاهی به صفحش انداختم ... وایی نه ... این که همون دخترس…یه عکس که توش دختره دستشو انداخته بود گردن آراد و لبخند میزد ... آراد هم یه عالمه خامه رو صورتش بود ... صفحه ی موبایل مدام روشن خاموش میشد ... دست بردم و سست مربع سبز رو فسار دادم ولی حرفی نزدم: 

دختر- اومدی؟ خیلی وقته تولابیم ... 

دیگه بیشتر گوش ندادم و قطع کردم ... با دو دلی و درد کمی از اتاق بیرون اومدم و منتظر آسانسور شدم ... اه این کوفتی کجاست پس؟ بالاخره انتظار تموم شد و رسید منم شیرجه زدم توش ... صدای مرد آسانسور در اومد: 

- همکف ... 

چه جالب بود ... کم پیش میومد صدای مرد بذارن ... گوشیم همون لحظه زنگ خورد در آوردم و جواب دادم: 

من- الو ... 

اما یه دفعه چشمم به دو نفر افتاد که تنگا تنگ همدیگه رو بغل کرده بودن...دختر همونی بود که دیروز دیدم و الان زنگ زد ... ولی اون نمی تونه آراد باشه ... نه آراد نیس ... سعی می کردم به خودم دلگرمی بدم که اون آراد نیست ... صدای مامان از اونور خط میومد ولی من منگ بودم: 

مامان- کجایی دختر؟ نمی تونی خبر بدی پیش آرادی ... خوبه اون بنده خدا جواب گوشیتو داد وگرنه من سکته کرده بودم ... 

دیگه چیزی نمیشنیدم ... دستم پایین اومد و تماس رو قطع کردم ... حالا دیگه مرد برگشته بود و کاملا مشخص شد کی بود؟ مطمئنا می دونید کی بود؟ آراد ... نمی تونم حس اون لحظه رو توصیف کنم ... حس بدبختی، سرخوردگی و احمق بودن رو داشتم همزمان آتیشی توی وجودم شعله می کشید ... شاید خشم بیشترین چیزی بود که حسش می کردم کسایی که تا حالا طعم تلخ خیانت رو حس کردن می فهمن چی میگم ... دوست داشتم بفهمه که دیدمش ... رفتم جلوشون ... آراد با تعجب و ترس گفت: 

آراد- کی ... کی ... اومدی پایین؟ 

دندونام و رو هم فشار دادم وبا تمام قدرت توی صورتش سیلی زدم ... دختر جیغ خفیفی کشید و دستش رو جلوی دهنش گذاشت ... منم اخرین نگاه سرشار از نفرت رو به آراد انداختم و از هتل بیرون اومدم ... آراد دنبالم میومد و صدام میزد ... همونطور که از شدت خشم میلرزیدم برگشتم و داد زدم: 

من- اسممو به دهن کثیفت نیار ... نمی خوام ببینمت حتی اگه تا اخر عمرم بدون شوهر بمونم با تو ازدواج نمی کنم ... من خیلی احمقم که برای دومین بار گولتو خوردم ... ولی دیگه تموم شد

و پریدم تو ماشین ...اونم مدام تلاش میکرد دری رو که قفلش کرده بودم رو باز کنه 

آراد- سو تفاهم شده بذار برات توضیح بدم ... 

ولی من نذاشتم به این تلاش بیهوده ادامه بده و پامو روی پدال گاز فشار دادم و از آیینه بهش که تو خیابون زانو زده بود نگاه کردم ... کم کم اشک تو چشمام جمع شد و بعد با صدای بلند گریه کردم ... این حق من نبود ... حق من یه شوهر خیانتکار نبود ... 

***

مهدیس

مامان بدون در وارد شد ... پرسیدم: 

من- چیزی شده؟ 

مامان- سپهر اومده می خواد ببینت ... 

من- من نمی خوام ببینمش بگو گورشو گم کنه ... 

مامان- این حرفا یعنی چی ... 

من- یعنی همینی که گفتم ... 

و شقیقمو فشار دادم ... احساس سر درد می کردم ... از یه طرف عشقم بود و دوسش داشتم ... از یه طرف فکر می کردم به خوبی تنبیه نشده و هنوز مونده تا آدم شه ... مامان وقتی دید سرم درد میکنه قضیه رو ادامه نداد و رفت بیرون ... داشتم آهنگ جدید دانلود میکردم و گوششون میدادم که صدای قهقهه ی سپهر از سالن اومد ... این یابو هنوز نرفته؟ چه سریشی ... بلند شدم تا یه درس درست حسابی بهش بدم ... وقتی وارد پذیرایی شدم مامان و سپهر خندشون رو قورت دادنو به من نگاه کردن: 

سپهر- سلام ... 

با یه نگاه خشمناک نگاش کردم و خواستم چهار تا لیچار بارش کنم که زنگ آیفون رو زدن ... مامان یه نگاه بهش انداخت و خواست بلند شه که گفتم: 

من- من جواب میدم ...

و رفتم و گوشی آیفون رو برداشتم: 

من- کیه؟ 

اول یه گل اومد روی صفحه ی آیفون و بعد صدای مهیار: 

مهیار- منم دختر خاله درو باز کن ... 

اه ... اه ... اه ... گل بود به سبزه نیز آراسته شد ... حالا با این سریش چی کار کنم ... درو زدم و به طرف مامان برگشتم: 

مامان- کی بود؟ 

من- مهیار ... 

مامان گل از گلش شکفت و رفت تا از خواهر زاده ی عزیز تر از جانش استقبال کنه ... سپهر اخماشو کشید تو هم و با صدای جدی پرسید: 

سپهر- این یارو اینجا چی کار می کنه؟ 

خوب وقتی اینطوری عصبی میشه یعنی رو مهیار حساسه ... من هنوز کارم باهات تموم نشده آقا سپهر ... بشین و نگاه کن چطوری انتقام اون فریبکاریت رو می گیرم ... ریلکس دستم رو به بغل زدم و گفتم: 

من- اون یارو اسم داره اسمشم مهیاره ... 

بیشتر اخماش رفت تو هم به طوری که احساس می کردم ابرو هاش به چشماش چسبیدن: 

سپهر- حالا هر کوفتی چه فرقی می کنی ... خوب گوش کن ببین چی میگم مهدیس ... خوشم نمیاد زیاد تحویلش بگیری فهمیدی؟ 

من- نه ... آخه می دونی چیه؟ خسته شدم از آدم های فریبکار و دروغ گو ... مهیار اصلا اینجوری نیست ... 

جوری غرید که کم مونده بود خودمو خیس بکنم: 

سپهر- اسمشو به زبونت نیار ...

یجوری اینو گفت که انگار اسمش حرومه ... نشد ادامه بدم چون مامان و مهیار اومدن داخل ... مامان رفت آشپزخونه و مهیار یه سلام کوچولو که از صد تا فحش هم بد تر بود به سپهر کرد و یه دسته گل رز رو به طرفم گرفت: 

مهیار- تقدیم به زیبا ترین بانوی دنیا ... 

اه ... بخشکی شانس ... اینقدر بدم میاد با این بشر گرم بگیرم ... حیف که چاره ای نیست ... گلا رو گرفتم و بو کشیدم و با لبخند گفتم: 

من- وایی مهیار خیلی خوشگلن ...ممنون 

فکر کنم خیلی از رفتار خوبم تعجب کرد چون با چشمایی درشت شده نگام کرد و با بُهت گفت: 

مهیار- قابلت رو نداره ... 

و زل زد به لبخندم ... نمی دونم سپهر کی پا شد و اومد دستم رو گرفت تو دستاش و در حالی که سعی می کرد صداشو پایین نگه داره گفت: 

سپهر- چرا سرپا وایسادید بیایید بشینید 

و دستم و توی دستاش فشار داد ... خیلی دردم اومد و با شدت از تو دستش بیرون کشیدمش ... مهیار روی مبل نشست و سپهر زیر گوشم گفت: 

سپهر- باهاش حرف بزن تا نشونت بدم صاحبت کیه

خیلی زورم گرفت و رفتم کنار مهیار روی مبل دو نفره نشستم با خوش حالی زل زد بهم و گفت: 

مهیار- از موقع ای که از ترکیه برگشتم ندیدمت گفتم بیام یه سر بزنم ... 

من- خیلی خوب کاری کردی ... 

چشمامو روی هم فشار دادمو سعی کردم این جمله نفرت انگیز رو بگم: 

من- دلم برات تنگ شده بود 

مهیار دیگه وقعا جا خورد ... زیر چشمی نگاهی به سپهر انداختم ... اوه ... اوه ... دسته ی مبلمون رو شکست ... دسته ی مبل رو تو دستاش فشار میداد و دندوناش هم تقریبا پور شدن از بس به هم ساییدشون ... مهیار با یه لبخند چندش گفت: 

مهیار- منم همینطوری مهدیس جان ... 

یه دفعه سپهر از جاش بلند شد ... من و مهیار که انتظار نداشتم برگشتیم و با تعجب بهش نگاه کردیم ... اومد و مچ دست منو محکم کشید و مجبورم کرد کنارش وایسم ... منم تقلغا میکردم ولی فایده ای نداشت: 

سپهر- می بخشید که مزاحم مکالمه ی عاشقونتون میشم ... می تونم همسرم رو برای چند دقیقه ازتون قرض بگیرم؟ 

مهیار بدبخت لال شد ... صدای نفس های نامنظم سپهر خبر از طوفان می داد ... منو به سمت در کشید منم خودمو ازش دور میکردم ولی موفقیتی حاصل نمیشد ... منو تا حیاط کشید و بعد با خشونت دستم و ول کرد ... دادش گوشمو پر کرد: 

سپهر- چی کار می کنی؟ مثل اینکه خیلی دوست داری دندوناتو تو دهنت خورد کنم ... 

جَری شدم و منم صدامو انداختم پس کلم: 

من- سگ کی باشی ... تو خیلی غلط می کنی ... دستت بهم بخوره خونتو میریزم ... 

می دونستم تهدید کردن فقط اوضاع رو بد تر می کنه ولی چاره ای نبود ...پوزخندی زد و گفت: 

سپهر- نشونت میدم دختره ی ... لا اله ال الله

و باز خواست دستمو بگیره که محکم کشیدمش بیرون: 

من- فکر کردی با هالو طرفی آقا سپهر؟ 

سپهر- یه چیزایی تو همین مایه ها ... 

و منو رو دستاش بلند کرد ... با مشت به سینش زدم و سعی کردم متوقفش کنم ... اونم تکونی بهم داد و گفت: 

سپهر- آروم بگیر ... هه ... فکر کردی میزارم با اون پسر خاله ی هرزت خوش و بش کنی ... خودم قبرت رو می کنم ... تا وقتی زن منی و اسمت تو شناسناممه این غلطا بهت نمیاد

تقریبا پرتم کرد روی صندلی و درو کوبید به هم ... رفت طرف خونه و بعد از پنج دقیقه با مانتو و روسریم برگشت ... سوار شد و پرتشون کرد تو بغلم: 

سپهر- بپوش ... 

چاره ای نبود ... قیافش واقعا ترسناک شده بود منم سعی می کردم ظاهرم رو حفظ کنم و نشون ندم که ترسیدم ... عین دیونه ها تو خیابون ویراژ میداد ... چسبیدم به در و داد زدم: 

من- میخوایی به کشتنمون بدی؟ 

برگشت طرفمو نعره کشید: 

سپهر- آره می خوام نیست و نابودت کنم ... می خوام نشونت بدم بی صاحب نیستی ... 

خیلی بدم میومد باهام مثل یه وسیله رفتار بشه ... ترس رو بی خی خیبی خیال ... منم داد زدم: 

من- خفه شو کی گفته من صاحب دارم ... من یه آدمم نه یه وسیله ... با هر کی هم دلم بخواد میگردم هر جا هم بخوام میرم ... با آدمای انتقامجو و فریبکار هم کاری ندارم ... 

یه دفعه ماشین رو کنار خیابون نگه داشت این حرکت ناگهانیش باعث شد به جلو پرت شم: 

سپهر- چند بار باید عذر خواهی کنم ... تو کی می خوایی این قضیه رو فراموش کنی؟ 

من- وقت گل نی ... هیچ وقت ... 

و درو باز کردم و زدم بیرون وقاحت هم حدی داره ... پسره ی پرو ... مرده شورت و ببرن ... نفله ... طلبکارم هس ... قبل از اینکه بخواد دنبالم بیاد یه تاکسی گرفتم و آدرس خونه رو دادم ... می دونم باهات چی کار کنم این تازه اولشه ... 

***

پندار

دوازده ساعته که بدون اینکه پلک بزنم منتظرم تا ترانه چشمای خوشگلشو باز کنه ... یه دفعه دستی روی شونم نشست ... برگشتم دکتر سهرابی بود: 

سهرابی- برو یه خورده بخواب ... رنگ به روت نمونده 

من- چشماشو که باز کنه میرم ... 

سهرابی- می دونی که هر احتمالی هستو تا وقتی به هوش نیاد نمی تونیم پیش بینی کنیم ... خودتو آماده کردی؟ 

اشک تو چشمام جمع شد: 

من- نه راستش ... 

- مرد که گریه نمی کنه ... بلند شو از جلو چشمام نمی خوام ببینمت ... آبرو هر چی مرده بردی ... 

به شوخی بی مزش خندیدم ... یه دفعه صدای ناله ی ترانه بلند شد ... عین فشنگ از جام بلند شدم: 

من- جانم چیزی می خوایی؟ 

لب خشک شدشو مدام تکون میداد ... گوشمو چسبوندم به لبش ... صداش خیلی خفیف و همراه با ناله بود: 

ترانه- آ ... بـ ... 

نگاهی به دکتر سهرابی انداختم و پرسیدم: 

من- مشکلی نداره آب بهش بدم؟ 

سهرابی- نه چه مشکلی 

و رفت تا دکتر ناصری رو خبر کنه ... منم یه لیوان آب به ترانه دادم ... دکتر ناصری اومد و گفت: 

ناصری- باید مطمئن بشیم پاهاشو حس می کنه یا نه ... 

و رو به ترانه که همچنان چشماشو بسته بود گفت: 

ناصری- من این سوزن رو آروم به پات میزنم بگو حس می کنی یا نه ... 

و آروم سوزن و تو پاش فرو کرد ... منم زیر لب ذکر می گفتم که صدای ترانه در اومد: 

ترانه- آخ ... 

آخیش ... خیالم راحت شد چاکرتم خدا ... رفتم و کنارش نشستم بر خلاف مخالفتش دستش رو تو دستم گرفتم و گفتم: 

من- چشمای نازتو باز کن دلم میخواد دوباره ببینمشون ... 

آروم چشماشو باز کرد ... وایی خدایا شکرت که این دو تا چشمو ازم نگرفتی: 

ترانه- چرا چراغارو خاموش کردید؟ 

همه با نگرانی به هم نگاه کردیم: 

من- الان روزه اتاق هم روشنه ... 

ترانه با نگرانی گفت: 

ترانه- پس چرا من چیزی نمی بینم ... 

با درموندگی به دکتر نگاه کردم و اونم با تردید و نگرانی به من ... ازش خواستم چراغ قوه ای بهم بده ... رفتم و نگاهی سطحی به چشماش انداختم: 

من- نوری حس می کنی؟ 

ترانه- تویی پندار؟ 

من- آره ... فقط جوابم رو بده ... 

ترانه- نه همه جا سیاهه ... 

زیر لب نالیدم ... دیگه واقعا توان نداشتم: 

من- نه ... نه این نمی تونه باشه ... 

و سریع از روی صندلی بلند شدم که سرم تیر کشید و دستم رو به دیوار گرفتم: 

ناصری- خوبی؟ 

چه سوال مسخره ای دارم پر پر شدن عشق زندگیم رو به چشم میبینم مگه میتونم خوب باشم ... روی صندلی ولو شدم ... سرم رو با دستام گرفتم و به قطره های اشکی که برای سومین بار تو زندگیم میریختم نگاه کردم ... هر کدوم جلوی پام میوفتادن ... نه ... چشماش نه ... من با نور اون چشما قوت میگیرم ... نه خدایا تقاص زندگی کثیف منو از اون نگیر ... دستم و بالا آوردم که یعنی خوبم و از اتاق زدم بیرون ... احساس می کردم از سرم بخار بلند میشه ... وارد دستشویی شدم ... نگاهی به تصویر خودم تو آیینه انداختم ... احساس می کردم یه موجود اضافیم ... یه عوضی ... دستم رو بردم زیر شیر آب ... یه مشت به صورتم پاشیدم ... دومی ... و سومی ... از ابرو هام و مژه هام آب میچکید ... کاش یه خواب بود ... کاش ترانه هیچوقت منو نمیدید ... کاش هیچوقت اون چشما منو نمیدید ... باعث و بانی تموم این اتفاق ها منم ... اگه هیچ راهی نباشه چشمامو بهش میدم ... آره ... فعلا نمی تونم به خانوادش چیزی بگم ... باید جواب قطعی بشه ... 

***

سپهر

من- بله بفرمایید ... 

مرد- آقا میشه یه لحظه تشریف بیارید لابی ... براتون یه نامه اومده 

کمی جا خوردم: 

من- بله ... الان میام ... 

کتم رو پوشیدم و از اتاق بیرون زدم ... شاید بهتر بود با آراد اتاق می گرفتم ولی نمی خواستم مزاحمش بشم ... از آسانسور بیرون اومدم و رفتم پشت پیشخوان: 

من- میشه بدینش؟ 

مرد سرش رو بلند کرد: 

مرد- آه ... بله ... اینجاست بفرمایید ... 

نامه رو گرفتم و پشتش رو خوندم ... تا اسم دادگاه خانواده رو دیدم قلبم ریخت ... سست بازش کردم ... بله دادخواست طلاق بود ... مهدیس کار خودشو کرد ... ولی منم کوتاه نمیام ... سرم از عصبانیت سوت می کشید ... موبایلم رو در آوردم و شمارش رو گرفتم: 

مهدیس- بله؟ 

داد زدم: 

من- این دیگه چه غلطی بود کردی ... 

مهدیس- صداتو بیار پایین ... حق قانونیم رو انجام دادم ... جرم که نکردم؟ 

من- تو قانون من این جرمه ... اون دستیو که بخواد اسمتو از توی شناسنامم حذف کنه قلم می کنم ... 

مهدیس- هه ... اسممو از توی اون شناسنامه ی کثیفت بیرون میارم تو هم هیچ گوهی نمی تونی بخوری ... 

شیطونه میگه بگیرمش زیر رگبار فحش ناموسی ... شیطونه غلط کرد: 

من- یا میری دادخواستت رو پس میگیری یا بد میبینی ... به اون خدای احد و واحد اگه پام به دادگاه باز بشه پشیمون میشی ... 

صدای نفس های عصبی مهدیس میومد بعد بوق اشغال ... با عصبانیت دوباره شمارشو گرفتم و به نگاه های مردم هم که با تاسف همراه بود توجهی نکردم ... امما همون صدای مزخرف همیشگی: 

- دستگاه مشترک مورد نظر خاموش میباید ... 

موبایل رو با شدت به زمین کوبیدم ... دل و رودش ریخت بیرون ... مردم مثل یه دیونه نگام میکردن ... بی توجه به همشون به طرف در خروجی به راه افتادم

نه اینجوری نمیشه ... این دختر زبون آدمیزاد حالیش نیست ... سوار پرادوی مشکیم شدم و با تمام سرعت گاز دادم ... خونشون فاصله ی زیادی با هتل نداشت شاید یه ربعه رسیدم ... با خشم در ماشینو به هم کوبیدم و پیاده شدم ... دستم و گذاشتم روی آیفون و برنداشتم: 

سارا- چه خبرته سر آوردی؟ 

رفتم جلوی آیفون و گفتم: 

من- سلام سارا خانوم ... ببخشید مهدیس هست ... 

سارا- ا ... سپهر تویی ... 

من- مهدیس هست؟ 

با تعجب جواب داد: 

سارا- نه ... ساکشو جمع کرد گفت میخواد چند روزی بره خونه ی دوستش ... 

داد زدم: 

من- چی؟ 

سارا- مگه تو نمیدونستی؟ 

من- نه والله ... شما آدرس خونه ی دوستش رو بلدید؟ 

سارا- نه گفت نمیشناسمش ... 

اه گندش بزنم ... دیگه به حرفای سارا توجه نکردم و سوار ماشین شدم ... همونطور که آرنجم رو به لبه ی پنجره تکیه داده بودم و انگشت اشارم رو با دندون گرفته بودم با خودم فکر کردم ... مهدیس جز ترانه و آریانا که دوستی نداره ... پس میرم خونه ی اونا ... باید حق این دختره رو کفت دستش بذارم ... دستم رو بردم طرف جیبم که یادم اومد موبایلم رو از هستی ساقط کردم ... حالتو میگیرم مهدیس ...

***

آریانا

وقتی سپهر با اون قیافه ی ترسناک وارد شد و اتاق ها رو یکی یکی گشت خیلی ترسیدم ... یعنی مهدیس چی کار کرده خوبه مامان بابا خونه نبودن ... بعد از رفتنش به دعوای دیشب فکر کردم ... به بابا گفتم که با آراد نمیسازم ... بابا هم قشقرقی به پا کرد که بیا و ببین ... منم با گفتن"اگه مجبورم کنید زنش شم خودمو میکشم"

بحث رو خاتمه دادم ... بیچاره ها نمیفهمیدن دو روزه که زنش شدم ... از دوروز پیش گوشیم خاموشه و کارم گریس ... چشمام سرخه سرخه ... باید یه زنگ به مهدیس بزنم ... روشنش کردم ... حتی به میس کال ها و اس ام اس های آراد توجهی نکردم و شماره ی مهدیس رو گرفتم ...گوشیش خاموش بود ... اونیکی خطش رو گرفتم ... تازه خریده بودش برای مواقع ضروری ... این بوق خورد: 

مهدیس- الو آریانا ... 

من- کجایی تو خله؟ 

مهدیس- من خوبم تو خوبی؟ 

خندیدم: 

من- خیلی رو کیفی که اینقدر مزه میریزی؟ 

مهدیس- آره ... بالاخره تصمیمم رو گرفتم ... 

من- چه تصمیمی ... 

مهدیس- این که یه درس درست حسابی به آقا سپهر بدم ...شایدم ازش طلاق گرفتم ... تو قانون من دروغ جرمه ... ولی میگم آریانا خوب شد ازدواج نکردیم ... اگه بعد از عروسی میفهمیدیم اینقدر عوضی ان چیکار میکردیم ... طفلک ترانه 

بغض بدی تو گلوم نشست ... من بدون اینکه عقد کنم با ارزش ترین چیز زندگیمو دو دستی تقدیم یه عوضی کردم ... با همون بغض جواب دادم: 

من- راست میگی ... 

مهدیس- صدات چرا گرفتس ... 

من- چیزی نیس حساسیته ... 

مهدیس- آها ... فکر کردم گریه کردی ... 

من- نه بابا ... ببین اینقدر فک زدی که موضوع اصلی رو فراموش کردم ... الان سپهر اینجا بود یه داد و قالی راه انداخت که فکر کردم ارث باباشو دو لوپی کشیدی بالا یه آبم روش ... چی کار کردی آتیش پاره؟ 

مهدیس- هیچی بابا رفتم دادخواست طلاق دادم ... 

من- چی؟ 

مهدیس- اِ ... توام ... پرده ی گوشم پاره شد ... 

من- نگران نباش بادمجون بم آفت نداره ... حالا کدوم گوری هستی؟ 

مهدیس- بالا قبر آریانا خانوم ... 

میون اشک خندیدم ... چقدر من احمق و ساده بودم ... اشکامو پاک کردم و گفتم: 

من- جدی گفتم مسخره ... 

مهدیس- یه جای خوب ... خونه ی یه دوست ... 

من- کی؟ 

مهدیس- یکی دیگه تو چی کار داری ... ببین آریانا من باید برم کاری نداری؟ 

من- نه مواظب خودت باش ... 

و گوشی رو قطع کردم ... همون لحظه دوباره زنگ خورد ... بدون نگاه کردن به صفحه جواب دادم: 

من- چی رو یادت رفت آتیش پاره؟ 

چند لحظه سکوت و بعد صدای بم آراد پیچید تو تلفن: 

آراد- آریانا ... 

دوباره آتیش گرفتم: 

من- به چه حقی اسممو میاری؟

آراد- آریانا گوش کن ببین چی میگم ...

پریدم وسط حرفش: 

من- مزاحم نشو 

آراد- ناسلامتی تو زن منیا! 

من- شناسنامم که اینو نمیگه ... 

آراد- ولی جسمت اینو میگه ... 

من- جسمم غلط کرد ... شما هم نیازی نیست نگران من باشید ... قراره ازدواج کنم ... 

نمی دونم این از کجا در اومد ولی اون لحظه برای حرس دادنش حاظر بودم هر کاری بکنم: 

آراد- هیچکس یه دختر دستخورده رو نمی خواد ... 

اشک تو چشمام جمع شد و تمام صدامو انداختم تو گلوم: 

من- کی گفته دستخورده؟ به لطف عمل یه دختر سالم میشم ... 

صدای نفس های حرسیش رو به خوبی میشنیدم و بعد صدای دادش: 

آراد- به همون خدایی که بالای سرمونه آتیشت میزنم ... کجایی؟ دارم میام خونتون؟ به نفعته جایی نری ... 

و قطع کرد ... نگران از روی مبل بلند شدم ... نکنه به مامان بابام بگه ... نه نباید اینجوری بشه ... اگه اومد چی کار کنم؟ درو باز نمیکنم مامانینا هم که شب هستن خونه عمو علی ... آره همینه درو باز نمی کنم .

در خونه رو سه قفله کردم و خودم کنترل تلویزیون رو به دست گرفتم و با استرس روی پاهام ضرب گرفتم ... بعد از نیم ساعت صدای زنگ های پی در پی آیفون در اومد ... حالا باید چی کار کنم؟ با وحشت به در خونه نگاه کردم ... موبایلم مدام زنگ میخورد ... بعد از یه ربع از دیوار بالا کشید و حیاط رو طی کرد ... با مشت به در زد: 

آراد- دِ باز کن این لامصبو ... آریانا میدونم اون تویی ... درو باز کن که اگه خودم بیام تو باید فاتحه ی خو.دتو بخونی ... 

به حرفاش گوش ندادمو فقط از زور استرس ناخونامو توی کوسن فشار دادم ... اما صدای شکستن شیشه ی طبقه ی بالا باعث شد گلاب به روتون خودمو خیس کنم ... سریع رفتم بالا ... بله ... آقا پنجره ی اتاق رو شکسته بود و الانم خونین و مالین عین یه اژدها به من نگا می کرد ... دویدم طرف در اتاق مامانینا و تا اومدم ببندمش پاشو گذاشت لای در و با یه زور کوچیکش پرت شدم روی تخت همونطور که نفس نفس میزد و از گوشه ی ابروش خون میومد اومد طرفم ... یا حضرت فیل ... خم شد روم ... نفس هاش با شدت به صورتم میخورد ... غرید: 

آراد- چی پشت تلفن زر زر کردی؟ از مادر زاییده نشده کسی که بخواد به آراد نارو بزنه ... من عادت ندارم داشته هامو با کسی قسمت کنم ... 

تو دلم فریاد زدم"دِ کجاست اون آریانای مغرور ... بجنمب سرش داد بزن ... جوابش رو بده ... پس کو اون زبون نه متری" با خشم چشمامو باز کردم و بهش توپیدم: 

من- یادم نمیاد صاحب داشته باشم جناب ... شما رو هم به یاد نمیارم ... بهتره زودتر گورتون رو گم کنید وگرنه ... 

آراد- وگرنه چی؟ 

وقتی اینجوری عصبانی میشد دلم خنک میشد ... حالا که این دروغ رو گفتم بد نیست ادامش بدم: 

من- وگرنه زنگ میزنم حمید بیاد پدرتو در آره ... 

با گنگی نگام کرد و زیر لب گفت: 

آراد- حمید؟ حمید دیگه خر کیه؟ 

من- نامزد گرامم ... بد نیست با هم آشنا بشیم ... 

پوزخندی زد و خشم تو چشماش شعله کشید: 

آراد- آره بدم نمیاد گپی با نامزدتون داشته باشم ... 

مشتش رو بالا آورد و گفت: 

آراد- می دونی که مشت های من معروفه ... 

آروم از روی تخت بلند شدم و با تمسخر نگاهش کردم: 

من- حمیدمون قدش دو متره و هیکلش ... ممم ... تقریبا دو برابر تو ... تیکه ای برای خودش ... 

و لبخندی زدم ... به طرفم هجوم آوردم و بازوم هام رو گرفت و کوبید به دیوار ... آی مادر ... کمرم ... با درد نگاهش کردم: 

آراد- بهش میفهمونی که این غلطا بهش نیومده ... اگر نه خودم بهش میفهمونم ... 

و موبایلش رو در آورد و پرت کرد تو بغلم: 

آراد- بهش زنگ بزن بیاد تا نشونش بدم دنیا دست کیه ... 

حالا به کی زنگ بزنم ... خدا خودت به من هلپhelpبرسون ... گوشیشو پرت کردم رو تخت و با گوشی خودم شماره ی یه بخت برگشته رو گرفتم ... بعد از پنج تا بوق یکی جواب داد: 

من- الو حمید جان ... 

زن- گاسم به گرآن خاکت می کنم ... 

لحجه ی ترکی بود: 

من- کجایی؟ 

اما زن دیگه پشت خط نبود و فقط صدای مشاجره از پشت خط میومد: 

زن- میری برای من هوو میاری ... دستت درد نکنه ... چه حمید حمیدم میکنه ... مگه تو اسمت گاسم نیست؟ 

مرد- ملیحه جان تو یک دگیگه به حرف من گوش بده ... 

زن- ملیحه مرد ... 

و یه چیزی بلقور کرد: 

من- اِ ... پس جنوبی ... کار و بار چطوره؟ بدون من خوش میگذره ... 

خیلی خندم گرفته بود ... ببین چه طوری زندگی یه بدبخت رو به هم ریختم: 

زن- برو بیرون ... دیجه حتی یک دگیگه هم نمی تونم تحملت کنم ... 

مرد- تو بگذار من توضیح بدم بعد گضاوت کن ... 

خنده ی مستانه ای کردم که آراد با خشونت گوشی رو از دستم گرفت و قطعش کرد: 

آراد- نگفتم باهاش لاس بزن گفتم ازش بخواه بیاد اینجا ... 

و نگاهی به شماره انداخت: 

آراد- شمارش هم که سیو نکردی ... 

من- وقتی حفظم نیاز به سیو کردن نیست ... 

با خشم به طرفم اومد ... منم عقب عقب رفتم که پام به یه چیز گیر کرد و افتادم ... احساس درد شدیدی توی سرم کردم و بعد همه جا تاریک شد.

***

پندار

دستم رو محکم روی میز کوبیدم و فریاد زدم: 

من- نمی تونم این عمل رو انجام بدم ... اگه از دست بره دیگه خودمو نمیبخشم ... 

سهرابی- ولی پندار جان دکتر اسحاقی که خارج از کشوره ... بعد از اون تو فقط ریسک این عمل های حساس رو به عهده میگیری ... میدونی که نباید وقت رو هم از دست داد ... 

بعد از عکس برداری و معاینه ی دقیق فهمیدیم که مشکل در قرنیه چشم به وجود اومده و یه عمل فوق حساس برای برطرف کردن این مشکل نیازهیه توضیح بدم بچه ها من اطلاعات دقیقی ندارم پس زیاد توضیح نمی دم ... اگه کسی اطلاعاتی داره ممنون میشم کمکم کنهمن عمل های حساس انجام میدم ولی نمیتونم این ریسک رو در مورد ترانه هم قبول کنم: 

سهرابی- من میگم اتاق عمل رو آماده کنن ... 

من- گفتم که شهامت انجامشو ندارم ... 

با خنده جواب داد: 

سهرابی- کسی جرعت اینو نداره به زنت دست بزنه ...همه میترسن اگه چیزیش بشه خونشون رو حلال کنی ... پس فقط خودت می مونی

با جدیت گفتم: 

من- نمی تونم دکتر ... نمی تونم ... 

سهرابی- باید بتونی ... نباید بذاری آخرین شانس دوباره دیدنش از دست بره ... اصلا مگه خود تو نبودی که گفتی عاشق چشماش شدی ... می تونی راضی بشی تا آخر عمر چشماش بی فروغ باشن ... 

نه ... حقیقت این بود که چشمامو می دادم ولی نمیزاشتم این اتفاق بیوفته ... از پشت میز بلند شدم و با صدای آرومی به سهرابی گفتم: 

من- انجامش میدم بگو آماده کنن اون خراب شده رو ... 

جز سهرابی کسی جرعت نداشت جیک بزنه ... میدونستن اعصاب درست درمونی ندارم ... منو میشناختن ... دو ساعت دیگه اتاق آماده بود ... با قدم هایی محکم همراه با تخت ترانه به طرف اونجا به راه افتادم ... دستای ترانه رو گرفتم ... ترانه با ترس گفت: 

ترانه- تو کی هستی؟ تویی پندار؟ 

من- آره منم عشقم ... 

دستمو فشار داد و گفت: 

ترانه- من به این تاریکی عادت ندارم پندار ... بچه که بودم از تاریکی می ترسیدم ... تو نجاتم میدی مگه نه ... داستان ما هم مثل همه ی داستانا پایان خوشی داره ... مگه نه؟ 

اشک تو چشمام جمع شد ... عروسک کوچولوی من نمی تونه این همه فشار رو تحمل کنه ... تکنسین ماسک رو روی صورتش گذاشت و ازش خواست تا ده بشمره ... منم کنار گوشش زمزمه کردم: 

من- نجاتت میدم فرشته ی من ... نور همیشه واسه فرشته هاس ... 

***

مهدیس

صحرا- به نظرت کدومشون قشنگ ترن؟ 

من- نقره ای که گلاش ریزه ... 

دو روزی میشد اومدم تهران پیش صحرا ... زنگ زد و برای عروسیش دعوتم کرد منم برای اینکه تا روز دادگاه از دست سپهر در امان باشم اومدم اینجا ... اهورا بعد از دو هفته طاقت نمیاره و به صحرا اعتراف میکنه ... صحرا اوایل قبول نمیکنه ... این درسو خودم بهش دادم اما بعد از مدتی که اهورا خان قشگ منت کشیشو کرد جواب مثبت میده و حسابی شبنم رو کنف میکنه ... حالا هم برای آخرین خرید عروسی اومدیم ... یعنی آینه و شمعدون ... بعد از دو ساعت خرید کردن با هم برگشتیم ... رو به اهورا گفتم: 

من- تو که از اول دوسش داشتی چرا روندیش؟ 

صحرا- این سوالی که هر روز ازش میپرسم ولی جوابی نمیده

اهورا همونطور که رانندگی می کرد گفت: 

اهورا- واسه خودمم جای سواله ... شاید چون عشقو نمیشناختم ... شاید چون عشق رو با احساس برادر و خواهری اشتباه گرفته بودم ... چه میدونم بابا شمام ... حالا ما یه غلطی کردیم شما مگه ول میکنید؟ 

صحرا- نخیر اقا اهورا تا به دنیا اومدن اولین فرزندمون باید تقاص پس بدی ... 

خندیدم و گفتم: 

من- میگم اهورا ... تو چطوری تونستی با شبنم نامزد کنی؟ 

برگشت و یه چشم غره بهم رفت: 

اهورا- نخیر ... توی زلزله تا عروسی منو اینو بهم نریزی دست بردار نیستی

دیگه بحثی پیش نیومد ... از فضولی داشتم میمردم اون یکی سیم کارتمو انداختم ... یکی کی اسامو خوندم: 

سپهر- کجایی؟ باید حرف بزنیم ... 

سپهر- مهدیس نمی تونی اینکار رو باهام بکنی ... 

سپهر- بابا یه گوهی خوردم اونم مال دوران جاهلیت بود ... 

دیگه نخوندم و حذفشون کردم مردیکه ی الدنگ میگه دوران جاهلیت ... 

***

- عروس خانوم داماد اومده ... منتظره

شنل صحرا رو پوشوندم و پیشونیشو بوسیدم: 

من- خوشبخت شی خانوم کوچولو ... 

اشک تو چشماش جمع شد و بغلم کرد: 

صحرا- اگه هم خوشبختی باشه همه رو مدیون توام ... ممنونتم مهدیس ... 

من- از من تشکر نکن شما دوتا عاشق هم بودین ... 

رفتیم به باغ و بعد از کلی بزن و بکوب شام سرو شد ... یه دفعه صدای گوشیم بلند شد ... از حواس پرتم زورم گرفت چرا سیم کارت رو عوض نکردم ... بازم مثل همیشه سپهر بود ... اول میخواستم جواب ندم ولی بعد پشیمون شدم و جواب دادم: 

من- بله؟ 

ناشناس بود: 

- الو خانوم ... یه آقایی رو آوردن اینجا کهچاقو خورده منم به شماره ی اضطراری 1 زنگ زدم 

یه لحظه دنیا دور سرم چرخید ... نکنه سپهر چیزیش شده باشه ... خدایا من فقط میخواستم تلافی کنم: 

زن- الو ... الو خانوم ... 

با ضعف جواب دادم: 

من- زندس؟ 

زن- تو اتاق عمل هستن بیمارستان ... ... خودتون رو میرسونید؟ 

من- تا هشت ساعت دیگه اونجام ... 

و قطع کردم ... نمی دونم با چه حال و روزی از صحرا و اهورا خداحافظی کردم و راه افتادم فقط میدونم با تمام سرعت زدم به دل جاده ... اگه خش به هیوندای بابا میوفتادم کله برام نمیموند ولی الان فقط سپهر مهمه.

***

من- خانوم یه مریض زخمی دیشب آوردن اینجا ... 

زن- بله بله ... اتاق 402

دیگه واینسادم تا به توضیح هاش گوش بدم ... قفسه ی سینم از استرس بالا پایین میرفت ... در اتاق رو با شدت باز کردم ... سپهر با سر بسته و دستی باند پیچی شده روی تخت بود ... با ترس و لرز جلو رفتم و نبضش رو گرفتم ... وایی خدایا هزار مرتبه شکرت ... یه دفعه چشماش باز شد و منم که دل پری از استرس های وارده ی دیشب داشتم شروع کردم به جیغ و داد و زدنش: 

من- تو میخوایی منو سکته بدی؟ از تهران تا اینجا یه نفس رانندگی کردم اونم تو شب ... می دونی اگه گیر دو تا آدم ناتو می افتادم چی میشد؟ اگه بلایی سرت میومد من باید چی کار میکردم ... می خواستی منو بیوه کنی ... 

سپهر- آخ ... دستم ... دستم احمق جون ... 

نگاهی به دستش انداختم و با نگرانی گفتم: 

من- خیلی درد میکنه؟ 

اونم خودشو لوس کرد: 

سپهر- آره خیلی ... 

صورتشو بوسیدمو به قطره های اشکم اجازه دادم بریزن: 

من- اگه میمردی من باید چی کار میکردم ... 

سپهر- تو که طلاق میخواستی چه فرقی می کرد ... تازه به نفعت میشد همه ی ارث پدریم میرسید بهت ... 

صورتم جمع شد و زیر لب گفتم: 

من- ارث میخوام واسه چی ... زبونت رو گاز بگیر ... 

لبخندی زد و گفت: 

سپهر- یعنی قضیه ی طلاق منتفی؟ 

من- کی این حرف رو زدم ... همه چیز پا بر جاست ... چی شد که چاقو خوردی؟ 

سپهر- داشتم از یه کوچه ی باریک رد میشدم که یه یارو جلوم رو گرفت و گفت هر چی داری بده ... خواستم مقاومت کنم که بهم چاقو د و در رفت 

ناراحت صورتشو به طرف پنجره برگردوند: 

سپهر- میدونی چیه مهدیس ... تا به خودم اومدم مامانم رفت ... می دونستم دارم یه کار غلط انجام میدم ... انتقام ... خشم ... کینه ... من با اینا زندگی کردم ... ولی خدا خیلی وقت پیش دستمو خونده بود ... باور کن نمی دونم چطور عاشقت شدم ... آخه میدونی چیه ... عاشقی یعنی همینکه ندونی چطور و به چه دلیل عاشق شدی ... من پست نیستم و نبودم ... هیچوقت نمیخواستم به آخر بازی فکر کنم ... من اینکاره نبودم ... نمی تونستم یه آدم مظلوم رو به خاطر گناه دیگران مجازات کنم ... ولی اون موقع دنبال یه چیزی می گشتم که خودمو خالی کنم ...

برگشت ... نم اشکی که تو چشماش بود دلمو لرزوند: 

سپهر- خیلی سخته بدون مادر زندگی کردن و نفس کشیدن ... 

دلم ریش شد ... از روی صندلی نیم خیز شدم و سر باند پیچی شدش رو بوسیدم ... من این مرد رو با تمام وجود دوست داشتم ... با اشک و لبخند گفتم: 

من- فقط یه اینبار از تنبیهت میگذرم ... هیچوقت سعی نکن بهم دروغ بگی ... از دروغ متنفرم ... 

و دست گرمش رو توی دستام فشار دادم ... با همون اشک گفت: 

سپهر- برام گیتار میزنی؟ 

من- الان؟ اینجا؟ 

سپهر- آره مگه مشکلی هست 

من- خوب من که گیتار نیووردم 

مظلوم نگاهم کرد ... منم بلند شدم و گفتم: 

من- خودتو کشتی ... میرم بابا ... 

اومدم از در برم بیرون که سمیرا لیوان به دست اومد داخل: 

من- اِ ... سمیرا تو اینجا چی کار می کنی؟ 

سمیرا- سلام ... دیشب زنگ زدن گفتن سپهر رو آوردن اینجا ... منم با اولین پرواز اومدم ... خوشبختانه یه پرواز داشتن و سه تا جای خالی ... 

من- کی رسیدی؟ 

سمیرا- ساعت سه ... 

من- مواظبش باش تا برگردم ... 

سمیرا- کجا؟ 

من- خونه ... زود میام ... 

تو ماشین نفس راحتی کشیدم و دوباره از خدا تشکر کردم ... بدون وقفه گیتارم رو برداشتم و رفتم بیمارستان ... بماند که مامان کلی دعوام کرد که چرا خبر ندادم کجام.

رو به روی تخت سپهر نشستم و گفتم: 

من- چی بزنم؟ 

سپهر- آهنگ جدایی رو شنیدی؟ 

من- آره ... 

سپهر- من میخونم تو بزن ... 

به آرومی انگشتامو روی سیم ها کشیدم: 

از تو و این تقدیر 

از من بی تقصیر 

جدایی سهم تو 

سهم منم تحقیر 

از منو این خونه 

رویای دیونه 

اسم منم خط خورد 

کی با تو میمونه 

کی با تو میمونه

***

زل زد به من و ادامه داد: 

چه سرد و مغروری

حتی تو دلتنگی

با قلب و احساست همیشه میجنگی 

وقتی پر از دردم

بغضمو میفهمی 

نشنیده میگیری 

همیشه بی رحمی 

***

صداش قشنگ بود ... حداقل برای من: 

وقتی نمیخوایی و بهونه میگیری 

من که نباشم بــااز شبونه میمیری

من که نباشم بــااز شبونه میمیری

***

من از خیال تو ساده گذر کردم 

دیگه محاله بــااز سمت تو برگردم 

دیگه محاله بــااز سمت تو برگردم

***

چه سرد و مغروری 

حتی تو دلتنگی

با قلب و احساست همیشه میجنگی 

وقتی پر از دردم

بغضمو میفهمی 

نشنیده میگیری 

همیشه بی رحمی 

همیشه بـی رحمی

جدایی از مسعود سعیدی و ناصر زینعلی

من- این چی بود آخه ... نکنه واسه من خوندی؟ 

سپهر- معلومه که واسه تو بود ... نکنه میخوایی انکار کنی که بی رحمی؟ 

من- ولی من که بخشیدم ... 

سپهر- آره ولی یه دور منو کشتی بعد رضایت به بخشیده شدن دادی ... 

من- داری یه کاری می کنی که حرفمو پس بگیرما ... 

سپهر- من غلط بکنم ... اصلا یه آهنگ وصف حال خودمون بزن ... 

اینبار یه آهنگ قشنگ و شاد رو همخوانی کردیم ... 

***

پندار

بالای سر ترانه نشستم ... سه روز از عملش میگذره و فردا باید چشم هاشو باز کنیم ... به ساعت روی میز نگاهی انداختم ... 4 شب ... دست هاشو توی دستام گرفتم و خمیازه ای کشیدم: 

ترانه- اگه خوابت میاد برو بخواب ... 

من- اِ ... تو بیداری عروسک؟ 

ترانه- مگه میشه خوابید ... فردا میفهمم که بقیه ی عمرم رو چه طوری باید بگذرونم ... 

حرفی نزدم ... شاید منم میترسیدم ... با ناله گفت: 

ترانه- من می ترسم پندار ... اگه دیگه نتونم مامانمو ببینم ... اگه دیگه نوری به چشمم نرسه ... 

انگشتم رو روی لبش گذاشتم و گفتم: 

من- هیش ... دلم نمی خواد از این حرفا بزنی ... میگم ... ترانه ... 

ترانه- هوم؟ 

من- منو بخشیدی؟ 

حرفی نزد ...بهش چشم دوختم و اون به آرومی زمزمه کرد: 

ترانه- همه چیز فردا معلوم میشه ... حالا هم برو بخواب ... نگران منم نباش ... 

بوسه ای به دستش زدم: 

من- جایی نمیرم ...

***

از استرس دستامو به هم میمالیدم: 

سهرابی- باز کن دیگه ... 

با دست هایی لرزون اولین باند رو باز کردم و با استرش نگاهی به دکتر سهرابی و دکتر اسحاقی که صبح از آلمان برگشته بود: 

اسحاقی- ای زن ذلیل ... چی کار می کنی با خودت؟ شدی مثل میت ... دِ باز کن این بانداژو ... 

چشمامو بستم و نفس عمیقی کشیدم ... باند رو برداشتم و گفتم: 

من- به آرومی چشماتو باز کن ... 

پلک هاش لرزیدن و بعد باز شدن: 

من- چیزی می بینی؟ 

اسحاقی- امون بده پسر ... بذار چشماش به نور عادت کنه

دو دقیقه گذشته بود و هنوز حرفی نزده بود ... با بی صبری پرسیدم: 

من- می بینی؟ 

چشماش پر اشک شد ... با ترس به لب هاش خیره شدم ... لبخندی تلخ زد و زمزمه کرد: 

ترانه- همش تاریکیه ... تو که نامرد نبودی پندار ... قول دادی نجاتم بدی ... قول دادی نور رو به دنیام برگردونی ... ولی هنوزم تاریکیه ... 

اولین اشک از گونش سر خورد ... با نا باوری به چشماش زل زدم ... برگشتم تا از اتاق برم بیرون ... دستم و به دیوار گرفتم و با بغض زمزمه کردم: 

من- تو هنوز ترانه ی منی ... چه بی نور ... چه با نور ... هیچوقت تنهات نمیذارم ... خودم نور دنیات میشم ... 

یه دفعه سرم گیج رفت ... دستم رو به سرم گرفتم ... اما همه جا تار شد و صدای گنگ دکتر اسحاقی به سختی به گوشم رسید: 

اسحاقی- پندار ... 

***

آریانا

چشمامو با ناله باز کردم: 

من- آخ ... 

آراد جلوم وایساده بود ... یه زن سفید پوش که عینک داشت جلو اومد و همونطور که چیزی رو یاداشت میکرد گفت: 

- شانس آوردی سرت نشکست ... آخه حواست کجاست دختر ... فشارت هم افتاده سرمت که تموم شد می تونی بری

و رفت: 

آراد- ممنون خانوم دکتر ... 

رو به روم نشست ... با اخم صورتم رو به جهت مخالف برگردوندم: 

آراد- آریانا ... 

جوابی ندادم: 

آراد- هنوزم قهری؟ 

بازم سکوت ... نفس عمیقی کشید: 

آراد- هر چقدر هم که نخوایی بشنوی من بازم برات توضیح میدم ... 

چند لحظه مکث و بعد ادامه داد: 

آراد- قبلا هم بهت گفتم من شیطون بودم ... از گفتنش ترسی ندارم ... حتی اسم دوست دخترام هم یادم میرفت ... صبا هم یکی از اون دوست دخترا بود ... دوستی های من در حد تلفن و رفتن به پارک بود ... من هیچوقت به بیشتر از این فکر نکردم ... وقتی با صبا آشنا شدم آرمین تاییدش کرد ... آخه میدونی توی شرکت مهندسی ما کار می کرد ... تا الان باید فهمیده باشی که معماری خوندم ... اون شرکت رو مننو آرمین میگردوندیم ... کم کم دوست دخترام رو کنار گذاشتم تا جایی که فقط صبا بود ... دختر خوبی بود و خط قرمز ها رو رعایت می کرد ... مثلا فقط اجازه میداد دستش رو بگیرم ... من هم پسری نبودم که بیشتر از این پیش برم ... به صبا وابسته شده بودم ... حتی می خواستم برم خواستگاریش ولی موضوع آرمین پیش اومد و همه چیز بهم ریخت ... خانواده ی صبا میخواستن که زود تر ازدواج کنه ... منم تو شرایطی نبودم که اینکار رو بکنم ... آخرش هم صبا با یه دکتر ازدواج کرد و گفت که نتونسته با خانوادش مخالفت کنه ... از اون روز به چشم یه خواهر نگاهش کردم ... اون اومد شیراز و من خبری ازش نداشتم تا این که هفته ی پیش تو خیابون دیدمش ... آوردمش هتل اونم چند تا نقشه نشونم داد و منم مشکل هاشون رو برطرف کردم ... یکی از نقشه ها جا مونده بود بهش زنگ زدم تا بیاد بگیره ... صبح خبر داد که قراره مادر بشه منم گفتم دارم ازدواج می کنم ... همدیگه رو بغل کردیم و برای هم آرزوی خوشبختی کردیم ... 

پس یعنی فقط همین بوده ... پس اون عکس رو گوشیش چی بود ... حتما هنوز فراموشش نکرده: 

من- ولی تو هنوز فراموشش نکردی

آراد- چرا اینطوری فکر می کنی ... حس من به صبا فقط عادت بود ... 

من- پس عکسی که روی زنگش گذاشتی چیه ... 

آراد- عروسی همسرش بود و بچه ها کیک رو به هم ریختن ... اون خامه هایی هم که روی صورتم بود رو حسین شوهر صبا زد به صورتم ... 

تقریبا قانع شده بودم ... آراد آروم زمزمه کرد: 

آراد- آریانا من واقعا عاشقت شدم ... تا حالا کسی رو به اندازه ی تو دوست نداشتم ... بابت تموم اتفاق هایی که افتاده معذرت میخوام ... میدونم که قضیه خواستگار هم الکی بود ... زنگ زدم به اون شماره ای که باهاش تماس گرفتی ... می دونم خیلی اشتباه کردم ولی ازت میخوام یه اینبار رو بزرگی کنی ... مجبورت نمی کنم ببخشی ... من بیرون منتظرتم ... اگه تا یه ربع دیگه اومدی بیرون یعنی منو بخشیدی ... ولی اگه نیومدی من میرم و دیگه مزاحمت نمیشم ... 

و از اتاق بیرون رفت ... حالا باید چی کار کنم ... نمی تونم آراد رو از دست بدم ... از تو چشماش می خوندم که دروغ نمی گه ... ولی چطور می تونم ببخشمش ... خدایا خودت بهم کمک کن ... 

***

آراد

به سنگ ریزه های جلوی پام آروم ضربه میزدم و به در بیمارستان نگاه می کردم ... به ماشین تکیه دادمو منتظر شدم ... مچ دستم رو بالا آوردم و نگاهی به ساعت انداختم ...بیست دقیقه گذشته بود و آریانا نیومده بود ... با ناراحتی در ماشین رو باز کردم و سوار شدم ... زیر لب زمزمه کردم: 

من- نیومد ... 

و اشک توی چشمام جمع شد ... استارت زدم و حرکت کردم ... دو متر جلو نرفته بودم که از تو آیینه دیدمش ... دستش رو به دیوار گرفته بود ... ماشین رو که دید دستش رو برام تکون داد و دوید به طرفم که خورد زمین ... جوری ترمز زدم که جیغ لاستیک های ماشین در اومد ... پیاده شدم و به طرفش دویدم ... آرنجش خون میومد ... با ناراحتی غریدم: 

من- حواست کجاست ... گور پدر من ... نگا چه بلایی سر خودت آوردی ... 

لبخند بی جونی زد و گفت: 

آریانا- تو خجالت نمی کشی یه مریض رو تنها ول کردی ... به سختی تونستم بیام بیرون ... 

من- این یعنی منو می بخشی؟ 

و مظلوم نگاهش کردم: 

آریانا- کی این حرف رو زده ... 

با ناراحتی بهش زل زدم و اون با شیطنت ادامه داد: 

آریانا- این یعنی بهت اجازه میدم بقیه عمرم رو غلامم باشی ... 

من- اهو ... وقت کردی یه خورده نوشابه برا خودت باز کن ... 

از ته دل قهقه زد ... طاقت نیووردم و بغلش کردم ... مقاومت کرد و گفت: 

آریانا- نکن آراد ... مردم دارن نگامون می کنن زشته ... 

من- مردم به گور باباشون خندیدن ... 

آریانا- گفته باشما اگه یه بار دیگه بهم دروغ بگی هرگز نمی بخشمت ... می دونی که؟ 

من- خیلی وقته شناختمت خانوم لجباز و مغرور ... 

گونش رو بوسیدم و با هم سوار ماشید شدیم ... 

***

پندار

وقتی به هوش اومدم دکتر سهرابی گفت که اسحاقی تایید کرده ... اجازه نداد که معاینه کنم ... می ترسید دوباره حالم بد شه ... وقتی به مامان و مامان جونمامان ترانهخبر دادم مثل جت خودشون رو رسوندن ... مامان جون زجه میزد: 

مامان- بچم کجاست؟ پندار بگو کجاست ... 

با دست اتاق رو نشون دادم: 

بابا حمید با چشم هایی قرمز اومد و گفت: 

بابا حمید- خودت خوبی پسرم ... 

من- نمی تونم خوب باشم بابا ... 

دوباره صدای زجه های مامان جون بلند شد: 

مامان- الهی مامانت بمیره ... الهی فدای اون چشمای خوشگلت ...چه بلایی سر خودت آوردی؟ 

صدای هق هق های ترانه که سعی می کرد مامان رو آروم کنه هم به گوش میرسید ... بابا جلو اومد و گفت: 

باباحمید- لیاقت تو بیشتر از یه زن کوره ... دختر منو طلاق بده ... من تا آخر عمرم چاکرشم ... 

با بغض جواب دادم: 

من- دیگه هیچوقت این حرف رو نزنید ... ترانه برای من یعنی زندگی ... یعنی عشق ... یعنی آرامش ... من با دنیا عوضش نمی کنم ... 

هق هقش بلند شد ... چقدر سخته دیدن هق هق یه مرد: 

بابا حمید- پس قول بده هر وقت خسته شدی بهم بگی ... 

من- هیچوقت همچین اتفاقی نمیوفته ... 

و بابا رو بغل کردم ... 

***

یه ماه از اون اتفاق تلخ میگذره و امروز عروسی سپهر و آراد ... برای جلوگیری از اتفاقات عجیب غریب تصمیم گرفتن که زودتر عروسی رو راه بندازن ... وارد اتاق پرو خانما شدم ... فقط ترانه اونجا بود ... درو قفل کردم و گفتم: 

من- خانوم من کمک نمی خواد ... اگه نمی تونی مانتوت رو در آری کمکت کنم ... 

با صدایی لرزون گفت: 

ترانه- کمکم می کنی؟ 

من- البته خانوم گل ... 

و دکمه های مانتوش رو با حوصله بازکردم ... شالش هم در آوردم: 

ترانه- مو هام رو چطور بسته ... خوشگل شدم؟ 

من- معرکه ای ... 

و خم شدم و هر دو تا چشماشوبوسیدم: 

من- الهی من به فدای چشمات خانومم ... 

ترانه- چه فایده که این چشما نمی بینه ... 

اخم کردم و گفتم: 

من- هیچ دلم نمی خواد این حرف ها رو بشنوم ... 

ترانه- پندار تصمیمت رو گرفتی ... من حاظر به طلاقم ... میدونم تحمل یه زن کور چقدر سخته پس نمی خواد نقش قهرمان هارو بازی کنی ... 

من- تصمیمم رو خیلی وقته گرفتم ... با دنیا عوضت نمی کنم ... 

نفس عمیقی کشید و لبخندی زد: 

ترانه- مطمئنی نظرت تغییر نمی کنه؟ 

من- از هر لحظه ای تو عمرم مطمئن ترم ... 

ترانه- حالا که تصمیمت رو گرفتی منم باید یه چیزایی رو برات بگم ... یادته شبی که فردا میخواستن چشمام رو باز کنن بهت چی گفتم ... گفتم فردا معلوم میشه میبخشمت یا نه ... 

من- خوب آره ... 

ترانه- چه چیزی باید بهت بگم ... 

آب دهنم رو قورت دادم و با ترس گفتم: 

من- چی؟ 

ترانه- راستش ... راستش ... روم نمیشه بهت بگم ... 

من- هر جور که راحتی بگو ... 

ترانه- من بعد از عمل خوب شدم ... 

کپ کردم: 

من- نمیفهمم منظورت چیه؟ 

ترانه- یعنی می تونم ببینم ... اون شب تصمیم گرفتم به خودم ثابت کنم دوسم داری ... وقتی بانداژ رو برداشتی دیدمت ... از خوشحالی اشک تو چشمام جمع شد و تصمیم گرفتم خودم رو به کوری بزنم دکتر اسحاقی رو راضی کردم که دروغ بگه و نذاره تو منو مهاینه کنی ... بعد از اون همه اتفاق در کمال ناباوریم تو نذاشتی بابام منو به خونه برگردونه و منو به خونه ی خودت آوردی ... در تمام مدت حواست بهم بود ... می خواستم مطمئن بشم که دوستم داری ... الان هم آخرین امتحانت رو با سربلندی پس دادی ... 

من- باورم نمی شه ... 

ترانه- الان رنگ کت شلوارت مشکی و یه کراوات زدی یه پیراهن عسلی هم زیر کت شلوار پوشیدی که با چشمات همخونی داره و بیش از اندازه جذاب شدی ... 

باورم نمیشه ... چطور اینقدر بیرحمانه بهم نگفت می تونه ببینه ... بعد از یک ماه مرمک چشمش تکون می خورد و بهم زل زده بود ... با عصبانیت شونه هاشو گرفتم و به دیوار کوبیدمش: 

من- چطور تونستی این کار رو باهام بکنی ... می دونی من تو این یه ماه چی کشیدم ... شبا قبل از خواب فقط اشک می ریختم ... می دونی؟ یا فقط فکر خودت بودی ... خیلی خودخواهی ... به فکر من نبودی حداقل به پدر و مادرت فکر می کردی ... من آب شدنشون رو به چشم دیدم ... چطور می تونی اینقدر خود خواه باشی؟ 

بعد داد زدم: 

من- چطور می تونی؟ 

ترسید و چشماشو بست: 

من- چطور اینقدر سنگ دلی؟ همین امشب جلوی جمع می گی که می تونی ببینی.

ترانه- ولی من ... 

من- ولی نداره همون که گفتم ...

و از اتاق بیرون اومدم اعصابم خیلی خورد بود ... چطور تونست اینکارو بکنه ... ولی یه جورایی هم بهش حق میدادم ... 

اون شب ترانه بعد از اینکه خطبه خونده شد همه چیز رو گفت ... جالب اینجا بود که همه از این که بینا بود خوش حال بودن هیچ کس نمی گفت چرا دروغ گفتی ... آراد و سپهر رو به خونشون رسوندیم و به طرف خونمون رفتیم ... وقتی برگشتیم با عصبانیت روی مبل لم دادم ... ترانه آروم صدام زد: 

ترانه- پندار ... 

جوابی ندادم: 

ترانه- پنداری ... 

بازم سکوت ... رو زانوم نشست و با شیطنت گفت: 

ترانه- اگه جوابم رو ندی از شیوه ی خودم استفاده میکنما ... 

بازم هیچی نگفتم ... یه دفعه احساس قلقلک کردم ... اینقدر قلقلکم داد که دلم برید و در آخر افتادم روش ... آروم از روش بلند شدم و تو چشماش زل زدم: 

من- چرا بهم دروغ گفتی؟ 

ترانه- این به اون دروغ بزرگی که بهم گفتی در ... 

خندیدم و گفتم: 

من- شیطونک ... 

ترانه- یعنی بخشیدی؟ 

من- برات خرج داره ... 

ترانه- تقبل می کنم ... 

خندیدم و بغلش کردم ... به طرف اتاق خواب رفتم و با آرنجم بازش کردم و با پام بستمش ... 

***

دو سال بعد

آریانا

نگار- آریانا ... آریان ... 

برگشتم طرفش: 

من- مرگ ... فارق التحصیل شدیم و تو آدم نشدی ... صد بار گفتم اسم منو مخفف نکن ... الهی به زمین گرم بخوره این ترانه که رو شما رو تو روی من باز کرده ... 

نگار- خوب بابا ... چرا اینقدر شلوغش می کنی ... اینقدر حرف زدی که یادم رفت میخواستم چی بگم ... آها ... چه خوب شد که تو این نقش رو بازی کردی ... دو سال پیش که اینقدر تق و لق میومدی دانشگاه که نشد ... باید بگم کارت عالی بود ... 

خودم رو گرفتم و گفتم: 

من- می دونم ... 

با سرزنش نگام کرد و زیر لب گفت: 

نگار- هندونه هستا ... تعارف نکنی ... 

من- تو که میدونی من با کسی رودر وایسی ندارم ... خواستم میگم ... 

نگار- خیلی روت زیاده به خدا ... خدا اون ترانه رو ازمون نگیره که جز اون کسی حریف تو نمیشه ... 

خندیدم و آراد رو دیدم ... بعد از دو سال اون نمایش رو تو امفی تاتر دانشگاه برای فارق التحصیلیمون اجرا کردیم ... آراد به طرفم اومد و با شیطنت گفت: 

آراد- چرا اونقدر گند زدی؟ 

عین بادکنک خالی شدم ... بیشعور زد تو ذوقم: 

آراد- خوب بابا گریه نکن شوخی کردم ... 

من- کی گفته من گریه کردم ... من به نظر آدم نامحترمی چون تو اهمیت نمیدم ...

سرشو تکون داد که یعنی خر خودتی ... گلی به طرفم گرفت و گفت: 

آراد- تقدیم با عشق به همسر عزیز تر از جانم ... 

گل رو ازش گرفتم: 

من- مگه نگفتی نمی تونی شرکت رو ول کنی ... 

آراد و سپهر با هم یه شرکت مهندسی رو اداره می کردن: 

آراد- گور بابای شرکتا و مهندساش 

به قراری که با بچه ها گذاشتیم فکر کردم و خندیدم: 

من- بریم تریا ... 

آراد- بریم ... 

وارد شدیم و به طرف همون میزی که دو سال پیش صندلی رو از زیر آراد کشیدم رفتیم ... آراد صندلی منو خودش رو کنار کشید و تا خواست بشینه من گفتم: 

من- میرم دستشویی ... 

سری تکون داد ... منم از پشت آراد رد شدم و پامو انداختم زیر صندلیش ... صندلی کنار رفت و آراد افتاد ... دلم و گرفتم و خندیدم ... آراد با عصبانیت نگام کرد و بعد انگار یادش اومد این اتفاق همون روز و همین جا افتاده ... به طرفم هجوم آورد که دستم رو روی شکمم گرفتم و گفتم: 

من- نیا جلو ... بچم ...

با تعجب نگام کرد و بعد خندید و گفت: 

آراد- یه ماهه داری اینجوری گولم میزنی ... فکر کردی باور می کنم ... 

من با قیافه ی جدی گفتم: 

من- مگه من باهات شوخی دارم ... 

عین جن زده ها داد زد: 

آراد- راست میگی ... بگو جون آراد ... 

من- جون بابا آراد ... 

پرید و بغلم کرد ... در گوشش گفتم: 

من- آراد زشته ...

آراد- میدونی کاری که بخوامو می کنم پس اعتراض نکن .

***

ترانه 

به پندار اس دادم: 

- تو کلاس 101ام ... بیا ...

رفتم و بند رو انداختم روی دستگیره ی در ... اس اومد: 

پندار- دارم میام ... 

در با شدت باز شد و سطل آشغالی روی سر پندار افتاد ... آشغال موز و برگه های کاغذ از پیراهن گرون قیمتش آویزون بود ... پندار با عصبانیت داد زد: 

پندار- جرات داری وایسا ... 

رفتم ته کلاس و براش زبون درآوردم: 

من- پندار سرتاپات آشغاله ... نزدیکه من نیایا ... پیف پیف ... 

پندار با عصبانیت بیشتری به طرفم اومد و منم چند تا صندلی رو رد کردم و بعد گفتم: 

من- پندار ول کن دیگه ... میخواییم بریم خونه صحرا اینا ... 

بدجنسانه خندید و گفت: 

پندار- اول تنبیه میشی بعد میریم ... 

ترانه- اصلا تو رو چطوری راه دادن اینجا ... تو که دانشجو نیستی ... 

پندار- خانوممم پارتی بازی همه چیز رو حل میکنه ... 

و با چند گام بلند بهم رسید ... بازو هام رو گرفت و گفت: 

پندار- کجا کجا؟ هنوز تنبیه نشدی که ... 

با ترس زل زدم تو چشماش: 

پندار- شیرینم اونجوری زل نزن تو چشمام ... 

بعد محکم بغلم کرد ... اه ...اه ... بوی آشغال میداد: 

من- چی کار میکنی ... خیلی بوی آشغال میدی ... 

پندار- تنبیهت اینه که پنج دقیقه بوی آشغالا رو تحمل کنی ... 

خندیدم ... این بهترین تنبیه توی عمرمه ... 

***

مهدیس

سپهر کنارم نشست ... بدجنسانه خندیدم: 

سپهر- وقتی اینجوری میخندی ازت میترسم ... 

چشماشو باریک کرده بود و زل زده بود بهم: 

سپهر- حتما یه چیزی میخوای نه؟ 

قیافم رو مظلوم کردم و گفتم: 

من- نه بابا ... من هیچی نمی خوام ... چرا همچین چیزی میگی

بازم مشکوک نگام میکرد: 

من- برای سالگرد ازدواج صحرا و اهورا کادو گرفتی؟ 

سپهر- آره ... با بچه ها یه 206خریدیم 

من- خوبه ... 

و همون لحظه گوشیم زنگ خورد ... جواب دادم: 

من- الو تران...

ترانه- سلام بر گنجیشک عاشق ... ببینم خبری نیس؟ 

من- مثلا چه خبری؟ 

ترانه- بچه ای ...چیزی ... 

من- ده بار گفتم آدم باش ... اینم یازدهمیش ... آدم باش ... 

از پشت تلفن غش غش میخندید ... با حرص زیر لب زمزمه کردم: 

من- رو آب بخندی

ترانه- زنگ زدم بگم با آریانا و آراد جلوی در دانشگاه منتظریم ... 

لبخندی زدم و گفتم: 

من- میاییم ... 

من- سپهر بلند شو بچه ها منتظرن ... 

و پام رو روی صندلیش گذاشتم ... با بلند شدنش صدای پاره شدن شلوارش اومد برگشت و گفت: 

سپهر- این چه صدایی بود؟ 

من- ببخشید کیفم پاره شد ... 

به یه چیزی فکر کرد و بعد به پشتش نگاه کرد ... دادش به هوا رفت: 

سپهر- حالا چه جوری می خوایم بریم ... میکشمت دختره ی خودسر ...

خندیدم و در رفتم: 

من- ولی عجب مارکی داره این چسبه ... به جون سپهر همون مارک دو سال پیشه ... 

داد زد: 

سپهر- بیا کجا میری؟ من چجوری بیام ... 

***

سوم شخص

همگی با هم می خندیدن و آریانا و ترانه و مهدیس از بلا های مشابهی که بعد از دو سال سر شوهرای بدبختشون آوردن تعریف میکردن ...اهورا سیخ های جوجه و کباب رو برداشت و گفت: 

اهورا- دلم براتون میسوزه ... چی میکشید ... زودتر طلاقتون رو بگیرید 

آراد خندید و گفت: 

آراد- من که از خدامه ولی مهریه خانوم رو کی میده ... فکرشو کن ... دو کیلو بال مگس ... نه نه ... پشه ... 

همه خندیدند ... دو سال پیش آریانا میخواست ازدواج متفاوتی داشته باشه برای همین این مهریه رو تعیین کرد: 

اهورا- حالا مگس چه فرقی با پشه داره؟ 

آراد- مگس بزرگتره در نتیجه بالش هم بزرگ تره 

اهورا- سپهر راه بیوفت که باد زدنشون با تو ... پندار سیخ کشیده ... آراد هم ذغال آورده ... 

سپهر- پس تو چیکار کردی؟ 

اهورا- منم نظارت کردم بجنمب ... 

مردا رفتن و ترانه با شیطنت رو به مهدیسس گفت: 

ترانه- من کی خاله میشم ... 

و مهدیس با زرنگی جواب داد: 

مهدیس- هر وقت تارا بچه دار شد ... 

آریانا خیلی جدی گفت: 

آریانا- بچه ها من حاملم ... 

همه با تعجب نگاش کردن و ترانه گفت: 

ترانه- هیچیت عین آدم نیس ... آخه بدبخت یه شرمی یه حیایی یه کوفتی یه زهرماری ... دختره پرو زل زده تو چشمام میگه حاملس ... 

مهدیس- حالا این رو وول کن ... دیدی چه بی احساس میگه ... آخه یه همچین خبری رو اینجوری میدن ... 

آریانا- خوبه خوبه ... جمع کنید این بساط ادب آموزیتون رو ... 

بعد رو به صحرا گفت: 

آریانا- بچه ی تو دو ماه بزرگ تره 

صحرا سه ماهه حامله بود و اهورا مثل پروانه دورش میگشت: 

اهورا از حیاط داد زد: 

اهورا - شما نمیایید ... همه چیز آمادس ... 

همگی به طرف حیاط رفتن ... هیچ کس نمیدونه در آینده چه اتفاقایی برای این آدما میوفته ... 

ادامه دارد

تاریخ: 31/06/1392

ساعت: یک و نیم بعد از ظهر

پایان نهایی :  شهریور 92

انتشار در سایت نودهشتیا : خرداد 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member233928.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member31058.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member9963.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com