نام کتاب :  شجاعت ممنوعه

نویسنده : dianaft4 کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : khomar کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : Cancer  کاربر انجمن نودهشتیا

-خب بروبچ فردا چند شنبست؟!؟

مهرداد با خنده گفت:هفت شنبه!برو پس فردا بیا!خخخخ

علی با حرص گفت:بچه ها اصن میدونین این مهرداد اول یه گوله نمک بوده بعد کم کم دست و پا در اورده!

یهو حامد گفت:خب فردا کجا بریم؟!؟حافظیه خوبه؟!؟در و دافاشم عالین!

گفتم:تپل میشه خفه شی و سیب زمینیتو بخوری؟!؟مگه می خوای با دوست دخترت بری لاو بترکونی که میگی حافظیه!

یهو حامد صداشو نازک کرد و گفت:فرهاد جووون،تو که میدونی تو عشق اول و آخرمی!

بعدم ادای بوس کردن منو در اورد!

چهارتایی پکیدیم از خنده!

از بس سر و صدا می کردبم همه هی نگاهمون می کردن!البته مهرداد که کلا خدادادی همه دارن نگاش می کنن پدر سوخته رو!

علی هم گفت:خب نظرتون چیه بریم شهربازی؟می چسبه.

منم گفتم:اه نه بابا!مردیم از بس رفتیم شهربازی!بریم باغ وحش؟!؟

یهو حامد با نیشخند گفت:می خوای بری دوست دخترتو ببینی بزغاله؟!؟

منم گفتم:نه می خوام واسه تو زن پیدا کنم!اون میموناش چطورن؟!؟ یکیشون هست خیلی زشته اصن جفت خودته!تازه مثل خودت صورتش جوشم داره!

حامد اومد جوابمو بده که مهرداد گفت:اه ببندین اون فکارو!من میگم بریم یه جایی بیرون شهر و جوج (جوجه کباب) بزنیم جیگرمون حال بیاد!

علی هم تایید کرد.

حامد گفت:اره...بریم ویلای ما.

علی گفت:چه جور ویلاییه؟!؟

حامدم گفت:کامل نیستا!خودتون باید مشروبجاتتونو بیارین!

مهرداد گفت:خیله خب.همه چی اوکی شد دیگه جمع کنین خودتونو بریم!

علی گفت:جان علی اون دختره رو نگا کنین!از اون موقع داره مهردادو با چشماش می خوره!

مهرداد با خباثت گفت:بذار اذیتش کنیم!

مهرداد رفت سر میز دختره و یک کم با دختره حرف زد!دختره هم نیشش تا بناگوش باز بود.ولی الحق که داف بود!

بعد مهرداد اشاره کرد که ما بریم بیرون.

خودشم بعد از چند دقیقه با خنده اومد بیرون.

پرید توی ماشین و گفت:صورت حسابمونو انداختم تو پاچه دختره!

با هیجان گفتم:چطوری؟!؟

مهرداد با اعتماد بنفس گفت:اینا دیگه رازای کاریه!

علی هم یکی زد پس کله مهرداد و گفت:ور نزن!

بعدم حرکت کردیم.داشتیم مرفتیم حامدو برسونیم.

توی ماشین مهرداد بودیم.

ساکت بودیم و توی ماشین داشت آهنگ لایت پخش می شد.صداشم نسبتا زیاد بود!

مهرداد اروم اروم رفت کنار یه دختره.

دختره هم داشت راحت راه می رفت یهو رفتیم کنارش و من سریع گفتم:

پــــــــــــــــــخ!

دختره دو متر پرید هوا!

ماشین پکید از خنده!مهردادم گازشو گرفت و رفت!

پسریم دیگه!مرض داریم!

ما چهارتا دوستای صمیمی همیم.از اول راهنمایی تا اول دبیرستانو هم کلاسی و رفیق شیش بودیم.از بچه های سمپادیم و توی سمپاد ترتیب کلاسا هرسال عوض نمیشه.واسه دبیرستانم فقط قبولیای جدید اضافه میشه بهمون.

سال دوم هم برای رشته هامون جدا شدیم.

حامد می خواد هوا و فضا بخونه و رفت ریاضی.

مهردادم که عشق جراحی قلبه!

علی هم برای وکالت اومد انسانی.

منم عشق اینم که پلیس شم.خیلی مهم نبود که توی دبیرستان چه رشته ای انتخاب کنم اما ترجیح دادم برم انسانی . حد اقعل اینجوری دم به دقیقه نباید تابستونمو بذارم تجدیدیای ریاضی و فیزیکمو پاس کنم!

جذاب ترین پسر جمعمون مهرداده.چشماش خاکستریه و موهاش عسلی.

جذابه.

شجاع گروهمونم علیه.پایه هرنوع کله شقی ای!

بچه خرخون و تقلب رسون و مثبت گروهمونم حامده.

منم فرهاد فرمنش، نخود گروهم!!!وقتی لازم باشه گروه جوگیر شه من جو میدم!

ناگفته نماند پدر حامد کارخونه داره و پدر مهرداد داروساز.مادر مهردادم دکتر پوسته.

وضع مالی مهرداد و حامد توپه!

منم که با پدر و مادر کارمند باید بگم وضعمون عادی و بعضی وقتا بده.

علی هم حسابی وضع مالیشون خرابه.

توی این سن حسابی مرد شده!توی شونزده سالگی داره پا به پای پدرش و کنار مدرسه کار می کنه که چرخ زندگی خودشو و مدر و مادرش و دوتا خواهراش بگرده.

البته الان که تابستونه و وقتش آزاده داره دوتا کار پاره وقتو کنار هم انجام میده.

ما چهارتا خیلی وقت بود با هم صمیمی بودیم.من و مهرداد از پنجم دبستان بودیم و سال اول راهنمایی اکیپمون با علی و حامد کامل شد!

***

وای چه فیلم خفنی بود!

این مهرداد پدرسوخته چه فیلمایی داره!یادم باشه همشونو بگیرم ازش!

لپ تاپمو خاموش کردم.

کیفمو برداشتم و چند دست لباس انداختم توش.

ترجیح میدم لپ تاپمو نیارم همراهم!

کشوی کمدمو باز کردم که ببینم چه چیز بدرد بخور دیگه ایم هست که بردارم!

چشمم خورد به یه چراغ قوه!برش داشتم.یهو دیدی لازم شد!

پولم برداشتم.موبایل و شارژرمم توی کیفمه.

خب همه چی عالیه!

لباسمم پوشیدم که بعدش موقع لباس پوشیدن موهام خراب نشن!هرچند توی ویلا قشنگ گند میزنیم به سر و هیکل هم!

اتو مو رو روشن کردم و با اتو و چسب مو افتادم به جون موهام.

یهو دیدم یه پسر خیلی خوشتیپ توی اتاقمه رفتم بغلش کنم که خوردم تو آینه!

آخ آخ!سرم درد اومد!

صدای آیفون بلند شد.

فکر کنم بروبچه ها اومدن!

کیفمو برداشتم و از اتاقم اومدم بیرون.

-مامان من دارم میرم.خدافظ!

یهو مامانم از توی آشپزخونه اومد بیرون و صدام زد و گفت:

فرهاد،کی برمیگردین؟!؟

-تا عصر بر می گردیم.

می خواستم برم طرف در که دوباره مامانم پرسید:

با چی میرین؟!؟

گفتم:

من با حامد میرم.علی هم با مهرداد میاد.میریم ویلای بابای حامد.

یهو مامانم با شک گفت:مگه حامد و مهرداد گواهینامه دارن؟!؟

با موذیگری گفتم:ندارن!اما مادر من مگه شما ما پسرا رو نمیشناسی که چطوری بلدیم این پلیسا رو بپیچونیم؟!؟

مامانم سرشو تکون داد و گفت:چه مملکتیه که قراره تو پلیسش شی!

دوباره خواستم برم که باز مامانم صدام زد!

با کلافگی گفتم:مامان اون حامد بدبخت الان انقدر زیر پاش علف سبز شده که میتونه تجارت علوفه راه بندازه!برم؟!؟

مامانم بالاخره دل کند و گذاشت برم!

از خونه اومدم بیرون و پریدم توی ماشین حامد.

تا نشستم یهو پس کلم گفت شترق!

حامد گفت:یه ساعته منو معتل کردی!زیر پام علف سبز شد!

کمربندمو بستم و با خونسردی گفتم:پس از صدقه سری من خوب چریدی!

حامد گفت:بیشین بینم باو!

بعدم حرکت کرد!

با مهرداد یه جا قرار گذاشتیم که پشت سر هم حرکت کنیم.

توی راه بودیم و خوش خوشان توی جاده میرفتیم که نزدیکای ویلای بابای حامد یهو مهرداد زد بغل جاده!

مهردادم وایستاد...

با تعجب پرسیدم:چی شده؟!؟

حامد شونه ای بالا انداختو و پیاده شدیم.

مهرداد و علی هم پیاده شده بودن!

جایی که وایستاده بودیم پر از زمین خالی بود فقط این وسط یه زمین کوچیک بود که وسطش یه ویلا بود و اطرافش پر از درختای خشک شده بود.

معلومه خیلی وقته بهش نرسیدن.

مهرداد با شیطنت گفت:بروبچ این خونه هه رو ببینین!چه باحاله!بریم ببینیم خونه چه جوریاست!پایه این؟!؟

علی اول از همه گفت:پایتم.غلط کرده هرکی بگه نمیاد!

بعدم نگاه کرد به حامد!

حامدم چیزی نگفت.میدونیم دلش نمی خواد بیاد!بچه مثبته دیگه!

گفتم:مطمئنین خالیه؟!؟

مهرداد گفت:کدوم احمقی توی همچین خونه ای زندگی می کنه؟!؟هم از شهر دوره و هم انقدر کثیفه ادم نمی خواد نگاش کنه!

علی گفت:کسی چراغ قوه داره؟!؟معلومه اون تو برق نیست!

یادم اومد من دارم!

گفتم:من یکی اوردم.

و چراغ قوه رو برداشتم.

راه افتادیم سمت خونه هه.

اول می خوتستیم پیاده بریم اما دیدیم اول اینکه جک و جونوارو میزنن شل و پلمون می کنن و دوم اینکه دوتا ماشینو که وسط جاده که پارک نمی کنن!

ترجیح دادیم با ماشینا بریم سمت خونه.

حدود صد متر با کنار جاده فاصله داشت.

تا شعاع بیست متر دور تا دورش پر از درختایی بود که الان چیزی جز چوب خشک نبودن!در واقع درخت گز بودن.

هم باغش خیلی کثیف بود و هم زمینای اطرافش.

جلوه ویلا هم حسابی کثیف و رنگ و رو رفته بود .

رنگ ویلا به تیرگی میزد.

یه ویلا ی تنها وسط بیابون که دورش پر از درخت خشکه و خودشم رنگش مثل ویلاهای خون آشامای فیلماست،حتما چند تا پسر کله شقو جذب می کنه.

کنار ویلا ماشینارو پارک کردیم.

دورتا دور محوطه ویلا رو حصار کشیده بودن.

چهارتایی عین آهو(!) از روی حصارا رفتیم داخل.

یه حوض بزرگ که وسطش یه مجسمه بود هم جلوی ویلا بود.هرچند که حوضه خشک شده بود.

دور و بر ویلا سه تا اتاقک چوبی بود.

اولیش درش با زنجیر قفل بود.

دومی هم قفل بود اما سومی بنظر درش باز میومد.

در این اتاقکو که باز کردیم دو تا جفت چشم خیره شده بودن بهمون...

یهو موجودی که دوتا چشم بهش تعلق داشت اومد سمتمون.

ما هم با سرعت رفتیم عقب!

منتظر بودیم الان یه چیز وحشتناک بهمون حمله کنه اما وقتی اون موجود اومد بیرون دیدیم کلاغ بوده!ههه

بدبخت فرار کرد!

من و مهرداد و علی زدیم زیر خنده!

حامد با ترس گفت:بیاین برگردیم.

علی گفت:اههه خاکبرسرت.با این هیکل گندت از کلاغ می ترسی؟!؟

حامد ملتمسانه گفت:برگردیم.من حس خوبی ندارم.اصلا ما واسه چی اومدیم تو ویلای مردم؟!؟

مهرداد با بی خیالی گفت:اینجا سر و صاب نداره!

حامد گفت:از کجا میدونی؟!؟بیاین برگردیم...

منم که دوست داشتم یک کم مامراجویی کنیم به حامد گفتم:تو دوست داری برگرد!

بعدم زیر لب بهش گفتم ترسو و چراغ قوه رو روشن کردم.

حامد گفت:من بر می گردم.شما هم هر غلطی می خواین بکنین!

و حامد برگشت به سمت حصارها که از روشون بره بیرون.

حس بچه باحال بودن بهم دست داد!

علی با لحن حقارت امیزی در حالی که به رفتن حامد نگاه می کرد گفت:بچه ننه

مهرداد یه تک خنده زد و چراغ قوه رو از من گرفت و گرفتش داخل همون اتاقک چوبی!

توی اتاقکه انگار سمساری بود.کلی آت و آشغال توش بود.

میشد یه قابلمه و یه تلوزیون سی آر تی شکسته و یکی از این اسکلتای پلاستیکی که توی آزمایشگاه میذارن البته درب و داغونشو و یه دارت رو هم اونجا دید!

یه بوی بد هم از وسایل میومد!احتمالا بوی گند کاریای کلاغه یا هر حیوون دیگه که اینجا اومده بوده.

مهرداد در حالی دماغشو گرفته بود گفت:لا مصب چه صاحب تمیزی داشته اینجا!

خندیدیم و برگشتیم که بریم سمت ویلا.

از کنار همون حوضی که گفتم رد شدیم.

مجسمه وسطش شبیه این اوستوره های یونانی بود!

توی حوض هم به جز خاک و برگ پوسیده چیزی نبود!

رسیدیم به ویلا.

در ویلا ازین درایی بود که نصفشون شیشه و نصف دیگش آهنیه!

لولاهای در هم زنگ زده بودن.

علی با شک گفت:این اصن باز میشه؟!؟!

مهرداد گفت:نمیدونم.

مهرداد دستشو یک کم به در فشار داد که ببینه در چه وضعیتیه که در با صدای ناجوری از جاش کنده شد و افتاد!

گفتم:مثل اینکه اینجا خیلی داغون تر از این حرفاست ها!

چه وضعیه!

خدا وکیلی مثل اینکه واقعا یه ده سالی کسی اینجا نیومده!

علی گفت:بی خیال!این یعنی کسی اینجا نیست و خپل هم الکی رفته!ما هم بریم ببینیم اینتو چیه!

سه تایی رفتیم داخل.

داخل هم به هم ریخته و کثیف بود اما نه تار عنکبوت گرفته بودش و نه پر از گرد و خاک بود!

مهرداد گفت:بنظرتون اینجا برق داره؟!؟

منم چراغ قوه رو که از مهرداد پس گرفته بودم رو روشن کردم.

کنار در ورودی یه کلید برق بود.

گفتم:بزار بزنم ببینم برق داره یا نه!

در کمال تعجب برق داشت و یه لامپ کم نور وسط اتاق روشن شد.

یه چیزی می لنگید این وسط!!حالا چی می لنگید رو نمیدونم!

وقتی دقیقا سمت چپمون آشپزخونه بود.البته آشپزخونه یه دو متری با ما فاصله داشت!یعنی با در ورودی دو متر فاصله داشت.

روبروی آشپزخونه هم یه در بود به حیاط خلوت.

رو به روی ما هم یه راه رو بود.

مهرداد گفت:بروبچ پریم ببینیم توی اون حیاطه چه خبره؟!؟

علی هم راه افتاد سمت در و منم مثل جوجه اردک دنبالشون بودم!

توی حیاط خلوته یه زمین بسکتبال بود.

مهرداد گفت:جـــــــــــون صاحبش بسکتم بازی می کرده!

بعدم توپ بسکتبالی که وسط زمین ولو بود رو انداخت توی تور!

بعدم دستشو مشت کرد و گفت: yeees!

علی خندید و گفت:دیوانه!

بعد علی ادامه داد:بروبچ اینجا هم مای بدی نیستا!متروکست و خالی!میتونیم امروز اینجا بمونیم!

با تعجب گفتم:توی این آشغالدونی؟!؟

مهرداد هم خندید و گفت:اشکال نداره!تجربه تازه ایه!تفریح وسط آشغالدونی!من موافقم!علیم موافقه!فرهادم گور باباش!

-گمشو عوضی!

مهردادم خندید و پرید داخل.علی هم رفت.

منم کرمم گرفت که توپ بسکتبالو بردارم بزنم تو مخ مهرداد!

رفتم توپو بردارم که دیدم کنار توپ یه چیزیه!

یه کاغذ بود.

گویا توی تور بوده و همراه توپ افتاده.

کاغذش حسابی رنگ و رو رفته و کثیف بود.معلومه خیلی وقته اینجاست و حتما هم کلی برف و بارون خورده!

کاغذ پوسیده رو باز کردم.

یه چیزی توش نوشته بود.

خیلی کمرنگ بود.رنگ نوشته ها پاک شده بود.

با هزار زحمت تونستم بخونمش!

توش با قرمز و خط بچگانه ای نوشته بود:

بزن به چاک،بعدیش تویی!

چیییش!یعنی چی مثلا؟!؟

یه لحظه به این فکر کردم که این خونه زیادی مشکوکه!

یهو صدای علی اومد که می گفت:اههه بزغاله کجا موندی؟!!

منم داد زدم:داشتم واست یونجه میووردم!

و رفتم داخل!

علی و مهرداد کنار اون راهروئه وایستاده بودن.

منم رفتم کنارشون.

علی گفت:پایین یا بالا؟!؟

من و مهرداد همزمان گفتیم پایین!

علی هم گفت باشه و خودش جلو افتاد.

وقتی رفتیم پایین دیدیم که دو تا قسمت داره.که یکیش موتور خونست که خاموشه و یکیش استخریه که فقط توش گرد و خاکه!

تازه پیچای پله استخر هم شل بودن!تا مهرداد خواست بره توی استخر دیدیم پله ها کنده شدن!

مهردادم یه چیزیش میشه ها!تو استخر خالی من نمیدونم چیکار داره!

مهردادم شانس اورد که علی تونست دستشو بگیره وگرنه الان کف استخر شیش متری ساقط شده بود!

علی گفت:مهرداد دیوانه ای؟!؟

منم گفتم:بس که فوضوله این بشر!

مهردادم خندید!چی بگه والا؟!؟

علی گفت:خیله خب.اینجا که چیزی نداشت.بریم بالا!

سه تایی به ردیف رفتیم بالا.

وقتی رفتیم طبقه دوم دیدیم از اونجا پله میخوره به زیر شیروانی!

رفتیم طبقه دومو بگردیم.

توی طبقه دوم دور و بر هفت تا اتاق بود.

توی اتاق اول میز و صندلی ناهار خوری بود که تار عنکبوت بسته بودن.این یکی واقعا دست نخورده بود!

اتاق دوم حموم و دستشویی بود که در بدو ورود کلی جنازه سوسک اومدن به استقبالمون!به به!

مهرداد خندید و گفت:به به اینا از عظمت ما سکته کردن مردن؟؟

علی هم زد زیر خنده!

منم گفتم:پس اسم گروهمون از تی رکس تبدیل میشه به عظمت مرگبار!

علی هم با خنده گفت:حالا باید قربانیامونو بخوریم؟!؟

قیافه مهرداد مچاله شد!خخخخ

-علی بزن قدش!

من و علی هم حسابی به ریش کوسه ایه مهرداد خندیدیم!

اتاق سوم که کلا درش قفل بود.

اتاق چهارم درش قفل نبود اما یه چیزی پشتش بود!

سه تایی هلش دادیم و درو باز کردیم.

انواع ساز توی اتاقه بود.

با کلی ذوق رفتم سمت پیانوئه!ولی صدای هرچی میداد جز پیانو!

یه گیتار شکسته هم بود!

مهرداد برش داشت و با همون نصفه گیتار داشت ادای گیتاریستارو در میوورد!خخخخخ

علی هم ویولنه رو برداشت و خواست با کلی تیریپ بزنه که ویولنه صدای بدی داد!

زدیم زیر خنده!

علی گفت:ویولن بدبخت دیشب نخود خورده بوده!

زدیم زیر خنده!زد تو خال!حامد ضرر کرد که رفت ها!

علی گفت:خب بذار فلکش کنیم دیگه در حضور بزرگتر ازین کارا نکنه!

بعدم ویولنه رو کوبوند توی دیوار!چه خشن بود این علی ما خبر نداشتیم!بدبخت بچه آیندش!

یه دف هم بود که کلا تیکه تیکه شده بود!

از این اتاق رفتیم بیرون.

مهرداد گفت:

بروبچ من میرم وسایلو بیارم!

گفتم:کدوم وسایل؟!؟

مهرداد گفت:هم کیفمو میارم که به موقع انسولینمو بزنم و هم غذا هارو میارم.

علی گفت:مگه غذا ها توی ماشین حامد نبود؟!؟

-نه بابا!قرار بود ویلا از حامد و مخلفات از من باشه!

گفتم:باشه پس!فقط سر راه غذا هارو ندی بالا ها!

مهردادم خفه شویی گفت و رفت!

علی مشغول بررسی بقیه اتاقا بود.

منم گفتم:تا شما ها می چرین منم میرم ببینم زیر شیروونی چه خبره!

علی جوابی نداد.

منم رفتم بالا.

توی زیر شیروونی.

خیلی تاریک بود.

چراغ قوه رو که دست خودم بود رو روشن کردم.

زیر شیروونی پر از کارتون بود.

رفتم سمت یکیشون که بازش کنم.

روی کارتنو کلی خاک گرفته بود.

درشو باز کرد.

اهه دستم حاکی شد!چقدر بدم میاد پوست دستم خاکی شه!حس می کنم پوستم خشکیده!

داخل کارتنه پر از گلوله بود.

من تفنگارو نمیشناسم اما بنظر میاد اینا مال اسلحه های کوچیکی مثل کلت یا هفت تیر باشن.

وسط زیر شیروونی یه اتاقک بود.

رفتم توش.

پر از بریده جراید بود و کلی روزنامه به در و دیوار وصل بود.

اما اکثر روزنامه ها موضوع مشترکی داشتن...

موضوعی مربوط به این خونه...

تمام این روزنامه ها از قتلی که مربوط به این خونست حرف زدن.

مشکوک شدم...

شروع کردم به خوندن روزنامه ها.تاریخ همشون مال هفت سال میش بود .با سرعت سرسام اوری روزنامه هارو می خوندم و توی ذهنم جمعشون می کردم.

بین روزنامه ها چند تا دست نوشته هم بود.

نمیدونم چند دقیقه در حال خوندن بودم اما وقتی خوندم ترسیدم...

خب ترس هم داشت.

از روزنانه ها ماجرای این خونه رو فهمیدم...

فهمیدم که خونه ای با ارزش و زیبایی این خونه چرا باید متروکه باشه.

الکی نبود.

این خونه ارثیه ی پنج تا برادر بوده.

قرار بود به طور مشترک این خونه رو تقسیم کنن اما...

یکی دو هفته بعد از باز شدن وصیت نامه ،بزرگترین برادر یعنی کوهیار سعیدی،به طرز مشکوکی میمیره...

روز جمعه که همه از خواب بیدار شدن و با نبود کوهیار خواستن دنبالش بگردن با منازه ی کوهیار مواجه شدن...جنازه ای که رگش زده شده بود و خون کوهیار اتاق رو رنگین کرده بود.

اما مسئله این بود که هیچ تیغ یا وسیله تیزی دور و بر کوهیار نبود تا باهاش رگشو بزنه...

و اینطوری چهارتا برادر دیگه باز هم سوگوار شدند...

دو هفته بعد برادر دوم یعنی شهریار سعیدی به طرز مشکوکی مفقود میشه...بین این روزنامه ها خبر دیگه ای از شهریار ندیدم...اما زیر بریده جرایدی که خبر مفقود شدن شهریار رو می گفت یه دستنوشته دیدم که با خط بچگونه و رنگ قرمز نوشته بود:

پایان...

و اما برادر سوم...مازیار سعیدی.

یک شب همراه با همسر و فرزندش راهی سفر میشه و دو روز بعد پزشکی قانونی به برادرهاش خبر میده که بیان برای شناسایی اجساد...

اجسادی که در اثر بریدن ترمز ماشین و پرت شدن در دره دیگه چیزی برای شناسایی نداشتن...در اثر تحقیقات پلیس معلوم شده که کسی لوله روغن ترمز رو بریده بوده.

و این بود پایان زندگی طلسم شده مازیار...

برادر چهارم یعنی سامیار اصلا از کشوری که تابع اون بود یعنی انگلیس بیرون نیامده بود و بدون این که حتی خانه را ببیند و در سفر کوتاهش به ایران این ارث را به برادر کوچک تر بخشید.و به انگلیس برگشت ،و برادر اخر یعنی خشایار موند و خونه...

بعد از مفقود شدن خشایار پنج جنازه تکه تکه شده دیگر هم در این خانه پیدا شده بود که هویت این مقتولین مشخص نشد...

حتی در زمانی که پرونده در جریان بود یکی از بازرس های پرونده هم در این خونه به ضرب چاقو کشته شده...

در این مدت پلیس به تمام این برادران مضنون شده بود اما با رفتن سامیار و مفقود شدن خشایار و شسته شدن دست بقیه ی مضنونین از اتهام این پرونده بعد از چهار سال بدون هیچ نتیجه ای مختومه اعلام شد ...

و خونه ای که ما واردش شده بودیم تا رازش رو کشف کنیم در واقع یه خونه ی طلسم شده بوده...یه خونه ی منحوس...

خونه ای که هرکس واردش شده بود به نحوی نابود شده بود و ما بدون خواست خودمون در گیر یه ماجرای کثیف شدیم...

ما وارد یه قلمرو ممنوعه شده بودیم و حالا...

سریع به ذهنم رسید:باید بریم بیرون...

و دویدم به سمت در شیروونی..

اما دقیقا زمانی که من رسیدم به در،در از پشت بسته شد...

-آشغال روانی...چیکار می خوای بکنی؟!!باز کن این درو...

هیچ صدایی نیومد...

تقلا می کردم و میزدم به در...سعیمو کردم که درو بشکنم اما مثل این که چیزی پشت در بود.

وای...

مهرداد...

علی...

اتفاقی نیوفتاده باشه براشون...

با عجله و هیجان شروع کردم به چک کردن دیوار ها تا شاید روزنه امیدی پیدا شه...

و در آخر تونستم یه پنجره که با الوار مسدود شده بود رو پیدا کنم.

کلی زور زدم بلکه الوارهارو جدا کنم اما نشد.

شروع کردم به گشتن توی کارتن ها...شاید یه اهرم پیدا شد!

اولین جعبه ای که کنار دستم بود و روش یه ضرب در قرمز بود رو باز کردم اما با دیدن چیزی که توش بود شوکه شدم و یک قدم به عقب برداشتم...

توی اون جعبه استخون بود...

استخون انسان...

داد زدم و رفتم عقب...

اون لحظه احساس مختلفی بهم دست داد...

خشم...نفرت...ترس...حیرت...سردرگ می...

دستمو گرفتم به دیواری که کنارم بود تا از افتادنم جلوگیری کنم اما با دیدن عنکبوت پشمالو و وحشتناکی که روی دیوار بود سریع دستمو برداشتم...

نمیتونستم بیشتر از این وقت تلف کنم...شاید قربانی بعدی ما میشدیم...

با ترس در جعبه بعدی رو باز کردم و با دیدن یه تفنگ بادی خیالم راحت شد!

یعنی نه این که تفنگ بادی خوب باشه...حداقعل بهتر از دیدن ...

اسکلت یه انسانه...

تفنگ بادی هم بدردم نمی خوره...

دوباره جعبه دیگه رو باز کردم...

پر بود از اسکلت جمجمه...اسکلت واقعی جمجمه انسان...

احساس کردم رعشه گرفتم...

با صدای لرزونی سعی کردم مهرداد و علی رو صدا کنم...

-مهرداد.... علی...

نمیدونم صدام به اندازه کافی بالا بود یا نه...

سردم شده بود و می لرزیدم...

چراغ قوه از دستم افتاد و خم شدم برش دارم که ضعف اجازه نداد و خودم افتادم زمین...

اصلا فکرشم نمی کردم توی همچین موقعیتی قرار بگیرم .

و بدتر از اون...

توی همچین موقعیتی احساس ضعف کنم...

بدترین لحظه زندگیمه...

حد اقعل بدترین لحظه زندگیم تا الانه...

تکیه دادم به جعبه ای که همین الان دیدم توش جمجمست...

خشکم زده بود و توی شوک بودم...

دیگه امیدی نیست..

اگه مهرداد و علی طوریشون نشده بود میومدن کمکم...

مثل جنازه ها با نا امیدی خیره شدم به رو به روم که با دیدن چیزی که جلومه نور امیدی توی قلبم درخشید...

دقیقا رو به روم و وسط نور چراغ قوه یه جعبه ابزار بود.

با عجله رفتم طرفش.

آخ جووون.

پشت جعبه یه اهرم بود.

اهرم رو برداشتم و رفتم سمت پنجره ای که بسته شده بود.

با کلی زور هفت تا الواری که روش بود رو شکستم و از پنجره به بیرون نگاه کردم.

الوارها موقع شکستن صدای بدی میدادن...یاد فیلمای ترسناک افتادم!

تا زمین شاید پونزده متری بود.

نمیتوم بپرم.

فکر کن فکر کن فکر کن.

اهه.

چرا هیچ فکری به ذهنم نمی رسه؟!؟

اما نمیتونم همینجا وایستم و دور و برو نگاه کنم.

تا کمر خودمو دادم بیرون از پنجره که ببینم هیچ راهی نداره؟!؟

با نگاهی به بیرون فهمیدم که کنار یکی از اتاقهای طبقه دوم یه بالکنه اما...حدود دو یک و نیم متر اونطرف تر از پنجره شیروونیه...

میشه بپرم اما...ریسک بزرگیه...

موندن اینجا هم ریسکه..

مجبورم بین بد و بدتر یکی رو انتخاب کنم و ...

مجبورم بد رو انتخاب کنم یعنی پریدن بیرون از این پنجره...

خم و شدم و روی لبه ی پنجره نشستم.البته رو به بیرون...

خیلی وایستادن روی این لبه سخته!

نفس عمیقی کشیدم و شمردم...

یک...

دو...

و با شماره سه پریدم اما...

مثل این که پریدنم خطا داشت چون..

روی بالکن نیوفتادم...

دقیقا پرت شدم کنار نرده های بالکن و تنها چیزی که به فکرم رسید گرفتن همون نرده ها بود.

ثانیه اخر دست چپم تونست نرده هارو بگیره و بعد از اون دست راستم.

نفس نفس میزدم...

آسم ندارم اما با کوچکترین چیزی به نفس نفس میوفتم.حالا هم این تنگی نفس امانمو داشت می برید...

به سختی دستهامو دور نرده ها حلقه کردم...

حالا نوبت این بود که پاهام به کمکم بیاد.

بعد از چند بار تکون دادم پاهام توی هوا بالاخره تونستم پامو به یکی از نرده ها گیر بدم و لبه ی نرده ها وایستم.

از روی نرده رد شدم و رفتم داخل.

دری که از اتاق به بالکن میرسید بسته بود اما انقدر کهنه بود که با یه ضربه بشکنه.شیشه هم نداشت.

نمی خواستم سر و صدا کنم و قاتل فرضی چیزی بفهمه...برای همین

دستمو از لای میله های در بردم داخل و سعی کردم با لولاهای زنگ زده بازی کنم تا بلکه از جا در بیان.

دفعه اولی که دستمو بردم که لولا هارو باز کنم دستم خورد به چیزی و وقتی دستمو اوردم بیرون دیدم کلی تار عنکبوت چسبیده به دستم.اه...

یه لحظه تیغه ی کمرم مور مور شد.

خوب شد عنکبوته نیشم نزد. 

باز شروع کردم به ور رفتن با در اما بی نتیجه بود.

عصبانی شدم و خواستم مشت بزنم توی در که یادم اومد این دره وضعش خرابه!

با ناامیدی دستمو گرفتم به دستگیره در و در حالی حواسم نبود دستگیرو رو فشار دادم و در کمال تعجب در باز بود!

یعنی از اون موقع من اوسکول شده بودم؟!؟

خندم گرفت!

من باز تحت تاثیر شرایط جوگیر شدم!

وارد اتاق شدم و توی این اتاق توپ و چوب بیسبال و انواع توپهای بازی های مختلف بود.

روی در و دیوارش پوستر های پاره و پوره و کثیفی بود که فقط تونستن پوستر پله (راه پله نه! پله بازیکن فوتبالو میگم!) رو تشخیص بدم.

احتمالا علی اومده بوده توی این اتاق چون درش چهار طاق باز بود.

آخ...علی...

وااای...مهرداد!

باید سریع تر میرفتم کمکشون...

بدون سر و صدا از اتاق رفتم بیرون.

اما یادم اومد من نمیتونم تنهایی کاری کنم.برگشتم و چوب بیسبال رو برداشتم و دوباره رفتم بیرون.

رفتم داخل راهرویی که توش راه پله ها بودن .

اول باید برم بالا و ببینم چی بود که در رو به روم قفل کرد.اگه قاتل تا حالا کار علی و مهردادو ساخته باشه پس الان در کمین منه...

اروم اروم از راه پله هایی که به سمت شیروونی بود رفتم بالا.یه راهرو کوچیک بود و پشت راهرو دری بود که به شیروونی باز می شد.

وقتی نزدیک راهروی کوچیک جلوی راه پله شدم دیدم صدای نفس میاد.

پس درست حدس زدم...خودشه.

و با سرعت وارد راهروی پشتی شدم و چوب بیسبال رو زدم توی اولین جسمی که سر راهمه .

و خوردن چیزی به چوب و افتادنش رو فهمیدم.

با رضایت نگاه کردم که ببینم قاتل چه شکلیه اما با دیدن کسی که زده بودم شوکه شدم!

کسی که من زده بودم مهرداد بود...

علی با حیرت گفت:

چیکار کردی دیوونه؟!؟

توی شوک رفته بودم و با ترس به مهردادی که الان عین مرده ها زمین افتاده بود نگاه می کردم.

علی نشست و سر مهردادو گرفت توی بغلش.

چند بار مهردادو صدا کرد.

بعد با عصبانیت گفت:یعنی جواب دادن به یه شوخی اینقدر ارزش داشت؟!؟

با صدای گرفته ای گفتم:من..من فکر کردم قاتله...

علی با نفرت نگاهی بهم کرد و بعد اروم زد روی گونه های مهرداد و مهردادو صدا کرد.

اما مهرداد به هوش نمیومد.

کنار مهرداد کیفش بود...فکر کنم رفته بود انسولینشو بیاره.مهرداد دیابت داشت.

با حیرت و سردرگمی به مهرداد خیره شده بودم...

مهرداد به هوش نمیومد.

دیگه نای وایستادن نداشتم و روی دو زانوم فرود اومدم..

سرمو گرفتم بین دستام...

کی فکرشو می کرد من...فرهاد فرمنش امروز بشم قاتل دوست صمیمیم؟!؟

بی صدا اشک می ریختم...

چشمای علی قرمز شده بود.

علی با صدای گرفته ای گفت:حالا می خوای چیکار کنی؟!؟

با صدای ارومی گفتم:نمیدونم...نمیدونم..

دیگه نمیتونم جلوی خودمو بگیرم..

با صدا زدم زیر گریه...

زار میزدم.

علی هم دست کمی از من نداشت.

علی سر مهردادو بوسید و گذاشتش زمین.

بعدم اومد سمت من و بغلم کرد...

علی با گریه صدام کرد..

بین هق هقام گفتم:علی بدبخت شدم...علی...چیکار کنم؟!؟

اما صدایی که شنیدیم اینبار منو که هیچی حتی علی رو هم برد توی شوک..

فکر هرچیزی رو می کردیم غیر از این...

دیدیم صدای مهرداد داره میگه:گور منو بکنین منگلا!

مهرداد؟!؟مهرداد مگه نمرده بود؟!؟

من و علی که تا همون لحظه داشتیم زار میزدیم حالا جفتمون در حالی که از تعجب نفسمون گرفته بود و به مهردادی که نشسته بود و داشت سرشو ماساژ میداد،خیره شده بودیم...

مهرداد که دید خیره شدیم بهش گفت:

چیه؟!؟داری دست گلتو میبینی فرهاد جون؟!

بعد زیر لب گفت:مردیکه بی شعور!

با ترس گفتم:تو..تو مرده بودی...

مهرداد با تعجب گفت:من؟!؟کی؟!؟

علی در حالی دست و پاشو گم کرده بود و چشماش گرد شده بود گفت:من...من هرچی..صدات زدم تو..تو جواب ندادی..

مهرداد نگاهمون کرد و گفت:واقعا که !حتی عقلتون نرسید نبضمو بگیرین؟!؟

علی که کم کم داشت به خودش میومد لبخند کوچولو اما همراه با خیرتی زد و گفت:نه!!

مهرداد پوزخندی زد و گفت:نوابغ جامعه رو!اخه اینقد نمیدونین یکی میمیره جنازش یخ می کنه؟!؟

وای خدا باورم نمیشه...

خدای مرسی...

به خودم اومدم و یهو پریدم بغل مهرداد!

مهرداد با تعجب گفت:اوووه فرهاد چته؟!؟

در حالی مهرداد رو فشار میدادم گفتم:مهرداد عاشقتم.بخدا چاکرتم...قربونت میرم اصن!

مهرداد با زور منو انداخت عقب و گفت:بزمچه زدی داغونم کردی حالا چرت و پرت میگی؟!؟

مظلومانه گفتم:بخدا غلط کردم.هرچی بگی حقمه...

دوباره خواستم برم طرفش که گفت:به خدا بیای طرفم همین الان میزنم ناکارت می کنم!

خندیدم و گفتم:خیله خب...

بعد ادامه دادم:فکر کردم مردی!داشتم فکر می کردم اگه فرار کنم نامردیه!بمونم هم اعدام میشم که!

مهرداد زد زیر خنده.

علی هم با خنده گفت:

وای نمیدونی اون لحظه فرهاد رنگش پریده بود و می لرزید!!!

گفتم:اووو خودتو ندیدی!

مهرداد با خنده گفت:در عوض من هردوتاتونو دیدم!

بعد مثل دخترا تابی به گردنش داد و گفت:نمیدونستم اینقدر خاطرخواه دارم!

خواستم بزنم تو سرش که دیدم فعلا موقعیت خوب نیست یهو میوفته میمیره!

مهرداد دستشو گرفت به دیوار و بلند شد اما علی رفت دست مهردادو انداخت دور گردنش و گفت:فعلا نمیذارم تنهایی راه بری!

مهردادم با خنده گفت:اخ اخ میدونستم ادم کتک بخوره بعدش اینقدر عزیز میشه ،خودم خودمو میزدم!

خندیدیم...

بعد از اون شوک نیاز به خنده بود.

من که هنوز توی شوک بودم!

جمجمه...

اسکلت...

اسلحه..

یادشون که میوفتم..

اه.ولشون کن.

توجهمو دادم به بچه ها.

علی گفت:فکر کردم با اون ضربه ای که فری زد الان افتادی همون جایی که عرب نی انداخت!خخخخ

مهرداد گفت:موقعی فرهاد می خواست بزنه من دیدمش.خواستم برم جلو و بترسونمش که دیدم یه چوب بیسبال داره میاد طرفم!فقط تنها کاری تونستم بکنم این بود سرمو از چوب دور کنم!

رفتم کنارشون و گفتم:

ولی شانس اوردم نخورد توی رگ خوابت!

مهرداد گفت:اخ گفتی خواب!بریم ناهار بخوریم بخوابیم یک کم!

رسیدیم طبقه پایین.

پرسیدم:راستی شماها اون موقع می خواستین چیکار کنین با من؟

مهرداد گفت:بابا می خواستین اون تو گیر کنی بخندیم بهت!نمیدونستیم همین آدمی هستی!

گفتم:ای بابا مهرداد ول کن تو ام!خبرت الان که زنده ای!

یهو علی حرفی زد که دقیقا زمان گفتنش بود!

علی گفت:راستی فرهاد اون موقع گفتی فکر کردم قاتله!قاتل دیگه کیه؟!؟

الان وقتشه.

گفتم:میدونید اون بالا چی دیدم؟

علی خونسردانه گفت:نه...چی؟

گفتم:استخون ادم!

مهرداد و علی نگاهی به هم کردن و بعد مهرداد با تمسخر پرسید:خب..دیگه چیا دیدی؟

از جایی با عصبانیت نمیشه این دوتا رو قانع کرد گفتم:بیاین زیر شیروونی که نشونتون بدم.

مهرداد گفت:ول کن بابا!

علی مهردادو به دیوار تکیه داد و گفت:

من میرم ناهارمونو بیارم!

علی رفت.

گفتم:مهرداد تو باور کن..این خونه یه خبراییه.ده نفر تا حالا توی این خونه به قتل رسیدن.

مهرداد با کلافگی گفت:تو که شوخی مارو جبران کردی که!

دستامو کردم توی موهام و گفتم:مهرداد دارم راست میگم...

مهرداد گفت:ببین فرهاد.اگه می خوای با این حرفا من و علی رو بترسونی و بعدم به ریشمون بخندی باید بگم اصلا روش خوبی نیست!

تا خواستم چیزی بگم صدای بوق بوقی از طرف مهرداد بلند شد.

مهرداد گفت:ای بابا اینم که انسولین تموم کرد!

پمپ مهرداد بود.وقتی انسولینش تموم میشه میره رو اعصاب!می مرد ده دقیقه دیگه انسولینش تموم میشد؟؟

مهرداد گفت:این تن بمیره ور نزن برو کیف منو از اون بالا بیار که انسولینم تموم شد!

اه...

باور نمی کنن.

با بی حوصلگی از پله ها رفتم بالا.

باید فکر کنم ببینم چیکار میتونم بکنم..

اگه اونا نمیان بالا پس...

من اسکلتارو می برم پایین.

وسط سالن طبقه دوم وایستادم.

باید فکر کنم.

باید قانعشون کنم.

باید بهشون ثابت کنم...

اگه اونا این حرفو باور نکنن جون همه مون توی خطر میوفته.

این خونه یه جوریه...

تا همین چند دقیقه پیش نزدیک بود خودم قاتل شم!

باید زود تر از شر این خونه خلاص شیم...

باز حرکت کردم به سمت طبقه زیر شیروونی.

بالای پله ها چشمم خورد به کیف مهرداد.

اول استخونارو بر میدارم و بعدش میرم سراغ کیف مهرداد.

رفتم سمت در...

دستمو گذاشتم روی دستگیره تا بازش کنم اما...

ترس عجیبی تمام وجودمو گرفته بود.

ترسی که نمیدونم اون موقع چه موقع اومدنش بود!

چند تا نفس عمیق کشیدم و در زیر شیروونی رو باز کردم اما با دیدن روبروم باز ترس برم داشت.

روی پنجره ای که اون موقع ازش فرار کرده بودم رو حالا یه پارچه گرفته بود...یادم نمیاد اون موقع همچین چیزی اینجا بوده باشه!

کی اومده اینجا؟؟تمام ما سه تا این بالا بودیم.از پایین رفتمون هم خیلی نگذشته...

نکنه قاتل همین الان توی خونه باشه؟؟

اما ...

یه قاتل میاد و مارو می کشه نه این که بیاد پرده نصب کنه...

در حالی با دقت مواظب اطرافم بودم رفتم سمت کارتن جمجمه ها!

کارتنی که اون موقع با دیدنش پس افتادم و البته همین باعث شد بتونم فرار کنم!

در کارتن رو باز کردم و اینبار چیزی دیدم وحشتناک تر از همیشه...

جمجمه ها سرجاشون بودن اما این بار یه چیز دیگه بهشون اضافه شده بود...

یه سر...

سری که هنوز موهای فرفری و مشکیش روش بود...

سری که زخمای روی گونه ها و پیشونیش هنوز حالت تازگی داشت..

سری که با دوتا چشم ملتمس و باز بهم خیره شده بود...

سر یه انسان...

یه انسان تازه...

یه مقتول جدید...

دیگه نمبتونم اینجا معتل کنم.

زودتر باید با زور هم که شده علی و مهرداد رو مجبور به رفتن کنم.

خواستم حرکت کنم اما...پاهام بهم توان ندادم...زانو هام می لرزیدن...باز رعشه گرفته بودم ...

اینجا بو میاد...بوی مرگ...

انگار که توی این خونه خاک مرده پاشیده باشن...

دستمو گرفتم به زمین و به زور بلند شدم.

نفسم سخت شده بودبا هر نفس احساس می کردم شش هام میسوزن.

باز بغض کرده بودم...

مگه من...یه پسر شونزده ساله بی خیال چقدر تحمل دارم؟؟؟

به سختی میتونستم وایستم...

یعنی اون بیچاره ای که سرش اینطور بهم زل زده بود،کیه؟!؟

شاید...

شاید قربانی بعدی ما باشیم...

این فکر باعث شد تیغه کمرم یخ کنه.

تمام زورمو جمع کردم و با قدمهای کوتاه و لرزون از شیروونی خارج شدم.

فکرشم نمی کردم یه روز تا حدی از ترس فلج شم که یه فاصله ده متری رو به زور توی ربع ساعت برم.

وقتی به پله ها رسیدم احساس خرد شدن پیدا کردم...وقتی حتی نمیتونم چند تا پله رو برم پایین...

نمیدونم باید چیکار کنم...

اما نمیشه اینجا وایستم...

با ترس دستمو گرفتم به دیوار و پامو گذاشتم روی اولین پله...

شدم مثل وقتی که اولین باری می خواستم راه برم... مثل وقتی که راه رفتن برام یه غول بوده...

به سختی پامو گذاشتم روی دومین پله...

حالا بهتر شد.

سومی...چهارمی و بالاخره با ترس و قدمای لرزونم تونستم برسم به اخرین پله...

باورم نمیشه یه روز طی کردم دوازده تا پله اینقدر برام خوشحال کننده باشه...

وقتی نگاه کردم به پله هایی که باز باید طی کنم دوباره دنیا رو سرم خراب شد.

اما یاد دوستام افتادم.

نباید بزارم بلایی سرشون بیاد.

با یه معجزه شروع به رفتن کردم.

تند و تند پله هارو رفتم و رسیدم به اخرین پله از پله های طبقه پایین.

نفس عمیقی کشیدم و رفتم داخل هال تا سریعا مهرداد رو مجبور به رفتن کنم.

اما وقتی که وارد هال شدم فقط یه چیز گفتم:

ای بابا!دوباره؟؟؟

وقتی رفتم پایین دیدم مهرداد توی هال نیست!

فکر کنم باز می خوان اذیت کنن!

باید زودتریداشون کنم.

جونمون توی خطر وحشتناکیه!

من اصلا دلم نمی خواد بلاهایی که دیدم...سرم بیاد.

اه...

یادش میوفتم وحشت می کنم.

باید زودتر پیداشون کنم.

شاید دوباره دارن از این شوخیای مسخره باهام می کنن اما مهم نیست...

باید بهشون بگم و مجبورشون کنم بریم.

اول رفتم زیر زمین.همونجایی که توش موتور خونه و استخر بود.

اول سری به اتاق موتور خونه زدم.تاریک بود و کسی هم توش نبود.

رفتم ببینم شاید توی استخر قایم شده باشن!

خب فکر احمقانه ایه اما از مهرداد و علی بر میاد!

رفتم سمت استخر.

دور تا دورشو گشتم و توشو نگاه کردم اما چیزی توش نبود.

برگشتم سمت راه پله ها که برم بالا اما...

با صدای دادی که از بیرون ویلا شنیدم سر جام وایستادم..

این میتونه این معنیو داشته باشه که...

کارمون تمومه...

با عمله از پله رفتم بالا و رفتم بیرون از ویلا.

با دقت به اطاف نگاه کردم...

علی میتونه از خودش محافظت کنه اما مهرداد...

اگه علی رو پیدا کنم امیدی هست.

دویدم سمت جایی که ماشین پارک بود.

وقتی به نزدیکیای ماشین رسیدم دیدم صندوق عقب تا اخر بازه و سبد خوراکیا متلاشی شده!

نیاز نبود دیگه از روی حصارها رد شم و ماشینو چک کنم چون...

زنجیری که به در ورودی بود الان کنده شده بود.

چرا و چجوریشو نمیدونم...

شاید علی بازش کرده و شایدم...قاتل...

وای...

واقعا می فهمم درمونده یعنی چی..

یعنی من!

باید چیکار کنم؟!

دویدم داخل حیاط خونه.

باید بگردم.

شاید پیداشون کنم.

نمیدونم باید کدوم سمت برم.

دویدم توی حیاط پشتی خونه...

اون پشتو اصلا نگاه نکرده بودیم.

اه الان که فکر می کنم از خونه های بزرگ متنفرم...

خیلی طول کشید تا تونستم از در ورودی تا پشت ویلا رو بیام.

اما وقتی پشت ویلا رسیدم ارزو کردم که ای کاش نمیرسیدم!

وقتی رفتم پشت ویلا در عرض یک ثانیه با یک نفر پشم تو چشم شدم...

اون علی نبود...

مهردادم نبود...

مردی بود حدود سی و پنج ساله که موهای قهوه و ژولیده و خیلی کثیفی داشت و صورتش هم پر از جای زخم بود و لباسای کهنه ای که تنش بود هم خونی بود.

با دیدنش خشکم زد!خب انتظار نداشتم جلوی همچین موجودی در بیام.

یهو به خودم اومدم و دیدم آدرنالین داره به میزان زیادی توی بدنم ترشح میشه.

اما تا خواستم عکس العملی نشون بدم،مرده لبخند کریحی زد که دندونای سیاهشو نشون داد و من با دردی که توی سرم حس کردم بی هوش شدم...

***

به هوش اومدم.سرم خیلی خیلی درد می کنه.

خواستم دستمو بیارم روی سرم و ماساژش بدم که دیدم...

حتی نمیتونم تکون بخورم...

با گیجی چشمامو باز کردم.

با زنجیر بسته شده بودم به یه ستون.شاید ده متر زننجیر دور تا دورمو گرفته بدد چون از روی شونه تا روی زانو هامو بدون اینکه جایی رو جا بندازه زنجیر پیچیده بود.

احتمالا قاتله فکر کرده من ترمیناتورم!

دقیقا رو به روی من و با فاصله یک دومتری من،مهرداد روی یه صندلی بسته شده بود.

مهردادم دست کمی از من نداشت ... عین مرغ بسته بندی شده چسبیده بود به صندلی...

مهرداد بیهوش بود.

علی هم حدود یک متر دور تر از مهرداد بود اما دوتاشون توی یک خط بودن.

علی در حالی که دستاش به دوتا دستبند بسته شده بود توی هوا اویزون بود.

پاهاش سی سانتی از زمین فاصله داشتن.

اما چیزی که باعث تعجب و ناراحتیم شد حامدی بود که در حال زنجیر شدن بود.

حامد...

حامد اینجا چیکار می کنه؟؟؟اه...

حالا هر چهارتامون گیر افتادیم.

بدتر از همه این بود که حدود پنج متری سمت چپ من یک میز بزرگ بود که روش یه جنازه بود.یه جنازه بی سر...

اشکم می خواد در بیاد...

کاش به حرف حامد گوش کرده بودیم.

این وسط فقط من به هوش اومده بودم.

سر و صورت علی حسابی زخمی و خونی بود.

لباساشم پاره شده بود.

معلومه یه درگیری حسابی با این قاتله داشته..

حامد و مهرداد که هردوتاشون بی هوش بودن،فقط از ناحیه پیشونی یه زخم وحشتناک داشتن.

احتمالا با همونی که زده بود توی مخ من،با همون حامد و مهردادم زده بود.

گفتم که حامد در حال بسته شدن بود.

همون مرد ژولیده ای و کریحی که قبلاگفتم الان پشتش به من بود و داشت دستای حامدو با دستبند میبست به دوتا میله.

حرکت خفیفی رو احساس کردم.

علی به هوش اومده بود و حالا در حالت منگی داشت دست و پا میزد...

با صدای ارومی گفتم:علی...

علی از دست و پا زدن دست برداشت و با نگاه سردرگمش نگاهم کرد.

خواستم چیزی بگم که فکم فشرده شد.

اون قاتله...

اون فکمو گرفته بود توی دستش و فشار میداد.

بوی ناجور گندی میداد...بوی الکل شدید.اه...

شروع کرد به حرف زدن با من...

دقیقا مثل ادمای مست حرف میزد...

حرفاشو می جوید و صداش هی پایین و بالا میشد.

در حالی داشتم از بوی بدش خفه میشدم گفت:

تو...توی کار من...فوضولی می کنی؟؟؟

بعد گلومو گرفت و داد زد:هااان؟!؟تو؟؟

علی تقلا می کرد که دستاشو باز کنه...

قاتله زد زیر خنده...

یه خنده مالیخولیایی و وحشتناک...

بعد ازم دور شد و بعد از چند ثانیه با چاقوی کثیفی برگشت.

روبروی من وایستاد و گفت:تو...اونا رو دیدی...اونا دوست نداشتن ببینیشون...

بعدم دادی زد و حمله کرد طرفم.

انقدر محکم بسته شده بودم که حتی نمیتونستم یک میلی متر از جام تکون بخورم.

و با درد وحشتناکی که توی بازوم احساس کردم ضعفم زد.

چاقو رو کرده بود توی بازوم و با کشیدنش احساس کردم تمام رگ و ماهیچم داره همراه جاقو میره بیرون...

از بازوم خون میومد و ضعف کرده بود.

علی داد زد:کثافت چیکارش داری؟ مردیکه روانی عوضی... فقط کافیه دستم بهت برسه ****زاده...

قاتل یه خنده شیطانی کرد و رفت طرف علی و از پشت سر علی یه صندلی تاشو رو برداشت و باهاش شروع کرد به زدن علی...

علی هم در حین این که داشت حسابی از خجالت قاتل در میومد دست و پا میزد و سعی می کرد از خودش دفاع کنه...

با هرضربه ای که به علی میخورد منم یه شوک احساس می کردم..

ضربه هارو میزد توی سر علی و هربار از یه جای سرش خون میومد و بعد از چندتا ضربه علی باز بیهوش شد...

مهرداد همون موقع به هوش اومده بود و با دیدن سر و وضع وحشتناک علی و وضع بقیمون با صدای لرزونی گفت:چرا زدیش عوضی... چیکارش کردی؟!؟چیکار کردی؟؟؟

حامد از اون طرف شروع کرد به داد و بیداد:بی شرف کشنیش.چیکارت کرده بود؟!؟هان؟!؟پدرتو در میارم بی وجود...قاتل بین داد و بیدادای حامد و مهرداد مونده بود و با سردرگمی بهشون نگاه می کرد...

همینه...

احتمالا این کار باعث میشه که حسابی هنگ کنه...

خودشه ...عالیه...

منم خواستم شروع کنم که...

قاتل برگشت سمت مهردادی که کنارش بود و سر مهردادو گرفت توی دستش و چاقویی که باهاش منو زخمی کرده بود رو از توی جیبش در اورد و گذاشت زیر گلوی مهرداد...

مهرداد شوکه شد!حامد هم دید اوضاع خیطه ساکت شد.

قاتله با صدای بلندی گفت:چی می گفتی؟؟باز... تکرارشون کن!

مهرداد بیچاره هم توی شوک بود!قاتل سرشو می کشید به عقب و عضله های گردن مهرداد تا اخرین حد کشیده شده بودن...

احتمالا گردنش خیلی درد گرفته...

مهرداددساکت بود.

قاتل چاقو رو از زیر گلوش برد بالا و اروم اروم کشید روی پوست صورت مهرداد...

میتونستم لرزش کوچیک دستای مهردادو ببینم...

قاتل گفت: شماها...مزاحم من شدین... مثل اون...

و اشاره کرد به جنازه ای که روی میز بود و البته سر نداشت...

بعد ادامه داد:حالیتون می کنم...که من...کی ام!

مهرداد گفت:تو یه دیوونه کثافتی...

قاتل اول کپ کرد و بعد در یک لحظه چاقوش رو کشید توی صورت مهرداد...

روی گونه سمت چپ مهرداد از زیر چشمش تا کنار لبش یه زخم وحشتناک شد...

نفس مهرداد گرفت...میتونستم بفهمم بغض کرده...

این فقط بیست و چهار ساعت از زندگیه ماست و این بلا رو سرمون اورده...

قاتل در حالی که نوک چاقوش رو به سمت ما سه تا می چرخوند گفت:

دهنتونو...ببندین...وگرنه...

بعدم چاقو رو به سمت حامد پرت کرد.

چاقو از کنار گوشه حامد رد شد و خورد توی دیوار و افتاد...

حامد از هممون بیشتر شوک زده بود...اون کمتر از همه ی ما میدونست که چرا باید همچین جایی باشه...

قاتل جلوی چشمای شوک زده ما سه تا رفت سمت اون میزی که جنازه روش بود.

میز جایی بود که من فقط میتونستم بالا تنه جنازه رو ببینم و از جایی که نمیتونستم تکون بخورم قسمت وحشیانه ماجرا رو نمیدیم.

از جایی که مهرداد روبروی من بود و حامد هم کمی عقب تر از من من بود،مهرداد و حامد میتونستن سلاخی اون جنازه رو کاملا ببینن.

فقط تونستم صدای پاره پاره شدن جنازه رو بشنوم اما...

صدای سرفه ی مهرداد بلند شد.

رنگش زرد شده بود و چشماش می چرخیدن...

با دیدن حال مهرداد تازه به وخامت اوضاع پی بردم...

کم بود انسولین حالا داشت تاثیرشو میذاشت...

رنگ مهرداد پریده بود ...

لبشو گاز گرفت ...

یعنی درد داره...

نمیدونم باید چیکار کنم...

شروع کردم به تکون خوردن هرچند که اصلا تکونی نخوردم!

تمام زورمو زدم تا بلکه این زنجیرا شل تر شن و بتونم کاری کنم اما انگار نه انگار...

زنجیرا سفت تر از اونی ان که بتونم بازشون کنم...

صدای مهرداد متوقفم کرد.

مهرداد داشت ناله های خفیفی می کرد...

اگه انسولین نرسه بهش کم کم انقدر حالش بد میشه که میره توی کما...

شاید کمتر از پنج ساعت برای رسوندن انسولین وقت دارم.بعد از اون ممکنه مهرداد بمیره...

حامد با تمنا گفت:خواهش می کنم بزار انسولینشو بزنه... 

فکر کنم رو به قاتله بود...

هه.

اره...

حامد از هیچی خبر نداره...شاید حامد فکر کرده این فقط یه ادم عصبیه که از ورود ما به خونش عصبانیه!

در کمال تعجب دیدم قاتل پرسید:کجاست؟!؟انسولین کجاست؟

چی؟!؟!دیگه دارم دیوونه میشم.مگه میشه که اون بخواد به مهرداد کمکی کنه؟!؟بی خیال..مهم اینه بتونیم مهردادو نجات بدیم...شاید دیگه از کشتن ادما سیر شده!!

با صدای گرفته ای گفتم:توی کیفشه،کیفشم توی راه روهای زیر شیروونیه...

اسم زیر شیروونی که اومد اخماش رفت توی هم...

واییی..

رفت سمت جایی پشت سر من و صدای باز شدن قفل و بعد باز شدن و بسته شدن یه در آهنی اومد.

به حامد گفتم:حامد...تو که رفته بودی!

حامد با لحن دلخوری گفت:بی مرام نیستم...مثل شماها...

با بغض گفتم:حامد منو ببخش...اگه من اون موقع نمی گفتم که بری،شاید میتونستی قانعمون کنی و از این قبرستون نجاتمون بدی...

حامد گفت:مگه شماها تا حالا به حرف من جز سر امتحانا گوش کردین؟؟

احساس بدی پیدا کردم...

یعنی ما اینقدر دوستای بدی بودیم؟؟

با صدای لرزون و بغض دارم گفتم:حامد... منو ببخش... من... نمیدونم چی بگم... واقعا دوست بدی بودم...

حامد گفت:بی خیال... چجوری باید یارو رو راضی کنیم بریم؟حیلی وحشیه ..خیلی عوضیه ..این کارارو برای چی می کنه؟؟

پوزخندی زدم و گفتم:موقعی که تو رفتی.ما داشتیم فوضولی می کردیم.من رفتم طبقه زیر شیروونی و میدونی اونجا چی دیدم!؟جمجمه انسان...استخون... 

حامد گفت:امکان نداره...شاید مال ادم نبودن.

گفتم:یه سر هم دیدم که هنوز زخماش تازه بود.سر همون بدبختی که الان داشت تیکه پاره میشد... موقعی سرو دیدم چشماش باز بود...

حامد گفت:اهه هیچی نگو...هیچی نگو...نمی خواد بگی...فهمیدم...

گفتم:اون کسیه که تا حالا ده نفرو بدون دلیل توی این خونه کشته... و ما هم روش...

حامد با ناباوری و با صدای لرزون گفت: یعنی ما... قراره اینجا بمیریم؟!؟

خواستم حرفی بزنم که صدای باز شدن در این دخمه اومد.

اومد کنار مهرداد و از توی کیف مهرداد بسته ی انسولینشو در اورد و با همون لحجه مستانش گفت:اینه؟!؟

با خوشحالی سر تکون دادم و گفتم:آره..اره...خودشه...

و خیلی راحت انگار که داره در مورد شام دیشب حرف میزنه گفت: باشه..خیله خب!

من که نفهمیدم چی شد!

در هر صورت مهم مهرداده.

قاتل اول یه نگاه به بسته انسولین انداخت و بعد انداختش زمین و با پا زد له و لوردش کرد!!!

هه...هر لحظه داره بهتر و بهتر میشه!

حامد با ناباوری گفت:چیکار کردی رواااانی؟!؟

قاتل در حالی که پشتش به حامد بود موهای مهردادو گرفت و گفت:ببینم...می خوای..مثل دوستت صورتتو خط خطی کنم؟!؟!

حامد با لحنی که تمسخر توش موج میزد گفت : کی؟!؟ تو؟مال این حرفا نیستی!

هه.فکر کنم حامد هنوز براش جا نیوفتاده که این یارو یه قاتل زنجیره ایه!

با صدایی که سعی می کردم اروم باشه گفتم:حامد خفه شو!

حامد با صدای قوی و بلند و با شجاعتی که اصلا سراغ نداشتم گفت:

ههه... ساکت نمیشم..اگه قراره بمیرم مثل ادم میمیرم نه یه ترسو... هی دیوونه...خل و چل با توام...

قاتل در حالی که دیوونگی توی صورت زخمیش موج میزد و با همون راه رفتن ناشیانش برگشت سمت حامد...

حامد گفت: اهاان..عالیه..خیلی حرف گوش کنی..حالا گوش کن. ببین احمق..من نمیدونم تو چرا انقدر عوضی ای و چرا آدم می کشی... حدس میزنم یه بدبختی که حتی پدر و مادرش نمی خواستنش و ولش کردن توی جوی آب! شایدم در حسرت یه اسکناسی که این کارارو می کنی و شایدم یه بدبخت معتادی که از جامعه طرد شده... 

قاتل هر ثانیه عصبانی تر میشد... میتونستم صدای ساییدن دندوناشو بشنوم...

حامد بعد از چند ثانیه مکث گفت:

در هر صورت اینو بدون که...من برای زنده موندن به تو التماس نمی کنم...

قاتل چشماشو ریز کرد و نگاه کرد به حامد...

حمله کرد به سمت حامد و شروع کرد به زدنش...این که چطوری میزدش رو نمیدونم چون اصلا نمیدیدم!

از صدای ضربه ها معلوم بود که ضربه های محکمی ان...

اما حامد به جای آخ گفتن در حین کتک خوردن حرف میزد...

-هه ... همین بود؟؟ تمام قدرتت همین بود؟؟ باید بگم قاتل بی عرضه ای هستی!! نمیدونم چه ادمایی به دست تو کشته شدن اما حتما ادمای بی عرضه ای بودن... میدونستی زورت مثل دختراست؟؟؟

تا همین چند دقیقه پیش فکر می کردم شوکه کننده ترین چیز توی عمرم همون سری بود که توی زیر شیروونی دیدم اما...

حالا با دیدن این حامد جدید می فهمم این خیلی شوکه کننده تره!

االان دیگه شک کردم این اصلا حامد باشه...

اما ...

احساس غرور توی قلبم شروع کرد به پخش شدن..

نمیدونستم همچین دوستی دارم...

اون هیچ وقت احمق یا ترسو نبوده...فقط عاقل تر از همه ی ما بوده...

تنهاش نمیزارم...همونطور که مارو امروز تنها نزاشت...

گفتم:هی..قاتل دیوونه عقده ای!!ارهه با تو ام!

صدای ضربه ها و مشت و لگدا قطع شد...

ففط صدای سرفه های حامد میومد...

گفتم: میدونی چیه؟؟دلم سوخت برات ! سگ مجبوره ادمارو گاز بگیره تو ام مثل هر سگ دیگه ای... اشکال نداره... من همین الان اجازه این که بمیرمو میدم بهت..یالا..بدو ... زود باش..به حرفم گوش کن.. هه چه پسر خوبی!

و بعد از چند ثانیه گفتم:

حامد...بهت افتخار می کنم.. کاش زودتر می فهمیدم از همه مون پر دل و جرئت تری...

قاتل هیچ عکس العملی نشون نداد اما بعد از چند ثانیه شروع کرد به خندیدن...

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

بلند بلند خنده های مستانه میزد و میومد سمت من...کمی جلوتر از من که رسید خنده هاش قطع شد و تبدیل شد به داد...

دستاشو گذاشته بود روی گوشاش و خم شده بود و داد میزد...

شاید پنج دقیقه تمام داشت داد میزد...

وقتی که ساکت شد اروم اروم رفت سمت جایی که میشد سمت راست من!

جایی که اصلا بهش نگاه نکرده بودم!

اون سمت چند تا قفسه بود که توشون پر بود از وسایل آزمایشگاهی و انواع تیزی...

ساتور و چاقو و هرچیزی که فکر کنین...

اما چیزایی هم اونجا بود که حالمو به هم زد!

اعضای بدن توی شیشه های الکل...

اهه دیگه کم کم دارم دیوونه میشم.

چطور اینهمه خشونت یکجا جمع میشه؟!؟نمیدونم...

سرمو انداختم پایین و به زمینی خیره شدم که ممکنه امروز با خون من، تغذیه ی خوشمزش باشه...

با رد شدن قاتل از جلوم سرمو نا خودآگاه اوردم بالا...که ای کاش نمیووردم...

قاتل توی یه دستش یه چاقوی بزرگ و تیز بود و توی دست دیگش یه شیشه که مایع زر رنگی توش بود...بوی الکل میداد.

رفت جلوی علی وایستاد...

یک قلپ از مایع توی شیشه خورد و بعد قهقهه زد...

شاید تمام این کارا اثر دائم الخمر بودنشه...

برگشت و نیم نگاهی به من انداخت و با اخرین زورش چاقو رو توی بدن علی فرو کرد...

با اخرین زورم داد زدم:عوضیییی اون زنده بود...کثافت اون زنده بود...

باز قهقهه زد...

عصبیم کرده بود.چرا می خنده؟؟

دندونامو روی هم فشار میدادم و با عصبانیت خیره شده بودم بهش...

مثل این که حسابی لذت می برد از داغون کردن ما...

باز یه ضربه ی دیگه با زد به علی....

چیز گرمی رو روی صورتم احساس کردم...

قطره های اشک سمجی بودن که با عجله میومدن پایین...

با گریه داد زدم: نزنش...نزززنش... روانی آشغال...اون زندست...

قاتل یه قلپ دیگه از مشروبی که توی دستش بود داد بالا و با رضایت گفت:

احمق... اون..همون موقعی که..با صندلی ..زدم توی سرش... مرد...میبینی که... از بدنش خون نمیاد...

نگاهم رفت سمت زخمای علی...

راست میگفت...از بدن علی اونجوری که باید خون نیومده بود و این یعنی جریان خونی توی بدنش نبوده...و علی...

خیلی وقته که مرده...

صدای گریه من و حامد توی اون دخمه می پیچید...

علی...

دوستی که باهاش بودیمو از دست دادیم...

دوستی که همیشه پایه بود برای کش رفتن ورقه های امتحانی... دوستی که برای دوستاش همه کار می کرد ... دوستی که شیش ساله که باهاشم... 

یه دوست خوب..دوستی که قدرشو ندونستم...

صدای اون کثافت منو از توی حال و هوام کشوند بیرون...

شیشه مشروبو مثل جام شراب گرفت طرفمون و گفت: هه.. به سلامتیه..من!

اما صداهای مشکوکی که میومد ما که هیچی اونو هم میخکوب کرد...

صدای پا بود...

صدای پای کی نمیدونیم...

اما صدای یه مرد جوابمونو داد..

- این خونه توسط پلیس محاصرست... بهتره خودتونو قائم نکنید...

زهرخندی کنج لبم نشست...خیلی دیر رسیدن...خیلی...

قاتل با ناراحتی نگاهی کرد به نقطه ای پشت سر من که احتمالا در بود.

قاتل گفت:اومدن نجاتتون بدن؟ نگرانتونن؟!!

بعد با حالت بحت زده و غمگینی سرشو انداحت پایین و گفت:

اما کسی نگران من نبود...کسی نیومد نجاتم بده... گذاشتن من بمیرم... گذاشتن... گذاشتن اونا...اونا منو بکشن...

حالتش تا حدی رقت انگیز بود بود که یک لحظه، فقط یک لحظه ، دلم به حالش سوخت...

قاتل با عصبانیت داد زد: کدومتون لو داده؟؟هااان؟ موشای کثیف...

حامد با تمسخر گفت:من...مشکلی داری؟؟؟

قاتل با عصبانیت داد زد:می کشمممت!

حامد داد زد:گفتم که بهت التماس نمی کنم...

و فقط دیدم که قاتل حمله کرد به حامد...

حامد پشت سر من...

نمیتونستم ببینمش...

فقط امیدوار بودم که اتفاقی نیوفته براش...

اما...

با دیدن فواره ی خون فهمیدم که دیر دعا کردم...

خون حامد با شدت روی زمین و و روی مهردادی که روبروش بود،پاشیده میشد...

و این...

دومین دوستی بود که از دست دادم...

یه دوست خاص...

دوستی که قدرشو ندونستیم...

ههه...

یادمه که اگه حامد بهمون نمیرسوند من تا حالا هیچ امتحان ریاضی ایو پاس نمی کردم...

یاد وقتایی میوفتم که حامد دوست نداشت اما پا به پامون برای شر درست کردن میومد...

یاد وقتی که با هزار زحمت از مدرسه فرار کردیم تا بتونیم بریم ملاقات علی که تصادف کرده بود...

اون حامد بود و تک بود...

نگاهم افتاد به مهرداد...

پسری که از پنجم دبستان باهاش بودم و همیشه به چهره جذابش حسودیم میشد...

پسری که در عین خودپسندیش با مرام و باحال بود...

یادمه سال پیش نصفه شبا از پنجره اتاقم میزدم به چاک و با مهرداد میرفتیم دور دور تا ساعتای چهار صبح...بعد برمیگشتیم خونه و وانمود می کردیم خوابیم... همیشه هم سر کلاس خسته بودیم...

کتاب دوستی دکتر جون جمعمون با یه بیماری امروز تموم شد...

و فقط من موندم...

منی که دنیا اومده بودم تا یاد بگیرم...

تا بفهمم ...

تا نا امید شم و باز امیدوار شم...

تا هرروز در پی این که آینده چجوریه ساعتها فکر کنم...

آینده این بود...

صدای اون عوضی منو به خودم اورد...

-حالا دیگه فقط تو موندی... تو و من...

و دوباره قهقهه زد...

با چشمای خیسم نگاهش کردم...

حالا دیگه اومده بود و جلوی من وایستاده بود...

اشک نمیزاشت خوب ببینمش...

خوب ببینم هیولا ها چه شکلی ان...

هیولایی که توی قصه های شب بود چه شکلیه...

چاقو رو برد بالا و به محض این که خواست به طرفم پرتاب کنه...

به محض این که خواست به طرفم پرتاب کنه صدای انفجار و صدای برخورد آهن با زمین رو شنیدم...

شیشه مشروبو رو پرت کرد به سمت صدا و داد زد: چیه؟!؟ اومدین منو بگیرین؟؟

و اشاره کرد به من و گفت:یا اینو نجات بدین؟

صدایی گفت: به نام قانون تسلیم شو...

اون قهقهه ای زد و گفت: نه...

و بالاخره چاقویی که دستش بود رو با اخرین زود پرتاب کرد سمت من...

توی چند صدم ثانیه ای که چاقو میومد تمام زندگیم از جلوی چشمام گذشت...

تمام کارام...

و تمام گناهام...

خدایا شرمندتم...

نمیدونستم عمرم کوتاهه و غفلت کردم...

ببخش که ما ادما وقتی که دقیقه نوده یادت میوفتیم...

مرام آدماست دیگه...

ببخش که هیچ وقت کاری برات انجام ندادم...

همیشه غرق خودم بودم...

همیشه و همیشه..

اگه مجبور بودم برم نماز و نماز طولانی میشد،خیلی ناراحت میشدم اما اگه بازی پرسپولیس و استقلال به وقت اضافه می کشید از خوشحالی نمیدونستم چیکار کنم...

خدایا دیره اما منو ببخش...

میدونم از بس نماز نخوندم حتی اشهدمو بلد نیستم اما...

خودت پاکم کن و خاکم کن...

شرمنده ام...

و با ضربه ای که خورد توی ناحیه ی سینم به خودم اومدم و بدون اختیار چشمانو باز کردم...

چاقو خورده بود توی سینم اما...

زنجیری که تا چند ثانیه پیش مایه عذابم بود حالا باعث نجاتم شد...

اما چه نجاتی؟!!بعد از مرگ سه تا دوستام اونم جلوی چشمم بهتر بود بمیرم...

شاید پنج تا پلیس داشتن سعی می کردن که قاتلو بگیرن اما نمیتونستن...

یه پلیس دیگه داشت زنجیری که دور من بودو باز می کرد...

بعد از سعی و تلاش فراوان و کلی کتک کاری پلیسا تونستن قاتلو بگیرن...

دقیقا زمانی که گرفتنش مردی وارد دخمه شد و با دیدن قاتل چشماش گرد شد و با حیرت گفت:خشایار سعیدی!

اون مرد با لبخندی کنج لبش ادامه داد:

پس قاتل این عمارت، فرزند آخر خانواده سعیدی بود...باید بگم خوب بازیمون دادی...

یعنی تمام این کارا کار کسی بود که فکر می کردن خودش درگیر نفرین این خونه شده؟؟

هه...

مضخرفه...

حتی نفرینی نبود دلمونو بهش خوش کنیم.

یه پلیس کمکم کرد که منو از اون دخمه ببره بیرون...

موقعی که برگشتم سمت در با دیدن جنازه ی حامد پاهام شل شد و افتادم زمین.

جای چاقو رو روی رگ گردن حامد میشد دید...

از زندگی متنفرم...

بیرون شب بود و بارون میومد...

مثل دل من...

آسمون، مثل قلب من بارونی بود...

مثل من که نه فقط دوستانو بلکه خودمو هم از دست داده بودم...

منو از عمارت بردن بیرون.

رفتم داخل یکی از آمبولانسا نشستم...

سه تا برانکارد اوردن که روی صورت دوتاشون با روپوش سفید پوشیده بود...

چشمم که به جنازه دوستام افتاد همزمان آسمون رعد و برق پر صدایی زد...

امشب آسمون دلم حسابی با آسمون خدا همسرایی داشت...

اما...

مهرداد...

روی مهردادو نپوشونده بودن...

این یعنی مهرداد نمرده...نمرده!

از نمردن مهرداد خوشحال بودم اما حتی نمیتونستم لبخند بزنم...

احساس کردم کسی بغلم کرده...

-پسرم..عزیزم...قربونت برم تو زنده ای؟بمیرم برات...

مامانم بود که اشک می ریخت و این حرفارو میزد...

بابام هم اومد و با گریه ای که ازش سراغ نداشتم بغلم کرد...

اما حتی بهشون نگاه نکردم...

به چی نگاه کنم؟؟

اونا برای دیدن چی اومده بودن؟!؟

تمام مدت به کف آمبولانس خیره بودم.

هیچ حسی نداشتم...به هیچی...

یه پلیس می خواست در مورد اتفاقایی که افتاده بدونه...

اما هیچ جوابی از من نشنید...

مامانم با گریه گفت:فرهاد...چت شده؟؟حرف بزن...

دلم می خواست داد میزدم:مادر من!جلوی چشمام دوستامو به بدترین شکل کشتن.حالا می خوای پاشم برات رقص پای مایکل جکسون برم؟

اما زبونم توی دهنم نمی چرخید...

سر و صدای جیغ و گریه ی خونواده ها میومد...

پدر و مادر و برادر حامد.

پدر و مادر و دوتا خواهر علی و...

خواهر و پدر مهرداد مهردادم بودن هرچند که بهشون اجازه ندادن برن کنار مهرداد.

اما چرا اینجا بودن؟با این سرعت کی بهشون خبر داده بود؟!

اصلا چطور مارو پیدا کرده بودن؟!؟

نمیدونم...

مهرداد توی یه آمبولانس دیگه بود و پزشکا داشتن زور خودشون میزدن و با دست بهش شوک میدادن!

بلند شدم و رفتم طرفشون.

با صدای خش دار و گرفتم گفتم: زور نزنین،رفته توی کما، باید بهش انسولین برسونین...

دوتا پزشک به هم نگاهی کردن و یکیشون عین فنر از جاش بلند شد.

برگشتم و سرجام نشستم.

و چند دقیقه بعد آمبولانسی که مهرداد توش بود با سرعت حرکت کرد و رفت.

پلیسا هنوز توی خونه بودن.جنازه های علی و حامدم با آمبولانس رفتن...

یه پلیس اومد کنارم و گفت: میدونم توی شرایط بدی هستی اما چند تا سوال دارم.میتونی جواب بدی؟

در حالی هنوز به کف آمبولانس خیره شده بودم بودم به ارومی گفتم:چطوری فهمیدین؟!؟

پلیسه بهم نگاه کرد و گفت:

یکی از مقتولین در حال صحبت کردن با مادرش و در اون لحظه قاتل بهش حمله می کنه.مادرش هم که آدرس اینجا رو میدونسته با شنیدن صدای داد و فریاد پسرش رو میشنوه و به پلیس خبر میده.خودش هم به والدین شماها خبر میده که به اینجا بیان.

بعد مکث کرد.

شاید مادر حامد این کارو کرده.حامدم اون موقع به قاتل همینو گفت.

حتی نمیتونم گریه کنم.

بازم حامد...

سرم درد می کنه.

پلیسه گفت: باید چند تا سوال بپرسم. چطور شد که وارد این خونه شدین؟

پوزخندی زدم.

چه سوال مسخره ای.

سوالی که اصلا دلم نمی خواد جوابی بدم براش...

پلیس با جدیت بهم نگاه می کرد و منتظر جواب بود...

یه لحظیه حسی بهم گفت: قوی باش... باید همه چیزو بگی و همه چیزو روشن کنی تا اون آشغال به سزای کارش برسه...

سرمو اوردم بالا و به پلیسه خیره شدم و با همون صدای خراشیده گفتم: فقط یه کنجکاوی. دلمون می خواست بدونیم توی یه خونه ی متروکه چه خبره...

دوباره پرسید: و چطور وارد خونه شدید؟

با پوزخند گفتم: زنگ زدیم قاتل درو باز کرد! خب از روی حصارها رد شدیم.

پلیسه چند ثانیه خیره خیره نگاهم کرد.توقع همچین جوابی نداشت.

-و ... اولین بار قاتل رو کی دیدین؟

-وقتی که داشتم میرفتم پشت ساختمان باهاش رو در رو شدم...

بعد از یادداشت کردن باز پرسید:

قاتل رو می شناختید؟یا اینکه باهاش دشمنی داشتید؟

-نه.

بعد از یادداشت کردن پرسید:

خب دقیقا از زمان ورودتون تا زمان اومدن ما چه اتفاقی افتاد؟

یعنی واقعا باید تمام اون چیزا رو بگم؟

اه حتی فکر کردن به اتفافایی که افتاده منو وحشتزده می کنه.

نمیدونم قیافم چطور شد که پلیسه پرسید : 

ببینم ، حالت خوب نیست؟

در حالی خودمو کنترل می کردم که نزنم زیر گریه گفتم : 

ما از روی حصارا اومدیم توی این ویلا.داشتیم ویلا رو می گشتیم که من رفتم زیر شیروونی. اونجا... اونجا بود که من فهمیدم توی این خونه چه خبره...

و بعد مکث کردم... راستش اصلا نمیتونستم ادامه بدم...

پلیسه با در حالی که با دقت گوش میداد پرسید : چی دیدی؟

توانمو جمع کردم که ادامه بدم.

- اونجا پر از بریده جراید بود. اونجا فهمیدم که توی این خونه آدمای زیادی مردن. در ضمن ، اونجا پر بسته و کارتنه که ... توی بعضیاشون ... استخونه! استخون آدم...

***

بعد از اون بازجویی گذاشتن بریم خونه...

حال خوبی ندارم اصلا.

بدنم درد می کنه و روحم بیشتر ...

صدای در اومد.

بابا به آرومی گفت : فرهاد بیداری؟

چشمامو بستم و خودمو زدم به خواب...

بابا اومد جلو و پتو رو تا چونم کشید بالا.

و زیر لب گفت : خدایا تاوان کدوم گناهمه؟

باز صدای پا اومد.

ایندفعه مامان گفت : خوابه؟

- آره... می ترسم یه وقت بفهمه...

و بعد صدای بیرون رفتنشون و صدای در اومد...

چیو بفهمم؟ در مورد چی؟

از روی تختم بلند شدم.

بدنم خشک شده بود.

آروم لای در رو باز کردم.

مامان و بابا رفته بودن توی اتاق خوابشون که رو به روی اتاق منه.

در اتاقشونم بسته بودن.

گوشمو گذاشتم روی در.

مامان با گریه داشت می گفت : 

دو هفته از اون ماجرا می گذره اما بچم داغون شده... غذا نمی خوره .. حرف نمی زنه ... همش می خوابه...

و بعد گریش شدید تر شد و در حالی که زور میزد صدای گریش نره بالا گفت : بچم شده مرده متحرک...

صدای بابا اومد که می گفت : عزیزم چند نفرو جلوش کشتن ، یک کم زمان می خواد . باید کمکش کنیم کنار بیاد باهاش.

چرا در مورد اونی که گفتن حرف نمی زنن.

بابا گفت : همینجوریش داغونه ... اگه توی همچین شرایطی بفهمه که اون یارو از زندان فرار کرده میمیره. نباید اینو بفهمه!

یعنی اون عوضی ای که دوستای منو کشته حالا داره توی شهر ول می چرخه؟

بهت زده برگشتم به سمت اتاقم...

وسط اتاقم روی زانوهام فرود اومدم...

رفتم تو خلأ فکری... به هیچی نمیتونم فکر کنم...

به هیچی جز ... مرگ...

بلند شدم و رفتم سمت کمدم.

از توی کشو یه تیغ در اوردم و باز از اتاقم اومدم بیرون...

دیگه آخر خطم... آخرش...

رفتم سمت حموم.

آروم درو بستم.

نگاهم افتاد به عکسم توی آینه.

موهام ژولیده بود و زیر چشمام گود رفته و سیاه شده بود...

این اصلا فرهاد دو هفته پیش نیست...

نشستم کف زمین.

دیگه نه می خوام و نه میتونم ادامه بدم.

اخه اینهمه خشونت چطور توی یه نفر جمع میشه...

سرنوشت...زندگی... دنیا... همشون بی رحمن... همشون امروز با تو ان و فردا با یکی دیگه...

هه...

تا امروز صبح دغدغه من این بود که جلوی دخترا جلب توجه کنم و امروز یه مرده متحرکم...

دوستامو از دست دادم...فقط برای یه اشتباه احمقانه... برای یه کنجکاوی احمقانه...

مهرداد... علی... و مهم تر از همه حامدی که هیچ وقت نشناختمش...

هیچ کس نمیدونه که بعضی وقتا زنده نبودن چقدر خوبه... و مردن چقدر آسون و شیرین...

و تیغو در عرض یک ثانیه کشیدم روی رگم.

خون پاشید به همه جا...

دیگه برام عادی بود.

درد وحشتناکی توی بدنم می پیپید.

انگار که بدنم دارا ذوب میشه و بعد...

دیگه هیچی نفهمیدم.

***

چشمامو باز کردم.

نور چشممو زد.

بعد از چند ثانیه آروم آروم چشمامو باز کردم...

چند تا آدم عجیب جلوم بودن.

خب لباساشون زیادی قشنگ بود خودشونم قیافه های مهربونی داشتن.

زیادی آشنا به نظر می رسیدن.

انگار که هم میشناختمشون و هم دوستشون داشتم.

یکیشون اومد جلو و دستمو گرفت.

همشون لبخند میزدن و منم همینطور.

اما یهو قیافه های همشون غمگین شد.

انگار که خبر بدی رو بهشون داده باشن.

و یکی دیگه اومد جلو و گفت : هنوز وقتش نیست. هنوز کارایی هست که باید انجام بدی.

خواستم چیزی بگم که یه نیرو منو کشید عقب.

***

احساس کردم که رعد و برق زده بهم!

نمیتونستم چشمامو باز کنم اما میتونستم هرچیزی که دور و برمه رو حس کنم.

- ضربان قلبش برگشت آقای دکتر.

و با احساس سوزش توی دستم باز بیهوش شدم.

***

خودمو زیر ملافه سفید قایم کرده بودم.

یادمه بعد از به هوش اومدنم دکتر رو زده بودم که چرا نجاتم داد.

نمیتونم توصیف کنم که اون جایی که رفته بودم چه حس خوبی داشت.

نمی خواستم بر گردم.

با وجود این که از زنده موندنم ناراضی بودم اما یه انرژی خیلی خاص پیدا کرده بودم.

صدای دور شدن قدمای مامانمو شنیدم و در عوض صدای قدمای نرم یکی دیگه اومد.

صدای مهردادو شنیدم که گفت:

فرهاد... بیداری؟

ملافه رو از روی صورتم کشید کنار.

زخمی که اون یارو روی صورتش درست کرده بود روی صورتش خود نمایی می کرد.

خواستم نیم خیز شم اما دیدم توانشو ندارم.

مهرداد اومد کنار و روی تختم نشست...

مهرداد با ناراحتی گفت :

خب ... من چیزایی که تو دیدی رو ندیدم. اما میتونم حدس بزنم چقدر وحشتناک بودن... درکت می کنم که چرا این کارو کردی...

و بعد بغلم کرد.

گفتم : بچه ها خیلی بد مردن... اما من می خواستم زنده بمونم که مرگ اون عوضیو ببینم.

مهرداد زل زد توی چشمام و گفت :پس چرا خودکشی؟

باز بغضم گرفت.

- مهرداد...اون عوضی از زندان فرار کرده ... 

مهرداد کپ کرد...

گفتم : برای این خودمو کشتم... برای این که زندگی خیلی بده... برای این که دیگه دستمون به هیچ جا بند نیست.

مهرداد با ناباوری داشت نگاهم می کرد.

حتی نمی تونست باور کنه.

- از... از کجا فهمیدی؟

گفتم: بابام داشت به مامانم می گفت.نمیدونستن من دارم میشنوم...

دستمو گذاشتم روی شونش و گفتم:

ببین مهرداد ، حالا که اون عوضی در رفته ما باید یه جوری انتقام بگیریم.

مهرداد با تعجب نگاهم کرد.

گفت : آخه چه جوری؟

با لبخند شیطنت آمیزی گفتم : اون با من...

مهرداد گفت : دقیقا بگو نقشت چیه؟

گفتم : ببین مهرداد ، اون دیوونه تمام قتلارو توی اون ویلا انجام میداده! درسته دیوونست اما بالاخره خاطرات خاصی از اون خونه باید داشته باشه! بنظر من اگه ما اون ویلا رو به یه شکلی خراب کنیم میتونیم یه جورایی انتقام گرفته باشیم.

مهرداد یه نگاه عاقل اندر سفیه کرد بهم و گفت : آخه خل و چل! مطمئنا برنمی گرده اون خونه ! بالاخره یه قاتل حرفه ایه ها! دوم این که گیریم این کار درست باشه! واسه آتیش زدن اون خونه ده تا بشکه نفت باید داشته باشیم!

گفتم : بابا مهرداد مطمئن باش درسته. بعدم قرار نیست ما روی کلش نفت بریزیم.

کافیه یکی از اتاقارو آتیش بزنیم. کسی که اونجا نیست که بیاد خاموشش کنه! آتیش می چرخه و کل خونه رو میسوزونه!

مهرداد گفت :آهاان! بعد به این فکر کردی که الان ما پامونو بزاریم توی اون قبرستون یاد همه چیز میوفتیم بدتر می سریم؟!؟

حرفش حساب بود ها!

گفتم : خب حرفت درسته اما باید سعی کنیم یاد نفرتمون بیوفتیم!

مهرداد گفت : بعد واسه جیم زدن به خونواده ها بگیم که مامان ، بابا ، ما داریم میریم گند بزنیم! فعلا خدافظ!

خندیدم و گفتم : نه آی کیو! یادته موقعی راهنمایی بودیم چه حوری جیم میزدیم؟!؟ فقط باید خدا خدا کنیم پلیس گیرمون نندازه!

مهرداد گفت : خیله خب. ماشین از من! میتونم بپیچونم! الکل و نفت و بنزین و آتش زنه و خلاصه هرچی که دم دستمون اومد هم باید برداریما!

گفتم : اوکی ، باشه...

بعد با جدیت گفتم : امیدوارم بتونیم...

یه جور احساس کرختی و ضعف بهم دست داد.

مهرداد گفت : توام حالت خوب نیست. فعلا بگیر بخواب. از بیمارستان که مرخص شدی کارو تموم می کنیم.

با خنده گفتم : همچین میگی کارو تموم می کنیم انگار می خوای محموله قاچاق جا به جا کنی!

مهردادم خندید و گفت : آدم نمیشی! خدافظ فعلا! زودترم خوب شو!

سرمو به معنی باشه تکون دادم و مهردادم رفت.

پرستار اومد که سرممو چک کنه.

گفتم : من کی مرخص میشم؟

پرستاره هم انگار داره با گدای سر کوچه حرف مزنه گفت : هر وقت حالت خوب بشه!

و رفت!

من یه سوال برام پیش اومده! پرستارا قسم بقراط نمی خورن عایا؟!؟ اگه نمیخورن پس واسه چی میان تو بیمارستان و کنار مریضا!

پوووف.

مامانم اومد تو.

با نگرانی پرسید : خوبی الان؟!؟

به اوهومی کفایت کردم!

با سرزنش نگاهم کرد.

یکی نیست بگه شماها چی میدونین که سرزنشم می کنین؟

خوابیدم و ملافه سفیدو کشیدم روی صورتم.

حدود سه هفته از اون ماجرا های وحشتناک میگذره و توی این مدت تنها کسی که باهاش حرف میزنم مهرداده...

مهردادم بد اخلاق شده و حسابی با خواهرش ، مهرسا ، کج افتاده!

اشکال نداره...

همه چیو آتیش میزنیم...

همه چیو...

***

خب بگم که زیاد توی اون بیمارستان نموندم! در واقع همین دیروز مرخص شدم! پرستاره هم احتمالا آزار داشت که حواب سربالا داد!

بالاخره یک پنج شیش روزی بود که توی اون بیمارستان بودم!

با صدای موبایلم شیرجه زدم سمت موبایل!

آروم گفتم : اومدی؟!؟

مهرداد گفت : آره. عجله کن!

و تماسو قطع کرد.

کوله ای که توش چند تا بطری الکل و آتش زنه و دو تا بطری بنزین رو برداشتم.

لباسا و ملافه هایی که داشتمو به هم گره داده بودم و آماده بودن.

میشه گفت هرچی پارچه توی اتاقم بود رو به هم وصل کرده بودم.

خیلی طنابش طولانی شده بود اما شاید لازم باشه!

سریع وصلشون کردم به تختم و از پنجره پریدم بیرون.

خب صادق باشم خیلی ترسیدم! من که کوه نورد نیستم!

تا زمین شاید ده یا پونزده متر بود.

یک کم که پایین رفتم احساس کردم دستم درد گرفت.

یعنی مچ دست چپم.

در حالی توی زمین و آسمون معلق بودم با ترس نگاه کردم به دستم.

یه لحظه فکر کردم الان رگم پاره میشه و خون می پاشه بیرون.

صدای مهردادو شنیدم که آروم می گفت : بیا پایین دیگه!

پایینو نگاه کردم که مهردادو ببینم اما حواسم نبود و پام از لبه ی دیوار کنده شد!

با ترس ملافه رو چسبیده بودم و ملافه هم منو تاب میداد!

مهرداد با عصبانیت از ماشین پیاده شده بود.

با صدایی که سعی می کرد نره بالا گفت : تو چه غلطی داری می کنی؟ بیا پایین دیگه!

آروم گفتم : کوری؟ نمببینی ول شدم؟

و تمام سعیمو کردم که پامو بگیرم یه جای دیوار برم پایین.

اما موفق نشدم!

باید دلمو بزنم به دریا!

دستمامو از دور ملافه شل کردم که یک کم پایین تر برم!

شل شدن دستام همانا و پرت شدنم همانا!

یهو به خودم اومدم و ملافه رو گرفتم!

خوبه! حد اقعل متلاشی نشدم!

نگاه کردم به پایین که ببینم چقدر تا زمین فاصله دارم که با دیدن زمین که فقط نیم متر باهام فاصله داشت تعجب کردم! یعنی نزدیک ده مترو پرواز کردم؟!!

اوففف.

برگشتم سمت ماشین.

مهرداد داشت با خنده نگام می کرد!

برگشتم گفتم : زهرمار! من داشتم می مردما!

مهرداد دستشو گذاشت روی لبش و گفت : هیییس! خفه شو الان همه بیدار میشن! بیا سوار شو...

مهرداد بیشتر راهو از توی کوچه پس کوچه ها زد و اگه جایی پلیس میدید سریع ماشینو خاموش میکرد و خم میشدیم که نشون بدیم کسی نیست اینجا!

و با هزار بدبختی تونستیم از شهر خارج شیم.

تمام طول راه ساکت بودیم.

توی جاده بودیم که مهرداد گفت : فرهاد ، من که نه اما مطمئنی تو حالت خوبه؟!؟

با جدیت گفتم : آره .. چرا بد باشم؟!؟

مهرداد ابروهاشو انداخت بالا و آروم گفت : خودت نمیدونی؟!؟

کلافه گفتم : بی خیال شو دیگه! فقط باید بریم و اون قبرستونو آتیش بزنیم. چرا حالم بد باشه!؟

فرهادم گفت : خود دانی!

و بیشتر از قبل به ماشین گاز داد...

و بالاخره بعد از چند دقیقه دسیدیم به اون خونه ی نفرین شده...

لب جاده مهرداد ازم پرسید : خوبی الان؟

قدرتمو جمع کردم و گفتم : آره آره... عالیم...

مهرداد پیچید سمت اون ویلا.

شب بود و زیر نور ماه هیبت خونه خیلی ترسناک تر بود.

کنار ویلا وایستادیم.

هردوتامون کوله هایی که توشون پر از مواد آتش گیره رو برداشتیم و از ماشین پیاده شدیم.

رفتیم سمت حصارها.

باید بازم از بالاشون بپریم.

کنار حصار که رسیدیم دوباره تمام اتفاقات یادم اومد.

دوتا کوله از دستم افتاد و با زانو افتادم زمین.

مهرداد اومد سمتم و با نگرانی پرسید : می خوای برگردیم؟؟؟

نفس عمیقی کشیدم و با صدایی که به زور می خواستم لرزششو پنهون کنم گفتم : نه... همین امشب تموم میشه.

مهرداد جوابی نداد.

دیدم که مهرداد با حیرت داره به جایی که ماشین هست نگاه می کنه.

برگشتم ببینم که چی اونجاست که با دیدن چهارتا مرد سیاهپوش فهمیدم باز گند زدیم!

دوباره!

من و مهرداد با ترس به هم نگاه کردیم و توی یه لحظه جفتمون بلند شدیم.

در حالی پشتمونو به حصارها گرفته بودیم و گارد گرفته بودیم مهرداد سعی کرد شجاع باشه و گفت : کمربند مشکی دارم... اگه جرئت داری بیا جلو!

مهرداد! اخه این چه حرفیه!

یکی ازون چهارتا خندید و گفت : شما دوتا کوچولو فکر کردین اینجا خونه خالست؟

با تحقیر گفتم : نه... قبلا مطلع بودیم که اینجا دارالمجانینه!

مهرداد آروم گفت : دارالمجانین چیه؟

آروم گفتم : دیوونه خونه! دوتا کتاب بخون!

چهارتا مرد به شکل سازمان یافته ای جلومون گارد گرفتن.

روی دوتاشون سمت من بود و دوتا دیگه به سمت مهرداد.

و توی یک ثانیه حمله کردن سمتمون.

مهرداد چند تا حملشونو دفع کرد.

منم فقط جا خالی میدادم اما بعد از یک یا دو ضربه ی اونا نقش زمین شدم.

مهرداد به سختی جلوشون مقاومت می کرد.

اما یکیشون به سمت سر مهرداد مشت زد.

مهرداد خواست با دستاش اون ضربه رو دفع کنه که دومی با شدت زد توی شکم مهرداد.

یکی از اونایی که به من حمله کرده بود دستامو به پشت پیچوند و اینطوری کنترلم کرد.

گنده ترینشون دستشو توی گردن مهرداد فشار میداد و یکی از دستای مهردادو هم به پشت پیچونده بود.

یکیشون رفت سمت در حصار که زنجیر دور درو باز کنه.

و یکی دیگه هم رفت سمت ماشین مهرداد.

البته رفت پشت ماشین مهرداد .

با دیدن مردی که یهو توی زمین و هوا ظاهر شد فهمیدم اون پشت یه ماشین پارکه!

مردی که پیاده شده بود مثل بقیه تیپش سیاه بود اما مثل بقیه نقاب نداشت.

کت و شلوار مشکی داشت و هیکبشم چاق بود.

به قیافش میخورد حد اقعل هفتاد سال روی شاخش باشه!

سیگار برگی هم دستش بود و در کمال آرامش داشت می کشید.

نگاهی به ما انداخت و بعد با نیشخندی گفت : خشایار ، مهمون داشتی؟

و کنار رفت و همزمان با کنار رفتنش مرد اتو کشیده ای که سنش حدود سی و خرده ای سال میزد پیاده شد.

مرد جوونی که موهاشو به شکل مرتبی به عقب داده بود.

کت و شلوار مشکی داشت و در نگاه اول یه جوون خوش تیپ بنظر میرسید.

خب...

در نگاه دوم باید بگم همون چشمای نفرت انگیز و صورت پر از جای زخم دیده میشد!

با صدا و لحنی که مثل دفعه پیش حاکی از مستی نبود گفت : هه ... آره .. اومدن شانسونو واسه مردن دوباره امتحان کنن!

با خباثت به مهرداد گفت : تو پسر خوش قیافه ای هستی اما متاسفانه باید یه دور دیگه نقاشیت کنم...

مهرداد با نفرت به خشایار نگاه کرد و تقلا می کرد که خلاص شه...

و به من گفت : ناراحت نباش ... میزارم مر

راستش از اون مرد مست و کثیفی که حتی حرف زدن بلد نبود انتظار نداشتم این همه لفظ قلم صحبت کردنو ببینم.

مست نبودنش کار خودشو کرد!

از خباثتش تعجب نکردم...

عوضی ای که عین آب خوردن آدم می کشه نبایدم رحم داشته باشه...

اون مردی که باهاش بود و خشایار رفتن سمت در ورودی حصار که الان چهار طاق باز بود.

دو نفری که ما رو گرفته بودن به زور حرکتمون دادن سمت داخل.

اونی که مهردادو می برد هی میزد پشت زانوی مهرداد و می گفت:

یالا راه بیوفت... زود باش کثافت...

مهردادم نامردی نکرد و گفت : هیکلته!

بابا این دوستای ما شجاع بودن ما نمیدونستیما!

یارو هم با لگد افتاد به جون مهرداد.

یهو اون مرد گنده هه ای که خشایارو تحویل میگیره گفت : ولش کن... 

بعد با خباثت گفت : باید سالم باشن...

دیگه داره بودار میشه!

با عصبانیت زور زدم که خودمو از دستای اونی که که منو گرفته بود در بیارم.

داد زدم : نامردا باز چه بازی ای دارین؟!؟ کصافطای پست فدرت...

اون مرد چاقه بهم خندید و گفت :

عجله نکن... می فهمی...

فکر کردم حتما میبرنمون توی ویلا یا داخل همون زیر زمین.

یادمه اون دفعه که رفتم سمت پشت ویلا، از سمت راست ویلا این کارو کردم.

اما ابن بار اونا از سمت چپ ویلا داشتن مارو می بردن پشت ویلا.

خب جوابمو گرفتم!

دارن مارو می برن همون زیر زمین وحشتناک...

وقتی که به ضلع غربی رسیدیم جواب خیلی از سوالامو فهمیدم...

این که اون چطوری اون روز اون سرو گذاشت توی اون کارتن بدون این که ما ببینیمش ...

توی این ضلع ، روی دیوارا پله های آهنی زده بودن که در واقع کار نردبونو می کرد!

هه...

چه مسخره!

بعد از رد شدن از ضلع غربی ساختمان چشمم افتاد به زیر زمینی که برام حکم جهنمو داره.

خشایار که جلو تر از ما راه میرفت برگشت و نگاهی انداخت به ما...

نگاهش مثل گربه ای بود که می خواد با طعمش بازی کنه...

یکی از اون دوتا مرد سیاهپوشی که فعلا بیکار بود رفت و در زیر زمین رو باز کرد...

دوتا مرد نامردی که ما دوتا رو گرفته بودن هلمون دادن سمت زیر زمین.

یه لحظه با مهرداد چشم تو چشم شدم...

توی نگاهش یه نفرت خاص بود. انگار که الان توانایی اینو که همشونو داغون کنه رو داره.

با ورودمون به زیر زمین دیدم که خونی حامد که اون روز پاشیده بود هنوز روی زمین و دیواره... هنوز همه جا مثل قبله...

اون لحظه وجودمو خشم گرفت و با نهایت زورم سعی کردم خودمو از دست اون یارو در بیارم!

اما خب تلاش الکی بود! چون خیلی راحت منو بست به صندلی!

مهردادم روبه روی من به یه ستون بسته شده بود.

ایندفعه جامون عوض شده بود.

یه مرد که تیپش شبیه پیش خدمتا بود از در زیر زمین اومد داخل.

یه سینی دستش بود و روی سینی دوتا جام و یه بطری بود که سرخی شراب از توش معلوم بود...

پیش خدمته دوتا جام رو ماهرانه پر کرد و به خشایار و تپله تعارف کرد.

هر دوتاشون برداشتن.

مهرداد با خشونت به خشایار نگاه می کرد.

اون مرد تپله با خوشی خندید و گفت :

به سلامتی تو که شدی یکی از ما...

و جامشو برد به سمت جام خشایار...

خشایار با پوزخندی گوشه لبش جام رو به سمت ما گرفت و گفت : به سلامتی...

و یه نفس دادش بالا...

تپله با خنده گفت : هوووم ، طعم شراب پاریس بی نظیره ...

بعد با چشمای حریص به ما نگاه کرد و گفت : خشایار ، بنظرت ممکنه اینا هگ یه روز از ما بشن؟

خشایار با نا امیدی گفت : هه ، فکر نکنم...

تپله با قیافه متفکرانه ای گفت : موقعی که تورو گروگان گرفته بودیم ، یه بچه پنج ساله و معصوم بودی ...

خشایار با لحنی که حرص ازش معلوم میشد گفت : هوووم ، یادمه ... پدرم تا ثانیه آخر نتونست پولتونو جور کنه...

بعد از کمی مکث در حالی که رگ پیشونیش زده بود بیرون گفت : منو بستین به یه تیرک و قرار بود با ماشین بیاین روم... ههه مطمئن بودم میمیرم! چه عجیب که آخرین لحظه پولا رسید...

بعد با رضایت و تحسین گفت : روشای بی رحمانه ای داشتید ... خوشم میاد...

یعنی ماجرا اینه؟!!! اون بخاطر گروگانگیری و فشار عصبی ای که بچگیس بهش اومده الان سادیسم گرفته؟!؟ 

باورم نمیشه!

خوانواده احمقش نبردنش پیش روانشناس؟؟؟

با تعجب و حیرت و چشمای گرد شده نگاه کردم به مهرداد!

اونم گیجی از قیافش خونده میشد!

این دیگه واقعا آخرشه...

یعنی این همه آدم فقط بخاطر بیماری و خاطرات یه احمق مردن؟

با صدای مرد پیش خدمتی که جلوی در زیر زمین بود و کاملا میتونستم ببینمش به خودم اومدم.

- آقا ، صبحانه حاضره...

تپل خان با تعجب به ساعتش نگاه کرد و گفت : هنوز که ساعت پنجه...

خشایار با خونسردی گفت : اشکال نداره ... در هر صورت برای بعدا باید انرژی داشته باشیم...

و خبیثانه خندید.

تپله هم تایید کرد و آروم آروم رفتن سمت در.

خشایار گفت : وودکا ندارین؟

تپل گفت : توی کار ما ، همیشه باید هوشیار بود ... ما نمیتونیم مست کنیم... 

و بعد از کمی مکث گفت : در ضمن ما باید همیشه ظاهر آدم حسابیا رو داشته باشیم ... برای اینه که تیپتو عوض کردم...

خشایار با غرور گفت : من اینهمه سال بدون رسوم کار کردم... اون دوتا آخری سه و سومین نفرایی بودن که می کشتم... دیدی که قبلش گیر نیوفتاده بودم!

و با خارج شدنشون از زیر زمین و دور شدنشون دیگه بقیه ی مکالمشونو نشنیدم...

پیش خدمت و مرد تپله و خشایار همراه دوتا از مردای سیاه پوش رفتن.

دوتا مونده بودن.

یکیشون گفت : 

هی ، حسام ، اینا که اینجا بسته ان ، بریم چند تا حیوون شکار کنیم؟

دومی که اسمش حسام بود گفت : رحمان ول کن! دردسر میشه!

ههه اسماشونو فهمیم! چه افتخاری!

رحمان گفت : نه بابا! بریم.

و خیلی راحت رفتن بیرون!

هرچند ممنونم ازشون اما در زیر زمینو قفل نکردن! چه گروگان گیرای مسئولیت پذیری!!!

به مهرداد نگاه کردم که تمرکز کرده بود و هر چند ثانیه یکبار آروم تکون می خورد.

با تکون خوردنای مهرداد زنمیر آروم آروم جا به جا میشد.

یک کم که دقت کردم دیدن زنجیرایی که باهاشون مهردادو بسته بودن دارن آروم آروم میرن پایین.

بعد از زمان طولانی ای زنجیرا به کل دور پاهای مهرداد جمع شدند و مهرداد با ارامش پاهاشو از زیر زنجیرا اورد بیرون.

با تعجب و خوشحالی گفتم : ایوول مهرداد! باورم نمیشه اصن!

مهرداد خندید و اومد سمتم.

بعد از باز کردن من مهرداد گفت : اینا دیگه کین! حتی زحمت نکشیدن قفلایی که به زنجیراست رو ببندن! 

گفتم : ولش کن. حالا در ریم؟

مهرداد با جدیت گفت : نه تا وقتی که کارمونو تموم کردیم.

با تعجب گفتم : واقعا بنظرت زور ما به اونا میرسه؟

مهرداد با آرامش گفت : سعیمونو که میتونیم بکنیم! نه؟

با دیدن خونی که روی زمین بود باز یاد اون روز افتادم.

دستمو گذاشتم روی شونه مهرداد و با جدیت گفتم : انجامش میدیم... بخاطر حامد و علی هم که شده انجامش میدیم...

مهرداد گفت : عالیه ... ما میتونیم . حالا آروم باید بریم بیرون.

باید غافلگیرشون کنیم چون زورمون بهشون نمی رسه!

گفتم : باشه حالا نظرت چیه ببینیم اسلحه ای پیدا میشه یا نه؟

مهرداد با لبخند با نمکی گفت : هه ، نظر خوبیه!

و شروع کردیم به گشتن داخل اون زیر زمین.

چاقو اون دور و بر زیاد بود و البته یه اسلحه هم اونجا بود که معلوم نبود چند تا تیر داره!

اسلحه و چاقو هارو برداشتیم و رفتیم بیرون.

به آرومی و در حالی که گارد حمله گرفته بودیم پیچیدیم سمت ضلع شرقی.

آروم آروم رفتیم جلو.

وقتی از ضلع شرقی رد شدیم و رسیدیم به ضلعی که در ویلا توش بود ،با دوتا از همون مردای سیاهپوش مواجه شدیم.

با دیدن ما جفتشون برگشتن سمتون و سریعا حمله کردن بهمون.

تنها چیزی که مغزم فرمان داد این بود که چاقو رو بکنم توی بدنش.

و موفق شدم.

چاقو رو زده بودم توی شکمش.

از طرفی ترسیده بودم و از طرفی از زنده موندنم خوشحال بودم.

مهرداد جا خالی داد و بعد پرید روی کمر مهاجم! بعدم چاقو رو کرد توی گردنش.

قاتل نبودیم که شدیم...

مهرداد با غمگینی نگاهم کرد و گفت : بریم.

سری تکون دادم و رفتیم داخل ویلا.

همزمان با ورود ما یکی دیگه از اون مردای سیاه پوش از پله های اومد پایین و با دیدن ما حمله کرد بهمون.

مهرداد هم خیلی سریع اسلحه رو کشید و شلیک کرد...

مهرداد شلیک کرد اما...

یادتونه که گفتم چهارتا مرد سیاهپوش اونجا بود؟

حالا مرد شماره چهار که احتمالا بیرون از ویلا بوده از پشت پریده روی مهرداد و تیرش خطا رفت.

تنها چیزی که به فکرم رسید این بود باید دخل شماره چهارو بیارم!

از جایی که مرده چهارم داشت با مهرداد دست و پنجه نرم می کرد منو ندید.

چاقو رو کردم توی مهره های گردنش.

اما هنوز خوشحالی مرگ اون مرده رو جشن نگرفته بودم که با درد وحشتناکی توی پهلوم افتادم زمین.

و دقیقا بعد از افتادن من صدای شلیک دیگه ای اومد.

مهرداد با اسلحه ی مرد چهارم به سومیه شلیک کرد.

دستمو روی پهلوم فشار میدادم.

وحشتناک ترین دردیه که توی عمرم حس کردم.

مهرداد مجبورم کرد دستمو از روی پهلوم بردارم تا ببینش.

همراه با برداشتن دستم سوزش بیشتری احساس کردم.

مهرداد در حالی سعی می کرد نگرانیشو نشون نده گفت :

فاصله کم بوده برای همین تیر خیلی رفته تو...

مهرداد خواست چیزی بگه که یهو از روی زمین بلند شد...

در واقع بلندش کردن!

تپله مهرداد بلند کرده بود و چسبوندش بود کنار دیوار و با نهایت زور میزدش!

احساس کردم پیزی با شدت خورد توی پهلوم.

حتی نتونستم ببینم چی بود چون دردی که توی بدنم پیچید مچالم کرد ...

درد مرگباری بود.

کسی پشت گردنمو گرفت و همراه با پیچوندن دست راستم بلندم کرد...

برای یک لحظه چشمام افتاد توی چشمای نفرت انگیز خشایار .

سرمو بردم پایین و با بستن چشمام سعی کردم دردو کمتر کنم... اما موهامو گرفت و سرمو چرخوند سمت مهرداد.

با شعف گفت : نگاش کن... مثل قبلیا! می خوایم بکشیمش ... 

بعد سرمو چرخوند سمت خودش و با خباثت گفت : همینطور تو رو...

و منو پرت کرد زمین و سریع پاشو گذاشت روی سینم.

نگاهم افتاد به مهرداد.

داغون شده بود. در حدی که حتی نمی تونست دفاع کنه!

چشمامو بستم...

خدایا این دفعه جدیه؟؟؟

یادمه گفته بودم مرگ هیجان انگیزو دوست دارم اما...

نمیشد این یه ارزو رو جدی نگیری؟؟؟

چیز سردی رو روی گردنم احساس کردم.

چشمامو باز کردم و دیدم خشایار خم شده بود روم و با خوشحالی انگار که داره با قطار اسباب بازیش بازی می کنه ، چاقو رو آروم آروم میکشه روی گردنم.

برای بار آخر به مهرداد نگاه کردم.

بازم شکست خوردیم...

برای آخرین بار...

شتید از مکقعیت دیگه ای بود انقدر آدرنالین توی خونم میومد که خشایارو با پا پرت می کردم عقب و میتونستم خودمونو نجات بدم اما...

الان نه امیدی دارم ، نه توانی و نه خونی...

خشایار چاقویی که دستش بود رو برد بالا .

نگهش داشت و خواست بیارش پایین که با شدت پرت شد یه سمت دیگه.

یه نفر دیگه وارد بازی شده...

یه مرد.

مرد یکی از چاقو هایی که اون دور و بر بود رو برداشت و پرت کرد سمت اون مرد تپل.

چاقو رفت و خورد توی سینش.

امیدوارم خورده باشه توی قلبش.

مردی که جلومون بود چهارشونه و قد بلند بود و معلومه وقت زیادی برای ورزش گذاشته.

پراهن مردونه سفیدی همراه شلوار جین پوشیده بود و یه دستمال گردن آبی گردنش بود.

قیافه جذابی داشت و البته شرقی...

و از چشماش خون می بارید.

قفس سینش با سرعت بالا و پایین میشد.

با عصبانیت با سمت خشایار غرید :تو کصافط بی همه چیز کشته بودیشون؟ تو ؟؟؟ 

انقدر تعجب کرده بودم که حتی یادم رفت ببینم مهرداد چطورشه.

به مهرداد نیم نگاهی انداختم و دیدم مهردادم با سر و وضع خونیش نشسته و خیره شده به این صحنه!

خشایار از جاش بلند شد و دادی زد و حمله کرد سمت اون مرده!

اما مرد عین آب خوردن خشایار رو نقش بر زمین کرد.

بعد نشست روی سینه و خشایار و سیلی محکمی زد بهش.

با عصبانیت و صدای لرزون اما بلندی گفت : تو کشتیشون... مازیارو کشتی ... چرا؟ کوهیارو کشتی... چرا؟؟ شهریارو کشتی ... چراااا؟

و پشت سر هم به خشایار سیلی میزد...

من و مهرداد محو روبه رومون بودیم.

مرد یهو از زدن خشایار دست کشید.

با لحن غمگینی رو به خشایار که حالا بی حرکت افتاده بود گفت : چرا؟ تو برادرمون بودی...

برادر؟ 

مرد از جاش بلند شد و بعد از لگد محکمی که به خشایار زد رفت سمت مهرداد.

مهرداد اول خواست دفاع کنه اما مرد گفت : کاریتون ندارم. باید از اینجا بریم. می خوام کمکتون کنم.

و مهردادو بلند کرد.

حالا که صحنه ها تموم شده بودن درد پهلوم برگشت. به اندازه قبل نبود اما من خیلی بی حال تر از قبل بودم.

به سختی گفتم : تو... کی هستی؟

با لبخند تلخی گفت : سامیار سعیدی ، برادر قاتل و مقتولین این خونه... فکر نمی کنم جای خوشبختی وجود داشته باشه...

زیر بغلمو با یه دست و دور کمرمو با یه دست گرفت.

سعیشو کرد که بهم فشار نیاره.

سامیار گفت : باید ببریمت بیرون. یک کم اذیت میشی ولی نمیتونیم اینجا بمونیم.

مهرداد پرسید : چجوریه که شما زنده اید؟

آخ مهرداد! من با این وضعم بیشتر از تو می فهمم!

یادم اومد که فقط من اون روزنامه هارو خوندم!

سامیار گفت : چیزی در مورد این خونه نمیدونی نه؟

مهرداد گفت : نچ!

سامیار گفت : بزار از اینجا بریم. میگم بهت.

و در سکوت به راهمون تا بیرون از ویلا ادامه دادیم.

مهرداد لنگ میزد. معلومه بدجور کتک خورده ها!

یه پورشه مشکی و یه سمند و دوتا زانتیا مشکی بیرون ویلا بود! 

کنار سمند بژ پدر مهرداد.

سامیار منو برد توش ماشینش نشوند.

و به مهرداد گفت : اسمت چیه؟ بریم؟

مهرداد گفت : مهردادم. دوستمم فرهاد. هنوز یه کار مونده!

سامیار پرسید : چه کاری؟

مهرداد به کیف هایی که روی زمین افتاده بودن اشاره کرد .

همون کیفهایی بودن که موقع ورودمون همراهمون بود.

حتی جابجاشونم نکرده بودن...

مهرداد گفت : لزومی داره این خونه بازم بمونه؟

سامیار با لحن جالب و پر از رضایتی گفت : معلومه که نه...

مهرداد گفت : ما موقعی که میومدیم یه مقدار مواد آتش زا اوردیم همراهمون . توی این کیفا ان.

سامیار رفت سمتشون و گفت : خوبه...

و دوتا از کوله هارو بلند کرد.

سامیار گفت : بزن بریم.

و دوتایی راه افتادن سمت ویلا.

درد پهلوم داشت دیوونم می کرد.

موبایل سامیار توی ماشینش بود.

قبلا زیاد از دست کم گرفتن خشایار چوب خورده بودیم اینبار نمی خوام طوری شه.

موبایلو برداشتم و 110 رو گرفتم و بهشون یه جورایی فهموندم بیان و البته اورژانس و آتش نشانی رو یادشون نره...

چند دقیقه توی ماشین نشستم.

درد کم کم آروم میشد و یهو تیر می کشید.

خون زیادی از زخمم نمیومد بیرون.

چون نصف خون بدنم خالی شده بود!

به کیلا نگاه کردم که ببینم اثری از مهرداد و سامیار هست یا نه.

اما هیچی نبود.

نه صدایی و نه حرکتی...

دلشوره گرفتم.

در ماشین رو باز کردم و اومدم بیرون.

اولین قدمی که برداشتم با کمک ماشین بود و دومین قدمم باعث افتادنم شد.

اما حتی اگه بمیرم نباید بزارم باز اتفاقی بیوفته.

لرزون و ناتوان رفتم سمت ویلا...

قدم برداشتن خیلی برام سخت بود.

سخت تر از هرکاری.

مستقیم به سمت ویلا میرفتم و هربار که میوفتادم باز بلند میشدم.و هربار از درد پهلوم می مردم و زنده میشدم...

به ده متری ساختمان ویلا که رسیدم مهرداد و سامیار با عجله اومدن بیرون و سامیار پشت سرش در خراب ویلا رو که ما موقع ورودمون از جا کنده بودیم رو سرجاش محکم کرد.

سامیار تا منو دید گفت : واسه چی اومدی؟؟

و سریع اومد طرفم و با سرعت منو از ویلا دور کرد.

مهرداد فندکو به بطری ای که دستش بود نزدیک کرد و بعد از شعله ور شدنش ، بطری رو از پنجره پرت کرد داخل.

و چند لحظه بعد از ساختمان آتش زیادی بلند شد.

با تعجب گفتم : یک کم الکل این کارو کرد؟

مهرداد با شادی گفت : طبقه دومو که توش کلی اتاق بود رو یادته؟

گفتم : آره!

مهرداد گفت : اونجا چند تا بشکه مشروب بود! فکر کنم جناب قاتل اونجا گذاشته بودشون.

سه تایی به ساختمان خیره شده بودیم.

اما با صدایی که از داخل ساختمان اومد کپ کردم .

صدای داد بلند و دردناکی از توی ساختمای اومد.

سامیار گفت : حقشه... اون کثافت به هیچ کس رحم نکرد...

مهرداد کش و قوسی به خودش داد و گفت : حالا نتیجشو گرفت و همه چیز تموم شد... به جز خاطرات ...

سامیار با غم گفت : خاطرات دیوونه کننده ان... خاطرات اون گروگانگیری خشایارو به اینجا رسوند. اون مرد پیری که دیدید همونیه که خشایارو گروگان گرفته بوده. بهش می گفتن عقرب... جنایتکار حرفه ای بوده... و حالا عقرب داره توی آتیش جزغاله میشه...

مهرداد گفت : نفرت انگیزه...

چند ثانیه ساکت شدیم و به ساختمان نفرین شده و مرگباری که ما هم جزوش بودیم خیره شدیم.

مهرداد گفت : بی خیال دیگه ... راستی سامیار ، ورزشکاری؟

سامیار گفت : آره. رزمیکارم. سامبو کار می کنم.

مهرداد با تعجب گفت : چی؟

سامیار با لبخند گفت : سامبو ، یه ورزش زرمی روسی ئه . خیلیم خشنه و ناقص کردن حریف توش امتیاز داره! هه

مهرداد گفت : خب بریم؟؟

گفتم : من ... آخ! به پلیس زنگ زدم.

سامیار گفت : چجوری؟

با یه خنده بی حال گفتم : با موبایل شوما!هه

و همون موقع صدای آژیر پلیس به گوش رسید.

***

الان ده سال از اون ماجرا می گذره.

من پلیس شدم. توی دایره جنایی.

و مهرداد پزشک نشد. بلکه نویسنده شد و ماجرای کنجکاوی ما رو چام کرد.

کتاب پر فروشی شد و مهرداد باهاش به شهرت خاصی رسید.

مهرداد انتشار کتابشو گذاشت دقیقا روز مرگ حامد و علی...

همیشه اینجوری بود که این روزو میومدیم بهشت زهرا اما امروز فرق داره.

گل هایی که دستم بود رو پر پر کردم و ریختم روی قبر علی و حامد.

توی دلم گفتم : زود رفتین ... خیلی زود...

یه مرد قرآن خون همون اطراف بود و اومد سمتم.

مرد قرآن می خوند و منم بی حرکت به زمین نگاه می کردم.

و بعد از تموم شدن قرآن و دادن پول مرد ، از بهشت زهرا زدم بیرون.

مهرداد منتظرمه...

در ساختمان رو باز می کنم.

یه جمعیت زیاد توی ساختمانن.

آخی! کار مهرداد در اومده!

خواستم از بین جمعیت بزنم برم جلو که یکی از طرفدارای مهرداد گفت : اوی برادر من! برو ته صف!

مردم اعصاب ندارن!

اوففف.

موبایلمو در اوردم.دوتا میس از خانممه و پنج تا از مهرداد.

زنگ زدم به مهرداد.

سریع پاسخ داد و گفت : اه... کجایی تو؟

با خنده گفتم : زیر سایه شما! ته صف وایستادم!

مهرداد با عجله گفت : صبر کن مهرسا رو بفرستم بیاد!

منتظر موندم و با احس دستی روی شونم برگشتم.

مهرسا با لبخند گفت : چه عحب اومدی!

دستشو گرفتم و گفتم : چیکار کنم خانومم. ترافیکه دیگه!

مهرسا نگاهی بهم انداخت که می گفت خر خودتی!

مهرسا حرکت کرد و منم دنبالش راه افتادم.

کی فکرشو می کرد یه روز من با خواهر مهرداد ازدواج کنم؟ مهرسا هم توی زیبایی از برادرش کم نمیوورد... من که فکرشم نمی کردم.

خوشبختانه پسرمون علیرضا هم شبیه داییش شده.

اهان علیرضا! گفتم : مهرسا علیرضا کجاست راستی؟

مهرسا گفت : گذاشتمش پیش مامانت اینا!

با دلخوری گفتم : بابا چرا گذاشتی اونجا؟ الان میزنه مادر منو کچل می کنه! بچه سه ساله اینقدر تخس دیگه نوبره!

مهرسا گفت : ای بابا. غر نزن دیگه. بیا اینم دوستت!

مهردادو دیدم که پشت میزی نشسته و داره با خوش اخلاقی با طرفداراش حرف میزنه و روی کتابش امضا میده.

رفتم جلو و دستمو گذاشتم روی شونش و گفتم : خوش می گذره؟

مهرداد بلند شد و شروع کرد به خوش و بش کردن باهام.

بعد زیر گوشم گفت : الان از نویسنده شدنم به غلط کردن افتادم!

خندیدم و گفتم : آش کشک خالته! راستی سمیرا کوش؟

مهرداد گفت : آیدا امروز واکسنشو زده مریض بود. خوش بحالتون که این چیزا از سرتون گذشته! بچه یک ساله و هزار دردسر!

خندیدم و گفتم : در عوض علیرضا هرچی خوشیه از تو گوشمون در اورده!

مهرداد گفت : هی... چه زود گذشت ... همین دیروز بود که وارد اون خونه شدیم...

گفتم : آره ... چه دوران سختی بود... خیلی فشار رومون بود... تاوان بدی دادیم... تاوان یه اشتباه.

و مهرداد به ارومی گفت : تاوان یک شجاعت ممنوعه ...

پایان نهایی :  شهریور 92

انتشار در سایت نودهشتیا : خرداد 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member186141.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member31058.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member125521.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com