برای دانلود رمان بیشتر به نگاه دانلود مراجعه کنید

www.negahdl.com 

رمان بي تو با تو بودن | Haniday کاربر انجمن نودهشتیا

سبک (ژانر) : عاشقانه کل کلي اجتماعيو کمي طنز

www.negahdl.com

نگاه دانلود مرجع دانلود رمان 

مقدمه

بي تو ..... هستم

با تو .... هستم

باشي يا نباشي من هستم .

آخر مجبورم باشم

مثل خورشيد که مجبور است بتابد...

مثل ابرها که مجبورند ببارند ...

مجبورم .....

اما ... بعدِها ....

تو هستي ومن با تو هستم

تو نيستي و باز هم من با تو هستم .

تو در قلب من هستي

هميشه هستي ...

و اين داستان من است

بي تو بودن

با تو بودن و ....

بي تو با تو بودن ...

« بي تو باتو بودن شده شب و روزم ،

بي تو اما يادت ، با منه هنوزم ،

تويي توي حرفام تويي تو نفس هام ،

ولي جاي دستات خاليه تو دستام ... . »

به نام خدا

فصل اول

در حالي که تند تند از پله ها پايين مي رفتم، در کيفم رو بستم. در ورودي ساختمون رو باز کردم. دويدم بيرون و در رو نبستم و گذاشتم خودش بسته بشه. نفس نفس زنان به سر کوچه رسيدم و نگاهي به ساعت مچيم انداختم؛ نفس راحتي کشيدم، آخيش خيلي هم دير نشده. تازه آناليا، دوستم هم هنوز نيومده. همونجور سر کوچه ايستادم تا قبل از اومدن آناليا يه مرور خاطرات کنم. من آنيا سيفريد، تک دختربابام. با چشماي طوسي مايل به آبي و موهاي قهوه اي با رگه هاي طلايي بينيم اندازه ي متوسطي داره و لبام نسبتا قلوه اين. قدم متوسطه و لاغرم. در واقع ميشد گفت بيشتر از اون که چهره ي زيبايي داشته باشم، چهره م خاصه. به خاطر رنگ خاص موها و چشمام؛ وگرنه معتقد بودم که مامان از من خوشگل تره! کلاس دوم راهنمايي هستم. درست زماني که هفت سالم بود به ايران اومديم. پدرم توي کانادا بدنيا اومده بود و در جووني براي کار اومده بود ايران که يک دل نه صد دل عاشق مادرم شد! مادرم زني کاملا شرقي، چشم و ابرو مشکي با موهاي قهوه اي تيره ست و من _ به غير از موهام که نميدونم چطور از مادر بزرگ مادريم به ارث بردم! _ کاملا مثل پدرم هستم. مادرم من رو توي کانادا به دنيا آورد و بعد از اينکه من مهد کودک رفتم دوباره به ايران برگشتيم و من اينجا درس خوندم. از همون سال اول پدرم بدنبال مدرسه اي بود که شبيه مدارس خارج باشه و امسال بالاخره پيدا شد ، مدرسه اي مختلط و کمي هم غير قانوني که به زور پول ما رو ثبت نام کردن!! من و دوستم آناليا - که اونم تقريبا از لحاظ زندگي شبيه من بود چون مادرش فرانسوي بود و پدرش ايراني که بعد نميدونم به چه نحوي همديگرو ديدن و ازدواج کردن! من و آناليا توي اول دبستان با هم دوست شديم و همديگرو خيلي خوب درک ميکنيم.- داريم به اين مدرسه ميريم .آناليا چشم هاي آبي روشن و موهاي طلايي فر داره. کمي از من بلندتر، ولي يه نمه تپل تره! درست عين عروسکا ميمونه! البته هر بار که بهش اين لقب زيبا رو ياد آوري ميکنم، ميخواد منو بزنه! اوه چه عجب،بالاخره آناليا هم اومد و نفس نفس زنان گفت:

ـ سلام.

من- سلام. واي چقدر زود اومدي! مي ذاشتي سال ديگه.

آناليا-کوفت! به اين زودي اومدم.

و يک ژست لوس و خود خواه گرفت :

ـ تازه زود اومدن اصلا کلاس نداره!

زدم تو سرش:

ـ خاک تو سرت!

آناليا-خاک تو سر خودت! راستي آنيا، لباس تو اين مدرسه چجوريه ؟؟

من-آفرين که انقدر توجهت زياده. خوب روز ثبت نام اون مديره بدبخت سه ساعت فک زدا.

آناليا-خب حالا! بگو ببينم.

من-قراره با اين لباس فرما (و به لباس هامون اشاره کردم): تا مدرسه بريم و با همينا هم به کار پسنديده ي تحصيل بپردازيم! نکنه توقع داشتي با تاپ و شلوارک بيايم؟

آناليا-کوفت !دختره ي چشم سفيد! اين آرزوي خودته.

من درحالي که چشمک ميزدم گفتم:

ـ آفرين درست حدس زدي! ولي حيف که اينجا قانونش اينه. البته من واقعا از مدرسه هاي قبلي بدم ميومد! تا فاميليم رو ميشنيدن که خارجيه، فکر ميکردن من خارجيم و اقليت مذهبي. حالا بيا و ثابت کن که اينجوري نيست!

آناليا-آخي عزيزم، تو چقدر سختي کشيدي و من نميدونستم!

من-مرض !خودتو مسخره کن، تو هم اگر به جاي اينکه بابات ايراني باشه و مامانت فرانسوي، مثل من بودي، درکم مي کردي!

تا آناليا اومد جوابم رو بده، سرويس مدرسه، که يه ميني بوس بود، اومد . به سمت در ميني بوس رفتيم تا سوار شيم. تا وارد ميني بوس شديم، ديديم که ماشاالله هر پسري در حال مشاهده کردن يه دختر بود و وقتي من و آناليا وارد سرويس شديم، چشماي همه به سمت ما برگشت! در حالي که زير لب زمزمه مي کردم:

ـ نديد بديدا!

، با آرنجم به پهلوي آناليا زدم تا متوجه بشه و عکس العملي نشون نده. توي سرويس، دوستمون رز رو ديديم. من و آناليا اول راهنمايي که بوديم با رز دوست شديم و پارسال قرار شد که اونم به مدرسه ي ما بياد. رز موهاي قهوه اي تيره با چشماي قهوه اي روشن داره. رز و يه دختر ديگه چشم و ابرو مشکي، کنار هم نشسته بودن. خلاصه، ظاهرا رز براي ما جا گرفته بود ولي ما که رسيديم به صندليها ، رز گفت :

ـ سلام، اينا جاي شما رو گرفتن.

و به دو تا صندلي جلويي اشاره کرد. دو تا پسر اونجا نشسته بودن. يکي از اونها چشماي قهوه اي تيره و موهاي تيره تر از چشماش داشت! و اونيکي هم موهاش قهوه اي روشن بود و چشماش آبي. يکي از ابروهام رو بالا انداختم و يه نگاه فوق تخصصي به پسره انداختم. ميدونستم که نگاهم تاثيرش رو ميذاره . چون هربار به يکي اينجوري نگاه ميکردم، از دنيا اومدنش پشيمون ميشد! اين بار هم همين اتفاق افتاد. پسر چشم قهوه اي با ديدن نگاهم، دستپاچه گفت:

ـ سلام من جو هستم و ....

آناليا حرفش رو قطع کرد:

ـ مهم نيست که جو هستي، يا جوانه ي گندم يا کنجد! از سر جاي من و دوستم بلند شو !

جو جوري که انگار بهش برخورده، بلند شد و پشت سرش اون پسر چشم آبيه هم بلند شد. پسره که تا اون موقع انگار اصلا تو باغ نبود ، تا بلند شد و چشمش به ما افتاد، دهنش باز موند، اومدم اون رو هم از نگاهاي خوشگلم مستفيض کنم (!) که دهنش رو بست بعد به طرف صندليا ي جلو رفت که يهو برگشت و رو به آناليا گفت:

ـ من هم آستين هستم. صرفا جهت اطلاع!

من و آنا نشستيم و آنا گفت:

ـ واي چه جيگري بود!

من -کوفت! دختره ي هيز!

از رديف عقب دست رز اومد جلو . همه با هم دست داديم و اون هم دختر چشم و ابرو مشکيه رو معرفي کرد . اسمش جسيکا بود و دومين سالش بود که به اين مدرسه اومده بود. از پنجره ي ميني بوس به بيرون نگاه کردم، غافل از اينکه مدرسه اي که داريم به سمتش ميريم، سرنوشتمو رقم ميزنه ...

بالاخره به مدرسه رسيديم و پياده شديم و با آناليا، رز و جسيکا به سمت در مدرسه رفتيم. مدرسه حتي تابلو هم نداشت. وقتي وارد شديم، حياط فوق العاده بزرگي بود که يه ساختمون چند طبقه هم گوشه اش قرار داشت ساختموني که کلاسهاي مدرسه توش بود؛ به اضافه ي آزمايشگاها و کارگاه، يک سالن اجتماعات و ... سمت ديگه ي حياط هم سالني بود که روز ثبت نام فهميديم سالن ورزشه.

توي حياط هر گوشه اش يکي بود . دختر ها و پسر ها توي گروه هاي بزرگ و کوچيک جمع شده بودن. گاهي هم دو نفره. جسيکا مستقيم ما رو به سمت يک گروه بزرگ دخترها برد و يک سلام بلند بالا کرد. بچه ها هم جوابشو دادن.

دنبال جسيکا وارد جمع شديم. دخترهاي مختلف با چهره هاي مختلف نشسته بودن و با کنجکاوي به ما سه تا – من و آناليا و رز – نگاه مي کردن. هميشه از نگاهاي کنجکاو متنفر بودم . نفس عميقي کشيدم و براي جلوگيري از نگاها گفتم:

ـ سلام. من آنيا هستم و ...

آناليا سريع توي حرفم پريد:

ـ منم آناليام. خوشوقتم!

رز هم خودشو معرفي کرد و ما نشستيم. دخترهاي جمع دونه دونه بلند شدن و خودشون رو معرفي کردن : يه دختر با موهاي مشکي پرکلاغي و چشمهاي معمولي قهوه اي تيره با بيني متوسط و لبهاي گوشتالود به نام اريل. يه دختر با موهاي قهوه اي روشن تا سرشونه ش و چشمهاي آبي به نام کلر.

دختري با چهره ي معمولي به نام مينا و ... . وقتي همه خودشون رو معرفي کردن و اظهار خوشوقتي کردن ، اريل که انگار با اومدن ما صحبتش نيمه کاره مونده بود گفت:

ـ داشتم مي گفتم بچه ها! کلر ديوونه داره با دني دوست ميشه!

کلر با چشم غره گفت:

ـ بس کن ديگه اريل! حالا دني يه چيزي پروند تو خودته چي ميگي که پارسال با آستين رقصيدين و....

اريل به کلر مجال نداد تا حرفش رو کامل کنه و ما سه تاهم که فـــــضــــول ! با رادارهامون گوش ميکرديم ! اريل گفت:

ـ ببين کلر، من راستشو گفتم. بعدشم فعلا که آستين ظاهرا از يه دختره تازه وارد خوشش اومده!

چشماي من و آنا گرد شد و به هم نگاه کرديم . مينا سقلمه اي به اريل زد و گفت:

ـ اينا اينجا نشستنا!

البته ظاهرا قصدش اين بود که يواش بگه ولي من که شنيدم. اريل دهنش رو باز کرد تا بازم چيزي بگه ولي من پيش دستي کردم:

ـ خب. ببخشيد ولي چون ما تازه وارديم (و يه نگاه به اريل کردم) ميشه يکم درباره ي اينجا به ما توضيح بدين؟

ناگهان بين همه همهمه شد و هرکس چيزي مي گفت.کلر همه رو ساکت کرد و گفت:

ـ خب پس شروع ميکنيم: ببينين، توي مدرسه پسراي خنگ زيادن! البته همه جور هستا! ولي پسراي پرطرفدار آستين و جو و عده اي ديگه هستن و اوه داشت يادم ميرفت. ازهمه مهم تر الکس که خب خيلي پرطرفداره ...

يه ابروم رو بالا انداختم. اوه! چه آدماي خودشيفته اي. و البته با آستين و جو که آشنا شده بوديم ولي دلم ميخواست اين عده ي ديگه و مخصوصـا اين جناب الکس پرطــــرفــدار (!) رو ببينم.

کلر ادامه داد:

ـما هر چند وقت به بار يه مهموني داريم که هر دختري با يه پسر مياد و البته گاهي هم رقص داريم . پسرا از دخترا دعوت ميکنن و نهايتا همه باهم ميرن به مهموني و هرپسري هم از هرکي دوست داشته باشه ميتونه دعوت کنه ...

اريل پابرهنه وسط حرفاي کلر دويد:

ـ البته خيلي از دخترا ميخوان که آستين يا الکس و بقيه پرطرفدارها ازشون درخواست کنن ولي خب، فقط آستين از من (و با انگشت شستش به خودش اشاره کرد) دعوت کرده و بيشتر دختراي دعوت شده از اينجا رفتن.

کلر به تلافي توي حرفش پريد:

ـ خب داشتم مثلا زر ميزدم! اين از پسرا. و البته همه جور دختري هم هست. ما که ميبينيد هستيم و يه دختره ي ديگه هست به اسم آنيکا که فکر ميکنه پرنسسه و معجزه ي زيبايي. البته اون هم زماني که جان ِ خنگ بهش پيشنهاد همراهي تو مهموني رو داد، نطقش کور شد!

يه دختر ريزه ميزه که اسمشو يادم رفته بود گفت:

ـ البته يادت رفت بگي که دوباره شيرين بازياش رو دو روز بعد شروع کرد!

کلر سرش رو به نشانه ي تاييد تکون داد و گفت:

ـ طبق آخرين اخبار در حال حاضر به آنيا و آناليا حسوديش ميشه که جو و آستين ...

صداي کلر ميون صداي پرطنين زنگ گم شد. بيچاره کلر! تا يکم حرف ميزد يه کسي يا عاملي حرفشو قطع مي کرد!

به همراه آناليا و رز به صف ها رفتيم. با استرس دست آنا رو فشار دادم:

ـ واي کاش تو يه کلاس بيفتيم!

آنا تاييد کرد. يه زن ميانسال و يه مرد ميانسال که مديراي مدرسه بودن ايستاده بودن و سخنراني مي کردن. درباره ي درس ها و اينکه کلاس هامون مختلطه حرف ميزدن. بالاخره، زن اسامي کلاس ها رو خوند. با استرس، اسم خودم رو شنيدم. به بقيه اسم ها توجه نمي کردم ولي فهميدم که رز و هر سه پسر پر طرفدار (!) توي کلاس مان. واي بالاخره اسم آخر هم اسم آناليا بود. من و آنا خوشحال دستامون رو به علامت پيروزي خاصمون بهم زديم و توي اين هياهو سنگيني نگاه هايي رو هم حس مي کردم، ولي انقدر خوشحال بودم که اهميتي ندادم. با صف به کلاسمون رفتيم. کلر و اريل و خيلي هاي ديگه هم تو کلاس بودن. من و آناليا سريع روي يه نيمکت رديف وسط نشستيم و رز و جسيکا هم جلوي ما نشستن.

به اطراف کلاس نگاه کردم. يه کلاس عادي بود، يه چهار ديواري که قرار بود يه سالو توش بگذرونيم. رديف سمت راست که در کنار ديوار بود پسرا بودن و رديف سمت چپ که کنار پنجره بود دخترا. ولي من کلا علاقه زيادي به رديف وسط داشتم و اين رديف هم پسرا بودن و هم دخترا. رديف کنار ديوارو نگاه کردم. درست به موازات ميز ما، توي اون رديف، آستين و جو نشسته بودن. به آناليا سقلمه زدم:

ـ آنا، تو بيا اينور ميز من برم اونور.

آناليا چشماشو ريز کرد و با شک به من نگاه کرد. منم چشمامو مظلوم کردم. آنا کمي فکر کرد و بعد ناگهان دو طرف لبهاش به طرف بالا کشيده شدن و خنديد.

من:

ـ کوفت! من ميگم جا عوض کنيم تو مي خندي؟!

آناليا:

ـ آخه نيت شومتو فهميدم! نه خير آني خانوم، جامو عوض نميکنم ... بسوز!

و واقعا هم سوختم. با اعصابي خرد دوباره چشمامو چرخوندم و در حالي که بچه هاي کلاسو آناليز ميکردم، به خودم دلداري دادم: هيچي نيست آنيا ... اشکال نداره ... اصلا مگه ميخوان چيکار کن هان ؟ " رديف پسرا پر شده بود. ميز جلويي آستين و جو دو تا پسر نشستن و من شروع به آناليز کردم! يه پسر با قد متوسط و يه نمه کپل بود که موهاي قهوه اي روشن داشت . به خودم زحمت ندادم که بقيه قيافشو آناليز کنم. نگامو به اون يکي چرخوندم. واو ! اين ديگه کي بود ؟ قد بلند بود و تقريبا لاغر . موهاي قهوه اي تيره داشت که خيلي باحال درست شده بودن. چشماش هم قهوه اي بود ... نه نه نه. عسلي بود. بيشتر دقت کردم. چشماش قهوه اي روشن بود؛ ولي فکر نميکنم ميشد گفت عسلي. با خودم درگير بودم که يهو پسره چشماشو به سمتم چرخوند و زماني که نگاهم ديد يه نيشخند زد. بعد اونم پررو پررو زل زد توي چشمام و يه ابروشو بالا برد. يه نگاه مخصـــوص آنيايي با قدرت کم بهش انداختم و يه ابرومو بالا بردم. بله! فکر کردي من بلد نيستم آقا؟! رومو اونور کردم. و درحالي که به خودم فحش مي دادم که چرا پسره رو انقدر ضايع نگاه کردم، چشمامو از پنجره به بيرون دوختم. در کلاس باز شد. يه معلم وارد شد و همه ايستاديم. يه زن جدي بود که بعدا معلوم شد که معلم درس رياضيه. حواسمو جمع کردم و دادم به درس.

 ***

زنگ خونه خورد و من در حالي که فکر مي کردم به همراه آناليا و رز و جسيکا از پله ها سرازير شديم. متاسفانه کاشف به عمل اومد که اين پسر خودشيفته که مثلا پر طرفداره (يا همون الکس) در واقع همون چشم عسلي يا قهوه ايست که با نگام قورتش داده بودم! اعصابم واقعا خُرد بود! توي سرويس نشستيم و اين بار رز و جسيکا جلوي من و آناليا نشستن. حوصلم سر رفته بود، پس تصميم گرفتم که يه کم سر به سرشون بذارم:

ـ آناليا تو حس نمي کني که از اين پسر پرطرفداره خوشت اومده؟ تو چي رز، نگاهاي جو بهت خيلي ضايعست.

آناليا با چشم هاي گرد شده:

ـ چي؟ من؟ نخيرم.

رز هم به عقب برگشت:

ـ اصلا هم اين طور نيست. بيشتر روي آناليا زوم بود.

آنا – من؟ چرا دروغ ميگي کي؟!

جسيکا – واي! بس کنيد ديگه. من که ميگم اين آنيا خودش عاشق يکي شده که به شما اين جوري ميگه.

با اين حرفش هر سه برگشتن و به من نگاه کردن. زدم زير خنده. اون قدر خنديدم که بعضيا هم تو سرويس برگشتن و نگاهمون کردن. به زور لابه لاي خنده هام گفتم:

ـ چي؟ ... عاشق؟ هيچ کيم نه و من؟!

و دوباره از خنده ريسه رفتم. وقتي خندم قطع شد، گفتم:

ـ ولي جدي رو من حساب نکنين. من يکي که هيچ وقت عاشق نمي شم. يا لااقل به اين زودي نمي شم.

در طول مسير، راجع به چيزاي مختلفي حرف زديم. متوجه شدم که نگاه آستين همش به طرف ماست ولي نميدونم به کدوممون نگاه ميکرد ... شايد به رز يا به آناليا ... به رز و آنا نگاه کردم. آناليا از نظر هيکل يکم پر تر از من بود. رز مثل من بود ولي کوتاه تر از من و آناليا بود. به هر حال هر دو خوشگل بودن. با اين قيافه هاي اينا معلومه که پسرا حمله مي کنن . منم اگه پسر بودم همين کارو مي کردم!

فصل دوم: مسابقه

زنگ ادبيات بود. و من داشتم فکر مي کردم. تقريبا يه هفته اي از شروع مدرسه ها مي گذره. معلمامون خوبن و اکثرا هم خانومن. همه ي کلاس هامون به غير از کلاس ورزش، مختلطه. تا حالا که مهموني نداشتيم. و ديروز فهميدم که اين مهمونيا هر دو ماه يه بار برگذار ميشه. اوووه! کو تا اون موقع. امروز صبح سر صف اعلام کردن که يه مسابقه ي فوتبال بين دخترا و پسرا برگذار ميشه. هر کي ميخواد شرکت کنه امروز بايد ثبت نام کنه و خود مسابقه هم فرداست. البته پسرا وقتي فهميدن مسابقه فوتباله، مي گفتن که معلومه که ما مي بريم و فوتبال فقط مخصوص پسراست و شما دخترا هيچ شانسي ندارين. و البته ما دخترا هم مي گفتيم که اين حرفا چرندن و بعدا معلوم ميشه که کي مي بره. و واقعا هم چرت بودن! مثلا همين آناليا از بچگيش با داداشش، آدرين تو خونه فوتبال بازي ميکرده و حالا هم تقريبا استاديه برا خودش! منم فوتبالم تقريبا خوبه و بعضي اوقات با اين دو تا خواهر برادر خل، بازي مي کنم. به سمت آناليا برگشتم که تقريبا تو چرت بود و سعي کردم با صحبت درمورد مسابقه بيدار نگهش دارم. همين جور حرف مي زديم که ناگهان صداي معلم ادبيات – که يه مرد بود و فاميليش هم خجسته بود – هر دومون رو از جا پروند:

ـ آستين، از نگاه کردن به رديف دخترا دست بردار. جو، اون ياد داشتو که داري دست به دست ميکني بيار بده به من. کلر، نخند. الکس، روي ميز نخواب و ....

فکر کردم : اوفــــــ، چقدر حرف مي زنه! و اومدم يه نفس راحت بکشم که به ما کاري نداشته که ناگهان گفت:

ـ و تو آنيا، از پچ پچ کردن توي گوش آناليا خسته نشدي؟!

تقريبا نصف بچه ها _ يعني درواقع اونايي که مثل من، آناليا، آستين و جو از غرغراش مستفيض شده بودن ! _ يک صدا گفتيم:

ـ ببخشيد.

مرتيکه بيشعور سري تکون داد . خيلي علاقه داشت که همه ادبو رعايت کنن و ما هم بايد حتما مي گفتيم ببخشيد وگرنه کار به نمره و منفي و ... مي کشيد!

خجسته وروراشو از سر گرفت و من به کلاس نگاه کردم. الکس داشت مي رفت تا به ادامه ي خوابش برسه ، آستين نگاهاشو از سر گرفته بود و خلاصه همه کاملا به حرفش احترام گذاشته بودن، ازجمله خودم که دوباره مشغول حرف زدن با آناليا شدم!

بالاخره زنگ تفريح زده شد و هممون شاد و خوشحال موقتا آزاد شديم! من، آناليا، رز و جسيکا به سمت دفتر رفتيم تا براي مسابقه ثبت نام کنيم.

دفتر دار مدرسه، يه خانوم نسبتا جوون بود و اصولا هم از پسرا طرفداري مي کرد. خائن! وارد دفتر که شديم سلام کرديم. پشت ميزش نشسته بود و با صداي ما سرشو بالا آورد. وقتي ديد که ما چهارتا دختر هستيم، خيلي اهميتي نداد. يه ورق کاغذ رو داد تا اسممون رو بنويسيم. جسيکا با عجله اسمش رو نوشت و به دستشويي رفت. هر سه اسممون رو نوشتيم و برگه رو به اون خانوم داديم. اون گفت:

ـ چون مسابقه فوتباله من فکر مي کنم دخترا ببازن !

اعصابم از اين همه خيانتش خرد شد و با غيظ گفتم:

ـ ما مـي بريــــم!

و سريع و با عصابنيت چرخيدم که برم که ناگهان صداي آخ بلندي شنيدم. اوه خداي من! الکس، آستين و جو پشت سرمون بودن و وقتي برمي گشتم دستم محکم توي گوش الکس خورده بود!

رز گفت :

ـ هي !

ولي من نمي تونستم جلوي خندمو بگيرم و به زور با نيمچه لبخندي گفتم:

ـ آ ... چيزه ... ببخشيد، نمي خواستم بخوره تو صورتت!

و لبخندمو با يه لبخند مليح عوض کردم. الکس غرغر کرد:

ـ آخ! واقعا درد گرفت ... ولي اشکال نداره ...

و با دستش صورتشو ماليد. ريلکس گفتم:

ـ به هرحال ببخشيد.

تازه فهميدم که اينا هم براي ثبت نام اومدن. الکس، آستين و جو اسمشون رو نوشتن و درحالي که همگي بيرون مي رفتيم، الکس از پشت سر گفت:

ـ ما شما دخترا رو سوسک مي کنيم !

ما سه تا برگشتيم و من با ابروي بالا انداخته گفتم:

ـ جوجه رو آخر پاييز مي شمرن. لوله تون مي کنيم!

جو گفت:

ـ وايسين ببينيم بعد از مسابقه هم اينا رو ميگين؟!

رز گفت:

ـ بله که مي گيم!

آستين- حالا مي بينيم .

آناليا -معلومه که مي بينيم !

جو - مي بينيم ديگه !

من -باختتون رو مي بينيم !

الکس -حالا مي بينيم کي مي بازه !

****

روز مسابقه فرا رسيد. در تمام طول روز، به شدت استرس داشتم. نه تنها من، بلکه ظاهرا رز و آناليا هم استرس داشتن. بالاخره با اون همه حرف بايد پسرا رو مي برديم. بالاخره زنگ آخر شد. من و رز و آناليا در حالي که با لباس هاي جديد فوتبالمون ايستاده بوديم، به رفت و آمد بچه ها قبل از شروع مسابقه نگاه مي کرديم. رومو برگردوندم. دو اعلاميه روي تابلوي اعلانات مدرسه زده شده بود که اسامي شرکت کنندگان دو تيم رو نشون مي داد:

تيم دخترها:

1 کاپيتان: آناليا

2- اريل

3-جسيکا ( دروازه بان )

4- آنيا ---

5- رز

6- آلما

7- مينا

8- کلر

9- ياسمن

10 –کيانا

11- کيتي

تيم پسرها:

1 کاپيتان: آستين

2- جان

3- آرش

4- جو

5- الکس

6- مکس

7- امير

8- جيک

9- دانيل ( دروازه بان )

10- کيارش

11- جيسون

معلم ورزش ما دخترها که درواقع مربيمون بود، به سراغمون اومد. تيم ها وارد زمين مسابقه شدن. زمين چمن فوتبال، محل برگزاري مسابقه بود و درطرف زمين هم جايي براي نشستن تماشاگرها بود. دخترها يک سمت و پسرها يک سمت. مايکل، گزارشگر بود.

تيم ها صف بستن و کاپيتانها با هم دست دادن. در واقع، اول آناليا دست آستين رو خورد کرد و سپس آستين دست آناليا رو! زور آستين زياد بود. آناليا قرمز شده بود، ولي بازم مقاومت مي کرد.

بالاخره داور، سوت شروع بازي رو زد.

توپ دست اريل بود . اريل درحالي که به سمت زمين پسرها مي رفت توپ رو به کلر پاس داد. کلر مدتي پيش رفت، ولي کيارش توپو از چنگش درآورد. برگشت تا به سمت زمين ما برگرده، وقتي ياسمن و آلما دورش کردن، مجبور شد توپ رو به جيک پاس بده. ولي رز توپو به چنگ آورد. سريع پيش رفت و بعد از چند بار پاسکاري، توپ دوباره به رز برگشت. رز بعد از گول زدن دانيل توپ رو محکم شوت کرد. ورزشگاه کوچيک مدرسه روي هوا رفت. مايکل گزارشگر داد زد:

ـ گــل ... گل ... گل براي تيم دخترها ! يک گل عالي از رز ....

توپ دوباره به جريان افتاد. مکس توپو داشت و سپس به آرش پاس داد. آرش کيتي رو مقابل خودش ديد. ناچارا پاس داد به آستين و آستين مصمم پيش مي رفت. آناليا سعي کرد توپو از آستين بگيره ولي موفق نشد. من جلو رفتم. آستين محکم بهم تنه زد و توپو پاس داد به جيسون. جيسون شوت کرد و گل شد. بچه ها دورم جمع شدن و منم با حرص وانمود کردم که حالم خيلي بده!

آناليا - آستين احمق! آخه به تو هم مي گن کاپيتان؟

بقيه هم به همراه داور جمع شدن دورم.

الکس- ببينم تو حالت خوبه ؟

من با اخم:

ـ آره، از قيافم معلومه!

داور کارت زردي به آستين داد. آستين و جو درحال اعتراض به داور بودن. ولي الکس دستشو جلوم دراز کرد :

ـ پاشو.

دستشو پس زدم و ايستادم. البته دردم گرفته بود ولي نه خيلي زياد.

آناليا گفت:

ـ پاشدي آني ؟

رز-مطمئني خوبي؟

من- آره خوبم .

آناليا با حرص و درحالي که دندوناشو روي هم فشار مي داد گفت:

ـ يه پدري از اين آستين دربيارم که حض کنه!

الکس بهم نگاه کرد و بعد چرخيد و به سمت آستين دويد و به پسراي ديگه هم گفت:

ـ بريم.

از پشت بهش نگاه کردم. يه جورايي ... يعني راستش ... خب کم کم انگار داشت ازش خوشم ميومد. خيلي هم خودشيفته نبود!

بازي دوباره به جريان افتاد. جان براي زدن گل تلاش کرد، ولي جسيکا جلوي توپ رو گرفت. تماشاچي هاي دختر تشويق مي کردن. پس ازمدتي آناليا گل زد. نيمه ي اول تموم شد و نتيجه اين بود: پسرها 1 و دخترها 2! فعلا که بازي خوب پيش مي رفت.

پسرها در نيمه ي دوم دو تا گل زدن. اولي رو الکس زد و دومي رو جيک. نتيجه: سه دو به نفع پسرها . بازي حالا حيثيتي شده بود. ما احتياج فوري به گل داشتيم و دقايق آخر بازي بود . 

.. جسيکا با زحمت توي زمين پسرها اومد و خواست شوت کنه که جو جلوشو گرفت. جسيکا سريع به من پاس داد. تقريبا دقيقه ي نود بود که با گل قشنگي که زدم، مساوي کرديم .

ورزشگاه منفجر شد. هيچ کس نبرد. و هيچ کس هم نباخت. مساوي شدن هم خوب بود! همه ي بازيکنا خوشحال بودن، هرچند آستين و آناليا هر دو مرتب مي گفتند:

ـ ما بايد مي برديم!

بازيکن ها دوباره دست دادن. آخر از همه با الکس دست دادم و هر دو براي لحظه اي تو چشماي هم خيره شديم. بازي تموم شد. درحالي که به رختکن برمي گشتيم تا لباس عوض کنيم و برگرديم، رز به من گفت:

ـ مي بينم که الکس، تو گلوت گير کرده نه؟!

من با خنده:

ـ برو بابا معلومه که نه! ولي اونقدرام خود شيفته نيست!

و مسابقه اين طوري به پايان رسيد .

فصل سوم : گذر روزها

اوايل آذر ماهه. هوا سوز سردي داره و اين سرما داره نويد روزاي خوب زمستون رو ميده. زنگ دينيه و دبير دينيمون هم وقت آزاد داده. امروز آنالياي بيشعور غايبه و منم حال و حوصله ندارم که با رز و بقيه اسم فاميل بازي کنم. به جاش به گذر روزهاي اين دوماه گذشته فکر کردم. ماه مهر گذشت و من عقيده دارم که توي مدرسه ها اين ماه خيلي زود مي گذره. ماه خوبي بود و من با خلق و خوي بچه ها آشنا شدم، مثلا فهميدم که جسيکا دختر خوبيه و البته تقريبا با نصف پسراي کلاس دوسته و درسش هم نسبتا خوبه. اريل خيلي سعي مي کنه که توجه همه رو به خودش جلب کنه، اصلا انگار اين بشر کمبود محبت و توجه داره! درسش متوسطه و من خيليم ازش خوشم نمياد. جو و رز تقريبا با هم دوست شدن و خيلي از وقتا رو توي مدرسه با هم مي گذرونن. آستين درسش خوبه و در واقع عنوان پسر خرخون کلاس رو نصيب خودش کرده. دختر خرخون کلاس هم ميناست. و اما الکس ... واي از اين بشر، اصولا مغروره، يعني آناليا اين طور ميگه ولي من عقيده دارم که خودشيفته است. درسش خوبه ولي اهل خر زدن نيست و در اين مورد با هم تفاهم داريم. اهل دوست شدن اونجوري با کسيم نيست. سر کلاس هم زياد مزه مي پرونه و جون مي ده واسه کل کل؛ که چند باري باهم داشتيم.

رز- چته تو آني؟ رفتي تو فاز فکر و يار و ...؟!

من به شوخي ضربه اي به دستش زدم:

ـ گم شو! کدوم يار؟!

رز در حالي که دستشو مي ماليد گفت:

ـ خب حالا! چرا مي زني؟ پاشو تو هم بيا اسم فاميل، برو بکس ميگن تو مزه مي پروني بدون تو حال نميده!

من- وا! مگه من دلقکشونم؟!

صداي يکي دو تا از پسرا اومد:

ـ نه بابا دلقک چيه!

- پاشو بيا تو نباشي خوش نميگذره

- چه نازيم مي کنه!

با شنيدن اين آخري عصبي شدم:

ـ اصلا هم ناز نمي کنم.

و از جام بلد شدم و به سمت ميز هاي آخر رديف کنار رفتم:

ـ بفرمايين اومدم، حالا چون اينقدر اصرارم کردين و بدون من خوش نمي گذره، بهم هم ورق ميدين هم خودکار ... از سر راه که نياوردم وسايلمو!

برو بکس خنديدن. يه هفت هشت نفري بوديم.

الکس - اوه! نه بچه ها اين خرجش بالاست.

و بعد رو به من ادامه داد:

ـ ما وسعمون نميرسه خانوم!

من- اکي پس من ميشينم و بهتون مي رسونم.

جسيکا ورقه اي از دفترش کند و به من داد:

ـ بگير خسيس خانوم.

من-مرسي عزيزم، فقط تو شعور داري تو اين جمع! خودکار؟

امير- بيا اين خودکار منو بگير.

خودکارو برداشتم:

ـ اکي مرسي.

امير- منم شعورم الان مي رسه نه؟

من در حالي که حالت متفکري به خودم گرفته بودم، جواب دادم:

ـ خب، راستش اصولا شما پسرا شعورتون نمي رسه، پس فرقيم نمي کنه!

داد پسرا بلند شد و الکس گفت:

ـ آهان ما شعورمون نمي رسه يا جنابعالي ؟

من- من شعورم خيليم مي رسه. بعدم جنبه داشته باش شوخي کردم.

الکس- خوب منم به شوخي ميگم که ....

رز که مي دونست کل کل هاي ما تمومي نداره گفت:

ـ هر دو خفه شين! پاشو بيا آنيا برات بخونم اينا رو بنويسي. وقتمون ميره نمي رسيم بازي کنيم.

به اين ترتيب رز فهرست رو برام خوند و همه شروع به بازي کرديم.

جسيکا- خب از ب بنويسيم.

دانيل- زرنگيا! نه خير نمي شه حتما تو اين مدت براي خودت همه رو پيدا کردي الان برات مثل آب خوردنه!

اريل تاييد کرد:

ـ درسته. کتابو باز مي کنيم ببينيم چي ميشه.

اريل کتاب علوم تجربي رو برداشت و تند ورق زد و توي صفحه اي ايستاد:

ـ خوب از ن ...

همه سريع شروع به نوشتن کردن . ن واقعا حرف آسوني بود .رسيدم به اعضاي بدن. اعضاي بدن از ن ... نو ... ني ... نِ .. نُ ... اه چي؟! همين جور فکر مي کردم و عصبي خودکارو توي دستم فشار مي دادم، به دستم نگاه کردم، ناخونام از فشار سفيد شده بودن ... چي؟ يافتم يافتم ناخن ! شهر يا کشور، فکر کردم که توي يه کتاب خونده بودم بنابراين نوشتم نووا اسکوشا. سريع داد زدم:

ـ استپ !

بچه ها غرغر کردن:

ـ اه، ببين باز اين اومد کاسه کوزه مونو بهم ريخت!

من- غر نزنين ... بخونين، خودم شروع مي کنم: اسم نيما

دخترا او يي کشيدن ...

کيانا-نيما کيه بلا؟!

من – زهر مار! هيچ کس. بخونين.

الکس- نازنين ...

دوباره بچه ها مسخره بازي رو شروع کردن، خلاصه همه اسامي رو خوندن و مسخره هم شدن. فاميلي:

من-نيمايي ..

رز - زهر مار! نيمايي که فاميلي نيست.

من – خيليم هست. اصن تو چي نوشتي رز ؟

رز- خوب ... خوب .. من نوشتم ... نورايي !

من- بيا! فاميلي توام که افتضاحه!

همه خوندن و اکثرا هم اسامي نوشته شده رو يه اضافه ي ي يا پور يا فر مي کردن و مي نوشتن!

ميوه و رنگ و حيوان و ... رو خونديم. نوبت به اعضاي بدن رسيد.

من-ناخون!

جو- اَه، لعتني! انقدر فکر کردم ولي به ذهنم نرسيد!

خيليا ننوشته بودن.

اريل- ناخون .

کلر (که من فهميده بودم اون و اريل بيشتر اوقات کل کل دارن) گفت:

ـ هه! خسته نباشي خانوم، ديدم که الان نوشتي!

اريل- نخيرم !

جيسون - بحث نکن ديگه منم ديدم ...

اريل سرخ شد و امتيازي نگرفت ... الکس بيشعور هم ناخنو نوشته بود ... گاو! نوبت به آستين رسيد. آستين با اعتماد به نفس:

ـ نيو سو لاموس ...

من پقي زدم زير خنده ... داشتم خفه مي شدم از خنده ... الکس هم غش غش ميخنديد . آستين با عصبانيت به من و الکس که از خنده دولا شده بوديم، پريد:

ـ کوفت! کجاش خنده داره؟!

من - والا هيپوتالاموس شنيده بوديم، ولي اين ... اين ... .

دوباره خنديدم.

رز با جديت:

ـ واقعا که ... اين که اعضاي بدن نيست!

آستين- باور کنين هست ! يه قسمتيه تو مغز!

الکس – برو ... برو خودتو سرکار بذار! من که مي دونم از خودت درآوردي!

خلاصه، با اصرار بچه ها و انکار خودش، آخرش هم بهش 5 امتياز داديم؛ هر چند من يکي که کاملا مطمئن بودم چنين بخشي نداريم. همين مسئله سر نووا اسکوشا ي منم پيش اومد و بالاخره همرو راضي کردم.

سري بعد داشتيم با ر مينوشتيم. اول از همه امير تموم کرد . شروع کرديم به خوندن . بعد از مدتي ،

من - ميوه : ريواس ...

الکس -ريواس ...

رز-ريواس ...

جو -ريواس ....

بعد از کلي بحث به ريواس من و عده ي زياد ديگه امتياز داده شد . غذا ...

من -ريواس پلو

الکس- ريواس با گوشت و پلو ...

رز - ريواس ساندويچي ..

بچه ها اعتراض مي کردن و ما " ريواسي ها " از خنده پهن شده بوديم روي زمين. جالبتر از اون اشيا بود .. من- ريواس پلاستيکي.

الکس- ريواس اسباب بازي ...

رز- ريواس خشک شده.

ديگه نمي تونستم جلوي خندمو بگيرم ...

اريل- مرگ! چقدر مي خندين ... خنده نداره که، اين همه اشيا از ر بود، رنده، روسري، روبان ...

من حرفشو قطع کردم:

ـ اونا باحال نبودن ولي ريواسا باحالن!

و دوباره به حرف بي مزه خودم، خنديدم، حالا علاوه بر ما سه نفر، بقيه هم مي خنديدن. همون لحظه زنگ خورد. بلند شدم ايستادم و گفتم:

ـ خب ديگه زنگم که خورد. بيا، اين همه هم اوقاتتون شاد شد، ديگه بسه! بايد بعدا از من به اين خاطر تشکر ويژه به عمل بيارين!

***

پاهامو روي کاناپه دراز کردم و گفتم:

ـ ا! ببين بابا! مامان نميذاره! آخه همشون بچه هاي مدرسن ... تازه معلما و مسئولين مدرسه هم هستن ... همه دوستامم ميان ...

بابا رو به مامان که توي آشپزخونه بود:

ـ خب آتوسا حالا اشکال نداره که، همه مسئولينشون هستن ...

مامان-اي بابا، تو ام که همش طرفدار اين دختر عزيز دردونتي! من مادرم نگرانم!

من خودمو لوس کردم و يواش درحالي که خودمو به بابا چسبونده بودم، با لحن بچگونه و يواش و چشماي مظلوم گفتم:

ـ بابايي، با ماماني صحبت (توجه کنيد ، ص توک زبوني تلفظ ميشه!) ميکني؟! من که گوناه دالم! تو لو خدا!

بابا به چشمام که همرنگ چشاي خودش بود، نگاه کرد، بعد لپامو کشيد و گفت:

ـ باشه شيطون کوچولو! حرف مي زنم باهاش ... انقدر خانوم منو اذيت نکن!

برخلاف هميشه، براي لقب شيطون کوچولو، غر غر نکردم. پريدم بغلش و بوسش کردم و بعد از پله ها رفتم طبقه بالا تا بابام با عشقش حرف بزنه! مي دونم که همديگرو خيلي دوست دارن! قضيه از اين قرار بود که اولين مهموني مدرسه آخر همين هفته برگزار مي شد و مامان هم راضي نبود برم. ولي بالاخره پدرم با عقايد اون ور زندگي کرده بود. البته بعد از اين که توي بيست سالگي اومد ايران تغيير کرد. مخصوصا اين که پدر مامانم (که حالا فوت کرده) خيلي حساس و غيرتي بود. بنابراين باباي بيچاره ما براي جلب رضايتش، خيلي کارا کرده بود. ياد گرفتن زبون فارسي و خيلي چيزاي ديگه ... بگذريم ... به هر حال رفتن به اين مهموني، با اين اوصاف مدرسه براي بابا اشکالي نداشت، البته مسلما بي غيرت نبود، ولي به مدرسمون اطمينان داشت. بابام جراح قلب بود و مامانم هم دندون پزشک ... با وجود اين که برام کم نذاشته بودن، اما زياد بود زمانايي که من تنها مي موندم. با اين که خيلي عزيز دردونه بودم، (بالاخره تک دختر بابا و مامان بودم ديگه !) هيچ وقت لوس بار نيومده بودم. اونقدر که هميشه خدا تنها بودم و مستقل ... آهي کشيدم ... چه ميشه کرد ديگه؟! مهم اينه که زندگيمون خوبه و من خيلي خوشحالم که پدرو مادرم همديگرو دوست دارن. بابام که واقعا عاشق مامان بود، مامان هم با وجود ناز کردناش، مي دونستم که اونم عاشق باباست. پس حسابي اطمينان داشتم که بابا مي تونه مامانو راضي کنه. خوشحال دستامو به هم ماليدم و روي تختم ولو شدم و به مهموني فکر کردم. امروز دوشنبه بود و مهموني چهارشنبه زنگ آخر برگزار ميشد .

***

_ من که مسلما با جو ميام ...

_ بله ، شما دوتا که تکليفتون از اولم مشخص بود ...

با خنده سري تکون دادم و به رز و آناليا نگاه کردم. رز قرار بود با جو به مهموني بياد. البته مهموني اين ماه رقص نداشت. ولي خب، به هر حال جفت جفت قرار بود بيايم. با صف از پله ها بالا رفتيم؛ البته صف که چه عرض کنم، ماشاالله به تنها چيزي که شباهت نداشتيم صف بود. همه با هيجان حرف ميزدن و شوخي مي کردن. مهموني براي همه جذابيت داشت. رز و آناليا هنوز درحال بحث بودن. با دست به شونه ي آنا که جلوي من بود زدم:

ـ بسه ديگه ... نگران نباش آنا جون تو هم نمي ترشي، بالاخره يه ديوونه اي هم پيدا مي شه که با هم برين.

آناليا- زهر مار! کسي اينو مي گه که خودش همراهي پيدا کرده باشه ...

با اين حرفش رسما لال شدم! البته جاي من رز گفت:

ـ مثل من ...

من و آناليا با هم:

ـ خفه شو عزيزم!

وارد کلاس شديم. عده ي زيادي از پسرها مشغول دعوت کردن دخترا بودن. عده اي هم تکليفشون مشخص بود. مثل رز و جو. بي اعتنا به اون ها رفتم و نشستم. آناليا هم کنارم نشست و در همون حال درخواست دانيل رو رد کرد.

من- خاک توسرت. بدبخت شکست عشقي خورد!

آنا : مرگ! آخه اين قدش نصف منه ... به نظرت ضايع نيست؟

با اين که منم باهاتش موافق بودم گفتم:

ـ خوب عزيزم، قد و ظاهر اونقدرا هم مهم نيست.

آناليا- اوهوع! چي شده که تو يه باره متحول شدي آني ؟

من- هيچي، ولي خب اين عقيدمه ...

آناليا- عزيزم، عقيده هايي از اين دست رو، اين روزا بايد گذاشت دم کوزه و آبشونو خورد!

من- متاسفانه درسته، ولي خب ميشه ....

نطق فيلسوفانه ي من با اومدن دبير پرورشي قطع شد . دبير پرورشي ، خانوم سليماني گفت:

ـ بشينين بچه ها.

سليماني ، يه زن فوق العاده قد بلند، کمي کپل، با چشماي درخشان بود و اکثرا به خاطر اخلاق خوبش و اين که سعي مي کرد دوست بچه ها باشه، از محبوبيت بين بچه ها، چه دختر و چه پسر، برخوردار بود. دبير پرورشي همه و همين طور ورزش دخترا بود. سليماني گفت:

ـ خوب بچه ها، مي بينم که همه خوشحالين. پسرا، دختراي مورد نظرتون رو براي همراهي پيدا کردين ؟

عده اي از پسرا کمي سرخ شدن ... بعضيا خنديدن و پرروها هم جواب دادن:

ـ بـــله !

اون زنگ، به خنده گذشت ... عاشق زنگاي پرورشي بودم.

زنگ تفريح خورد. فرصتي براي پسرايي که هنوز يار خودشون رو پيدا نکرده بودن! من و آناليا، با رز مشغول حرف زدن بوديم. آناليا داشت تعريف مي کرد که چجوري آدرينو بدجور سرکار گذاشته ... همين طور که مي خنديدم، متوجه شدم که نگاه آستين سمت ماست. البته اين چيز جديدي نبود ... پسره ي هيز، همش نگاهش به ما بود! زير چشمي نگاش کردم که متوجه شدم که پوفي کشيد و بلند شد و در کمال تعجب من، به سمت ما اومد.

آستين سرفه اي کرد. آناليا تعريف کردنو، و رز هم خنديدنو قطع کردن. رز با جديت:

ـ بله؟

آستين اهميتي نداد و مسقيم نگاشو دوخت به ما:

ـ آناليا، مي تونم باهات حرف بزنم ؟

آناليا-در چه مورد؟

آستين- بيا بهت بگم.

رز- چرا همين جا نمي گي؟

آناليا لبخند ژکوندي زد:

ـ آره راست مي گه.

آستين نفسشو فوت کرد:

ـ خيل خوب .. آناليا مي تونم ... يعني مي توني ... ميشه ...

رز- اه بگو ديگه!

دهنم از اين همه فضولي رز باز موند! انگار خيلي عجله داشت که بدونه ... لبام خود به خود کش اومدن و حالت خنده رو به خودشون گرفتن. چشمکي به رز زدم. دستش درد نکنه ... منم حسابي رادارام فعال شده بود و ميخواستم سر دربيارم! رز در جواب چشمکم لبخند زد و نگاهشو پرسشگرانه به آستين دوخت.

آناليا که معلوم بود هم از دست آستين کلافه شده و هم از فضولياي ما، گفت:

ـ خوب؟

آستين- ميشه با من به جشن بياي؟

کمي تعجب کردم. ولي آناليا خيلي تعجب کرده بود ... بعد سرخ شد و با کمي من من گفت:

ـ خب ... ام ... باشه ...

آستين خوشحال شد و گفت:

ـ خب پس فعلا ...

و دستشو تکون داد و رفت. به محض اين که از صدا رس ما دور شد آناليا به سمت من و رز براق شد:

ـ شما دوتا چرا اينقدر کرم مي ريزين؟! تو واسه چي چشمک مي زني آنيا؟

من و رز به هم نگاه کرديم و سعي کرديم چهره ي مظلومانه و گناه آلودي رو به خودمون بگيريم، ولي موفق نشديم و به جاش غش غش زديم زير خنده ... آناليا با حرص جامداديشو بالا برد تا سر من و رز رو کتلت کنه، ولي همون لحظه آقاي خجسته وارد کلاس شد ... براي اولين بار از ديدنش خوشحال شدم!

***

زنگ تفريح دوم هم خورد . گفتم : اوف ! بالاخره زنگ خورد ، داشتم از تشنگي هلاک مي شدم . حالا کدوم يکي از شما عزيزان با من مياد تا بريم پايين آب بخوريم؟

آناليا- عمرا رو من حساب نکن. فکر کن جون داشته باشم از اين پله ها بيام پايين!

مي دونستم که اصرار کردن به تنبلي مثل آناليا بي فايده است. براي همين نگاهمو ملتمسانه به رز انداختم.

رز- اصلا و ابدا! مي دوني که پام درد مي کنه.

من با حرص:

ـ شما دوتا واقعا به دوتا پيرزن پيري لق لقو ي نق نقو گفتيد زکي! بايد هردوتونو به حانه سالمندان منتقل کنم!

و چرخيدم تا به تنهايي برم پايين. از پله ها رفتم پايين و درحالي که توي حياط راه ميرفتم، فکر کردم خوب شد که نيومدن. اصلا حالم خوب نيست.

به آبخوري رسيدم و افکار به مغزم هجوم آوردن: يعني من نميتونم به جشن برم، درحالي که بهترين دوستام با دوتا از بهترين پسراي مدرسه به جشن مي رن؟ افکار مزاحمو از ذهم دور کردم و يه مشت آب به صورتم پاشيدم. بعدم دستمو زير آب گرفتم و آب خوردم. همين طوري آب مي خوردم که ناگهان دستي از پشت به کمرم خورد:

ـ چقدر مي خوري خانوم تشنه لب کربلا؟!

با خشم برگشتم و پشت سرم الکسو ديدم که با نگاهي شيطون ايستاده بود. گفتم:

ـ به کوري چشم تو بيشترم مي خورم.

دستم زير آب بردم. ظاهرا الکس فکر کرد که ميخوام بخورم، ولي من در يک اقدام غافلگيرانه، يه مشت آب پاشيدم بهش ...

نگاش کردم ... اوف قيافه ي بهت زدش کر کر خنده بود! خيلي خنده دار شده بود!

الکس- شانس آوردي که حال ندارم تلافي کنم ...

من با شيطنت:

ـ حال نداري يا جرات نداري؟

الکس بي توجه به سوالم گفت:

ـ ميگم ... چيزه ... تو با من مياي مهموني؟

بهت زده نگاش کردم. باورم نمي شد. من و اون با اين همه کل کل، حالا باهاش بيام به جشن؟!

من- مسخره نکن .

الکس – جدي مي گم ... مياي؟

نگاهش جدي بود. چشمامو گردوندم و گفتم:

ـ مسخره نمي کني؟

الکس- اي بابا ... نه به خدا مسخره نمي کنم. مياي يا نه؟

من- خوب حالا، اممم ... بذار يکم فکر کنم ...

قيافه ي متفکري به خودم گرفتم. به وضوح حس مي کردم که الکس عصبانيه ... بالاخره گفتم:

ـ اکي ... ميام.

الکس- من که از اولشم مي دونستم مياي!

و با خنده منو که دستامو از عصبانيت مشت کرده بودم تنها گذاشت ...

***

بالاخره روز مهموني رسيد. زنگ تفريح بود و همه توي رختکن درحال حاضر شدن بودن. کنار سالن ورزشي مدرسه، رختکني قرار داشت که تفکيک جنسيتي شده بود و در نتيجه مي تونستيم با خيال راحت لباسامون رو عوض کنيم. تصميم گرفته بودم که چي بپوشم. لباسامو پوشيدم و از رختکن بيرون اومدم. رز با ديدنم سوتي زد:

ـ اوه! چه خوشگل شدي دختر!

لبخند زدم و با ذوق گفتم:

ـ تو هم خيلي خوشگل شدي عزيزم.

رز هم آشکارا خوشحال شد. رز يک شلوار دمپا به رنگ سياه پوشيده بود به همراه يه تاپ دکلته که البته روش يه چيزي تو مايه هاي سويي شرت خيلي شيکي پوشيده بود که مشکي و سفيد بود. با کفشاي اسپرت سفيد. تيپ اسپرت زده بود کلا و موهاي قهوه اي تيره شو با يه کش سر سفيد محکم بالاي سرش بسته بود. موهاش تا سر شونه هاش مي رسيد. و چون من خودم عاشق تيپاي اسپرت بودم، از لباساي رز هم خيلي خوشم اومد.

به سمت آينه رفتم و به خودم نگاه کردم. يه تاپ سورمه اي تيره با يه بند کلفت و يه بند نازک. يه شلوار جين تنگ که سرمه اي تيره بود. عاشق رنگ طلايي بودم، درنتيجه روي تاپم طرحاي طلايي بود که با طرح جيب هاي شلوارم ست شده بود. يه جفت کفش کالج سورمه اي با سگک طلايي هم پوشيده يودم. موهام رو که قهوه اي بود و رگه هاي طلايي داشت، برطبق رنگشون مرتب کرده بودم؛ يعني قسمت هاي طلايي رو فر کرده بودم و با يه کش سر ساده ي طلايي بسته بودم و قسمت هاي قهوه اي (که با وجود تلاش من، هنوزم رگه هاي طلايي بينشون بود) رو همونجوري لخت دورم ريخته بودم.کمي برق لب زدم، بعد درحالي که لبامو به هم مي ماليدم، از توي آينه آناليا رو ديدم. لباسش شاهکار بود.

برگشتم سمتش:

ـ واو! آنا چقدر لباست خوشگله.

لباس آناليا، يه تاپ پشت گردني خوشگل سفيد بود. با يه دامن لي کمرنگ، که البته به نظر من زيادي کوتاه بود و پاهاي کمي تپلش، حسابي معلوم بود. يه جفت صندل پاشنه دار سفيد خوشگل هم پاش بود. موهاي طلايي فر فريشو هم بالاي سرش جمع کرده بود. با يه روش عجيب و غريب. جدا استعداد زيادي توي ارايشگري داشت! رژ صورتي کمرنگ هم زده بود. در واقع به نظر من که خوشگل شده بود.

آناليا - يعني خودم نيستم؟

من- گم شو. ماه شدي!

آناليا- واي عزيزم، توهم عالي شدي. فقط اين سرويست گردن بند نداشت.

اشارش به سرويس گردنبند و دست بند و گوشواره ي سورمه اي بدلم بود. با وحشت دستمو به گردن خاليم بردم: اي واي! گردن بندم!

رز- مگه گردنبندم داشتي؟

من ناليدم- آره، يعني تو نديديش؟

رز- نه.

من- پس شايد توي اتاقک افتاده باشه .

به سمت اتاقک رفتم و گردنبندمو پيدا نکردم . با نا اميدي سرمو تکيه دادم به ديوار ... اين سرويسو خيلي دوس داشتم . حالا خوبه بدل بود .

صداي دادي شنيدم:

ـ آنـــيـــــا!

سريع دوييدم بيرون و با نگراني گفتم:

ـ چيه چي شده؟ اتفاقي افتاده؟

آناليا-نترس بابا، فقط گردنبندتو پيدا کردم.

من با خوشحالي:

ـ واي! راست ميگ ؟

آناليا درحالي که گردنبندمو به طرفم گرفته بود، گفت:

– په نه په! الکي مي گم ... همين الان جادو کردم که گردنبندت ظاهر شد.

خنديدم. سريع گردنبندمو دور گردنم انداختم. به طرف بچه ها چرخيدم و گفتم:

ـ خب، بريم؟

رز گفت:

ـ واي آنيا من خوبم؟

من – آره بابا، از خوبم خوب تري.

راه افتاديم که بريم. قرار بود که پسرا رو نزديک سالن اجتماعات _ که مهموني در اون برگزار مي شد _ ببينيم. چشماي قهوه اي رز برق مي زدن. برق زدنشون، زماني که پسرا رو توي محل قرار ديديم، بيشترم شد! پسرا هر سه اونجا بودن و شلوار جين و تي شرت پوشيده بودن، با رنگا و مدلاي مختلف. خوشم اومد که کت و شلوار نپوشيده بودن، چون توي اين مهموني خيلي ضايع مي شد.

قيافه هاشون خوب بود و خيليم فرقي نکردن، ولي فکر کنم ماها خيلي فرق کرده بوديم، چون هر سه شون به من، آناليا و رز خيره مونده بودن. البته حقم داشتن، اين لباساي مدرسه، آدمو از چاقي مثل يه زن حامله نشون مي داد، مقنعه ها رو هم که ديگه نگو! هر چند ما مي تونستيم مقنعه هامون رو دربياريم و من هم گاهي اين کارو مي کردم. چشمام سمت الکس رفتن و دهن بازش و چشماي قهوه اي، نه عسلي، نه قهوه اي، اه! اصلا چه فرقي مي کنه! چشماش نشون دهنده ي تعجب زياد بود و تقريبا مي تونستم ذهنشو بخونم که داشت به خوشگلي من فکر ميکر .

«-اوه، وايسا آنيا، اين قدر خود شيفته نباش ...

- من خودشيفته نيستم وجدان.

وجدان-چرا هستي!

به وجدان بيشعورم اهميتي ندادم .

جو- خب، تا کي ميخواين وايسين و به همديگه زل بزنين؟! بريم ديگه.

با اين حرف جو، هر شش نفرمون راه افتاديم به سمت سالن اجتماعات ...

جلوتر از همه جو و رز بودن. با هم حرف ميزدن و مي خنديدن. اونا مشکلي نداشتن؛ به بودن با هم عادت داشتن؛ ولي ما چهار نفر ديگه، در سکوت پشت سرشون ميومديم. از بخت بد، جلوي در دو نفر ايستاده بودن که پيام آور بدبختي بودن! 

اولي پسري بود با قد متوسط، با چشماي قهوه اي مايل به مشکي و موهاي مشکي. و اسمش هم اردلان بود. چهره ي عادي داشت ولي اين مهم نبود. درواقع مسئله اين بود که اون توي تيکه انداختن رقيب نداشت. و اين تيکه ها شامل دخترا، پسرا، خانوما و آقايون، معلما و خلاصه همه چيز و همه کس ميشد! و براي بدتر شدن اوضاع، کسي که انتخابش کرده بود، مهسا بود. مهسا هم درست مثل اردلان بود، منتها نسخه مونثش! و داشتن کرمشون رو مي ريختن. در واقع همون موقع دانيل و نازنين، ازجلوشون رد شدن . و مهسا گفت:

ـ هر دو بي سليقه اين.

اردلان- حيف دانيل .

مهسا- نخير حيف نازي !

جالب اين بود که اين دو موجود عجيب حتي با همديگه هم به تفاهم نمي رسيدن! متاسفانه راهي براي دور زدنشون نبود به دو دليل. 1: چون درست جلوي در سالن بودن و براي ورود به سالن بايد درست از جلوشون رد مي شديم. 2 : چون ما رو ديدن و شروع کردن:( خطاب به رز و جو )

اردلان- چه زيبا !

مهسا- خوش به حال هر دوتون .

رز به سرخي لبو شد!

اردلان- حواستون باشه، خوش تيپا رو مي دزدن!

هر دو خنديدن. معلوم بود که همرو مسخره ميگن، چون با لحني تمسخر آميز بيان ميشد!

کمي مکث و بعد دوباره اردلان :

ـ رز، درست شبيه کلاغي شدي که توي يه سطل ماست پريده باشه.

رز با عصبانيت:

ـ زهر مار!

جو رو به ما به شوخي:

ـ ما ديگه نمي تونيم! ما رفتيم تو تا شما هم بياين.

اون دو تا رفتن و نوبت به آستين و آناليا رسيد. از شانس خوب اين دوتا ، همون موقع دبير رياضي مون اومد و اردي و مهسا ناچارا ساکت شدن. آنا و آستين رفتن. آناليا موقع رد شدن ، زبونشو براي اردي و مهسا درآورد .

منتها از شامس گند من و الکس، نتونستيم در بريم. براي مقدمه، اردلان سوت بلندي کشيد و مهسا گفت :

ـ واو الکس، خوش سليقه شدي جديداها!

اردلان:

ـ خوب، مسلما کلاغ سرمه اي نداريم، ولي چرا شما دخترا همش سرتا پا توي يه رنگ فرو ميرين.

من ابرومو بالا بردم و با لبخند گفتم:

ـ براي اين که ما از توانايي بالايي توي ست کردن، برخورداريم. چيزي که جنابعالي نداري!

مهسا- شما دوتا اصلا بهم نمياين .

الکس- نظر نخواستيم !

اردلان -مهم نيست، چون ما نظرمون رو ميديم!

سريع من و الکس هم در رفتيم. داخل سالن آناليا اينا و رز اينا رو ديديم. همه راه افتاديم تا بشينيم. سالن اجتماعات، تزيين شده و تميز بود. يه ميز فوق العاده طويل و بزرگ بود که بچه ها دور تا دور نشسته بودن. ميوه، شيريني و شربت داشتيم. صندلياي ديگه اي هم اطراف سالن بودن. برامون آهنگ هم گذاشته بودن بله! مهربون بودنا! بچه ها مشغول حرف زدن، خنديدن و حال کردن بودن. عده اي اون وسط جرات و حقيقت بازي مي کردن و چند نفري هم تست آواز گذاشته بودن. ما دور ميز نشستيم. رز و جو بيشعور با هم يگه حرف ميزدن و مي خنديدن. يخ بين آنليا و آستين هم کم کم داشت آب مي شد . مي دونستم که آناليا توي برخورد با اونايي که صميمي نيست، خجالتيه. به بچه هاي ديگه نگاه کردم. با لباساي رنگارنگ، بعضي از دختر پسرا هم که راحت بودن واسه خودشون، ما که از گرفتن دست هم خودداري مي کرديم! به هر حال، همه جفت جفت بودن. الکس گفت:

ـ خب، ميگم تو هميشه تو مدرسه زياد حرف ميزني، پس چرا اين جا حرف نمي زني؟

من- ببخشيد مثل اينکه من اشتباه اومدم.

الکس با تعجب:

ـ چطور؟ يعني چي؟

من- آخه تو ميگي من تو مدرسه فلانم و اين جا نيستم، پس اين جا مدرسه نيست؟!

الکس خنديد:

ـ آهان، خوب ببين منو سرکار گذاشتيا!

من- پس چي ؟! اين شغلمه!

الکس- بله بله، اون وقت چقدر حقوق ميگيري؟

من- اي آقا ! چي مي گي برادر من ، حقوق کجا بود؟!

الکس- منصفانست، چون منم براي حرص دادن تو حقوق نمي گيرم !

من با حرص:

ـ زهر مار!

الکس- ببين تو الان حرص خوردي ولي من حقوقي نگرفتم !

همين که خواستم بگم من هيچم حرص نخوردم، آستين گفت:

- شما دو تا اينجا هم دست از سر هم برنمي دارين؟ بابا يکم با هم مهربون باشين!

من- برو باو ! مهربون کيلو چنده، اين همش ميخواد منو اذيت کنه!

آستين خنديد و دوباره سر صحبتش با آنا رفت. من فکر مي کردم. من و الکس همديگرو اذيت نمي کرديم. ما کل کل داشتيم. با هم مي خنديديم و به هر دومون خوش مي گذشت. ما نه از هم کينه اي داشتيم و نه دشمني. فقط کل کل مي کرديم و به من يکي که مزه ميداد!

الکس- ميگم تو رنگ طلايي رو دوست داري؟

من- اوهوم ... آره خيلي. تو از کجا فهميدي؟

الکس به من اشاره کرد- معلومه ...

من- تو چه رنگي دوست داري؟

الکس- آبي ... و مشکي

من- منم آبي رو دوست دارم ...

الکس- راستي تو اسفندي هستي؟

من- نه، چطور؟

الکس- خب، يکي از بچه ها مي گفت. حالا مهم نيست. چه ماهي هستي؟

من- دي ماهيم !

الکس- جدي؟ منم! تو چندم؟

من- بيست و شيشم. تو چي؟

الکس- چه جالب، من بيست و هفتمم. البته من يه سال بزرگ ترم.

من با يه لبخند عاقل اندر سفيهانه گفتم:

ـ خالي نبند!

ـ باور کن ... آخه من به خاطر يه سري دلايل يه سال ديرتر تو ايران شروع کردم به درس خوندن ...

ـ ا؟ تو کي اومدي ايران؟ اصلا چطور؟

ـ بدجور فضوليا!

من حرفشو قطع کردم:

ـ نخير ... کنجکاوم، نه فضول!

الکس گفت:

ـ آره معلومه.

و خنديد، بعد ادامه داد:

ـ خوب، من پدر و مادرم هر دو انگليسي هستن، ولي مادربزرگ پدريم که ايراني بود گير داده بود که بايد بياين و ايران زندگي کنين. پدر من که تو خارج بزرگ شده بود و همونجا هم ازدواج کرده بود راضي نمي شد. خلاصه بعد از دنيا اومدن من، مدتي مامان بزرگم ديگه چيزي نميگفت، ولي موقعي که من پنج سالم بود پدربزرگم فوت کرد و پدرم به خاطر تنهايي مادربزرگ قبول کرد به ايران بره؛ آخه ميدوني، مامان بزرگم فقط همين يه بچه رو داشت. و اين طوري شد که حدود وقتي که من هفت هشت سالم بود، ما اومديم تا ايران زندگي کنيم. مامان بزرگ دائم با من فارسي حرف ميزد و ابدا نميخواست انگليسي صحبت کنه، البته پدرم قبلا هم گاهي فارسي صحبت ميکرد چون بلد بود، ولي مامانم نه. خلاصه من و مامانم فارسي رو خوب ياد گرفتيم، ولي با اين وجود يه سال طول کشيد تا من بتونم به درسا عادت کنم و درنتيجه زماني که رفتم کلاس اول، هشت ساله بودم. تا پارسال توي يه مدرسه ي عادي بودم تا اينکه پدر و مادرم اينجا رو پيدا کردن و اين جا ثبت نام شدم.

بعد نفسي کشيد و گفت : اوف! کف کردم، تو چي؟ فکر نکنم ايراني باشي؟

و سپس ليوان شربت آلبالوشو برداشت و شروع به خوردنش کرد.

من براش ماجرا رو تعريف کردم، از اين که پدرم به خاطر کارخونه ي پدربزرگ اومد ايران و توي دانشگاه عاشق مادرم شد و بعد به خارج رفتن و تو هفت سالگي من برگشتن. ضمنا اينم يادآوري کردم که من خودمو بيشتر يه ايراني به حساب ميارم. خلاصه کلي حرف زدم و ظاهرا اون هم مجذوب حرفام بود، بعد گفتم:

ـ خب، اينم از داستان من، ميگم جو و رز کجان؟

جوابي از الکس نشنيدم، پس سرمو به سمتش چرخوندم و گفتم:

ـ الکس ... الکس ... الکس ! با توا... .

حرفم قطع شد، سرمو گردوندم .تازه فهميدم که الکس در تمام مدتي که من حرف مي زدم از پشت سرم به جاي ديگه اي خيره شده بود وحالا من برگشتم و در کمال تعجب ديدم که داشت به ... خداي من! 

داشت به اريل نگاه مي کرد که با ژستي که از نظر من احمقانه بود نزديک مکس نشسته بود و مي خنديد. اعصابم خيلي خرد شد. خيلي بدم ميومد که با يکي حرف بزنم و اون توجه نکنه. جدا از اون، الکس مثلا الان پارتنر من بود و چه دليلي داشت که به اريل اونجوري نگاه کنه؟! با خشم به سمتش برگشتم و گفتم:

ـ هوي!

بالاخره از خلسه در اومد:

ـ هان؟

با شنيدن اين حرف جري تر شدم:

ـ ممنون که اينقدر به حرفام توجه کردي، اگه بخواي من که اصلا مشکلي ندارم که بري و به اريل جونت برسي، يالا برو!

الکس هاج و واج نگام کرد:

ـ اوف، چرا انقدر دور برمي داري، چي شده مگه؟

ديگه واقعا داشتم از خشم منفجر ميشدم! سريع از روي صندلي بلند شدم و خواستم به سمت در سالن برگردم که يه دفعه ... دستم محکم به ليوان شربت خورد و اونو روي تي شرت الکس خالي کرد. نا خود آگاه ساکت شدم و به تي شرتش نگاه کردم. با وجود دلخوريم از الکس، هم شوکه شده بودم و هم کمي خندم گرفته بود.

الکس- اوه ، چي کار ميکني؟ ببين گند زدي به لباسم.

تمايلم به خنديدن، از بين رفت. با لبخند ژکوند و حرص گفتم:

ـ اصلا حقت بود، کاملا حقت بود، خوشحالم که اين جوري شد.

بعد، روي پاشنه پا چرخيدم و به سرعت ازش دور شدم. به سمت ديگه اي از سالن رفتم. الکس پشت سرم بلند شد:

ـ خوب حالا، باشه چيزي نشده که ... آنيا .. هي آني وايسا ..

ايستادمو به سمتش برگشتم و در حالي که انگشت اشارمو به شکل تهديد آميزي جلوي صورتش تکون ميدام گفتم:

ـ منو اين جوري صدا نکن. دنبالمم نيا و برو پيش اريل جونت! ديگه هم با من حرف نزن چون نميخوام صداتو بشنوم.

دوباره چرخيدم و گام هامو تند کردم. به سمت بچه هاي جرأت و حقيقت رفتم و خودمو توي جمعشون جا کردم. به جرأت ميتونم بگم که هيچ لذتي از بازي نمي بردم، مخصوصا حالا که ديدم الکس هم ديگه دنبالم نمياد . با ناراحتي مشغول بازي شدم و فکر کردم: اولين مهمونيم توي اين مدرسه، به مزخرف ترين شکل ممکن تموم شد !

فصل چهارم: کافي شاپ

_ و به من گفت که توي اولين فرصت با هم به کافي شاپ مدرسه ميريم!

شنبه بود. گوشه اي از حياط نشسته بوديم و آناليا براي ششصد و بيست ميليون و سيصد و پنجاه و سه هزارو چهارصد و بيستمين بار، داشت ماجراي چهار شنبه رو با آستين تعريف ميکرد! منم که هنوز عصبي بودم، بهش توپيدم:

ـ ميشه خفه شي؟!

آناليا به سمتم برگشت و با اخم کمرنگي گفت:

ـ از کي ناراحتي که سر من خالي ميکني؟

بلند شدم و توي راهرو حرکت کردم تا به کلاس برگردم. مي دونستم که آناليا فهميده که حالم خيلي خوب نيست و مي دونستم که دوباره با هم آشتي مي کنيم. امروز به شدت چهارشنبه عصباني نبودم، بالاخره من موضوعو يکم بزرگ کرده بودم. ولي تصميم داشتم که تا جايي که ميتونم حرص الکسو دربيارم. با اين فکر توي راهرو راه ميرفتم که محکم به کسي خوردم. همه ي خودکاراش روي زمين افتاده بود. گفتم:

ـ ببخشيد.

خم شدم تا مقداري از خودکاراشو جمع کنم که ديدم، ازبد روزگار الکسه! اونم همراه کي؟ اريل! بهم لبخندي زد که من نيشخند تعبيرش کردم. در واقع بيشتر شبيه همون نيشخند بود. خودکارايي رو که جمع کرده بودم دادم دستش و در حين رفتن به اريل تنه اي زدم. دلم ميخواست سر الکس داد بزنم و بگم:

ـ لياقتت همين دختره ي عتيقست!

ولي متاسفانه نمي شد. از نيشخندي که بهم زده بود، مشخص بود که اونم مي خواد حرص منو دربياره. فکر کردم: ولي براي من که مهم نيست تو با کي دوستي. بايد بيشتر از اينا تلاش کني!

و از همون موقع کل کل دوستانه ي ما تبديل به کل کل دشمنانه اي شد که مدتها به طول انجاميد!

***

مدتي گذشت و من و الکس از هيچ تلاشي براي حرص دادن همديگه فرو گذار نمي کرديم! اون روز به دعوت مايکل به کافي شاپ مدرسه رفته بودم. اين کافي شاپ، درواقع بوفه ي مشترک ما و مدرسه ي دبيرستان پسرونه ي بغل مدرسمون بود، که جاي نشستن داشت. و صرفا بچه ها اونو " کافي شاپ مدرسه " نامگذاري کرده بودن. دو تا ليوان آب پرتقال با کيک جلومون بود و مايکل با هيجان به من خيره شده بود. مايکل پسر باحاليه ، ولي متاسفانه اصلا چهره ي خوبي نداره. از نگاهش کلافه شدم و گفتم:

ـ ميشه بگي چيکارم داري ؟

مايکل هول شد:

ـ خب ... خب ... راستش ... مي خواستم ببينم ما ميتونيم با هم دوست باشيم ؟

گفتم:

ـ اوه ، ما همين الانم دوستيم مايک. منتها درمقام دو تا همکلاسي.

مايکل به آب پرتقالش خيره شد و گفت:

ـ نه نه نه. منظورم اونجوري نيست ... يعني ميدوني ...

منظورشو فهميدم. ابرومو بالا بردم و گفتم:

ـ نه ، مايکل .

_ ميتونم بپرسم چرا؟

ـ چون دوست ندارم.

_ يعني من انقدر غير قابل تحملم؟؟

_ نه، به هيچ وجه. ميدوني تو خيلي هم خوبي ولي من .... من حوصله ي اين چيزا رو ندارم.

_ من منتظر مي مونم تا تو حوصلشو پيدا کني.

لبخندي زدم و بعد جدي گفتم:

ـ نه ، من هيچ وقت نمي تونم . ميشه فراموشش کني؟

مايکل- آخه من خيلي ازت خوشم مياد .

در همون حين که با عصبانيت نگاه سوپر آنيايي رو با نيروي متوسط بهش مي انداختم، چشمم به الکس خورد. اونم ما رو ديد. خدايا! اين اينجا چيکار ميکرد؟ تنها بود. يعني اريل کجا بود؟ به سرعت نگاهمو از الکس برداشتم. نمي تونستم به خودم دروغ بگم. اون جذاب بود. به هر حال براي من که فرقي نمي کرد، با اون اخلاق گندش!

حواسمو به مايکل دادم و با بيشترين جديتي که تو خودم سراغ داشتم گفتم:

ـ ببين مايک، بهتره اين چيزا رو فراموش کني، چون من هيچ وقت نميخوام با کسي باشم. تازه، تو مي توني با بهتر از من دوست باشي ...

مايکل- ولي تو از همه خوشگل تري !

از دستش واقعا عصباني شده بودم، گفتم:

ـ شوخي نکن لطفا ..

_ جدي ميگم .

_ مايکل، لطفا بس کن ... من دوست دارم که ما همون جوري که بوديم باقي بمونيم. مثل همون دوتا هم کلاسي . و ديگه دوست ندارم چيزي در اين مورد بشنوم.

مايکل سکوت کرد . بعد از مدتي نفس عميقي کشيد و سپس گفت:

ـ باشه ... هر چي تو بخواي ...

آخيش راحت شدم. لبخندي زدم و گفتم:

ـ ممنونم.

_ بابت؟؟

_ خوب، بابت اين که به حرفم احترام گذاشتي و همين طور بابت اينا.

و به آب پرتقال ها و کيک اشاره کردم.

ـ فعلا ...

_ خداحافظ ...

بلند شدم . سنگيني نگاه عده اي رو حس کردم. مطمئنم که الکس هم جزوشون بود. کتابي رو که توي دستم بود، فشردم و از کافي شاپ مدرسه بيرون اومدم. به سمت کلاس رفتم . اين زنگ ، علوم داشتيم . معلم علوممون، يه خانوم تقريبا جوون بود . بدم نميومد ازش. معلم معمولي بود. خانوم دادخواه . سر کلاس نشستم و همين که کمي با آناليا حرف زدم، دادخواه وارد کلاس شد. همون موقع متوجه شدم که الکس هنوز سر کلاس نيومده. تقريبا يه ربع از شروع کلاس گذشته بود و رفيعي وسط درس بود که الکس در زد و وارد کلاس شد. سرمو به سمت پنجره برگردوندم. انگار نه انگار ... با شنيدن صداي دادخواه سرمو گردوندم.

دادخواه- الکس، کجا بودي؟؟ يه ربعه که ما سر کلاسيم!

الکس- معذرت مي خوام. صداي زنگو نشنيدم.

دادخواه که حال و حوصله اينو نداشت که الکسو بفرسته از دفتر نامه بگيره، فقط گفت:

ـ يه منفي گرفتي تا از اين به بعد صداي زنگو بشنوي!

الکس سري تکون داد. حين نشستن، اريل براش دست تکون داد. ولي الکس توجه نکرد. ته دلم از اينکه يه منفي گرفته خوشحال شد !

فصل پنجم

بعد از يه کل کل حسابي با الکس، به سمت ميزم برگشتم و روش نشستم. الان ماه بهمنه. توي ماه دي، يه تولد گرفته بودم و دوستامو دعوت کرده بودم. عده اي از پسرا داشتن مي گفتن که چرا اونا رو دعوت نکردم ... پرروها! منم باهاشون بحث کردم و در نهايت يه کل کل حسابي با الکس. دختر پشت سريم گفت:

ـ اوف آني رمان (....) رو خوندي؟

برگشتم. دختر پشت سريم، جولي بود. چهره ي معمولي داشت و نقطه مثبت صورتش، چشم هاي سبز ش بود. اونم مثل من رمان مي خوند. هر دو به بحث در مورد رمانا پرداختيم. نوبت به اظهار نظر در مورد شخصيتا رسيده بود. بلند بلند در مورد پسرا ي داستانا صحبت مي کرديم، و قربون صدقه و فحش دادنامون به اونا به راه بود.

نگاهمو چرخوندم و الکسو ديدم که وقتي نگاهمو ديد، نگاه خودشو دزديد. لابد فکر کرده بود که داريم در مورد دوست پسرامون و عشقامون حرف مي زنيم و خبر نداشت که موضوع صحبت ما، پسرايي بودن که وجود خارجي نداشتن! تو دلم خنديدم ...

سه شنبه بود. فردا، دومين جشن مدرسه برگزار مي شد؛ باز هم بدون رقص ... اصلا فک کنم اين رقصو الکي گفتن که ما شاد شيم ... والله! باز هم جو و رز با هم بودن؛ آستين و آناليا هم بعد از مهموني اول صميمي تر شده بودن و همين الان قرارشونو براي مهموني دومم گذاشتن ... پوفي کشيدم . من تنها بودم. همون موقع مايکل ازم براي جشن دعوت کرد. بدون حاشيه دعوتشو رد کردم. آناليا با شيطنت گفت:

ـ اون وقت چهره و ظاهر مهم نيس ديگه!

خندم گرفته بود. گفتم:

ـ خوب حالا تو ام! اصن من از اخلاق مايکل بدم مياد.

آناليا نگاه عاقل اندر سفيهانه اي بهم انداخت و گفت:

ـ تو گفتي و منم باور کردم!

***

در زنگ تفريح اول ، يکي دو نفر ديگه هم دعوت کردن و من دعوت جيسون رو پذيرفتم. جيسون، کمي قد بلندتر از من بود، لاغر بود و چهره ي ميشه گفت خوبي داشت. ابروها و موهاش مشکي مشکي بودن و چشاش قهوه اي خيلي تيره. مهربون بود و خوش مشرب. به مغروري، يا بهتره بگم خودشيفتگي الکس هم نبود!

کمي بعد از قبول دعوت جيسون، الکس رو ديدم که از اريل دعوت کرد. اريل هم از خدا خواسته قبول کرد . پوست لبمو جويدم ...

***

چهارشنبه بود. روز جشن ... همه توي رختکن بوديم و در حال حاضر شدن. با توجه به سردي هوا ، يه بلوز آستين بلند طوسي سير پوشيده بودم که يقه اسکي داشت. به همراه يه جين طوسي تيره. تيپم با نيم بوت هاي طوسيم تکميل شده بود. و طبق معمول، يه سري زنجير واز اين دست چيزاي تزئيني طلايي توي تيپم وجود داشت. موهامو هم اين بار کامل بالا بسته بودم که چشمامو کشيده تر نشون ميداد. طبق معمول کمي هم برق لب، روي لبام ماليدم. رز و آناليا با و و آستين قرار داشتن؛ بنابراين من زودتر از اونا رفتم. خوشبختانه ، جلوي در سالن خبري از اردلان و مهسا نبود که بخوان با نظراتشون ما رو مستفيض کنن! جيسون جلوي در سالن، منتظرم بود. نگاهي بهم کرد و گفت:

ـ فوق العاده شدي!

لبخند سردي زدم و گفتم:

ـ ممنون ...

و اومدم يه تعريفي هم من ازش بکنم که فکر کردم نه، پررو ميشه ... توي سالن مهموني، نشسته بوديم و باهم گپ مي زديم که آناليا صدام کرد . به سمتشون رفتم و ديدم که آناليا، موهاي طلايي فرش رو باز گذاشته بود و يه پيراهن مجلسي زرشکي بلند پوشيه بود که خيلي شيک بود. يقه باز داشت و آستين هاي بلند. کفش هاي پاشنه دار زرشکي هم پوشيده بود و يه سنجاق سر براق زرشکي، به موهاش زده بود. با آستين اينا احوال پرسي کردم و يه دفعه چشمم به الکس و اريل خور . اريل با وجود سردي هوا ، يه تاپ بندي قرمز پوشيده بود با يه دامن کوتاه مشکي. خاک توسرش! يه جفت کفش که به نظر من، پاشنه هاش زيادي بلند بود و در عجب بودم که اريل چجوري با اينا راه ميره! موهاي مشکي رنگشو شينيون گوجه اي کرده بود و تو قسمت جلوي موهاش که تو صورتش ريخته بود، رنگ موقت قهوه اي ناشي از اسپري به چشم ميخورد. رژ و رژ گونه ي قرمز زده بود. موندم که اين بزرگ بشه ميخواد چيکار کنه! والله! با وقار کنار الکس قدم بر ميداشت . چشمامو از اونا گرفتم و به رز دوختم. رز يه کت و دامن خوشرنگ و خوش مدل پوشيده بود. ناخواسته صداي آهسته ي آستين رو شنيدم که به جو مي گفت:

ـ يعني واقعا خاک تو سر الکس! ببين کي رو از دست داده!

تبسمي روي لبهام نشست. با جيسون نشستيم. جيسون حرفاي جالبي ميزد و خيلي زود گرم حرف زدن با هم ديگه شديم. شخصيت جالبي داشت؛ ولي نميدونم چرا اونقدري که بايد به دلم نمي نشست. گاهي با آناليا اينا هم صحبت مي شديم. نگاهم سمت الکس رفت. اونم داشت به اين سمت نگاه ميکرد . سريع نگاهمو دزديدم. اثري از اريل سر ميزشون نبود . پوزخندي زدم: انگار الکس عادت داره همرو فراري بده! جشن تموم شد و هيچ اثري از اريل ديده نشد ...

فصل پنجم : اريــل

روز شنبه بود. سر کلاس نشسته بوديم و با آناليا، رز و جسيکا در حال صحبت بوديم. زنگ خورد و معلم سر کلاس اومد. با اين حال اثري از اريل نبود. درست نيم ساعت که از شروع کلاس گذشت، اريل در زد و وارد کلاس شد. به سمت ميز معلم رفت . کاغذي رو به اون داد و آهسته چند جمله اي حرف زد. وقتي برگشت تا بشينه، در کمال تعجب متوجه شدم که نصف صورتش، کبود و قرمزه. دلم به حالش سوخت و اون جلسه، هيچي از درس نفهميدم ...

زنگ تفريح که خورد، آناليا گفت:

ـ واي آني هستي بريم کافي شاپ؟ ميخوام برم خريد ...

من : اهه! زرنگي خانوم، چه طور هيچ وقت با من نمياي؟! نخير، تنها برو حال کن ...

و لبخند خبيثي زدم. رز و آناليا با هم به طبقه ي پايين رفتن. نفس عميقي کشيدم و تصميمو گرفتم. به سمت ميز اريل حرکت کردم. سرشو روي ميز گذاشته بود. آروم دستمو روس شونش گذاشتم. از جا پريد. وقتي منو ديد اخمي کرد و با لحن نه چندان مودبانه اي گفت:

ـ چيه؟ چي مي خواي؟

بدون توجه به حرفش، کنارش نشستم و گفتم:

ـ ميخوام ببينم اگه کمکي از دستم برمياد ...

حرفمو قطع کرد:

ـ کمکي ازت برنمياد.

بعد صداش بغض دار شد:

ـ کمکي از دست هيچ کس برنمياد ... 

بنابراين، عزممو جزم کردم و بعد از اصرار، بالاخره راضي شد تا مشکلشو با من درميون بذاره. کاملا پيدا بود که اونم دوست داره که با کسي درد و دل کنه ... اريل مي گفت و من با هر کلمه بيشتر از قبل تعجب مي کردم. ولي لب کلام اين بود که اريل، ديگه دختر نيست ... در واقع، همون روز مهموني اين اتفاق افتاد. وقتي فهميدم که چه کسي اين کارو کرده، چندان تعجب نکردم. همه چيز زير سر ديويد بود؛ پسر 18 ساله اي توي دبيرستان بغلي. آشناييشون با اريل از توي کافي شاپ مدرسه شروع شده بود؛ همون کافي شاپ عمومي کذايي! ديويد، واقعا به نظر من يه رگ و ريشه اي از شيطان داشت! يه آدم مغرور و خوش گذرون و صد البته خوش تيپ و پولـــدار ! ولي اشکالش، همين اخلاق به درد نخور و گند کارياش بود. از اون جايي که مي دونستم با دختراي بي شماري دوسته، زياد تعجب نکردم؛ هر چند بازم تصور نمي کردم که يه همچين غلطي بکنه. موندم اين بيشعور بزرگ تر شه، چي ميشه! خلاصه، روز مهموني به هزار دوز و کلک ، همراه هم رفتن و .... . اريل اشک مي ريخت و قسم ميخورد که نمي خواسته اين طور بشه و خيلي پشيمونه ... هر چند پشيموني ديگه به درد نمي خورد. اريل، مادر نداشت. شايد اگر مادر و پدر با فکري داشت، اين اتفاق نميفتاد. پدرش هم همين که فهميده بود، اريل رو به باد کتک گرفته بود و کبودي صورتش هم به همين خاطر بود.

اريل گفت:

ـ مي دوني آنيا ، مي دوني .... مي دوني بابام چي گفت ؟... اون .. اون ...

دستش رو به صورتش کشيد و اشکاشو پاک کرد، بعد ادامه داد:

ـ بابام گفت که من ديگه دخترش نيستم و برم گم شم پيش هموني که اين بلا رو سرم آورده ...

و گريش اوج گرفت. آروم توي بغلم گرفتمش. اريل گفت:

ـ انقدر کتکم زد که کارم به بيمارستان کشيد! خوشبختانه زن همسايمون خونه بود و به زور منو نجات داد و به بيمارستان برد ... وگرنه ... وگرنه ... زير دست و پاي بابام ...

و ديگه ادامه نداد. گفتم:

ـ خب، آخرش که چي؟؟ بالاخره چي کار ميکني عزيزم؟

اريل لبخند تلخي زد و گفت:

ـ بابام عمرا ديگه منو تو خونه راه نميده. پنجشنبه که از بيمارستان برگشتيم، موندم خونه همسايمون. زن همسايمون که نميتونه منو بيشتر نگه داره. جمعه رو هم به زور نگهم داشت؛ شوهرش همش ميگفت اين دختره ي ... دختره ي هر ... هر* زه رو برا چي آوردي تو خونه ما ... نمي دونم امروز بعد از مدرسه، چيکار کنم ...

کمي سکوت کردم و بعد گفتم:

ـ فکر مي کنم .. شايد اگه ديويد بياد پيش پدرت؛ البته با خونوادش. و گندي رو که به بار آورده، گردن بگيره ... بعدشم يه عمل و ...

اريل حرفمو قطع کرد:

ـ تو نمي فهمي آنيا، نه ... نمي فهمي ... به همين سادگيا هم که نيست. مگه بچه بازيه؟ تو فکر کردي ديويد عمچين کاري ميکنه ... ازش متنفرم ... متنفرم که بدبختم کرده ... .

و دوباره شروع به گريه کرد. توي بغلم گريه مي کرد و من سکوت کردم. زنگ خورد. الکس داخل کلاس اومد و تقريبا بلافاصله ما رو ديد و کلي تعجب کرد. به سمتمون اومد و گفت:

ـ چي شده؟

اريل سرشو بلند کرد، ولي نگاهشو از الکس دزديد:

ـ هيچي ...

الکس پرسش گرانه به من نگاه کرد. فهميدم که اريل امکان نداره بخواد الکس چيزي بفهمه و منم که تا حد ممکن با الکس حرف نميزدم. بنابراين جوابي ندادم. آروم دست اريل رو فشردم. اريل زمزمه کرد:

ـ ممنونم ...

لبخند آرامش بخشي به روش پاشيدم و به سمت جاي خودمون رفتم و در جواب آناليا که سوال پيچم مي کرد، سکوت کردم. سرمو برگردوندم و نامحسوس به اريل نگاه کردم. الکس کنارش نشسته بود و داشت چيزي مي گفت. پوست لبمو کندم و برگشتم. در طول زنگ، به مشکل اريل فک رکدم و اين که مي خواستم هر کمکي که از دستم بر بياد براش انجام بدم. بنابراين، زنگ تفريح که خورد با بهانه اي آناليا و رز رو پيچوندم و سريع پايين رفتم. به سمت کافي شاپ مدرسه ... توي کافي شاپ ديويد رو پيدا کردم. زياد به اينجا ميومد و خوشبختانه تنها هم بود. به سمتش رفتم. لبخندي زد . پسره ي عوضي بي شعور کثيف! بي حرف روي صندلي روبروييش نشستم. ديويد گفت:

ـ به به! خوش اومدين. از اين ورا ...

عصبي حرفشو قطع کردم:

ـ ببين، اومدم رک و راست چيزي رو بهت بگم ...

ديويد با لبخندي که کم کم داشتم ازش بيزار مي شدم گفت:

ـ ما در خدمتيم.

اگر به خاطر اريل نبود، يه لحظه هم نمي موندم. گفتم:

ـ اومدم تا در مورد اريل حرف بزنم .

نيشش بسته شد و گفت:

ـ چي ؟؟؟

من:

ـ اريل ... هموني که بد بختش کردي ...

ـ نمي شناسم ...

من با عصبانيت:

ـ حاشا نکن ... من از هه چيز خبر دارم. تو بايد به اريل کمک کني.

و جدي بهش نگاه کردم.

ديويد پوفي کشيد و گفت:

ـ چرا بايد بهش کمک کنم؟

ـ يعني تو واقعا نميدوني؟ به خاطر کار تو، اريل از خونه طرد شده ... تو بايد بياي پيش پدرش و بهش کمک کني ...

ـ برو بابا! به من چه؟

جوش آوردم:

ـ چرا نمي فهمي؟ اريل فقط 14 سالشه! اون داره اذيت ميشه و اينا همش به خاطر توئه ...

ـ به من هيچ ربطي نداره. اگه اتفاقي افتاده ...

حرفش قطع کردم:

ـ که افتاده ...

بي توجه به من ادامه داد:

ـ مقصر من نيستم. حتما اونم خواسته ديگه ...

ــ اون جوري که من مي دونم، اريل هيچي نخواسته ...

ـ تو چي مي دوني؟

ـ همه چيو. تو بايــد کمکش کني. اين يه پيشنهاد نيست، يه تکليفه.

_ ببينم، تو که اينقدر سنگشو به سينه مي زني، چرا خودت کمکش نمي کني؟

_ من چي کار مي تونم بکنم؟ اين کاريه که تو بايد انجام بدي ...

ـ هيچ بايدي براي من وجود نداره.

بلند شدم و ايستادم:

ـ نه، مثل اينکه نميشه با تو حرف زد. تا آخر امروز مياي پيش اريل و بهش کمک مي کني، وگرنه، با مسئولين مدرسمون و مدرستون، در ميون مي ذارم .

چرخيدم و با حرص به سمت در رفتم. اين ديگه چه جونوري بود! اصن نميشه باهاش حرف زد. پسره ي بيشعور! اومدم درو باز کنم و آهسته بيرون برم که کسي درو باشدت از بيرون باز کرد و يه راست اومد تو حلق من! اوخ! دردم گرفت.

الکس بود (درست مثل هميشه) :

ـ چيزيت که نشد؟

جوابي ندادم و از در خارج شدم. الکسم دنبالم اومد:

ـ ببينم تو رفتي پيش ديويد؟

با تعجب بهش نگاه کردم؛ يعني اريل بهش گفته بود؟ خدايا، پس حياش کجا رفته بود؟! صدايي توي ذهم گفت: اون اگه حيا داشت که الان ... صدا رو خفه کردم و با سرم به الکس جواب مثبت دادم.

الکس- واقعا ؟ آخه چرا اينکارو کردي؟ مگه نمي دوني که اون چه جور آدميه ...

من- اي بابا ! به تو چه! ولم کن ديگه!

الکس- چرا اين طوري مي کني؟ خوب حالا چي شد؟

من- ربطي به تو نداره ...

الکس با حرص:

ـ به درک. نگو!

و از کنارم رد شد و رفت. ناخودآگاه دلم گرفت ...

فصل ششم : اجبار

اسفند ماه بود. يه ماه خالي، يه ماه تهي ... يه ماه بي مزه ... نه برفي، نه چيزي ... امروز يک شنبه بود و من دپ زده بودم! ياد اريل افتاده بودم. بعد از اون روز کذايي که من به ديدن ديويد رفتم، بازم اون حاضر نشد کاري بکنه و ... اريل خودکشي کرد ... درست دو روز بعد از اون روز بود که خودشو از پنجره ي يه ساختمون پرت کرد پايين. پدرش راهش نميداد خونه، اريل، طبق گفته هاش تو روز قبل از خود کشيش، يا بهتره بگم مرگش، بهم گفت که التماس کرده، گريه کرده ولي پدرش اون قدر عصباني بوده که نمي خواسته هيچ وقت راهش بده؛ البته اينو به زبون ميگفته، وگرنه يه روز، دو روز، چه قدر ديگه مي تونست راهش نده خونه؟ و اين جا بود که زن مهربون همسايشون وارد عمل ميشه و دل پدر اريلو نرم مي کنه. اريل مي گفت که نبودنش بهتره. مي گفت که پدرش باهاش مثل يه تيکه آشغال رفتار مي کنه. اکثرا هم باهاش حرف نمي زنه. وقتي اون روز، بعد از درد و دل با من، فهميده بود که ديويد هيچ کاري نمي کنه، چيزي نگفت. يه لبخند تلخ زد و به چشمام نگاه کرد. نگاهش يه جور غريبي بود، جوري که به خودم لرزيدم. بعد اريل گفت:

ـ ممنونم ازت آنيا. تو خيلي کمکم کردي.

من گفتم:

ـ من که کاري نکردم.

اريل لبخندي زد و گفت:

ـ مي دوني چيه، گاهي همين که به درد دل ديگران گوش بدي، فقط گوش بدي ... کمک بزرگيه ... نمي دوني چه قدر گاهي اوقات دلم يه جفت گوش شنوا مي خواست که باهاش درد و دل کنم.

من- حالا که دنيا به آخر نرسيده، تو بهتر ميشي، همه چيز درست ميشه و مي توني هميشه با من حرف بزني ...

اريل دوباره چيزي نگفت. چرخيد و رفت. اون روز متوجه نشدم، اما همين که فرداش، مدرسه نيومد و پس فرداش، خبر خودکشي و فوتشو دادن، تازه فهميدم ... فهميدم که براي اريل ديگه بعدي تو اين دنيا وجود نداره ... دنياش به آخر رسيده ... اون روز خشک شدم، واقعا خشک شدم و موندم! باورم نمي شد، اما حقيقت داشت.

بعد از اون ماجرا، پدر اريل به مدرسه اومد و من براي اولين بار ديدمش: يه مرد قد بلند و چهارشونه، با موها و ريش و سبيل جو گندمي که توي چشماي ميشي رنگش، غم فرياد ميزد . کمي که نگاش مي کردي، مي فهميدي که کمرش شکسته ... بدجورم شکسته ... اون قدر داد و بيداد کرد و مدرسه رو گذاشت روي سرش که مسئولين مدرسه، مقصر بودن. ولي من اون روز که دنبال مقصر گشتم، کسي رو پيدا نکردم. مدرسه مقصر نبود. اريل بي تقصير نبود ولي ديويد هم بود. تقصير ديويد به تنهايي نبود، اريل هم ... . شايد تقصير پدرش بود که اريل رو انقدر آزاد و بي قيد گذاشته بود؛ شايد تقصير پدر و مادر ديويد بود به خاطر تربيت بچه شون ... شايد تقصير خود اريل بود يا شايدم تقصير ديويد بيشتر بود. خيليا مقصر بودن، ولي همه ي تقصيرا گردن يکي نبود ... خيلي اوقات توي زندگي همين طوره. پيدا کردن کسي که واقعا همه چيز تقصيرش باشه ، سخته ... .

بعد از اون، مسئولين دبيرستان بغل، ديويد رو اخراج کردن. اين تنها چيزي بود که ما مي دونستيم، نه ميدونستم که شکايتي بوده و نه ميدونستم که چي شده. ولي بعد از اون ماجرا، نه پدر اريل رو ديدم ، نه ديويد رو .

امروز دوباره به يادشون افتاده بودم. و فکر مي کردم که چرا بايد اين اتفاقا بيفته؟ اريل هنوز نوجوون بود! مگه چند سالش بود؟ 13 يا 14 سال ... همين ... چرا بايد يکي توي اين سن، انقدر به پوچي رسيده باشه که به اين نتيجه برسه که ديگه نمي شه زندگي رو ادامه داد؟ چرا؟ چرا بايد اقدام به خودکشي بکنه و خودشو از پنجره ي اتاقش پرت کنه پايين؟ و چرا کسي نجاتش نده تا ساعتها بعد؟ شايد چون پنجرش به حياط خلوت باز شده بوده.

حياط خلوت ... چه کلمه اي ... چه با مسما !

خلوت بود که هيچ کس نتونست زودتر اريل رو پيدا کنه و به بيمارستان برسونه ... خلوت بود که پدرش، زماني که از بيرون مياد خونه، اثري از دخترش نمي بينه. و وقتي پيداش مي کنن که ديگه دير شده ... آهي کشيدم ..

حتما همه چيز حکمتي داشته ... اين که ما حکمت چيزي رو درک نمي کنيم، لزوماً نمي تونه به اين معنا باشه که حکمتي درش نيست. حتما خدا صلاح مي دونسته. فکرم آروم گرفت. به ساعت روي ديوار نگاهي انداختم. اوه! چه زود دير شد! ساعت دوازده بود. سريع توي تختم رفتم و خوابيدم. فردا مدرسه داشتم ... لعنتي! خميازه اي کشيدم و چشمامو بستم ...

****

ـ آنا من ميخوام برا تدريس داوطلب شم، توام مياي؟

امروز، زنگ دوم توي مدرسه، دبير علوم تجربيمون داشت کنفرانس جلسه ي بعد رو تعيين ميکرد که با کي باشه. توي هر کنفرانس دونفر باهم کنفرانس مي دادن. منم مي خواستم داوطلب شم.

آناليا گفت:

ـ نه بابا، من ديگه نمي تونم که! من و رز قبلا تدريس کرديم. حالا تو دستتو بالا کن، شايد با جسيکا بيفتي ...

به دست جسيکا که مثل شاخه هاي درخت توي باد تکون مي خورد، نگاه کردم و دستمو بالا بردم. خانوم دادخواه، به من نگاه کرد و لبخندي زد و گفت:

ـ آنيا ...

آخيش! منو انتخاب کرد. دادخواه توي دفترش چيزي نوشت و بعد سرشو بلند کرد و با نگاهش جستجوگرانه، به افراد داوطلب خيره شد. بعد دوباره لبخندي صورتشو پوشوند و گفت:

ـ الکس!

چشام گرد شد! چي؟! کي؟؟ يعني چي؟! الکس؟؟ واي نه! به سمت آناليا برگشتم و با همون چشماي گرد شده با ترس و لرز پرسيدم:

ـ آنا کي؟

آناليا- وا دختر، کر شدي؟؟!! مگه نشنيدي گفت الکس ..

وا رفتم:

ـ چرا شنيدم ولي گفتم شايد زاييده ي تخيلم باشه!

آناليا هر هر خنديد و من با ابروي بالا انداخته شده گفتم:

ـ مرگ !

بعد بلند شدم و رفتم سر ميز دادخواه تا بگم من منصرف شدم، اما همون لحظه گوشي داد خواه زنگ خورد. گوشي زرشکي رنگشو برداشت و گفت : جانم ؟؟

ـ .......

_ ا! سلام عزيزم! خوبم مرسي تو چطوري؟

ـ............

_ واقعا؟؟ اي بابا! باشه باشه، تعريف کن بينم ...

تلاش کردم توجهشو به خودم جلب کنم:

ـ خانوم دادخواه! خانوم!

دستشو بالا آورد تا نو ساکت کنه . کيفشو برداشت و سريع بيرون رفت. دنبالش رفتم، لعنتي رفت طبقه پايين و در همون حال با تلفن هم حرف ميزد. کنار رديف پله ها به ديوار تکيه دادم. واي، خدايا! حالا من چه خاکي توسرم بريزم؟! با قيافه ي گرفته به سمت کلاس برگشتم. وارد کلاس شدم. رز منو ديد و با تعجب گفت:

ـ واي، آنيا چرا اين شکلي شدي؟ شبيه زناي بيوه شدي که همين الان بهشون خبر خرگ شوهرشونو دادن!

و زد زير خنده .

به سمت تخته سياه کلاس رفتم و تخته پاک کن رو برداشتم. با لبخند به سمت رز حرکت کردم، درحالي که تخته پاک کن رو پشت سرم مخفي کرده بودم. بهش رسيدم و سريع تخته پاک کنو بيرون آوردم و محکم باهاش زدم به مانتو و شلوارش! رز يه لحظه گيج شد و بعد يه دفعه به خودش اومد و شروع به جيغ داد کرد. حالا رز بدو! من بدو! جو سر راهم وايستاد و دستاشو باز کرد. با خنده گفتم:

ـ برو اون طرف جو!

رز خودشو پشت سر جو جمع کرده بود و نگاهشو مظلوم بهم دوخت. همين که اومدم دوباره تلاش کنم، صدايي گفت:

ـ ميشه به جاي اين کارا بياي قسمت بندي کنيم؟

چرخيدم. الکس با ابروهاي بالا رفته ايستاده بود و دستاشو توي جيب شلوارش کرده بود. با ديدنش، ياد بدبختيم افتادم. رز رو فراموش کردم و تخته پاک کنو انداختم. جدي گفتم:

ـ برا چي تو کاراي من دخالت مي کني؟

الکس پوز خند زد:

ـ کارات برام همه نيست که توشون دخالت کنم. بايد درسو بين خودمون تقسيم کنيم.

شروع به جويدن پوست لبم کردم و عصبي نگاهي بهش انداختم. بچه پررو! توهم زده که برا من مهمه! گفتم:

ـ من ميخوام با دادخواه صحبت کنم و انصراف بدم.

الکس با عصبانيت گفت:

ـ هه! به همين خيال باش! امروز ديگه کلاس نداره و دفعه بعدي که مي بينمش، همون روزيه که بايد کنفرانسو بديم، پس چاره اي نداري خانــوم!

با ناراحتي گفتم:

ـ پس ظاهرا چاره ي ديگه اي ندارم ...

و بعد زير لب ادامه دادم:

ـ متنفرم از اينکه بخوام با تو کنفرانس بدم ...

الکس شنيده بود:

ـ فکر نکن که منم خيلي به اين کار علاقه دارم! ولي مجبورم!

من با حرص:

ـ پس توي اين يه مورد کاملا با هم تفاهم داريم .

و درحالي که به سمت نيمکت ميرفتيم فکر کردم که به جاش کلي حرصش ميدم تو اين جريان . کتاب علومشو برداشتم و خودمو روي نيمکتش ولو کردم . الکس کنارم نشست:

ـ راحت باش!

من با ابروهاي بالاانداخته و لبخندي ژکوند گفتم:

ـ راحتم مرسي!

من با ابروهاي بالاانداخته و لبخندي ژکوند گفتم:

ـ راحتم مرسي!

و کتابو ورق زدم. فکر خبيثي وارد ذهنم شد! الان همه ي قسمتاي سخت و زياد رو با کار عملي ميدم به اين! از اين فکر لبخند شيطاني روي لبم نشست. الکس نگاهي بهم انداخت و کمي نزديک تر شد. من درعوض، کمي بيشتر ازش فاصله گرفتم. الکس با لبخند گفت:

ـ چته؟ مي خواستم کتابو ببينم.

من با عصانيت انگشتمو جلوي صورتش تکون دادم:

ـ ببين آقا، همون جور که خودت ميدوني ما مجبوريم با هم اين درسو کنفرانس بديم، بنابراين با من درست حرف بزن تا منم درست صحبت کنم و عين دو تا انسان متمدن، کارمونو انجام بديم.

صدايي گفت:

ـ اوه اوه! چه کاري رو؟!

برگشتم. اردلان بود که با نگاهي شيطون به من و الکس خيره شده بود. حال اين يکي رو که ديگه اصلا نداشتم. بي توجه بهش به الکس خيره شدم. سرشو تکون داد، ولي تو چشماش هنوزم شيطوني بود ...

فصلي رو که بايد تدريس مي کرديم آوردم:

ـ خوب ببين کلا ده صفحه ست و ...

الکس وسط حرفم پريد:

ـ پنج تاش مال تو، پنج تاشم مال من ...

چشم غره اي بهش رفتم. صفحه اول فصل رو سريع گفتم:

ـ خودم اينو برمي دارم. آنــــا!

با دادي که کشيدم، آناليا به سمتم برگشت. گفتم:

ـ کتاب علوممو شوت کن ..

آناليا- شوت کنم؟

من - اي خاک توسرت؛ منظورم اينه که پرتش کن ...

آناليا با تمام قدرت کتابو پرت کرد. اگه به موقع جاخالي نداده بودم، احتمالا الان بينيم شکسته بود! کتابو از رو زمين برداشتم و صفحه اول رو براي خودم برداشتم. صفحه دوم مطلب بيشتر و تصاوير کمتري داشت ، بنابراين، اونو به الکس دادم. همين که خواستم صفحه سوم رو که مثل صفحه دوم بود رو هم به زور به الکس بندازم، الکس مچ دستمو – که داشتم باهاش تو کتابم علامت ميزدم - گرفت و گفت:

ـ اوهو! فکر کردي خيلي زرنگي آني خانوم؟؟ همه صفحه زيادارو ميندازي به من ديگه ....

چشاش ترسناک شده بود؛ جوري که حتي ديگه براي به کار بردن لفظ آني، چيزي بهش نگفتم. فقط لبخند مليحي زدم و چشمامو مظلوم کردم. اينم تاثير زيادي داشت. الکس يه لحظه مات شد، بعد آب دهانش رو قورت داد. آخي، پسر مردم حالي به حالي شد! نگاهمو ازش گرفتم. اشکال نداره. اون صفحه روهم خودم برداشتم. صفحه ها رو يکي در ميون تقسيم کرديم. اومدم در مورد بقيه چيزا صحبت کنم که معلم جغرافي، وارد شد. سريع بلند شدم و به سمت ميزم حرکت کردم.

***

جسيکا- اين زنگم تموم شد آخيـــش! نميدونم چرا هر وقت با اين کلاس داريم، من نفسم حبس مي شه و مي گرخم! بس که ترسناکه مرتيکه بيشور!

خنديديم. رز گفت:

ـ آره والله باور کن امروز که يه چشم غره بهم رفت ، داشتم سکته مي کردم! عاقا ما اين جا امنيت جاني نداريم!

لبخندي زدم و بعد سرگردوندم تا الکس رو پيدا کنم. مي خواستم قبل از اين که پيداش بشه و تو کار من دخالت کنه من پيداش کنم. ولي در کمال تعجب من نبود. حتما رفته بود طبقه ي پايين. وللش ! چه بهتر ! منم از دستش راحت ميشم!

*****

ـ آنا به خدا نيست!

_ آنيا يه کم بگرد! بالاخره غيب که نشده.

_ باور کن همه جا رو گشتم، معلوم نيس کدوم گوريه ...

بعد سرمو به ديوار تکيه دادم و گوشي تلفن رو جا به جا کردم.

آناليا:

ـ آنيا، مطمئني تو جاميز جاش نذاشتي؟؟

من که ديگه داشت گريم مي گرفت گفتم:

ـ نه مطمئنم ...

قضيه از اين قرار بود که همين که رسيدم خونه و خواستم کتابامو سر جاشون بذارم ، ديدم کتاب علومم نيست. همه جا رو گشتم ولي پيداش نکردم. هر چي هم فکر مي کردم يادم نميومد کجا گذاشتمش. به آناليا زنگ زده بودم و اونم داشت هرجايي رو که به ذهنش مي رسيد به من پشنهاد مي کرد که اون جا دنبالش بگردم.

آناليا- آني يه کم فکر کن ببين آخرين بار کجا ديديش ...

من وسط اتاق به هم ريخته ام، درست توي مرکز يه دايره از کتابا و دفترام ولو شدم و گفتم:

ـ آخرين بار، داشتم ....

يه دفعه يادم اومد و گفتم:

ـ هـــــي !

آناليا وحشت زده پرسيد:

ـ چي شد؟

_ واي آنا، فهميدم کجاست!

_ زهر مار! ترسيدم. خب حالا، کجاست؟؟

_ داشتيم با الکس قسمت بندي مي کرديم، خب؟ کتابمو برده بودم سر ميزشون، حتما همون جاست .

آناليا با خيالي آسوده گفت : خب پس، حله ديگه. فردا برو برش دار.

_ همين کارو ميکنم ... دستت درد نکنه .. ديگه کاري نداري ؟

آناليا با خيالي آسوده گفت:

ـ خب پس، حله ديگه. فردا برو برش دار.

_ همين کارو ميکنم ... دستت درد نکنه ... ديگه کاري نداري؟

_ نه عزيزم. خداحافظت ..

_ خداحافظ ..

گوشي رو قطع کردم و نفس راحتي کشيدم. مامان وارد اتاق شد؛ وقتي اتاقمو ديد، چشماش تا بيشترين حد ممکن گرد شد و با صدايي که از ته حلقش ميومد گفت:

ـ اين جا زلزله اومده؟!

من با لبخندي شيرين:

ـ نه عزيزم! شما برو بيرون، الان همه چي رو جمع مي کنم.

و بلند شدم و در حالي که دستشو مي کشيدم و به سمت بيرون هلش مي دادم مامان گفت:

ـ هر چند تو خودت زلزله اي و نيازي به اومدن زلزله نيست! من بيچاره با اين همه کار، اتاق تو رو هم مرتب کرده بودم حالا نگاش کن!

پوفي کشيدم، يه روز درميون اين حرفا رو مي شنيدم:

ـ باشه مامان جون، باشه، مي دونم، داشتم دنبال يه چيزي مي گشتم، جمع مي کنم الان ...

درو پشت سر مامان بستم و به در تکيه دادم. نگاهي به آشفته بازار اتاقم انداختم. اوف، حالا کي حال داره اينا رو جمع کنه؟! اه! همش تقصير الکسه ...

وجدانم- وا، آنيا تقصير اون بدبخت چيه؟!

وجدان منطقي رو دور کردم:

ـ ا، خب اگه اون اين همه حواس منو پرت نکرده بود منم کتابمو مياوردم.

وجدان- به اون چه؟

_ اي بابا، تو ام انگار طرفدار اونيا! اصلا هر چي بشه تقصير اونه!

خندم گرفت، بدبخت الکس! يه لخظه ياد چشماش افتادم. سريع سرمو تکون دادم. دارم يواش يواش خطرناک مي شم!

از راه حل فوق العاده شيک و خوبي استفاده کردم که به اين شرح بود: هر چي هست، بريز زير تخت!

راه حلي که امتحانشو بارها پس داده بود. آخرين وسيله رو هم با پام به زور چپوندم زير تخت و بعد روي تخت دراز کشيدم. دستامو زير سرم به هم قلاب کردم، فردا بايد کتابمو بر مي داشتم ...

صداي مامان اومد: آنـــيــا، شــام!

من : اومــــدم!

******

تند تند به سمت در کلاس دويدم و واردش شدم. سلام بلند بالاي بدون مخاطب خاصي به همه گفتم و کيفمو روي ميزم پرت کردم ...

آناليا- هوي! چته تو؟

جوابي ندادم. به ميز ميز الکس دويدم و از منظره ي روش يه لحظه قلبم ايستاد. الکس و بغل دستيش نيومده بودن و اثري از وسايلشون نبود ؛ البته اين تعجب برانگيز نبود ، چيزي که باعث خشک شدنم شده بود، اين بود که هيچ اثري از کتاب من روي ميز به چشم نميخورد. با اميدواري دولا شدم و به جاميز نگاه کردم. اوه اوه ! اين جاميزه يا سطل آشغال؟! از آشغال نيم خورده سيب و کاغذ شکلات هست تــــا ورقه هاي کاغذ مچاله شده. صورتمو در هم کشيدم. پوفي گفتم و مشغول جستجو شدم . بدبختانه کتابم اون جا نبود. ولي خوشبختانه هم اونجا نبود! اگر بود که تو اون آشغال دوني تا حالا کتابم داغون شده بود! رفتم زير ميز و همين جور که مواظب بودم سرم به ميز نخوره، زيرشو گشتم که دست کمي از جاميز نداشت! با صداي الکس که گفت:

ـ چي کار ميکني؟!

، سريع از جا پريدم و اين باعث شد تا سرم به لبه ي تيز جاميز بخوره و اشک تو چشام حلقه بزنه. در حالي که دستمو به سرم گرفته بودم بلند شدم و بدون جواب دادن به سوال الکس گفتم:

ـ کتابم کوش؟

الکس ابروشو بالا انداخت و در همون حال که کيفشو روي جاش مي گذاشت گفت:

ـ کدوم کتاب؟

من با اخم:

ـ مسخره بازي درنيار! کتاب علوم من ديروز اينجا بود و حالا نيست! پر واضحه که تو برش داشتي!

الکس لباشو به هم فشرد، نفهميدم واقعا داشت سعي ميکرد جلوي لبخندش رو بگيره يا من اين طور تصور کردم. گفت:

ـ اين که تو شلخته اي و کتابتو همه جا، جا ميذاري؛ دليل نمي شه که کتابت دست من باشه.

با حرص نگاه سوپر آنيايي رو بهش انداختم. لا مصب، بر خلاف هميشه، بيشتر از دو سه دقيقه، تاثير نکرد. گفتم:

ـ من مطمـئنّــم که دست توئه. کتابمو بده. بايد براي کنفرانس بخونمش.

پسر بغل دستي الکس اومد و معطل کنار دست من وايستاد. پا کوبان کنار رفتم و دوباره به الکس گفتم:

ـ کــتــابــمو بــــده!

الکس نيشخندي زد. مي دونستم که شبيه دختر بچه هاي شش ساله شدم! با هون نيشخند ديوانه کننده ي روي لبش گفت:

ـ دست من نيست!

دستامو مشت کردم . دلم ميخواست اين نيمکت لعنتي رو از پهنا بکنم تو حلقش! پسره ي بيشعور! الکس ادامه داد:

ـ اصلا از کجا انقدر مطمئني که دست منه ؟؟ شايد يه جا ديگه افتاده باشه !

کلافه گفتم:

ـ من بايد درسو بخونم ... مسخره بازي درنيار!

الکس گفت:

ـ قبلا هم گفتم که اين مشکل من نيست.

من- من مطمئنّم که دست توئه! بدش!

الکس لبخند نصفه نيمه اي زد که منو بيشتر از قبل عصبي کرد!

با عصبانيت تمام، جا مداديشو از روي ميز برداشتم و قبل از اينکه دست بجمبونه، محکم پرتش کردم وسط کلاس! بهت زده و با چشماي گرد شده به من خيره شد. گفتم:

ـ تا بهم نديش، بقيه وسايلاتم همينجوري شوت مي شه!

الکس- حالا خواهش کن، شايد تونستم پيداش کنم.

و چشمک شيطنت آميزي زد. گفتم:

ـ پس اعتراف ميکني که دست توئه!

الکس- نه من کي چنين حرفي زدم؟ من گفتم اگر خواهش کني شايـد (روي کلمه ي شايد تاکيد کرد) شايــد کمکت کنم که پيداش کني!

من- حاضرم بميرم ولي از تو يکي خواهش نکنم! خودم يه کاري مي کنم.

و در حالي که داشتم از شدت حرص کبود مي شدم (!)، به سمت ميز خودمون برگشتم و خودمو روش انداختم. نفس عميقي کشيدم و مشغول توضيح دادن به آناليا شدم ...

*****

سرمو گذاشتم روي ميز، آناليا دستشو آروم گذاشت روي کمرم:

ـ ناراحت نباش آني جونم!

من با صدايي خفه:

ـ چجوري ناراحت نباشم، فردا کنفرانسه و من اگه کتاب نداشته باشم نمي تونم تمرين کنم، اون وقت ميام گند مي زنم و الکس عوضي هم کلي بهم مي خنده ... بعدشم جلوي همه ضايع مي شم ...

آناليا : اون وقت نمره واينا مهم نيست؟

من با شنيدن اين حرف سرمو بلند کردم و گفتم:

ـ معلومه که نيست! گور پدر نمره! نهايتش دادخواه يه صفر ميده به من ديگه! من دوست ندارم جلوي الکس کم بيارم!

آناليا يکي زد تو سرم:

ـ جون به جونت کنن، اون غرور صاحب مردتو ول نميکني!

من:

ـ اِ آنا! والا که من زندم و نمردم! بعدشم، من خودم دارم از ناراحتي مي ترکم، اون وقت تو نمکم رو زخمم مي پاشي؟!

آناليا- خوب آخه من چيکار ميتونم بکنم؟

من- خب آستين مثلا دوست الکسه ديگه؟ کاري نداره که تو به آستين ميگي، آستينم به الکس ميگه که دست از اين ديوونه بازياش برداره و عين آدم کتابمو بده!

آناليا- خب اصلا تو از کجا ميدوني که دست الکسه؟ شايد اومدن تميز کنن، برش داشتن گذاشتنش يه جا! يا مثلا يه کي ديگه برش داشته، تو چرا همرو ميندازي گردن الکس؟

من با اطمينان گفتم:

ـ شک نکن کار خودشه آنا! اين بيشعور فقط دوست داره منو اذيت کنه! نشونش ميدم که من بيدي نيستم که با اين بادا بلرزم!

آناليا آهي کشيد و گفت:

ـ مي دونم که تو ول کن نيستي! حالا چيکار ميخواي بکني؟

من با لبخند:

ـ کاراي خوب خوب! فقط به کمک تو نياز دارم.

آناليا آب دهنشو قورت داد:

ـ اوه، من اين لبخند شيطنت آميز تو رو مي شناسم، خدا به خير کنه الکسو! براش فاتحه ميخونم ...

من- نه بابا کار خاصي نمي خوام بکنم. لا اقل فعلا نه! بعدا تلافي اين کارو سر آقا در ميارم! ولي فعلا بايد برا کنفرانس آماده شم که اونم با کمک تو .... و سرمو به گوش آناليا نزديک کردم.

***

صبح روز چهارشنبه ، خوشحال و خندان به مامان گفتم:

ـ واي، مامان دعا کن کنفرانسمو خوب بدم!

به جاي مامان، بابا جواب داد:

ـ انقدر که ديروز خونديش، ما رو عاصي کردي! آخه چطور ممکنه بد، بديش؟!

مامان- آره عزيزم، من مطمئنم خوب ميدي ! برو خيالت راحت باشه ..

من- خداخدافظ ...

سريع از در خونه بيرون رفتم و دکمه آسانسورو زدم. خدارو شکر تو يه طبقه بالاتر بود و سريع اومد. رفتم تو آسانسور و دکمه هم کفو کوبيدم! توي آينه آسانسور نگاه ميکنم، موهاي دو رنگم، يه ور از مقنعه ريختن بيرون، به کوله پشتيم لبخند زدم، توش يه مدل کامل از دستگاه گوارشه. حالا نشونت ميدم الکس آقا! الان ميفهمي که آنيا به اين زودي تسليم نمي شه!

آسانسور رسيد و من بيرون دوييدم. سر کوچه آناليا رو ديدم که ايستاده بود. گفت:

ـ سلام، چي شد؟ خوندي؟

من- تا حالا بهتر از اين نخوندم!

آناليا - خوب پس ديگه نيازي هست که تلافي هم بکني؟

من- معلومه ! تلافي رو ميذارم برا بعد! فعلا ديدن قيافه مات و مبهوتش از اين که من کل قسمتمو بلدم، بيشتر حال مي ده!

آناليا دهنشو باز کرد تا چيزي بگه که همون موقع سرويس رسيد. هر دو از پله ها بالا رفتيم و کنار هم نشستيم. رديف جلومون آستين و جو نشسته بودن. آروم به آناليا سقلمه زدم . بعد دم گوشش گفتم :

ـ نبايد آستين اينا بفهمن .

بعد کولمو جلومون گرفتم و با سرعت جت، کتاب علوم آناليا رو در آوردم و بهش دادم . آناليا هم با سرعتي مشابه سرعت من، کتابو توي کيفش گذاشت و هردو هم زمان به هم لبخند زديم. الکس فکر اين جاشو نکرده بود که من خيلي راحت مي تونم از يکي ديگه کتاب علومشو قرض بگيرم ! 

مطمئن بودم که بعد از کنفرانس، کتابمو بهم مي ده. ولي ديگه چه فايده. در حالي که فکر مي کردم چجوري تلافي کنم، از ميني بوس پياده شدم. ولي سوژه اي پيدا نکردم.

وارد کلاس شدم. الکس زودتر از من رسيده بود. زنگ اول علوم داشتيم. سعي کردم تا حد امکان قيافه غم زده و نا اميدي به خودم بگيرم. از ديدن چشماي خوشرنگ پر از احساس گناه الکس، مي خواستم همون جا بترکم از خنده! به سمت ميزمون رفتم و کيفمو روش گذاشتم. الکس بلند شد و به طرفم اومد. گفت:

ـ آنيا .

به سمتش برگشتم و جدي بهش زل زدم. گفت:

ـ چيزه ... تو کنفرانسو بلدي؟ مي خواي همشو من درس بدم؟

من- نخير! همينم مونده.

الکس- خب پس چيکار کنيم ؟

من- به من چه! من به دادخواه ميگم که الکس کتاب علومو برداشته بود و واسه همين نتونستم بخونم.

الکس با وحشت بهم خيره شد و با صداي ته حلقي گفت:

ـ چي؟

من- همين که شنيدي !

الکس چشماشو توي چشمام دوخت. آخي! چه قدر معصوم شده بود! عين پسر بچه هاي بي گناه! به خودم گفتم:

ـ خوبي آنيا؟ همچين ميگي پسربچه بي گناه که انگار واقعا چند سالشه!

الکس دستشو آورد جلو و من تازه فهميدم که همه اين مدت دستشو پشت سرش قايم کرده بود. دستشو که جلو آورد، ديدم کتابم تو دستشه! اي بيشعور! پس واقعا دست اين بود! کتابو جلو آورد و با لحن عذرخواهانه اي گفت:

ـ ببخشيد، من واقعا فکر نميکردم که انقدر يه دنده باشي! تا زنگ آخر منتظر بودم که بياي و يه خواهش مي کنم بگي، ولي نگفتي. بعدشم دنبالت اومدم تا کتابتو بهت بدم، ولي رفته بودي!

من کتابو از دستش کشيدم:

ـ خوب مرض داري؟ حتما بايد خواهشمو ميشنيدي؟

الکس خنديد:

ـ آخه خوشم مياد اذيتت کنم؛ باور کن قصدم اين نبود که بهت ندمش! مي دونستم کلي حرص مي خوري! يادته بهم گفتي حرص دادن من شغلته؟!

چه خوب يادش مونده بود. با اين که توي ذهنم، نيشم تا بناگوش باز شده بود، فقط نگاهمو بهش دوختم. ادامه داد:

ـحرص دادن تو هم شغل منه! فقط مي خواستم اذيتت کنم، بخشيدي؟

انقدر معصوم شده بود که ... (وجدان ضدحال: آنيا – 18 فکر کن!). جوابشو ندادم. رومو برگردوندم تا لبخندمو پنهان کنم. به جاش مجبور شد ازم عذرخواهي کنه که حقشه! کتابو روي ميزم گذاشتم.

الکس ـ آنيــا، (وويي، اين چرا اين جوري اسم منو صدا مي کنه! حالي به حالي شدم!) مي تونيم به دادخواه بگيم که جلسه بعد تدريس کنيم. باشه؟

دلم نيومد بيشتر از اين اذيتش کنم. چي کار کنم که خيلي دل رحمم!

رومو برگردوندم و گفتم:

ـ لازم نيست. من بلدم.

اگه بگم شاخ درآورد، کم گفتم! با چشماي گرد شده بهم نگاه کرد:

ـ آخه چطوري؟ تو که کتاب نداشتي!

من- اون ديگه جزو اسراره! بمون تو خماريش!

بعد از توي کيفم مدل کاملو درآوردم. ديروز و پريروز کلي روش کار کرده بودم. الکس اين بار دهنش هم باز موند! ايول بابا، مي ارزيد به اين همه تعجب!

الکس- تو ....چ ..چطور تونستي ...؟؟

من تک ابرويي بالا انداختم و گفتم:

ـ بريم مدلارو از آزمايشگاه بياريم.

الکس فقط سري تکون داد. در حالي که مي رفتم، چشمکي به آناليا زدم و با انگشتايي که به هم چسبونده بودم، باي باي کردم! آناليا سعي مي کرد جلوي انفجار خندشو بگيره.

از پله ها پايين رفتيم. وارد آمايشگاه خالي شديم. مسئول آزمايشگاه، يا امروز نبود؛ يا هنوز نيومده بود. با هم رفتيم تو و دنبال ماکتاي بدن انسان گشتيم. بالاي يه قفسه، يه ماکت کاملو ديدم. الکس رو که اون سمت داشت مي گشت صدا کردم. برگشت. گفتم:

ـ ايناهاش.

و روي پنجه هاي پام بلند شدم و دستامو تکون دادم تا بهش بخوره.

الکس- مي خواي کمکت کنم ؟

پوف ! هين مونده تو اين موقعيت قدشو به رخ من بکشه! گفتم:

ـ نــه!

آهان، نوک انگشتام ماکت رو لمس کرد. تلاش کردم به سمت خودم بکشونمش. الکس به تلاشاي من لبخند مي زد؛ البته سعي مي کرد جلوي خندشو بگيره! با دستام به ماکت چنگ زدم. تکون محکمي خورد. الکس يک دفعه از جا پريد و گفت:

ـ مواظب باش!

حالا نوبت تازوندن منه:

ـ چته تو؟چيزي نشد که!

بعد با خوشحالي دستامو به ماکت رسوندم و سعي کردم بيارمش لبه که يکهو ....

دستم با شدت کشيده شد و کنار رفتم . بهت زده به ماکت سنگين نگاه کردم که جايي افتاده بود که من تا چند لحظه پيش اونجا بودم. نفس نفس زنان به الکس نگاه کردم که هنوزم مچ دستمو سفت گرفته بود . کمي دستمو تکون دادم که باعث شد به خودش بياد و دستمو ول کنه. آهسته گفتم:

ـ مرسي ...

و به سمت ماکت رفتم و از روي زمين به زحمت برش داشتم. سعي کردم جو رو عوض کنم:

ـ اوخ، نگاش کن، چه سنگينه! اگه منو کنار نکشيده بودي، الان مغزم پکيده بود!

الکس بهم نگاه کرد و اخمي کرد:

ـ لجباز و يه دنده اي ديگه! خوب من کمکت مي کردم!

من- اي بابا، ول کن ديگه! حالا که چيزي نشده! به جاي اين حرفا بيا سر اين ماکت کذايي رو بگير ببريمش بالا.

اخماشو باز کرد و سر ماکت کذايي (!) رو گرفت. منم اون ورشو گرفتم. لعنتي يه تُن بودا، الان چه يهو پر کاه شده بود! عقب عقب رفتم تا برم بيرون که الکس گفت:

ـ مواظب باش .

يهو ايست کردم که باعث شد الکس تقريبا بيفته! به پشت سرم نگاهي انداختم. قشنگ داشتم ميرفتم تو قفسه هاي وسايل آزمايش! سرمو برگردوندم و لبخند مليحي زدم. الکس نفسشو فوت کرد:

ـ بچرخ.

من- چي؟

الکس- ميگم بچرخ، من عقب عقب برم.

من- آهان.

و چرخيدم. اونم همزمان چرخيد. به همون شکل، از آزمايشگاه خارج شديم. در رو با پا بستم. همين جوري تو راهرو ها ميرفتيم که يهو گفتم:

ـ الکس، مواظب باش!

الکس، سريع چرخيد و به فضاي خالي پشت سرش نگاه کرد. از خنده داشتم پهن مي شدم کف راهرو! من به زور لا به لاي خنده هام گفتم:

ـ واي، قيافت عـــالي بود، وقتي برگشتي، داشتي از ترس مي مردي! کاش يکي فيلمتو گرفته بود!

الکس جدي نگاهم کرد و با اخم گفت:

ـ خنده نداره!

خندم قطع شد و درحالي که دوباره حرکت مي کرديم، زير لب گفتم:

ـ ايش! پسره ي برج زهرمار گند اخلاق! يه بار بخندي چي ميشه؟

الکس- شنيدما!

منم کم نياوردم:

ـ گفتم که بشنوي!

اين بار جدي جدي خنديد:

ـ کم نياري يه وقت!

من- نگران من نباش، من هيچ وقت کم نميارم!

يه ابروشو بالا انداخت. بالاخره به در کلاس رسيده بوديم. گفتم:

ـ اين سرشم بگير تا من درو باز کنم.

الکس حالا دست از خنده بر نميداشت:

ـ نـچ! نميتونم!

من با حرص:

ـ زهرمار !

و با هزار زور و تلاش درو با آرنجم باز کردم. اوه اوه! دادخواه اومده بود!

الکس- سلام ، ببخشيد رفته بوديم ماکت بياريم .

اوه، کل اين ماجرا تو يه جمله خلاصه شد: رفته بوديم ماکت بياريم ... دادخواه سري تکون داد و ما ماکت رو روي ميز گذاشتيم. بالاي سکو رفتم و مشغول توضيح شدم. اطلاعات جالبي رو که پيدا کرده بودم و مطالب کتابو کامل درس دادم. حس مي کردم الکس، کلي تعجب کرده. مرتب جامونو عوض مي کرديم و درسو کامل توضيح مي داديم. هم من و هم اون، پيدا بود که براي کم کردن روي هم ديگه هم که شده، کلي خونده بوديم! رسيديم به بخشي که بايد از ماکت گنده آزمايشگاه استفاده مي کرديم. الکس ماکت سنگين رو نگه داشته بود و من توضيح ميدادم. توضيحات طولاني و کشـــدار! يعني قشنگ حس مي کردم که زير بار سنگين ماکت داره له مي شه ها! ديگه آخراي توضيحاتم بود که يه نگاه زير چشمي بهش انداختم؛ ديگه واقعا داشت قرمز ميشد! نه، من ميدونم اينم مثل منه، عمرا بگه خسته شدم! سمت چپ ماکت رو نگه داشتم. الکس با تعجب نگام کرد، ولي من بي توجه به اون توضيحاتمو ادامه دادم.

بالاخره کنفرانسمون تموم شد و مي تونم بگم بهترين تدريسي بود که من تا حالا کرده بودم! همين که سر ميز دادخواه، بهمون گفت که کارمون "فوق العاده " بوده، لبخند پيروزمندانه اي روي صورتم نشست. الکس هم نفس راحتي کشيد، هر چند من حس مي کنم که بيشتر براي اين خوشحاله که ديگه لازم نيست فکر اون ماکت دردسرساز باشه!

نشستم سرجام و فکر کردم : « درسته که همه چيز بالاخره خوب تموم شد ، ولي اين دليل نمي شه که من تلافي نکنم ...» و لبخند خبيثي روي صورتم نقش بست ...

****

مامان- قربونت برم عزيزم که بالاخره به ارزش مواد غذايي پي بردي! مي دوني چقدر الان اين خاصيت داره؟؟؟

من- آره مامان جونم مي دونم .... توروخدا يه نمه زودتر ... ديرم شده ها!

به مامان نگاه کردم که اون سمت اپن آشپزخونه، روي سه لايه نون لواش روي هم، پنير مي ماليد! بعد از پنير، مقداري سبزي و بعدش هم گردو لاي لقمه ريخت! سعي کردم جلوي بمب خندمو بگيرم. بيچاره مامان فکر کرده من متحول شدم که گفتم برام لقمه درست کنه! خبر نداره که من .... . اين بار نتونستم جلوي خندمو بگيرم. مامان با سوءظن بهم نگاه کرد وپرسيد:

ـ به چي ميخندي؟؟

من سعي کردم يه جوري موضوع رو بپيچونم:

ـ هيچي، آخه انقدر لقمه رو پرملات گرفتي که نميتوني ببنديش!

راست مي گفتم. مامان نگاه سرزنش آميزي به من انداخت و گفت:

ـ خب حق بده به من! بعد عمري تو مياي ميگي برام لقمه بگير ببرم مدرسه.

به ساعت مچي توي دستم نگاهي انداختم، واقعا دير شد! ساعت پنج دقيقه به هشت بود و مطمئنا از سرويس مدرسه هم جا مونده بودم! اشکال نداره، يه امروزو پياده ميرم، زياد که مدرسه دور نيست!

بالاخره مامان با تلاش بسيار، موفق شد که لقمه رو درست کنه و دادش دست من. منم سريع گذاشتمش تو کيفم و با سرعت جمبوجت، بيرون رفتم. داشتم تو پياده رو ميدوييدم که يه دفعه فکري به ذهنم رسيد و سرعتمو کم کردم. چه بهتر که دير برسم، اين جوري جلوي همه ضايعش ميکنم! چقدر بدجنس شدما! اشکال نداره، حقشه! تا اون باشه ديگه کتاب علوم منو برنداره! با اين فکر، با قدم هايي مصمم به سمت مدرسه حرکت کردم. توي راه چند دور مرور کردم که خندم نگيره. به در مدرسه که رسيدم، سرايدار مدرسه رو ديدم که داشت توي اتاقک کوچيک سبز رنگش، چرت ميزد. پاورچين پاورچين از جلوش رد شدم و بعد تو حياط دوييدم. از پله ها هم سريع بالا رفتم تا دير رسيدنم طبيعي به نظر بياد. پشت در کلاس ايستادم. نفس عميقي کشيدم و در زدم. بعد از چند لحظه مکث، در رو باز کردم. معلم دينيمون سر کلاس بود. گفتم:

ـ سلام خانوم.

ـ سلام آنيا خانوم! ديررسيدي!

ـ ببخشيد خواب موندم. فقط من يه چيزي رو بايد به يکي بدم.

دبير ديني با کنجکاوي به من نگاه کرد و بعد گفت:

ـ خب ؟

منم لقمه ي پرملات مامان رو که توي يه کيسه فريزر پيچيده بود رو بالا گرفتم و گفتم:

ـ ببخشيد الکس ،

الکس که تا اون موقع سرگرم نوشتن چيزي بود، سرش رو بالا گرفت و پرسش گرانه به من خيره شد. لبحندمو مخفي کردم و ادامه دادم:

ـ مامانت اينو آورده بود دم مدرسه (لقمه رو بالا گرفتم) گفت جاش گذاشته بودي و ازم خواست بدمش بهت.

الکس اگه بگم شاخ دراورده بود کم گفتم! صداي شليک خنده تو کلاس پيچيد و در زماني که دبير ديني داشت سعي مي کرد سروصدا رو بخوابونه؛ من با يه لبخند مليح سر ميز الکس رفتم و لقمه رو جلوش، که خشک شده بود گذاشتم. بعد ريز خنديدم و نشستم سر جام. صداي پسرا رو مي شنيدم که الکسو دست مي نداختن. دلم براش سوخت! ولي قسمت خبيث ذهنم، لجوجانه پافشاري مي کرد که حقش بوده! بالاخره دبير، موفق شد همه رو ساکت کنه، هر چند مطمئنم که پسرا تا مدتها دست از سر الکس بر نمي دارن. آناليا با نيمچه لبخندي به سمتم خم شد و آهسته گفت:

ـ پس نقشت اين بود! بالاخره کار خودتو کردي!

با ذوق به سمتش برگشتم:

ـ واي آنا خوب بود ؟ يعني کسي نفهميد که الکي گفتم؟!

ـ والله من که سريع فهميدم، ولي پسرا رو بعيد مي دونم! تو چقدر بي رحمي آنيا، بدبخت الکس!

ـ حقشه! اين براش ميشه درس عبرت که ديگه اون طور سربه سر من نذاره! حالا ول کن اونو، قيبافشو حال کردي؟! يعني مي خواستم زمينو بجوم از شدت خنده! خودمو کشتم که صدام در نياد! معرکه بود خدايي!

آناليا سري تکون داد:

ـ تو آدم بشو نيستي!

من- چون من فرشته ام ... هر چند قديمي شده ولي خب، هنوزم به درد ميخوره تيکه ي فرشته بودن!

بعد از کلاس ، داشتم کش و قوس ميومدم. خودمو کشيدم که ديدم الکس از کنارمون رد شد. نيشم باز شد! الکس برگشت و گفت:

ـ دارم برات!

و من منتظر تلافي موندم. خب باشه آقا، داشته باش! منم تلافي مي کنم! دستمو زير چونم گذاشتم و فکر کردم:

ـ اين چرخه ي انتقام تا کي ادامه داره؟!

فصل هفتم

ناباور و با قيافه اي بهت زده به مدير مدرسه که هنوز بالاي سکو بود زل زدم ... مگه مي شه؟؟ يعني همه چي دود شد هوا و رفت؟؟ سرمو گردوندم و به آناليا نگاه کردم. به اندازه ي من متعجب به نظر ميومد. گفتم:

ـ واي نه!

آناليا با اين حرف من انگار که از خواب بيدار شده باشه گفت:

ـ خدايا، باورم نمي شه!

رز گفت:

ـ يعني چي؟ من نوموخوام!

نفسمو يک لحظه تو سينه حبس کردم و بعد با فوت بيرون دادم. همه چيز تموم شده بود. اين پايان کار مدرسه ي غيرقانوني ما بود. مدرسه ي فوق العاده اي که خاطرات محشري ازش داشتم. بعد از اين همه پنهون کاري، آموزش و پرورش با علم به غير قانوني بودن مدرسه، تصميم به تخته کردن در مدرسه گرفت .... و همه ما بلافاصله بعد از گرفتن کارنامه هامون ديگه رنگ اين مدرسه رو نمي ديديم ... روز آخرين امتحان خرداد ماه بود، که مدير مدرسه بالاي سکو رفت و طي يه سخنراني اعلام کرد که از اين به بعد اين مدرسه تعطيله.

نمي دونم چرا بيشتر از اين که از اين ناراحت باشم که ناچارم دوباره به يه مدرسه ي عادي برم و زجر بکشم، از اين ناراحت بودم که .... از اين که .... حتي فکر کردن بهش هم جرأت ميخواست! من براي از دست دادن همپاي کل کلم نارحت بودم!

به همپاي کل کل نگاهي انداختم. موهاش در اثر آب بازي اي که الان فهميده بوديم آخرين آب بازي ما تو اين مدرسه محسوب مي شد، خيس شده بود. يه سطل گنده که مال سرايدار مدرسه بود رو کش رفته بودم و پر ازآب يخ آب سرد کن کرده بودم و درست زماني که رز سر الکس رو گرم مي کرد، ريخته بودم رو سرش! تمام زمان رو ما به تلافي کردن و کل کل کردن مي گذرونديم و هميشه و همه جا در حال کشف روشي براي ضايع کردن همديگه بوديم! ولي حالا ....

از موهاي قهوه اي تيره ي الکس آب مي چکيد و با چشمايي که آخر من نتونستم قاطع بگم که عسليه يا قهوه اي، به مدير خيره شده بود. خونسرد بود ... خونسرد و ريلکس ، مثل هميشه ... دلم ميخواست محکم با مشت توي صورتش بکوبم! لعنتي يه عکس العملي هم نشون نمي داد! ولي بالاخره حس کردم که توي چشماش يه کم غم هست ... همينم براي اين سنگ بيشعور غنيمته! نيم رخش رو مي ديدم که جذاب شده بود.

«ـ اوه اوه ، ترمز بگير آنيا خانوم! تعريف نکن ازش!

ـ وجدان جان، روز آخري هم دست از سر ما برنمي داري؟!

_ نخير! چه معني داره که انقدر به پسر نامحرم فکر کني!

ـ انقدر ضدحال نباش ديگه وجدان! بذار يکم هيزي کنم، لا اقل چهره اش تو ذهنم بمونه!

_ لازم نکرده که چهره اش تو ذهنت بمونه! خوب شما که قرار نبود تا ابد پيش هم بمونين! نهايتا يه سال ديگه هم مي موندين. آخرش که چي؟!

_ وجدان جون، اگه يه کلمه ديگه زر بزني، دندوناتو تو دهنت خرد مي کنم!

وجدان ساکت شد . تازه فهميدم تموم زماني که من مشغول جدل با وجدانم بودم، سخنراني تموم شده بود و بچه ها توي حياط متفرق. به سمت آناليا رفتم. يه گوشه نشسته بود و دستاشو دور گردن رز انداخته بود. به سمتشون رفتم:

ـ چي شده ؟

رز هق هق مي کرد. آناليا گفت:

ـ هيچي بابا، اين خله مي گه دلم براي جو تنگ مي شه و حالا من بدون اون چي کار کنم؟!

من اون ور رز نشستم:

ـ خاک تو سرت رزي! يه پسر که ارزش اين همه فکر کردن نداره!

وجدان داشت اون همه تفکر به الکس رو توي دهنم مي کوبيد!

من ادامه دادم:

ـ حالا مي ريم که مي ريم! نهايتش اينه که با هم اس ام اس مي دين و زنگ مي زنين!

رز با عصبانيت سرش رو بالا آورد و گفت:

ـ آخه من گوشيم کجا بود؟!

آخ، خاک تو سرم! سعي کردم سريع موضوع رو جمعش کنم:

ـ حالا اون که مهم نيست. مي تونين با تلفن خونه به هم زنگ بزنين!

با نگاه عاقل اندر سفيهانه رز، آناليا گفت:

ـ آني جون، تو پيشنهاد ندي سنگين تري! همينش مونده که جلوي چشم پدر و مادر گراميش، قربون صدقه ي پسر مردم بره!

رز اين بار به آنا پريد:

ـ من هيچ وقت قربون صدقه اون نمي رم! تازه، خودت و آستينو چي مي گي؟

رنگ آناليا پريد و سعي کرد خودشو به کوچه علي چپ بزنه!

من- راست ميگه آنا! حتما کلي دلت براش تنگ مي شه!

اشک تو چماي آناليا جمع شد گفتم:

ـ واي، شما دو تا هم که همش آبغوره مي گيرين ! بياين بريم با همه خدافظي کنيم، آقاي محمودي کشت خودشو!

واقعيت هم بود. آقاي محمودي، راننده سرويسمون داشت تو حياط فرياد مي زد که سرويسيا برن. خوش به حال آناليا و رز! لااقل آستين و جو توي سرويسمون بودن. هر سه به سمت بچه هاي ديگه رفتيم. جسيکا چنان محکم فشارم داد که حس کردم استخونام خرد شد. گفتم:

ـ جسي جون يکم يواش تر جون من! آب لمبو شدم!

جسيکا زد تو سرم:

ـ زهر مار، دختره ي بي شعور بي احساس! به تو ابراز احساسات نيومده!

سنگيني نگاهي رو حس کردم. از جنس سنگيني نگاهي که اول سال سر صف روم بود. از جنس سنگيني نگاه يه همپاي کل کل، يه پسر شيطون که کلي اذيتم کرده بود و منم کلي اذيتش کرده بودم!

با همه خداحافظي کردم. با همه. ديگه داشتم از در بيرون مي رفتم که يکي گفت:

ـ آني خانوم؟!

بر خلاف هميشه که با خشم اژدهايي جوابش رو مي دادم، آهسته چرخيدم و گفتم:

ـ هان الکي آقا؟

الکس لبخندي زد و گفت:

ـ هيچي ... مي خواستم بگم .... مي خواستم بگم که ... من دلم ....

بعد نفسشو فوت کرد و سريع گفت:

ـ دلم براي کل کل کردن باهات تنگ ميشه!

حاضر بودم قسم بخورم که ميخواست جملشو جور ديگه اي تموم کنه! به هر حال در جواب لبخندش منم لبخندي زدم و گفتم:

ـ منم دلم تنگ ميشه ...

جملمو توي دلم ادامه دادم:

ـ براي مدرسمون، براي کل کل کردن باهات و اذيت کردنت ... براي خودت ...

الکس- خب پس ... به اميد ديدار...

توي فکر به اميد ديدار گفتن الکس رفته بودم. يعني واقعا اميدي براي ديدار وجود داشت؟! اصلا چرا بايد دلم يه ديدار رو بخواد؟! بايد خوشحال هم باشم که از دست اين پسره ي حرص راحت ميشم ... ولي نبودم ....خوشحال نبودم ....

آناليا داد زد:

ـ آنيا نميــــاي ؟؟

من در جوابش هوار کشيدم:

ـ اومـــدم !

گفتم:

ـ خداحافظ الکس ...

و به سمت سرويس رفتم و توش نشستم. نامرد آناليا با نامرد آستين کنار هم نشسته بودن. نامرد رز و نامرد جو هم همين طور!

روي يکي از صندلي تکيا نشستم. براي اولين بار توي زندگيم حس کردم که صندلي "تک" چه قدر وحشتناکه! تنهايي ... سرويس حرکت کرد. بغضم رو قورت دادم. نگاهمو به همپاي کل کل انداختم که دستاشو توي جيبش کرده بود و داشت به چيزي روي زمين لگد مي زد.

ريختن يک قطره اشک روي گونم، همزمان شد با ناپديد شدن الکس پشت پيچ خيابون.

سرمو به شيشه تکيه دادم ... چرخه ي انتقام تموم شده بود!

فصل هشتم

سرمو داخل کتاب فيزيک کردم و تند تند ورق زدم ... اه! کوش پس؟! آهان ايناهاش! واي نه! لعنتي! اينو جا انداختم! کتاب رو محکم بستم ... من که مي دونم اين عقده اي نمره ي اين سوالو عمرا به من بده!

توي کتابخونه مدرسه، رو به روي پنجره ايستادم و منتظر شدم که بقيه هم امتحان نيم ترم لعنتي فيزيکمونو بدن و بيان اينجا ... سيب قرمزي رو از جيبم دراوردم و شروع به گاز زدن کردم. من، آنيا، سال سوم دبيرستان توي يه مدرسه نمونه دولتي .... از وقتي که .... اه، آنيا قول داده بودي ديگه بهش فکر نکني!

ـ نمي تونم بهش فکر نکنم ، گاهي همين جوري ذهنم ميره سمتش ...

ـ قول و قرارت رو با خودت يادت رفته ؟!

آهي کشيدم. نه، يادم نرفته بود ... بعد از اينکه سال دوم راهنمايي رو تموم کردم، ماه اول دلم براي کل کل کردن با الکس تنگ مي شد. اما همين که ماه اول گذشت و مرداد شروع شد، فقط يه سري خاطره ازش برام باقي مونده بود. نمي دونستم اصلا بايد حسي به اين دوري داشته باشم؟ بايد دلتنگ باشم يا نبايد؟؟ بايد فراموش کنم يا نه .... . سال سوم وحشتناک بود. من و آناليا به يه مدرسه ي مزخرف به درد نخور رفتيم. مدرسه اي که اوايل انقدر به من و آنا نگاهاي ناجور مينداختن که عاصي شده بوديم. يه مشت دختر عقده اي لاف زن دور هم جمع شده بودن! يکي به من مي گفت که موهامو رنگ کردم و يکي ديگه آناليا رو متهم به گذاشتن لنز تو چشماش مي کرد ! واقعا نمي دونم اگه من و آناليا با هم نبوديم چطور مي تونستيم اون جا زنده بمونيم؟ اونم يه سال تموم! هر چند همه هم به اين بدي نبودن ولي اکثرا بدجنس بودن!

و رز ... دوست خوبي که مجبور شدن به خاطر کار پدرش برن شيراز و اونجا زندگي کنن. آخ آخ ! بايد حتما بهش زنگ بزنم، نمي دونم چرا همش يادم مي ره!

و الکس .... با خودم گفتم که اون خوش و خرم داره زندگيش رو مي کنه، بي معرفت يه خبر هم نمي گيره! چرا من به خودم زحمت بدم و بخوام خبري ازش بگيرم يا بهش فکر کنم؟ و قول و قرارم با خودم هم همين بود که دختر خوبي باشم (!!) و اونو فراموش کنم؛ هر چند اذيت و آزاراش و کل کلاش ابدا از يادم نمي رفت! دائم به خودم يادآوري مي کردم که من فقط به صرف اون کل کلي که بينمون بوده، بهش فکر مي کنم و دلتنگم. وگرنه فکر کن من ... من، يه درصد حسي بهش داشته باشم! تازه من که اصلا دلم مي خواست سر به تنش نباشه! البته کمي هم دروغ بود، چون خيلي هم مشکلي با سرش نداشتم! بيشعور، هر چقدر اخلاق نداشت، قيافه داشت!

دبيرستان که اومديم اينجا، همه چيز خيلي بهتر شد. هم من در رابطه با کلنجار رفتن با خودم در مورد الکس و هم بچه ها که خيلي بهتر بودن. من و آناليا با رها و سامانتا صميمي شديم. رها، سبزه رو و چشم و ابرو مشکي بود. بيني تقريبا بزرگ و لباي متناسبي داشت. موهاش هم مجعد و کوتاه بود. بي غل و غش و مهربون. مثل من شيطوني نمي کرد، ولي شيطنت هاي ديگه اي داشت! شمار دوست پسراش تا الان بايد يه چيزي بيشتر از سي تا شده باشه! با يکي دوست مي شد، يه مدت مي موند و بعد بهم مي زد و دوباره با يکي ديگه دوست مي شد! اين اخلاقش رو دوست نداشتم، چون خودم هميشه از اين بازيا بدم ميومد. ولي خب ديگه، هر کسي يه اخلاقي داره و رها هم با دوست پسراش کار خاصي نمي کرد، صرفا بيرون رفتن و گشت زدن ....

سامانتا، پوست گندمي داشت. چشماي قهوه اي روشن ريز و موهاي قشنگ و بلند و فر قهوه اي تيره. بيني متناسب قوز داري داشت و لبهاي باريک. شيطون بود، ولي بستگي داشت که با کي باشه! مثلا با من و آنا و رها شيطون بود و توي جمع بزرگترا، يه دفعه خانوم و آروم مي شد! جوري که باورت نمي شد که اين همون سامانتاست! مامانم کلي از وقار و متانتش براي من تعريف مي کرد و مي گفت که چرا به جاي سبک سري و شيطوني، يکم از سامانتا ياد نمي گيرم! نمي دونست که سامانتا چه اعجوبه ايه!

صدايي منو از افکارم بيرون کشيد:

ـ واي، من گند زدم! آنيا، اون سوال چهار چي ميشد؟!

برگشتم. يگانه بود؛ يه دختر ريزه ميزه که هيچ وقت درست و حسابي درس نمي خوند ولي انصافا خوب تقلب مي رسوند و در مقابل دست به تقلب بگيرش هم خوب بود!

لبخندي زدم:

ـ من که بهت رسوندمش خره!

يگانه با نا اميدي پاشو به زمين کوبيد:

ـ ولي من نفهميدم!

من- بس که نفهمي !

آناليا دوان دوان به سمتمون اومد. حلقه هاي فر طلايي موهاش دور و برش موج مي خوردن و خودش نفس نفس مي زد:

ـ واي! چقدر ...سخت ... بود!

يکي زد تو سر يگانه:

ـ الاغ !، واسه چي هر چي بهت ميگم سوال آخر انگار نه انگار!

يگانه- اي بابا، ديوونه من خودم اون سوالو نمي دونستم!

آناليا به سمت من برگشت:

ـ من گند زدم ... به معناي واقعي کلمه افتضاح دادم!

يگانه دستي تکون داد و سريع به اون سمت سالن رفت. پوزخندي زدم و سطل آشغال رو نشونه گرفتم تا آشغال سيب رو توش بندازم:

ـ ول کن بابا آنا! منم گند زدم! اصلا کلا سخت گرفته بود. تو که اين مقصودي رو ميشناسي! هميشه سوالا رو از جايي درمياره که هيچکس نتونه جواب بده!

صدايي گفت:

ـ برو بابا آني ، من که مي دونم تو خوب دادي!

سامانتا بود.

من- کوفت و آني! درد و آني! صد دفعه گفتم نگو آني!

سامانتا بي توجه به من کتابمو از دستم بيرون کشيد و در حين ورق زدن گفت:

ـ اه، کو جواب اين؟!

کتابو از دستش کشيدم:

ـ ول کنين بابا ! مخم سوت کشيد! روانشناسا مي گن ...

سامانتا و رها که تازه وارد سالن شده بود گفتن:

ـ اساسا ...

من- زهر مار !

ساما- انصافا مثل اين دکتره حرف مي زني!

ادامه دادم:

ـ مي گن بعد از امتحان نبايد درموردش حرف بزنيم. استرس زاست! شما هم که خداي استرس!

رها- موافقم ! واي حالا اونو وللش، من يه خبر دبش دارم.

من، آنا و سامانتا به سمتش چرخيديم. رها با هيجان گفت:

ـ بالاخره حل شد! ميان!

آنا و سامانتا با خوشحالي به هم نگاه کردن و من گيج و ويج گفتم:

ـ وا! چي شده مگه؟!

سامانتا- رها، نگفتي هنوز به آنـــــي ؟!

قبل از اينکه با پشت دست برم تو دهن سامانتا، رها گفت:

ـ نه، اشکال نداره. الان مي گم ...

و بعد به سمت من چرخيد و ادامه داد:

ـ راستش چند روز پيش با دختر عموم رفته بوديم پارک که .... خب حالا جزئياتش مهم نيست ... خلاصش اينه که با يه پسري دوست شدم، واي آنيا، مــــاهه!! اسمش شاهينه ... خيلي باحاله .... بايد ببينيش ...راستش امروز مياد دنبالم، به آنا و سامانتا هم گفته بودم قبلا که امروز همگي بريم بيرون بعد مدرسه ....

من- اوه، کشتي خودتو! چه دوروزه واله و شيدا شدي! مامانمو چيکار کنم؟؟

سامانتا شکلکي دراورد:

ـ برو! ما که بعضي اوقات با هم بعد مدرسه ميريم پارک و کتابخونه و اينا ...مامان تو هم خيلي گير نيست. تازه الان بايد مطب باشه نه؟

سرمو به نشونه مثبت تکون دادم. مامان مشکلي با بيرون رفتن ما با هم نداشت، البته تا وقتي که جاي دوري نمي رفتيم و باهاش در تماس بودم. همين که صداي زنگ تفريح بلند شد،

رها گفت:

ـ پس حله ديگه! بعدا به مامانت بگو که با رها و آنا و سامانتا رفتي بيرون و سه نفر ديگه رو هم سانسور کن !

من- سه نفر؟ تو شاهينو چندتا حساب مي کني؟!

رها با حرص:

ـ کوفت! دو تا از دوستاش هم باهاش ميان. واي، من عکس دوستاشو ديروز بهم نشون داد. بايد يکيشونو بببيني انقــدر ماهه!

من با خنده گفتم:

ـ بذار دو روز از دوستيتون بگذره ، بعد خيانت کن!

آناليا حرفمو ادامه داد:

ـ جون من، اين تکيه کلام مــــاهت رو هم بي خيال شو! آخه کدوم پسري ماه ميشه؟!!

رها با کتاب فيزيکم زد تو سرم:

ـ زهر مار! بشکنه اين دست که نمک نداره! اون دوستشو براي تو کنار گذاشتم، مي دوني شاهين مي گفت اونم مثل تو مغروره، تازه خيلــي خوشگل بود عوضي! خوشتيپ، خوشگل، پولدار ... اصلا يه چيزي مي گم، يه چيزي مي شنوي!

من- اينا احيانا خصوصيات تام کروزي، براد پيتي، کسي نيست؟!

رها شونه اي بالا انداخت:

ـ ميل خودت! ديديش مي بيني چه مــاه ...

من، آنا و سامانتا همزمان حرفشو قطع کرديم:

ـ اََََََََه!

رها ادامه داد:

ـ خب حالا! تازه اون يکي رو هم گذاشتم براي تو آنا!

آناليا سري تکون داد:

ـ نه، تو که مي دوني من با آستينم! اونو که ول نمي کنم برم سراغ يکي ديگه!

سامانتا- بس که خري ديگه! نه، آخه واقعا اون برا تو چي کار مي کنه؟!

من تاييد کردم:

ـ ببين اين سامانتا براي اولين بار يه حرف راست تو زندگيش زد! آستين فقط داره اعصابتو خرد ميکنه و بهت گير مي ده!

رها هم موافق بود:

ـ آره ديگه! بهم بزن باهاش! اعصابتو داغون کرده ...

آناليا سرشو انداخت پايين:

ـ آخه من ... من ... دوسش دارم!

من و سامانتا نگاهي بهم انداختيم. لبمو گزيدم، ولي موفق نشدم جلوي انفجار خندمو بگيرم! با خنده گفتم:

ـ برو بابا آنا ! دوست داشتن کيلو چنده! سرخوشيا! توهم زدي!

آناليا با عصبانيت اومد به طرفم خيز برداره که رها نذاشت. رها گفت:

ـ آره بابا ، اين پسره از اين ... اسمش چي بود؟!

من خودمو متفکر نشون دادم:

ـ نمي دونم؛ يقه؟ پاچه شلوار؟

آناليا جيغ بنفشي کشيد:

ـ کــــــوفــــت !

و دنبالم دوييد. رها و سامانتا غش کرده بودن از خنده و همون جا از زور خنده همديگرو چسبيده بودن و من و آنا توي راهروها مي دوييديم و مدرسه رو گذاشته بوديم رو سرمون! به همه تنه مي زديم و مي دوييديم . يه دفعه وسط راهرو باديدن صادقي، ناظممون وايستادم. جوري که آناليا از پشت محکم بهم خورد. گفتم:

ـ هيـــس ! اقدس چوب دار اين جاست!

آناليا نفسشو تو سينه حبس کرد:

ـ اوه اوه ! الان مي بينتمون.

گفتم:

ـ واي آنا، جون من بيا اين طرف من وايسا، الان به سيبيلام گير مي ده! آستيناتو بزن پايين!

اقدس چوب دار، همون اقدس صادقي، ناظممون بود که به دليل اينکه هميشه يه خط کش از اين آهني بلندا مي گرفت دستش و حس چماق و چوب رو يه آدم منتقل مي کرد، بهش مي گفتيم اقدس چوب دار! هميشه به همه چيز گير مي داد! از ناخون و مو بگير تا موهاي صورت!

پاورچين پاورچين، مثل پلنگ صورتي از کنار اقدس چوب دار رد شديم. همين که رسيديم کنار نفس راحتي کشيديم.

من- آخيش! فکر نکنم ديگه نمره انضباطي برام مونده باشه که بخواد کم کنه!!

آناليا به تبعيت از من سرشو تکون داد:

ـ خوب شد نديدا! وگرنه اينا رو چيکار مي کردم؟؟

و دستاشو جلو آورد. ناخوناي بلندش با لاک قرمز جيگري پوشونده شده بودن!

يکي زدم تو سرش:

ـ خاک تو سرت ! لا اقل يه رنگ مي زدي که انقدر تو چشم نباشه!

هر دو به سمت کلاس حرکت کرديم تا رها بيشتر از شاهين و دوستاش برامون بگه ....

همگي رديف کنار ديوار مي نشستيم. من و آناليا کنار هم و رها و سامانتا پشت سر ما. ما ميز يکي مونده به آخر بوديم و اونا ميز آخر. پرطرفدار ترين ميزا! من و آنا نشستيم و به سمت رها و سامانتا برگشتيم. رها و سامانتا که ديدن من سالمم و آناليا هنوز منو نکشته نفس راحتي کشيدن.

سامانتا گفت:

ـ خب ، داشتيم مي گفتيم . اين از تو و شاهين، براي آنا و آني هم که جور کردي! پس من بدبخت چي که سرم بي کلاه موند؟! شاهين يه دوست ديگه نداره؟!

رها گفت:

ـ نـــچ! تو با سينا بسوز و بساز!

سامانتا با عصبانيت گفت:

ـ زهر مار! خوبه صد و چهل و هفت بار گفتم که من ازش متنفرم! کچلم کرده بس که توي هر مهموني ور دل من ميشينه!

سينا، پسر عمه ي کنه ي سامانتا بود که از اون خوشش ميومد؛ و سامانتا در مقابل ازش متنفر بود!

من- برو! برو سر خودتو کلاه بذار سامي! هر کي ندونه من که مي دونم عاشقشي!

سامانتا داشت منفجر ميشد:

ـ کوفت! متنفــــرم ازش! بيزارم ازش! با اون موهاي هميشه چربش! بعدشم مگه صد دفعه نگفتم نگو سامي، آدم ياد پسرا ميفته؟!

من در مقابل خنديدم و گفتم:

ـ صد و يازده بار گفتي عزيزم! هر وقت تو از آني گفتن دست برداشتي منم از سامي گفتن دست مي کشم!

اين يکي از چيزايي بود که در من تغيير کرده بود، بعد از الکس، اصلا دوست نداشتم کسي بهم بگه آني ... اين منو ياد اون مينداخت ... هر چند سامانتا و گاهي هم آنا اين کارو مي کردن !

سامانتا با نا اميدي نفسشو فوت کرد و گفت:

ـ اين زنگ چي داريم؟

من- درس مورد علاقت عزيزم : زمين شناسي!

سامانتا ناليد:

ـ واي نه، من از زمين متنفـــرم! اونم با اون معلم ماستش!

ولي چاره اي نبود! زنگهاي بعدي مثل برق گذشت و چشم به هم گذاشتيم، زنگ خونه خورد و زمان ديدن بي اف جديد رها فرا رسيد!

سوئي شرت سفيدمو روي مانتوي سرمه اي مدرسه پوشيدم و پشت سر بچه ها تند تند از پله ها پايين رفتم.

رها مي گفت:

ـ انصافا شاهين خيلي خوبه، از بقيه خيلي خوش اخلاق تره!

توجهي نکردم. کار هر روزش بود!

بالاخره بعد از پايين رفتن از اون همه پله از حياط مدرسه هم گذشتيم و بيرون رفتيم.

رها گفت:

ـ خب، قرار شد براي اين که اقدس ما رو نبينه، دورتر وايسن. بريم.

رها خودش پياده مي رفت، ولي درست تو جهت مخالف من. منم پياده مي رفتم. ولي آناليا، که خونشون رو عوض کرده بودن، و سامانتا با سرويس شخصي مي رفتن ... با توجه به اين که امروز مي رفتيم بيرون آناليا و سامانتا به سرويسشون گفتن که منتظرشون نمونه. سرويسشون يه مرد ميانسال چاق و مهربون بود که هميشه درک خوبي داشت و دخالتي تو کاراشون نمي کرد ، براش سي دي آهنگ مي بردن و اونم ميذاشت. هي روزگار! ببين بدون ما چه حالي مي کنن!

به سمت چند تا درخت رفتيم که تقريبا توي کوچه کناري مدرسه بودن. والله از دست اين اقدس چوب دار ما تو کره ماهم مي رفتيم پيدامون ميکرد!

يادم نرفته که وقتي يکي از بچه ها رو با دوست پسرش جلوي مدرسه ديد چي کار کرد! بيچاره دختره! اقدس، به مدير مدرسه گفت، خونواده دختررو خبر کردن بيان مدرسه، حالا بگذريم از اين که بينشون تو خونواده چي شد، که مطمئنا دست کمي از جنگ جهاني نداشته؛ نمره انضباط زيادي رو هم با سخاوت مندي ازش کم کرد!

سه تا پسر زير درخت وايساده بودن. نور آفتاب شديد بود، بنابراين چشمامو تنگ کردم و نتونستم جزئياتشونو تشخيص بدم ...

ولي همين که رها به سمتشون اشاره کرد تا معرفي شون کنه، قلبم ايستاد!

رها به يه پسر چشم رنگي موقهوه اي شاره کرد . چهره اش بدک نبود . رها گفت : معرفي مي کنم ، شاهين ...

همه اظهار خوشبختي کردن . رها به پسر چشم و ابرو مشکي کنار شاهين اشاره کرد و با شک به شاهين نگاه کرد . شاهين گفت:

ـ عرفان ...

و دوباره حرفاي تکراري ...

و در آخر بازم شاهين گفت : الکس ...

باورم نمي شد! خشک شده بودم! چرا بين اين همه آدم توي دنيا، اين الکسه که بايد دوست شاهين باشه؟!

همه با الکس هم سلام و عليک کردن، ولي من و الکس به هم خيره شديم. آناليا گفت:

ـ خدايا ، تو اينجا چي کار مي کني الکس؟ چه جالب!

همه با تعجب به آناليا نگاه کردن، جز من و الکس ...

رها گفت:

ـ چطور؟ مگه ميشناسين همو؟

آناليا لبخندي زد و فقط سري تکون داد. جزئياتو نگفت. بنابراين، رها مارو معرفي کرد. بعد از معرفي، شاهين به من اشاره کرد و گفت:

ـ ايشونم همون آنيا خانومه که رها مي گفت الکس ...

الکس هنوز چشم از من برنداشته بود. گفت:

ـ من قبلا باهاش آشنا شدم.

و باعث شد رها، شاهين، عرفان و سامانتا براي بار دوم شوکه بشن.

منم گفتم:

ـ منم همين طور ...

و تصميم گرفتم توضيح ناقص آنا رو کامل کنم:

ـ تو يه مدرسه بوديم ...

اين بار همه فهميدن، ظاهرا علاوه بر اينکه من به رها و سامانتا گفته بودم که قبلا چه مدرسه اي مي رفتم، الکس هم به شاهين و عرفان گفته بود!

در همين حين که بچه ها تصميم مي گرفتن که بريم به پارک نزديک مدرسه، سامانتا با سوئظن از من پرسيد:

ـ دوست بوديد؟؟

الکس که گوشاي تيزي داشت، اومد چيزي بگه که من آهسته گفتم:

ـ دوست؟! از دشمنم بدتر!

سامانتا ابروهاش رو بالا برد. الکس شنيد، اخم کرد و نگاهشو ازم گرفت. انتظار اينو ديگه نداشت!

بالاخره تصميم رفتن به اون پارک قطعي شد و همه راه افتاديم که بريم. رها و شاهين، جلوتر از همه مي رفتن و مي خنديدن. پشت سرشون بقيه ما بوديم. آناليا تو فکر بود، فکر کنم داشت به آستين فکر مي کرد، چون لبشو گاز گرفته بود و عميقا تو فکر بود .

عرفان زير چشمي به ما نگاه مي کرد و الکس سنگاي زير پاشو شوت مي کرد.

و در عين تعجب من، سامانتا هم به الکس زل زده بود! دختره بيشعور!

ا! آنيا به تو چه؟!

راست ميگي به من چه!

عرفان سکوتو شکست و رو به من پرسيد:

ـ جدي تو يه مدرسه بوديد؟ منظورت چي بود که ميگفتي از دشمنم بدتر؟! رابطه خاصي بينتون بوده؟

چشمام گرد شد. خدايا، اين ديگه کيه؟ هنوز هيچي نشده پسرخاله شد! هيچ پسري رو به فضولي اين نديده بودم تاحالا! بنابراين خيلي سرد گفتم:

ـ بله، تو يه مدرسه بوديم که تعطيل شد ... شما حرفي دارين؟ چيز خاصي هم بينمون نبوده، يه کم با هم دعوا داشتيم ...

و يه چشم غره هم براي چاشني کار اضافه کردم! عرفان مشخص بود که از برخورد خصمانه من تعجب کرده و از اين ضايع شدنش دمغ شده.

تو دلم گفتم: ايـــش! حقته اصن! نکنه توقع داري همه زندگيمو برات بريزم رو دايره؟ چايي نخورده واسه من پسرخاله شده! انقدر بدم مياد از اينايي که اعتماد به نفس کاذب دارن! حالا انگار يه نمه قيافه داره، چيکار کرده! اما همه درو وري هايي که بهش گفته بودم با جمله بعدش از ذهنم پاک شد و توي شناختنش تجديد نظر کردم:

ـ ببخشيد، راستش قصدم فضولي نبود! فقط کنجکاو بودم ...

منم که بي حوصله!

گفتم:

ـ بله بله ... متوجهم ...

بچه ها همه با هم صحبت مي کردن و مي خنديدن و توي پارک پيش مي رفتيم. ناخودآگاه چشمم به الکس بود که با نيمچه اخمي به عرفان نگاه مي کرد. فکر کنم حرفامونو شنيده بود. به سمت آناليا رفتم و آهسته در گوشش گفتم:

ـ آي آنا، من اين رها رو تنها گير بيارم، بيچارش مي کنم!

آناليا با تعجب بهم خيره شد : وا! مگه چي کار کرده؟!

حس کردم داره از گوشم دود ميزنه بيرون ! گفتم:

ـ چي کار کرده؟ چي کار کرده؟! همين که اينو آورده اين جا يعني گناه کبيره!

آناليا- خاک تو سرت! خو به اون چه! تو که اصلا به رها اينا چيزي در مورد الکس نگفتي، اون از کجا بايد مي دونست؟ نکنه بايد علم غيب مي داشت؟!

يهو بادم خالي شد و آروم شدم. واقعا که چقدر کم طاقت شده بودم! خوب آنا راست مي گفت. من که نبايد توقع داشته باشم که اون بدونه ...

همون موقع وايساديم. يه گوشه از پارک که کمي بالا تر از سطح زمين بود، جا براي نشستن داشت. دور تادورش رو هم چمن هاي سرسبز و دار و درخت فرا گرفته بود. با ديدن گل ها ناخودآگاه لبخندي زدم.

همه جز سامانتا و عرفان ولو شديم اونجا. سامانتا با وسواس رو به ما گفت:

ـ احيانا شما فکر نکردين که زير انداز لازم مي شه؟!

شاهين- نخير خانوم! شما دخترا لوسين! بابا چه اشکالي داره يکم خاکي باشين؟!

من- ما دخترا لوسيم؟ اون وقت شماها چي هستين؟

و به عرفان اشاره کردم که با قيافه اي کج و کوله ، رضايت داده بود که ژاکتش رو روي زمين پهن کنه و روي اون بشينه. آي بدم ميومد از اين پسراي وسواسي!

همه خنديدن. تازه فهميدم که الکس بغل دستمه. نامحسوس برندازش کردم. توي اين چهارسال تغيير کرده بود. قد کشيده بود و از اون لاغري در اومده بود. موهاشو خيلي باحال درست کرده بود، جوري که همش بالا بود و فقط دسته اي روي پيشونيش مي ريخت که قيافشو شيطون مي کرد. بقيه اجزاي صورتش زياد فرقي نکرده بودن. هنوزم تو اين که بايد اسم چشاشو بذارم قهوه اي يا عسلي مونده بودم. عسلي رو ترجيح دادم!

شاهين يه دفعه پاسوراشو رو کرد. رها کلي ذوق کرده بود. تا من به خودم بيام ديدم، بساط حکم چيدن و رها، شاهين، سامانتا و عرفان، خودشون نشستن پي بازي. ما هم چغندر ديگه!

مي دونستم که آناليا از حکن بدش مياد، ولي من عاشق حکم، يا کلي پاسور بازي بودم . توي فاميل خيلي اوقات بازي مي کرديم و معمولا هم به من مي گفتن که بازيم خوبه و چون خوش شانس هم هستم، تر کيب اين دو عنصر از من يه بازيکن خوب ميسازه ! هـي ! کجايين که ببينين ما رو بازي ندادن! افکارم با صداي آناليا از هم پاشيد:

ـ چيزه ... الکس ... تو خبري از آستين نداري؟

ابروهامو بالا بردم. آناليا دوست دخترش بود بعد از الکس خبر مي خواست؟! هر چند مي دونستم که ميونشون اين روزا خيليم خوب نيست.

الکس اخمي کرد و گفت:

ـ نه زياد، ديگه دوست نيستيم، ولي نسبتا آره ...چطور؟

آناليا که مصمم بود بدونه، گفت:

ـ مي خوام بدونم ...

الکس هم با شيطنت ابرويي بالا انداخت:

ـ دوستين نه؟ پس چرا از من مي پرسي؟

آناليا با عصبانيت گفت:

ـ زهر مار! تو فقط بگو ديگه، انقدر حاشيه نرو!

الکس جدي شد:

ـ فقط همين قدر بگم که بهتره فراموشش کني!

آناليا با صدايي که مي لرزيد، گفت:

ـ آخه ... آخه چرا؟؟ مگه ....

الکس حرفشو قطع کرد:

ـ اون به درد تو نمي خوره . لياقت تو رو نداره . ولش کن و به زندگيت برس .

نگران، نگاهمو به آناليا دوختم که انگار نابود شده بود. برخلاف من، نمي تونست ناراحتيشو توي ظاهرش نشون نده.

با سماجت به الکس اصرار کرد:

ـ خب تو بگو چي شده! من بايد بدونم ... حق منه که بدونم چرا ....

و صداش به خاطر بغضي که داشت گرفت. انگار خودشم مي دونست که قراره چي بشنوه ولي بازم مي خواست که بدونه. خبر داشتم از اين که دعواهاشون زياده. از اين که مشکلات زيادي با هم ديگه دارن ولي بازم آناليا اصرار داشت که دوستش داره و نمي تونه ولش کنه . مي گفتم اون داره از سادگي تو سوء استفاده مي کنه ولي به خرجش نرفت که نرفت. درست نمي دونستم مشکل آستين چيه ولي اون قدري مي دونستم که بفهمم که اون قدري که آنا به آستين وفادار بود، آستين اين طور نبود!

هر چي سعي کردم قانعش کنم، موفق نشدم. حتي رها و سامانتا هم موفق نشدن. با شنيدن صداي الکس از فکر بيرون اومدم. الکسي که انگار بالاخره تصميم گرفته بود موقور بياد:

ـ راستش آناليا ... نمي دونم چطور بگم ... ولي تو راست ميگي، اين حق توئه که بدوني ...

سپس نفس عميقي کشيد و ادامه داد:

ـ آستين از قبل هم همين جوري بود. از چهار سال پيش هم همين جور بود ...

آناليا بي طاقت گفت:

ـ چجوري بود؟؟؟

منم که بي تاب شده بودم و اعصابم از اين سراصبري الکس خورد شده بود، چشم غره اي رفتم.

الکس گفت:

ـ اون با دختراي زيادي دوسته ... شايد بشه گفت يه چيزي بيشتر از زياد.

آناليا چنگي به گلوش زد. فهميدم بغض تو گلوش گير کرده ... اخم نشست رو صورتم. آناليا به زور گفت:

ـ تو .. تو مطمئني؟؟؟

الکس محکم گفت:

ـ آره، هستم. وگرنه مطمئن باش که اين حرفو نمي زدم. گفته بودم که که اون لياقت تو رو نداره. حتي در حال حاضر مي دوني فقط با چند تا دختر دوسته؟؟ من فقط اسم يه سري رو مي دونم ...

بعد انگشتاشو بالا گرفت و با نشون دادن انگشتن اشاره اش گفت : ترلان ..

فکرم سمت اين بود که چه جالب ! هر دوي ما شمارش با دستامون رو از انگشت اشاره شروع مي کنيم، در صورتي که خيليا با انگشت کوچيکه شروع مي کنن.

الکس با ملحق کردن انگشت وسط به انگشت اشاره ش گفت:

ـ پريا ...

و همين طور ادامه داد:

ـ ستايش ..

_ نگار ...

ـ سيما ...

_ رومينا ...

_ بهنوش ...

آناليا عصبي گفت:

ـ بسه ... بسه ديگه نگو ... ديگه نمي خوام بشنوم!

فهميدم که آناليا شکست، ولي شايد جز من کسي نفهميد.

الکس گفت:

ـ حالا فهميدي چجوريه؟؟ لياقتت رو نداره آنا ... ولش کن!

آناليا تند تند نفس مي کشيد. ديدم که اشک توي چشماش حلقه زد. امروز که کلا من عصبي بودم، الکس هم بهونه دستم داد!

با نگاه سوپر آنيايي بهش خيره شدم و با اخم و چشم غره بهش پريدم:

ـ مرض داري اين جوري بهش ميگي؟؟ نمي توني خبر به اين مهمي رو عين آدم بهش بدي؟؟!

الکس از اين عکس العمل تدافعيم، کمي تعجب کرد.

با همون نگاه و اخم ادامه دادم:

ـ حالا پاشو ... پاشو برو يه ليوان آب قند ...

با خودم فکر کردم: آنيا خوبي؟ آب قند کجا بود تو اين هيري ويري؟!

حرفمو عوض کردم:

ـ يه ليوان آب بيار براش ...

الکس سري تکون داد و تند به سمت آب سرد کن رفت . صداش کردم : کجا ؟؟ ميخواي تو دهنت آب بريزي، بياري؟!

لبخند کمرنگي روي لب آناليا نشست، تلخ بود، براي ظاهر سازي بود، ولي خب کم کمش لبخند بود! تشويق شدم و ادامه دادم:

ـ به خدا شما پسرا با نصف مغز به دنيا اومدين!

الکس- همون شما دخترا مغز دارين بسه!

به لحن تمسخرآميزش توجهي نکردم، ليوان آناليا رو از گوشه کيفش برداشتم و به الکس دادم. مامان آناليا خيلي وسواسي و تميز بود و اين خصلتش به آناليا هم رسيده بود و اون هميشه يه ليوان برا خودش داشت!

الکس اومد. ليوان آب رو آورده بود و جوري محکم کف دستاي من گذاشت، يا بهتر بگم کوبيد، که مقدار زيادي ازش بيرون ريخت!

در حاليکه ليوان رو مي دادم دست آناليا و با فشار دادن دستش، دلداريش مي دادم، زير لب زمزمه کردم:

ـ پسره ي ديوونه! اختلالات روان پريشي حاد داره!!

در همون حال که بچه ها که حکمشون تموم شده بود، نزديک تر به ما مي شدن، الکس گفت:

ـ چيزي گفتي آني؟!

من غريدم:

ـ بله؟! تو باز اين حرفو تکرار کردي؟!

الکس نيشخندي زد:

ـ آره آنـي جون ...

من- کوفت اَلَکي آقا !

عرفان از بحث و چشم غره ي ما دوتا بهم غش غش خنديد و آناليا هم از اون حال و هوا دراومد .

سامانتا گفت:

ـ به به! ببين ما نبوديم چقدر بهشون خوش گذشته!

آناليا سعي کرد که خوشو مثل قبل نشون بده ولي علي رغم حرفش، با اون لرزش صداش، موفق نشد:

ـ آنيا بيا، بيا که بايد هر چي بلا سر هم آوردينو براي اينا تعريف کني!

با اين حرفش همه تشويق شدن و انقدر اصرار کردن که من نتونستم چيزي بگم. آناليا رو به سامانتا گفت:

ـ واي سامانتا، اگه بدوني اينا چه بلاهايي که سرهم نياوردن! از تو آب بازي بگير تا ... بعد يه دفعه انگار که ياد چيزي افتاده باشه، رو به من گفت:

ـ واي آنيا، خودکار نقره تو يادته؟!

من با اخم سري تکون دادم ... شاهين با کنجکاوي گفت:

ـ چي بوده مگه؟؟

آناليا جاي من جواب داد . هميشه همين بود. اگه از چيزي ناراحت مي شد، سعي مي کرد با حرف زدن و سر طرف رو خوردن ، آروم بشه! و همينم باعث مي شد که الان بهش نپرم.

آناليا- هيچي بابا، اين آنيا يه خودکار داشت، حالاواقعا هم جنسش نقره نبودا، ولي انصافا خيلي خوش دست و خوشگل بود و رنگشم نقره اي بود. البته جوهرش مشکي ... خلاصه، آنيا اين خودکاررو که خيليم دوسش داشت، يه روز آورده بود مدرسه. آقا، اين خودکاره همين جوري تو کلاس دست به دست مي چرخه تا گم ميشه. آنيا در به در همه جا رو مي گرده، ولي هيچي به هيچي! بعد از چهار روز توي مدرسه اتفاقي مي بينه که، اي دل غافل! الکس خودکار نقره هه دستشه و داره خيلي ريلکس باهاش مسئله رياضي حل مي کنه! 

همه خنديدن. منم که ياد گذشته ها و اين که چطور با نااميدي مي گفتم:

ـ کسي خودکار منو نديده ؟؟؟

افتاده بودم، با خشم رو به الکس گفتم:

ـ تو بيجا کرده بودي که اين کارو کرده بودي!

الکس لبخندي زد. خوشم مياد، روش کم نمي شه که! و گفت:

ـ اگه تو کلاه بيس بال منو تو سالن ورزش دخترا ننداخته بودي که مجبور بشم با اون فضاحت برش دارم، منم اين کارو نمي کردم.

من- اگه تو با خودشيريني موضوع اون سي دي فيلم رو به ناظممون نگفته بودي ، منم اون کارو نمي کردم!

الکس- خودت خوب ميدوني که اين کارو به خاطر اون کردم که تو توي آب بازي تو چله زمستون ، ابو تو يقه من ريختي!

من- اول جنابعالي آبو رو سر من ريختي! حالا جداي از اينکه خشک کردن موهام چه مصيبتي شد، يه سردردي گرفتم که بيا و ببين!

الکس- تقصير خودت بود که اون لقمه نون و پنير رو آوردي و الکي گفتي که مامان من داده! آبروم رفت!

همه غش غش مي خنديدن ولي من گفتم:

ـ به خاطر اين بود که تو کتاب علوم منو روز کنفرانس برداشته بودي!

الکس- ولي تو که همون موقع تونستي درس بخوني !

قبل از اين که من دهن باز کنم و از شيرين کاري قبلي آقــا بگم ، سامانتا گفت : اوه! مثل اين که داستان شماها تاريخ داره و به اين زودي ها هم تموم نمي شه!

ولي من فکر کردم: چرا، چرا تموم ميشه ... همه چيز اون روز مهموني شروع شد که به اريل زل زده بود! قبل از اون درسته که گاهي کل کل داشتيم ولي نه مثل دشمن، که از هر فرصتي براي ضايع کردن همديگه استفاده کنيم!

الکس چشماشو به دوردست ها دوخته بود، انگار اونم تو فکر همون چيزي بود که من بهش فکر مي کردم!

من تو فکر بودم که الکس گفت:

ـ بچه ها من ديگه بايد برم. ديره ...

شاهين گفت : اه! جمع کن بينم بساطتو!

و بعد صداشو به مسخره نازک و زنونه کرد و گفت:

ـ ديره ... من بايد برم ... اوا خواهر!

همه خنديدن. بعد جمع کرديم که بريم چون آناليا هم ديرش شده بود. من که اصلا هيچي! تاشب خونمون هيچ خبري نبود. گاهي اوقات به سامانتا غبطه مي خوردم که وقتي ميره خونه، ساميار، داداش کوچيکش مي پره تو بغلش ... يا آناليا که با داداشش، آدرين، دائم جنگ و دعوا دارن. حتي رها هم ... هر چند رها دائم مي گفت:

ـ من به تو غبطه مي خورم آنيا! راحت و آسوده اي!

خود رها، دو تا خواهر بزرگ تر داشت که يکيشون ازدواج کرده بود. دومي تو خونه بود. يه داداش برزگ تر فوق العاده غيرتي داشت و يه داداش کوچيکتر رو مخ!

همه با هم خداحافظي کرديم. سامانتا کاملا معلوم بود که چشمش الکس رو گرفته! منم که همش حرص مي خوردم! اصلا نمي دنم چرا از چشمم افتاد يه دفعه! انقدر حرص خوردم که حس مي کردم صورتم قرمز شده و از گوشام دود ميزنه بيرون!

همه از هم جدا شديم و من در حالي که دستامو با خشم مشت کرده بودم و هنوزم حرص ميخوردم ، به راهم ادامه دادم. چند قدمي بيشتر برنداشته بودم که حس کردم چيز گرمي به گردنم خورد و صداي خشک و خفه و آهسته اي گفت:

ـ حرص ميخوري، جذاب تر ميشي!

با اين جمله مثل مسخ شده ها ايستادم. و وقتي از اون حال دراومدم و پشت سرم رو نگاه کردم، اون فرد مرموز با اون صدايي که شبيه صداي هيچ کس نبود، ديگه رفته بود ...

فصل نهم

از اون گردش مدتي گذشت ... نفهميدم اون فرد مرموز کي بود، قانع شده بودم که توهم زدم! والله!

رها و شاهين، با هم ميرفتن و ميومدن و پسرا هم گاهي ميومدن دم مدرسه ... انکار نمي کنم که ديدن الکس ناراحتم نمي کرد ... در کمال تاسف، مي ديدمش تازه شارژ هم مي شدم! براي خودم متاسفم!

تو مدرسه بوديم. دبيرمون يگانه رو صدا کرده بود تا ازش درس بپرسه که درست همون لحظه زنگ خورد . يگانه نفس راحتي کشيد! خداييش چه شانسي داشتا! حالا من هميشه اول از همه، همه ي معلمامون از من مي پرسن و هيچ وقت از اين خرشانسيا گيرم نمياد!

با شنيدن اسم الکس از فکر دراومدم و به سمت منبع اين صدا رفتم ...

سامانتا- اين الکس انصافا خيلي خوب بود! بيا برا من تورش کن رها، جون مـــن؟!

رها- وا ! همچين ميگه تورش کن انگار من ماهي گيرم! برو بابا، امروز ميان دم مدرسه، يه شماره بده و خلاص!

سامانتا با حرص به بازوي رها کوبيد و گفت:

ـ کوفت! اون بايد شماره بده!

رها- فعلا که تو هولي عزيزم!

آناليا- حالا اون تحفه رو ول کن! ولي عرفان قيافش بد نبودا!

رها چشمکي به من زد و گفت:

ـ بيا آنيا خانوم! تحويل بگير! من که گفته بودم خوشش مياد!

آناليا سرخ شد و گفت:

ـ مرض! من کي گفتم خوشم مياد؟! فقط گفتم قيافش يه کم، همش يـه کـــم خوبه!

بعد از گذشتن مدتي از اون ماجرا، آناليا کم کم داشت با موضوع آستين کنار ميومد . باهاش اتمام حجت کرده بود که ديگه همه چيز بينشون تموم شده و آستين هم قبول کرده بود. يادمه که آناليا اومد پيش من و گفت که ظاهرا فقط دنبال يه بهانه براي تموم کردن اين رابطه بوده. بماند که چقدر بهش سخت گذشت. چه قدر پيشم درد و دل کرد.

اسم کار آستين رو گذاشته بود خيانت! به نظرم همين که اسم خيانت روي کاري ميومد، اون کار سنگين مي شد ... واژه ي خيانت که گفته مي شد، فقط آدم توي ذهنش تيرگي و سياهي ها مجسم مي شدن ... آناليا اين کلمه رو براي توصيف رابطه خودش و آستين و کار آستين به کار مي برد ... مي گفت:

ـ اون در ظاهر با من بود و فکرش پيش من نبود. خيانت يعني اين! اون مثلا دوست من بود، ولي کلي دوست دختراي رنگ و وارنگ داشت!

و بعد اشک توي چشماي آبي قشنگش جمع مي شد و من دائم دلداريش مي دادم. تموم آرزوم اين بود که آستين رو گير بيارم و بعد از اينکه با لنگه دمپايي تو دهنش کوبيدم، سرش داد بزنم و بهش بگم که چطور دلش اومد اين کارو با آناليا بکنه؟ اونم آناليا ي ساده و زودباور ... آناليا ساده بود، يه معادله ي چند مجهولي نبود که نشه فهميدش ... ساده بود و راحت نقاط ضعفش دست حريف ميومد. زخمي که از آستين خورده بود، مثل يه زخم واقعي بود؛ ديگه خطرناک و مهلک نبود، ولي زخم بود ... هنوز درد بود ... و ضربه بود! اثرش جا مونده بود و بعيد مي دونستم که اثرش هيچ وقت پاک بشه ... و آناليا اعتمادش به همه پسرا رو از دست داده بو . ميگفت که آستين اولين و آخرين دوست پسرش بوده ... مي گفت همون تجربه تلخ برام کافي بود تا ديگه به کسي از اين ديد نگاه نکنم. و مي دونستم اگه حرفي در مورد عرفان مي زنه، شايد صرفا براي اينه که خودشو مثل سابق نشون بده و پشت اين حرفش، دليل و اعتقاد محکمي نيست، چون تموم ديوار اعتقاد و اعتماد آناليا به پسرا، با تلنگر آستين فرو ريخته بود ...

سامانتا- رها، چيپست کو پس ؟؟

رها با من و من گفت:

ـ خب، داشتيم در مورد عرفان حرف مي زديم ...

حرفشو قطع کردم : رها جون ، موضوع رو نپيچون . زود چيپسا رو رو کن !

رها در حالي که چيپس سرکه نمکي رو از جاميزش بيرون مياورد _ که دستان حريص سامانتا منتظرش بود ! _ گفت:

ـ اي کوفت آنيا! تو اگر گذاشتي من خودم يه چيزي رو بخورم!

من با خونسردي يه مشت چيپس برداشتم و گفتم:

ـ تو بخوري چاق ميشي عزيزم، بعد شاهين بدش مياد، مي ترشي! آدم خل و ديوونه ديگه اي هم که پيدا نمي شه که تو رو بهش بندازيم! منتها من، بزنم به تخته (به سر آناليا زدم !) هر چي بخورم تکون نمي خورم!

البته شوخي مي کردم .... درسته که خوشبختانه ژني که از مادرم بهم رسيده بود اين بود که استعداد چاقي نداشتم و چاق نمي شدم، ولي حرفام شوخي بود ...

سامانتا با حرص گفت:

ـ الهي کوفتت بشه! من بدبخت که آب مي خورم چاق مي شم!

همون لحظه زنگ خورد. يگانه با تشويش گفت:

ـ واي نه! نيگا کن چشم ندارن ده دقيقه تفريح رو به ما ببينن! منم که هيچي آمار نخوندم!

سامانتا- تو کي مي خوني؟!

رها- ولش کن! منم نخوندم!

آناليا و سامانتا هم تاييد کردن و گفتن که فقط يه کم خوندن.

من با گيجي گفتم:

ـ مگه اصلا بايد مي خونديم؟!

آناليا زير خنده زد و سامانتا گفت:

ـ همه جا رو آب ببره، تو رو خواب مي بره! عقل کل امروز مي خواد همون امتحان نيم ترمه رو بگيره که همه گند زده بودن و خواستن دوباره بگيرتش!

من- اوا خاک وچوک ! من که هيچي نخوندم!

در باز شد و دبير مربوطه ، دبير آمار و مدل سازي ، وارد شد . زن خشک ، سنگ ، جدي و بي خاصيتي بود که با وجود عالي درس دادنش ، شديد عقده اي بود و شديد هم امتحانا رو سخت مي گرفت!

همين طور که براي خودش ور ور مي کرد و در مورد امتحان حرف مي زد که من ديگه بهتون فرصتي نمي دم و اين بار خيلي آسون گرفتم و از اين حرفا .. ، منم به امشب فکر مي کردم که مهمون داشتيم و خونواده مامانمينا ميومدن خونمون . جداي از دختر خاله ي لوسم، نيوشا، مامان بزرگم ميومد که عاشقش بودم . انقدر مهربون بود که نگو! هميشه قربون صدقه من مي رفت و ازم تعريف مي کرد! مامانم مي گفت که اون نقش به سزايي توي به هم رسيدن مامان و بابام داشته ...

****

زنگ خورد و بچه ها مثل هميشه، درست همانند زندانيان از زندان آزاد شده (!)، با داد و فرياد به سمت در مدرسه مي رفتن ...

در حالي که با آنا و ساما و رها از پله ها پايين مي رفيتيم داد زدم:

ـ ميشا يادت نره اون کتابرو بياري برام!

ميشا از بالاي پله ها داد زد : اکي بابا! ميارمش شيطون خانوم!

معمولا با ميشا کتاب رد و بدل مي کرديم، چون سليقه ش به من نزديک بود و کتاباي خوبي رو مي خوند ...

جلوي در مدرسه، مثل هميشه زير همون درختا که خارج از محدوده ديد اقدس و دار و دسته ش بود، پسرا ايستاده بودن . ما به سمتشون رفتيم. امروز رها و شاهين مي خواستن با هم برن جايي، ما هم نقش چغندر رو ايفا مي کرديم! در واقع پسرا براي يه عرض ادب اومده بودن!

به شوخي روي شونه رها زدم و رو به شاهين گفتم:

ـ خب اينم امانتي ما! يه وقت اذيتش نکنيا!

رها مقنعمو کشيد عقب . داشت از سرم ميفتاد! موهاي دورنگم ريختن توي صورتم. در حالي که مقنعه رو جلو مي کشيدم و موهامو به حالت عادي برمي گردوندم، رو به رها گفتم:

ـ وا ! مرض داري رها؟ بده سفارشتو مي کنم؟!

بچه ها خنديدن. رو به همه گفتم:

ـ خب، من ديگه برم ...

عرفان پرسيد:

ـ ا! مگه تو نمياي؟؟

من- نه بايد برم ... ديگه ببخشيد ... خداحافظ ...

دونه دونه با همه دست دادم و آخر از همه به الکس رسيدم. دستشو گرفتم و داشتم خداحافظي مي کردم که يه دفعه يه نفر غريد:

ـ آنـــــيـــــا !!

با تعجب به سمت منبع صدا برگشتم و با بهت گفتم:

ـ اِ! آيدين تو اين جا چيکار مي کني؟!

همه با تعجب به ما زل زدن ... البته الکس، دستش رو هم مشت کرده بود!

آيدين- تو داري چي کار مي کني آني؟؟

تصميم گرفتم تذکرات مربوط به آني رو بذارم براي بعد و فعلا فقط آيدين رو از مهلکه دور کنم تا نزده فک الکس رو بياره پايين!

تند گفتم:

ـ اومدم آيدين ... خدافظ بچه ها!

و بچه هاي مبهوت شده رو گذاشتم و به سمت آيدين در چند قدم اون طرف تر رفتم، آستينش رو کشيدم تا دنبالم بياد ...

آيدين- وايسا ببينم ، اين کارا چيه؟ اين جا چه خبره؟

من- هيـــس! زهر مار! آبرومو بردي ... بيا ... بيا بريم بگو ببينم تو اين جا چي کار مي کردي؟؟

با آيدين وارد کوچه شديم. گفت:

ـ بريم سمت خونتون؟

با استفهام نگاهش کردم و گفتم:

ـ چرا ؟ جواب منو بده ؟

آيدين با اخم:

ـ اول تو بگو ببينم اون پسرا کي بودن؟ داشتي چي کار مي کردي هان؟؟ مگه تو بعد از مدرسه نمي ري خونه؟؟

تحکم توي صداش آدم رو مي ترسون . خدايا، حالا من با اين غيرت بازياي اين چي کار کنم؟!

گفتم:

ـ اول تو بگو که واسه چي اومده بودي دم مدرسمون؟

ـ اول تو بگو که اونا کي بودن ؟

ـ اول تو ...

ـ اول خودت ...

ـ اه ! خيلي خوب بابا مي گم! دوست پسر دوستم با دوستاش اومده بودن ...

آيدين- خودت فهميدي چي گفتي آني جان؟!

من- انقدر نگــــو آنـــي! بله که فهميدم، خوبشم فهميدم! دوستم رها با يه پسره دوست شده، اون پسره هم دوستاشو آورده بود ... منم داشتم باهاشون خداحافظي مي کردم بيام خونه که جنابعالي ظاهر شدي!

آيدين به سمتم برگشت:

ـ مطمئني؟!

ـ کوفت! بله مطمئنم!

ـ خب، من اومدم خير سرم دنبال جنابعالي که برسونمت خونه! البته فکر نکني خودم مي خواستما! مامانم کشت منو انقدر گفت برم دنبال تو!

ـ وا! مگه من خودم هر روز اين مسير رو نميرم و بيام؟؟

بعد مکثي کردم و با لبخند گفتم:

ـ تو که ماشين نداري، يه موتور، آقا يه دوچرخه هم نداري! منم که چلاق نيستم، کولم هم که نمي کني! پس الان اومدي دنبالم چه خاصيتي داري؟!

آيدين خنديد:

ـ نه تو رو خدا، مي خواي بغلت کنم ببرمت؟؟

من- آره، قربون دستت، دستت درد نکنه!

آيدين به شوخي زد به دستم :

ـ برو بابا! چه واسه من پررو شده!

من- حالا اون رو ولش کن ، ببينم تو خجالت نکشيدي اومدي اون وسط معرکه؟؟ خب وايميستادي از دوستام جدا بشم، بعد ميومدي پيشم!

آيدين دوباره اخم کرد:

ـ آره حتما! تا تو دل و قلوه دادنات تموم مي شد!

من با اعتراض گفتم:

ـ ا! آيدين! اون مسئله که حل شد!

ـ تو فکر مي کني که حل شده ... براي من که حل نشد!! اصلا چه معني داره تو با دوستِ دوست پسرِ دوستت دست بدي؟!

چرا تا حالا دقت نکرده بودم که نسبتمون انقدر دوره: دوست دوست پسر دوستم!

گفتم:

ـ تو رو خدا بي خيال شو! به اين فکر کن که آبرو برام نذاشتي! الان دوستام و دوست پسر دوستم و دوستاش فکر مي کنن تو دوست پسر مني!

(جمله بنديم تو حلق آيدين!)

آيدين زير خنده زد:

ـ من؟؟ مـن؟؟؟ ... آخه به من به اين خوشتيپي و جذابي مياد دوست پسر تو باشم؟!

من با حرص گفتم:

ـ خفه! خيلي از خداتم باشه!

آيدين هنوز مي خنديد:

ـ خيـــلي! خيــلــي از خدامه! ... فکر کن اون بدبختي که بخواد با تو دوست بشه، بايد تو گوشاش پنبه بذاره ! ... از دست تو سردرد مي گيره!

محکم زدم به بازوش:

ـ درد! من کي زياد حرف مي زنم؟!

ـ همين الان!

بي شعور ! انگار يادش رفته بود داشت منو به خاطر دست دادن با دوست دوست پسر دوستم مواخذه مي کرد ! داشت راحت در مورد کسي که با من دوست مي شد، حرف مي زد. خوب بذار يه نمه سر به سرش بذارم:

ـ علف بايد به دهن بزي شيرين بياد آيدين خان! که فعلا هم اومده!

آيدين يک دفعه دست از خنده برداشت، مردمک چشم هاي سبز و آبي ش گشاد شد، دستاش مشت شد و با صورت قرمز شده و رگ گردن بيرون زده گفت:

ـ چي گفتي؟؟

اوه اوه! غلط کردم! دارم سکته مي کنم ...

من با ترس:

ـ هيچي! هيچي باور کن شوخي کردم ...

آيدين ابرويي بالا انداخت ...

گفتم:

ـ باور کن!

آيدين لبخندي زد:

ـ خوشم مياد مي ترسي ازما !

من با جيغ جيغ منفجر شدم : ايـــش ! اصلا هم اين طور نيست ! تو اصلا منو اذيت نکني روزت شب نمي شه!

آيدين- نـــــچ !

ـ بذار اگه به خاله نگفتم چجوري اومدي دنبالم!

آيدين- واي نه تو رو خدا ! پدرمو در آورده با غر زدناش! الان دوباره اين مي شه سوژه ي جديد غرهاش!

ـ وا! بدبخت خاله آرام به اون مظلوميت و آرومي!

 شماها مظلوميت و آروميشو مي بينين! به وقتش از خاله آزيتا هم بدتر ميشه!

ـ ديگه بلوف نزن! هيچکي به پاي اون نمي رسه ...

بعد مکث کردم و يه دفعه هر دو با هم گفتيم:

ـ البته، به جز نيوشا!

من و آيدين، پسر خالم هميشه با نيوشا، دختر خالم مشکل داشتيم. آيدين قد بلند بود و هيکلش هم ماشالله توپ! چشمهاي سبز و آبي داشت که از پدرش به ارث برده بود و ساير اجزاي صورتش معمولي بودن، موهاش مشکي رنگ و بيني و لب هاي متناسب. براي همين هميشه تو نگاه اول، چشم هاش جلب توجه مي کرد ... 20 سالش بود، البته دقيقش ميشه نوزده سال و چند ماه ... امسال سال اول دانشگاهش بود ... شيطون بود و خيلي خوب با هم مي ساختيم.

علي رغم اين که آقا جون خدا بيامرز مي خواست نيوشا و آيدين رو به هم بچسبونه، مامان بزرگم، مي گه که من و آيدين خيلي بيشتر به هم ميايم! البته هر دو از زير اين مسئله در ميريم! به دو دليل:

اول اين که به هم با اين ديد نگاه نمي کنيم، لا اقل من که نگاه نمي کنم!!

و دوم اين که کافيه موافقت کنيم تا خاله آزيتا، هر دومون رو به چهار قسمت مساوي تقسيم کنه!

من دو تا خاله داشتم، يکي شون آرام بود. خاله بزرگم که مثل اسمش بود. بچه بزرگش آيدين بود و کوچيکش، آرزو که تقريبا دو سالشه ... چشماش رنگ چشمهاي آيدينه و موهاش رنگ موهاي من! بين همه، يعني همه خاله هام و همه نوه ها، فقط من و آرزو بوديم که موهامون رنگ مامان بزرگمون شده بود، يعني آخر خوش شانسيه ها!

دومي آزيتا، خودخواهه و ظاهر بين که دو تا دختر داره: دريا و نيوشا ... دريا امسال کنکوريه، همه ش هم سرش تو کتابه و داره درس مي خونه، بچه مثبت بچه مثبت! به خدا اگه من نصف اين درس مي خوندم تا حالا اينيشتين مونث شده بودم !

اون يکي هم که نيوشا ست. موهاي قهوه اي روشن با چشماي قهوه اي تيره، يا ميشه گفت مشکي داره ... هيکلش درشته ، يعني من مي گم يه نمه چاقه ولي خودش مي گه که استخون بنديم درشته! 19 سالش بود، در واقع چند ماه از آيدين کوچيک تر بود ... نيوشا، ورژن کوچيکتر خاله آزي بود. لوس و فوق العاده مغرور که فکر مي کنه همه پسرا براش جون مي دن! کلي عشوه مياد و در زمينه آيدين هم با مامانش موافقه! حالا که آقا جون نيست که اين دو تا رو به هم بندازه و مامان بزرگم هم مخالفه، خاله آزي، دريا و نيوشا تمام تلاششون رو مي کنن تا بتونن عروسي نيوشا و آيدين رو بگيرن!

نيوشا و آيدين درست نقطه مقابل هم هستن! من واقعا نمي دونم اينا چيشون به هم مي خوره؟!

رسيديم دم در خونه، با وجود اينکه دوست داشتم خاله آرام اينا و مامان بزرگ بيان خونمون، واقعا ترجيح مي دادم امروز تنها باشم ... ولي چه کنيم ديگه! روزگاره ديگه!

آيدين- آخ، امروز يه نقشه واسه نيوشا کشيدم، باقلوا!

لبخندي روي لب هام نشست. هيچ وقت نمي تونستم کنار آيدين حس بي حوصلگي کنم ... حس من به آيدين چي بود؟!

فصل دهم

فرداي اون روز پنجشنبه و بعدشم جمعه بود و منم خبيث! براي اينکه حرص آنا، رها و سامانتا رو در بيارم که مي دونم کلي حس فضوليشون تحريک شده، جواب اس ام اساشون رو ندادم!

حالا امروز هم که شنبه! جلوي در کلاس ايستادم و نفس عميقي کشيدم، بسم الله اي گفتم و دستگيره در رو کشيدم پايين. به محض اين که وارد کلاس شدم، ريختن رو سرم!

آنا- بيشعور چرا جواب اس نمي دي ؟؟

سامانتا - از شدت فضولي مُردم!! دختره بي عقل!

رها - زود زود زود زود اعتراف کن ببينم کيه!!

من- عليک سلام ... منم خوبم ... مرسي ... خبري نيست، سلامتي ...

آنا حرفم رو قطع کرد:

ـ هيس! تا از وسط نصفت نکردم بگو آيدين کيه؟؟

من چهره تسبتا غم زده اي به خودم گرفتم. کولم رو روي ميز پرت کردم و آهسته به سمت پنجره رفتم:

ـ خب ...

رها- خوب ؟؟؟

من-بچه ها ...

چشمام پر از اشک شد:

ـ بدبخت شدم بچه ها!

هرسه چشماشون گرد شد ...

سامانتا- چي ميگي تو؟

لبه ي پنجره نشستم و پاهامو توي شکمم جمع کردم و گفتم:

ـ نپرسيد بچه ها ... نپرسيد ... من ... يعني خونوادمون .... آيدين پسر خالمه ...

رها- خدايا! جدي؟ من و بگو که چقدر براي خودم درموردتون رويا بافتم! حالا چته؟؟

من قطره اشکي ريختم:

ـ رويا نباف ... زندگيم تباه شد رها!

آنا- بگو ديگه!

من- مجبورمون کردن ... با هم ازدواج کنيم ...

رها داد زد:

ـ چــــــــــي ؟؟؟!

من : همين ... راستش ، از بچگيمون اين رو گفته بودن اما من جدي نمي گرفتم ... قراره همين که کنکورمو دادم و نتيجش اومد، نامزد بشيم و چند وقت بعدش هم ...

زدم زير گريه ...

هر سه خشک شده بودن ... آناليا با لحن ملايمي گفت:

ـ ولي بايد يه راهي باشه ... نه؟؟

داشتم از خنده منفجر مي شدم. قيافه رها که اصلا کر کر خنده بود!

لبخند تلخي زدم و صورتم رو با دستام پوشوندم تا خندم رو مخفي کنم ... البته بچه ها فکر کردن دارم گريمو مخفي مي کنم ...

رها- الهي بميرم عزيزم گريه نکن ..

دستم رو برنداشتم و ظاهرا به گريه ادامه دادم!

چند لحظه صدايي از کسي در نيومد و بعد سامانتا، طي يک اقدام متهورانه، دستامو از روي صورتم کشيد ...

نيشم تا بناگوش باز بود و صورتم هم مطمئنا از فشار خنده سرخ!

چند لحظه هر سه مکث کردن و بعد يک دفعه آناليا جيغ زد:

ـ بيـــــشــــعور نفهـــــم! دو ساعته سرکارمون گذاشتي!

ديگه نتونستم جلوي خودم رو بگيرم. زدم زير خنده:

ـ واي ... واي ... معرکه بود ... بايد قيافه هاتون رو مي ديدين! چه راحت ...

حرفم قطع شد، چون آناليا محکم پامو کشيده بود. از لبه پنجره پرت شدم رو زمين و اشک تو چشمام جمع شده بود!! هنوز هر هر هر مي خنديدم ...

گفتم:

ـ واي آنا! آخ ... داغون شدم! ناقص شدم ...

و مي خنديدم ...

رها- زهر مار! ببين مردم دوست دارن، ما هم دوست داريم!

تا اومدن بپرن سرم و منو به چهار قسمت مساوي تقسيم کنن، دبير تاريخ معاصرمون وارد شد ... براي دومين بار تو عمرم، از ديدن يه معلم خوشحال شدم!

*****

اون روز ماجرا رو به طور کامل براي بچه ها تعريف کردم ... سامانتا گرچه اعتراف نکرد، ولي انگاري يه جورايي از آيدين خوشش اومده بود ...

زنگ آخر که شد منو کشيد يه گوشه و با پررويي تمام ازم خواست مزه دهن آيدين رو بفهمم و کاري کنم که به هم برسن! مرده بودم از تعجب! ولي با اين وجود ، خوشحال و راضي از اين که سامانتا دست از سر الکس برداشته، قول دادم کمکش کنم ... سامانتا از سر آيدين هم زيادي بود! والله! ان شاء الله که به پاي هم پير شن!

چيزي که ازش تعجب مي کردم اين بود که وقتي از بچه ها پرسيدم که بعد از رفتن ما چي شد _ که در واقع مي خواستم عکس العمل الکس رو بفهمم !_ رها گفت:

ـ بعد از اون اومدن آدين وسط معرکه و با هم رفتنتون، الکس يه جوري شده بوده! يه کم رفته بوده تو خودش!

سامانتا گفت:

ـ ما رو سوال پيچ مي کرد که اين پسره کي بود ... ما هم که خبر نداشتيم هي مي گفتيم نمي دونيم و تا حالا نديديمش!

اناليا هم که از اون طرف من رو کشته بود ... مي گفت:

ـ آني وا نديا! آني حواستو جمع کنيا! واي آني نمي دوني که الکس چجوري شده بود!! ما که گفتيم نمي دونيم زارت خدافظي کرد و رفت خونشون!

تعجب کرده بودم، فکر نمي کردم چنين عکس العملي نشون بده! با اين حال چون کلا از حرص خوردن اين بشر خوشم ميومد، خوشحال شدم و تصميم گرفتم فعلا تو خماري اين که آيدين کيه بمونه! براي همين با نهايت بدجنسي به دخترا گفتم که چيزي از اين ماجرا به پسرا نگن ...

فصل يازدهم : ديدار تصادفي

يک هفته بعد ...

اه! اينا چقدر رو سر ما چتر ميشن؟؟ مگه خودشون خونه زندگي ندارن هر دم به ساعت اين جان! باز آيدين اينا خوبن ولي من نميتونم نيوشا رو تحمل کنم!

آيدين- باز چي داري برا خودت ورور مي کني؟؟

نگاه کردم و ديدم که نشسته روي مبل کنار من ...

من- بيشعور! خودت ور ور مي کني! اصلا حالا که اين طور شد منم بهت نمي گم اسم دوستم چيه!

از شانس خوب سامانتا، آيدين هم ازش خوشش اومده بود! مي گفت قيافشو دوست داره و هي ميخواست از من اطلاعات بگيره! والله من نميدونم اينم سليقه ست که اين داره؟! از چهره آناليا خوشش نيومد بعد از قيافه سامانتا ... هـــي! چه ميشه کرد ديگه! اشکال نداره!

آيدين- خب بابا خب ! خوب شد تو يه سوژه از ما گير آورديا، هر چي ميشه پاي اينو مي کشه وسط!

ـ خب ببين الکي که نميشه پسرم ! بايد برام يه سرويس اصل مرواريد بياري! اصــــل باشه ها!! با يه سرويس جواهرات برليان!! نه نه نه! وايسا الماس!! البته سرويس طلا سفيد هم خوبه ... يه موبايل تو اينترنت ديدم که از جنس پوست سوسماره روکشش! اونو هم مي توني برام بخري! به اضافه اين که تا سه ماه منو با ماشين تا مدرسه مي بري و مياري! و اين که ...

آيدين- اوووه! برو! چقدر تو کم توقعي آخه دختر!! بابا ازت آنجلينا جولي که نخواستم! مشخصات و اسم و اخلاقاي يه دختر رو ازت خواستم که از قضا دوستته و هيچ زحمتي هم برات نداره!

ـ خوب حالا! زدي تو حالم! حالا بهت لطف مي کنم و فقط يه چيزي مي خوام!

ـ چي؟

_ لطفا بچه تون شکل دوستم بشه! اگر مثل تو بشه که من نگاهشم نمي کنم!

آيدين خنده اش گرفته بود ... البته با من خوب بود، وگرنه هر کس ديگه اي جاي من بود و اين حرفا رو بهش مي زد، اون چهار تا استخون رو تو دهنش خورد کرده بود!

البته آيدين گفت:

ـ آنــــيـــا!

من- باشه باشه! علي الحساب، ماشين پدر گرامتو بپيچون، منو ببر يه بستني بهم بده، منم بيوگرافي دوستمو بهت ميگم ...

آدين به شوخي آهي کشيد و گفت:

ـ هــي! چه کنم که کارم پيشت گيره! باشه ...

دو تايي با هزار جور دردسر همرو (از جمله نيوشا که پروژه خيلي سختي بود !) پيچونديم و رفتيم بستني خورون!

يه مانتوي کرم شکلاتي پوشيده بودم با يه شلوار قهوه اي سوخته و يه کتوني کرم قهوه اي ... يه شال کرم هم سرم کردم که طرحاي شکلاتي داشت ...

آيدين پشت فرمون نشست و ماشين رو روشن کرد ... همين که از کوچه خارج شديم صداي ضبط رو تا آسمونا برد! البته درسته که رانندگيش کمي تا قسمتي خرکي بود، ولي به جاش کلي هيجان داشت !

وارد کافي شاپ شديم ... داخلش چند تا ميز براي نشستن بود ... نگاه چند نفري رو حس کردم ... شالمو کشيدم جلو ... آيدين هم يه چشم غره تـــــوپ به پسرا رفت! بابا ايول به غيرتت ! خوشا به حال ساما! کلا غيرتي بود ... روي مامانش، روي من، و ايشالله در آينده روي سامانتا!

بستني ميوه اي سفارش داديم ... همين که بستني ها رسيد، منم شروع به حرف زدن کردم ... از اين گفتم که سامانتا دختر خوبيه و اينا ... آيدين زياد اهل دوست دختر و اينا نبود، چند وقتي يه دفعه يکي رو اسکل مي کرد! خيلي اوقات منم باهاش همکاري مي کردم! باهاش اتمام حجت کردم که ساما رو اسکل نمي کنه ... اونم قول داد که با هم دوست باشن! منم که شاد! کلا سامانتا رو دوست داشتم، مخصوصا حالا که دست از سر الکس برداشته بود!!

وجدان بيدار شده که هميشه ميزنه تو حالم:

ـ ا! آنيا به تو چه؟ چه ربطي داره؟؟

من تو ذهنم- هيچ ربطي نداره! ببخشيد!

خلاصه قرار شد که من شماره آيدين رو بدم به سامانتا تا اون زنگ بزنه بهش ...سامانتا هم منو کشته بودا! مي گفت:

اولين تماس بايد از سمت پسر باشه!

اولين هديه بايد از طرف پسر باشه!

اولين اعتراف بايد از سمت پسر باشه!

اولين بوسه بايد از سمت پسر باشه!

بدبخت پسر!!

الهي! اين آيدينمون هنوز جوون بودا! حيف! توي همين افکار بودم که سنگيني نگاهي رو حس کردم. واي خدايا، چرا من هر کجا ميرم اين دم منه؟!! شد من يه جا برم و تو اينو سر راه من قرار ندي خدا جان؟! ايش! الکس دو سه ميز اون طرف تر تنها نشسته بود (آخي بچم!) و با يه اخم کوچيک بين ابروهاش زل زده بود به من! اين بچه تر بود بهتر بودا! يادمه لااقل انقدر اخم نمي کرد!

به سمت آيدين برگشتم و ماجراي هيجان انگيز و حالبي رو که تو يه کتابي خونده بودم براش تعريف مي کردم ... همين که به قسمت خنده دارش رسيدم و لابه لاي خنده هام تعريفش کردم، آيدين از خنده پهن شده بود روي زمين! صاحب کافه، چشم غره اي به ما رفت که خلوت عاشقانه ي عشاق مشتري رو بهم زديم! حالا مگه آيدين ساکت مي شد؟؟! غش کرده بود از خنده ... به اميد اينکه حرفم از خنده ش کم کنه گفتم:

ـ کوفت! پسره بي جنبه! يه کم يواش تر بخند، آبرومونو بردي!

که نتيجه عکس داد و آيدين بلند تر خنديد و گفت:

ـ واي ... واي آني اين ... اين ...

و دوباره شروع به خنديدن کرد ... محکم با جعبه دستمال کاغذي زدم به دستش ... يه کم ولوم رو آورد پايين ...

الکس " واي آني " رو شنيده بود و اخمش غليظ تر شده بود! شايد براي اينکه من از اون همه تذکر خسته شده بودم و ديگه مي ذاشتم که ديگران بهم بگن آني ... نمي دونم اسم به اين آسوني دارما !! بعد همه اون الف تهش رو نمي بينن و حذف مي کنن !

خلاصه، انقدر آيدين خنديد که ديگه داشتن از کافي شاپ شوتمون مي کردن بيرون! که با پاي خودمون اومديم بيرون و دوباره سوار ماشين شديم و رفتيم ... روز خوبي بود، اگه الکس رو فاکتور مي گرفتم! فکرم در گيرش شد: چرا تنها بود؟؟ چرا به من نگاه مي کرد؟؟؟ چرا اخم کرده بود؟؟؟

تصميممو گرفته بودم ... مي خواستم جدا اذيتش کنم ...

صدايي توي ذهنم گفت:

ـ چرا بايد براش مهم باشه تا اذيت بشه ؟؟

_ اصلا مگه تو کيش ميشي که بخواد عکس العملي نشون بده؟؟

ـ نه آني خانوم ! براي خودت رويا نباف!! رويا بافتن عاقبت خوبي نداره!

_ حتما اون داشته به خاطر چيز ديگه اي اخم مي کرده! ديدي که جديدا ها چقدر اخمالو شده!!

صداها رو کنار زدم ... با خودم نمي تونستم کنار بيام ... ولي به عقلم گوش کردم ... از همون چهارسال پيش تصميم گرفتم که تصميم گيري با احساسات رو بذارم کنار! مي خواستم برزگ بشم، رشد کنم! بچه نباشم ....

لحظه اي که آيدين ماشين رو نگه داشت و هر دو پياده شديم، تصميمم رو گرفته بودم:

همه چيز رو به دست سرنوشت مي سپرم ...

فصل دوازدهم

ـ آي! آي! ... ديدي دستي دستي سالمند شديم رفت! آخه اين پله هاي لعنتي مدرسه که جون براي آدم نمي ذارن!

رها- اَه! آنيا، چقدر غر مي زني!

من- خب راست مي گم ديگه!

همون لحظه که خودم رو روي نيمکت پرت کردم، سامانتا وارد کلاس شد و داد زد:

ـ سلام و درود به اهالي کلاس!

کلا عادتش بود! هميشه شاد بود ... من خودم انرژيم زياد بود و شيطون بودم، ولي ناراحت هم مي شدم ؛اما واقعا حس ميکردم که هيچ چيزي نمي تونه براي سامانتا باعث ناراحتي بشه! نه مثل من مي ريخت تو خودش و تو خلوتش گريه مي کرد (!!) نه مثل آناليا تو رفتار هاش نشون مي داد که ناراحته ولي تلاش ميکنه که نباشه، نه مثل رها بود که ناراحتياش رو مياورد و سفره دلش رو باز ميکرد و درد و دل مي کرد! سامانتا انگار اصلا غم نداشت!

سامانتا با هيجان اومد سمتم و پالتوش رو پرت کرد روي ميز ...

سامانتا- واي آنيا چي شد؟؟

من- اوه ! چه هولي داره اين! بابا قرار نيست بياد خواستگاريت ک ! حالا اونم چه تحفه اي ...

ـ کوفت! سريع بگو ...

ـ اکي بابا، راستش من خيلي بهش گفتم و ازش خواهش کردم ... بهش گفتم که ميخواستي رگت رو به خاطرش بزني ...

چشماي سامانتا گرد شد ...

و من ادامه دادم:

ـ و اين که گفتي اگه قبول نکنه خودت رو ميکُشي، ولي ... قبول نکرد!

سامانتا کتاب رها رو از روي ميز برداشت و با جيغ حيغ منو تهديد کرد:

ـ مرض! من؟؟؟ من کي يه همچين کاري کردم؟؟ منو سرکار مي ذاري؟؟

من- نه نه ... اونا رو بهش نگفتم ولي قبول نکرد ...

سامانتا دستشو پايين آورد:

ـ جدي؟

من لبخند مثلا تلخي زدم:

ـ آره ...

سامانتا سرش رو پايين انداخت و گفت:

ـ حالا آبروم هم رفت !

من- اشکالي نداره ..

و دستمو دور گردنش انداختم:

ـ سامي عزيزم ... ناراحت نباشيا .... مي دونم که خيلي ناراحتت کردم ... تو نگران نباش ... چون ...

سامانتا سرش رو گردوند و من رو نگاه کرد:

ـ چي؟

من- چون قبول کرد عزيزم ...

يه لحظه سامانتا مکث کرد ... بعد به محض اينکه به خودش اومد از روي ميز پريدم و به سمت در کلاس دوييدم ...

سامانتا، سلاح کشنده ي خودش، همون کتاب رها، رو در دست داشت ...

يکي زد تو سرم ...

گفتم:

ـ خب بابا! باشه نزن نزن! من چي کار کنم که شماها انقدر زود باورين؟!

سامانتا بار ديگه کتاب رو بالا برد که گفتم:

ـ فقط زور بازو داريا! بشين بگم بهت ...

سامانتا- بنال ...

من- مرض! رو دادم پررو شدي! بنال چيه!! بايد بگي بفرماييد، يا مي فرموديه! خب راستش، اونم از تو خوشش اومده بود و قبل از اينکه من چيزي بگم در مورد تو ازم پرسيد ... خب حالا، غش نکني از خوشي ! ... منم بهش در موردت گفتم ... اونم شمارشو داد ... ورقه کاغذي رو بهش دادم:

ـ بگير ...

سامانتا- ولي مي دوني ... اگه اولين تماس از سمت پسر باشه ...

چشم غره اي بهش رفتم : تو ام با اين اخلاق لوست ! گمشو ببينم !

سامانتا : آنيا ، جونـــ مــن !

من- آخه دختر ! خيلي ضايع است جاي اينکه تو زنگ بزني، من دوباره از تو شماره بگيرم و سه ساعت بدم به آيدين تا اون زنگ بزنه!

سامانتا چهره اي بسي بسي بسيار مظلوم رو به خوش گرفت ...

پوفي کشيدم:

ـ خب بابا! باشه ... شمارتو اخ کن بدم بهش تا بزنگه!

سامانتا اول نگاهم کرد و گفت:

ـ خاک تو سرت آنيا !

من با گيجي:

ـ وا! چرا؟

ـ تو شماره منو نداري؟؟ بعد الان ميخواي ازم بگيري!

من- آخ آخ! چه کنم ديگه پيريه و هزار جور درد بي درمون! باور کن اصلا يادم نبود ...

ساما- ولي سوتي سال رو داديا !

من- کوفت! اصلا فهميدي منظورم چي بود؟؟ شمارتو بهش ميدم!

سامانتا يه دفعه از جا پريد و انگار تازه فهميد چي شده و محکم گونمو ماچ کرد:

ـ فداي تو بشم! اين جوري اولين تماس از سمت اون ميشه! الهي قربونت برم من ... جبران مي کنم عزيزم !

گونمو به شوخي پاک کردم:

ـ آب پاشيم کرديا ساما! حرف زدنشو! بابا لفظ قلم! اوکي عزيزم جبران هم مي کني ... چون همين الان امتحان داريم!

سامانتا گفت:

ـ جنبه محبت نداري! باشه، دستمو باز مي ذارم!

يگانه اومد سمتمون:

ـ اي واي من! مگه امتحان داريم؟!

من با خنده:

ـ پس چي؟! البته براي تو که چيز جديدي نيست عشقم! تو هيچ وقت نمي خوني!

واقعا خوشم ميومد از يگانه ... يگانه با گيجي دوييد سمت کتابش تا لااقل تو اين دقايق آخر ، يه چيزي رو توي مغزش فرو کنه !

****

رسيدم خونه:

ـ سلام مامان گلم! چه عجب خونه اي!

مامان- سلام عزيزم ...

و در حالي که من کفشامو در مياوردم گفت:

ـ سقف مطب رو که مي دوني اومده پايين!

بعد دستشو جلوي دهنش گرفت:

ـ خاک بر سرم! ببين دارم مثل تو حرف مي زنم! تو رو خدا نگاه کن!

خندم گرفت:

ـ مگه حرف زدن من چه عيبي داره مامان من؟؟!

مامان نگاهي بهم کرد و چشم غره اي رفت و گفت:

ـ خب، سقف به دليل بارون، شل شده و ...

من- اي بابا! فهميدم! اومده پايين ديگه!

من- اي بابا! فهميدم! اومده پايين ديگه!

مامان لبخندي زد:

ـ آره همون ... پاشو بيا ناهار ...

من- ناهار چي داريم؟

ـ فسنجون عزيزم ...

من قيافه نزاري به خودم گرفتم و با لحني مصيبت زده گفتم:

ـ هيچي ديگه نيست؟

مامان- نه ديگه نيست ...

ـ آخه شما که مي دوني من فسنجون دوست ندارم!

مامان- وا! عزيزم آدم بايد همه چيز رو بخوره ... زمان ما ...

خدايا، نه! باز شروع شد! الان ميگه که زمان ما بچه ها نون خالي رو عصرونه مي خوردن و تو ناهار و شام هم اگه سنگ جلوشون ميذاشتي مي خوردن! حالا مطمئنم راست نمي گه ها! معلوم نيست چه آتيشايي مي سوزونده! حالا جداي از بچگيش، هيچ وقت با جزئيات بهم نگفت که چجوري با بابا به هم رسيدن!! مشخصه که + 18 بوده ديگه!

همون طور که مامان حرف مي زد، منم فسنجون رو به زور سالاد و آب دادم پايين!

مامان- آني ، فردا شب خونه آزيتا اينا دعوتيم ... آرام اينا هم هستن ...

من- اي واي! من چي بپوشم مامان؟؟

ـ وا دختر! يه جوري ميگي چي بپوشم انگار تا حالا تو زندگيت لباس نداشتي!! بيست دست لباس داريا، يکي رو بپوش ...

ناليدم:

ـ ولي مــامـــان ...

مامان- اي بابا! ما که گدا نيستيم تو هم کلي لباس داري، واسه چي هر جا ميريم عذا مي گيري!

من- باشه مامان باشه ..

اصلا حال بحث باهاش رو نداشتم ... اون رو ولش کن، حالا بايد قر و قميش هاي نيوشا براي آيدين رو هم تحمل کنم ... تازه شماره سامانتا رو هم بدم به آيدين ... چه شود! سامانتا رقيب نيوشا! البته رقيب که چه عرض کنم، وقتي آيدين از نيوشا متنفره ؟

****

روز مهموني، پنجشنبه، صبح که نه ... ظهر از خواب بيدار شدم ... نشستم سر درس ... معلم گير زمين شناسيمون، مي خواست شش تا درس رو امتحان بگيره، تازه درس که نبودن، از فصل و بخش هم گذشته بودن از شدت زيادي! سعي کردم ذهنم رو روي جملات درس متمرکز کنم، ولي ذهنم مدام مي رفت سمت اينکه چجوري نيوشا رو اذيت کنم! نه، اين طوري نمي شد!! رفتم نشستم سر کامپيوتر و يه ربعي بازي کردم ... بعد يه درس خوندم و دوباره يک ساعت رفتم اينترنت وب گردي! پنج تا درس رو با مشقت فراوان خوندم! ديگه نمي کشم نه!! خودمو انداختم توي حموم ... بعد از اينکه از حموم اومدم دو ساعت با حوله داشتم لباس انتخاب مي کردم ... بعد از بيست بار زير و رو کردن انبوه لباسا، لباسم رو انتخاب کردم ... موهامو خشک کردم و لباسهامو پوشيدم ... يه شلوار جين سرمه اي ، با يه تونيک آستين بلند سرمه اي پوشيدم ... ابتکار به خرج داده، يک زنجير طلايي رو از يک شلوار ديگر جدا نموده و به شلوارم وصل کردم!! تونيکم هم يه کمربند طلايي مي خورد ... موهامو با يه کش سرمه اي رنگ بستم و کميشو توي صورتم ول کردم ...ناخن هاي کوتاهمو با لاک سورمه اي تيره اي که به مشکي مي زد آغشته کردم ... يه جفت کفش سورمه اي ساده هم برداشتم تا اون جا بپوشم ... دستبند بدلي طلايي رنگي رو هم انداختم ... يه دفعه ياد يه چيزي افتادم:

« ـ مي گم تو رنگ طلايي رو دوست داري؟

من- اوهوم ... آره خيلي. تو از کجا فهميدي؟

الکس به من اشاره کرد:

ـ معلومه ...»

چرا توي اين موقعيت ياد اون افتاده بودم؟! اصلا چه اهميتي برام داشت ... دقت کردم که تيپم چقدر به تيپ اون شبم نزديکه ... سرمه اي و طلايي ... ولي اين بار ... اين بار آنيا عوض شده بود ...

ذهنمو از فکرش خالي کردم و برگشتم سمت آينه ... اهل آرايش نبودم، يعني به نظرم اونايي که تو سن من آرايش آن چناني ميکردن، يه کم عقده اي و صد البته جوگير بودن!

يه کم کرم و رژ لب صورتي خيلي کمرنگ، همه ي آرايشم بود ... مانتوي کرم رنگ خفاشيمو برداشتم و تنم کردم، شلوار گشاد مشکي، شال کرم و مشکي ... سريع دوييدم طبقه پايين و قبل از اينکه مامان غرغرهاشو شروع کنه، يه جفت کفش کتوني مشکي هم پوشيدم ... موبايلم توي جيبم بود تا شماره سامانتا رو بدم به آيدين ... يعني عاشق خودمم که فقط شماره خونه خودمون و موبايلمو حفظم! حتي بعضي اوقات شماره مامان و بابا رو هم يادم ميره! يعني يکي دو تا از عددها رو جا به جا ميگم!

بابا داشت به مامان مي گفت که چقدر خوشگل شده! مامان لبخند مليح ميزد! بابا يه قدم برداشت به سمت مامان و من قبل از اينکه وارد صحنه هاي + 18 بشن، گفتم:

ـ بريم ديگه! دير شد!

بابا چشم غره اي بهم رفت و در حالي که از در بيرون مي رفتيم، مامان زير لبي گفت:

ـ ايشالله يه بچه موقعيت خراب کن عين خودت گيرت بياد!

اي بابا! خوبه همش ور دل هم ديگه انا! ماشالله هزار ماشالله مطب هاشون هم تو يه ساختمونه!

*****

خاله آزيتا در رو باز کرد:

ـ سلام ... سلام ... خيلي خوش اومدين ... بفرمايين!

و بازار تعارفات تکراري هميشگي و ماچ و احوال پرسي داغ شد!

بعد از گذشت چند دقيقه چشممون به جمال نيوشا خانوم هم روشن شد! نيوشا موهاش رو که به طور طبيعي مجعد بودن، لخت شلاقي کرده بود و باز گذاشته بود. يک شلوار جين مشکي خيلي تنگ پوشيده بود که يه سري طرح قرمز روش بود، يه بلوز يقه باز مشکي قرمز ست با شلوارش، يه جفت کفش پاشنه بلند قرمز پوشيده بود ... لبهاشو حسابي از رژ لب قرمز جيغ مايع مستفيض کرده بود! رژ گونه قرمز کمرنگ و ريمل هم زده بود، خلاصه کلي به خودش رسيده بود و بوي عطرش تا سر چهارراه هم مي رسيد!

با بي ميلي جلو اومد و روبوسي و احوال پرسي کرد.

همين که ما نشستيم تا مثلا پذيرايي بشيم، دريا سرش رو از لاي در اتاقش آورد بيرون، يه سلام و احوال پرسي کرد و سريع دوباره رفت تو! خاله آزيتا هم که بهانه اي براي تعريف از اون پيدا کرده بود شروع کرد به تعريفات صد من يه غاز از دريا که دختر من درس خونه و اله و بله! وسط تعريفاتش بود که خوشبختانه زنگ در رو زدن و خاله آرام اينا رسيدن. يعني من کشته مرده ي اين نيوشام! چه استقبال گرمي (!) از ما کرد، اون وقت کم مونده بود خودش رو ول کنه تو بغل آيدين! هميشه جلوي خاله آرام خيلي خانوم مي شد تا مثلا نظر مادرشوهر آيندش رو جلب کنه!

همه اومدن سمت پذيرايي ... خاله آرام روي مبل مجاور مامان و خاله آزيتا نشست و آيدين هم اومد کنار من بشينه تا آمار سامانتا رو بگيره، در واقع مي خواست خودش رو بچپونه کنارم تا توي اين مبل يه نفره جا بشيم! که نيوشا و خاله آزي، پيش دستي کردن و به آيدين تعارف کردن که روي مبل دو نفره کنار نيوشا بنشينه ... آيدين هم تو رودروايسي موند و نشست. مردا، بحث سياسي مي کردن و داشتن در مورد وضع اقتصادي کشور داد سخن سر مي دادن! مامانم و خاله ها بحثشون گل انداخته بود و مشغول غيبت در مورد نوه خاله ي عموي پسر پسرعمه ي همسايه ديوار به ديوار بقال سرکوچه بودن!! و نيوشا هم داشت مخ آيدين رو ميخورد!

درست قبل از شام، نيوشا از جايگاه خود برخاست و به سمت دبليو سي شتافت! و البته رخصت داد که منم خدمت آيدين برسم!

بعد از توضيح شماره سامانتا رو دادم تا آيدين سيو کنه و بعدا بهش زنگ بزنه. آخ که اگه خاله آزيتا ميفهميد که درست جلوي چشماش چه توطئه اي در حال انجامه!

نيوشا اومد و همه رفتيم براي شام. سر شام نيوشا صندليش رو چنان به آيدين چسبونده بود که آيدين بيچاره حتي نمي تونست دستش رو دراز کنه و راحت غذا بخوره! چون آرنجش ميرفت تو پهلوي نيوشا ...

لبخند خبيثي زدم و رو به خاله آرام که روي صندلي کنارم نشسته بود گفتم:

ـ ميگم خاله يکم بياين اين سمت، انگار جاي نيوشا تنگه و نمي تونه راحت بشينه!

خاله، بعد از نگاهي که با استفهام بهم انداخت، کمي صندليش رو جا به جا کرد و نيوشا با حرص بهم نگاه کرد و ناچار شد که از آيدين فاصله بگيره ...

آيدين رو هم که ديگه نگو! اين کلا بمب خنده س کافيه که يه ندا بدي! داشت مي ترکيد از خنده و چشمکي به من زد و با حرکات لبهاش گفت:

ـ يکي طلبت!

چون از دست نيوشا راحتش کرده بودم. نيوشا خيلي کم غذا مي خورد و خلاصه خيلي مراقب هيکلش بود!ولي ما بسيار خورديم! آيدين از دختراي که اين جوري رژيم ميگيرن متنفره و مي گه:

ـ من ترجيح ميدم دختره چاق باشه تا اينکه انقدر کم غذا بخوره که اشتهاي آدم رو در نطفه خفه کنه!

و خوب اين يه پوئن مثبته براي سامانتا، چون اهل اين چيزا نيست و خوشبختانه هيکلش هم متناسبه!

بعد شام من، نيوشا، آيدين و آرزو رفتيم تو اتاق نيوشا ... ست اتاقش قرمز و مشکي بود ... خوشم نميومد از ست قرمز، به نظرم آدم هم انرژي منفي ميگرفت و هم چشماش له ميشد! ست آبي رو دوست داشتم چون آرامش ميداد ...

و دوباره ذهنم پر کشيد ...

«

من- تو چه رنگي دوست داري؟

الکس- آبي ... و مشکي

من- منم آبي رو دوست دارم .. »

لعنتي! همش ياد اون ميفتادم! اون هم آبي رو دوست داشت ... معتقد بودم که آبي، يعني آرامش، يعني انرژي مثبت ...

با عصبانيت به دلم توپيدم که انقدر فکر بيجا نکنه!

از شانس نيوشاي بدبخت، آرزو خيلي ازش بدش مياد ... آرزو هم که تازه ميخوان از مسائل پوشک و اينا خارجش کنن و ... . خلاصه اينکه بايد بگه که کي نياز به دستشويي داره! همون لحظه آرزو جون روي فرش اتاق نيوشا ... انجام داد! نيوشا بهت زده نگاه ميکرد و بعد جيغ جيغ هاش شروع شد! و از قيافه آيدين ميشد فهميد که خط رو اون به آرزو داده! لباشو گاز گرفته بود که خندش نگيره ...

رفتم کنارش و آهسته گفتم:

ـ مرض! پسره کثيف! بدبخت نيوشا!

که اين حرفم خنده آيدين رو شديدتر کرد!

خلاصه همگي از اتاق رفتيم بيرون و مادامي که نيوشا داشت براي خاله آزي شرح ميداد چي شده و خاله آرام مدام عذرخواهي مي کرد، من و آيدين ولو شديم روي کاناپه ... چند لحظه بعد، نيوشا به همراه لپ تاپش اومد و نشست کنارمون. نيوشا وسط بود و من و آيدين اين طرف و اون طرفش ... نيوشا رفت فيس*بوک تا عکسهاي جديدش رو نشون آيدين بده ... يعني خودشيفته به اين ميگنا! 

عکساش بزرگتر از سنش نشون ميداد و ماشالله لباساش در حد نيم متر پارچه بودن!

انقدر عکس گذاشته بود که من ديگه احتياج به يقه (جهت بالا آوردن !) پيدا کرده بودم! گفتم:

ـ نيوشا، من يه دوست دارم، عکساشو عوض کرده، حالا که اف . بي هستي بريم عکساي اون رو هم ببينيم؟؟

نيوشا با بي ميلي قبول کرد و اسمش رو خواست ... من:

ـ سامانتا مشوق ...

آيدين با شوق به صفحه لپ تاپ خيره شد! (پسره ي هيز !) صفحه لود شد. اوه، چه عکسايي گذاشته بود اين! يعني منم دهنم باز مونده بود، چه برسه به آيدين!

عکسا رو تو آتليه گرفته بود ... موهاي فرش اکثرا باز بود و انقدر جذاب افتاده بودکه نگو! آيدينو ميگي، داشت پس ميفتاد! يعني از همون جا سامانتا رو قورت داد! خب معلومه ديگه، سامنتا ي روتوش شده و آرايش کرده و خوشتيپ آتليه کجا و سامانتا با لباس زاغارت مدرسه کجا! من هم که رفتم تو فاز خراب رفيق بودن! انقدر هندونه زير بغل سامانتا گذاشتم که بچش داشت ميفتاد! کلي تعريف کردم و آيدين هم که همش هيز بازي در مياورد!

با توجه به قيافه خوشگل سامانتا و قيافه خرکيف آيدين و تعريف هاي من، نيوشا در حال انفجار بود و به بهانه فرشش و اين که ببينه خاله آزيتا فرش رو چي کار کرده، به اتاقش رفت و صد البته لپ تاپش رو هم برد!

من و آيدين هم با سرخوشي مشغول خوردن ميوه شديم. نيوشا مدتي تو اتاقش موند و وقتي که اومد، خاله آرام به بهونه آيدين و اين که درس داره، ساز رفتن زد و در نتيجه همه پا شديم که بريم. حالا فکر کن يه در صد آيدين درس بخونه! اون لاي کتاب رو هم باز نمي کنه!

نيوشا بق کرده براي بار دوم خداحافظي فوق العاده گرمي با آيدين کرد. خاله آزيتا آرزومند نگاهشون مي کرد. به زور نيوشا از آيدين جدا شد و ما هم رفتيم.

وقتي رسيديم خونه ديگه درس شيش رو بي خيال شدم و به سرزمين خواب شتافتم!

فصل سيزدهم

يک شنبه صبح همين که با صداي آلارم گوشيم از خواب بيدار شدم تا برم مدرسه، حس کردم که ... خدايا ... واي نه خدايا! آخه چرا؟ گلوم به شدت درد مي کرد و همين که آب دهنمو قورت ميدادم، گلوم مي سوخت و اشک تو چشمام جمع مي شد. حتما از اين پارميداي بيشعور گرفتم! ديروز زنگ دوم نشسته بود کنار من و انقدر تو حلقم سرفه و عطسه کرد که منم ازش گرفتم! اي الهي به زمين گرم بخوري من همين جوريش ماهي چهار بار مريض ميشم، اينم به من مريضي داد!

اصولا تنها فايده اي که مريض شدن داره، اينه که مي توني مدرسه رو بپيچوني! منم که کلا از دکتر فراريم، از راه حل بسيار مفيد تر و امتحان پس داده اي استفاده مي کنم ...

سايه ي بابا رو ديدم که داشت از جلوي در اتاقم رد ميشد ...

با نق گفتم:

ـ بــابــا!

بابا بر مي گرده و سزرشو مياره داخل:

ـ بيدار شدي آنيا؟ بدو پاشو بيا پايين ...

من با مظلوميت تمام:

ـ بـابــا گلوم خيلــي درد مي کنه!

بابا با نگراني وارد اتاق شد:

ـ اي بابا! چرا؟ پاشو لباس بپوش بريم دکتر!

اي واي من !

من- خوب بابا شما خودت دکتري ديگه! من يه چندتا قرص بخورم خوب ميشم، فقط ...

بابا با ابروي بالا انداخته گفت:

ـ فقط چي؟

من نيشمو شل کردم و چشمامو مظلوم و گفتم:

ـ برام گواهي بنويس!

بابا پوفي کرد و گفت:

ـ باشه پدر سوخته! من که مي دونم از دکتر فراري اي! مي نويسم واست ... فقط ...

اين بار من گفتم:

ـ فقط چي؟

بابا چشمکي زد:

ـ فقط به مامانت نمي گيم، چون مي برتت دکتر و توام که ناز ناز ! بهت آمول مي زنن جيغت در مياد آبرومونو مي بري !

من با اعتراض گفتم:

ـ ا! بابا!

بابا خنديد و گفت:

ـ بخواب استراحت کن ... فقط ايشالله امتحان که نداري امروز؟

من- نه! معلومه که نه! اگه امتحان داشتم که مي رفتم مدرسه ...

مي دونستم بابا باور نکرده، نه که منم خيلي عشق امتحانم!

بابا، قبل از رفتنشون، يه ليوان آب پرتقال تازه گرفته شده بهم داد. يه نفس سرکشيدمش و دوباره خزيدم تو تختم. خدايا! کاري کن خوابم ببره دارم ميــميرم!

يه دو سه ساعتي خوابيدم و بعد پاشدم نشستم سر اينترنت ... يه رمان جديد خوندم و يه کم ول گشتم ... درست بعد از اينکه ناهارمو خوردم، نگاهي به ساعت انداختم. ساعت 2 بود ... آخي بيچاره بچه ها دارن آزمون مي دن! يک ساعت بعد، مدرسه تعطيل شده بود و گلو درد من هم به طرز عجيبي، بهتر! يه ربعي از سه گذشته بود که تلفن زنگ زد. حتم داشتم که يکي از بچه هاست . تا گوشي رو برداشتم، کسي که پشت خط بود فرصت نداد حتي الو بگم و داد زد:

ـ نفهم بيشعور! حالا ديگه غايب ميشي مي پيچوني نمياي؟؟ اونم روز آزمون به اين سختي! و امتحان چرت زمين؟! بذار بياي مدرسه آني! بذار ببينمت ...

در حالي که سعي مي کردم که صدام کاملا مثل صداي مامان باشه گفتم:

ـ سلام سامانتا جان ...

قشنگ حس کردم که برق از سه فاز سامانتا پريد! غش غش زير خنده زدم و سيل فحش هاي سامانتا صعودي شد!

بالاخره فحش دادن رو تموم کرد و من گفتم که مريضم ...

سامانتا- واي آنيا! خوش به حالت که بابات دکتره برات گواهي مي نويسه همش مي پيچوني!

من- وا ! سامانتا باور کن از زور گلودرد دارم مي ميرم! جدي جدي مريضم! وگرنه بابامو که مي شناسي، اگه مريض نباشم، بکشيش هم برام گواهي نمي نويسه!

ـ حالا اون رو ولش کن! امروز نبودي سر آزمون ديبايي مراقبمون بود، همش مي گفت چقدر جلسه امتحانتون ساکت شده و بچه هاي خوبي شدين! ديگه ما هم گفتيم، آره ديگه! آنيا غايبه!

- مرض! انگار فقط من حرف مي زنم و تقلب مي کنم! تو که از من بدتري!

- - اتفاقا امروز چون تو نبودي منم دو جانبه کار کردم و بيشتر صحبت کردم. حالا از بحث منحرف نشيم، مي خواستم يه چيزي بگم ولي حالا که مريضي وللش ...

- بگو ديگه!

- نه ولش کن!

يعني اگه سامانتا الان اين جا بود به ده قسمت مساوي تقسيمش مي کردم! انقدر حرصم مي گيره يکي اول حرفشو بگه يا اشاره اي بکنه و بقيشو نگه! حالا اگه زندگي خصوصي مردم باشه فقط يه شب از فضولي خوابم نمي بره (!) واي به حال اين که انگار در مورد خودمون هم بود!

يکم سر سامانتا جيغ و داد کردم تا به غلط کردن بيفته!

گفت:

ـ راستش امروز بعد از ظهر رها مي خواد با شاهين اينا بره بيرون . من و آناليا و داداش آناليا هم ميايم ... مي خواستم بگم تو هم بياي ولي حالا که ...

صحبتش با صداي زنگ در قطع شد:

ـ ببخشيد سامي! يه مين گوشي رو نگه دار.

آيدين دم در بود. نزديک خونه ما يه آموزشگاه آموزش زبان بود و آيدين که اونجا زبان مي خوند، گاهي از اون جا ميومد خونه ما تلپ ميشد! در رو براش باز کردم ...

گفتم:

ـ زود باش بيا تو کار دارم، در رو هم پشت سرت ببند!

سريع به سمت تلفن رفتم. صداي آيدين رو شنيدم که پشت سرم وارد شد و گفت:

ـ عليک سلام. منم خوبم. مرسي. خيري نيست، بي خطر!

خندم گرفت. دلقک!

گوشي تلفن رو برداشتم:

ـ الو سامي ...

ـ مرگ و سامي! چند بار بگم نگو سامي آدم حس ميکنه داري با پسر حرف ميزني!

ـ اوف! خوب باشه بابا ســامــانتا!

ـ حالا کجا رفتي؟

ـ ببين چقدر فضوليا!

آيدين سراپا گوش شده بود، مخصوصا وقتي اسم سامانتا رو شنيده بود. خوبه نزدم روي آيفون گوشاش انقدر رادار شده! والله!

من- آيدين در زد. اومده خونمون ...

ـ ا! راستي؟؟! ببينم صدام که روي آيفون نيست؟!

ـ نه بابا ... بنال!

ـ چيزه ... آنيا ... حالا ميگم ... ميگم تو که اون قدرا هم حالت بد نيست! با آيدين بيايد!

آهان بله! تا حالا که آيدين نبود ، داشتم به سرطان و تومور مغزي هم متهم مي شدم، حالا که اومده، حالم اون قدرا بد نيست و فقط يه سرماي ساده خوردم!

نچ نچ کردم و گفتم:

ـ خب ... ساعت چند ميريد؟؟

ـ مياين؟؟

ـ حالا ببينم چي ميشه!

ـ مرگ! مياين ديگه! ساعت پنج حاضر باش. شاهين با ماشين مياد دنبال رها ...

پريدم وسط حرفش:

ـ مگه گواهينامه داره؟!

سامانتا با خنده گفت:

ـ نه بابا! ميخواد ماشين باباشو دودر کنه!

ـ آهان!

سامانتا:

ـ خب ... رها و شاهين ميان دم اون پارکه که نزديک خونه ماست. آناليا هم با داداشش مياد. منم که هستم. تو و آيدين هم بيايد. فقط ... ببين دقيق حساب کنيم مي شيم نه نفر. دو تا ماشين ميشيم . با ماشين شاهين ميريم ... فقط از اين الکس و عرفان و آدرين که بخاري بلند نميشه ! آيدين مي تونه ماشين بياره؟!

ـ خودش که نداره، ولي بهش ميگم ماشين مامانشو بياره ...

ـ باشه ... پس حتما با هم ديگه بياينا!

ـ باشه باشه! هول!

ـ کوفت! باي عزيزم ...

ـ پارسي رو پاس بدار! بدرود!

گوشي رو قطع کردم. آيدين هم که بدتر از صد تا خاله زنک! قبل از اين که دهنشو باز کنه و سوالي بپرسه، پيش دستي کردم و گفتم که سامانتا و من و بچه ها داريم ميريم بيرون ...

آيدين دمغ شد، ولي از اون جا که بسيار بسيار چتر بود! تصميم گرفت با من بياد تا مثلا به خاطر دوستاي دوست پسر رها و داداش آدرين مراقب من باشه! آره جون خودش!

هي مي گفتم نه و نميشه و زشته، آيدين هم هي اصرار مي کرد!

آخرش ديگه دلم براش سوخت و براي اينکه ضايع نشه بهش گفتم:

ـ راستش سامانتا فهميد که تو اين جايي و همش به خاطر اينکه بهت برنخوره! دعوت کرد تو هم بياي!

آيدين يک لحظه بهم خيره شد و بعد فريادي کشيد و تموم خونه دنبال من کرد که چرا از اول نگفتم! من هم مي خنديدم و با تمام سرعت مي دوييدم! مثلا مريضما!

همون طور که داشتم ميدوييدم محکم با زانو خوردم به ميز و جيغم در اومد:

ـ آي ! آآآي !

آيدين که سعي مي کرد خنده ش رو مهار کنه، گفت:

ـ حقته! حالا ببينم خوبي؟

من روي کاناپه ولو شدم و زانومو چسبيدم:

ـ بميري الهي آيدين! رو به موتم از دست تو!

آيدين- تو کوري به من چه!

کوسن روي کاناپه رو بي حال پرت کردم طرفش و اونم گرفتش!

آيدين با خنده:

ـ همه زورت همين بود؟!

من : ميرم تو اتاقم! توام که کمکم نمي کني. مي دونم که چتري و داري با ما مياي، همين جا تلپ شو! آهان راستي، برو ماشين خاله رو بپيچون بيار! من ميرم بالا!

آيدين باشه اي گفت و از خونه بيرون زد. من هم در حالي که دستم رو به زانوم گرفته بودم، از پله ها بالا رفتم. وارد اتاق شدم و خودم رو انداختم روي تخت ...

مدتي بعد، آيدين وارد اتاق شد . ماشين رو آورده بود و لباسش رو هم عوض کرده بود . با ديدن وضع زلزله زده ي اتاقم گفت:

ـ ايول نظم و ترتيب!

من- گمشو! اتاقم به اين مرتبي!

و در حالي که پاي داغونم رو گرفته بودم، گفتم:

ـ آخيش !

آيدين- همچين مي گي انگار اورست رو فتح کردي!

من- از اورست هم بدتره! پام به خاطر تو چلاق شد و کلي زحمت کشيدم تا از پله ها بيام بالا!

آيدين- اوه! بابا زخم شمشير که نخورده پات!

من- پاشو پاشو برو بيرون تلفن رو براي من بيار زنگ بزنم از مامانم اجازه بگيرم.

آيدين- يه وقت زحمت نکشيا! خسته مي شي.

من- تو نگران من نباش! زحمت نمي کشم ...

آيدين از اتاق بيرون رفت و منم چشمامو بستم. تازه داشت چشمام گرم ميشد که آيدين در رو با شدت باز کرد :

ـ آنيا ... آنيا ... آنيا ... آنيا ... پاشو پاشو پاشو پاشو! پاشو حاضر شو ... زود باش زود باش !

يه چشمم رو باز کردم و در همون حال، يه بالش رو از روي تخت به طرفش پرت کردم بلکه خفه شه!

که البته بالش حتي از نزديکش هم رد نشد!

آيدين- تو کاري جز پرت کردن اشيا به سمت من بلد نيستي!

ـ نه که تو هم نمي گيريشون!

ـ کمتر حرف بزن! من از مامانت اجازه گرفتم. حالا کجا ميخوايد بريد؟!

من- نگا ! انقدر تِلِپي که اصلا نپرسيدي کجا مي خوايم بريم! بيا که بدبخت شدي! داريم مي ريم خريد ...

ـ چي؟

ـ چيه؟ نکنه فکر کردي دارم ميريم پارک يا پيک نيک؟!

ـ خب ... آره!

ـ خب ... آره!

ماتم برد:

ـ تو واقعا همچين فکري کردي؟؟ واقعا که به اندازه ي يه جلبک دريايي هم عقل نداري! نگران نباش عزيزم، خدا شفا ميده! پاشو برو بيرون من لباس عوض کنم ...

بالش رو دوباره به من برگردوند و با خنده از اتاق خارج شد و شنيدم که زير لب گفت:

ـ شيطون کوچولو!

وا! بيشعور!

رفتم سراغ کمدم تا حاضر شم. حالا چي بپوشم؟!

بعد از مدت زيادي فکر کردن با توجه به هواي سر يه مانتوي ضخيم پوشيدم که مشکي بود و تو کمر تنگ ميشد ، سرآستين ها و جيبها و دکمه هاي سفيد داشت، عاشق اين مانتو بودم. يه شال سفيد مشکي با يه شلوار جين سفيد جذب پوشيدم. يکم برق لب صورتي زدم. موهاي جلومو کمي بيرون ريختم . کاش موهام رنگ موهاي مامانم بود امروز! اون وقت خيلي ست مي شدم.

توي همين فکر بودم که تقه اي به در خورد ...

من- بله ؟؟!

آيدين - پوشيدي؟ زودباش ... ساعت پنج شد ...

ـ اومدم ...

اومدم از اتاق خارج شم که يادم افتاد پول برنداشتم ... حالا مگه اين کيف پول لعنتي پيدا مي شد! بالاخره پيداش کردم و رفتم و يه کيف کوچيک سفيد مشکي هم برداشتم. کيف پول رو انداختم توش ... آخ بذار موبايلمو هم بردارم ...

آيدين- اومـــدي آنــــيا ؟!

من- اه! اومدم ديگه!

سريع از نرده ها سر خوردم و تو آينه پذيرايي نگاه اجمالي به خودم انداختم. قسمت سياه تيپم ، با رنگ سفيد پوستم تضاد داشت و موهاي قهوه اي، طلاييم يک طرف صورتم رو قاب گرفته بودن. يکم موهامو بردم تو ...

آيدين- بسه ديگه! باور کن خوشگلي!

بازوم رو کشيد. گفتم:

ـ ا! وايسا ...

ديگه داشت منفجر م يشد ... پس حرفم رو ادامه ندادم و به سرعت کتونياي مشکيمو برداشتم و با عجله بنداي مشکيشو باز کردم تا بنداي سفيد يه کتوني ديگه رو ببندم بهش. آيدين مدام با پاش روي زمين ضرب مي گرفت و به ساعتش نگاه مي کرد . نگران يار بود! دهنش رو باز کرد تا غرغر کنه که صداش تو صداي زنگ تلفن خفه شد. آيدين با چشم غره پاشد رفت و تلفن رو برداشت. اوهو! چه خوش به حالش شد! سامانتا پشت خط بود و داشت مي گفت که چرا ما دير کرديم و آيدين دليلش رو توضيح مي داد و عذرخواهي مي کرد. بند کفشاي سفيد رو بستم و کفشامو پوشيدم.

قبل از اينکه آيدين دوباره شروع به غرغر کنه، پريدم و با لحن مهربون، لبخند مظلوم و چشمايي که مظلومشون کرده بودم، گفتم:

ـ بريــم .

غريد:

ـ زود باش ...

دنبالش راه افتادم و با هم رفتيم پايين. حالا نوبت من بود که غرغر کنم که تو چرا خودت ماشين نداري و من هر دفعه تو ماشين خاله ميشينم دست و دلم ميلرزه که يه وقت نزني داغونش کني و چقدر رانندگيت افتضاحه و خلاصه از اين جور چيزا!

وقتي رسيديم دم خونه سامانتا اينا، همه اومده بودن جز ما ... شاهين و رها مشعول حرف زدن بودن. داداش آناليا، آدرين اولين کسي بود که ما رو ديد و بلند گفت:

ـ ا ِ! سلام آتيشپاره!

منم با يه لبخند ژکوند گفتم:

ـ اِ! سلام نخود هر آش!

قبل از بالاگرفتن بحث، گروهي دور هم جمع شديم و سلام و تاحوال پرسي و اين جور چرت و پرتها رو به جا آورديم.

آدرين، داداش آناليا که نوزده ساله بود، چشمهاش درست همرنگ چشماي آنا بود، ولي موهاش تيره بود. همه تقسيم بندي شديم و نشستيم تو ماشنيها و حرکت کرديم ... من، آناليا، آدرين، آيدين و عرفان با آيدين رفتيم. رها، شاهين، سامانتا و الکس هم با شاهين. نزديک محل خريدمون، ماشين ها رو پارک کردن و همگي پياده شديم.

آناليا با ذوق گفت:

ـ خب بريم.

آدرين کرم گفت:

ـ اوه اوه! باز آناليا يه جا واسه خريد ديد، همه سنگر بگيرين!

آناليا دستش رو زد به کمرش و گفت:

ـ نمکدون! واي چقدر بامزه بود، انقدر بامزه بود که يادم رفت بخندم!

رها- خب حالا ! بريم همين جوري ...

و با دستش به سمت چپ اشاره کرد. راه افتاديم. رها و شاهين، به سان دو کبوتر عاشق، دستاي هم رو گرفته بودن و جلوتر از ما براي خودشون مغازه ها رو ديد مي زدن! ... ما هم همگي گروهي پشت سرشون بوديم. البته آيدين و سامانتا هم به تدريج مثل رها و شاهين شدن! هر دو گرم صحبت بودن و پررو پررو دست هم ديگرو هم گرفته بودن.

اون جا بود که از حسم به آيدين مطمئن شدم. من مثل برادر دوستش داشتم، وگرنه قطعا الان بايد از حسودي کبود مي شدم و از سامانتا متنفر. برعکس، خوشحال بودم! لااقل تکليفم از اين حس روشن شد!

آدرين و من که کلا به هم مي پريديم، دوباره شروع کرديم:

آدرين- واي آنيا! نگاه کن اون چقدر خوشگله! بهت مياد. بدو برو بخرش!

و به مانتوي خيلي دهاتي خردلي و زرد رنگي اشاره کرد!

من- مرگ! مرض! کوفت! زهر مار!

آدرين هرهر خنديد. منم براي تلافي داشتم فکر مي کردم، غافل از نگاه پر از اخم الکس که روم بود. تازه اون نگاه پراخمش گاهي هم روي آيدين مي چرخيد! از يادآوري اينکه الکس هنوز ارتباط من و آيدين رو نمي دونه و اومدنمون انقدر هول هولکي شد که من نتونستم معرفيش کنم، لبخندي روي لبام نشست.

با ديدن پسر نسبتا جووني که دم در مانتو فروشي ايستاده بود، از اين افکار دراومدم .

پسره گفت:

ـ سلام، خواهش مي کنم بفرمايين تو. کارهامون رو ببينين .

ايش! پسره هيز رل زده بود به من و آناليا. حس کردم يکي ايستاد کنارم. اُه اُه! الکس بود که دوباره از اون اخما کرده بود! به پسره دقيق شدم، يه تيشرت نارنجي و طوسي خيلي ضايع پوشيده بود. لبم رو از داخل گاز گرفتم تا خندم معلوم نشه و گفتم:

ـ ببخشيد آقا ، اين تي شرتتون رو از کجا خريدين؟

و بي توجه به ابروهاي بالا پريد الکس، ادامه دادم:

ـ آخه خيلي چشم ايشون رو گرفته!

و به آدرين اشاره کردم. پسره هم از خدا خواسته داشت مي گفت که از اينجا نخريده و جنسش ترکه و ... واي! صد رحمت به اين پيرزناي بلا گرفته! چقدر زر ميزد! آدرين رو مي گي، اصلا مونده بودا! نمي دونست چي کار کنه، هم از دست من عصباني بود و هم از حرکات پسره خندش گرفته بود.

خوشبختانه الکس ذهنمون رو از حرفاي پسره منحرف کرد:

ـ شاهين اينا رفتن. بدويين ...

منم از خدا خواسته دنبالش راه افتادم. بقيه هم اومدن. آدرين اومد سمتم و شالم رو کشيد جلوي صورتم:

ـ که چشم منو گرفته!

منم سعي مي کردم که دستاشو از شالم جدا کنم و مي گفتم:

ـ وا! بيا و خوبي کن! مگه خودت التماس نمي کردي؟!

عرفان و آناليا هر هر مي خنديدن. ولي الکس جدي گفت:

ـ بهتره به جاي بچه بازي، نگاه کنيد تا شاهين اينا رو پيدا کنيم.

عرفان- اه! ضدحال! ايناهاشن ديگه.

و به کمي جلوتر، که شاهين و رها، آيدين و سامانتا ايستاده بودن اشاره کرد.

و رو به ما ادامه داد:

ـ بگين. ما داشتيم مي خنديديم.

با عصبانيت به عرفان نگاه کردم:

ـ وا! مگه ما دلقک شماييم که به ما مي خندي!

آدرين هم دنباله حرفم رو گرفت:

ـ دهه! راست ميگه ديگه. حالا ما با هم کل کل و دعوا داريم؛ دليل نمي شه شماها به ما بخندين که!

آناليا با بهت به ما نگاه کرد. سابقه نداشت که من و آدرين سر کوچکترين چيزي با هم توافق کنيم. يعني از همون وقتي که من با آناليا دوست شدم، من و آدرين با هم جر و بحث داشتيم. ولي با اين حال، پاش ميفتاد مهربون هم ميشد! گاهي مي گفت:

ـ مي گم آني، کاش جاي آناليا تو خواهرم بودي، اون بي جنبست! با تو حال ميده آدم سربه سر بذاره!

ديگه کسي حرف خاصي نزد تا از پاساژ بيرون اومديم و مغازه هاي توي پياده رو رو نگاه مي کرديم. بعضي از مغازه ها، جنساش از مغازه هاي توي پاساژ هم بهتر بود.

کمي جلوتر، شاهين پيشنهاد سيب زميني سرخ کرده داد. همه ايستاديم و شاهين، عرفان، الکس، ايدين و آدرين داشتن جرّوبحث ميکردن که کي توي صف وايسته و هيچ کدوم اجازه نميداد که ديگري حساب کنه. دخترا رفتن سمتشون تا پيشنهاد دنگي و دونگي حساب کردن رو بدن. سيب زميني ها رو توي ظرف هايي مي ريختن که براي يک نفر زياد بود؛ و حالا درمورد اينکه کي با کي شريک بشه هم بحث مي کردن! آروم ازشون کمي فاصله گرفتم و جلوي ويترين يه مغازه ايستادم. يه مانتوي بافت نظرم رو جلب کرد. رنگش طوسي بود و واقعا خوشگل بود. صدايي از پشت سرم گفت:

ـ من مطمئنم که تو تن شما عالي مي شه!

به سمت صدا برگشتم. يه پسر جوون پشت سرم بود که با برگشتن من و ديدن ابروي بالا رفته م جا خورد. بعد لبخندي زد. بچه پررو! داشت با هيزي آناليزم مي کرد که گفتم:

ـ هوي! آدم نديدي؟!

ـ چرا ولي به خوشگلي تو نديدم خانومي!

ايي! پسره چندش!

ادامه داد:

ـ حيفه که خانوم زيبايي مثل شما تنها باشه . ميخواين همراهيتون کنم ؟!

و خودش رو زيادي به من نزديک کرد. عقب کشيدنم با صدايي خشمگين همراه شد:

ـ ايشون نيازي به همراه ندارن!

نگاهم سر خورد سمت الکس که بايکي از اون اخماي معروفش، به پسره خيره شده بود.

پسره گفت:

ـ تو رو سننه!

الکس با جديت جلو اومد و دستش رو گذاشت روي شونم و به نوعي استخون کتفم رو خرد کرد!

الکس:

ـ خودم همراهيشون مي کنم! حالا با زبون خوش ميري يا بايد زور بالا سرت باشه؟!

انقدر وحشتناک نگاهش مي کرد که من جاش ترسيدم! پسره هم به نظرش اومد که لقمه گنده تر از دهنش برداشته و راهشو کشيد و رفت. درست از کنار من رد شد و لحظه آخر آهسته دم گوشم گفت:

ـ حيفي براش ! خوشگل تر از اوني هستي که با اون باشي!

واي عجب کنه اي بودا! تماس دستش رو حس کردم و فهميدم که چيزي رو انداخته تو جيب مانتوم. نگاه سوپر آنيايي رو بهش انداختم. الکس اومد بره سمتش که خودش فرار کرد. خيلي خونسرد دستم رو بردم تو جيبم و کاغذي رو لمس کردم. يعني شماره دادن تا اين حد؟! جقدر خلاقيت؟! اينا حيفن به خدا! کاغذ شماره رو پرت کردم رو زمين و نگاه الکس دنبالش کرد.

ريلکس، دوباره چشم دوختم به مانتوي بافت ...

الکس- داشت خوش ميگذشت مزاحمتون شدم؟!

همون جور خونسرد گفتم:

ـ توي عمرت يه کار درست انجام دادي. اونم همين بود!

الکس جوري بهم خيره شد که انگار شاخ دراوردم. لبخندي زد که جذاب ترش کرد. يه ابرومو دادم بالا ... يهو لبخندش جمع شد:

ـ بد نيس روسريتو يکم بکشي جلو!

بچه پررو به اون چه! شالمو کمي بردم عقب تر. اخم کرد. يه نگاه مخصوص خودم رو انداختم و نا خودآگاه شالم رو کشيدم جلو.

به الکس گفتم:

ـ من برم اينو پرو کنم به بقيه ميگي وايسن؟؟

الکس- نمي خواد خودشون فهميدن، منم بهشون گفتم ... جنابعالي هم نمي خواد تنها بري تو!

و داخل مغازه شد. شونه اي بالا انداختم و فکر کردم: گند اخلاق!

و پشت سرش رفتم. وقتي پشت سرش وارد مي شدم شنيدم که خيلي آهسته و زير لبي گفت:

ـ حالا مثلا چي ميشد اگه موهات انقدر خوشرنگ نبود؟!

به گوشام اعتماد نمي کردم. باورم نمي شد. با من بود؟!

صدايي درون مغزم گفت:

ـ په نه په! با ميرزا قلي خان بود! خو با تو بود ديگه!

صاحب مغازه يه پسر جوون بود. چه امروز پسر جوونا ريختن بيرون! خدا روشکر آدم بود. حتي به صورتم نگاه هم نکرد. خيلي عادي گفت:

ـ بفرماييد ...

گفتم:

ـ ميشه اون مانتو بافت رو بديد.

و به مانتو توي ويترين اشاره کردم. پسره نگاهي به مانتو کرد و از بين مانتوهاي داخل مغازه کشيدش بيرون دادش به من. منم رفتم توي اتاق پرو و پوشيدمش. عالي بود و خيلي به چشمام ميومد . فقط حس کردم يکم زيادي اندامم رو نشون ميده. بعد از کمي بالا پايين کردنش خودم رو راضي کردم که اين طور نيست.

درش آوردم و بيرون اومدم و گفتم:

ـ ممنون آقا. همينو مي برم.

پسره مانتو رو توي پلاستيک گذاشت و منم حساب کردم.

الکس مانتومو کشيد:

ـ بدو ديگه.

من- واي چقدر تو هولي! با اجازه آقا ...

و اومدم بيرون.

الکس گفت:

ـ چقدر لفت ميدي! من که مثل اون عشقت نيستم که سه ساعت معطلتون بايستم. هر چند انگار اونم نمي ايسته، دو تا دو تا مي گيره. هم تو و هم سامانتا!

چشمام که اول صحبتش گرد شده بود به حالت طبيعي برگشت. چشم غره اي بهش رفتم. همچين مي گه انگار من عاشقشم! باشه بابا فهميدم تو از من خوشت نمياد! ايش!

بعد تا اومدم نگاه مخصوصم رو بهش بندازم، خندم گرفت. يواش يواش خنده م شديدتر شد. الکس با تعجب به من که داشتم ريسه مي رفتم گفت:

ـ خوبي؟

از فکر اين که چقدر به من و رابطم با آيدين فکر کرده، داشتم از خنده غش مي کردم ...

ادامه داد:

ـ حيفه که خانوم زيبايي مثل شما تنها باشه . ميخواين همراهيتون کنم ؟!

و خودش رو زيادي به من نزديک کرد. عقب کشيدنم با صدايي خشمگين همراه شد:

ـ ايشون نيازي به همراه ندارن!

نگاهم سر خورد سمت الکس که بايکي از اون اخماي معروفش، به پسره خيره شده بود.

پسره گفت:

ـ تو رو سننه!

الکس با جديت جلو اومد و دستش رو گذاشت روي شونم و به نوعي استخون کتفم رو خرد کرد!

الکس:

ـ خودم همراهيشون مي کنم! حالا با زبون خوش ميري يا بايد زور بالا سرت باشه؟!

انقدر وحشتناک نگاهش مي کرد که من جاش ترسيدم! پسره هم به نظرش اومد که لقمه گنده تر از دهنش برداشته و راهشو کشيد و رفت. درست از کنار من رد شد و لحظه آخر آهسته دم گوشم گفت:

ـ حيفي براش ! خوشگل تر از اوني هستي که با اون باشي!

واي عجب کنه اي بودا! تماس دستش رو حس کردم و فهميدم که چيزي رو انداخته تو جيب مانتوم. نگاه سوپر آنيايي رو بهش انداختم. الکس اومد بره سمتش که خودش فرار کرد. خيلي خونسرد دستم رو بردم تو جيبم و کاغذي رو لمس کردم. يعني شماره دادن تا اين حد؟! جقدر خلاقيت؟! اينا حيفن به خدا! کاغذ شماره رو پرت کردم رو زمين و نگاه الکس دنبالش کرد.

ريلکس، دوباره چشم دوختم به مانتوي بافت ...

الکس- داشت خوش ميگذشت مزاحمتون شدم؟!

همون جور خونسرد گفتم:

ـ توي عمرت يه کار درست انجام دادي. اونم همين بود!

الکس جوري بهم خيره شد که انگار شاخ دراوردم. لبخندي زد که جذاب ترش کرد. يه ابرومو دادم بالا ... يهو لبخندش جمع شد:

ـ بد نيس روسريتو يکم بکشي جلو!

بچه پررو به اون چه! شالمو کمي بردم عقب تر. اخم کرد. يه نگاه مخصوص خودم رو انداختم و نا خودآگاه شالم رو کشيدم جلو.

به الکس گفتم:

ـ من برم اينو پرو کنم به بقيه ميگي وايسن؟؟

الکس- نمي خواد خودشون فهميدن، منم بهشون گفتم ... جنابعالي هم نمي خواد تنها بري تو!

و داخل مغازه شد. شونه اي بالا انداختم و فکر کردم: گند اخلاق!

و پشت سرش رفتم. وقتي پشت سرش وارد مي شدم شنيدم که خيلي آهسته و زير لبي گفت:

ـ حالا مثلا چي ميشد اگه موهات انقدر خوشرنگ نبود؟!

به گوشام اعتماد نمي کردم. باورم نمي شد. با من بود؟!

صدايي درون مغزم گفت:

ـ په نه په! با ميرزا قلي خان بود! خو با تو بود ديگه!

صاحب مغازه يه پسر جوون بود. چه امروز پسر جوونا ريختن بيرون! خدا روشکر آدم بود. حتي به صورتم نگاه هم نکرد. خيلي عادي گفت:

ـ بفرماييد ...

گفتم:

ـ ميشه اون مانتو بافت رو بديد.

و به مانتو توي ويترين اشاره کردم. پسره نگاهي به مانتو کرد و از بين مانتوهاي داخل مغازه کشيدش بيرون دادش به من. منم رفتم توي اتاق پرو و پوشيدمش. عالي بود و خيلي به چشمام ميومد . فقط حس کردم يکم زيادي اندامم رو نشون ميده. بعد از کمي بالا پايين کردنش خودم رو راضي کردم که اين طور نيست.

درش آوردم و بيرون اومدم و گفتم:

ـ ممنون آقا. همينو مي برم.

پسره مانتو رو توي پلاستيک گذاشت و منم حساب کردم.

الکس مانتومو کشيد:

ـ بدو ديگه.

من- واي چقدر تو هولي! با اجازه آقا ...

و اومدم بيرون.

الکس گفت:

ـ چقدر لفت ميدي! من که مثل اون عشقت نيستم که سه ساعت معطلتون بايستم. هر چند انگار اونم نمي ايسته، دو تا دو تا مي گيره. هم تو و هم سامانتا!

چشمام که اول صحبتش گرد شده بود به حالت طبيعي برگشت. چشم غره اي بهش رفتم. همچين مي گه انگار من عاشقشم! باشه بابا فهميدم تو از من خوشت نمياد! ايش!

بعد تا اومدم نگاه مخصوصم رو بهش بندازم، خندم گرفت. يواش يواش خنده م شديدتر شد. الکس با تعجب به من که داشتم ريسه مي رفتم گفت:

ـ خوبي؟

از فکر اين که چقدر به من و رابطم با آيدين فکر کرده، داشتم از خنده غش مي کردم ...

اعصابم خرد شد و با چشماي گرد شده به اين همه وقاحت نگاه مي کردم!

دختر بغلش که ناخون هاش رو لاک قرمز رنگ زده بود تاييد کرد:

ـ آره خب! بده بخوره!

من عصبي شدم و مونده بودم از اين همه پررويي! با نهايت خشم، دستم رو بردم سمت دست الکس که ظرف توش بود و ظرف رو با سيب زميني، تقريبا پرت کردم تو صورتش تا کوفتش کنه! حالا شانس آورد که توي ظرف سس نبود، وگرنه الان صورتش قرمز شده بود!

با حرکتم شوکه شد. سيب زميني و ظرف به صورتش برخورد کردن و افتادن روي زمين.

من در حالي که پوست لبم رو مي کندم، رفتم سمت بقيه. صداي دختر لاک قرمزي رو مي شنيدم که مي گفت:

ـ اوه! اين دختره چرا اين طوري بود! سيب زمينيه حيف شد، مال تو بودا!

الکس بي توجه بهشون اومد سمت بقيه. من نزديک آناليا شدم. آناليا صحبتش با عرفان رو قطع کرد و رو به من گفت:

ـ مزاحم بحثمون شدي! ساکت باش!

من هم عصبي رفتم عقب تر، با دندونام افتاده بودم به جون لبام. الکس هم ريلکس و بي خيال اومد کنارم و به راه ادامه داد. پسره بيشعور نفهم چه خوشش هم اومده بود! بله ديگه، کيه که خوشش نياد دو تا دختر اون جوري ازش طرفداري کنن! شيطونه ميگه بزنم اون صورت جذابشو، داغون کنم! اه!

الکس گفت:

ـ خيلي حرص نخور. پوستت خراب ميشه.

منم گفتم:

ـ فعلا که شما امروز بارها و بارها حرص خوردي !

اشارم به اون پسره که دم مانتو فروشي بود و قضيه آيدين ...

الکس- از لباي جنابعالي که ديگه پوست روش نذاشتي، معلومه!

دستم رو به لبم بردم. لبم داشت خون ميومد. پسره هيز!

دستمالي از توي کيفم برداشتم و خون روي لبم رو تميز کردم.

الکس با تعجب:

ـ چه ريلکس! گفتم الان داد و هوار راه ميندازي که آي، لبم داره خون مياد! مثل همه دخترا.

من- اولا من از اين عکس العمل هاي مختصّ جنابعالي ندارم! دوما، زخم شمشير که نبود! سوما، تفکرت در مورد دخترا اصلا درست نيست، کمتر دختري پيدا مي شه که اون جوري که تو گفتي باشه!

الکس گفت:

ـ تو واقــعا غير قابل پيش بيني هستي.

ـ تازه فهميدي؟

ـ قبلا هم مي دونستم ...

سامانتا بلند گفت:

ـ خب ديگه بسه بچه ها. من داره ديرم ميشه ... برگرديم؟

رها گفت:

ـ اي بابا سامانتا ضد حال نزن! تازه داشت خوش مي گذشت ...

سامانتا:

ـ به خدا داره ديرم ميشه، برسم خونه کشته شدم!

خلاصه، قرار شد برگرديم. توي راه رسيدن به ماشين بوديم و من داشتم براي آناليا چيزي رو با هيجان تعريف مي کردم.

همين طوري با اشتياق به آناليا نگاه مي کردم و حرف ميزدم که يه دفعه، خوردم به يه چيزي. سرم رو گرفتم بالا: واو! يه پسر قد بلند و خوش تيپ که چشمهاي براق خاکستري تيره و موهاي مشکي خوش حالتي داشت. ابرو هاي خوش فرم، بيني متناسب و لبهاي گوشتي، و چونه مربعي داشت. تک ابروي بالا رفته ش به صورتش جذابيت و شيطنت خاصي داده بود. چشماشو که نگو! هميشه عاشق چشماي خاکستري بودم. يه دفعه به خودم اومدم! خاک بر سرم که دو ساعته دارم پسر مردم رو با چشمام مي خورم! هر چند اونم محو من بود. تته پته کنان سعي کردم خودم رو توجيه کنم و گفتم:

ـ ب ... ببخشيد ... من ... ح ... حواسم نبود. معذرت ...

و فاصله گرفتم. يا خدا، چقدر به هم نزديک بوديما! پسره تک ابروش رو پايين آورد. نگاه شيطنت آميزش رو قفل کرد توي چشمام و گفت:

ـ خواهش مي کنم ... سعي کنين مِن بعد از اين بيشتر مواظب باشين که کجا مي رين ...

و راهش رو کشيد و رفت. مات مونده بودم! اين ديگه کي بود! غافل از اينکه همه بچه ها اين صحنه رو ديدن، با هيجان رفتم سمت آناليا و بازوش رو کشيدم:

ـ وايــــي آنـــا! چقــــدر جيگر بود ايــن!

آناليا چشم غره اي رفت ولي لبخند روي صورتش رو نتونست پاک کنه و گفت:

ـ مرگ! دختره پررو! تو روز روشن و در ملاء عام رفتي تو بغل يه پسر نامحرم بعدم پررو پررو برگشتي به من ميگي چه جيگر بود! ببين چشماش چه برقيم مي زنه!

مطمئن بودم که نيش باز شدم و چشمهاي درخشانم، خيلي تابلو بوده.

صداي جدي و پر تحکمي گفت:

ـنمي خواين بياين؟

هي واي من! آيدين بود و چنان اخمي به من کرده بود که ابروهاش پيوسته به نظر ميومدن! همه راه افتاديم. آيدين که قدماش رو باهام هماهنگ کرد، آب دهنم رو با صدا و ترس قورت دادم ...

آيدين- راه ميري جلو پاتو نگاه کن! بعد هم يه اشتباهي مي کني و ميري تو شکم يکي، دو ساعت واينسا بر و بر نگاش کن!

يا خدا! يعني انقدر با جزئيات ديده بودن؟! رگ گردن بيرون زده ي آيدين که تو ميدان ديدم بود، وخامت اوضاع رو کاملا نشون مي داد! از لحن تندش ناراحت شده بودم، ولي مي دونستم که حق با اونه ...

سعي کردم دليل تراشي کنم و نگاهم رو چرخوندم تا بتونم بهونه اي پيدا کنم که نگاهم تو يه جفت چشم قهوه اي – عسلي پر از خشم گره خورد. همين که نگاهامون گره خوردن، نگاهش رو دزديد و ريلکس مسير نگاهش رو عوض کرد. ابروهام پريدن بالا . داشت به يه دختره نگاه مي کرد. کور خوندي الکس! مثلا مي خواي بگي الان برات اهميتي نداشته آقـــا؟! پس اول دستاي مشت شده ات رو باز کن!

بعد از اين تخليه روحي و رواني، لبهام رو تر کردم و به سمت آيدين که هنوز بهم چشم غره مي رفت برگشتم. خداي غيرت بود يعني!

سرم رو انداختم پايين و چشمامو حتي الامکان شبيه گربه شرک کردم! انقدر مظلوم حرف زدم که دل خودم هم به رحم اومد:

ـ ببخشيد ... تقصير من نبود ... ولي باشه داداشي ... هر چي تو بگي!

آيدين اخماش رو باز کرد. لپم رو کشيد و گفت:

ـ خودت رو اون جوري مظلوم نکن دختر! بذار برم به سامانتا برسم!

من سريع از جلد مظلومم در اومدم:

ـ چشمم روشن! تو خجالت نمي کشي دختر مردم رو با اسم کوچيکش راحت صدا مي کني و تازه مي خواي بهش هم برسي؟! نچ نچ نچ! خوبه ساميار نيست!

اخم به صورت آيدين برگشت:

ـ ساميار کيه؟

من- اه چقدر اخم مي کني! ساميار داداش بزرگه سامانتاست که خيلي خيلــي خيلي رو سامانتا غيرت داره! انقدر هيکليه که سه تاي تو رو حريفه! تازه، اهل دعوا هم هست! کلي هم بزن بهادره!

از خالي اي که بسته بودم، کلي خندم گرفته بود و صورت ساميار کوچولو با اون چشماي مطلومش که پيش چشمام جون مي گرفت، فرو خوردن لبخندم سخت تر ميشد!

رنگ از روي آيدين پريد:

ـ جدي ميگي؟

لبم رو از داخل گاز گرفتم تا خندم مشخص نشه:

ـ په نه په! شوخي!

سريع رفتم پيش بقيه. از اذيت کردن آيدين، خوشحال شده بودم؛ ولي اون قدري هم نبود که بي تفاوتي الکس رو نبينم ... تا زمان رسيدن به ماشين ها و خداحافظي و جدا شدنمون، بي تفاوتيش به من خيلي خيلي رو مخم بود!

فصل چهاردهم

« دستهاش رو گذاشت دو طرف بدنم و توي چشمام خيره شد ... مستقيم چشمام رو دوختم توي چشماش .... داشتم غرق مي شدم ... ابروش رو بالا انداخت و نگاهش سر خورد روي لبهام ... سرش به سمت صورتم حرکت کرد و ... »

ـ آنيا، دختر خوابيدي؟

سريع فايل رو بستم. اه! چقدر تو حس رمانه رفته بودم، اين مامان ما هم هميشه موقعي صدامون مي کنه که مشغول خوندن صحنه ها باشيم!

صداي قدماي مامان ميومد که داشت از پله ها ميومد بالا ... سريع کامپيوتر رو خاموش کردم، يعني فکر کنم خاموش کردم! مودم رو از برق کشيدم و لباسم رو در آوردم ... همين که لباس خوابم رو پوشيدم و کش سرم رو باز کردم، دوباره مامان گفت:

ـ آنيا، مامان جون خوابيدي؟!

در حالي که لبم رو مي جويدم يواش و از لا به لاي دندون هاي به هم فشرده رو به کامپيوتر پرخاش کردم:

ـ خاموش شو ديگه!

واي حالا مگه خاموش ميشه؟!

مامان تقه اي به در زد و وارد شد و آهسته گفت:

ـ آنيا ...

سريع تو ذهنم نقشه اي چيدم ... صدام رو خواب آلوده کردم و با تلقين خميازه اي کشيدم:

ـ بله مامان؟؟

مامان- آخي ، خواب بودي ؟

من -آره تقريبا داشت خوابم مي برد که با صدات بيدار شدم ...

خدا منو ببخشه !

مامان ابرويي بالا انداخت و گفت:

ـ آره! البته واقعا جالبه! نمي دونستم شبا با لالايي کيس کامپيوترت مي خوابي!

اوه! با حرص و وحشت نگاهي به کامپيوتر کردم. لعنتي ! انگار داشت جون مي کند تا خاموش بشه! نه نه نه! وايسا ببينم، اصلا خاموش نميشه! خاک تو سر بي حواسم کنن که اشتباهي استند باي اش کرده بودم!

سريع به سمتش شيرجه رفتم و اين بار عين آدم خاموشش کردم ...

برگشتم سمت مامان و لبخند دندون نمايي زدم ...

مامان- برو! برو شيطون که هر کي تو رو نشناسه، من يکي مي شناسمت! خودم بزرگت کردما. زود باش بخواب فردا درست و حسابي بيدار شي ... با مظلوميت گونه مامان رو بوسيدم و رفتم سمت تخت. همين که روم رو برگردوندم، مامان چراغ رو خاموش کرد ...

من برگشتم سمتش:

ـ اوا مامان!

مامان- وا! چته؟ خوب بخواب ديگه زود باش!

ـ خوب مهلت بده بشينم رو تخت!

نشستم رو ي تخت و گفتم:

ـ درم ببند ... مرسي ...

ـ خجالتم خوب چيزيه! اين بجه هاي امروزي به ما دستور هم مي دن!

من- آه با عرض معذرت! اي مادر بزرگوار که بهشت زير پاي توست! اي که چه شبهايي را به خاطر من نخوابيدي و بر بالين من بيدار ماندي! لطفا در حالي که قدوم مبارکت را از چشمان من برمي داري و از اتاق اين بنده حقير، خارج مي شوي ، آن در را هم لطفا اگر زحمتي نيست، سر راهتان ببنديد !

مامان که خندش گرفته بود لا به لاي خنده هاش گفت:

ـ شبت ... بخير ... عزيزم !

و درو بست. منم خوشحال خودم رو روي تخت گرم و نرمم جمع کردم ، به عادت هميشگي ، بالشم رو بغل کردم و چشمامو بستم ...

******

ـ آنيــــا! پاشو ديگه دير شد! براي همينه که ميگم شبا زودتر بخواب!

کش و قوسي به خودم دادم و به زور چشمامو باز کردم. واي! من حال مدرسه نـــــدارم! به زور خودمو کشوندم توي دستشويي و بعد از شستن دست و روم، تازه از خواب بيدار شدم!

ـ آنيا .. آنيا ... آنيــــا ... آني خانوم ... آني جان ...

واي اين مامان آخرش منو کچل مي کنه!

از پله ها که چه عرض کنم، از نرده ها سرازير شدم.

مامان- آخه دختر چند بار بايد بهت بگم که از روي نرده ها سر نخور ! تو که ديگه بچه نيستي، ناسلامتي داره هفده هجده سالت ميشه! ميفتي دست و پات مي شکنه ...

من - خدا نکنه

همون جور سر پايي دو تا لقمه چپوندم تو دهنم و يه ليوان آب پرتقال برداشتم و رفتم بالا. مامان حالا غرغر مي کرد که چرا من صبحونه کامل نمي خورم ... کلا هميشه موضوعي براي غر زدن پيدا مي کنه!

سريع لباسهاي مدرسم رو پوشيدم. و همون طور جرعه جرعه، آب پرتقال رو هم مي خوردم. دوباره از نرده ها سرازير شدم و قبل از اين که مامان دوباره از نصيحت هاش مستفيضم کنه، داد زدم:

ـ خـــداحــافــظ !

و در خونه رو کوبيدم. منتظر آسانسور نشدم و با انرژي اي که نمي دونم از کجا دويده بود توي پاهام، از پله ها رفتم پايين ... دويدم توي خيابون. تا دم مدرسه توي برف ها رفتم:

ـ آخيش، رسيدم!

آروم وارد مدرسه شدم. حياط مدرسه پوشيده از برف بود. برفها تو کناره هاي حياط دست نخورده و سفيد بودن، جوري که من رو سر ذوق مياوردن. مشخص بود که بچه هاي مدرسه هنوز فرصتي براي داغون کردنشون پيدا نکردن. هميشه از آدمايي که خيلي راحت پاشون رو روي برفها مي گذاشتن و سفيدي و دست نخورده بودن برف رو از بين مي بردن، بدم ميومد ...

از وسط حياط، توي راهي که منتهي مي شد به ساختمون مدرسه، برفها پا خورده و کثيف بودن. قبل از اين که وسوسه ي برداشتن برفهاي تميز از روي زمين و گلوله کردنشون، بهم غلبه کنه، از همون راه وسط دوييدم و رفتم تو. زنگ نخورده بود. از پله هاي مدرسه که بالا مي رفتم، خودمو لعنت مي کردم که چرا صبح مثل خل ها، از پله ها اومدم! بالاخره وارد کلاس شدم:

ـ سلـــام!

آناليا گفت:

ـ سلام بر خانوم خوش خواب ! مي ميري يکم زودتر بخوابي که صبح به موقع برسي ! ديدمت داشتي تو حياط مي دوييدي!

پشت چشمي نازک کردم:

ـ تو يکي که اصلا هيچي نگو! يادم نرفته، که حالا من مزاحم حرفاي خصوصيتون با عرفان جــــون شدم؟!

آناليا دستش رو انداخت دور گردنم:

ـ حالا من يه چيزي گفتم، شوخي کردم ...

ابرويي بالا انداختم. اون لحظه که از دست الکس هم کلي عصباني بودم، واقعا از حرف آناليا ناراحت شده بودم، ولي کلا مدلم جوري بود که ناراحتيم رو بروز نمي دادم. حالا هم ديگه از دستش ناراحت نبودم ؛ صرفا جهت خالي نبودن عريضه، گفتم يه غري بزنم!

کيفم رو پرت کردم روي نيمکت. آناليا خودش رو مظلوم کرد:

ـ بخشيدي آني؟!

من اخمي کردم:

ـ گمشو! از اولم بخشيده بودم! منتها نگران جايگاهم بودم که آقا عرفان دو روزه غصب کرد!

آناليا سرخ شد! خنديدم و رفتم سمت ميز رها و سامانتا:

ـ شما دو تا نفهم الاغ نبايد سلام بدين؟!

سامانتا گفت:

ـ کوفت! سلام به تو نيومده! خوب شد اومدي بيا ببين اين چشه؟

و به رها اشاره کرد. به رها نگاه کردم. روشو برگردوند.

من- بيشعور، سلام!

رها خشک و خالي گفت:

ـ سلام.

من با بهت گفتم:

ـ وا! اين چه طرز سلام دادنه؟! چته تو؟! رها! اوهوي رهـــا!

رها بلند گفت:

ـ هــآن؟! ولم کن اه!

من- وا! اين چرا يهو هار شد؟!

رها چشم غره اي به من رفت.

من- نه انگار داره رام ميشه!

رها سعي کرد جلوي خندشو بگيره، ولي زماني که نتونست، به جاي خنديدن اشک از چشم هاش سرازير شد ...

من سريع مقنعه سامانتا رو گرفتم و کشيدم:

ـ برو اون ور عشقم!

سامانتا - آي !

من اهميتي ندادم. کنار رها نشستم و دستمو دور گردنش حلقه کردم. رها يه چيزيش بود، و من بايد مي فهميدم که چي شده.

من- رهايي ... خواهري چته؟؟ چرا گريه مي کني؟ چي شده؟؟

رها جوابي نداد. فقط گريه کرد. آناليا دستمالي به رها داد و سامانتا که من جاش رو غصب کرده بودم، نشست کنار آناليا.

سامانتا- رها، آجي، حرف بزن ديگه!

رها دهنش رو باز کرد. پوف! بالاخره اعتراف مي کنه! ولي تا اومد چيزي بگه دبيرمون وارد شد! معلم انگليسي بود. معلم معمولي بود، خوب درس مي داد، نمره اضافه نمي کرد، ولي عقده اي هم نبود، در کل نه ازش بدم ميومد و نه دوستش داشتم. فاميليش هم صبحاني بود.

صبحاني- آنيا، بلند شو بيا سرجات بشين.

بلند شدم و دوباره روي نيمکت جلويي ولو شدم. به سمت رها نيم خيز شدم و گفتم:

ـ رها بگو!

صبحاني دوباره گفت:

ـ آنيا خانوم، بلند شو بيا اين جا بنشين ... حرف نزن!

و به جلوترين نيمکت اشاره کرد. اوه، يادم رفت که بگم خيلي رو حرف زدن حساسه و البته من هم که اصلا حال درست و حسابي نداشتم. دندون هامو به هم فشار دادم و با حرص لوازمم رو برداشتم. با اين که حس خاصي بهش نداشتم، امروز کلي بهش فحش داده بودم که بد موقع اومد و نذاشت که رها حرفش رو بزنه! و حالا هم در حالي که همراه با وسايلم به سمت اون نيمکت کذايي مي رفتم، حس کردم يکم هم ازش بدم مياد!! خودم رو روي صندلي پرت کردم و کتابم رو باز. صحبتهاي صبحاني گوشم رو پر کرده بود، و سوالاتي که راجع به رها بودن، ذهنم رو ....

******

همين که زنگ خورد، مثل فنر از جا پريدم! آخيش! انگار زنگ رو که مي زنن حکم آزادي من رو ميدن! حيني که صبحاني وسايلش رو جمع مي کرد، من هم سريع دويدم سمت ميزم. و البته سر راه چند نفري رو له و لورده کردم و کلي هم ازشون فحش نوش جان کردم! رسيدم و با پرتاب کردن کتاب و وسايلم روي ميز گفتم:

ـ من به وطن بازگشتم! واي چقدر دلم تنگ شده بود!

آنا به من مظلوم نگاه کرد و گفت:

ـ عزيزم! دلت تنگ نشه براما، بيا بيا ...

و دستهاشو باز کرد تا برم تو بغلش.

لبخند دندون نمايي زدم و گفتم:

ـ آخي آنا جون، نظر لطفته؛ ولي من که دلم براي تو تنگ نشده بود، براي ميز عزيزم تنگ شده بود!

آناليا يک لحظه نگاهم کرد و بعد جيغ جيغ هاش شروع شد:

ـ دختره نفهم بي شعور! من رو بگو چه خوشحال شدم، گاو!

من- ا! خودت گاوي! بيشعور!

آناليا- وايسا! وايسا تا بهت نشون بدم که بيشعور کيه!

و قبل از اينکه فرصت بده تا با رها حرف بزنم و بفهمم که چه مرگش شده بود، قمقمه ش رو برداشت و دنبالم راه افتاد. واي نه نه! قمقمش از جنس فولاده ! يه بار اتفاقي خورد تو دستم، دست بدبختم قشنگ خرد خاکشير شد! 

آنا دويد سمتم و من هم دويدم توي کلاس. تند تند مي دوييديم.

من- آنا مي خوام با رها حرف بزنم، جان من؟!

ـ بي خود! وايسا ببينم!

و اومد سمتم و دستم رو گرفت. يه نمه تپل هم شده بود و در نتيجه زورش زياد! چشم هام رو بستم و دست چپم رو که آزاد بود گرفتم جلوي صورتم؛ چون راهي نداشتم حداقل دکوراسيون صورتم داغون نشه!

يک باره، از هجوم موج سردي به سرم جيغ کشيدم! چشم هامو باز کردم. آناليا با يه لبخند ژکوند ايستاده بود بالاي سرم و قمقمش هم سر و ته دستش بود. واي نه، انقدر حواسم به ضربه نخوردن از اون قمقمه سفت بود که اصلا توجهي به سلاح داخلش نکرده بودم. خيس خالي شده بودم، آهسته کوبيدم تو سر آناليا و در حالي که مي رفتم سمت ميزمون گفتم:

ـ خير سرم مريض بودما! برو خدا رو شکر کن. شانس آوردي که فعلا با رها کار دارم، ولي بعدا لهت مي کنم!

آناليا غش غش خنديد و اون هم اومد اين سمت. رسيدم به ميزمون و جامدادي آنا جان رو پرت کردم رو زمين و جاي اون نشستم روي ميز. چون بالاي سر رها بودم ، دستامو دور گردنش حلقه کردم:

ـ رهايي! داشتي مي گفتي بگو چي شده؟

رها که انگار خسته شده بود و دلش مي خواست هر چه زودتر شروع کنه، بهم نگاه کرد، نفس عميقي کشيد و گفت:

ـ با شاهين به هم زدم ...

من يه نگاه بهش کردم. سامانتا گفت:

ـ چي گفتي؟

رها با بغض گفت:

ـ باهاش تموم کردم. ديروز به هم زديم.

من با تعجب و شوک فکر کردم. يواش يبواش گوشه هاي لبهام به بالا کشيده شد و با خوش حالي گفتم:

ـ راست ميگي رها؟!

رها با چشماي گرد شده نگام کرد:

ـ بيشعور! چه شادم شد! خوشحال شدي ما با هم به هم زديم و من ناراحتم؟!

من- نه نه نه ! ا، يعني، ... ميشه گفت ... آره آخه ...

رها- کوفت!

من با خودم فکر کردم: به جهنم! بذار بهش بگم، بلکه يکم دلش شاد بشه!

بنابراين گفتم:

ـ آخه مي دوني رها، اون وقت من ديگه اين حرص رو نمي بينم!

رها- کي رو؟؟

ـ واي! الکس رو ديگه! خدايا شکرت! بابا من از اين بشر متنفرم، پسره غد مغرور خودشيفته! تازه از دستش راحت شده بودم که تو و شاهين با هم دوست شدين و اينم دوست شاهين از آب در اومد. اگه بدوني چقدر منو اذيت کرده بود، اينه که براي همين خوشحال شدم. ولي خب، در مورد تو ... مي دوني ...

مکث کردم. ذهنم پر از اين بود که اون قدر ها هم که نشون مي دادم، خوشحال نيستم؛ درست بود که اولين فرصت پيش اومده براي ديدن الکس رو از دست بدم؟! وجدانم نهيب زد:

ـ اولين فرصـت؟؟ مگه برات مهمه؟؟

ـ معلومه که نه! براي من اهميتي نداره، ولي ... ولي خب ... نمي دونم، کل کل کردن باهاش خوش مي گذشت! اصلا، حسي بهش ندارم، مطمئنم؛ اما ... اون ...

با صداي رها از فکر خيال دراومدم:

ـ مُردي آني؟؟!! چي مي گفتي؟!

من ياد اين افتادم که چي مي خواستم بگم. رها کمي بهتر شده بود و انگار از تصور اين که من الکس دائم با هم دعوا مي کرديم، خندش گرفته بود. فکر کردم بهتره که رک بهش بگم.

من- مي دوني رها، تو هر بار با يکي دوست ميشي، بعد به هم مي زنين ... خب بعدش دوباره با يکي ديگه دوست ميشي ... يعني واقعيتش، فکر نمي کردم با اين اوصاف خيلــي برات مهم باشه که با يکي به هم بزني ... چون هميشه در رابطه با اين مطئله خيلي عادي برخورد مي کردي ...

رها- مهم نيست؛ يعني ... نبود ... خب مي دوني، با خيليا دوست بودم، ولي شاهين خيلي خوب بود. خيلي از اونايي که باهاشون دوست بودم، ازم توقعاتي داشتن که ... خودت مي دوني چي ميگم ديگه! ولي شاهين اين جوري نبود. ما با هم خيلي بهمون خوش مي گذشت و برخلاف همه، با هم راحت تر بوديم. خوب بود، ولي ... ديروز که به هم زديم ...

آناليا که تا اون موقع ساکت بود و انگار به چيزي فکر مي کرد، گفت:

ـ حالا سر چي؟؟ چي شد؟ چرا به هم زدين؟

ـ سر يه چيز کوچيک دعوامون شد. حالا مهم نيست چي ، ولي موضوع مهمي نبود ...

سامانتا که روي من رو تو فضولي سفيد کرده بود، گفت:

ـ جون سامانتا بگو سر چي؟

به سامانتا چشم غره اي رفتم. خوب شايد خصوصي بوده.

رو به رها گفتم:

ـ خب رها جونم، حالا چرا ناراحتي؟ مهم نيست که! فقط دوست بودين ... حالا هم فردا فراموشش مي کني ..

توي ذهنم تکرار ميشد که: من هم الکس رو فراموش ميکنم؟!

رها- آره، نيست ... فردا خوب ميشم ... اصلا مهم نيست.

و در حالي که يه قطره اشک از چشماش سر مي خورد بلند شد و به سمت در کلاس رفت ... سرش رو انداخته بود پايين. صداي آخ بلندي اومد. سريع رفتيم دم در ببينيم چي شده. واي! يکي از دبيرامون؛ يعني خانوم مقصودي، معلم درس فيزيک. که اتفاقا يه زن فوق العاده موقر و جدي بود، حالا نقش زمين شده بود. رها بهش نگاه کرد و با بهت و تته پته گفت:

ـ ا.ا! ب ... ببخشيد ... م ... من نديدمتون خانوم ...

اوه، پس رها بهش خورده بود. خدا بهش رحم کنه! مقصودي، عالي درس مي داد، ولي در عين حال اصلا با کسي شوخي نداشت و ابدا هم تحمل بي نظمي رو نداشت؛ حالا هم که با سابقه اي که از رها داره، نمره کم کردن براش کاري نداره!

حدسم درست بود. مقصودي ايستاد و خاک لباسش رو تکوند. چشم غره اي به رها رفت و گفت:

ـچيزي نگو، رها. من که فهميدم از قصد بود. کلا توي اين کلاس هر چي آتيشه از گور تو، سامانتا و اين آنيا بلند ميشه!

من با چشمهاي گشاد شده:

ـ خانوم! من که ...

مقصودي- بشين آنيا. رها، دو نمره ازت کم مي کنم. بدون که اين نمره توي مستمرت و مستقيما هم روي کارنامه ات تاثير داره. حالا بشين ...

بيچاره رها ... هر چند تقصير خودمون بود که سابقمون پيشش خراب بود ... خوب يادمه اون بار که پونز گذاشتيم رو صندليش هم رها دقيقا همين حرفا رو زد ... گفت که پونزه از دستش ول شده و گم شده! و از اون به بعد مقصودي اصلا به حرف ما اعتماد نمي کرد. رهاي بيچاره هم با اين حال و اوضاعش ازش نمره هم کم شد، اونم هيچ درسيم نه و فيزيک که رها کلا توي اين درس خوب نبود.

سرجام نشستم ... در واقع هممون نشستيم. به رها نگاه کردم. انگار دو نمره فيزيک براش اهميتي نداشت. البته بعيد مي دونستم واقعا اين دو نمره رو توي نمره مستمر رها تاثير بده. رها معمولا آدم خونسردي بود. مقصودي با جديت شروع به پرسش از درس کرد ... بعد هم درس داد و چند تا مسئله رو روي تخته نوشت. مسئله ها رو توي دفترم نوشتم و در همون حال فکر مي کردم که اگر رها بخواد به اين حالش ادامه بده، چکار کنم ...

هر چي فکر مي کردم جواب رو نمي فهميدم؛ کلا تو رياضي و فيزيک استعدادي نداشتم!

راه حل، رديف کناري بود:

ـ پيس پيس! هوي يگانه! جوابش چي ميشه؟!

يگانه سرش رو بالا آورد. علي رغم اينکه حافظه درسيش افتضاح بود و درس نمي خوند؛ فيزيکش خوب بود.

يگانه- شد تو يه بار اين مسئله هاي فيزيک رو خودت حل کني؟! من موندم سر امتحان رو مي خواي چي کار کني؟

من – کاري نداره که يگانه جون! ميدم عزيز دلم برام حل کنه!

يگانه – اون وقات اين عزيز دل که من نيستم نه؟!

من با لبخند ژکوندي گفتم:

ـ از کجا فهميدي که خودتي؟!

يگانه سري به نشونه تاسف تکون داد و مشغول توضيح دادن بود. حلش کردم ... ادامه زنگ رو هم به حل مسائل مختلف مقصودي گذرونديم ...

و رها ... با اين که چيزي نمي گفت، مي دونستم که براش مهمه که با شاهين دوست بمونه . هر چند دلم مي خواست که از دست الکس راحت بشم و ديگه بهش فکر نکنم، تصميم گرفتم که به خاطر رها هم که شده، کاري کنم که شاهين و رها با هم آشتي کنن ...

*****

يه کم برف از روي زمين برداشتم و در حالي که به حرکت خودم به سمت مدرسه ادامه مي دادم، گلوله برفو توي دستم فشار مي دادم. شال گردنم رو دور گردنم محکم ترکردم و فکر کردم که امروز سومين روزيه که از دعواي رها و شاهين مي گذره ... و منم دلم ... دلم يکم انگاري براي الکس تنگ شده ... خاک بر سر دلم که براي اتون تحفه تنگ شده! ولي امروز ديگه بايد يه فکري مي کردم. رها خلمون کرده بود! از کنار دبيرستان پسرونه تيزهوشاني که هميشه سر راهم بود داشنم مي گذشتم ... صبحا يه کم از ما زودتر ميومدن و ظهر ها هم از ما دير تر تعطيل مي شدن؛ در نتيجه برخوردي باهاشون نداشتم ... صداي حرف زدن يه پسره رو شنيدم که داشت با شيطنت از دوست دختر جديدش حرف مي زد اين که چه طور دخترو خر کرده! از لحنش و حرفاش اخم کردم. از موقعيت صداش حدس زدم که کنار ديوار نشستن يا ايستادن. لبخند خبيثي نشست رو لبم. و در نتيجه گلوله توي دستم رو که کلي هم سفت شده بود با يه نشونه گيري دقيق پرت کردم از بالاي ديوار تو! صداي آخ بلندي اومد. ايول! انگار خورد به يکيشون. نيشم تا بناگوش باز بود که پسره گفت:

ـ کدوم خري بود؟!

اخم کردم ... بچه پررو ... ژست دوييدن گرفتم و بلند گفتم:

ـ آدم هيچ وقت با يه خانوم متشخص اين طوري حرف نمي زنه!

و به سرعت دوييدم و از صحنه دور شدم ... البته فهميدم که پسرا چيزي گفتن، ولي متوجه نشدم که چي ... با خوشحالي و خنده رفتم سمت مدرسمون. جدا مردم آزاري به من انرژي ميداد خفن! حالا آماده بودم که براي آشتي رها و شاهين اقدام کنم!

وارد کلاس شدم. سامانتا زودتر از همه منو ديد و سوتي کشيد:

ـ واو! چه خوشگل شدي آني! تيپ زمستوني بهت ميادا!

من که نيشم شل شده بود، گفتم:

ـ قربونت برم عزيزم! سلام ...

بر و بکس سلام کردند. نشستم پشت ميزمون و به رها خيره شدم که دستشو زير چونه ش گذاشته بود و آرزومندانه به هوا نگاه مي کرد! معلوم نبود دختره خل داشت به چي فکر مي کرد. من نمي دونم يه پسر انقدر ارزش داره که رها بايد به خاطرش اين طور به هم بريزه؟! واقعا فکر کنم يه چند وقت ديگه به رفتن پيش روان پزشک نياز پيدا کنه! اخمامو تو هم کشيدم؛ من نمي ذاشتم!

به آناليا گفتم:

ـ آناليا، بيا بحرفيم ...

آناليا منظورم رو فهميد و هر دو سمت پنجره رفتيم. لبه ي پنجره نشستم. در حالي که با لبه شال گردنم بازي مي کردم، به آنا هم گفتم که بشينه. اون هم نشست.

بهش گفتم:

ـ آنا، ما بايد يه کاري بکنيم ...

آنا به شوخي پشت دستش زد:

ـ هـــي! دختره ي چشم سفيد. چشماتو درويش کن! من با تو کاري نمي کنم بي ادب!

کلاهمو از سرم در آوردم و به شوخي باهاش زدم تو سر آنا:

ـ چه قدر فکرت منحرفه ها! منظورم اين بود که بايد براي رها يه فکري بکنيم. ما مثلا دوستاشيم ...

آنا آه کشيد و جدي شد:

ـ خب ، آخه آنيا ... تو که مي بيني اين نه به حرف ما گوش مي کنه و نه اهميت ميده.

من- ولي آنا ما بايد يه کاري بکنيم ... بيا با هم يه جوري آشتيشون بديم ...

ـ آخه چي کار؟ چه جوري؟

ـ مرگ ! خب اگه مي دونستم که از تو نمي پرسيدم! من و تو سامانتا بايد يه کاري بکنيم تا اين دو تا با هم دوست شن دوباره!

آنا- جمله بنديت از پهنا تو حلقم : با هم دوست شن دوباره! آخه اينم جملست ؟!

با خنده گفتم:

ـ بميري آناليا!

بعد جدي شدم و دوباره گفتم:

ـ آناليا، جون من بيا يه کاري بکنيم، بابا اين رها از دست رفت!

آناليا قيافه ي متفکري گرفت و اخماش درهم شد. مي دونستم که وقتي قيافش اين طوري ميشه يعني مغزش داره فسفر اضافي مي سوزونه! بلکه به اون مخ آکبندش فشار بياره و بتونه ...

آناليا بشکن زد:

ـ فهميدم! راهش اينه که از طريق شاهين وارد عمل بشيم!

من با تعجب:

ـ خل شدي؟؟ آخه چه طوري؟

ـ واي آني! تو که انقدر خنگ نبودي! بابا از طريق عرفان ... من با عرفان حرف مي زنم و عرفان با شاهين و از اين طرفم سامانتا ...

و صداش رفته رفته خاموش شد ... يهو سرش رو بالا اورد و تند گفت:

ـ خوب، تو به اين کارا کاري نداشته باش! من درستش مي کنم ...

ـ اما من ...

آناليا حرفم رو قطع کرد:

ـ اما نداره. حرف نباشه. من مي دونم چي کار کنم ... بعد بهت ميگم ...

روي پاشنه پاش چرخيد و ازم دور شد. رفت، نشست و سامانتا رو صدا کرد. در گوشش چيزي گفت. سامانتا نيشش باز شد و سرش رو به نشونه موافقت تکون داد و بلند شد. بعد هر دوتاشون از کلاس بيرون رفتن. قيافه آناليا رو مطالعه کرده بودم و بعد از اين همه سال دوستي، مي دونستم که اين وقتايي که آنا مصممه تا يه کار رو خودش انجام بده و انجام هم ميده. ولي واقعا مشکوک بودنا! به فکر فرو رفتم ...

*****

روز پنجشنبه بود؛ يه روز آزادي و تعطيل! البته اگه اين معلمامون بذارن ما يه نفس راحت بکشيم! شنبه مقصودي هست و پدرمون رو با فرمولا و مسئله هاش در مياره! روي تختم بودم و فکر مي کردم. عاشق اينم که بعد از بيدار شدن، توي تختم بمونم و فکر و برنامه ريزي کنم ... معلما از امسال داشتن سعي مي کردن ما رو براي کنکور آماده کنن و با توجه به نهايي بودن امسال، خيلي سخت مي گرفتن ... برنامه ريختم که امروز عين يه بچه خوب بشينم فيزيک بخونم ... تازه درساي ديگه هم هست! کش و قوسي اومدم و دستم رو زير سرم گذاشتم. مامان رفته بود خونه خاله آرام. هميشه پنجشنبه ها سرکار نمي رفت و امروز هم که خاله آرام قراره شب مهموني بده و مامانم هم ديشب گفت که صبح ميره کمک خاله ... اصلا اعصاب واسم نمونده. نمي دونم چرا همش بايد بريم مهموني؟! بابا هم که سرکار بود. گاهي فکر مي کنم اگه يه خواهر يا يه برادر داشتم، خيلي خوب ميشد. 

اون وقت اين جوري تنها نمي شدم. البته هر وقت اين رو ميگم، وقتي ياد آدرين ميفتم به شدت پشيمون ميشم!

بلند شدم و از اتاقم بيرون اومدم. به نرده ها رسيدم. عاشق سر خوردن روي اون ها بودم. نه که مارپيچه، مثل سرسره پيچ پيچي مي موند! از روشون سر خوردم و رسيدم طبقه پايين، وارد آشپزخونه شدم. يا علي!؛ ساعت 12 بود! البته براي من خوب بود، چون رکوردهاي خيلي بالاتر از اينم داشتم، ولي فکر کرده بودم مثلا امروز زود از خواب بيدار شدم! قوري چاي رو سرجاش گذاشتم. ديگه نمي تونستم صبحونه بخورم، داشت وقت نهار ميشد! يه ليوان آب پرتقال خوردم با چند تا شکلات. بعد بلند شدم دوباره برگردم بالا و درسم رو شروع کنم، که تلفن زنگ خورد. تلفن بي سيم رو برداشتم و شروع به رژه رفتن کردم! اصلا نمي تونستم موقع حرف زدن با تلفن، ثابت وايسم! دکمه برقراري تماس رو زدم و با خوش رويي گفتم:

ـ الو؟ بفرماييد؟؟

صداي زني اومد:

ـ براي برقراري تمـــاس بــدون مشکل با هــر جاي دنيا ، با سرويس ....

در حالي که با غرغر مي رفتم طبقه بالا، دوباره تلفن زنگ زد ! اي خدا، يه روزم که من مي خوام عين آدم بشينم درس بخونم، همه عوامل دست به دست هم ميدن!

تلفن رو برداشتم و تصميم گرفتم عقده هام رو خالي کنم! بنابراين توي تلفن جيغ بلندي زدم:

ـ اه!

توقع داشتم که اون زن شروع به چرت و پرت گويي کنه ، ولي به جاش صداي مردي اومد که بي نهايت بهت زده بود:

ـ الو؟ فکر مي کنم اشتباه گرفتم ...

من با دستپاچگي:

ـ سلو! الام!

(البته منظورم الو سلام بود !)

مرد- نه ، واقعا اشتباه گرفتم ببخشيد ...

قبل از اين که تلفن رو قطع کنه گفتم:

ـ اوه. نه .. يعني بله ... يعني شايد ... شما ؟؟؟

ـ شما که آنبا خانوم نيستيد هستيد؟ من با آقاي سيفريد کار داشتم!

يا ابوالفضل! فکر کرده بودم که اشتباه گرفته باشه، يعني اين طور آرزو مي کردم!

من- چرا .. خودم هستم بفرماييد ...

مرد با صدايي که ته خنده اي داشت گفت:

ـ يعني شما آقاي سيفريد هستيد؟

با حرص گفتم:

ـ آقاي محترم من دخترشون هستم ... آنيا ...

مرد هنوز هم صداش پر از خنده بود:

ـ واقعا؟ من دوست پدرتون هستم، لواساني ...

يکي زدم تو سرم ! خاک تو سرم شد !

آقاي لواساني ادامه داد:

ـ ايشون تشريف دارن؟؟

ـ نه، ايشون مطبشون تشريف دارن، اگر پيغامي داريد، مي تونيد بگيد تا من بهشون برسونم ...

يکي نيست بگه آخه خره، اين که صداي جيغت و اون طور سوتي دادن و با اون وضع حرف زدنت رو شنيد، ديگه چرا لفظ قلم مياي؟!

لواساني هم که انگار خندش گرفته بود گفت پيغامي نداره و فقط من به بابا بگم که تماس گرفته ... بعد خداحافظي کرد.

دعا دعا مي کردم که اين دوست بابا، همون رفيق فابش آقاي لواساني نباشه که بابا مدام ازش تو خونه حرف ميزنه و ميگه يه پسر هم سن و سالاي من داره، همينم مونده پس فردا پدره به پسرش بگه اين دختره از نظر عقلي و روحي و رواني مشکل داره! کلا با پسر جماعت مشکل داشتم و حاضر بودم هر کاري بکنم تا جلوشون ضايع نشم! رفتم جلوي آينه و در حالي که خودم رو بررسي مي کردم ، آهنگي رو زمزمه مي کردم تا سوتيم رو يادم بره که ...

درينگ درينگ! باز تلفن زنگ زد ! حالا اين تلفن ما سال به سال زنگ نمي خوره ها ببين امروز چي شده! اين بار براي اين که دوباره آبروريزي نکنم، اول جيغ کشيدم و بعد تلفن رو برداشتم. خيلي متين گفتم:

ـ الو. بفرماييد؟؟

ـ براي برقراري تمـــاس بــدون مشکل با هــر جاي دن ....

قطع کردم و اين بار هم کلي فحش دادم! البته اين دفعه فحشام مثبت 18 شده بودن! به تلفن چشم غره رفتم. حالا انگار تقصير اين بود! تلفن رو برداشتم و رفتم طبقه بالا ... سريع خودم رو پرت کردم تو اتاق و در حالي که حس مي کردم تلفن طلسم شده که امروز مدام زنگ مي زنه، کتابم رو سريع باز کردم و شروع به خوندن کردم ... خوشبختانه تونستم مدتي رو بخونم ... بعد تلفن زنگ خورد! با اعصاب خراب، حسابي عمه گراهام بل عزيز رو مورد عنايت خودم قرار دادم و تلفن رو برداشتم! اين بار هيچي نگفتم ... صداي پسري از تون طرف خط گفت:

ـ الــو؟؟ الو؟ هوي آني الو؟

من- اِ! تويي آيدين؟ خوبي؟

ـ په نه په، روحشم! تو خوبي؟ ببين بايد يه چيزي رو بهت بگم ...

صداي جيغ خاله آرام از اون طرف خط اومد:

ـ آيـــــدين! ساکت شو! تلفن رو بذار!

آيدين گفت:

ـ نــــچ!

بعد ادامه داد:

ـ ببين آنيا ... راستش اين جا مامانم ...

صداي تق تق اومد و فهميدم که خاله آرام تلفن رو قاپيده!

خاله- آنيا جون ... خاله سلام ... آيدين حالش خوب نيست، ولش کن! خدانگهدارت عزيزم ...

ـ خداحافظ ...

تلفن رو قطع کردم. و دوباره زنگ خورد. ديگه نمي دونستم چي کار کنم ، حتم داشتم آيدينه. تلفن رو برداشتم.

آيدين : واي آنيا ... بذار بهت بگم که اينا براي ...

صداي تق تقي اومد و اين بار هر کس که بود، حتي حرف هم نزد. تلفن رو گذاشتم روي زمين ... و تصميم گرفتم اگه فقط يه بار ديگه هم زنگ زد، جواب ندم! البته تلفن هم انگار منتظر همين تصميمم بود، چون مطلقا ديگه زنگ نزد و من کلي درس خوندم ... بعد از خوندن فيزيک ، رفتم تو اينترنت و بعد از کمي رمان خوندن، رفتم طبقه پايين و براي خودم نهار رو که کتلت بود، گرم کردم. در حالي که توي آشپزخونه دور خودم مي چرخيدم، به اين فکر کردم که ديگه سرماخوردگيم خوب شده و مي تونم نفس بکشم! والله! مردم تو اين مدت از اين کيپ شدن بينيم! صداي ماکرو دراومد و من سريع کتلت ها رو بيرون آوردم. بعد از اين که يه ساندويچ خوردم، ليوان نوشابم رو برداشتم و رفتم تا روي مبل ولو شم و در کمال آرامش نوشابه رو بخورم که .... تلفن زنگ زد! ليوان رو کوبوندم روي ميز و با غرغر به طبقه بالا رفتم:

ـ اي آيدين بيشعور، ديگه داشتم نگران مي شدم که چرا زنگ نمي زني اعصابمو بهم بريزي؟!

تلفن رو از روي زمين برداشتم نذاشتم که آيدين شروع کنه، بلافاصله جيغ و داد رو شروع کردم:

ـ اي الهي به زمين گرم بخوري! پدرمو درآوردي! مگه مي ذاري نفس بکشم؟! حالا من نميدونم که اينا اون جا دارن چي کار مي کنن، مهم نيست! به درک! انقدر زنگ نزن و اعصاب من رو بهم نريز! ...

در حالي که از شدت خشم سرخ شده بودم، نفسي تازه کردم و آماده شدم تا دوباره جيغام رو شروع کنم که دختري از پشت خط گفت:

ـ آخي! آنيا خدا شفات بده، ببين بچم بس که تو خونه مونده خل شده!

با بهت حرفامو قورت دادم و گفتم:

ـ آنا؟؟ ا!! چرا زودتر حرف نزدي؟؟ فکر کردم آيدينه و مي خواد دوباره کرم بريزه!

آنا- مگه تو مي ذاري عزيزم؟! برو خدا رو شکر کن که امروز ...

حرفشو قورت داد:

– منظورم اينه که ... امروز ... حالم خوبه و جوابتو نمي دم ... آني ساعت چهار و نيم پنج بيا کافي شاپ (...).

من – ا! چرا؟؟؟

آنا- مرز ارا! مي دوني کجاست ديگه؟

من – نه بابا! من از کجا بدونم! آدرسو بگو مي نويسم ...

در همون حال که تلفن رو با شونم نگاه داشته بودم، يه ورقه از دفتر فيزيکم کندم و با يه خودکار ... در حالي که داشتم با دندون در خودکار رو باز مي کردم گفتم:

ـ خو ؟

آنا – اي! مرض! داري چه غلطي مي کني؟؟

در خودکار باز شد، پس عادي گفتم:

ـ هيچي ... بگو ديگه!

آنا – نزديکتونه، فکر کنم پياده هم بتوني بياي يادداشت کن ... ... ...

بعد از کمي صحبت کردن، تلفن رو قطع کردم و نگاهم به ساعت خورد که تقريبا 2 و خورده اي بود. از روي نرده ها سر خوردم پايين و ليوان نوشابه کذاييم رو برداشتم. لعنتي ! يخ هاش همه آب شده بود! يه نفس ليوانو دادم بالا و با رقص به طرف ظرف شويي رفتم و ليوان رو داخلش گذاشتم. بسي خوشحال بودم، آنا راست مي گفت ديگه داشتم مي پوسيدم!! پس دوباره با رقص، به سمت پله ها رفتم و به اتاقم رسيدم. تلفن رو برداشتم. شماره خونه خاله آرام رو گرفتم و خداروشکر خود خاله جواب داد:

ـ الو؟ سلام ...

من – سلام خاله ... خوبي؟

خاله – خوبم، تو خوبي عزيزم؟

من – خوبم مرسي ... خاله ميشه گوشي رو بدين به مامانم، کارش دارم ...

خاله – باشه عزيزم ... گوشي ... خداحافظ ...

من – خداحافظ ...

خاله آرام درست مثل اسمش آرام بود! اگه من بودم از همون جا پاي تلفن داد مي زدم تا مامانم بياد و گوشي رو بگيره! ولي خاله، خيلي با آرامش رفت و تلفن رو به مامان داد. البته اينو از صداي قدماش و آهسته صدا کردن مامانم فهميدم ...

مامان – الو آنيا جون مامان؟؟

من – سلام مامان ... چيزه ... مامان زنگ زدم يه چيزي رو ازت بپرسم ... الان آناليا زنگ زد ... ميگه عصري بريم کافي شاپ ...

خانواده راحتي بوديم، براي همين مامان مخالفتي نکرد. هر چند مثل هميشه سفارشاتش پابرجا بود!

مامان – باشه برو ... فقط گوشيت رو ببر و حتما هم روشن باشه اگه خواستم بهت زنگ بزنم ...

من – باشه ...

مامان – راستي، گوششيت رو سايلنت نکني صداش رو نشنوي ها! تا ساعت هفت و نيم، هشت هم حتما خونه باش ...

من – باشه مامان ...

مامان – مواظب خودت باشيا! موقع رد شدن از خيابون مراقب باش!

پوفي کشيدم، انگار داره با بچه شيش ساله حرف مي زنه!

مامان ادامه داد:

ـ بابات ساعت هشت مياد ... تو زودتر خونه باش که بتوني حاضر شي ... لباس خوشگل و مجلسي بپوش و با بابا بياين اين جا ...

من با حرص:

– باشه مامان ...

مامان – راستي، خواستي بري بيرون لباس گرم بپوش، يه وقت سرما نخوريا!

من – واااي!!! باشــــــه مـــامان! بچه که نيستم، دو قدم راه بيشتر نيست!

مامان – ديگه سفارش نکنما، برو مامان جون خوش بگذره ...

نفس راحتي کشيدم:

– باشه ... خداحافظ مامان ...

مامان – خدانگهدار عزيزم ...

و گوشي رو قطع کرد ... تلفن رو قطع کردم و فکر کردم که امروز تقريبا پنج ساعتي رو پاي تلفن گذروندم!

دوباره به طبقه بالا رفتم و اين بار کتاب مزخرف تاريخ معاصر رو بيرون آوردم ... از تاريخ متنفر بودم، خصوصا تاريخ معاصر که براي خوندن اسامي، بايد تريلي بياري! والله! انقدري که من درس خوندم، واقعا ازم بعيد بود! تا ساعت چهار همه درسام رو خوندم. بعد يواش يواش پاشدم حاضر شدم ... براي اين که دقيق سفارش مامانمو اجرا کنم، لباس گرم پوشيدم . يه شلوار تنگ سفيد با يه پلير کلفت که روي تاپم پوشيدمش. بعد پالتوي سفيد خوشگلم رو پوشيدم. ديوونه ي اين پالتوام! کمربند مشکي داشت و تو اون قسمت تنگ ميشد و کمر باريکم رو خوب نشون ميداد، دکمه هاش هم ترکيبي از سفيد و مشکي بود. برق لب کم رنگي هم زدم. دلم مي خواست فقط همون کلاه و شال گردنم رو بپوشم و ديگه روسري نندازم، ولي مي دونستم با اين موهاي بلندم نمي تونم! موهامو جمع کردم بالاي سرم و با کش بستم. يه شال مشکي ساده انداختم روي سرم . بعد کلاه لبه دار سفيد بافتني با شال گردنش، که مثل هميشه، کار دست ماماني (مادر مادرم، همون مامان بزرگم !) بود. به خودم توي آينه نگاهي انداختم . عالي شده بودم . چه خودشيفته شدم جديدا ها! گوشيم رو سروندم توي جيبم و حيني که از نرده ها سرازير ميشدم يوهو يي گفتم! يعني يه چيزي فراتر از سرخوش! خدا شفام بده! ياد آناليا افتادم ... مونده بودم چي شده که ميريم کافي شاپ. خاک تو سرت کنن آنيا که حتي نپرسيدي کيا هستن! جلوي در، بوت هاي مشکي ساق بلندم رو پوشيدم که کمي لژ داشت. به عنوان اقدام آخر، دستکشاي شيک مشکيم رو هم پوشيدم. درو باز کردم. توي آسانسور دوباره خودمو چک کردم. نمي دونم چرا نسبت به قيافم حساس شده بودم. حس مي کردم ... حس مي کردم اون جا ... يعني ... يه خبريه ...!

به محض اين که در ساختمون رو باز کردم، موجي از هواي سرد به صورتم خورد. واي! آروم موهام رو فرستادم تو ... و توي برفا راه افتادم. من عاشق برفم. هميشه فکر مي کردم که چرا مي گن بهار، عروس فصل هاست؟! به نظر من زمستون با برف هاي سپيدش، بيشتر شبيه يه عروس سفيد پوش بود تا بهار.

به کافي شاپ رسيدم. نماي بيرونيش که خوب بود. در رو باز کردم. واو! چه دکور قشنگي! طرح چوب بود و نور کم ، فضاي رمانتيکي رو ايجاد کرده بود. چشمامو گردوندم و آناليا و سامانتا رو ديدم که دست تکون دادن. يهو چشمام گرد شد. ا! اينا اين جا چي کار مي کردن؟! با تعجب رفتم سمت ميزمون که بزرگ ترين ميز کافي شاپ بود. به همه سلام کردم. آناليا، سامانتا، رها، الکس، عرفان و شاهين بودن! با دستکش قشنگم (!!) با همه دست دادم. وقتي با الکس دست مي دادم، حس کردم يک لحظه دستم رو فشرد ... تنها صندلي خالي بين سامانتا و الکس بود. نشستم. بهت زده بودم، بيشتر از حضور شاهين و رها که صندلياشون هم کنار هم بود! اين جا چه خبر بود؟!

الکس رو به من گفت:

ـ فکر مي کردم چشمات آبيه!

من – جدي؟ خاک توسرت! چشماي من داد ميزنه که طوسيه!

الکس بحث کرد:

ـ ولي قبلا ها آبي ميزد!

دست کشامو دراوردم و روي ميز گذاشتم و همزمان گفتم:

ـ نه، ببين ... خاکستريه و رگه هاي آبي داره.

به چشمام اشاره کردم. زل زد به چشمام و يه دفعه نگاهش رنگ عجيبي گرفت. سريع سرم رو برگردوندم. عجيب بود که ما امروز به هم نپريديم!

رو به سامانتا آهسته گفتم:

ـ چه خبره اين جا ساما؟ اينا اين جا چي کار مي کنن؟؟

سامانتا- ا! خوبه که! يه جورايي آشتي کنونه! عرفان و آناليا نقشش رو کشيدن ... آناليا ما رو دعوت کرده و عرفان هم پسرا رو. بعد مثلا اتفاقي همو ديدن! همه سر يه ميز مي شينن و کاري مي کنن که صندلي رها و شاهين کنار هم بيفته! خيلي هم بي تاثير نبوده البته! داره يواش يواش يخشون آب ميشه!

من – واقعا؟؟؟ ولي ... به همين راحتي؟؟ اون وقت به چه بهونه اي؟؟

سامانتا – به اين بهونه خانوم بي حواس!

و به پيشخدمتي اشاره کرد که به سمتمون ميومد. وقتي ظرف دستش رو روي ميز جلوي ما گذاشت، شوکه شدم . يه کيک شکلاتي با روکش قهوه که با خامه روش نوشته شده بود: آنيا و الکس جان، تولدتان مبارک!

با بهت به بچه ها نگاه کردم. همه لبخند زدن. به الکس نگاه کرد. خوب، دست کم اينم مثل من خبر نداشت و مثل من با تعجب نگاه کرد.

آناليا – واي شما دو تا چقدر کند ذهنيد! يه عکس العملي نشون بديد ديگه! امروز تولدته آنيا خانوم!

من – واااي! من ... من ... نمي دونم چي بگم؟! مگه ميشه؟ واقعا امروز تولد من ... يعني ...

آنا حرفمو قطع کرد:

ـ بله، امروز بيست و شيشم ديه! فردا تولد الکسه، ما هم براي کم شدن خرج، تولداتونو يکي کرديم!

سامانتا کنار گوشم با شيطنت گفت:

ـ البته وقتي به کيکتون نگاه مي کنم ميگم کاش مي نوشتيم پيوندتان مبارک!

من – مرگ! بچه پررو!

و نگاه مخصوصم رو بهش انداختم ... حرف درستي نزد. ناراحت شدم؛ ولي مدلم اين بود که چيزي رو به اين شکل بروز نمي دادم ... مامان هميشه ميگه اشتباه مي کنم و بايد وقتي چيزي ناراحتم مي کنه بگم؛ اما من ...

الکس- جدي؟ من اصلا يادم نبود ... خب بعدا ازتون تشکر مي کنم، فعلا يکي اين کيک رو تقسيم کنه که از گشنگي مُردم!

من – زهر مار بي احساس! بيچاره ها اين همه زحمت کشيدن تو فقط فکر شکمتي! دستتون درد نکنه بچه ها!

سامانتا - نمرديم و روي مودب آنيا رو هم ديديم!

من – کوفت!

آناليا – خوب بذار براتون تولد مبارک بخونيم شما هم کيک رو ببريد ...

الکس – واي نه توروخدا، آبرومونو با اون صداهاي داغونتون نبريد!

رها که تا اون موقع همش ساکت بود، بالاخره گفت:

ـ صداي ما اصلا هم داغون نيست! تو اين جمع فقط اين صداش داغونه!

و به شاهين اشاره کرد ...

شاهين – ا ِ؟ من؟ دستتون درد نکنه! بشکنه اين دست که نمک نداره. رها خانوم صداي من داغونه؟!

رها با خنده گفت:

ـ خوب واقعيته!

لبخندي زدم. شاهين آهسته دم گوش رها چيزي زمزمه کرد. رها کمي سرخ شد و بعد همون جور جوابش رو آهسته داد ... خوب ديگه رفتن تو فاز رمانتيک بازي! همه خيره شدن به اونا. ديگه زمان آشتي کنون بود ... حتما ديگه آشتي مي کردن. ولي من به کافي شاپ نگاه کردم. خلوت بود ...

صداي عرفان بلند شد:

ـ خوب ديگه شما دخترا که گوش نمي کنين، ما ناچاريم جورتون رو بکشيم. الان کيک رو تقسيم مي کنم ...

آناليا با صداي جيغ مانندي رو به عرفان که داشت دستشو سمت چاتقو مي برد گفت:

ـ هـــي! وايسا، اينا تولدشونه، بايد اول اينا کيک رو ببرن!

عرفان دستشو کشيد.

من – آخه عقل کل، شماها يه کيک بيشتر نگرفتين، آخه ما چه طوري اينو ببريم؟

الکس – آهان! اين براي اولين بار يه حرف درست زد!

من – هوي! اين به الکس ميگن!

الکس- من فکر مي کردم به درخت ميگن!

من – خب تو درختي ديگه!

الکس چشم غره اي رفت. يه دفعه بشکن زدم:

ـ فهميدم! من اول يه برش ميدم، بعد تو يه برش ديگه بده، ميشه يه تيکه ...

سامانتا – آفرين راست ميگه ...

و به رها سقلمه زد:

ـ هوي، شما دو تا بيشعور يه چيزي بگين ديگه!

رها و شاهين به هم نگاه کردن و با خنده گفتن:

ـ تولد، تولد ...

رها - تولدت ...

شاهين - تولدتون ...

همه خنديديم ...

الکس – لااقل ميخواين بخونين از قبل هماهنگ کنين سوتي ندين!

دوباره همه خنديديم. به کيک نگاه کردم و گفتم:

ـ شماها فکر نکردين يه دوتا شمع ناقابل هم بذارين؟!

سامانتا با ژست بامزه اي سرش رو خاروند:

ـ ا! راست ميگي ها! هي ميگم يه چيزي کمه!

من – البته که يه چيزي کمه، اونم يه تخته توئه!

همه خنديدن و سامانتا جبهه گرفت ...

من – خب حالا ديگه اگر نميخواين باز سوتي بدين، من کيکو ببرم!

رها- کوفت! ولي باشه ببر ...

چاقور رو برداشتم و گفتم:

ـ خب حالا که شمع ندارين، من از خودم ابتکار نشون ميدم. اول آرزو مي کنم و بعد چاقو رو توي کيک فرو مي کنم ...

شاهين – اوه! کي ميره اين همه راهو! زوتر ببرش ديگه!

من با نگاهي عاقل اندر سفيهانه به شاهين گفتم:

ـ خفه!

رها- ا! آنيا!

آناليا بحث رو عوض کرد:

ـ خب بياين شعر بخونيم تا آنيا ببره ...

همه موافقت کردن ... وقتي شعر به اون قسمت " بيا شمعارو فوت کن " ،رسيد ، بچه ها گفتن : "بيا کيکت رو ببر، تا صدسال زنده باشي ! " تقريبا همون افراد اندک توي کافي شاپ هم به ما خيره شده بودن. مونده بودم چه آرزويي کنم؛ حالا هميشه دويست تا آرزوي آماده داشتما! ولي حالا ...

نيم نگاهي به الکس که کنارم نشسته بود کردم ... چشماش ميخ دستام بود . آرزويي جرقه زد ! چشمام رو بستم و آرزو کردم .... يه لحظه از چشماي خيره الکس ترسيدم و براي اينکه از چشمام معلوم نباشه که چه آرزويي کردم، سريع دستم رو فرود آوردم و از قصد چاقور رو توي اسم الکس فرو کردم!

بچه ها دست زدن و عرفان هم مسخره سوت زد. يکي از کارکنان کافي شاپ به سمتمون اومد و عملا هممون رو خفه کرد!

الکس نگاهي به اسمش که چيزي ديگه ازش پيدا نبود، انداخت و گفت:

ـ دست شما درد نکنه آني خانوم!

من – قابلتونو نداشت الکي آقا!

الکس چاقو رو برداشت و ريلکس کيک رو برش زد ... بچه ها داشتن اعتراض مي کردن که چرا نذاشته شعرشونو بخونن! ولي الکس خيلي شيـــک، اسممو خط خطي کرد!

يه نگاه توپ سوپـر آنيايي با نيروي زياد بهش انداختم. يهو مات شد!

آناليا آب دهنشو قورت داد:

ـ واي آنيا، بميري با اين نگاهات! کپ کردم!

يه ابرومو بالا انداختم و نگاه خوشگلمو برداشتم. حس کردم که الکس بازدمش رو بيرون داد. آخي! بچم! طفلکي از ترس نفسشو حبس کرده بوده! آناليا کيک رو بين همه تقسيم کرد. تازه اون لحظه متوجه سيني اي پر از ليوان هاي شيرکاکائو داغ شدم. با لذت ليوانم رو توي دستم گرفتم. به اين ميگن تولد ! تکه اي کيک توي دهنم گذاشتم. مزه اش فوق العاده بود! شيرکاکائوي داغ هم عالي بود! به سختي تونستم نگاهي به بيرون بندازم. همه جا سفيد پوش بود. اين تضاد گرماي شيرکاکائو رو توي دستم و بدنم، با برف و سرماي بيرون دوست داشتم. نگاهم سر خورد داخل و به دختر و پسري نگاه کردم که چند ميز اون طرف تر، عاشقانه دستاشونو توي دستاي هم گذاشته بودن ...

صداي عرفان رشته افکارمو پاره کرد:

ـ خب، ديگه بسه چقدر مي خورين! بياين بگين چي کار کنيم؟!

من به بقيه نگاهي انداختم. تقريبا همه خوردنو تموم کرده بوديم .

گفتم:

ـ هوي هوي! از قديم گفتن سخن کادو خوش تر است! همه سريع کادوهامو رد کنين ببينم!

سامانتا با لحن بامزه اي گفت:

ـ اي ظاهربين! اي چيزهاي دنيوي خواه! اي عشق ماديات ....

من – ساما جون عزيزم ... لطفا به جاي پيچوندن موضوع، با اون جملاتي که خودت هم نميدوني يعني چي، کادومو بده!

سامانتا ابروشو بالا انداخت:

ـ هر چند خودم و وجودم کادو هست و نيازي نيست! (غرغر پسرا بلند شد !) اما ...

و از توي کيفش يه جعبه خوشگل قرمز رنگ بيرون آورد و به من داد:

ـ بيا عزيزم ... تولدت مبارک ...

من- واي چقدر جعبش خوشمله!

الکس- خوشمل کلمست عايا؟؟!

نگاه سوپر آنيايي فعال مي شود! :

ـ بله، هست، تا کور شه چشم حسودا!

سامانتا روي کادو يه کارت تبريک تزئيني خوشگل زده بود. آروم جداش کردم. رو به الکس که سعي داشت متن کارت رو بخونه گفتم:

ـ خصوصيه!

الکس سرشو کشيد عقب و با لبخند اعصاب خورد کني گفت:

ـ اِ؟! زودتر مي گفتي من که ديگه خوندمش!

دندونامو با حرص روهم ساييدم. پسره پررو! واقعا انگار من و الکس، حتي روز تولدمون هم نمي تونيم با هم درست رفتار کنيم!

در جعبه رو باز کردم. يه آويز تو گردني خوشگل بود، حرف A (انگليسي) که مدل دار نوشته شده بود و با چند تا نگين قرمز تزئين شده بود. خيلي خيلــي خوشگل بود! از سامانتا تشکر کردم. سامانتا يه جعبه مشابه مال من بيرون آورد منتها مشکي بود. داد به الکس. الکس تشکر کرد و جعبه رو بار کرد. يه آويز A ديگه! منتها مال من به خاطر نگيناش حالت دخترونه داشت اما A الکس ساده بود و با حالت جالبي پيچ خورده بود ...

شاهين گفت:

ـ حالا کادوي من!

و در حالي که يه کيسه رو بيرون مياورد گفت:

ـ اميدوارم خوشت بياد؛ ولي اگه هم نيومد هم به من ربطي نداره؛ چون من از رها پرسيدم که چي بگيرم و اون بهم گفت ... البته من هم براي کادوي الکس جبران کردم ...

آهسته از سامانتا پرسيدم:

ـ مگه تو نگفتي آوردينشون اين جا و مثلا اتفاقي همو ديدن؟!

سامانتا – خب از ملکه (آناليا) دستور اکيد داشتم که تا پيش ازاومدن کيک، تو چيزي نفهمي! راستش ميدونستن که قراره تولد دسته جمعي بگيريم، چون بالاخره زشت بود کادو نگيرن! ولي خوب کاري کرديم که مجبور شن کنار هم بشينن و از هم براي کادو راهنمايي بگيرن!

لبخند زدم. پس قسمتي از نقشه آناليا همين بود! نقشه موثري هم بود!

ذوق زده کادويي رو که شاهين بالاخره از پلاستيک خارج کرده بود باز کردم. کادو رو که ديدم مثل بادکنکي که بادش خالي بشه، وار رفتم! کادو رو با حالتي مسخره بالا گرفتم ... همه هرهرهر خنديدن ...

الکس مي خنديد و به زور لا به لاي خنده هاش مي گفت:

ـ اتفاقا خيلي هم بهت مياد!

با اخم بهش نگاه کردم. کادوي اهدايي شاهين يک ...

عروسک بود!

يه عروسک کوچيک ني ني با اندازه اي کمي بزرگ تر از کف دست!

من – بميري رها!

رها که از زور خنده اشکاش سرازير شده بود گفت:

ـ اشکال نداره آني! بزرگ ميشي يادت ميره!

دوباره همه خنديدن و وقتي خنديدنشون بالاخره تموم شد، الکس گفت:

ـ خوب حالا کادوي من؟

شاهين ابروهاش رو بالا انداخت:

ـ خوب کادوي تو رو که قبلا بهت دادم.

الکس با تعجب:

ـ کي؟ تو؟

شاهين – نه عمم! آره ديگه، عمه ي من بود که سر اون امتحان عربي سخته که مثل بلا نسبت خر تو گل مونده بودي بهت رسوند؟! من نبودم که نمره ات پايين 10 ميشد!

الکس با خونسردي به صندلي تکيه داد و گفت:

ـ اون که وظيفت بود!

شاهين – شرمنده ولي اون کادوت بود. تازه اون رو هم که نديد بگيريم اون سحر خانوم که اگه من ...

الکس با سرفه حرف شاهينو قطع کرد و سريع گفت:

ـ خوب دستت درد نکنه! بعدي؟!

اخمي روي صورتم نشست و فکر کردم:

ـ لعنتي! يعني سحر کيه؟!

من – به هر حال اگه بازم ناراحتي الکس، ميتوني عروسک منو قبول کني! من حاضرم اين لطف رو در حقت بکنم!

جمع مون منفجر شد.

الکس با اخم:

– نه مرسي، علاقه اي به الــــطـــاف جنابعالي ندارم!

رها – نوبت کادوي منه!

و يه بسته کادو شده رو به دست من داد. به بسته بندي کادو نگاه کردم و با شک گفتم:

ـ رها، اين کادو که عين آدمه ديگه؟! باربي که نيست؟!

رها که خنده اش گرفته بود گفت:

ـ آره، بابا ... آدمه! نترس!

کادو رو باز کردم. خوب خدا رو شکر! يه اسپري خوشبو بود ...

هميشه از اين طوري حرف زدن و به کار بردن کلمه هايي مثل عجيجم و عچقم و اينا بدم ميومد! ولي براي اين که حرص الکس رو در بيارم گفتم:

ـ ميسي عجيجم!

و سريع رو به الکس ادامه دادم:

ـ و " ميسي " و "عجيجم" هر دو کلمه هستند!

الکس با لبخند کجي گفت:

ـ چه جالب! من که تا به حال نشنيده بودم ... فکر مي کنم از زبون چيني نشأت گرفته باشه! نه؟!

من- نه خير ! نشنيدي چون دايره لغاتت هنوز اون قدر پيشرفت نکرده!

الکس نگاهم کرد. يه جورايي تقليدي از نگاه مخصوصم بود!

گفتم:

ـ سعي نکن نگاه ويـــژه منو تقليد کني! اصلا هم به نگاه من شبيه نشده! اين نگاه فقط مخصوص منه!

در مورد سحر کلي کنجکاو شده بودم و داشتم حرصم رو با کل کل خالي مي کردم!

الکس چشم غره اي بهم رفت که تقريبا اندازه نگاه من ترسناک بود!

رها - خوب ديگه بحث بسه! اينم کادوي شما ...

و يه کادوي ديگه رو که کوچولو بود به الکس داد ...

الکس کادو رو توي دستش جابه جا کرد و گفت:

ـ خوب ... چيه؟!

رها - وا! خب باز کن ببيني!

الکس کادو رو باز کرد. حالا اون بود که بهت زده به کادوش نگاه مي کرد . سرک کشيدم. کادو رو که ديدم هرهر خنديدم. بقيه هم کادو رو ديدن و خنديدن.

لا به لاي خنده هام گفتم : حقته! تا تو باشي به من نخندي!

الکس با حالت رقت انگيزي به کادو، يا در واقع به يه ماشين اسباب بازي کوچيک، مثل اون ماشين کارتونيه بود ... اسمش چي بود؟! آهان مک کوئين! آره به مک کوئين کوچولوش نگاه مي کرد! حسابي شاد شدم و با خنده گفتم:

ـ خب حالا کادوي بعدي!

الکس بهم نگاه کرد. توي عمق نگاهش کمي ناباوري ديده مي شد. انگار توقع نداشت که من موضوع رو عوض کنم! وا! يعني فکر ميکنه که انقدر باهاش لجم؟!

عرفان گفت:

ـ نوبت کادوي منه ... و سريع کادويي رو از جيبش دراورد و به من داد و يه جعبه خوشگل بود. و بازش که کردم خيلي تعجب کردم ... با حيرت گفتم:

ـ واي!

داخل جعبه يه ساعت مارک فوق العاده خوشگل بود که بهش مي خورد قيمتش هم خوشگل باشه!

من- واقعا ممنون ... ولي من اصلا ولي من اصلا توقع چنين کادوي رو نداشتم ...

عرفان با لبخند:

ـاصلا قابل نداره!

و زير چشمي به آناليا نگاه کرد. با ديدن آناليا تعجبم بيشتر شد! آناليا عصباني به نظر مي رسيد! البته فهميدن اين براي من که سالها مي شناختمش آسون بود؛ وگرنه فکر نکنم بقيه متوجه شده باشن.

الکس – کادوي من کو؟

به سمتش برگشتم و توي يک ثانيه احساس کردم جرقه هاي خشم رو توي چشماش ديدم! نمي دونم امروز من خل شدم که همرو عصباني مي بينم يا همه خل شدن و عصبانين؟!

عرفان ابروهاش رو بالا انداخت و و با نيش باز گفت:

ـ تو کادو نياز نيست بهت بدم که! خوبه کل مهموني رو من دادما! بابا فکر خرج کافي شاپ رو بکن!

اين بار واقعا خشم رو تو چشماش ديدم:

ـ اون وقت اين خرجـــتون شامل آنيا نمي شه؟!

رها که انگار مي ترسيد کار بيخ پيدا کنه، گفت:

ـ خوب آنا خانوم! نوبت کادوي شماست!

آناليا يه کتاب رمان قشنگ رو که خيلي دوست داشتم بخونمش رو برام خريده بود. واقعا خوشحال شدم ...

آناليا موقع بيرون آوردن کادوي الکس، با لبخندي ژکوند به عرفان، کادو رو به الکس داد. انگار تعجب هاي امروزم تمومي نداشت! اين يکي هم ساعت بود ... و اين يکي هم شيک بود و اين يکي هم مسلما گرون! نميدونم چرا، ولي اصلا خوشم نيومد! چه معني ميده که آناليا براي الکس کادوي به اين گروني بخره؟!

وجدان بيدارم کادوي عرفان رو يادآوري کرد!

توي ذهنم گفتم:

ـ خفه وجدان!

وجدان خفه شد و من اخم کردم!

عرفان گفت:

ـ اينو کي خريدي آنا؟! من که نديدم بخري!

قبل از آناليا من گفتم:

ـ ببينم مگه شماها با هم خريد کردين؟!

الکس چشماشو ريز کرد. عرفان و آناليا به وضوح دستپاچه شدن ... تازه دوزاري کجم افتاد! با اين کادوها مي خواستن حرص همديگه رو دربيارن! خدايا، تو رو خدا ببين من چه دوستايي دارم؟!

آناليا تند تند گفت:

ـ خوب مهم نيست ... حالا بياين يه بازي يه کاري کنيم!

عرفان- منم موافقم!

شاهين- بياين جرأت حقيقت!

جرات و حقيقت! چقدر با آيدين اينا بازي مي کرديم ... آنيدين اينا؟؟! اي واي من! آيدين اينا! مهموني امشب! سريع به ساعتم نگاه کردم و يکي زدم تو سرم:

ـ اي واي!

آناليا با نگراني:

ـ چي شده؟!

من – خاک به سرم شد! ساعت پنج دقيقه به هشته و من الان بايد خونه باشم!

عرفان- ا ِ ! تازه مي خواستيم بازي کنيم که.

سامانتا – آره، بمون يکم ديگه خوب!

من – ببخشيد بچه ها، ولي شب خونه خالم اينا دعوتيم ... من بايد حتما برم حاضر شم. همين حالاشم ديره!

رها دمغ گفت:

ـ ولي بي تو اصلا خوش نميگذره!

ااکس فرصت جواب دادن رو به من نداد و رو بهم گفت:

ـ ببينم تو مي خواي الان تنها بري؟!

من با تعجب:

ـ خوب آره ديگه!

الکس با چشماي ريز شده:

ـ اون وقت پياده ؟!

من – خوب معلومه!

الکس- هوا تاريکه ... مي خواي ... امم من تا دم خونتون باهات ميام ...

من ديگه واقعا تعجب کرده بودم:

ـ تو خوبي؟؟ تب نداري؟!

الکس با يه اخم کمرنگ:

ـ آره! حالا دارم بهت لطف مي کنم!

چه منتي هم مي ذاره! سريع گفتم:

ـ نمي خواد تو لطف کني!

آناليا – ا ِ ! آنيا لج نکن ديگه ! هوا تاريکه ... من و سامانتا که قراره آدرين بياد دنبالمون ... رها هم با شاهين بر مي گرده ... تو تنها برگردي خطرناکه!

مي دونستم راست ميگه ... بنابراين ناچارا هيچي نگفتم. يه جورايي خودم هم مي ترسيدم تو اين هواي تاريک تنها برم!

الکس ايستاد:

ـ خوب پس خداحافظ بچه ها ...

همه پا شدن. منم پا شدم و خداحافظي کرديم ... به اضافه تشکر از جشنشون ... من و الکس از کافي شاپ خارج شديم ...

بلافاصله گفتم:

ـ وووي! چقدر هوا سرده!

الکس – خيلي سردته؟!

من – نه بابا بريم ديگه ...

الکس – خونتون کجاست؟

من در حالي که چونم مي لرزيد:

ـ نزديکه. از اين جا بايد بريم اينور تا برسيم اونجا و بعد بريم دست چپ اونور و بعدم ...

الکس با خنده:

ـ تو که داري مي لرزي، بعد سردت نيست؟! اين چه طرز آدرس دادنه؟! خوب، ول کن فهميدم ... بريم.

کنار هم قدم برداشتيم. اين اولين باري بود که هردو با هم تنها بوديم. هميشه افراد ديگه اي هم همراهمون بودن ...

يه کمي در سکوت راه رفتيم که يهو گفتم:

ـ اي واي! ديدي چي شد؟

الکس با نگراني پرسيد:

ـ چي شد؟ چيزي شده؟

من- دستکشم نيست ... فکر کنم جاش گذاشتم! مي گم چرا دستام داره يخ مي زنه!

الکس با حرص گفت:

ـ فداي سرت! فکر کردم چي شده حالا؟!

من با تعجب گفتم:

ـ چي؟!

الکس سريع گفت:

ـ هيچي! هيچي!

بعد از اون، با سکوت به مناظر خيره شدم ... بعد از مدتي کوتاه به الکس نگاه کردم که به نظر نمي رسيد به اندازه من سردش باشه. خجالتم خوب چيزيه! والله! الان بايد مثل يه جنتلمن بياد پالتويي، سوئي شرتي، کوفتي جيزي رو بندازه روي خانوم متشخصي مثل من! ولي دريغ!

گفتم:

ـ بالاخره اين دو تا آشتي کردن.

الکس با تعجب به من نگاه کرد و گفت:

ـ کدوم دو تا؟؟

من – واي، توام مثل اينکه دير به نورون هاي مغزت مي رسه ها؟! رها و شاهين رو مي گم ديگه!

الکس که فهميده بود سرشو تکون داد و نفسشو فوت کرد:

ـ آره واقعا. اين شاهين که ديگه ما رو کچل کرده بود!

من – واي، رها هم همين طور. اين دو تا واقعا خلن ... خوبه انقدر راحت با هم آشتي مي کنن، بعد انقدر ما رو اذيت مي کنن.

الکس – براي اولين بار توي زندگيم، باهات موافقم.

چقدر امروز نگاه سوپر آنيايي زياد استفاده شده بود! همش تقصير اين الکسه!

الکس – اوف، باز تو چشماتو اون جوري کردي؟ چه جوري اين کارو مي کني؟

من با لبخندي ژکوند:

- جزو اسراره!

الکس با طعنه گفت:

– آهان بــلــه! مرسي واقعا!

من – خواهش مي شه!

دوباره ساکت شديم. بعد از چند لحظه گفتم:

- اون روز توي يه عکسي، تو اينترنت ديدم ... خيلي خوشگل بود ... يه گل رز بود که روش برف نشسته بود ... واقعا نميدونم چطوري بود، چون يه همچين چيزي پيدا نميشه.

الکس با شيطنت به چشمام نگاه کرد و گفت:

- چرا ميشه!

من – نخير نميشه.

الکس – ميشه بابا ميشه.

من – دارم بهت ميگم نميشه! آخه چجوري امکان داره؟!

الکس ايستاد. چشماش با تعجب گرد شده بود. متقابلا ايستادم و منم متعجب نگاهش کردم. دولا شد و بعد ايستاد. چيزي رو جلوم گرفت و گفت:

- پس اين چيه؟

با حيرت به گل رز قرمزي خيره شدم که روي ساقه ش برف نشسته بود. يه کوچولو هم روي گلبرگش.

من- وااااي! باورم نميشه! چقدر خوشگله.

خيلي ذوق کرده بودم ...

الکس لبخند زد:

- پس نمي شه ديگه؟!

من لب ورچيدم:

- خب حالا، باشه ... تو راست گفتي ميشه.

الکس – حالا که مثل يه بچه خوب اشتباهتو قبول کردي مال تو!

من با تعجب گفتم:

- چي؟ واقعا؟ يعني ... مال من؟

الکس – خب آره! تعجب کردي؟

من – واي خدا جون! خيلي خيلي خوشگله الکس ... واقعا مرسي!

نيشم باز باز بود. البته يه گل رز، چيز چندان با ارزشي نبود؛ منتها با شناختي که از الکس داشتم، فکر مي کردم الان که بفهمه من خوشم اومده، از حرصم هم که شده، عمرا بهم بدتش!

الکس – بذار به حساب کادوي تولدت! خواهش.

يه لحظه توي چشماش خيره شدم. متعجب بود. شايد براش عجيب بود که باهاش عادي و بدون کل کل حرف بزنم. خوب براي منم عجيب بود که بدون کل کل باهام حرف بزنه!

گل رزو توي دستم گرفتم. بعد آروم گرفتمش جلوي صورتم. شال گردنمو کنار زدم و گل رو بو کردم. چشماي عسلي ... نه قهوه اي ... حالا يکي از اينا! هنوز ميخ من بود.

لبخندي زدم:

- خيلي جالبه، هنوزم خوشبوئه. واي دير شد بريم ...

هر دو سريع دوباره راه افتاديم. سريع قدم برمي داشتيم و من متوجه يه گلبرگ شدم که از گل جدا شد و روي زمين ميون برفا افتاد ...

الکس منو جلوي در ساختمون رسوند.

گفتم:

- مرسي. واقعا دستت درد نکنه ... خب ... راستش جدي جدي مي ترسيدم تنها برم.

الکس – خواهش مي کنم. منم مي دونستم مي ترسي ... واسه همين اومدم. هنوز بزرگ نشدي کوچولو!

لفظ کوچولو رو به روي خودم نياوردم. واقعا فاز کل کل نداشتم!

من – بازم مرسي ... خداحافظ.

الکس – به اميد ديدار ...

در ورودي ساختمون رو بستم، به در تکيه دادم و با اشتياق گل رو بوييدم. بعد راه افتادم و به گلبرگ کوچيکي فکر کردم که توي سرما داشت زير پاي رهگذران پژمرده ميشد!

***

ـ مي ذاشتي دير تر ميومدي خونه!

سرمو انداختم پايين:

ـ خوب ... ببخشيد ديگه بابايي! به خدا حواسم پرت شد ... نفهميدم ساعت چنده. دير راه افتادم ...

اخم روي صورت بابا مونده بود. يعني يه جذبه اي داشتا! حالا خدا رحم کرد ايراني نبود و به قول مامان " غيرت مرداي ايراني " رو نداشت؛ وگرنه احتمالا الان سرم لب باغچه بود! يادم افتاد که مامانم گاهي توي درد و دلاش ميگفت که اوايل، چقدر اعصابش از دست بابا خرد ميشده و اين که با اون غيرتي که از پدرش ديده بوده، بابا براش ... يکم ... نميدونم چطوري بگم، انگار دلش مي خواست که بابا يه کم غيرتي تر باشه!

بابا نفسش رو فوت کرد ... دوباره عذرخواهي کردم ...

بابا – خوب، حالا ... باشه ... پاشو ... زود باش برو حاضر شو.

و خب، با وجود عقيده مامان، من يکي که از اينکه پدرم يه نمه فرهنگش اون ور آبيه (!) و غيرت خرکي نداره، خوشحال بودم! والله!

بابا ادامه داد:

ـ د برو ديگه! مامانت منو کچل کرد بس که گفت چرا نمياين؟!

به موهاي پرپشتش نگاه کردم و با خنده گفتم:

- من که نمي بينم!

اخماي بابا باز شد و گفت:

- برو شيطون! برو!

سريع به طبقه بالا رفتم. لباسامو دراوردم. وااااي! حالا چي بپوشـــم؟! در آخر يه شوميز انتخاب کردم. رنگش قرمز جيغ بود و درست قالب تنم بود. يه کمربند طلايي مي خورد و دکمه هاي سر آستين و تزئينيش هم طلايي بودن. يقه اش مدل خاصي داشت، يقه اسکي بود و دکمه ميخورد ولي تو يه قسمت کوچيک لوزي شکل باز باز بود! اون قسمت باز مونده رو يه زنجير طلايي فوق العاده خوشگل مي پوشوند. يه شلوار جين لوله تفنگي مشکي ذغالي هم پوشيدم. همون پالتوم رو هم تنم کردم؛ منتها اين بار، ديگه شال سرم نکردم و موهامو که تا کمرم بود، با يه کليپس مشکي بزرگ جمع کردم. بعد يه دفعه يادم افتاد که لاک نزدم. ديگه بي خيالش شدم و سريع يکي از سرويس هاي طلام رو هم انداختم. کلاه و شال گردن مشکي رنگي رو پوشيدم که اون هم مطابق معمول، دست بافت ماماني بود. آخ که دلم براش يه ريزه شده! براي اون صورت مهربون نرم و سفيدش ... و چشماي پرفروغش که انگار هنوزم رنگ جووني رو داشت. طرح هاي سفيد روي کلاه، حاصل ساعت ها کار انگشتان هنرمند ماماني بود. گاهي احساس مسخرگي مي کنم که با اين سنم، هنوز مادر بزرگمو ماماني صدا مي کنم، ولي عادته ديگه، چه ميشه کرد؟!

صداي بابا از طبقه پايين اومد:

- اومـــدي آنــــيا ؟؟؟

واي! سريع کيف کوچيک سفيدمو برداشتم و تصميم گرفتم نيم بوت جديد سفيدم رو هم افتتاح کنم ... پس سريع پوشيدمش. به طبقه پايين رفتم (البته با سر خوردن از نرده ها !)

با بابا سوار ماشين شديم و توي راه رژ لب قرمزم رو خيلي خيلي ملايم کشيدم. لعنتي انقدر جيغه که خدا ميدونه! مجبورم با فشار خيلي خيلي کم بکشمش که ضايع نباشه! رسيديم به خونه آيدين اينا. خاله آرام اينا توي يه برج بلند پانزده طبقه زندگي مي کردن. بنابراين سوار آسانسور شديم و به طبقه دهم رفتيم. مقابل در خونه ايستاديم و بابا زنگ در رو زد. در باز شد، ولي کسي پشتش نبود و معلوم نشد که کي در رو باز کرده. با تعجب به خونه غرق در تاريکي نگاه کردم. ظرف چند لحظه، همه چيز توي ذهنم حلاجي شدن: ميخواستن به خاطر تولدم غافلگيرم کنن! آخي! پس مامانم زودتر اومد خونه و رفت اون جا و آيدين که احتمالا مي خواست نقشه سور پرايز رو لو بده! بيچاره ها، نمي دونن که من با کار آناليا اينا، فهميدم که تولدمه! بنابراين، عادي و ريلکش رفتم تو. بابا با تعجب بهم نگاه کرد. يکم جلوتر رفتم و صداي بــــامـــب بلندي اومد و چراغا روشن شد. بعد همون صحنه کليشه اي که همه ايستاده بودن دست و سوت و جيغ به راه بود! سيل تبريک ها به طرفم روون بود و از بغل اين شوت ميشدم تو بغل اون! بعد از سلام و احوال پرسي با همگي و شنيدن تبريکات و تشکر کردن از اونا و به خصوص خاله آرام، آيدين از فرصت استفاده کرد و گفت:

- ببينم آني، تو چرا اصلا تعجب نکردي؟؟

تقريبا توجه همه جلب شد. خنديدم:

- ديگه ديگه!

آيدين بلند گفت:

- بيا مامان خانوم! اين همه زحمت کشيدي که من بهش نگم؛ ولي خودش مي دونست!

خاله آرام با تعجب بهم نگاه کرد ...

مامان – منو بگو چه خوش خيال بودم! نه که هر سال از يه ماه مونده به تولدت مدام يادآوري مي کني و کادو طلب مي کني، امسال که نگفتي فکر کردم يادت رفته!

با اعتراض گفتم:

- مامان!

همه خنديدن. البته مامان هم راست مي گفت ... واقعا عجيب بود که امسال يادم رفته بود.

گفتم:

- البته يادم نبود، ولي دوستام بعد از ظهر واسم تولد گرفتن، بعد فهميدم ...

بعد از کمي تعريفات متفرقه، به داخل يکي از اتاقا رفتم تا لباسامو عوض کنم. توي جمع امشب، کل خونواده درجه يک ما (همون خاله اينا و ماماني و ...) و فاميلاي درجه يک آيدين بودن، از قبيل عموهاش ...

حيف که يه دايي هم نداريم! آناليا ي بيشعور يه دايي داره که همش پنج سال از خودش بزرگ تره! قيافشم که ديگه نگو! هلو! يه وقتايي به شوخي به آناليا ميگم که بد نيست دائيش رو تور کنه! والله!

با کمال تاسف، فاميلاي خاله اينا، پسر زياد داشتن ... البته دختر هم زياد داشتن! يه جورايي جووناي فاميلشون خيلي زياد بودن و واقعا گاهي بهشون حسوديم ميشد!

سريع از توي کيفم صندل هاي مشکيم رو برداشتم، پوشيدمشون و بيرون زدم.

بعد از کمي پذيرايي، مراسماي تکراري هميشگي برپا شد. کيک رو که شمعشو محکم فوت کردم و آرزو کردم (البته ناگفته نمونه که آيدين، آرزو رو شيش دستي گرفته بود تا شمع ها رو فوت نکنه!) ... کادو که اکثر فاميل پول داده بودن. و واقعا خدا خيرشون بده، چون هر کسي که پول نداده بود، (به استثناي مامان و بابا و ماماني و آيدين اينا) چيزاي به درد نخوري آورده بودن. يکي از عمه هاي آيدين جان که يه شکلات خوري آورده بود که ميگفت بذار جزو جهازت! آيدين در حالي که سعي مي کرد جلوي خنده اش رو بگيره سن منو براي عمه خانوم روشن مي کرد و دليل عمه خانوم اين بود که:

- وا! اتفاقا وقت ازدواجشه که! من که همسن اين بودم، دو تا ام بچه داشتم!

گذشته از اون، آيدين بساط آهنگ رو راه انداخت و کلي رقصيديم. براي چزوندن نيوشا، من و آيدين با هم رقصيديم و کلي هم در حين رقص خنديديم. که باعث شد نيوشا هم با حرص پا شه و با يکي از فاميلاي آيدين اينا برقصه تا عقدش خالي شه! که البته براي آيدين هيچ اهميتي نداشت! بعد از رقص، نوبت شام بود. انقدر که اون روز خورده بودم، فقط تونستم يه تيکه لازانيا و يه کم سالاد بخورم. به اضافه ژله قرمز که اصولا هر چقدرم بخورم براي اين يه قلم، استثناً اشتها دارم! ناخودآگاه جمع دو دسته شده بود. بزرگترا يه سمت نشستن. بچه ها و جوونا يه سمت ديگه با بشقاب هاي غذاشون. در حين غذا کلي خنديديم. عامل عمده خندمون، پسر عموي آيدين بود که تازه ازدواج کرده بود. اون و خانومش که در واقع يه چيزي حدود يه هفته اي از عقدشون مي گذشت، با هم توي يه بشقاب غذا مي خوردن. چون پسرعموي آيدين (که اسمش رضا بود) دوست داشت اين جوري غذا بخوره، ولي زنش، سارا ، از اون زناي اوا خواهري وسواسي بود و براي حفظ ظاهر بود که اين جوري مي خورد. و واقعا ادا و اصول هاش مايه خنده بود. مخصوصا اين که رضا حال مي کرد که سارا داره حرص مي خوره، چون کلا، و قبل از ازدواجش هم زيادي کرم داشت و سربه سر مي گذاشت!

و دليل ديگش هم تيکه هاي مداوم پسرا بود. نيوشا جـــانمان، چنان با عشــوه و ناز غذا مي خورد که داد همه در اومده بود! پسرا هم که را به را بهش تيکه مي انداختن.

يکي از پسرعمه هاي آيدين، اومده بود کنار من روي مبل سه نفره نشسته بود و سعي داشت نخ و طناب بده (!)، که آيدين با کمال غيرت هميشگيش، مثلا آدم شده بود و اومده بود و محترمانه دکش کرده بود!

با خنده بهش گفتم:

- خونتو کثيف تر از ايني که هست نکن داداشي!

آيدين با خنده جاي پسررو اشغال کرد و گفت:

- آخه يه خواهر شيطون که بيشتر ندارم!

من – وا! بي احساس! پس آرزو چي؟

آيدين – اون هنوز بچست ...

متاسفانه، افراد جمع اين حرکات آيدين رو چيز ديگه اي برداشت کردن و شروع به متلک انداختن کردن، و اسباب تفريح منو، که بيشترش خلاصه ميشد توي تماشاي چهره قرمز شده از خشم نيوشا، فراهم کردن. البته پس از مدتي به وسيله آيدين ساکت شدن.

بعد از شام، همه جمع شديم و مافيا بازي کرديم. واقعا خوش گذشت. هر چند، کيوان، يکي از پسرعمه هاي آيدين، سعي داشت با انواع روش ها، اذيتمون کنه و بازي رو به هم بزنه که موجب اخراجش از بازي شد. ممنونش بودم، چون علي رغم اينکه بقيه کلي حرص خوردن، من کلي خنديدم .... ادا و اصول هاي سارا هم که تمومي نداشت:

- واي رضا! ... اينا واسه انتخاب، چقدر محکم ميزنن تو سر آدم!

که باعث خنده شديد ما شد، چون خودشو لو داده بود.

نهايتا با خنده و درست مثل بچه ها، اتل متل توتوله بازي کرديم. که بروبکس بالاي 24 سال (حدودا) از بازي کردن امتناع کردن. ولي وقتي ما رو ديدن که با خنده مي خونديم:

- اتل متل توتوله، گاو حسن چه جوره؟! نه شير داره نه ...

و در اين زمان کيوان بــــيــــب بلندي مي کشيد و اعلام مي کرد که اين قسمت به دليل داشتن مسائل اخلاقي سانسور مي شه! و به جرات مي تونم بگم که با ديدن اين خوشي ما، توي چشماي اونا حسرتو ديدم. البته جز سارا و دو سه نفر ديگه ...

بعدم دوباره رقص داشتيم ... حول و حوش ساعت يازده و نيم بود که يواش يواش مهونا عزم رفتن کردن. همه رفتن و فقط ما، خاله آزي اينا، و ماماني مونديم ... خاله آزيتا که مثل هميشه، سريع بعد از رفتن مهمونا اونا هم رفتن ... در واقع اگه مي موندن و کمک مي کردن جاي تعجب داشت! هميشه همين طور بودن ... هر جا که مي رفتن حتي يک لحظه هم فکر کمک به صاحب خونه بيچاره رو به مغزشون راه نمي دادن. خاله آزيتا که هميشه مي ترسيد ناخوناش يا احيانا النگوهاش بشکنن! نيوشا هم که ورژن کوچيک آزيتا بود. گاهي دلم براي آقا ناصر، شوهر خاله آزي ميسوخت. اون به شدت تو سري خور بود و با همه حرفاي خاله آزيتا که شخصيتي رهبر داشت، موافقت مي کرد! بي چون و چرا. آقا ناصر واقعا شخصيت ضعيفي داشت که تماما در اختيار اين زن و دختر هاش بود! با اين حال، من که دلم براش مي سوخت. خب، ظاهرا اون خاله آزيتا رو دوست داره که هنوزم داره با عفريتي مثل اون زندگي مي کنه!

به هر حال، اونا رفتن و ما مونديم تا به خاله آرام کمک کنيم. هر چي باشه، مهموني به خاطر من بود که برگزار شده بود. خاله آرام رو واقعا دوست داشتم. خيلي برام تدارک ديده بود. ما تقريبا تا حدود يک بعد از نصفه شب مونديم ... و ساعت همون يک شده بود که بابام به زور، مامان رو که تازه صحبتش با خاله آرام گل انداخته بود (!) بلند کرد و به خونه برگشتيم ... البته بعد از کلي تشکر ...

توي راه مامان و بابا مدام از محبت و معرفت خونواده خاله آرام تعريف مي کردن ...

همين که رسيديم خونه، سريع به طبقه بالا و اتاقم رفتم ... امروز، برام روز خيلي خوبي بود. يه تولد عالي؛ در واقع، فهميدم که واقعا براي چه کسايي ارزش دارم ... نه از کادوهاشون ... از محبت هاشون ... از رنگ نگاهشون موقع تبريک گفتن به من ...

چشمام به گل سرخي خوردن که روي ميز افتاده بود ... اثري از برف هاي روش نبود، خوب مسلمه که آب شده بودن! سريع و دزدکي از طبقه پايين يه ليوان بلند آب اوردم ... گل رز رو توي اون گذاشتم و بهش خيره شدم ... همه جا سکوت بود ... سکوت آروم شب ... وجدان بيدارم، به مغزم نهيب ميزد که نبايد به اهداکننده ي اين گل فکر کنه، ولي فکرم نافرماني مي کرد.

صورتم رو نزديک گل بردم و اون رو زير بينيم گرفتم. نفس عميقي کشيدم. بوي خوش گل توي شامه ام پيچيد ... گل بدون اون برفا هم قشنگ بود. مخصوصا براي مني که عاشق گل رز قرمز بودم. هميشه عقيده داشتم که درختا و گلا، براي حرف زدن مناسبن! خيلي جاها خونده و شنيده بودم که حرفايي که با گياهي مي زني رو متوجه ميشه و توي رشدش اثر مي ذاره ... ولي دليل من براي حرف زدن با اون گل، اين نبود ... بلکه ... گل يه مصاحب خاموش و آروم بود ... اظهار نظر نمي کرد، در مورد آدم فکر نمي کرد، رازت رو فاش نمي کرد ... و فقط ساکت و صامت به حرفت گوش مي داد ...

آروم رو به گل زمزمه کردم:

- مي دونستي که با وجود اون همه هديه رنگ و وارنگ امروز؛ بازم تو، بهترين هديه ي تولد هفده سالگيم بودي؟؟؟

گل طبيعتا جوابي نداد ... آهي کشيدم ... امروز هفده سالم تموم شد و وارد هجده سالگي شدم ... دستامو روي گلبرگاي لطيف گل حرکت دادم و آروم نوازشش کردم ... دوباره آهي کشيدم و بلند شدم ... بايد مي خوابيدم ...

و اون شب، من خواب خودم رو بين يه باغ بزرگ گل رز قرمز ديدم ... بالاي سرم برف مي باريد ولي هيچ کدوم از دونه هاي برف روي گل ها نمي نشستن ... فقط نميدونم که چرا اهداکننده بهترين هديه ي تولد هفده سالگيم، يه دم اون جا و اطراف من پرسه ميزد؟؟؟؟؟

فصل پانزدهم

توي ماه بهمن هستيم. هنوز اوايل ماهه ... هوا سرده و گاهي هم برف مي باره. از پنجره اتاقم که به بيرون نگاه کردم، يه روز باروني کسل کننده رو ديدم. اه! باروني که باعث شد، چکمه هاي ساق بلند مشکيمو براي رفتن به مدرسه انتخاب کنم. لقمه ي تخم مرغ رو توي دهنم گذاشتم، جويدمش و ليوان چايي رو سر کشيدم ...

مامان – آنيا، زود باش ديگه. ديرت ميشه ها!

لقمه انگار پايين نمي رفت. اصلا حس خوبي به امروز نداشتم. نميدونم چرا دلم گواه بد مي داد؟ با خودم فکر کردم:

- خوب معلومه، چون امروز، روز امتحان رياضيه ... تو هم که از رياضي متنفري آني خانوم!

با هزارمين تذکر مامان، سريع کيفمو برداشتم و از خونه بيرون زدم. با وجود اين که خيليا دلشون براي من مي سوخت که پياده ميام و ميرم، من دلم براي اونا مي سوخت که نمي دونن چيو از دست ميدن! همه جا به واسطه بارون تر و تازه بود. خيابونا خيس خيس. و نفس ها همه بخار بودن. نمي دونم چرا حتي اين تازگي هم به من استرس مي داد! از بعد از جشن تولدم، يا در واقع جشن تولد مشترک من و الکس، خيلي اوقات اونا رو مي ديدم. الکس، شاهين و عرفان، گاهي دم مدرسه ميومدن و با هم بيرون مي رفتيم و بعضي موقع ها هم که رها و شاهين مي خواستن بيرون برن، ما هم دمشون مي شديم! ديگه به ديدن همشون عادت کرده بودم. با وجود اين که خودم از دوست پسر، دوست دختر و اين چيزا بدم ميومد و به نظرم رها کار اشتباهي مي کنه، بازم بهمون خوش مي گذره. به هر حال رها اختيار خودشو داره که چجوري زندگي کنه. بعد از تحقيقات ميداني (مديونين فکر کنين که خبرگزاري بي بي سي سامانتا منبعم بوده ها!!) فهميدم که ظاهرا عرفان و آناليا دعواشون شده و کادو ها هم در واقع براي درآوردن حرص و همين طور چشم همديگه بوده! هنوزم با هم تلخن، ولي خوب نه اون قدر وحشتناک!

به در مدرسه رسيدم؛ واي خدايا خودت کمک کن. آخه من چه جوري امتحان بدم؟! بدبخت شدم! وارد کلاس شدم و با وجود استرس امتحان مثل هميشه با روحيه گفتم:

- ســلـــام بروبکس! چطورين؟؟

سامانتا- واي سلام آني ... آني رياضي کار کردي؟؟

من – په نه په! زيست کار کردم!

سامانتا- کوفت ...

بعد از گذاشتن کيفم، رفتم سمت تخته که اون جا يگانه داشت براي رها يه مسئله رو توضيح مي داد.

يکي زدم پس کله ي رها:

- هوي! يه سلامي يه عليکي!

رها – آني، قربونت يه دقيقه خفه، تازه دارم مي فهمم!

من – واو! آناليا، نگا عجايب هشت گانه! رها يه مسئله رو فهميده!

آناليا قاه قاه خنديد:

- واي ، اينا رو ول کن آنيا، بيا برام تعريف کن جريان دختر همسايتون چي شد؟؟

من با شادي رفتم سمت آناليا و پيشش نشستم. دختر همسايمون، تانيا، تازگي به خاطر يه پسره خودکشي کرده بود ... خاک تو سرش! به هر حال، نجاتش دادن خل و چل رو! و حالا کمي افسردگي داشت ... شروع کردم به تعريف براي آناليا ...

سامانتا – خاک تو سرت که هيچ وقت آدم نميشي آني! امتحان رياضيو بچسب!

من – اه! انقدر ضدحال نزن سامي، بيا برا توام تعريف کنم ...

سامانتا ابرويي بالا انداخت و با ژست پيرزني گفت:

- خبه خبه! عين خاله زنکا مي مونه! انقدر غيبت نکن دختره چشم سفيد، پس فردا اين گناها دامنتو مي گيره ها!

با احساس عذاب وجدان لب برچيدم. سامانتا يک لحظه به چشمام نگاه کرد و بي ربط گفت:

- آنيا، راستي چشمات چقدر خوشرنگه ...

من – تازه فهميدي گلم؟!

سامانتا با خنده:

- زهر مار! خودشيفته. ولي الان چشمات برق زد ...

آناليا – راست ميگه. مي دونستي آنيا توي چشمات ...

حرفشو قطع کردم:

- تو چشـــام رنگـــين کــــمونو ميــــشه ديد! مي دونستم!

آناليا خنديد:

- نخير! توي چشمات شيطنت و سرزندگي و البته انحراف رو ميشه ديد!

من – بــــرو!

آينم رو دراوردم و به چشمام نگاه کردم ... چشماي درشت طوسي، با رگه هاي آبي يا بهتره بگم که گاهي آبي مي شدن ... مژه هاي بلندي هم داشتم، ولي از اين چيزايي که آنا گفت هيــچ اثري نبود! من که نديدم، پاک خل شدن اين دو تا!

زنگ اول، امتحاني بس سخت داديم! آي، معلممون، زنيکه عقده اي (!) جاي من بيچاره رو عوض کرد. از يگانه فرسخ هــا دور بودم! نمي دونم چجوري دادم، حداقلش اينه که درسم خوبه و کار هم کرده بودم ...

برگشتم سرجام که رها داشت غرغر مي کرد که از همون اشتباهات مضحک هميشگي کرده، بي دقتي! کلي تو سروکله هم زديم. زنگ بعد، که زبان فارسي بود، اون قدر حرف زدم که منفي گرفتم! چه روز پربرکتي! عجيب اين که با وجود تموم شدن امتحان رياضي، هنوز حس بدم پابرجا بود. يه کم نگران بودم ولي مدام نگراني رو از ذهنم دور کردم و به خل بازي پرداختم! به هر حال اين حس رهام نکرد. زماني که زنگ خورد، سريع پالتومو برداشتم و پوشيدم. مي دونستم قدم زدن زير باروني که حالا دوباره باريدن گرفته بود، چقدر خوبه. بنابراين، عجله داشتم تا زودتر به بيرون از مدرسه برم. شال گردنم رو برداشتم. همين طور کيفم رو. واي خدايا، يعني وزن کيف من عمرا کم تر از يه تن نيست! آخه يعني چي، ما دانش آموزاي بدبخت بايد هر روز اين همه کتاب سنگين رو برداريم و با خودمون حمل کنيم؟!

چهار نفري به راه افتاديم. امرروز هم شاهين اينا اومده بودن. کمي دوتر از مدرسه، زير همون درخت هميشگي، هر سه ايستاده بودن. بهشون نزديک شديم. همه سلام کردن جز من ...

الکس – سلامتو خوردي؟

نوک زبونم رو براش دراوردم و گفتم:

- سلام، سلام بچه ها ... خداحافظ بچه ها!

و لبخند بزرگي زدم.

آناليا – وا! مگه مي خواي بري؟

من – آره عزيزم ، مي خوام قدم بزنم ...

الکس – تو اين هوا؟

من – مگه چشه؟

الکس – چشم نيست گوشه!

من – قديمي شده ديگه.

الکس – جديدترشم بلدم که ...

عرفان وسط حرفش پريد:

-واي، تو روخدا بس کنين. شما دو تا نمي تونين ده دقيقه کل کل نکنين؟

من با خنده:

- نـــچ!

رها – برو سرخوش خانوم! برو قدم بزن ...

من – اکي ... باباي بچه ها ... مي بينمتون ... فعلا ...

بچه ها خداحافظي کردن و من زير بارون به راه افتادم. صداي بارون بهم آرامش نسبي رو مي داد. حيف! اگه الان اين جا شمال بود، بوي خاک رو ميشد حس کرد. بوي طبيعت، بوي زندگي ...

سرمو بالا گرفتم. قطره هاي بارون توي صورتم ريختن. حسّ خوبي بود. توي پياده رو خيابون بعدي دويدم. بارون شدت رفته بود. آسمون رعد و برق زد. بالاخره به ساختمونمون رسيدم. تند به سمت آسانسور رفتم و درحالي که مي لرزيدم، عين خل ها شيش هفت بار دکمه آسانسور رو فشار دادم. درست زماني که داشتم اينکارو مي کردم، مدير ساختمون، آقاي شمس که مردي جدي و مقرراتي بود ولي از اينا بود که فقط وعده ميدن و بهش عمل نمي کنن! مدام مي گفت اين کارو براي ساختمون مي کنيم، اون کارو مي کنيم ولي آخرشم هيچي به هيچي! خلاصه، شمس اومد و پيدا بود که مي خواد سوار آسانسور بشه. حرکتم رو که ديد، نگاه چپ جپي بهم انداخت که سرخ شدم .

زير لب گفت:

- همين جوريه که اين آسانسور، هي خراب ميشه ديگه!

خيلي حرصم گرفت. مرتيکه بيشعور بي مسئوليتي خودشو گردن من مي ندازه! آسانسور همون لحظه اومد و منم در جواب، سريع به داخل رفتم و در رو هم رها کردم. در حالي که عموما توي موقعيت هايي مثل اين، براي افراد ديگه هم در رو نگه مي داشتم. آقاي شمس اين بار چشم غره اي بهم رفت. منم خودمو کاملا به کوچه علي چپ زدم! آسانسور ايستاد. طبقه اونا بالاتر از ما بود ... سريع از آسانسور پياده شدم و توي کيفم دنبال کليد گشتم. هـــي! نشد من يه بار بيام خونه و يکي باشه که درو براي من باز کنه! حسرت اين که از مدرسه بيام و خونه بوي غذا بده رو دلم مونده! از وقتي بچه بودم، مامان، که کارش براش خيلي مهم بود، سر کارش بود و براي منم غذا رو ميذاشت تا گرم کنم ... از مدرسه که برمي گشتم هم هيچ کس خونه نبود. خوب يادمه که از ترسم اصلا طبقه بالا نمي رفتم! تلويزيون رو روشن مي کردم و صداش رو زياد تا سکوت و تنهايي توي خونه به چشم نياد! 

هوا که تاريک ميشد هم همه چراغا رو روشن مي کردم! اوضاع هميشه همين بود ... خوب ديگه چه ميشه کرد، من يکي که عادت کردم ...

دستم رو توي کيف تکون دادم. معلوم نيست که اين کليد کجاست؟! يه دفعه يادم اومد که مامان امروز نمي ره مطب، چون سردردهاي هميشگي وحشتناکش اومده سراغش! و شب هم قراره خاله آزي اينا به همراه ماماني بيان خونه ما، چون رفته بودن شمال و ديشب نصفه شب برگشتن ... با خوشحالي جست و جو رو متوقف کردم در زدم ... جوابي نيومد. دوباره ... بازم هيچي ... اي بابا ، مثل اين که کلا قسمت نيست کسي درو براي من سياه بخت باز کنه! با کمي جست و جوي ديگه کليدم رو پيدا کردم و در رو باز کردم. از همون جلوي در داد زدم:

- مامــــان! مـــامان کوشي؟؟

نااميدانه هوا رو بو کردم. بيا از غذا هم خبري نيست! من مي دونم که اين آرزو رو به گور مي برم!

باز صدا زدم:

- مـــآمان ؟؟

کم کم داشتم نگران مي شدم ... اين بار خيلي بلند داد زدم:

- مــــامــــان!

يه دفعه مامان رو ديدم که از پله ها سرازير شد. آخيش!

مامان – چرا داد ميزني؟؟ راستي ... سلام ... ببخشيد دستم بند بود ...

با شک بهش نگاه کردم. چشماش قرمز بود.

من- مامان، گريه کردي؟

مامان- البته ... البته که نه! خب، به خاطر سردرده ديگه!راستي نازنين اومده اين جا ...

گفتم : واي! جدي مامان؟ ايول ! کو پس؟

نازنين، دخترخاله مامان بود. 23 سال داشت. مجرد، شوخ و بي نهايت مهربون بود . من هم خيلي دوستش داشتم. ولي کم پيش ميومد که بياد اين جا، چون اصفهان درس مي خوند و اون جا توي خوابگاه زندگي مي کرد ...

صدايي از پشت سرم گفت:

- سلام شيطون خانوم!

برگشتم، نازنين پشت سرم بود. خيلي وقت بود که نديده بودمش. محکم بغلش کردم. نازنين چشم هاي قهوه اي داشت با بيني گوشتي و لبهاي متوسط. خوب آرايش مي کرد و کامل! و البته حرفه اي، همين که يه دست توي صورتش مي برد، فوق العاده ميشد. ولي حالا ... نمي دونم چرا هيچ آرايشي نداشت! هيچي!

با هم به طبقه بالا رفتيم ...

با تعجب گفتم:

- واي نازي، جقدر موهاتو مشکي کردي بهت مياد.

نازنين لبخندي زد:

- مرسي عزيزم ...

در حالي که لباساي مدسه رو درمياوردم (زير مانتو شلوارم يه بلوز و شلوار پوشيده بودم) فکر کردم که يه چيزي اين جا جور درنمياد. حرف مامان رو در مورد چشماش باور نکرده بودم. و حالا ... نگاهمو به نازنين دوختم. يه تونيک طوسي سير و مشکي با يه شلوار مشکي پوشيده بود.

من – نازنين، چرا مشکي پوشيدي؟

چشماي نازنين گشاد شد:

- چ ... چي؟ خ ، همين جوري ...

دلم گواه بد مي داد:

- ولي تو خيلي کم مشکي مي پوشي ...

توي دلم انگار داشتن رخت مي شستن .

نازنين بهم نگاهي کرد ... نفسش رو بيرون داد ... انگار حرف زدن براش سخت بود. بالاخره با صدايي بغض آلود گفت:

- آنيا، خاله آزيتا اينات ... توي راه برگشت از شمال ... تصادف کردن ...

چشمامو باز و بسته کردم. اصلا نفهميدم چي گفتم:

- چي؟ خوب ... الان خوبن ديگه؟ مگه نه نازي؟ نازي بگو خوبن ...

نازنين – همشون خوبن. آقا ناصر، گردنش شکسته ... بقيه خوبن ... ولي، ولي ...

من – واي بگو نازي بگو چي؟

نازنين – ولي ماماني ت ... اون ...

دعا مي کردم که حدسم درست نباشه، هر چند همه شواهد عليه دعام بودن:

- نازي بگو !

نازنين – اون خوب نيست ....

حس کردم دنيا دور سرم چرخيد. من که احمق نبودم ... مي فهميدم ... ماماني خوب بود ... اون خوب بود، ولي ديگه پيش ما نبود. ماماني ... رفته بود .... همه چيز با هم جور درميومد. اون حس بدي که از صبح داشتم. اومدن نازنين که اين خبرو بهم بده، چشماي قرمز مامان، مشکي پوشيدنا ...

بغض کردم:

- نازي، ماماني رفت؟

درست عين يه بچه پنج ساله اين جمله رو گفتم ...

نازنين سرشو تکون داد و بغش شکست ... هق هق زد زير گريه ... ديگه نتونستم بغضمو قورت بدم ... منم زير گريه زدم. اومد سمتم و بغلم کرد ...

با همون صداي بغض آلودم گفتم:

- نازي، راست ميگي؟ نازي بگو شوخي کردي ...

نازنين در جوابم، فقط منو محکم تر توي بغلش فشرد ... در اتاق باز شد. مامان در آستانه در ايستاده بود.

از نازنين جدا شدم. گفتم:

- مامان ... ماماني ...

مامان اشکاش سرازير شد. ته دلم سوخت ...

مامان – بريم ...

نازنين گفت:

- آني عزيزم ... لباس بپوش ...

مامان از در رفت بيرون و صداي هق هقش توي خونه پيچيد. مادرشو از دست داده بود و مادر کم کسي نبود ... مادر تموم زندگي بود ... مامانم، دردونه ماماني بود. مامانم هم ماماني رو خيلي دوست داشت ... از فعل گذشته متنفر شدم. آخه چرا ماماني؟ در همون حال که ساکت دم دست ترين لباساي مشکي رو که توي دستم ميومد مي پوشيدم، فکر کردم. ماماني که سرحال بود ... ماماني که مهربون بود، جوون بود، برام کلاه و شال گردن ... مي بافت! اشکام سرازير شد ... دکمه آخر مانتو رو بستم. ماماني رفته بود پيش آقاجون ...

هر سه با سکوت از خونه خارج شديم. داخل آسانسور هم اشک مي ريختم و نازنين سعي در آروم کردن من داشت. ولي مامان ... مي شناختمش، ضجه نمي زد، ولي توي دلش چرا! مامان به زمين خيره شده بود و اشکاش روي گونه اش راه باز کرده بودن.

رفتيم بيرون. نازنين در سکوت رانندگي کرد. دست مامان توي دستم بود و مي فشردمش ... مسير رو شناختم ... داشتيم مي رفتيم خونه ماماني ... گريم گرفت. صورتمو به شيشه ماشين تکيه دادم. حتي بارون لعنتي هم نمي باريد تا به اون نگاه کنم و يه کمم که شده آرامش بگيرم. فقط زمينا خيس بود ...

همين که به در خونه ماماني رسيديم، پارچه هاي مشکي رو ديدم ... گريم شدت گرفت. مامان خودشو از ماشين پرت کرد بيرون. بابا، آقا ناصر و پدر آيدين بيرون ايستاده بودن ... به اضافه چند نفر ديگه ... مامان دويد سمت بابا ... درکش مي کردم ... همه خودشون رو به نديدن زدن که مامان توي آغوش بابا فرو رفت و صداي هق هقش تو کوچه طنين انداز شد. با ديدن لباساي مشکي اشخاصي که بيرون اومدن، دنيا بيش از پيش روي سرم خراب شد. انگار باروم نشده بود ... و حالا با اين لباسا ... هنوزم منتظر بودم يکي بياد جلو و بگه که اين فقط يه شوخي مسخره بوده. ولي اين اتفاق هرگز نيفتاد.

صداي فرياد مامان بلند شده بود:

- مــــامـــانم! مــــامانم! رفت! مامانم!

همه دوييدن سمتش ... همين طورم ما ...

همه داخل خونه شديم. صداي ضجه و زاري خانوما به استقبالمون اومد. فاميل هاي درجه يک نسبتا) داخل بودن.

صدايي که شنيدم تا اعماق قلبمو سوزوند . خاله آزيتا بود. دودستي توي سر و صورتش مي کوبيد و مي گفت:

- ديدي بدبخت شدم؟ ديدين خاک بر سر شدم؟

خانوما سعي کردن دستاش رو از سرش جدا کنن ... ملمان دوييد سمت خاله آزيتا و دو خواهر همديگه رو بغل کردن ... توي اون حال و اوضاع کسي حوصله احوال پرسي و روبوسي نداشت. يه سلام خشک خالي ... و من بين اون همه هياهو، روي مبل ولو شدم و اشکام روي گونه هام ريختن. دستي روي شونم قرار گرفت. سرمو بالا گرفتم. نيوشا بود. اشکاي اون هم روي گونش بود. بلند شدم و رو به روش ايستادم. يه لحظه هر دو به هم خيره شديم ... بعد يه دفعه همديگه رو بغل کرديم و دوتايي بلند زير گريه زديم ... نيوشا رو توي بغلم فشار دادم ... آره، ما دعوا مي کرديم، اون طوري عــاشق (!) همديگه نبوديم، ولي خوب ... بالاخره دختر خاله بوديم و حالا هم درد ... اگر چه ... عجيبه که ما همچين همو بغل کنيم ...

نيوشا همن جوري گفت:

- کاش انقدر به ماماني اصرار نمي کردم که با ما بياد ... تقصير من بود ...

گريه مي کرد. بغل گوشش گفتم:

- نه عزيزم، تقصير تو نبود ...

صدايي گفت:

- سلام خاله ...

آيدين بود. صداش دورگه شده بود؛ مشکي پوشيده بود. من و نيوشا رو ديد. اگه هر موقعيت ديگه اي بود، از اين طوري ديدن ما دو تا حتما تعجب مي کرد و تيکه مي نداخت، من و نيوشا هيچ وقت همديگه رو بغل نمي کرديم!

گفتم:

- سلام ...

جوابمو داد ... شايد براي اولين بار بود که نيوشا براي جلب توجه آيدين تلاشي نکرد. خاله آرام اومد سمتمون و با مهربوني ما رو به يکي از اتاقا فرستاد و گفت که بهتره اون جا بمونيم ... من، آيدين، نيوشا، دريا و آرزو ... همگي بي حرف نشستيم. دريا در رو بست. صداي در ورودي اومد. آقايون ماماني رو آورده بودن تا با خونش وداع کنه. آيدين سرشو روي زانوهاش گذاشته بود. نيوشا و دريا توي بغل هم گريه مي کردن. منم گريه مي کردم ... آرزو تنها کسي بود که گريه نمي کرد. اون انگار دليل اين همه هياهو رو نمي فهميد. خوش به حالش ... ماماني رو بردن.

بقيه ي لحظه ها انگار توي خواب مي گذشت. خاله آرام ما رو نگه داشت تا لحظه خاک سپاري و تن بي جون ماماني رو نبينيم. بعد از به خاک سپردنش بود که نازنين، ما پنج نفر رو به بهشت زهرا برد. شيون و گريه هاي خاله آزيتا، گريه هاي مادرم، که تا به حال اين طور شکستنش رو نديده بودم ... و خاله آرام که براي اولين بار، پوسته آرام بودنش رو شکست و هر چند، اون همش سعي مي کرد که خاله آزي و مامان رو آروم کنه. در حالي که خودش نياز به دلداري داشت! 

دريا، آرزو رو نگه داشته بود. آيدين، اين اولين بار بود که گريش رو مي ديدم. من و نيوشا، هر دو با هم گريه مي کرديم و به هم دلداري مي داديم ... انگار همه چيز رنگ ديگه اي به خودش گرفته بود. حتي گريه بابا رو هم ديدم. اعصابم خرد بود. همه داغون بودن. انقدر گريه کرده بودم که چشمام باز نمي شد. سرم درد شديدي گرفته بود؛ هميشه بعد از گريه کردن اين طوري مي شدم. اون روز، براي نمي دونم چندمين بار متوجه شدم که داداش داشتن خيلي خوبه. آيدين مثل داداشم کنارم بود. مي دونست که من ماماني رو خيلي دوست داشتم ... و دارم ... دوست داشتن که با مرگ به آخر نمي رسه، مي رسه؟؟؟ ...

*****

گريه ها ادامه داشت. ولي همه چيز، کمي بهتر شده بود. امروز روز سوم ماماني بود. اين چند روز هيچ کدوم مدرسه يا دانشگاه نرفته بوديم؛ نه من، نه آيدين، نه نيوشا و نه دريا ... ديروز در حدّ يه اس ام اس کوتاه به آناليا گفته بودم که چي شده و اون هم مطمئنا به همه گفته بود. خوب کاري کرد؛ حوصله بيست دفعه تکرار کردن اين واقعيت تلخ رو نداشتم ...

چند روزي گذشت ... درست يه هفته مدرسه نرفتم. روز دوشنبه، بعد از مراسم هفت، به خونمون برگشتيم. ماماني رفته بود، ولي ما بايد به زندگي عاديمون بر مي گشتيم ... مامان خيلي بي تابي مي کرد، اما بابا مدام کنارش بود. شب رو به زور به صبح رسوندم. فردا بايد به مدرسه مي رفتم ....

******

صبح روز بعد، بابا بيدارم کرد. برخلاف هميشه ... مامان خواب بود .. امروز رو قرار بود استراحت کنه. براش سخت بود که نبود ماماني رو هضم کنه. يه ليوان چايي با چند تا حبه قند خوردم و از خونه بيرون رفتم. قدمام توي راه آهسته بود. حوصله نداشتم. حس مي کردم که از همه چيز بدم مياد. خستگي تو تنم مونده بود و هر طرف نگاه مي کردم، با گيجي انگار پارچه هاي سياه، فاميل هاي سياه پوش و گريه و عزاداري رو مي ديدم. دلم مي خواست تا ابد قدم بزنم و هيچ وقت به مدرسه نرسم. ولي رسيدم ... به خاطر بارش برف، هيچ کس توي حياط نبود. کلاه و شال گردن مشکي رو که مثل هميشه کار دست ماماني بود رو پوشيده بودم. شال گردن رو جلوي صورتم کشيدم و با لذت بوش کردم، شايد ذره اي از بوي دستاي ماماني روشون باشه ... چکمه ها و پالتوم هم مشکي بود. از پله ها بالا رفتم. مي دونستم که غيبتم موجه شده، لااقل نگراني اي از اين بابت نداشتم. رفتم به سمت کلاس در رو باز کردم و وارد شدم. خسته بودم ... واقعا خسته ...

همين که پامو داخل گذاشتم و مثل عادت هميگشي بي اختيار در رو کوبيدم، سرها به سمتم چرخيد ...

ـ واي، خواب نمي بينم؟!

ـ ببين کي اومده!

ـ واي، آنيـــا! چطوري؟؟

يه لبخند آهسته رو به همشون پاشيدم ...

آناليا، رها و سامانتا اومدن طرفم ...

آناليا- واي سلام عزيــــزم! چقدر دلم برات تنگيده بود!

و قبل از اين که بهم فرصت حرف زدن بده، محکم بغلم کرد ...

بعد که ازش جدا شدم، آهسته گفت:

- چشات يه جوريه! ميشه دوباره شيطون شي؟

سعي کردم تا غمو از بين ببرم:

- وا! همچين ميگي انگار مرده بودم!

آنا – خدا نکنه!

سامانتا دستمو با شور و شوق توي دستش گرفت و گفت:

- واي، آني نمي دوني چه اتفاقا که نيفتاد! بايد برات همرو تعريف کنم!

رها – هي بيشعور! پس من چي؟

بعد صداشو کلفت کرد و به شوخي گفت:

- آهاي ضعيفه، چرا جواب اس ام اسامو نمي دادي؟!

خنديدم و رفتم نشستم. اقرار مي کنم که بهتر شدم. ارزش واقعي دوستاي آدم تو اين لحظه هاست که معلوم ميشه. اونا تلاش مي کردن تا غم رو از ذهن من دور کنن ...

آناليا کنارم نشست و يواش گفت:

- پسرا هم سراغتو مي گيرن!

ابرومو بالا بردم:

- کيــا؟

آنا – الکس، شاهين و عرفان ... به نظرم تو نبودي به الکس سخت مي گذشت ...

من – توهم زدي آنا جونم!

آناليا مصرانه تکرار کرد:

- نه به خدا! باور کن ...

آناليا مصرانه تکرار کرد:

- نه به خدا! باور کن ...

اومدن سامانتا مانع از اين شد که آناليا حرفشو ادامه بده.

سامانتا – واي! مي دوني چيه، هاشم پور (دبير رياضي) حاملست آني!

ناخودآگاه خنديدم. بعد از دست خودم ناراحت شدم. چرا حالا که ماماني نيست بازم من مي خندم؟! خندمو قطع کردم، ولي جلوي زبونمو نتونستم بگيرم:

- انقدر تو زندگي مردم فضولي نکن دختر!

سامانتا – فضولي چيه؟! خودش گفت! واي آني حاملگي روش اثر مثبت گذاشته! کمتر سر کلاس جديه، مهربون شده! تازه امروزم نمياد!

ابروهام بالا پريد:

- از کجا ميدوني؟

سامانتا خنديد:

- منو دست کم گرفتيا! من کلي منابع موثق دارم!

لبامو غنچه کردم. اي سامانتاي فضول!

سامانتا ادامه داد:

- واي آنيا، اين پنجمين بچشونه! من نمي دونم خرج اين همه بچه رو چجوري ميدن! مگه مهدکودکه؟!

رها همون لحظه اومد و ولو شد رو نيمکت:

- درست عين پيرزناي هاف هافو شدي سامانتا!

ساما – کوفت!

بعد رو به من چشمکي زد و گفت:

- ولي جدّي آني، فکر کنم اين و شوهرش هر وقت که بيکار ميشن هوس مي کنن که ...

يکي زدم تو سر سامانتا:

- انقدر منحرف نباش! بدبخت هاشم پور و شوهرش!

سامانتا – جون تو اين هاشم پور هر سال حامله اس!

رها – واي، بسه حرفاي خاله زنکي!

سامانتا بالاخره ساکت شد ... روحيه منم خيلي بهتر شد. اين چند روز مدام توي جمعي بودم که اگه نمي خواستم هم افسرده مي شدم، اما سامانتا با حرفاش تاثير خيلي خوبي روم گذاشته بود ...

زنگ رياضي، همون طور که سامانتا گفته بود، بدون حضور هاشم پور خيلي خوب بود. سامانتا، آناليا و رها ، از خبرا و درسا برام حرف زدن. بايد به خودم يه تکون حسابي مي دادم و کلي درس عقب افتاده رو انجام مي دادم. هر چند، اصلا حوصله درسو ندارم ... اي خدا! چند زنگ بعد هم به ترتيبي گذشت و بالاخره زمان آزادي رسيد!

رها گفت:

- امروز شاهين اينا ميان. حتما تو رو ببينن خيلي غافلگير ميشن آنيا! يه هفته اي بود که نبودي ...

بي حوصله شال و کلاهم رو برداشتم. همون ست کذايي ... که ماماني، با اون انگشتاي پير و هنرمندش، بافته بودشون! يه بار ديگه اشک توي چشمام حلقه زد ...

در تموم راه تا جلوي مدرسه، تلاش مي کردم تا اشکام نريزن.

رها مي گفت که مي خوايم امروز بريم پارک و قدم بزنيم. مي دونستم که مي تونم برم و مامان چيزي نميگه ... چون مي دونست که با آناليا اينام. البته اگر خونه بود! که معمولا هم نبود!، لااقل اين اتفاق باعث شد که يه روز تو خونه بمونه! پوزخندي زدم ... نمي دونم چرا آدم وقتي يه مشکلي داره، بقيه مشکلاتش هم يهو پررنگ ميشن و همه چيز دست به دست هم ميده تا فکر کني خيلي بدبختي!

کمي دورتر، با ديدن الکس که دستاشو توي جيباش کرده بود و به زمين زل زده بود، تازه فهميدم که چقدر دلم براش تنگ شده بود!

وجدان- غلطاي اضافه!

من – تو يکي ديگه خفه شو که حالتو ندارم!

همه حواسم پيش دليل نديدنش رفت ... ماماني ... با اين افکار، همين که رها به پسرا رسيد و گفت "سلام"، قطره اشکي مجال فرود اومدن رو پيدا کرد. اشک رو کنار زدم ...

رها- ببينين کي اومده!

شاهين با بهت:

- ا ِ! تويي؟ فکر مي کردم ديگه نمي بينمت!

چشم غره رها به شاهين، همزمان شد با بالا آمدن سر الکس. چشماش که به من افتادن، مردمک هاش يک لحظه گشاد شدن ...

گفتم:

- سلام!

خطاب به همه. جواب شنيدم. الکس بهم نگاه کرد. توي نگاهش چيزي رو ديدم که آشنا نبود. رفتيم سمت پارک. توي پارک ميون برفا قدم مي زديم. خودمم حس مي کردم که مثل هميشه نيستم. ساکت بودم. برفا هم نمي تونستن منو سرحال بيارن.

الکس گفت:

- نمرديم و سکوت تو رو هم ديديم!

حس کردم رگه هاي شادي توي صداشه. يعني به خاطر ديدن من خوشحاله؟! فکراي مسخره رو از ذهنم بيرون کردم و جوابي به الکس ندادم. الکس با صدايي که رو به خاموشي مي رفت گفت:

- چشمات فرق کرده!

نمي دونم چرا همه به چشماي من گير داده بودن!

برگشتم به سمتش:

- چي؟

چشماشو مستقيم دوخت به چشمام:

- خيلي ناراحتي؟!

اخمامو تو هم کشيدم ... گفتم:

- نه، واقعا خوشحالم! خب معلومه که ناراحتم!

آروم گفت:

- دِلـ ....

ولي ادامه نداد. حوصله کنجکاوي رو هم نداشتم که ازش بپرسم چي مي خواست بگه ... همه رفتيم و جايي روي برفا نشستيم.

رها و شاهين، آناليا و عرفان، سامانتا. من و الکس ... همگي!

الکس گفت:

- ميگم تو منو بخشيدي؟

با تعجب نگاهش کردم:

- براي چي؟

اونم نگاهم کرد:

- خب معلومه ديگه! سرکارم نذار ... مي خواستم ببينم تو هنوز منو نبخشيدي؟

گيج سرمو تکون دادم:

- نمي فهمم. من براي چي بايد تو رو ببخشم؟!

حالا نگاه اون هم متعجب بود:

- جدي يادت نيست؟؟ خب ... ببين يادته اون مهموني؟ يعني ... با هم بوديم ... مدرسه؟ اريل ...

اوف خودشو کشت تا حرف بزنه! فکر کردم چي شده! حالا تازه منظورشو فهميدم. آخي! طفلکي هنوزم فکر مي کنه ازش دلخورم ...

گفتم:

- برو باو! فکر کردم چي کار کردي که داري معذرت خواهي مي کني؟ مي دوني اصلا تو که کاري نکردي تا من ببخشم!

الکس – من معذرت خواهي نکردما!

بچه پررو! کشته منو با اون غرورش!

من – خوب حالا! باشه معذرت نخواستي ... ولي ... مي دوني من، اون موقع بچه بودم. اگه چيزي گفتم، واقعا به دل نگرفته بودم. زيادي شلوغش کرده بودم ... واي، چرا اين جوري نگام مي کني؟ مگه تبديل به يه موجود فضايي سه چشم شدم؟!

الکس خنديد:

- باورم نميشه. من همش فکر مي کردم که تو هنوزم ازم ناراحتي. اصلا فکر مي کردم واسه همينه که مدام باهام کل کل مي کني! حالا بگو ببينم جدي چرا اين کارو مي کني؟ کل کل رو مي گم ...

به حرفش فکر کردم. چرا با الکس کل کل مي کردم؟! خوب همپاي خوبي براي کل کل بود ... بهم خوش مي گذشت که باهاش کل کل مي کردم ... واي چرا امروز انقدر بيشعور شدم؟! نه نه اصنم خوش نمي گذشت!

بالاخره گفتم:

- اون ديگه جزو اسراره!

الکس شيطون گفت:

- حالا يه روز از زير زيونت بيرون مي کشم ديگه!

نــــچ بلند بالايي گفتم و خنديدم. بعد دوباره، ياد ماماني افتادم و اين که درست نيست بخندم ... ماماني بيچاره ...

الکس گفت:

- تو چرا تازگيا اين جوري ميشي؟ يه لحظه شيطوني و ميگي و مي خندي، بعدش يهو بادت خالي ميشه؟؟؟

به چشماش نگاه کردم. توي چشماي قهوه اي يا شايدم عسليش، چيزي بود که فهميدم مي تونم بهش اعتماد کنم ... مي تونم باهاش درد و دل کنم ... اين روزا حتي براي درد و دل کردن هم بايد احتياط کرد ... حواست به طرفت باشه تا يه روزي از اون ضعف و درد و دل هايي که بهش گفتي، عليه خودت استفاده نکنه ... و من فکر مي کردم که مي تونم اين اعتماد رو به الکس بکنم ... براش همه چيز رو از ناراحتيم و احساسم به خنديدن و خلاصه همه چيز رو گفتم ...

الکس پاهاشو دراز کرد ... ژستي به خودش گرفت که خونسرديشو نشون مي داد و به آدم هم انتقال مي داد ...

گفت:

- مي دوني، به نظر من کارت احمقانه است ... اولا اين که، ابدا نبايد فکر کني که خنديدنت درست نيست. مسلما مامان بزرگت تو رو خيلي دوست داشته و دوست داره که تو هميشه بخندي، نه اين که يه گوشه بشيني و زانوي غم بغل بگيري! فکر نکن با محروم کردن خودت از خنده و خوشي، به اون لطف مي کني! برعکس، اون رو ناراحت مي کني و باعث ميشي که روحش عذاب بکشه. اگه واقعا برات مهمه، به جاي اين که با خودت اين کارو بکني، براي آرامش روحش دعا بخون! براش دعا کن، مطمئن باش که اين براش خيلي مفيدتره! دوما، اگه قرار باشه تو با هر غم و ...

صداي زنگ موبايل، حرفش رو قطع کرد ... الکس دستش رو توي جيباش کرد تا گوشيش رو پيدا کنه ... گوشي رو بيرون آورد ... با کمال تعجب، با حروف لاتين اسم سحر رو ديدم که روي صفحه چشمک مي زد، يا در حقيقت به من دهن کجي مي کرد! پر از حرص شدم ... الکس نفسشو فوت کرد. گوشي رو جواب نداد ... چيزي نگفتم، خوشحال هم شدم ...

زنگ که قطع شد، سعي کرد به صحبتش ادامه بده:

- ميگم اگه قرار باشه تو با هر مشکل و غمي ...

گوشي دوباره زنگ خورد ... لبمو با حرص گاز گرفتم ... گردن کشيدم و دوباره اسم سحر رو ديدم ... الکس مي خواست تلفن رو بي جواب بذاره که من گفتم:

- چرا جوابشو نمي دي؟ ظاهرا خيلــي منتظر و بي تابه!

خودم هم از صدام که خشم و حرص ازش کاملا مشهود بود، تعجب کردم ... الکس لبخند دندون نمايي بهم زد و گوشي رو برداشت. جواب داد ... اصلا توقع نداشتم که اين کارو بکنه! چيه آنيا، نکنه توقع داري بهت بگه:

- نه عزيزم، جواب نميدم، چون تنها چيزي که برام مهمه تويي؟!

الکس- سلام عزيزم!

ابروم بالا پريد، چي؟!

الکس با لبخند پررنگ تري گفت:

- منم خوبم تو خوبي خانومي؟

دستام مشت شد ...

الکس – قربونت برم من، منم دلم برات تنگ شده!

نفسمو با حرص فوت کردم ...

الکس- بيرونم عزيزم ...

لعنتي! چرا نميگه با کي بيرونه؟!

الکس – چشــم! شما امر بفرما! مي خرم برات! ... زود زود ميام ... قول قول! باشه ،خداحافظ خانوم کوچولو ...

اه پسره ِ چندش ِ مزخرف ِ بي خاصيت ِ پرروي ِ نفهم ِ زن ذليل!

الکس گوشي رو پايين آورد ... با جرات مي تونم بگم که نيشش تا گوشاش هم امتداد پيدا کرده بود!

الکس – خوبي آني؟!

با تمام وجود دلم مي خواست با پشت دست بزنم تو دهنش و بگم زهر مار و آني!

ولي گفتم:

- نگو آني! خوشم نمياد!

لبخند الکس جمع شد:

- ببينم همه مي تونن بگن آني و فقط من نمي تونم؟!

يکم از حرصم کم شد!

من – مشکلي داري؟

اين بار اخم نشست روي ابروهاش:

- نه!

من – راستي سحـــر جون خوب بودن؟!

نمي تونستم اين طعنه رو نزنم!

الکس اخماشو باز کرد و لبخند زد ... اي خدا غلط کردم!

الکس – آره، خيلي خوب بود!

بايد هر جوري بود يه سرکوفتي بهش مي زدم تا يکم خنک بشم:

- اصلا فکر نمي کردم توام بتوني اين جوري حرف بزني!

الکس – مگه من چمه؟!

من – هيچيت نيست، فقط اين جور کلمات اصلـــا بهت نمياد!

الکس – ولي سحر دوست داره!

لبامو روي هم فشردم:

- خب، به نظرم از انتخاب شـــما سليقه قشنـــگــش معلوم شد! ببينم عجيجم صدات نمي کنه؟!

نمي دونم چرا اين بشر انقدر سرخوش بود! با نيش باز گفت:

- چرا اتفاقا يه وقتايي ميگه!

نمي دونم چرا انقدر مشتم تمايل به نشستن روي صورتش رو پيدا کرده بود ...

الکس با شيبطنت گفت:

- حالا ببينم چطوريه که انقدر برات مهم شده؟!

سريع موضع گرفتم:

- نخير! هيچم برام مهم نيست!

تک ابرويي بالا انداخت:

- کاملا مشخصه!

خودمو به کوچه علي چپ زدم:

- بله، مي دونم که معلومه ... راستي چي داشتي ميگفتي؟!

دوباره نيشش رو باز کرد و گفت:

- اگه الان رو ميگي قبل از اين که تو سعي کني بحث رو بپيچوني، داشتيم راجع به سحر حرف مي زديم! اگه نه هم که داشتيم راجع به ... اومم چي بود؟! آهان! راجع به تو و مامان بزرگت حرف مي زديم ...

لبامو محکم روي هم فشردم و حيني که توي ذهنم داد مي زدم: به تو مربوط نيستا! تو چي کارشي؟! اون چي کارته؟! به تو چه سحر کيه؟! ،

گفتم:

- قبلا رو ميگم .. بگو ...

الکس دوباره جدي شد:

- داشتم مي گفتم که اگه قرار باشه تو با هر مشکل و هر غمي که برات پيش مياد، اين طوري به هم بريزي و خودتو ببازي، کلاهت پس معرکه ست! تو اين زندگي نمي توني دووم بياري!

اون روز خوب بود ... حرفايي رو بهم زد که باعث شد خيلي بهتر شم و بهتر به قضيه نگاه کنم. انگار با به زبون آوردن اين که دلخوري بينمون از بين رفته، سدّي هم بينمون شکست.

با هم بهتر شديم ... تنها چيزي که منو اين وسط آزار مي داد، سحر بود ... دختري که نمي دونستم کيه، چي کارست، از کجا اومده و نقشش تو زندگي الکس چيه؟ و کشمکش دروني خودم بين اين احساس که اصلا چرا بايد نقش کسي توي زندگي الکس برام مهم باشه، داشت حسابي داغونم مي کرد ...

ولي الکس و حرفاش انصافا روي مسئله ماماني مهم بودن، مهم تر از همه، اين بود که فهميدم نبايد به تغييرات به چشم يه تهديد و يه مانع نگاه کنم. بايد به تغييرات به چشم يه فرصت نگاه کنم. فرصتي که بهم داده ميشد تا بسته به شرايط، خودمو بهتر بشناسم، اطرافيانم رو، و در نهايت بتونم بهتر زندگي کنم ... خيلي از تغييرات اولش بد به نظر مي رسن ولي من بايد قوي باشم و ازشون به عنوان يه فرصت توي زندگيم بهره ببرم، تغييراتو بپذيرم و ازشون براي آدم بهتري شدن، استفاده کنم. شايد همين تغيير عقيده توي وجود من بود که باعث شد بعدِ ها، تحمّل کردن تغييرات و خيلي چيزا برام آسون تر بشه ...

فصل شانزدهم: فرصتي براي بودن

دو طرف برگه هاي دفتر خاطراتم رو برگردوندم. با همديگه شبيه قلب شدن. گل رز سرخ اهدايي رو لاي يه نصفه از اون قلب گذاشتم. پژمرده شده بود. يه گلبرگش افتاد. آروم ساقه اش رو خم کردم و داخل دفتر گذاشتمش. اون گلبرگ رو هم لاي يکي از صفحات گذاشتم.

مامان به در اتاق زد:

- اومدي آنيا جان؟

صداش خسته بود. امروز چهلم ماماني بود. دفتر خاطراتمو بستم و مثل هميشه مخفيش کردم. حالا نه که توش کلـــي خاطرست، مي ترسم کسي ببينه! يکي نيست بگه اون دفتر سفيد رو که فقط دو تا برگش پر شده، اصلا اهميتي داره که کسي ببينتش؟!

مانتوم رو پوشيده بودم. شال مشکي و شال گردن و کلاهم رو هم پوشيدم. بابا توي ماشين نشسته و منتظر ما بود. من و مامان با هم رفتيم و داخل ماشين نشستيم. با گذشت چهل روز از فوت ماماني، همه چيز به روال سابق برگشته بود. همه، حتي خاله آزيتا هم بالاخره قبول کرده بودن که با فوت ماماني کنار بيان و به زندگي عاديشون برگردن و واقعيت رو بپذيرن ...

با اين حال، سر خاک هنوز هم گريه ها، زاري ها و شيون ها پابرجا بود. کمي که از مراسم گذشت، خسته راهمو کج کردم و آروم، بين قبرها قدم زدم. اسامي روشون رو مي خوندم. براي بعضيا، شعرهاي قشنگي نوشته بودن و براي بعضيا نه. سنگ قبري رو پيدا کردم که متعلق به مردي بود که موقع فوت، هشتاد و شش ساله بوده! سنّ همرو محاسبه مي کردم. بعضي سنگ قبرها کثيف بودن، انگار اقوام، فاميلشون رو که اون جا آرميده، فراموش کرده بودن ... بعضي سنگ ها هم تميز بودن و روشون گل هاي زيادي پرپر شده بود ... کنار دو سنگ قبر ايستادم. با حيرت نگاه کردم. يه پسر و يه دختر. سنّ پسره يازده سال بود و دختره، نه ساله بود ... از فاميلي هاشون تشخيص دادم که خواهر و برادر يا شايدم دخترعمو و پسرعمو باشن و دقيقا توي يه روز، سه سال پيش، فوت کردن. فکر کردم چرا؟ شايد تصادف ، زلزله يا ... آهي کشيدم. چرا بايد بچه هاي به اين کوچيکي انقدر زود بميرن؟؟؟ قبل از اين که درست و حسابي طعم زندگي کردن رو بچشن؟؟ فکرمو عوض کردم. حکمت اينا رو ما آدما نمي فهميم.

کمي کمي اون ور تر، سنگ قبري مشکي بود که حالا به خاکستري مي زد. اون قدر کثيف بود که به زحمت تونستم روش رو بخونم. پارسال فوت کرده بود؛ ولي انگار از روز فوتش به بعد، کسي سراغش نيومده بود. سنشو محاسبه کردم. يه زن چهل و يک ساله. دلم براش سوخت. براي بي کسي هاش. خيلي سخته که حتي بعد از مرگت هم براي کسي مهم نشي و تنها بموني. يا حتي شايد اين زن کسي رو نداشته. فاتحه اي براش خوندم و گذشتم.

چشمام به زني ژيگول افتاد دست بچه پنج، شش ساله شو عصبي مي کشيد و مي رفت. پاشو درست با اون پاشنه هاي بلند، روي سنگ قبرهاي مي گذاشت. عصبي شدم. خيلي بدم ميومد که کسي روي سنگ قبر نفر ديگه اي قدم بذاره و يا راه بره! به نظرم، اين بي احترامي بود. زن رفت. منم برگشتم و اون طرف تر، يه مرد تنها رو ديدم که بالاي يه سنگ قبر نشسته بود. روي سنگ قبر پر از گل بود، کنار قبر هم جاهاي خالي بود، و اين يعني صاحب قبر، خيلي وقت نيست که فوت کرده. شونه هاي مرد تکون مي خورد. گريه مي کرد. جوون مي زد، شايد بيشتر از 28، 29 سال نداشت.

صداش رو شنيدم که مي گفت:

- زود رفتي مهتاب ... زود رفتي عزيزم ... مگه قرار نبود که صبر کني؟ مگه قرار نبود وايسي تا با هم بريم؟؟ من ... من تازه مي خواستم با پدرم صحبت کنم و اون وقت ميومدم خوا ... (صداش گرفت. صداش دورگه شده بود):

- خواستگاريت ... زود رفتي مهتاب ... عزيزم ... خانومم ... که هيچ وقت خانومم نشدي .. مهتابم ... مگه نگفتي دوستم داري؟ مگه نگفتي منتظرم ميموني؟ پس چرا نموندي؟ چرا رفتي؟ چرا تنهام گذاشتي؟؟

حتي نفهميدم که کي اشکام سرازير شدن. بيچاره اين دختر، بيچاره اين پسر ... حتما عاشق هم بودن. چقدر سخت ... پسره دوباره شروع به صحبت کرد. وجدانم نهيب زد که درست نيست مکالمه يه عاشق با معشوقش رو بشنوم؛ حتي اگه اين مکالمه يه طرفه باشه. يکي از معدود دفعاتي بود که به وجدانم گوش کردم ...

*****

ـ اخ! پسره احمق! خاک تو سر بي عرضت کنن، اين چه کاري بود؟!

ـ آهان ! ايول ... آفرين ... يکي ديگه بزن تو گوشش ... محکم ...

ـ آخيش! دلم خنک شد ...

ـ الهي بميرم براي تو که انقدر بدبختي!

ـ اي واي! اي واي! مواظب باش کله پوک! مگه کري صداي پاشو نميشنوي؟! آخ الان مياد!

خاک تو سر خودم که با خودم حرف مي زنم! ساعت دو و نيم بود و من در حال رمان خوندن بودم و هيچکس هم توي خونه نبود. بعد از اين همه سال تنهايي، ياد گرفتم که تنهايي هم جنبه هاي خوبي داره! و يکيش اينه که موقع رمان خوندن، مي توني راحت نظراتت رو درجا و با صداي بلند اعلام کني!

صداي زنگ اس ام اس گوشيم بلند شد. الکس بود. بعد از سالها (!) بالاخره شماره رد و بدل کرده بوديم. گاهي صحبت مي کرديم، البته با اس ام اس. خيلي معمولي ... در حد سلام خوبي و منم خوبم و ...! صحبت هاش واقعا کمکم مي کرد و بازم تنها چيزي که حرصم مي داد، سحر بود! کاش مي تونستم غرورم رو زير پا بذارم و ازش بپرسم که سحر کيه! البته اون جوري که اين باهاش حرف زد، بايد دوست دخترش باشه!

مشغول اس ام اس بازي شدم ...

الکس – سلام ... چطوري؟

من – سلام، خوبم مرسي تو چطوري؟

الکس – خوب نيستم.

من – چرا؟

الکس – هيچي ولش کن!

من – اه بگو ديگه! من اين همه باهات حرفيدم تو نميگي اون وقت؟! (شکلک دلخور و ناراحت)

الکس – ول کن. حالا مي فهمي ... مي گم، رها بهت گفت؟

من – چيو؟ (شکلک متعجب)

الکس – امروز بعد از ظهرو ...؟

من – نه ... چي شده؟

الکس – قرار شده همگي بريم خريد!

من – بله! با تشکر! اون وقت بدون هيج مشورتي با من بدبخت، قرار شد ديگه!

الکس – (شکلک خنده) با منم مشورت نکردن. کي خريد و دوست داره؟!

عمرا اگه کم بيارم!

من – (شکلک لبخند) من! ولي الان حال ندارم. کجا بريم آخه؟

الکس – نمي دونم ...

من – من زنگ بزنم از رها بپرسم باباي!

الکس – خدافظ.

گوشيم رو کنار گذاشتم. برام تعجب برانگيز بود که اصلا اذيتم نکرد و تيکه ننداخت! يعني قشنگ معلوم بود که از يه چيزي ناراحته ها! مظلوم شده بود! يعني از چي ناراحته؟؟ اي بميري پسر که منو گذاشتي تو خماري!

گوشيو برداشتم و بعد از کلّي چرت و پرت گفتن با رها، قرار شد بعد از ظهر، توي يه پارکي نزديک يه پاساژ، قرار بذاريم و از اون جا بريم خريد. آيدين هم قرار بود بياد. زنگ زد و هماهنگ کرد که من و اون با هم بريم.

با بي حوصلگي، کتاباي مدرسه رو جلوم باز کردم. که مثلا درس بخونم. واقعا جالبه، نمي دونم چرا وفتي مي خوام درس بخونم، همه ي هنرام شکفته ميشن؟! اول، کار هميشگيمو انجام مي دادم، يعني نقاشي کشيدن، چرت و پرت نوشتن و امضا کردن توي حاشيه کتابا ... بعد ناگهان چشمه م جوشيد و شعري از خودم در وکردم! البته چرت و پرت بود بيشتر تا شعر! بعدم يه دفعه استعداد آشپزيم گل کرد و ديگه کتابو بستم. پا شدم رفتم توي آشپزخونه و سيب زميني ها رو شستم، پوست گرفتم و نازک نازک کردم. بعد همه روئسرخ کردم، يه جورايي چيپس خونگي! از چيپس هاي بيرون خوشمزه تر ميشن! والله! لااقل اين يکم مقدارش بيشتره، چيپساي بيرون که هوا هستن! مقدار زيادي چيپس درست کرده بودم که زنگ آيفونو زدن.

من – کيه؟

ـ منم ...

صداي آيدين رو تشخيص دادم و گفتم:

- ببخشيد کسي رو به اسم "منم" نمي شناسم. البته شايدم خونشون پلاک 18 باشه ...

آيدين – آيدين هستم ... حالا مي تونم بيام؟

من – آيدين؟ کدوم آيدين؟ بذار يکم فکر کنم ...

داشتم از خنده منفجر مي شدم. آيدين هم از خشم قرمز شده بود ... 

من – روي گوجه فرنگي رو کم کردي پاشو بيا تو!

درو زدم ... در خونه رو هم باز گذاشتم و برگشتم سمت آشپزخونه. آيدين چند دقيقه بعد اومد بالا و داخل خونه شد، از صداي به هم خوردن در متوجه اومدنش شدم ...

آيدين – سلــام ... خوب مارو کاشته بوديا!

من – سلام. بله، خيلي خوب بود! پاشو بيا که خوب موقع رسيدي خوش شانس! چون مي دونم مفت خوري، بفرما!

و به سمت آشپزخونه اشاره کردم و با هم رفتيم اون سمت. داخل آشپزخونمون، علاوه بر همون وسايل رايج آشپزخونه، يه ميز چوبي قهوه اي تيره بود. چهارنفره ... روي ميز، يه بشقاب گنده پر از چيپس هاي پخت خودم به چشم مي خورد. آيدين دهنش رو باز کرد. انگشتمو قبل از حرف زدنش تهديد آميز تکون دادم و گفتم:

- واي به حالت اگه ايراد بگيريا! حال نداشتم وگرنه يه چيز بهتر درست مي کردم ... (آره جون خودم ، تنها چيزي که غير از سيب زميني بلدم درست کنم، املت و نيمروئه!).

ادامه دادم:

- چون هوس چيپس کرده بودم، درست کردم.

آيدين قيافشو مظلوم کرده بود. درست عين پسربچه هاي بي گناه گفت:

- فقط مي خواستم تعريف کنم ...

لبخندي زدم : آره جون خودت. بشين.

و به يکي از صندلي ها اشاره کردم. آيدين نشست و من يدونه چنگال، سس معمولي و هات و نمک آوردم. روي صندلي روبروش ننشستم، چون اون طوري خيلي سخت ميشد که دستمو به بشقاب برسونم و با توجه به ذهنيتي که از ميزان شکمو بودن آيدين داشتم، صندلي کنارشو انتخاب کردم تا مبادا همشو تموم کنه! به چيپس ها نمک زدم و بعد از پرسيدن از ايدين، سس تند رو خالي کردم توي بشقاب!

آيدين- واي! چي کار مي کني؟ چقدر سس مي زني دختر!

من - هيس! ساکت ... بدون سس مزه نمي ده!

ظرف سس رو که تقريبا خالي شده بود کنار گذاشتم.

آيدين با شيطنت و به شوخي گفت:

- چرا يدونه چنگال آوردي؟ مي خواي دوتايي از يدونه استفاده کنيم؟

بعد صداشو نازک کرد و مثلا اداي سارا (همسر رضا پسر عمه ش) رو درآورد:

- وا! من گفته باشم! بدم مياد با يکي از يه ليوان بخورم رضـــــا!

رضا رو با عشوه و کشدار گفت!

يکي زدم پس کله ش:

- مرض . اينو سخت ميشه با چنگال خورد، با دست بيشتر مزه ميده؛ واسه همينم من با دست مي خورم. چنگال مال تو .

آيدين چنگالو برداشت و امتحان کرد:

- نچ! نميشه! منم بايد به همين روش کثيف کاري تو عمل کنم!

پشت چشمي براش نازک کردم:

- ايش! هيچکي ندونه، من که مي دونم تو يکي از همه کثيف تري. هنوز جريان آرزو و فرش نيوشا رو يادم نرفته ها!

آيدين خنديد و يه مشت چيپس برداشت ... کل چيپس رو با دستامون خورديم. خيلي خوشمزه شده بود. اخرين دونه چيپس رو توي دهنم گذاشتم و خوردمش ... بعد دستامو پشت سرم گذاشتم و تکيه دادم به صندلي و پاهامو دراز کردم. آيدين هم همين کارو کرد.

با کنايه گفتم:

- آخيش! دستم درد نکنه! چــقــدر خوشمزه بود!

آيدين – خوب حالا! باشه، دستت درد نکنه ...

من – ولي خدايي خوشمزه نبود؟؟

آيدين –آره، خدايي ... خيلي خوشمزه بود. چقدر خوردم.

من – آخ منم! دارم مي ترکم!

آيدين – من موندم تو چجوري اين همه مي خوري، چاق نميشي!

چشمکي بهش زدم:

- اولا من زياد نمي خورم ، خودت شکمويي! دوما، تو همين جوري تو خماريش بمون، هيچ وقت نمي فهمي.

آيدين – آهان! از قرص لاغري استفاده مي کني!

من – مرض! پسره پررو!

آيدين لحظه اي ساکت شد و بعد يه دفعه از ژست راحتش دراومد و دستاشو به هم زد:

- آخ! واي!

لحنش جوري بود که مي گفت:

- همه چيز از دست رفت!

من با نگراني از جا پريدم:

- چي شد ؟ چي شد ؟؟

آيدين – واي بدبخت شدم.

بعد به ساعت نگاهي انداخت:

- درست ده دقيقشو از دست دادم!

بعد از جاش بلند شد و به سمت حال رفت ... منم همون طوري که با گيجي و نگراني پشتش مي رفتم، گفتم:

- چيو؟ عين بچه آدم حرف بزن ببينم!

به سمت تلويزيون رفت. بي توجه به من که خشک شده نگاهش مي کردم، روشنش کرد و سريع زد کانال سه. با تعجب بهش خيره شده بودم که صداي يکي از گزارشگرا (که اسمشو نمي دونستم) توي خونه پخش شد ...

آيدين- اه! اين کيه برا گزارش بازي گذاشتن؟ خاک تو سرشون!

يک لحظه مات به آيدين نگاه کردم. رفتم سمت کاناپه. کوسني رو برداشتم و حيني که باهاش مي کوبيدم به آيدين، منفجر شدم:

- اي زهرمار! منو بگو کلي ترسيدم و نگران شدم که چــه اتفاق مهمّــي افتاده! نگو تو پنج دقيقه از يه بازي چرت مزخرف رو از دست دادي!

آيدين بي توجه به من تقريبا داشت مي رفت توي صفحه تلويزيون:

- هــيس! ساکت آنيا!

و با هيجان به تلويزيون خيره شد. آهي کشيدم و برگشتم تا به سمت آشپزخونه برم. واقعا که اين پسرا هم خلنا! همون طور که ظرفا رو جمع مي کردم، صداي آيدين رو هم مي شنيدم : اه! خاک تو سرت ... خب پاس بده ديگه! واسه چي از اين فاصله شوت مي کني تو که مي دوني گل نميشه احمق!

آيدين - معلومه که داورو خريدن ... نيگا بيشعور هي کارت ميده به ما !

با تاسف سر تکون دادم ... پسره ي بي ادب!

بعد از جمع کردن وسايل، از آشپزخونه خارج شدم و خواستم به سمت آيدين برم (و اگه تونستم يه چيزي هم بکوبم تو سرش!) که يهو تلفن زنگ زد. تلفنو برداشتم و از پله ها بالا رفتم ...

من – الو؟

ـ الو ... سلام ...

صداي هيجان زده دختري از پشت خط ميومد:

- واي آنيا خودتي؟! خوبي؟؟!

من – بله، خودمم ... خوبم متشکرم ...

صدام مردد بود. بذار ببينم شايد شناختمش ...

ـ اوه اوه! مودب شديا آني! خب ديگه چه خبر؟؟

با شک گفتم:

- ببخشين من به جا نياوردم؟

ـ آي خاک تو سرت کنن! چه واسه من لفظ قلمم مياد! حالا ديگه منو يادت نمياد ديگه؟

به مغزم فشار آوردم؛ ولي هر چي تلاش کردم هيچ نتيجه اي نداشت ...

من – ببخشين ولي من واقعا نشناختم ...

ـ يعني واقعا برو بمير! بي معرفت! من همونيم که گلم ...

من – چي؟! گــل؟!

ـ آره ديگه ... اسمم اسم گله ... يه گل ...

يه دفعه وسط اتاقم ايستادم و با بهت گفتم:

- رز؟

ـ آخ، بالاخره دوزاري کجت افتاد ... بله رزم! بي معرفت جون که يه زنگم نزدي بعد از ايـــن همه مدت!

واي، يعني جدي جدي رز بود؟ خيلي خوشحال بودم ...

با هيجان گفتم:

- واي، رزي جونم، عزيزم ... ببخشيد نشناختمت. اثرات بالا رفتن سنه ديگه مادر!

رز – بله، کاملا مشخصه!

من – واي، باورم نميشه. خيلي دلم تنگ شده بود برات.

رز – بله! از زنگ زدناتون کاملا مشخص بود!

من – توروخدا ببخش ديگه رز! مي دوني همش درس و گرفتاري و تازگيا هم ...

صدام رفته رفته خاموش شد ...

رز – چي آنيا جونم؟

من – تازگيا هم ... مامان بزرگم فوت کرده ...

رز – واي الهي بميرم عزيزم ... تسليت ميگم ... ببخشيد

من – نه بابا، خدا نکنه، خواهش مي کنم ... خب ديگه چه خبر؟ خدايي صدات خيلي بزرگونه شده ها! فرق کرده حسابــي!

رز – جدي؟! ايول بابا به خودم اميدوار شدم .

يه دفعه صداي بلندي اومد. يه صداي گرومپ و بعد صداي داد آيدين:

- گــــل! گــــل ! گل !

و بعد صداي بلند شدن و دوييدنش اومد. مي دونستم دنبال منه.

رز که انگار وحشت زده شده بود گفت:

- واي، آنيا ... اين صداي چيه؟

با خونسردي گفتم:

- نگو چيه، بگو کيه! آيدينه ... پسرخالم. داره فوتبال مي بينه.

رز – اوه! اوه! پس مي بينم که ...

قبل از اين که بتونم ادامه حرفشو گوش کنم، ديدم که رو هوام. جيغ زدم. آيدين زمينم گذاشت.

گفتم:

- خل ديوونه! اين کارا چيه مي کني؟

آيدين – آني، واي دختر نمي دوني چه گلي زدن!

من – نخير نمي دونم.

به چهره آيدين و نفس نفس زدنش نگاه کردم. کل خونه رو دوييده بود.

با خنده گفتم:

- خير سرم مثلا داشتم با تلفن حرف مي زنم.

آيدين – نه بابا! راست ميگي؟ من که اصلا تلفنو نديدم!

من – برو ... برو تو کوري! برو فوتبالتو ببين!

و بعد در حالي که آيدين بيرون مي رفت گفتم:

- خدايا، ببين مردم پسرخاله دارن، ما هم پسرخاله داريم!

تلفنو برداشتم. مي دونستم رز از منم فضول تره! سريع بدون اين که بهش فرصتي براي حرف زدن بدم، همه چيز رو براش توضيح دادم که دچار اشتباه نشه. هر چند، خيلي هم قانع نشد! بس که اين آيدين عجيب الخلقه است! اصلا کارايي که اين مي کنه رو کسي باور مي کنه؟ رز هم گير داده بود که خب چرا اومده تو رو بغلت کرده؟! حالا سه ساعت براش صغري کبري چيدم ... اي بميري آيدين ... با رز کلي از اين درو اون در حرف زديم. وقتي صحبتامون تموم شد، خداحافظي کرديم و من نگاهمو به ساعت کرم رنگ روي ديوار انداختم. ساعت چهار بود. قرار بود چهار و نيم بريم. چون هوا زود تاريک مي شد، زود مي رفتيم که به تاريکي نخوريم ... اي رها، تو هم بميري با اين عشق خريد بودنت!

به آيدين حاضر شدنو يادآوري کردم. غرغر کرد. مي دونستم که فقط به خاطر سامانتاست که مياد. فلششو به دستگاه زد تا بازي رو ضبط کنه و خدايي نکرده ده دقيقه اش رو هم از دست نده! بهم کلي سفارش کرد که سر چه ساعتي بيرونش بيارم، چون خودش بعد از رسوندن من، مي رفت خونشون و تو نميومد.

هر دو حاضر شديم. هوا خيلي سرد نبود، فقط کمي سوز هميشگي اسفند ماه رو داشت. هنوز براي خريداي عيد زود بود. همون مانتو بافت طوسي کذايي رو پوشيدم. مي دونستم که طوسي به خاطر رنگ چشمام بهم مياد، در واقع چيزي بود که مامان مي گفت. هر چند مامان راجع به همه رنگ ها اين عقيده رو داشت! کلا مي گفت به من همه چي مياد! حالا اين جوري نيستا! فکر کن يه درصد اين جوري باشه! يه شلوار جين طوسي هم پوشيدم. مانتو، توي تنم جذب بود و اندامم رو نشون مي داد؛ ولي خوب خيلي هم بد نبود. يه شال طوسي صورتي هم برداشتم و پوشيدم. صورتي ، رنگي که دوسش ندارم اما جزو همون دسته از رنگاييه که مامان تاکيد داره بهم مياد! به هر حال، يه کيف کوچيک صورتي هم برداشتم تا توش کيف پول و موبايل و ساير وسايلم رو بذارم. رژ لب صورتي کم رنگي هم زدم. از اتاق خارج شدم. آيدين منو ديد و دوباره اون رگ غيرتيش باد کرد:

- اين چيه پوشيدي؟؟

من – زهر مار! لباسه ... به اين قشنگيم هست!

آيدين – خيلي تنگه ...

من – اي بابا آيدين، ولم کن ديگه ... اصلا به تو چه؟!

بعد لحنم رو مهربون تر کردم و گفتم:

- ولش کن ، بريم ديگه داداشي ...

آيدين – خودت داري ميگي داداشي، بعد به من چه؟

نفسمو فوت کردم و جوابي بهش ندادم. اونم چيز ديگه اي نگفت. آل استارهاي طوسي صورتيم رو هم پوشيدم. شانس آوردم که لباسام با اين کفشا ميومدن!

رفتيم سمت پارک ... قبل از ما، رها و شاهين، آناليا و آدرين و عرفان اومده بودن ... بعد از يه سري سلام و احوال پرسي همه ولو شديم روي چمناي پارک. آيدين و آدرين با هم حرف مي زدن. رها و شاهين هم که تکليفشون معلوم بود! عرفان به آيدين و آدرين پيوست و من و آناليا هم مشغول حرف زدن شديم ...

من – آنــا، تو حال خريد داري؟

آنا – واي گفتي! نه ... تو چي ؟

من – آخ ، منم ندارم ... کي حال داره؟ همش تقصير اين رهاي ديوونست!

آنا – ا ِ! ول کن ديگه آنيا! چقدر غر مي زني!

من – من که نگرفتمت عزيزم، چرا ولت کنم؟

آناليا خنديد و گفت:

- مسخره بازي درنيار.

بعد به صورتم خيره شد و ادامه داد:

- خوشحالم که خوب شدي آنيا ...

من – وا، مگه مريض بودم که خوب بشم؟

آنا – کوفت! نخير، منظورم اينه که ديگه ناراحت و دپسرده و اينا نيستي ...

من – آهان! از اون لحاظ ...

آنا – آره ... چشمات دوباره شيطون شده!

من – من که هيچ وقت اين شيطونيو نديدم! نمي فهمم شماها چي مي گين!

همون موقع الکس اومد و بلند گفت:

- سلام ... مي بينم که ... مثل هميشه ولويين تو خيابون!

من – کوفت. حيف ما که منتظر شما بوديم!

الکس شيطون گفت:

– ا؟ منتظر من بودين؟

سعي کردم لبخند نزنم:

- نخير ... منتظر سامانتا.

بعد از اون روز توي پارک، جملاتمون ظاهرا بدون هيچ قصدي بيان مي شد. ولي من خوشم ميومد باهاش کل کل کنم ...

چند دقيقه بعد، سامانتا هم رسيد و همه راه افتاديم سمت يه پاساژ نزديک. رها و شاهين شروع به خريد کردن. رها دائم لباس مي خريد؛ دو تا خل و چل عين زوج ها خريد مي کردن! سامانتا و آيدين، انگار نه انگار که اومدن خريد. آروم با هم راه مي رفتن و حرف مي زدن. همين طور که راه مي رفتم، متوجه شدم که الکس باهام هم قدم شده. نيم نگاهي بهش انداختم. داشت به من نگاه مي کرد. بچه پررو!

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

- ويترينا از اين ورن ها!

و به سمت ويترين هاي مغازه ها اشاره کردم.

تبسمي کرد و گفت:

- مي دونم!

اَه! اين چرا امروز اين جوري شده؟! هيچ وقت اين جوري نبودا!

بالاخره رها و شاهين از ما جدا شدن؛ چون ما سرعتشون رو کند مي کرديم! هر دو رفتن و قرار شد بعد از خريدا به هم زنگ بزنيم.

روبروي يه مغازه بدليجات ايستادم. نگام روي يه گردن بند ثابت مونده بود. يه زنجير ساده و براق يا يه آويز قلب کوچولو ... الکس هم ايستاد. سريع نگاهمو برداشتم.

بهم نزديک شد و گفت:

- اين چه خوشگله !

و به گردن بند انتخابي من اشاره کرد. به به! مرسي تفاهم!

الکس ادامه داد:

- خوشت مياد ازش؟

ابرومو بالا انداختم:

- چطور؟

الکس – برات بخرمش؟!

جوري بهش نگاه کردم که انگار دو تا شاخ درآورده بود!

الکس – چيه؟ چرا اين جور نگام مي کني؟ ول کن بابا! من به اميد تو باشم بايد تا فردا معطل شم.

و چرخيد. فکر کردم مي خواد بره. خواستم صداش بزنم که وايسه. اون گردن بندو مي خواستم، حالا مفت باشه که چه بهتر! ولي برخلاف تصور من، اون داخل مغازه شد و من خشک شده بيرون ايستادم. چند دقيقه بعد، اومد بيرون و ريلکس يه جعبه بهم داد:

- بگيرش.

چشام گرد شده بود ... نتونستم لبخند نزنم:

- مناسبتش چيه؟

الکس – بي مناسبت ...

ولي حس کردم همچينا هم بي مناسبت نيست. جديدا خيلي عجيب و غريب شده بود. حس مي کردم که از يه چيزي ناراحته، اما ...

من – من بدون مناسبت نمي تونم قبولش کنم.

الکس نفس صداداري کشيد. سريع کيفمو از دستم جدا کرد و درشو باز کرد. جعبه رو توش انداخت و کيف رو به سمتم گرفت:

- بگير انقدر تعارف تيکه پاره مي کني که بايد به زور متوسل شم! اينو يادگاري داشته باش. بهش نگاه کردي ياد من بيفت!

سعي کردم به حرفاي عجيبش عکس العمل اون چناني نشون ندم، پس کيفو گرفتم و با خنده گفتم:

- تو رو که يه روز در ميون دارم مي بينم، احتياج به يادگاري ندارم.

بعد قدمي برداشتم و راه افتاديم. الکس آهسته گفت:

- شايد يه روز نديدي ...

به سمتش برگشتم و کنجکاوانه نگاش کردم. ولي اون اهميتي نداد. بنابراين، منم بي خيالش شدم. همين طوري مي رفتيم و توي پاساژ مي گشتيم و چيزاي مختلفي رو هم مي خريديم.

يه مغازه کوچيک و نقلي بود که گوشواره، گل سر و آويز موبايل و از اين چيزا داشت. ايستاديم . سامانتا و آناليا در مورد خريد گوشواره با هم ديگه مشورت مي کردن. يه دفعه نگام به يه جعبه جاسوئيچي افتاد. ناخودآگاه برش داشتم و نگاهش کردم. در اصل دو تا جاسوئيچي بود؛ هر کدوم شکل يه قلب نصفه بود که کنار هم يه قلب کامل رو تشکيل مي دادن روي يکيشون علامت ميل (آقايون ) و اون يکي في ميل (خانوما) داشت. 

خيلي خيلي خوشگل بود و دلم مي خواست بخرمش. ولي من بدبخت تنها که هيچ کسو ندارم قسمت دومشو بهش بدم! والله! بعد فکر کردم: آنيا، انقدر بي چشم و رو نباش. الکس برات يادگاري خريده. توام يادگاري اينو بهش بده.

بنابراين، خودمو راضي کرده و جاسوئيچي ها رو خريدم. بعد از خريدشون، دوباره نگاه کردم. واي حالا من اينو به الکس بدم، نکنه پيش خودش فکر بدي بکنه؟ که مثلا عاشق چشم و ابروشم که اينو بهش دادم؟! واي نه ... نميدم بهش.

پس به خاطر غرورم، احسامو زير پام گذاشتم. همين که اومدم جعبه رو توي کيفم بگذارم ، دستي مچم رو گرفت. الکس بود که جعبه رو قاپيد!

من– اِ! بدش ببينم ... بدش! مال منه!

الکس نچي گفت و با ديدن من که عين بچه ها مي گفتم بدش! خنديد. بعد گفت:

- فقط که مال تو نيست ... بايد نصفشو به يکي ديگه بدي ديگه ... به کي مي خواي بديش؟

واي، حالا اينو کجاي دلم بذارم. چاره اي نيست آني! غرورتو بشکن! ... نه، نمي شکنمش. غرور آنيا، هيچ وقت شکسته نمي شه.

گفتم:

- به هيچ کس.

حس کردم چشماش برق زد. گفت:

-پس ... چيزه، من برش دارم؟

از خوشحالي داشتم غش مي کردم. نيشم تا بناگوش باز شد!

«وجدان - ا! دختره پررو! اين چه حرکتيه! اين از تو، اينم از اون پسره پرروتر از تو که بي تعارف مي خواد برش داره!

من – خفه شو لطفا! خودت گفتي بي چشم و رو نباشم!

وجدان - من غلط کردم! حالا پسره فکر مي کنه چه خبره!

من – عزيزم، زر نزن و بذار از اين لحظه لذت ببرم!»

سعي کردم خودمو بي تفاوت نشون بدم:

- آره ... البته که ميشه ...

اون غرورشو شکسته بود، پس منم اگه يه کوچولو موچولو غرورمو زير پا مي ذاشتم، اشکالي نداشت ...

الکس در جعبه رو باز کرد. تيکه ها رو از هم جدا کرد و قسمت خودشو برداشت. بعد جعبه رو بهم پس داد. با شيطنت و ابروي بالا رفته، گفت:

- ولي انگاري تو هم خيلي منتظر بوديا! مي خواستي بديش به من!

چشم غره اي بهش رفتم و گفتم:

- واه واه! چه اعتماد به سقفي! اصلنم! کمتر نوشابه واسه خودت باز کن!

دوباره شيطون گفت:

- من که مي دونم ...

با سماجت تکرار کردم:

- نخيرم ...

الکس – چرا ... مال من بود ... اعتراف کن ...

من – ايش! نــه خيـــرم!

و بعد براي جلوگيري از ادامه بحث، اضافه کردم:

- اينم يادگاري به قول خودت از من به تو ... البته به زور گرفتيش!

الکس لبخندي زد. اين چه امروز همش لبخند مي زنه! بحث رو ادامه نداد و جاسوئيچيش رو توي جيبش گذاشت.

هر دو بدو بدو کرديم تا به بقيه برسيم. خوشحال بودم. واقعا خوشحال. اون روز ديگه ياد اون ناراحتي الکس نيفتادم ... ولي بعد ...

فـــصل هـــفدهم: و نبودن ...

بارون، نم نم روي درخت ها مي چکيد. باغ، کاملا طراوت پيدا کرده بود. شکوفه ها روي تک درخت گيلاس به چشم مي خوردن. برگ هاي ساير درختا، سبز سبز شده بودن. بوي بارون رو حس مي کردم. همه جا تميز و با طراوت بود ...

ـ آنيا، فکر نمي کنم کوچيک ترين توجهي به حرفاي من داشته باشي!

از فکر و خيال به بيرون پرت شدم. خانوم شايان، دبير درس دين و زندگي، با نگاهي سرزنش آميز بهم خيره شده بود.

زمزمه کردم:

- ببخشيد ...

شايان، زير لب غرغري کرد و چشم غره اي بهم رفت. سپس، سراغ بقيه کارش رفت؛ در واقع به قول خودش دوره کردن؛ ولي به نظر ما، تکرار کردن بيهوده هر چيزي که قبلا، به زور تو مغزمون فرو کرديم!

ارديبشت ماه بود. درست چهارم ارديبهشت. منظره باغ بارون زده ي کنار مدرسه، اون قدر خيال انگيز شده بود که محوش شده بودم.

کاغذي به سمتم سر خورد. يه يادداشت بود از رها به اين شرح:

امروز بعد از مدرسه شانيا قراره بياد ... مي خواستيم يه کم قدم بزنيم، ولي با اين هوا انگاري بهتره فقط يه کم حرف بزنيم. (رها)

لبخند کجي روي صورتم نشست. بعد از اين که يه بار طي يه يادداشتي که رها توش اعلام کرده بود امروز با شاهين اينا ميريم بيرون، دست يکي از شيرين عسل هاي کلاس افتاده بود و اقدس چوب دار هم ميشه گفت يه پدري ازمون درآورد که نگو! خلاصه بعد از اون، رها براي اين که کسي متوجه نشه، شاهين و الکس و عرفان رو رها به صورت شا اينا نوشت. البته اون " شا " مال اول اسم شاهينه و بعدشم اينا (يعني عرفان و الکس) که خوب شدن شااينا و بعد سامانتا، با ابتکاري جديد، گفت که بهم بچسبونيمش تا بشه شانيا که هم اسم دخترونه است و کسي شک نمي کنه و هم منظورو مي رسونه! بنابراين، شاهين اينا، به شانيا معروف شده بودن.

جوابي براي رها روي کاغذ نوشتم و آناليا اونو به ميز جلويي رد کرد. بقيه زنگ هم به رد و بدل کردن يادداشت گذشت ...

****

بعد از يه کلاس حقيقتا طاقت فرساي عربي، نفس راحتي کشيدم. از عربي واقعا متنفر بودم، آخه به ما چه زبون عرب ها رو ياد بگيريم، هيچ استفاده اي هم نداره برامون ايش! البته درصد بالايي تو کنکور داره و همين براي خر زدنش کافيه!

آناليا غرغر کرد:

- واي، آخر سالي دست از مشق دادن به ما بر نمي داره! لعنتي فکر کرده ما بچه هاي دبستاني هستيم، راه به راه، راه ميره درس رو سرمون مي ريزه! اَه!

لبخندي زدم:

- حرص نخور آنا جونم ، اولا پوستت خراب ميشه! دوما پس فردا خواستيم امتحان نهايي و چند وقت بعدشم کنکور بديم، قدر معلم به اين خوبي رو مي دوني!

آخه واقعا دبير عربيمون خيلي حاليش بود! آناليا به غرغر کردن ادامه داد و چهارتايي، تند تند از پله ها پايين اومديم و زير درخت هميشگي، شانيا رو ديديم!

عرفان - مي ذاشتين سه سال ديگه ميومدين! سه ساعت تو بارون وايساديم!

آناليا – واه واه واه! همچين ميگه انگار تو طوفان وايساده! يه نم بارون بيشتر که نبوده، نازنازي!

عرفان فوق العاده از لغت " نازنازي " بدش ميومد و آناليا هم هرگز در به کار بردن اين کلمه در موردش، خساست به خرج نمي داد! آناليا، کم تر با پسرا صميمي مي شد، اهل اين جور چيزا نبود؛ خصوصا بعد از ماجراي آستين. ولي با عرفان يه جور ديگه بود. هر چند، هيچ جوره به عنوان دوست پسر، دوست دختر نميشه روشون حساب کرد!

رها آروم کنارم اومد و گفت:

- اين آخرين ديدار ماست!

حيرت زده گفتم:

- چي؟

رها – هيس! يواش، ديوونه! من و شاهين مي خوايم بهم بزنيم!

بهت زده تر از قبل نگاهش کردم.

رها پوفي کشيد:

- راستش، از هم خسته شديم. هر دو با هم در اين مورد تفاهم داريم؛ ولي مي خوايم بدون دعوا و اين مسائل، عين دو تا آدم متمدن، آخرين بار قرارمون رو بذاريم و بعد با هم خداحافظي کنيم. البته، عرفان و الکس شايد هنوزم بيان! مي دوني، با وجود کم محلياي آناليا، من حس مي کنم که عرفان بدجوري گلوش پيش آنا گير کرده!

خيلي تعجب کرده بودم. نگاهمو روي زمين به اين ور و اون ور دوختم.

رها گفت:

- آنيا، شنيدي چي گفتم؟ داري چي کار مي کني؟!

من – دارم دنبال يه چوبي، چماقي، چيزي مي گردم که بزنمش تو سر تو! آخه دختره بيشعور! ما اين همه زحمت کشيديم شماهارو آشتي داديم؛ بعد شما راحت و آسوده و طي يه عمليات انتحاري، يه دفعه عاقل و بالغ شدين؟؟! يعني واقعا دلم مي خواد محکم بزنم تو صورتت!

با اين حال و با وجود حرفام، خوشحال بودم که دوباره بساط گريه و زاري و قهر و آشتي نداريم، اما در اصل، چيزي که حالمو عوض کرده بود، شايدي بود که توي ذهنم نقش بسته بود. شايد الکس و عرفان نيان!

هفت نفري زير درخت دور هم جمع شده بوديم و حرف مي زديم، بعد از مدتي، چند لحظه اي سکوت شد و تنها صدايي که به گوش مي رسيد ، صداي قطره هاي بارون بود. ولي بعد، سامانتا سکوت رو شکست:

- خوابتون برد؟ آنيا، تو که از حرف زدن کم نمياري، يه چي بگو اينا (اشاره به رها شاهين) تو آخرين قرارشون، خوابشون نبره!

من – اِ اِ اِ اِ اِ ! نيگا کن ... تو که بيشتر از من حرف مي زني ساما!

سامانتا – نخير! حرف زدن تو مثل کابوسه ولي حرف زدن من ...

من حرفشو ادامه دادم:

- واي حرف زدن تو سامانتا جونم، از کابوس بدتره، چون تو واقعيت اتفاق ميفته، نه تو رويا!

سامانتا جيغش رفت هوا و همه خنديدن. اين بار شاهين گفت:

- خب بچه ها ، ديگه چه خبر؟ راستي الکس، جدي مي خواي بري؟

نگاهم سريع معطوف الکس شد. الکس داشت کجا مي رفت؟ خونه؟

الکس سرشو انداخت پايين و با صداي ضعيفي گفت:

- آره ...

خوشبختانه جور کنجکاوي منو آناليا کشيد : کجــا ؟؟

الکس سرشو آورد بالا:

- دارم ميرم .. يعني داريم ميريم ...

عرفان – اه! مثل آدم حرف بزن، اينا بفهمن داري چي ميگي ديگه!

الکس – ما داريم از ايران ميريم. برمي گرديم انگليس ...

چند لحظه سکوت ...

رها – واسه تعطيلات ديگه نه؟!

الکس – معلومه که نه! واسه هميشه ...

چشمامو يه دور باز و بسته کردم. چي؟ دستامو مشت و باز کردم. چي؟ از دست راستم يه نيشگون گرفتم. چي؟ الکس داره ميره ... چي؟ واسه هميشه ... چي؟ ديگه نمي بينمش. چي؟ چشمام مي سوزه ... چي؟ باور نمي کنم ... چي؟ يعني چي؟ اين حرفا چيه؟ من خوابم ... آره خوابم .... چــي؟؟؟؟؟

سرمو بالا آوردم. خواب نبودم. رها و آناليا هم به اندازه من متعجب شده بودن. زبونم سنگين شده بود. نمي تونستم هيچي بگم. اونم مني که به قول سامانتا، از حرف زدن کم نمياوردم ...

ولي رها تونست:

- چــي؟ جدي ميگي؟ آخه واسه چي؟ ما دلمون برات تنگ ميشه!

الکس – خب ... خب ديگه بايد بر مي گشتيم ...

آناليا حرفشو قطع کرد:

- کِيه؟

الکس – چي؟ آهان، گفتم که اواخر خرداده ...

آناليا با بي صبري گفت:

- اونو نمي گم که ... گودباي پارتي تو ميگم کِيه؟!

الکس با تعجب به آناليا زل زد:

- گودباي پارتي؟

عرفان – ببينم نکنه بدون مهموني مي خواي بري؟

خدايا ... ببين اينا تو چه فکرين ... و من ...

الکس – خوب معلومه ... مهمونيم کجا بود؟!

عرفان – اِي خاک تو سر بي عرضه بي خاصيتت کنن!

مي دونستم که شاهين و عرفان ناراحتن، ولي به روي خودشون نميارن، پسرا همين جورين ديگه، مي تونن راحت احساساتشون رو مخفي کنن ...خوش به حالشون ...

عرفان صحبتشو ادامه داد و من باز ساکت بودم. شاهين حرف زد، ولي من نشنيدم ... انگار دور بودم. آره، انگار از اون شيش نفر فرسنگ ها دور بودم. همه چي شوخيه، آني ... شـــوخيـــه ... يه شوخي مسخره ... ولي خودمم خوب مي دونستم که نيست. وجدانم نهيب زد:

ـ به تو چه آنيا؟ هان؟ خوب مي خواد بره، بذار بره. بره که بره! به تو چه ربطي داره؟

ترجيح دادم حرفاي اون شش نفر رو بشنوم تا صداي وجدانمو. بچه ها از خير گودباي پارتي گذشته بودن. چيزايي راجع به دلمون برات تنگ ميشه به الکس گفتن ... رها و شاهين، دست دادن و هر دو براي هميشه از هم خداحافظي کردن و رفتن. بعد از رفتن اونا، سامانتا و آناليا که اون روز از شانسشون سرويسشون دير اومده بود و همون لحظه رسيد، خداحافظي کردن و راهي شدن. الکس اما، ايستاده بود.

عرفان گفت:

- مياي يا برم؟

الکس – ميام ...

نگاهشو مستقيم تو چشمام دوخت. حس کردم دارم مي سوزم. لرزش لب هامو کنترل کردم و به زور گفتم:

- خداحافظ ...

اون وقت سريع و تند تند، قبل از اين که اون حتي فرصتي پيدا کنه تا جوابمو بده، توي خيابون راه افتادم. اون هم رفت. وسط خيابون دويدم. يه لحظه خل شده بودم. يه پرايد با سرعت زياد بهم نزديک شد. چشمامو بستم. اما ... ناچار شدم بازشون کنم؛ چون صداي بوق، تا مغز استخونم پيش رفته بود. چشمامو باز کردم. پرايد، توي چند سانتي متري من متوقف شده بود. راننده با دستي که روي بوق گذاشته بود، داد و بيداد مي کرد. سريع کنار رفتم. توي پياده رو. پرايده هم دور شد ... قدمام سريع بود که يادم اومد: امروز مامان نيست ... يعني مثل هميشه که نيست ... کسي هم منتظر من نيست، درست مثل هميشه. قدمام رو آهسته تر گذاشتم. توي پياده روي باريک، حد فاصل بين ديوار و چند تا درخت که قطره هاي آب از برگاشون چکه مي کرد. به کفشاي کتوني آل استارم خيره شدم. پامو يه قدم گذاشتم. يه قدم ديگه ... ديگه نمي تونم. اشکام مجال پيدا کردن ... روي صورتم سر خوردن. بارون تندتر شده بود. لبام به شدت مي لرزيد. چشمام به شدت مي سوخت. گريه مي کردم ... آره ، براي رفتن يه دوست قديمي گريه مي کردم ... براي رفتن يه دشمن قديمي گريه مي کردم ... براي رفتن يک همپاي کل کل، گريه مي کردم. آسمون رعد و برق زد. سقفي بالاي سرم نبود. قطره ها روي مقنعه ام و قسمتي از موهام که بيرون بود مي ريختن. فکر کردم، شايد آسمون هر وقت يکي دلش بدجــور مي گيره، اين جوري مي باره. تا ابراي خيس، خيابون خيس و همه خيسي ها با چشماي خيس اون آدم، همدرد بشن.

شايد هر وقت يکي غم بزرگي سراغش بياد، آسمون به کمکش مياد. شايد اين بارون براي من بود. واسه غصه اي که براي دل کوچيکم، زياد بود. قسمتي از اشکامو، طبق يه قرارداد نانوشته، آسمون به عهده گرفته بود. زير باروني که بي وقفه روي سر و صورتم مي ريخت، حس رخوت و سستي مي کردم. هميشه بارونو دوس داشتم. و حالا بارون، دوستم شده بود. هم دردم شده بود. سرمو رو به آسمون گرفتم. قطره ها روي صورتم غلتيدند ... با اشکام، در هم آميختن ... سرمو پايين آوردم. دستي به صورتم کشيدم. خيس بود. خيس از اشک ... خيس از قطرات بارون ... کاش اين بارون همين جوري بباره ، بباره،و بباره و منم زيرش بمونم. ياد يه آهنگ افتادم که خيلي وقت پيش گوش کرده بودم و متنش تو ذهنم مونده بود:

ببار بارون

ببار بارون که اينجا شکل زندونه

ببار بارون

ببار بارون دل بي طاقتم خونه

ببار بارون

ببار بارون يکي عشقش رو گم کرده

ببار بارون قراره گريه برگرده

از اين بهتر نميشه فکر من باشي

تو هم انگار قراره ديگه تنها شي

نميدونم چرا بد شد چرا از خوبيام رد شد

شايد بازم بياد خونه بگه بي من نميتونه نمي تونه

اونو يادم مياري تو بايد بازم بباري تو

ببار بارون تو با آواز منو ياد چشاش بنداز

ببار بارون

من اينجا گيج و داغونم

ببار بارون

ببار بارون که بي عشقش نميتونم

ببار بارون

نميدونم چرا بد شد چرا از خوبيام رد شد

شايد بازم بياد خونه بگه بي من نميتونه نميتونه

اونو يادم مياري تو بايد بازم بباري تو

ببار بارون تو با آواز منو ياد چشاش بنداز

ببار بارون

ببار بارون....

يه قدم برداشتم، يه قدم ديگه ... يکي ديگه، يکي ديگه و بعد دويدم. دويدم و با قطره هاي بارون مسابقه دادم. همه جا يه لحظه روشن و خاموش شد. بعد صداي غرش رعد و برق ... دستمو روي صورتم کشيدم تا خشکش کنم. بي فايده بود. چون چند ثانيه بعد، جاي همه اشکاي خشک شده رو اشک هاي تازه اي گرفتن. مثل پاک کردن يه شيشه زير بارون شديد بود.

به ساختمون رسيدم. دکمه آسانسور رو فشردم. از لباسام آب مي چکيد ... چرا رفت؟ يعني ميره؟ واسه چي ميره؟ بر نمي گرده؟ ديگه نمي بينمش؟ آسانسور رسيد. داخلش رفتم و دکمه طبقمونو فشردم. در آسانسور که بسته شد، دوباره کشمکش درونيم شروع شد: مهم نيست ... برام مهم نيـــست ... چرا هست ... نيست. هست ... دستامو به سرم گرفتم، داشتم ديوونه مي شدم. رسيدم. سريع درخونه رو با کليد باز کردم. کليد رو که از قفل بيرون آوردم و در رو بستم، چشمم به قلب نصفه ي جاسوئيچي خورد. توي دستم محکم فشارش دادم. لباساي خيسمو درآوردم و گوشه اي آويزون کردم تا خشک بشن. به سمت طبقه بالا رفتم. سلانه سلانه وارد اتاقم شدم. چشمم سمت عروسکام افتاد. هنوز تعداديشونو داشتم. يه خرس تپل پشمالو رو برداشتم. اهدايي آناليا بود، توي تولدم، درست چهار سال پيش ... بغلش کردم .

چهار سال پيش ... کاش چهار سال پيش به اون مدرسه کذايي نرفته بودم. ولي نه، خوب شد که رفتم. اونجا انگار ... خوب بود ... شايد به دليل وجود يه همکلاسي با چشمايي داراي چايي عسل (!).

به سمت آينه رفتم. دختر توي آينه شلوار مشکي و بلوز استين بلند طوسي پوشيده بود. موهاي آشفته دورنگش، کمي خيس بودن. کش موهامو باز کردم. صورت دختر توي آينه نم دار بود. چشماي دختر توي آينه ... چشماي اون ... شايد اولين بار بود که فهميدم منظور دوستام از شيطنت و خوشحالي توي نگاهم چيه .. حالا که نبود، فهميدم ... و چشماي طوسي، آبي دختر توي آينه، ناراحت بودن و نمناک ... مژه هاي بلندش خيس بودن، از اشک.

به دختر توي آينه گفتم:

- خاک تو سرت! اون الان خوشحال و خندان داره زندگيشو مي کنه و داره ميره، اون وقت تو ناراحتي؟

بعد به ذهنم رسيد:

- شايد اونم ناراحته. يادته حس مي کردي تو چشاش ناراحتي هست؟ يادته مي گفت خوب نيستم، غم داشت. شايد براي اينا بوده ... نه خير، نبوده ... اين طور نبوده ... خرس عروسکيمو محکم تر تو بغلم فشردم. صورتمو به سمت پشم هاي نرمش بردم ... آهسته، به سمت پنجره اتاقم حرکت کردم. پرده رو کنار زدم و ايستادم. پرده پشت سرم دوباره افتاد. به قطره هاي بارون و خيابوناي خيس نگاه کردم. پيشونيمو به شيشه سرد زدم. نفس آه مانندي کشيدم. تموم شد. همه چي تموم شد. خودمو روي تختم پرت کردم و پتو رو روي خودم و خرس پشمالوم کشيدم، بچه بودم، بچه تر شدم، با عروسکم خوابيده بودم! شونه هام تکون خورد. لب هام لرزيد ... دختر توي آينه شکست ...

ـ واي باورم نميشه. واقعا باورم نميشه ... بالاخره ... خدايا، بالاخره راحت شديم!

آناليا، بعد از گفتن اين حرف، بلند شد و به شوخي قر داد:

- منو اين همه خوشبختي محاله ... محاله ... محاله ...

رها به افتخارش بشکن زد. سامانتا هم يکي از اون سوت هاي معروف دو انگشتيشو کشيد. امروز، آخرين امتحان پايان سال رو هم داديم. همه گوشه ي حياط نشسته بوديم. خوشحال و خندون. البته، به استثناي من ... با وجود يه لبخند کمرنگ روي صورتم و خوشحاليم بابت تموم شدن امتحانا، هنوزم اون قدري که بايد خوشحال نبودم و چه طور مي تونستم خوشحال باشم؟ اونم در حالي که درست دو روز بعد، الکس مي رفت. بيشتر از يک ماهه که نصف فکرم شده رفتن الکس. وقتم مي گذره به روزشماري کردن که چرا روزا انقدر تند تند مي گذرن؟؟ از طرفي، قسمتي از وجودم خوشحال بود که زمان گذشته و امتحانا تموم شده، ولي قسمت ديگه اي از وجودم بود که دوست داشت زمان بايسته ... روزها نگذرن و الکس، هيچ وقت نره. يعني ممکنه يه روز برگرده؟ حتي به خودم جسارت فکر کردن به برگشتنش رو هم نمي دادم.

نگاهم پي ورقه هاي کتابا دويد. بچه ها تعدادي ار کتاباشونو ريز ريز کرده بودن و حالا با وزش باد ملايم، کاغذها تکون مي خوردن و از اين سمت به اون سمت مي رفتن. معلوم نيست اينايي که کتاباشون رو انداختن، ميخوان واسه کنکور چي کار کنن؟! البته شايد کتاباي اول ها باشه ...

دستي محکم به کمرم خورد. با اخم برگشتم. آناليا بود:

- ببينم تو چته؟ دختره ديوونه، نشسته يه گوشه ماتم گرفته! من نمي دونم تو چرا يه مدته خل شدي هان؟!

سامانتا با نگاهي شيطون بهم خيره شد و گفت:

- الهي، عزيزم! دلت براي مقصودي جـــون و اقدس تنگ ميشه مگه نه؟!

من – زهر مار! خفه!

سامانتا – خيلي خوب، خيلي خوب. دلت براي درس و مدرسه تنگ ميشه؛ بيا عزيـــزم ... بيا گريه نکن!

من – اي سامانتا، لال بميري دختر!

سامانتا با لحن خنده داري گفت:

- وا! عزيزم چرا منو نفرين مي کني؟! من اين همه دارم درکت مي کنم! ايــش! بي لياقت!

خندم گرفته بود. بالاخره تارک دنيا که نبودم. لااقل، تموم تلاشمو مي کردم که دوستام، چيزي نفهمن. هر چند انگار يه بوهايي برده بودن! فقط تنها اميدم اين بود که نفهمن دقيقا چرا اين طوري شدم و اصلا به الکس فکر نکنن!

براي منحرف کردن ذهنشون گفتم:

- پاشين بياين که شانستون زده ! بريم براتون يخمک بخرم حالشو ببرين!

هر سه تا، عين فنر از جا پريدن. انگار مي ترسيدن پشيمون بشم!

با خنده خفيفي گفتم:

- همتونم که ماشالله مفت خور! يه تعارف نزنين که نه بابا، نمي خواد و خودمون حساب مي کنيم؟!

آناليا با خنده دستشو دور گردنم انداخت و گفت:

-داري به آنياي واقعي که من مي شناختم و دوستش دارم نزديک ميشي !

" و به اين ترتيب موضوع رو پيچوند!"

لبخند تلخي زدم. آناليا هم فريب خورده بود. فقط خودم متوجه تلخي بي پايان خنده هام مي شدم و مي فهميدم که شيطنت هام، ديگه مثل سابق نيست. با نزديک شدن روز رفتن الکس، ترس منم بيشتر و بيشتر مي شد. مي دونستم مني که فقط مي دونم قراره بره و هنوزم چند وقت يه دفعه، با عرفان ميان دم مدرسه، اگه ديگه بره، عمرا نمي تونم خودمو جمع کنم! مي ترسيدم. از دست وجدانم هم کلافه شده بودم که مدام بهم گوشزد مي کرد که اصلا چرا بايد انقدر فکر رفتنش منو بهم بريزه. ما که فقط دوستيم. بدبختي اين جا بود که وجدانم حقيقت رو مي گفت و منم راهي پيدا نمي کردم که اين آشفتگي و ناراحتيمو توجيه کنم!

چهارتا يخمک پرتقالي خريدم. يخمک ها رو نصف کرديم و همه در حال خوردن بوديم.

رها با لحني شبيه پيرزنا گفت:

- اي ننه ، خير از جوونيت ببيني. جيگرم حال اومد!

خنديدم. و دوباره تکرار يه خنده تلخ ...

چهارتايي، مدت زيادي رو توي حياط به گفت و گو پرداختيم. در مورد شغلي که مي خوايم در آينده داشته باشيم. هر چهارتامون مي گفتيم پزشکي. هر چند ... هر چند رها فقط يک بار، اشاره کرده بود که خودش دوست داره بره هنرستان و رشته هنر.

ولي هر چقدر، بعد از اون، سعي کرديم از زيرزبونش بکشيم که موضوع از چه قراره، چيزي بروز نداد ... به هر حال، همگي مي خواستيم سعي کنيم تا رشته پزشکي قبول بشيم ...

انقدر تو مدرسه مونديم که مسئولين مدرسه خواستن برن و عملا ما رو از مدرسه شوت کردن بيرون! همه خداحافظي کرديم و به خونه هامون برگشتيم.

کاش مي تونستم لااقل با الکس برم فرودگاه. به اين فکر مسخره ام پوزخندي زدم . فکر کن، يه درصد! توي خونه که طبق معمول خالي بود، بي هدف گشت مي زدم. برعکس هر سال خبري از جيغ و داد و جشن هام براي تموم شدن سال تحصيلي نبود. جلوي آينه اتاقم به خودم يه لبخند زدم. چقدر داشتم تغيير مي کردم! لبخندم هم تلخ تلخ بود. به تلخي يه فنجون قهوه ي بدون شير ... بدون شکر ... تلخ ِ تلخ ...

****

نگاهي به ساعت موبايلم انداختم: 30 : 2... قلبم تاپ و توپ مي کرد. نزديک بود! خيلي نزديک ... فقط نيم ساعت تا پروازش مونده بود و بعد ... از فکر کردن به بعدشم مي ترسيدم! چراغ خواب کنار تختم روي پاتختي روشن بود. کنار دستم روي تخت، يه رمان نصفه قرار داشت که يه روبان، قسمت خونده شده و نشده ش رو جدا مي کرد. يه ليوان آب و چند تا بيسکوئيت روي پاتختي. بيسکوئيت ها دست نخوره مونده بودن و ليوان آب نصفه ... و خودم ... و خودم، بي تاب، خسته، دلتنگ ... با يه دل شکسته ... به سکوت شب گوش مي دادم. ساعت گوشيمو چک کردم : 38 : 2 ... زمان سريع تر از حد تصورم مي گذشت.

زانوهامو توي بغلم گرفتم و دستامو روشون گذاشتم، سرمو آروم روي زانوهام گذاشتم. با خودم کلنجار رفتم. من چه حسي به الکس دارم؟ يه حسّ دوستانه؟ يه عادت؟ يا شايدم وابستگي؟؟؟ لبمو گزيدم. نه، اين طور نيست. من حسّ خاصي بهش ندارم. به خودم نهيب زدم: حسّ خاصي نداري که در حالي که همه خوابن، تو توي تخت بيدار نشستي و دم به دقيقه ساعت گوشيتو چک مي کني؟ ساعتو چک کردم : 44 : 2 ...

فکر کردم: يعني الکس الان چه حسي داره؟ از اين که داره ميره خوشحاله؟ ناراحته؟ يا شايدم بي تفاوته؟ شايد در حالي که من بيدار نشستم و ناراحت رفتنشم، اون راحت نشسته و منتظر پروازه. شايد حتي ... شايد حتي لحظه شماري مي کنه تا زودتر بره! چشمام شروع به سوختن کردن. معلومه که همين طوره! چرا بايد دلش بخواد بمونه؟ چرا بايد ناراحت رفتن از پيش يه دشمن باشه؟ ياد جلد دو بابا لنگ دراز مي افتم : دشمن عزيز ... منم دشمن عزيزم؟ الکس که براي من دشمن عزيزه ! (وجدانم اين وسط يه زري زد که من توجه نکردم!) حتما خوشحاله ... چرا بايد دلتنگ يه دختر لجباز بشه؟ چرا بايد دلتنگ دختري بشه که ليوان شربتو جلوي همه روش برمي گردونه؟! دلتنگ دختري بشه که از شيطتنش عاصي شده؟ دلتنگ دختري که بهش يه جاسوئيچي، يه قلب نيمه داده ... دختري که گردن بند اهداييشو از گردنش در نمياره، حتي تو خواب ... دختري که گل رزشو با اين که پژمرده شده دور نينداخته ... دختري که گلبرگ هاي خشک شده رو لاي يه دفتر خاطرات پخش کرده ... قطره اشکي روي گونم سر خورد ... چنين دختري دلتنگي داره؟؟؟؟

يعني ممکنه يه گوشه اي از ذهنش به آنيا هم فکر کنه؟ ساعتو چک کردم : 53 : 2 .. کم مونده خيلي کم . رمان رو توي دستم گرفتم و بازش کردم. سعي کردم ذهنمو روي جملات متمرکز کنم، ولي ذهنم از داستان خيلي دور بود ... ذهنم داشت توي فرودگاه پرسه مي زد ... آهي کشيدم. فايده اي نداره. کتابو بستم و روي زمين گذاشتمش. با نگيناي روي تاپم ور رفتم، با بند تاپم بازي کردم ، موهامو دور انگشتم پيچوندم ، ساعتو چک کردم : 57 : 2 ....

نگاهم به علامت پاکت نامه افتاد. يه اس ام اس خونده نشده. يه لحظه چشمامو بستم و باز کردم، اس ام اس رو هم باز کردم. الکســـه! لبخندي روي صورتم نقش بست، يه لبخند واقعي! نگاهمو از اسمش روي متن اس ام اس سوق دادم. لبخندم محو شد. همه ي متن اس ام اس، يه کلمست ... خداحافظ ... . همين. چشمام پر از اشک شد و گلومو بغضي گرفت که قورتش دادم. پس ارزشم همين بود ديگه ... يه اس ام اس يک کلمه اي، يه کلمه هفت حرفي، سه نقطه اي!

لبامو روي هم فشار دادم ... حتي ننوشته خداحافظ آنيا! يا حتي به اميد ديدار ... پوزخندي زدم. کدوم ديدار؟ اس ام اس تک کلمه ايشو بي جواب گذاشتم، بذار اونم فکر کنه من خوابم! دوباره ساعتو چک کردم : 00 : 3 ...ناباورانه به صفحه گوشي خيره شدم ... سه .. تموم شد ... ديگه رفت ... ديگه همه چي تموم شد ... گوشيمو بالاخره کنار گذاشتم . اشک هاي بيشتري مجال پيدا مي کنن. گلوم خشک شده. ليوان آب رو خالي کردم، ولي چيزي از التهاب درونم کم نمي کنه. آويز قلب گردن بند رو تو دستم فشار دادم ... انگار دارم قلب خودمو فشار ميدم! قلبم انگار از جا کنده ميشه ... ولي ... خوب حس مي کنم که نيمه اي از قلبم دور ميشه ... يه نيمه ... مثل همون قلب نصف شده ي دوقسمتي جاسوئيچي، ولي اين بار حقيقي ... نيمه اي از دلم پرواز مي کنه ...!

فصل هجدهم

لبه ي شال افتادمو گرفتم و دوباره روي شونم گذاشتم. از زير درختا توي پارک گذشتم. به دو سه تا تيکه ي پسرا، توجهي نکردم. روي يه نيمکت توي يه کوشه ي دنج نشستم و نا خودآگاه ذهنم پرکشيد ... قلبم پر کشيد ... پر کشيد به کمي بيشتر از سه سال پيش ... به داغوني حالم، به اين که ... بعد از اين همه وقت هنوزم خوب يادمه! به اين که الکس رفت و من موندم و جاي خاليش ... چقدر برام سخت بود که دلم هواش رو بکنه! سخت بود که گردن بندشو از توي گردنم در نمياوردم! شايد، شايد که نه حتما اون سال بدترين تابستوني بود که داشتم! از آنياي شيطون پرحرف خبري نبود. همه از دستم عاصي شده بودن. حتي مامان از اين که اتاقم مرتب بود، تعجب مي کرد! نمي دونست که من از شدت بيکاري و فقط براي اين که فکرم مشغول بشه، مدام اتاق رو مرتب مي کنم! بابا هم حسابي شک کرده بود و مدام مي گفت:

- پس دختر شيطون من کجاست؟!

آناليا کچلم کرده بود! انقدر اصرار کرد که بهش گفتم از چي ناراحتم. عکس العملش جالب بود. لبخندي از يادآوريش روي لبم نشست: آنا يکي محکم زد تو سرم و گفت:

- خاک عالم تو سرت، آنيا! اي بميري الهي! وا دادي آره؟ وا دادي رفت؟ خاک تو سرت!

کلي اون روز صحبت کرديم. اون موقع مهر ماه چهارم دبيرستان، يا همون پيش دانشگاهيمون بود. آناليا مي گفت که نبايد انقدر خودمو اذيت کنم؛ اونم در حالي که الکس اون سر دنيا خوشه! هر چي هم بهش مي گفتم که من فقط دلم براش تنگ شده (چقدرم که اين طور بود !)، آناليا تا بله برون و عروسي و بچه سوممون هم رفت!

اون روزا، به داغوني روزهاي اول نبودم، ولي به خوبي هميشه هم نبودم. آناليا يک دم نصيحتم مي کرد. آيدين هم که کشته بود منو! مي گفت:

- تو اصلا دختر خاله ي خودم نيستي! عوض شدي! دلم تنگ شده که باهام کل کل کني!

اما ... الکس نامرد يه زنگم نزد. يه اس ام اس هم نداد. مي دونستم که حتما يه خط مخصوص اون جا گرفته، ولي حتي به ياد منم نبود که بهم زنگ بزنه، شماره من که تغيير نکرده بود.

خلاصه، موقعي که يه کارنامه واقعا افتضاح از ترم اول گرفتم و کلي سرزنش رو متحمل شدم، تصميم خودم رو گرفتم: مگر نه اين که من آنيــا بودم؟ مگر نه اين که شيطون و سرزنده بودم و به قول آيدين بمب انرژي اي بودم که هيچي نمي تونست از پا درم بياره؟ مگر نه اين که من به قول سامانتا وروره ي جادو بودم؟! مگر نه اين که خودش ... خود الکس گفته بود که بايد ياد بگيرم که يه تغيير، يه فرصته؟

پس تونستم ... تکه هاي آنياي مغرور و شيطون رو جمع کردم و با خودم گفتم اين تغيير يه فرصته براي قوي تر شدن من. بايد به همه، يا نه اصلا به خودم، ثابت کنم که درسته که الکس رفته، ولي من هنوز همون آنيام و مي خوام که موفق بشم! پس عزممو جزم کردم و شدم مثل هميشه. غم دوريشو يه گوشه ذهنم گذاشتم و خودشو يه گوشه قلبم ...

اون سال پدر خودم درآوردم و خودمو توي درس غرق کردم! تموم آرزوم و هدفم قبول شدن توي کنکور و توي يه دانشکاه سراسري خوب تو تهران و البته تو رشته دلخواهم ، يعني پزشکي بود.

معدلي که ترم دوم گرفتم، معرکه بود! شوخي و خنده هام هم به راه بود و خودم هم کم کم داشتم راه مي افتادم! ولي .... تغييري که کردم ... من ديگه اون قدر احساساتي نبودم ... اين تغيير فرصت وار منم تغيير داد! خود جديدمو جوري ساختم که ديگه با يه کل کل و خنده دل نبازم. خودمو موجودي ساختم که محکم و مغرور باشم و کم نيارم ... جوري که ديگه با رفتن کسي، با يه دلتنگي و با يه تلنگر، از هم نپاشم و نابود نشم. سخت بود برام، خيلي سخت، ولي تونستم ... شنيده بودم که ميگن دوري مسافتي، فاصله قلب ها رو هم زياد مي کنه، ميگن از دل برود هر آنکه از ديده برفت! پيش خودم اين رو تکرار مي کردم. تکرار مکررات هر روزه رو مي گذروندم، زندگيمو مي گذروندم و سعي مي کردم يک نواختي و اون خلاء وجودمو نشون ندم و با اين جمله، خودمو دلداري ميدادم که آره ... ميشه همون طوري که از ايران رفت، از ذهن منم بره! و يه جورايي جواب داد. کم تر بهش فکر مي کردم و ذهنمو درگيرش مي کردم.

اين چند سالي که گذشت، با وجود همه چيز هاي جديدش، بازم برام يه جوري بود ... همون حفره اي که توي قلبم و دهنم خالي بودنشون حس مي کردم و عذابم مي داد؛ به هر حال، گذشت تا من شدم اين ... آنيايي که امسال، سال سوم دانشگاهه، اونم توي رشته اي که هميشه دوستش داشت و توي شهر خودش! و با تلاش خودش به اين جا رسيده. و البته آنيايي که زبونش هنوزم شيش متره و جلوي کسي کم نمياره! آنيايي که حالا بيست و يک ساله به حساب ميومد!

لبخند پررنگي زدم که چيزي توي جيبم لرزيد. گوشيم زنگ مي خورد. همين که نگاش کردم، مي خواستم خودمو جر بدم! باز که اينه! دکمه پاسخ رو زدم و بدون اين که بهش فرصت حرف زدن بدم، گفتم:

- واي! تو رو خدا بس کن ديگه! دهنمو صاف کردي! تو کار و زندگي نداري که شيش ماهه يه روز در ميون به من زنگ مي زني و حرف نمي زني؟ دارم از دستت کلافه ميشم. نمي دونم کي هستي، ولي من ديگه تحملتو نـــــدارم! يه بار ديگه زنگ بزني از دستت شکايت مي کنم! مردم آزار!

و سريع گوشيو قطع کردم. منفجر شده بودم. يه آدم بيشعور نفهم بيکار، شش ماهه که با مزاحمتاش پدرمو درآورده. زنگ مي زنه و حرف نمي زنه، گاهي هم متن ادبي برام اس ام اس مي کنه! جالب اينه که صداي نفس کشيدنشو کامل مي شنوم، ولي باز تشخيص نميدم آشناست يا نه. به هر حال اين آقا يا خانوم ايکس، انگار نفساي عميق مي کشه خاک بر سر! جالب اينه که درست دومين باري که زنگ زد، گفت:

ـ آنيــا ...

منتها انقدر يواش گفت که به زور شنيدم و بعدشم مطمئن شدم که توهم زدم! حتي نمي دونستم مرده، زنه، بچه ست؟ کدوم خريه؟! و البته بعد از اون صدا کردنش، فهميدم که بايد آشنا باشه که اسممو مي دونه، اما کي؟؟؟؟ ...

گوشيمو توي جيبم گذاشتم و دستم توي جيبم، کليدام رو لمس کرد. لبخندي ناخودآگاه روي لب هام نشست. جاسوئچي قلب نصفمو هنوز داشتم. يه آه کشيدم. سه، چهار سال پيش اين موقع هنوز آناليا نتونسته بود بفهمه چه مرگمه! و بعد بالاخره از زير زبونم کشيد.

جالب اين جاست که چهار سال گذشت و من هنوز نفهميدم که آناليا چه مرگشه! کاملا مشخصه که عرفان داره خودشو واسه يه نگاه آنا مي کشه ها! ولي دريغ ... آناليا بي اعتماد بود ... بعد از آستين، ديگه به هيچ کس اعتماد نداشت. مدلش اين طور بود متاسفانه! و بعد از اين همه وقت، هنوزم انگار مي لنگه! با اين تفاسير و با ديد من، عرفان حالا حالا ها بايد بدوئه تا به آنا برسه! حالا اين که اونم هم رشته ما توي همون دانشگاه قبول شده، يه چيز شايد بي نهايت عجيبه! واقعا فکر مي کنم سرنوشت، بدجوري ما ها رو به هم گره داده! به هر حال، راجع به آنا و عرفان، آناليا از چهار سال پيش تا حالا نذاشته که عرفان از حدّ خودش جلوتر بياد، ولي عرفان هنوز داره ادامه ميده و من بگي نگي حس مي کنم آناليا هم همچين بدش نمياد که عرفان ادامه بده!

سامانتا هم، هم رشته ما و با ما بود! اون وقت ميگم اين سرنوشت يه دستي داره تو اين ماجراها، وجدان ميگه قاط زدي! البته از اين نکته نميشه گذشت که قبول شدنش يه ربطايي هم به پارتيش داشت! در واقع در اون زمان، من که به قولي شکست عشقي خورده بودم (!!) و توي درس فرو رفته بودم، مدام آناليا و سامانتا رو هم ترغيب مي کردم که درس بخونن ... و شايد به اين دليل بود که همه تونستيم قبول بشيم ... و در مورد سامانتا، اون از دو عنصر "پ" هم بهره برده بود؛ يعني همون پول و پارتي!

هر جوري که بود، آخرش موفق شديم که همگي با هم يه جا باشيم. هيچ وقت اون روزي رو که فهميديم همه يه دانشگاه قبول شديم رو يادم نميره. شايد فقط قابل مقايسه با ديدن نتايج کنکور بود! و باز ... سرنوشت ...

و رها ... اونم توي دانشگاه ما بود، ولي يه دانشکده ديگه ... بالاخره فهميدم که دليل اين که با وجود علاقش به هنر، اومده تجربي، مخالفت خونوادش بوده. و توي سال چهارم دبيرستان، با هر زور و مشکلي که بود مدرسه و رشتش رو عوض کرد و به هنرستان رفت. نمي دونم چطور خونوادش قبول کردن، فقط اينو مي دونم که چقدر اون سال سختي کشيد، چون با توجه به اين که سه سال تجربي خونده بود، خيلي از اونا عقب بود، اما موفق شد و فکر مي کنم به خاطر علاقش بود. همگي که قرار گذاشتيم جزو اولين اولويت هامون اين دانشگاه رو بزنيم، رها هم همين دانشگاه رو زد و الان هم تو دانشکده هنر، گرافيک مي خونه ...

نگاهم رفت سمت دختر و پسري که دست تو دست هم و زياد از حد صميمانه قدم مي زدن! و ذهنم رفت پيش رها و دوست پسر عوض کردناش ... عادتي که هنوزم ترکش نکرده بود و کم کم داشت نگران کننده مي شد. اون هيچي، سامانتا رو بگو که هنوز با آيدين دوسته! اصلا وفاداري تا چه حد!

لبخندي از اين همه تفاوت زدم. از روي نيمکت بلند شدم و با زير پا گذاشتن برگ هاي خشک پاييزي، دوباره به سمت خونه حرکت کردم ...

****

ـ نه، خيلي چاق نشونم ميده!

نفس عميقي کشيدم و گفتم:

- زهر مار! خيليم خوبه! آنــــا، جون من همينو بخر! تو رو خدا!

آناليا توي آينه اتاق پرو نگاه مرددي به خودش توي مانتوي کرم رنگ انداخت و گفت:

- آخه آنيا، اون وقت عرفان کرم مي ريزه و دوباره اذيتم مي کنه.

با حرص گفتم:

- غلط مي کنه! تو چرا انقدر به حرفاش توجه مي کني؟! خوبه مي دوني چه دلقکيه و داره مسخره بازي در مياره!

انگشتمو تهديد آميز به سمت آناليا گرفتم و گفتم:

- آنا، اگه نمي خوايش، ميريم! بابا پام چلاق شد بس که دنبال تو از اين مغازه به اون مغازه رفتم! به نظر من خيلي مانتوي قشنگيه.

آناليا – مطمئني؟؟

من – آره عزيزم ... آره دوست من ... آره خنگ خدا! خيلي خوبه!

آناليا با شک گفت:

- خيلي خوب. پس درو ببند تا من مانتوي خودمو بپوشم. همينو مي خرم.

در اتاق پرو رو بستم. آخيش! اين آناليا هم اول هر ترم منو مي کشه ها! حالا خوبه گونيم بپوشه بهش مياد!

در همون حال که پسر مغازه دار هيزي مي کرد (!) به مانتوهاي ديگه نگاه کردم تا بالاخره آناليا بيرون اومد و پول مانتو رو حساب کرد. از مغازه خارج شديم.

حالا کفش هم مونده بود که هم من مي خواستم بخرم و آناليا. همون طور که دنبال کفش مي گشتيم، حس مي کردم يکي داره تعقيبمون مي کنه. ترسيدم و نامحسوس سرمو چرخوندم و اطراف رو زير نظر گرفتم. هيچ چيز مشکوکي نديدم. حتما خيالاتي شدي آنيا! سري تکون دادم. داشتم خل مي شدم! تو اين فکر بودم که گوشيم توي جيبم لرزيد و نويد رسيدن اس ام اسي رو داد. خدا کنه اين مزاحمه نباشه که اصلا حالشو ندارم!

گوشي رو از جيبم درآوردم و همون طور که کنار آناليا کفش هاي توي ويترين رو ديد مي زدم، اس ام اسو باز کردم. با خوندنش، لبام ناخوآگاه کش اومدن ...

آناليا نگاه مشکوکي بهم انداخت و گفت:

- کيه؟؟

لبخندم به خنده تبديل شد:

- ايمانه !

آنا با کنجکاوي:

– مگه چي گفته؟؟

من – جوکه!

آنا – خب ذليل بميري، بخونش ديگه!

با شيطنت جفت ابروهامو بالا انداختم و گفتم:

- نـــچ! نميشه! مثبت هجدهه!

آناليا به شوخي توي صورتش زد:

- خاک به سرم! پسره وقيح برات جوک مثبت هيجده هم مي فرسته؟!

لبمو گاز گرفتم تا دوباره نخندم:

- نه به خدا! اون جورا هم نبود که جوکه ...

آنا با چشماي تنگ شده:

- خجالت بکش!

و گوشيم رو از دستم قاپيد و شروع کرد به خوندن اس ام اس و تلاشم براي پس گرفتن گوشي، هيچ فايده اي نداشت!

بعد از خوندن اس ام اس، آناليا خنده اي کرد که البته سعي داشت که به قهقهه تبديل نشه ...

آنا بريده بريده و لا به لاي خنده هاش گفت:

- واي! حالا ما هم شمارمونو بهش بديم، واسمون از اين جوکا مي فرسته؟! خيلي باحال بود خداييش!

گوشيم رو از دستش بيرون کشيدم:

- خجالت بکش! تا دو دقيقه پيش که پسره وقيح بود؟!

آناليا با لبخندي گشاد:

- اون نظرم که به قوت خودش باقيه، منتها بحث اين جوک جداست!

با تاسف سري تکون دادم:

- پاشو بريم تو من اين کفشرو بپوشم ... راستي يادم باشه يه صحبتي با عرفان راجع به حرفت درمورد ايمان داشته باشم!

يه لحظه رنگ آناليا پريد:

- چي؟؟ منظورم اينه که ... نه! يعني ...

مشخص بود با خودش درگيره ... تقريبا بلافاصله تغيير موضع داد و توي جلد اخموش فرو رفت:

- خب بگو! اصلا به اون چه!

نگاهي حاوي پيام: خر خودتي!، به آناليا انداختم و داخل مغازه شدم ...

بعد از خريد کفش من، داشتيم براي آناليا دنبال کفش مي گشتيم که دوباره حس تعقيب شدن رو احساس کردم. حس سنگيني يه نگاه ... کم کم واقعا داشتم به عقل خودم شک مي کردم! آخه نه که خيلي هم آدم مهمي بودم که تعقيبم هم بکنن؟!

درست رو بروي يه مغازه کفش فروشي ديگه، سرمو به سرعت چرخوندم و اين بار، تنها چيزي که ديدم يه جفت چشم سبز بود ...

فصل نوزدهم

ـ بزرگ شدي. ديگه وقت شوهر کردنت رسيد، هنوز صبح بايد با جرثقيل بيدارت کنن! اون وقت به اين جاي کار که مي رسي، مدام غر مي زني که ديرم شده!

جلوي آينه دراورم خم شدم و مقنعمو درست کردم. پوفي کشيدم. ترجيح دادم با مامان بحث نکنم. يکم ريمل زدم. چشمام به قول سامانتا سگ پيدا کرد!

مامان ادامه داد:

- من به سنّ تو که بودم ...

حرفشو قطع کردم، همرو حفظ بودم:

- يه زندگي رو راه مي بردي! از هر انگشتت صد و بيست تا هنر مي ريخت! بله، مادر من!! مي دونم. ولي جان من يه امروز بي خيال شو. خودت که مي دوني دير شده، امروزم با آنا ميريم، دير برسم پايين مي کشتم!

مامان اخمي کرد:

- آخه تو کي مي خواي بزرگ شي؟

من در حالي که از اتاق خارج شده و به سمت نرده ها مي رفتم، گفتم:

- اگه بزرگ شدنو تو درست کردن برنج بدون شفته شدنش مي بيني، هيچ وقت عزيزم!

و قبل از مخالفت مامان، طبق عادت هميشگي از روي نرده ها سر خوردم.

داد زدم:

- من رفتم، بــابــاي عشقم!

و درو کوبيدم. دکمه آسانسورو فشار دادم. همون طور که اين پا و اون پا مي کردم، گوشيم زنگ خورد. واي، حتما آناست که لهم مي کنه! موبايلمو درآوردم و بدون مهلت دادن به طرف براي حرف زدن گفتم:

- الهي من قربونت بشم عزيزم. تو که مي دوني عشق مني. عمر مني ! به جون خودت که مي خوام دنيا نباشه، الان دم در آسانسورم ...

آسانسور رسيد و داخلش شدم و دکمه همکف رو فشردم:

- ببين، الان رفتم تو آسانسور. جون من سرم داد نزنيا. الان ميام پايين. خيليم دير نشده مگه نه؟!

منتظر شدم که خشم آناليا همراه با ته خنده، بر سرم آوار بشه.

ولي چيزي نشنيدم.

گفتم:

- الــو ...

بعد اب دهنمو قورت دادم:

- منو نخوريا، اومدم ...

سکوت ... فقط صداي يه نفس آشنا رو شنيدم. چشمام گرد شد. واي نه، اين امکان نداشت ! صداي نفس ها خشم آلود بود و معلوم بود که عميق هستن. واي آنيا دعا کن که اشتباه کرده باشي ... واي لطفا آناليا باشه! گوشي رو از گوشم دور کردم و در همون حال در آسانسور رو باز و به صفحه نگاه کردم. واي نه، اين که آناليا نيست! خودشه! همون مزاحمست! منو بگو که سه ساعت دارم قربون صدقه ميرم. هول شده بودم. سريع گفتم:

- ببخشيد ... اشتباه گرفتم ... يعني اشتباه برداشتم! راستش ...

نفس هاي خشم آلود ادامه داشت. وا، اين ياور چرا انقدر عصبانيه؟!

سريع موضعمو عوض کردم:

- اصلا ... اصلا مگه قرار نبود ديگه زنگ نزني! اه!

موبايلمو پايين آوردم، قطعش کردم و توي جيبم سروندمش. واي آنيا، تو خداي سوتي هستي! اين ديگه چه سوتي بود که دادي؟!

با قدم هاي بلند به سمت ماشين آناليا رفتم. سريع نشستم و قبل از اين که غرغر کنه، سريعا ماجراي سوتي رو براش تعريف کردم. آناليا از جريان اين مزاحم من خبر داشت و البته همش حدسايي هم راجع بهش مي زد. نقشه ام کارگر شد و آناليا کلا عصبانيت و غرغر رو فراموش کرد و انقدر خنديد که اشک داشت از چشماش سرازير ميشد!

با حرص گفتم:

- زهر مار! حواستو بده به رانندگيت. الان به کشتن مي ديمون ...

ولي آناليا به خنده اش ادامه داد و لا به لاي خنده هاش به زور گفت:

- واي ... واي آني ... تو محشري! ... مردم از خنده ... فکر کن تو ... تو به اون ...

و دوباره هر هر زير خنده زد. کلي توي راه دانشگاه تو سر و کله هم زديم و براي خلاص شدن من از دست اين مزاحمه، راه حل هايي ارائه داديم!

بعد از پارک کردن آناليا با هزار مکافات، به سمت دانشکده رفتيم.

توي محوطه دانشگاه، نسيم خنکي مي وزيد. يه لحظه افسار ذهنم از دستم در رفت ... با نگاه کردن به چند تا گل سرخ توي محوطه، ياد يه گل رز اهدايي افتادم. اصلا کجا بود؟! به درک ! مهم نيست که کجاست! چرا بايد ياد اهداکننده اش باشم؟ من اصلا يادش نيستم! ولي حس آويز قلب گردن بند بهم تشر ميزد که اون قدرا هم فراموش نشده بود!

از پله ها بالا رفتيم. همين که با هم وارد کلاس شديم، نگاه ها به سمتمون جلب شد. با بچه هاي ترم پيش مشغول صحبت و احوال پرسي شديم. سامانتا هنوز نيومده بود.

صدايي گفت:

- به به! به به! آنيا خانوم هم که اومد، مي گفتي گاوي، گوسفندي، چيزي سر مي بريديم!

لبخند بي پروايي روي لبام نشست و برگشتم. ايمان بود ... ايمان افشاري ... يه پسر قدبلند که ميشه گفت خوش استايل بود و خوشتيپ، چشماي براق خاکستري و موهاي مشکي هم داشت. همپاي کل کل جديدم بود! و شايد بعد از الکس، اون يه جورايي داشت جاش رو پر مي کرد. حسم به الکس فرق داشت. متفاوت بود با اين حسي که به ايمان داشتم، اما مسئله اين بود که من بهش بي حس نبودم!

من – برو ايمان! اصلا حوصلتو ندارم امروز!

ايمان بي توجه به حرف من که به سمت جاي هميشگيم، صندلي هاي ته کلاس مي رفتم، گفت:

- تو کي حوصله داري! اصلا به تو خوبي نيومده!

بعد لحنش رو مثل پيرزن هاي غرغرو کرد و گفت:

- بشکنه ... بشکنه اين دست که نمک نداره! مي خواستم دعوتت کنم!

من که خودمو روي صندلي ولو کردم، با شنيدن اسم دعوت به سمتش براق شدم:

- چي؟ اصلا فکرشم نکن! همون يه بار برام بس بود! يادت رفته که مهناز جــونتون داشت چشمامو با ناخوناش درمياورد؟! تازه، اون بار شرط بود که حاضر شدم ...

حرفمو قطع کرد:

- اووووه! چرا دور بر مي داري؟ نترس حالا، اعتماد به سقف پيدا نکن، نمي خوام ببرمت مهموني! تازه از خداتم باشه!

دلم مي خواست يکي محکم بزنم تو سرش. پسره ي بيشعور!

ايمان ادامه داد:

- جمعه داريم مي ريم کوه. مي خواستم براي اومدن به کوه دعوتت کنم. مياين که؟

نفس عميقي کشيدم. کوه خوب بود. خيلي خوب. حداقلش اين بود که اون پارتي نبود! يادمه که سر يه چيز احمقانه شرط بستيم و من باختم و در نتيجه مجبور شدم باهاش به اون پارتي برم تا چشماي مهناز جـــون، عاشق دل خسته آقا رو دربيارم! و ايشون از دستش راحت بشه!

اومدم جوابشو بدم که عرفان که تازه از در اومده بود تو، بلند گفت:

- آره، بابا! ميان!

و همين حرف براي آتيشي شدن آناليا کافي بود. چشم غره اي به عرفان رفت و گفت:

- چي چيو ميان؟! تو مگه وکيل وصيّ مني؟! به تو چه! من نميام!

عرفان که به صندلياي ما رسيده بود، جدي شد:

- اون وقت چرا؟

آنا يکي از حلقه هاي موهاش رو عقب فرستاد:

- چون، دوست نــدارم!

من – تو نياي منم نميام ديگه ...

مي دونستم که داره ناز مي کنه. منتها کيه که بخره؟! اين روش بهتر جواب ميده! وانمود کردم به اين که منم برام مهم نيست که برم.

درست حدس زده بودم، چون آناليا نگاه چپ چپي بهم انداخت و با من و من گفت:

- خب ... حالا ... شايد اومدم!

ايمان لبخندي زد و به من چشمک زد. لب ورچيدم و ابرو بالا انداختم. از هر فرصتي براي شيطوني استفاده مي کرد. خوب خوب يادم بود که اوايل برخوردمون چطور بود. من شيطون، اونم شيطون! خدا شاهده انقدر اذيتم کرد ترم اول و سر هر چيز کوچيکي باهام مخالفت کرد! اهل دوست شدن با کسي نبود، صرفا يه وقتا يکي رو اسکل مي کرد و باهاش تيک مي زد! اين رو هم يادم بود که قرار بود منم يه هدف براي اسکل کردن باشم! اما خب، ايمان نمي دونست که من هر کسي نيستم! کل کل هامون و دعوا هامون، آخرش هم موجب شد که روابطمون دوستانه بشه و اون هم که با عرفان دوست شده بود، توي تمامي برنامه هامون حضور داشت.

لبخندي از يادآوري خاطراتمون روي لبم نشست. از جام بلند شدم:

- من برم استاد سرلک رو ببينم. بايد يه چيزي بهش بگم ...

ايمان با اخم گفت:

- چي ؟

يعني خوشم مياد سريع از فاز شيطوني ميره تو فاز جذبه! و اين خصوصيتش بد جور منو ياد الکس ... اه! چقدر امروز من به اين فکر مي کنم!

من لبخند ژکوندي به ايمان زدم:

- فضول سنج !

حس کردم که درجه حرارتش بالا رفت. اصلا سر از رفتارش درنمياوردم. استاد سرلک، جوون ترين استاد مرد دانشکده بود. يه مرد با جذبه و جدي که فوق العاده هم خوشتيپ بود! حدوداي سي سال رو داشت به نظرم. پولدار بود و مهم تز از همه، مجرد! دختراي دانشگاه يه جورايي اکثرا عاشقش بودن، من ازش بدم نميومد. در واقع حس خاصي بهش نداشتم، به نظرم فقط استاد خوبي بود. مي خواستم برم و در مورد تعداد واحدام ازش چيزي بپرسم. البته احتمالا ايمان فکر مي کرد ميرم بهش نخ بدم!

با قدم هاي محکم به سمت در کلاس رفتم. خيلي وقت بود که قدمام محکم شده بود. سه، چهار سالي ميشه! سرمو زير انداختم. فکر لعنتيم باز رفت سمتش. توي درگاه ايستاده بودم و همين جوري سرم پايين بود که محکم خوردم به چيزي. آخ، فکر کنم در بسته بود!

آخ بلندي گفتم و آهسته سرم رو بالا اوردم. اوا، اين که آدمه. چشمام از روي شلوار جين و پراهنيش که معلوم بود مارکه روي سينه عضلانيش رفت، بالا تر رو نگاه کردم و به صورتش رسيدم.

نمي دونم چشماي يه آدم چقدر مي تونه گشاد بشه، ولي مطمئنم که چشماي هيچ کس در طول تاريخ بشر به اندازه ي الان من گشاد نشده بود. کسي که بهش خورده بودم هم خيلي تعجب کرده بود. چشماي قهوه اي، عسليش رو توي چشماي طوسي، آبي من انداخت و با تعجب بهم خيره شد. هر دو چند بار پلک زديم. ببين آنيا، خل شدي! انقدر بهش فکر کردي که توهم ديدنش رو زدي!

ولي وقتي لب باز کرد، يقين کردم که توهم نيست. من سعي مي کردم جوشش اشک رو پشت پلک هام کنترل کنم و اون ... لبخند خونسردي زد، مي دونستم که داره تعجبشو پشت لبخندش پنهان مي کنه:

- تو ... تويي؟؟

و من هنوز خشک شده بودم. حس مي کردم که قلبم داره شديدتر از قبل مي تپه. لبامو با زبونم تر کردم و بالاخره گفتم:

- سلام ...

اونم انگار که از خواب بيدار شده باشه، گفت:

- سلام ... خوبي؟ آنيا خودتي؟

آنياي محکم بيدار مي شود! نيشخندي زدم و گفتم:

- په نه په! روحمه!

با طعنه ادامه دادم:

- فکر کردم انگليسي!

لبخند روي لب هاي قلوه اي الکس، انقدر پررنگ بود که فکر کنم دهنش جر خورد:

- برگشتم ...

نفس عميقي کشيدم. بالاخره ... چيزي رو شنيده بودم که مدت ها در آرزوي شندينش بودم:

ـ برگشتم ...

اما نمي دونم چم بود و چه حالي داشتم ... انگار بيشتر از اون که خوشحال باشم متعحب بودم و ته دلم هم احساس بدي داشتم ... يه جور دلهره ... اما مهم تر از همه اينه که اون ... بالاخره ... برگشته بود ... همپاي کل کل هاي نوجوونيم ... دشمن عزيزم ... صاحب نيمه دوم جاسوئيچي قلبي و ... قلبم ... برگشت ...

سعي کردم توي پوسته ي خونسردم فرو برم. ازش فاصله گرفتم و به درگاه تکيه دادم. اونم متقابلا همين کارو کرد. اوه، ژست وايسادنت تو حلقم! هر دو سکوت کرده بوديم، انگار نمي دونستيم چي بگيم و همين جو رو سنگين مي کرد. اومدم از فرصت استفاده کنم و آناليزش کنم تا دقيق ببينم چقدر تغيير کرده که ديدم نگاهش رو منه. پسره ي هيز! داشت به جاهايي که نبايد نگاه مي کرد. تازه بچه پررو لبخند هم مي زد! هنوزم مثل قبل بود.

براي منحرف کردن نگاهش هم که شده، گفتم:

- چي شد که برگشتي؟

نگاهشو برداشت و مستقيم زل زد تو چشمام:

- ناراحتي برگشتم؟!

لعنتي، هنوزم مثل قبل رو اعصاب بود!

ريلکس گفتم:

- نه ... فرقي برام نمي کنه ...

يعني جزو شاخ دار ترين دروغاي عمرم بودا! الکس آشکارا تعجب کرده بود، اما گفت:

- به خاطر مسائل کاري پدرم رفته بوديم و به همون دليل هم برگشتيم. فکر نکنم ديگه هيچ وقت حاضر شم اون ور زندگي گنم!

بعد به در کلاس اشاره کرد و ادامه داد:

- انگار تو يه کلاسيم، نه؟

چشمام دوباره گشاد شد. هنوز از شوک اين اتفاق درنيومده بودم که شوک دوم وارد شد. واي، يعني اين اومده اين جا درس بخونه؟؟؟؟ په نه په آني، اومده اورانيوم غني کنه! خب معلومه که اومده درس بخونه!

باورم نميشه ... من و اون دوباره ... هم کلاسي ...

گفتم:

- اوه آره، انگار درسته ...

همين که اومدم بگم ببخشيد، من برم ديگه ...، صداي دخترونه ي نازکي گفت:

- الــکس ... تو اين جايي!

سرمو گردوندم. بيرون از کلاس، توي راهرو نگاهم توي يه جفت چشم سبز گره خورد ...

حس کردم اين چشما رو يه بار ديگه هم ديدم! سرمو تکون دادم . واقعا دارم خل ميشم! خوب يادمه که اولين بار که ايمان رو ديدم هم همين فکر کردم، مدام توي فکر بودم که اونو کجا ديدم ... و وقتي فکرام به هيچ نتيجه اي نرسيد، فهميدم که توهم زدم ... هنوزم تو يه سري از حالتا، حس مي کنم آشناست ...

دختر جلو اومد. کمي از من کوتاه تر بود، فوق العاده خوش هيکل بود. مانتو کوتاه کوتاه و شلوار جين تنگ پوشيده بود. از مقنعه شيکش (از اينا بود که بنداشو از پشت جمع مي کنن) دسته اي از موهاي دکولوره شده بلوند روشنش به چشم مي خورد. چشماي خمار سبز روشن که با ريمل عالي شده بود. بيني متناسب و لبايي که مشخص بود تزريقيه! آرايش غليظي داشت، و کامل کامل. از اون آدمايي بود که ظاهرا بلد بود چه طور آرايش کنه و به همين دليل آرايشش به زيباييش افزوده بود. در عجبم که حراست دانشگاه چطور اينو با اين ريخت راه داده تو!

به سمت ما اومد و لبخدي زد که روي گونه هاش چال ايجاد شد. خدايا، اين دختر، با اين زيبايي، جايگزين منه؟؟

دختره دستش رو دور بازوي الکس انداخت. قلب من از حرکت ايستاد!

الکس با نيمچه اخمي گفت:

- آنيا، معرفي مي کنم، سارينا ...

دختره، يا در واقع همون سارينا، ابرويي بالا انداخت. نگاهي به من کرد که جنسشو دوست نداشتم و با لحن عصبي و با صدايي که سعي مي کرد آروم باشه، ولي من واضح شنيدم، گفت:

- اين آنياست؟

اخمي کردم. دستمو جلو بردم و گفتم:

- اين به درخت ميگن عزيزم! خوشوقتم.

دستشو چند لحظه اي توي دست من گذاشت و با بي احساسي تمام گفت:

- منم همين طور ...

روشو به سمت الکس برگردوند:

- نمي ريم تو عزيزم ؟؟

گلوم خشک بود. بغض داشتم. " عزيزم " پتک شده بود توي سرم. عزيزم؟ به همپاي کل کل من مي گفت عزيزم؟ به الکس مي گفت عزيزم؟؟؟

الکس گفت:

- تو برو تو سارينا ... من ميام ...

سارينا با بي ميلي تمام نگاهي به من کرد و داخل کلاس شد.

هنوز اعماق قلبم مي سوخت، بغض کرده بودم و توي شوک بودم، که الکس گفت:

- خيلي عوض شدي!

لبخند تلخي زدم. سردترين لحنمو پيدا کردم و گفتم:

- تو بيشتر!

از دستش خيلي دلگير بودم. شايدم اين من نبودم که دلگير بودم، احساسم بود...

الکس از اين سردي جا خورد، ولي گفت:

- خب ... اين مدت خوب بود؟

پوزخندي توي دلم زدم ... چقدر خوب بود واقعا! و چقدر عصباني بودم!

با حرص گفتم:

- بله، خيلي خوب بود. خوشحال شدم از ديدنت، حالا اجازه ميدي رد شم؟

خودمم متوجه بودم که چقدر تند صحبت مي کردم اما دست خودم نبود ...

الکس هم هنوز متعجب بود : ا ِ ... چيزه ... راستي ، من به تو نگفتم که سارينا ...

تحملشو نداشتم که از زبون خودش بشنوم نه! خودم بگم بهتره!

حرفشو قطع کردم:

- مبارکه! ... ببخشيد من عجله دارم.

اومدم از کنارش رد شم که بازومو گرفت:

- چي چيو مبارک باشه؟ خوبي تو؟! سارينا، خواهر همکارمه. تو انگليس، با داداشش يه شرکت زده بوديم. البته، مي دوني که جزو تخصص من نيست، جون رشتم پزشکيه. اما پدرم به زدن اين شرکت اصرار داشت ... و حالا همگي، يعني من و همکارم و سارينا اومديم ايران.

من – من ازت توضيح خواستم؟ به من چه؟!

الکس – خب ... خب، اون جوري که تو گفتي ... خواستم از اشتباه درت بيارم ...

باورم نمي شد چيزي بينشون نباشه. پس اين رفتار صميمانه يا شايدم بيش از حد صميمانه ي سارينا براي چي بود؟

خوشحاليمو مخفي کردم و فقط گفتم:

- از اشتباه دراومدم ... حالا مي ذاري برم؟

صدايي گفت:

– خانوم سيفريد؟

آخ آخ ! خودشه ... مثل هميشه شيک و خوشتيپ.

گفتم:

- اِ! سلام استاد سرلک! داشتم ميومدم پيشتون ...

استاد سرلک، نگاه مشکوکي به الکس انداخت که هنوز با اخم دست منو چسبيده بود. گفت:

- دم به تله دادي خانوم سيفريد؟!

با چشماي گرد شده به سرعت گفتم:

- چــي استاد؟؟ حالتون خوبه؟!

استاد خنديد:

- اشتباه فکر کردم؟! خب آدميزاده ديگه، اشتباه مي کنه! خوب، چرا نميري تو؟

من – بله ببخشيد استاد ... با اجازتون ...

داخل کلاس شدم. الکس پشت سرم وارد شد و استاد سرلک هم بعد از ما. سرجام نشستم . ايمان و عرفان پشت سرم بودن. عرفان دستي براي الکس تکون داد . پس اين عوضي مي دونست و به من نگفته بود.

آناليا چنان سقلمه اي بهم زد که فکر کنم آرنجش از اون طرف کمرم بيرون زد!

آنا – آنيا ... آنيا .. نگاه کن ... اون ....

گفتم – آره، مي دونم ... دم در ديدمش.

آناليا بي نهايت متعجب بود:

– اما چطور ؟؟ آخه ...

حرفش ناتموم موند، چون الکس درست کنار سارينا و کمي اون طرف تر از ما نشست. اما نگاهش نمي دونم چرا روي ايمان ثابت مونده بود ... توي نگاهش چيز گنگي بود، مثل اون نگاهايي که من سر امتحان به برگه مي ندازم و سعي مي کنم به مغزم فشار بيارم که جواب سوال چيه! يعني ... داشت راجع به ايمان فکر مي کرد؟ اما چرا؟؟؟

آنا – واو! اين دختره چه نازه!

من – اسمش ساريناست ... خواهر همکار الکسه ... هرچند ...

آنا – هر چند چي؟

من – هيچي ...

آناليا نگاه مشکوکي به من کرد، ولي جوابي نگرفت. مي خواستم بگم هر چند انگار بيشتر از حد خودش احساس صميميت مي کنه! استاد سرلک اسامي رو مي خوند و من نگاهمو چرخوندم روي کلاس. آخيش! الان وقت دارم که يه آناليز تميـز از الکس بکنم!

قدش که خيلي بلندتر از قبل شده بود عوضي ديلاق! قبلا هم از من بلند تر بود، ولي حالا بلندترم شده بود! محسوس ترين تغييرش شايد هيکلش بود. آخرين باري که وقتي سوم دبيرستان بوديم ديدمش، از اون لاغري دوران راهنماييمون دراومده بود، ولي حالا، ماشالله بزنم به تخته هيکلي شده بود! انگار بدجوري به خودش رسيده، اندامش کاملا ورزيده بود. بيشعور زورشم به همين خاطر زياد شده بود؛ بازوي نازنينم له شد! چهرش هم مردونه تر شده بود. خصوصا مدل موهاش که تغيير کرده بود. انکار نمي کنم که جذاب تر شده بود.

ولي همه ي تصوراتم، همه ي روياهاي دخترونه م، با نگاه کردن به دختر بغل دستيش خراب مي شد. دختر خيلي زيبايي که اصلا حس خوبي بهش نداشتم ... 

باورم نمي شد بين اون و الکس چيزي نباشه؛ اصلا مگه امکان نداره که يکي عاشق خواهر همکارش بشه؟؟ اصلا شايد الان خواهر دوستش بود، اما بعدا دوست خودش ... .

نمي دونم چرا، ولي بغض گلومو فشار مي داد. حسي مي گفت که درسته که الکس برگشته، اما کسي رو با خودش آورده که به زودي متعلق به اون خواهد شد! فکر کردن بهش باعث عذابم ميشد، ولي فکر مي کردم که من مستحق اين عذابم. چرا پيش خودم فکر کرده بودم که اگر برگرده چي ميشه و ال ميشه و بل ميشه؟؟؟

من اشتباه کرده بودم ... اشتباه ... چرا براي خودم رويا بافته بودم؟ چرا پيش خودم ....

خجالت مي کشيدم از خودم ... من نبايد انقدر ضعيف باشم. اون مختاره که هر کسي رو دوست داشته باشه ... مختاره! و اگه من از اين مسئله ي دوست داشتن، عذاب مي کشم، تقصير خودمه و من مستحقّ اين عذابم! اصلا به من چه؟ مگر من کي بودم؟

اين افکار رو به عمق تاريک ذهنم فرستادم. دلم دائم بهانه تراشي مي کرد ... براي خودش به من اميد مي داد ... عقلم دائم بهم نهيب ميزد ... دائم ازم جواب مي خواست ... و من ... سرگردون بين اين دو، احســــاس داشتم ..

عاشق نبودم؟ نه، نبودم . عشق ... عشق؟؟؟ من، من ... آنيا و عشق و عاشقي؟... نه امکان نداشت. ولي دلم دائم مي تپيد و مغزم دائم مي غريد که من بي احساس و بي تفاوت به همپاي کل کل قديميم، اهدا کننده ي بهترين هديه ي هجده سالگيم، الکس، نبودم ... پس احساس من چي بود؟

آناليا سقلمه ي ديگه اي بهم زد:

- رفتي تو هپروت؟ اولا، بگم که دلتو صابون نزن، عمرا بهت جزوه بدم، هيچي ننوشتي از اول کلاس! دوما، منو بگو فکر کردم الان اينو ببيني چه قدر شاد و خوشحال ميشي!

و به الکس اشاره کرد.

استاد سرلک حرف مي زد. داشت درس مي داد و من اصلا متوجه نبودم! بي توجه به اولا صحبت آناليا، گفتم:

- کوفت! چرا بايد خوشحال شم؟

بذار لااقل آناليا فکر کنه من بعد از چهار سال، اين فکر و احساس رو از خودم دور کردم .اما آناليا نگاهي بهم انداخت که يعني: خر خودتي!

سامانتا که از حس من به الکس خبري نداشت، چيز خاصي به من نگفت و فقط تعجبشو به هر دومون (من و آناليا) ابراز کرد.

مقنعه ام از پشت کشيده شد. بدون برگشتن هم مي دونستم که ايمانه. کرم آسکاريس تر از اين که پيدا نميشه!

با عصبانيت آهسته گفتم:

- چته؟!

ايمان اخمي کرد:

- اين پسره کي بود؟

خودمو زدم به اون راه:

- کدوم پسره ؟

ايمان - هموني که اسمش الکس بود ... کيه؟

من – آهان، اونو ميگي؟ دوست عرفانه ...

ايمان ابرويي بالا انداخت و طوري بهم خيره شد که حس کردم داره تا اعماق وجودمو مي بينه!

ايمان – همين؟

من – وا! آره ديگه همين ... مگه بايد ادامه داشته باشه؟

ايمان – با توجه به دو ساعت راز و نيازتون جلوي در و اين که داره با چشماش مي خورتت، گفتم شايد همو بشناسيد!

اوه، خدايا، اينو ديگه کجاي دلم مي ذاشتم؟ چرا يادم نبود که ايمان رو هيچ وقت نمي شه پيچوند؟ پسره ي فضول! نگاه سوپر آنيايي رو بهش هديه دادم و زير لب غر غر کردم:

- اصلا به تو چه!

که البته مثل هميشه جواب داد!

همين که سعي کردم نگاهم و حواسمو بدم به استاد سرلک بيچاره، وقت کلاس تموم شد ...

الکس و سارينا هر دو اومدن اين طرف. بعد از مراسم معارفه (و اينکه ايمان فهميد که ما چطور همو مي شناختيم و يه چشم غره هم رفت!)، الکس و عرفان کلي با هم حرف زدن، يا در واقع، کلي به هم فحش دادن! عرفان مي گفت چرا رفتي و بعدش برگشتي و هيچي خير سرت نياوردي! الکس مي گفت چرا بي معرفتي کردي و سراغي از من نگرفتي و از اين جور چيزا!

اين وسط سارينا هم، همش به الکس چسبيده بود. ميل شديدي حس کردم به اين که يه نگاه سوپر آنيايي هم به الکس هديه بدم!

الکس گفت:

- خب، چه حال و احوال؟ مي بينم که ... من نبودم بدجور بهتون ساخته!

من – آره، يادش بخير، تو نبودي خيلي حال مي کرديم!

و آه سوزناکي کشيدم! آناليا پق زير خنده زد و الکس هم اخم کرد. نه انگار اين عادت اخم کردنش هنوز از سرش نيفتاده!

سامانتا که کلي متعجب شده بود گفت:

- الکس، چي شد که برگشتي؟

الکس اول سکوت کرد. نگاه هممون رفت سمتش، لبخندي زد و گفت:

- خب، يه قسمتيش به خاطر يه سري کاراي پدرم بود که برگشتم ... و .. از طرفي هم ... دوست داشتم برگردم ... البته خودم تنها برگشتم.

سارينا بازوي الکس رو فشار داد (چندشم شد !) و گفت:

- الـــکـــس! من حساب نمي شم؟!

الکس با کلافگي گفت:

- چرا چرا ... منظورم پدر و مادرم بود که باهام نيومدن ... البته گفتم شماها هم خيلي بهتون خوش نگذره!

و نگاه شيطوني بهم انداخت. بعد نگاهش رو سر داد توي چشماي ايمان و نمي دونم به چه دليل با پيروزي بهش خيره شد. اصلا جوري بهش نگاه مي کرد که انگار مي شناستش. در صورتي که ايمان به نظرم نشونه اي از آشنايي قبلي برزو نمي داد.

در پي حرف الکس، سارينا پشت چشمي نازک کرد.

آناليا با حرص رو به عرفان گفت:

- تو از کجا مي دونستي که بر مي گرده؟ پس چرا به ما نگفتي؟

عرفان لبخند حرص در آري زد و گفت:

- چرا بايد مي گفتم؟ مگه اصلا مهمه؟!

اعصابم خرد بود. يه جوري بودم ... انگار دور از همه ... همه ي احساسم اين بود که توي خوابم. انگار دارم رويايي مي بينم که با حرکات سارينا تبديل به يه کابوس ميشه! انگار از اون جمع دور بودم. کيلومتر ها دورتر . و توي کابوس بيداريم، ناگهاني بود که فهميدم ... من ... واقعا دوستش داشتم!

فصل بيستم

نيشگوني از خودم گرفتم. نه، بيدار ِ بيدارم! توي اتاقم، روي تخت نشستم و دارم با خودم کنار ميام. تجزيه و تحليل کردم تا ذهنمو يه کم سامون بدم! :

من الکس رو ديدم. اون برگشته. ما هم دانشگاهي هستيم و اکثر کلاسامون با همه. الکس توجه خاصي به من نداشت. درست مثل گذشته ها! مگه اين که ... اون روزايي رو که خاص مي شد رو فراموش کنيم!

اصلا من چرا با خودم فکر مي کردم که اگه اون برگرده، اگه يه بار ديگه ببينمش، ال ميشه و بل ميشه؟! اون عادي و خونسرد بود ... مثل قبل. هنوز هم شيطنت هاش رو داشت. مثل قبل. ولي من مثل قبل نبودم . يه چيزي اين جا درست نبود. ياد نگاه خيرش رو خودم افتادم. ايمان راست مي گفت که داشت با چشماش من رو قورت مي داد! ولي ... ولي پس چرا هيچي نگفت؟؟! بي معرفت حتي يه دلم برات تنگ شده بود، هم نگفت!

عقلم نهيب زد:

- مگه چه صنمي با تو داشت که دلش برات تنگ بشه؟!

دلم نا اميدانه تقلا کرد:

- خوب دوست که بوديم! مگه نه؟!

عقلم – نه خير ... تو فقط داري فکر مي کني که حس اون هم مثل حس خودته! داري خودتو گول مي زني!

حسّم ... دوستش داشتم ... بچه که نبودم! دوست داشتن رو مي فهميدم ... ولي عشق ... نه عشق نبود ... براي عشق زود بود! اصلا عشق چي بود؟ مگه آنيا عاشق ميشه! به نظر من، عشق و عاشقي همش دو نوعه: يا خوبه يا بد!

خوبه مال قصه ها، رمانا و فيلماست ... همه چيز به خوبي پيش ميره و عشاق به هم مي رسن و زندگي خوبي دارن. عشقي که به نظر من کشکه!

و بده ... مال زندگي واقعيه، نتيجه خوبي هم نداره، فقط دلت تپش مي گيره و کلي مشکل رو تحمل مي کني، ته تهش هم عشاق به هم نمي رسن؛ فقط بدبختي مي کشن ... و من اين عشق رو نمي خواستم.

من فقط دوستش داشتم ... تا به حال، به خودم دروغ مي گفتم. نمي دونم از کي، ولي از يه جايي به بعد دوستش داشتم. ولي ... اين حس درست نبود! متقابل نبود. دوطرفه نبود. چي بهش ميگن؟ آهان! يه طرفه بود!

پلکام رو يه لحظه روي هم گذاشتم. از حسّ خودم مطمئن بودم. ولي فعلا بايد يه گوشه نگهش مي داشتم. اين حس اجازه نداشت جلو بياد. اجازه نداشت از غرورم رد بشه. غرورم مقدمه! نمي خوام چيزي از هم بپاشه. نه غرورم، نه خودم و نه دلم. من بچه نيستم که با يه حرکت و يه حرف عاشق بشم و با يه حرکت و يه حرف ديگه هم فارغ!

عاشق؟! نه نه نه! عشق نبـــــود!

به تجزيه و تحليلم ادامه دادم ...

الکس و عرفان با چت و تلفن با هم ارتباط داشتن. عرفان خبر داشت که مياد، ولي صرفا جهت اذيت کردن آناليا چيزي نگفته بود. چون مي دونست که آنا دوست داره که اول از همه يه خبرو داشته باشه و وقتي شوکه ميشه و به اصطلاح سورپرايز، دمغ ميشه!

و شرکتي که الکس توي خارج زده بود ... حتي نمي دونستم شرکت چيه؟! اين که دوست داره پزشک بشه رو مطمئنم، حتي خودش هم گفت. اما اين که چرا برگشته؟! چرا اون جا درس نخونده؟!

و شريکش، برادر سارينا بود. ازش چيزي نمي دونستم جز چهار مورد: شريک الکس بود. الکس بهش اعتماد داشت. برادر سارينا بود. و اسمش سيامک بود.

و سارينا ... توي همين چند روز معاشرت فهميده بودم که اخلاقش به خوبي چهرش نيست! با وجود اين که با آرايش زيبا تر ميشد، به نظر من زياد آرايش مي کرد! (کلا دوست دارم ازش ايراد بگيرم !) خيلي به خودش مي رسيد. لباساي مارک دار مي پوشيد و فوق العاده خوش تيپ بود. ولي اخلاقش ...

با هر کسي نمي جوشيد و دمخور نمي شد. براي پسرا اون طور نبود که بگي خودش رو ول ميده، ولي ناز و عشوه ميومد! بيشتر عشوه هاش رو خرج الکس مي کرد. مي دونستم که يه چيزي بايد بينشون باشه. از اين بابت مطمئن بودم و اين مسئله يه جورايي ته ِ ته دلمو مي سوزوند!

سارينا خودخواه و غد بود. زيادي به خودش مي باليد و مغرور بود. توي همين مدت کم هم، با چهرش و رفتاراش، پسراي زيادي رو توي دانشگاه جذب خودش کرده بود. اينو خوب مي دونستم! جدي و خشک نبود، ولي مثل من پرانرژي و شيطون هم نبود! در واقع، تنها چيزي که تو وجودش اصلا نداشت، شيطنت بود! نرمال بود ... و مهم ترين چيزي که تشخيص داده بودم، اين بود که عجيــب از من بدش ميومد! اصلا نمي دونم چرا، ولي بدش ميومد! علنا نمي گفت و آشکار نمي کرد، ولي با رفتاراش و لحن حرف زدنش، زير پوستي يه چيزايي رو به آدم مي فهموند.

نگاهمو دوختم به ساعت. پنج و نيم بود. بلند شدم: شام با من!

*****

_ آتوسا، نميشه خودت آشپزي کني؟ باور کن اين دختر يه درصد هم از استعداد آشپزي تو رو به ارث نبرده!

من – اِ، بابا! يعني چي؟! شما به من فرصت شکوفا کردن استعداد هاي پنهانمو نمي دين!

بابا چنگالشو بلند کرد و گفت:

- البته اون در صورتيه که استعدادي وجود داشته باشه که بخواد شکوفا بشه!

جيغ و دادم در اومد و خنده ي بابا هم بلند شد.

مامان – انقدر بچمو اذيت نکن! بالاخره بايد تمرين کنه ديگه. تازه، اون قدرا هم بد نيست که!

بابا لبخندي زد و با لحني شوخ گفت:

- اولا ، بره خونه شوهرش رو شوهرش تمرين کنه، آخر عمري ما رو با اين غذاهاش به کشتن ميده! دوما، بد نبود؟ آره اصلا! فقط برنجش شفته شفته بود و به درد برف بازي مي خورد! خورشش کلي شور بود و زيادي هم آبکي بود! کيک رو هم که ... روش سوخت و خودش شل شد و وسطش هم نپخته موند و تهش هم خمير بود! اصلا مشکلي نداشت!

خندم گرفته بود. مامان نگاه سرزنش آميزي به بابا انداخت و گفت:

- خوب حالا توام! شلوغش نکن!

بعد رو به من ادامه داد:

- توام يکم بيشتر تلاش کن مادر من! آخه دختر، پس فردا مي خواي بري خونه شوهر، يه برنج نمي توني درست کني شفته نشه! اين جوري که دو روز نشده پست ميارن!

من با اعتراض گفتم:

- اِ! مامان ! تو و بابا دست به يکي کردين منو اذيت کنينا! تو رو خدا انقدرم بحث شوهرو پيش نکش! مگه من چند سالمه؟! همش بيست و دو سالمه!

مامان – خوب وقتشه ديگه! اتفاقا ديروز اين همسايمون، خانوم سرمدي زنگ زد و براي خواهرزادش پرس و جو کرد. مي گفت خيلي پسر خوب و کاري و مرد زندگي ايه!

خدايا نه! همينو کم داشتم فقط! بشقاب هاي نسبتا دست نخورده رو برداشتم. تنها چيز قابل خوردن غذا، سالاد کاهو و کلمي بود که با سليقه درستش کرده بودم. مامان از توي يخچال، کوکو سيب زميني ديشب رو برداشت و گذاشت توي ماکرو فر.

واقعا بايد يه فکري براي اين آشپزيم مي کردم!

قسمت منحرف ذهنم ابرو بالا انداخت و گفت:

- ببينم نکنه داري به قسمت خونه ي شوهر فکر مي کني؟!

ـ تو بيجا کردي! اصلا هم اين طور نبود!

مامان ظرف کوکو رو روي ميز گذاشت و آهسته دم گوش بابا گفت:

- به نظرت پسر آقاي لواساني رو هم بهش بگم؟!!

****

من – واي آنا، ول کن! باور کن آيدين اينا خونمونن اون شب. با اين وضع که نمي تونم بيام!

آناليا با غيظ توي تلفن گفت:

- تو غلط کردي! من عرفان رو مجبور کردم همه ي هزينه ها رو خودش تقبل کنه! هميشه از اين ولخرجي ها نمي کنه ها! کلي تلاش کردم تا براي اولين بار پاي شرطمون وايسه و باختشو حساب کنه!

اوه اوه! باز رو چه چيز مسخره اي شرط بسته بودن؟! آناليا گير داده بود که عرفان رو تيغ زده و ايل بشيم بريم شهر بازي! بر خلاف هميشه که عين دختر بچه ها، عاشق شهر بازي بودم، به خاطر مهمون هايي که داشتيم، يعني آيدين اينا و خاله آزي اينا، مخالفت کرده بودم.

من – آنا به خدا مهمون داريم ... نمي تونم که پاشم بيام زشته!

آنا – خب آيدين رو هم بيار، تازه نيوشا رو هم مي توني بياري!

و زير لبي خنديد و گفت:

- هر چي بيشتر بهتر!

همينم مونده بود الان! نيوشا عشوه رو بيارم!

آناليا ول کن نبود! کلا اصرار نمي کرد، نمي کرد، وقتي اصرار مي کرد، انقدر پافشاري مي کرد که ديوونه مي شدي از دستش و دوست داشتي سرتو بکوبي توي ديوار! منم ديوونه شده بودم از دستش!

گفتم:

- فکر کن يه درصد اون تحفه رو هم با خودم راه بندازم!

آناليا – پس مياي؟

من – چاره ي ديگه اي هم دارم؟! گوش واسم نذاشتي که!

آناليا کلي ابراز خوشحالي کرد و قرار شد آيدين هم مثل هميشه چتر بشه. آمار رو از آناليا گرفتم: من بودم و آيدين، آناليا بود، عرفان، الکس، سارينا، ايمان، سامانتا، رها و چند تا از هم کلاسي هاش ...

***

مامان توي آينه به من نگاهي کرد و گفت:

- زشته آنيا! من به آزي اينا چي بگم؟! خب مي ذاشتي يه وقت ديگه!

توي آينه به خودم نگاه کردم. شلوار لي، يه مانتوي جذب سفيد که دکمه مي خورد و روي دکمه ها هم يه سري بندهاي قهوه اي سوخته بود که بسته ميشد. شال قهوه اي سوخته رو سرم کردم و همون طور که موهامو درست مي کردم گفتم:

- مامان، آناليا رو که مي شناسي! گير ميده ول نمي کنه! هر چي گفتم قبول نکرد، اگه نميرفتم ناراحت ميشد ... .

خدا رو شکر نيوشا نيومده بود و مشکلي از بابت اون نداشتم، وگرنه حتما مامان مي گفت که اونو هم بايد ببرم!

مامان آهي کشيد و گفت:

- خيلي خب ... راستي چقدر خوشگل شدي عزيزم. بايد برات اسفند دود کنم! مراقب باشيا! سوار اين وسيله خطرناک ها نشيا!

خندم گرفته بود؛ من و وسيله خطرناک؟! ابدا!!

من – نه مامان خيالت راحت باشه!

مامان از اتاق خارج شد و به طبقه پايين رفت، منم يه کيف سفيد قهوه اي جمع و جور هم برداشتم و پرش کردم. به آينه نگاهي دوباره انداختم. انقدر مامان تعريف کرد که اعتماد به نفسم رفت بالا! آرايش ملايمي کردم و طبق معمول از نرده ها سر خوردم پايين. مامان هم طبق معمول غرغرکنان، ديالوگ هميشگيش رو تکرار مي کرد:

- وقت شوهر کردنت رسيده! هنوز عين دختر بچه ها از نرده ها سر مي خوري!

گونش رو بوسيدم:

- فداي تو بشم من! من رفتم مامان. آيدين دم در منتظرمه!

مامان متقابلا لپم رو بوسيد و خداحافظي کرد.

دم در، با خاله آرام و شوهرش و آرزو سلام و احوال پرسي و البته عذر خواهي کردم و بعدش خودمو توي ماشين آيدين پرت کردم.

رفتيم سمت مسير شهر بازي. قرار بود اون جا همگي هم رو ببينيم.

با تعجب گفتم:

- پس سامانتا چي؟

آيدين زير چشمي بهم نگاه کرد و با بي تفاوتي گفت:

- خودش مياد ديگه!

ابروهام پريدن بالا و مشکوک به آيدين نگاه کردم. يعني چي خودش مياد؟! نکنه بينشون شکراب شده؟!

در تمام طول راه، به آيدين و سامانتا فکر مي کردم. اونا چهار ساله که دوستن. اين دوستي بايد يه نتيجه اي داشته باشه نه؟! ولي انگار ... .

وقتي رسيديم سر در پارک ارم، ساعت هشت و نيم شده بود. کلي ترافيک بود. همگي از ماشين ها پياده شديم. نگاهم براي خودش مي رفت روي الکس. خوش تيپ کرده بود! حرص آورترين مسئله اين بود که سارينا باهاش بود. به مانتوي قرمز و يه ساپورت سبز پوشيده بود. همراه شال سبز و قرمز و کالچ هاي قرمز. آرايشش مثل هميشه کامل بود و موهاش رو انقدر با دقت درست کرده بود که با خودم فکر کردم الان چطوري مي خواد سوار وسيله ها بشه؟! باد، همه زحماتش رو بر باد ميده که!!

همين که دستاي ظريف سارينا با ناخون هاي کاشته شده ش دور بازي الکس حلقه شد، ناخودآگاه دندونام روي لبام قرار گرفتن و مشغول جويدن شدن!

ايمان که تخصص زيادي توي جمع کردن بچه ها داشت، گفت:

- خوب همه جمع شيد ببينم! از همين در شروع مي کنيم، همه وسايل رو دونه به دونه سوار مي شيم! حواستون باشه که اين فرصت هميشه اتفاق نميفته و بهتره که خودتون رو آماده کنين و با تمام توانتون، همه چيز رو سوار شين که همش رو داداش گلم مي خواد پرداخت کنه!

و چنان محکم زد پشت عرفان که پرت شد جلو و خنده بچه ها بلند شد. دستم از پشت کشيده شد. پرسشگر نگاه کردم و ديدم رهاست. رها دستم رو محکم کشيد.

من – آي چته رها؟

رها با هيجان گفت:

- واي آنيا! آرش ... آرش ...!

من – آرش ديگه کدوم خريه؟!

رها اخم ظريفي کرد:

- مرگ! بيشعور! همن آرش که گفتم تو دانشکدمونه، خيلي خوشتيپه!

من – آهان، هموني که گفتي خيلي دختر بازه!

رها بازم اخم کرد:

- اِ! اين همه نکات مثبت داره، به اونا توجه کن!

من – کوش حالا؟

رها به پسري اشاره کرد و من به چشماي تيله اي، چهره معمولي، موهاي فشن و تيپ دختر کشش زل زدم و گفتم:

- والا من که نکته مثبتي جز تيپش نمي بينم!

رها با حرص:

- بس که کوري! آنيا، جون تو سوژه خوبيه! من بايد تورش کنم! اين دختره، ساناي توي کلاسمون، مدام ميگه تو نمي توني، من بايد بهش ثابت کنم که من مي تونم! وايسا و تماشا کن که از امشب شروع مي کنم!

و با قدم هاي بلند و ناز، رفت سمت اکيپ ...

سامانتا رو به من سرش رو به نشونه تاسف تکون داد و با لحن خنده داري گفت:

- خدا شفاش ميده عزيزم، نگران نباش!

با اين که بامزه اين رو گفته بود نخنديدم. اين که ور ِ دل آيدين نبود، شک برانگيز بود. يه بوهايي ميومد! بايد سر فرصت، سر از کار اينا در مياوردم. ولي نه امشب، نه ... امشب وقت خوش گذرونيه!

لبخندي زدم و رفتم سمت بچه ها و رو به ايمان گفتم:

- خب، راستي کي اين جا بود که از ترن سوار شدن مي ترسيد؟؟

حالا خوبه خودم مي ترسما! قصدم سر کار گذاشتن ايمان بود. خودش گفته بود از ترن خوشش نمياد و منم کلي مسخره ش کرده بودم، هر چند خودم عين يه حيوان محترم (!) ازش مي ترسيدم ...

ايمان جبهه گرفت:

- من که نبودم. من خيلي ازش خوشم نمياد، ولي امشب بايد خوشم بياد!

بعد چشمک شيطنت آميزي زد و ادامه داد:

- هر کس امشب سوار نشه، مي فهميم که مي ترسه!

يا ابوالفضل! منو بگو که مي خواستم سوار نشم! بدبخت شدم!

همگي رفتيم سمت بازي اول که خوشبختانه اون قدرا هم خوفناک نبود. کلي مسخره بازي در مياورديم و مي خنديديم و همه ي بازي ها رو امتحان مي کرديم. چيزي که توجهم رو جلب کرد، اين بود که الکس ظاهرا حال خوبي نداشت و جدا از اين که سارينا دائم آويزونش بود، نگاهش خيلي اوقات رو من و ايمان ميرفت که کل کل مي کرديم. آيدين و سامانتا تقريبا نسبت به هم بي تفاوت بودن. رها دور و بر آرش مي پلکيد. و جالب تر از همه اين که آناليا و عرفان براي اولين بار، به جاي جرّ و بحث داشتن با هم مي خنديدن! جلّ الخالق!

رفتيم سمت سفينه ... ايمان با شيطنت گفت:

- خب، همه مياين ديگه؟

من – په نه په! ميگن مفت باشه، کوفت باشه!

ايمان – اکي، عرفان بپر برو بليط بگير.

عرفان سري تکون داد و گفت : غلط کردم که قبول کردم، اي چي بگم بهت آناليا؟!

آناليا غش غش زير خنده زد و عرفان رفت تا بليط ها و بگيره.

سارينا با ناز رو به الکس گفت:

- اوه الکس! تو که مي دوني من مي ترسم ... حالا چي کار کنيم؟!

و چشماشو مظلوم کرد. الکس رو بهش لبخندي زد. قلبم تير کشيد. لعنتي!

رها دوان دوان اومد سمتم و گفت:

- واي آني. پدرم دراومد! انقدر عشوه خرج اين الاغ کردم که اگه گاو هم بود، خر ميشد!

از حرفش خنده م گرفت. ماشالله گردهمايي اي براي حيوانات ترتيب داده بود!

رها – باور کن! نخند بيشعور! آنيا ... من بايد باهاش دوست بشم. تا آخر همين شب ازش شماره مي گيرم ... حالا ببين!

من – خاک تو سرت! حالا تو تلاشتو بکن، هر چند من بعيد مي دونم ...

رها جيغ جيغ هاشو شروع کرد و موجب خنده هاي بيشتر من شد.

ايمان گفت:

- چيز خنده داري هست بگو تا با هم بخنديم!

با خنده گفتم:

- واي ايمان! درست کپّ ِ استاد مرزبان گفتيا!

و با يادآوري من، اونايي که مثل ما با استاد مرزبان کلاس داشتن، به خنده افتادن ... خانوم مرزبان به زن نسبتا جوون بود که تمام تلاشش رو مي کرد که به جذبه ي استاد سرلک برسه، ولي موفق نميشد و تکيه کلامش هم همين " اگه چيز خده داري هست، بگو ما هم بخنديم " بود ...

رها با گيجي گفت:

- مرزبان کيه؟

منم براش توضيح دادم. همون موقع که توضيحاتم تموم شد، عرفان با بليط ها اومد و بعد از اين که جدّ و آباد آناليا رو از قبر درآورد و بهشون ارادت ويژه اي رسوند (!)، بليط ها رو تقسيم کرد.

صداي پر از ناز سارينا هنوز رو نروم بود! تموم طول راه، يعني توي صف، انگار ايمان و الکس با هم کورس گذاشته بودن تا مسخره بازي دربيارن و خب اين باعث شده بود کم تر حواسم به سارينا و غرغرهاش باشه.

ايمان و الکس واقعا بهم ميومدن. هر دو شيطون و باحال! اما نمي دونم چرا انگار يه فرقايي با هم داشتن. غرور الکس بيشتر از ايمان بود و البته من کمتر جدي و اخموي ايمان رو ديده بودم، اما ماشالله الکس هر چند روز يه بار با اون روي خوشگلش، ما رو مستفيض مي کرد!

خوشم اومد که سارينا خانوم وقتي ديد نازش خريدار نداره، ساکت شد و همراه بقيه سوار شد. تعدادمون زياد بود و همه کنار هم نشسته بوديم. کلي از جا رو ما گرفته بوديم و نگاه هاي خيليا رو جلب کرده بوديم. دست چپم، آناليا نشسته بود و کنار آنا هم عرفان بود. سمت راستم هم ايمان نشسته بود. کنار ايمان الکس بود و اون سمتش سارينا.

کمر بند ها رو بستيم و دستگاه حرکت کرد. اول آهسته و بعد تند. صداي جيغ هاي آناليا رو مي شنيدم. خودم هم خندم گرفته بود و جيغ مي کشيدم. کنار دستم هم ايمان گزارش ميداد:

- اوه اوه! اونو ببين! الانه که بالا بياره تگري!

و من جيغ مي زدم:

- زهر مار! چندش کثيف!

از اون ور بعد از مدتي صداي جيغاي آناليا قطع شده بود و روش رو برگردونده بود سمت عرفان. نمي فهميدم تو اون شلوغي عرفان داره چي ميگه؟! سفينه چرخيد و چرخيد تا سرم ديگه داشت گيج مي رفت. بالاخره حرکتش آهسته و اهسته تر شد و آروم آروم ايستاد. همگي پياده شديم.

آرش گفت:

- ببينم، کسي گشنش نيست؟!

رها سريع گفت:

- آخ آخ! خوب شد گفتي! دارم مي ميرم از گشنگي، پس کي به ما شام ميدين؟!

آرش پوزخندي زد. انگار رها اون قدرا هم تو به دام انداختن آرش موفق نبوده!

عرفان بيچاره که مي دونست خرج شام هم با اونه، زرنگي کرد و گفت:

- حالا که نميشه چيزي بخورين، اون وقت ديگه نمي تونين چيزي سوار شينا!

آناليا چشمکي به من زد و رو به عرفان گفت:

- چه اشکالي داره؟! ما که تا نصفه شب اين جا پلاسيم، واي مي ايستيم تا غذامون هضم بشه، بعد بقيه ي وسايل رو سوار ميشيم!

عرفان با درموندگي به آناليا نگاهي کرد. بعد خم شد و چيزي تو گوشش گفت که باعث شد آناليا سرخ بشه. اينا هم بد مشکوک مي زنن ها امشب!

همگي به دنبال الکس، که يکي از دکه ها رو که ساندويچ داشتن، پيدا کرده بود، راه افتاديم. در مجموع، تا اون زمان، شب خوبي بود؛ اگه حضور سارينا نبود! و رها که مدام، حتي در طول غذا خوردن بغل گوش من غرغر مي کرد که چطور تا حالا نتونسته آرش رو به زانو دربياره و اصلا آرش به چه حقي انقدر به سارينا توجه مي کنه؟!

از طرفي از غرغرهاش عصبي شده بودم و از سمت ديگه هم، پيش خودم تصور مي کردم که آرش و سارينا به هم رسيدن و سارينا دست از سر الکس برداشته، که تصور شيريني بود و باعث لبخندي روي لبم ميشد! هر چند خودم توجه چنداني از سمت آرش نديده بودم، اما خب حتما بوده که رها مي گفت ديگه!

از طرفي هم، عذاب وجدان داشتم که من بايد به رها وفادار باشم و براي اون اميدوار باشم که با آرش خوشبخت باشه!

و نتيجه ي همه ي اين فکر ها برگشتن ليوان نوشابه م روي فرد نگون بخت بغل دستيم، الکـس بود!

_ آخ !

من ناگهاني چرخيدم و با شرمندگي گفتم:

- اوه، ببخشيد ... دستم خورد، معذرت مي خوام.

الکس – اشکالي نداره ...

و سعي کرد با دستمال کاغذي هايي که برداشته بود، اثر نوشابه رو روي تي شرتش کمرنگ کنه ... توجه ها که از سمت ما منحرف شد، الکس آهسته گفت:

- که دستت خورد ديگه ؟!

چشمام گشاد شد:

- معلومه که دستم خورد! نکنه فکر کردي از قصد اين کارو کردم؟!

الکس شيطون شد:

- بعيدم نيست! هر چند من يکي که عادت دارم هي شما دستتون بــخوره و چيزاي مختلفي روي من بيچاره بريزي! از ليوان شربت و نوشابه بگير تا ظرف سيب زميني!

سعي کردم جلوي لبخندم رو بگيرم و نگاه مخصوصمو نثارش کردم. نمي دونم چرا دلم نيومد که قدرت نگاهم رو بالا ببرم.

الکس، فکر کنم دهمين دستمال کاغذي رو از توي جعبه برداشت و زير لب گفت:

- دلم براي اين نگاهات هم تنگ شده بود!

چــــي؟؟؟؟!!!!! انقدر تعجب کرده بودم که تا آخر وقت شام، تو بهت بودم. باورم نمي شد که درست شنيده باشم و از سمت ديگه، حرفش زيادي برام شيرين بود و من تحمل اين همه شيريني رو نداشتم! بالاخره اعتراف کرده بود که دلش تنگ شده! منظورش همين بود ديگه نه؟! اون قدر جمله ش رو پيش خودم تجزيه و تحليل کردم تا شام همه ي بچه ها تموم شد!

بعد از شام بود. کمي تو جامون نشستيم که سامانتا گفت:

- هستين بريم تونل وحشت ؟ چون بي تحرکم هست موردي براي هضم غذامون نداره. مي تونيم به جاي يه جا نشستن بريم اون جا ... هستين؟!

پيشنهادش با استقبال خوبي از طرف همه (البته به جز عرفان !) رو به رو شد.

طبق معمول، عرفان بليط ها رو خريد و بينمون پخش کرد. همگي سوار شديم. تعدادمون جوري بود که نصف قطارو فقط ما گرفته بوديم! واگن هاي چهارنفره پشت سر هم قرار داشتن. از شانس من هم، من و ايمان، الکس و سارينا تو يه واگن بوديم تا بتونم شاهد اين باشم که با هر پيچ و هر چيز به ظاهر وحشتناکي، سارينا خودش رو به الکس مي چسبونه و منم از درون فرو مي ريزم.

از تونل وحشت خوشم نميومد، عاشق هيجان بودم؛ ولي تونل وحشت ماشالله اصلا وحشتناک نبود! ولي دليل بي توجهيم اين نبود؛ تمام توجهم محو يه واگن جلوترمون بود.

يه مرد ميان سال که کلمات رکيکي رو با دعوا به زني مي گفت که ظاهرا همسرش بود. مي شد کلمات " پول "، " بچه " و " ندارم " رو تشخيص داد! و يه بچه ي پنج ساله، يه دختر بچه با موهاي خرگوشي و چشماي به اشک نشسته به دعواي پدر و مادرش خيره مونده بود. حيني که پدر بچه مي غريد که پولي براي اين که خرج اين تفريحات " مزخرف " بکنه، نداره و مادر بچه هم مدام مي ناليد که مگه بچه ي من چيش از بقيه کم تره؟!، دختر بچه لذتي از اين تفريح " مزخرف " نمي برد!

نمي تونم بگم چه قدر، ولي خيلي، واقعا خيلي اين صحنه روم تاثير گذاشت. احساس گناه مي کردم. من رو ببين چه قدر خوشم، از اين مي نالم که چرا بايد يه مانتوي تکراري رو براي بار دوم بپوشم! يا نهايت دغدغم سارينا و الکس بودن ... خجالت هم مي کشيدم! عين بچه ها مدام به اين و اون مي پرم و اين دختر بچه ي پنج ساله، که حالا دست هاش رو دور گردن پدر و مادرش حلقه کرده و مي خواد آشتيشون بده، از من خيلي بزرگ تره! و خيلي بيشتر از من مي فهمه!

اصلا نفهميدم که چند دور توي تونل زديم و کي پياده شديم، همه ي حواسم پي اين بود که چقدر مردم مشکل داشتن. حتي زماني که رفتيم سمت چند وسيله ي ديگه و سوار شديم، حواسم سمت آدم هاي توي شهر بازي بود. يعني همه ي اين آدم ها غم دارن؟! همشون مشکلي دارن؟! معلومه که دارن ... آدميزاد با غم زاده شده! و چقدر از اين آدم ها، غم هاشون رو پشت خنده هاشون پنهان مي کردن؟!

براي اولين بار توي زندگيم، وقتي به شهربازي اومدم، فکر کردم شايد جيغ هايي که مردم توي وسايل ترسناک مي زنن، از ترس نيست، حتي از سر مسخره بازي و دلقک بازي و خنده هم نيست! شايد دارن خودشون رو خالي مي کنن! فرياد هاي توي دلشون رو، غم هاشون رو جيغ مي زنن!

خود من، درسته که به اون دختر بچه فکر مي کردم و اين که بي چشم و رو هستم، اما واقعا من بي غمم؟! منم غم داشتم. مني که مدام به خودم دروغ مي گفتم که کسي که ازش خوشم مياد، به فکرمه و بر مي گرده؟!

و بعد از چهار سال تمام که برگشت، با دختري برگشت که با عشوه هاش، منو مي ذاره تو جيبش!

وقتي رفت، قلبم شکست، وقتي برگشت غرورم ... خوب که فکر مي کنم، توي اين بازي، از هشت سال پيش، من هم شکسته بودم!

سخته، غمه، درد داره که با وجود غمي که داري، هميشه بايد شاد باشي! انقدر همه به قالب شوخم عادت کردن که کافيه يکم برم تو فکر و به سرنوشت خودم، الکس و سارينا فکر کنم و يه جورايي برم تو خودم، تا همه آوار بشن سرم که چته که نمي خندي و کل کل نمي کني و دلقک بازي در نمياري؟!

ولي خوبيش اين بود که حالا، با ديدن مشکلات ديگران، نيرويي گرفتم، مشکل من اون قدراهم بد نبود! ته ته تهش، الکس و سارينا با هم مزدوج مي شدن و من ... منم ... چه مي دونم؟! يه گوري براي خودم مي ترشيدم!!!

چنان ضربه ي محکمي به بازوم خورد که فکر کنم استخونام و مفصل هام کاملا جا به جا شدن!

سامانتا بود:

- کي اين کارو کرده؟!

انقدر توي فکر هاي فلسفيم غرق بودم که گيج شده بودم:

- هــان؟!

سامانتا لبخند دندون نمايي زد:

- ميگم کي کاري کرده که تو زبون به دهن بگيري و سر ما رو نبري و شيطوني نکني! مي خوام ازش يه تشکر ويژه به عمل بيارم که کار به اين شاقّي رو که ما در طي سال ها نتونستيم انجام بديم، تونسته انجام بده!

کي؟ يه دختر بچه ي پنج ساله! درسته؟!

دوباره به قالب شوخم برگشتم. همش (همه ي خنده ها و شيطوني هام) تظاهر نبود، در واقع شخصيتم بيشتر اين جوري بود؛ اما خب منم گاهي دلم براي غمگين بودن و توي خودم رفتن تنگ ميشه!

من – مرض! لياقت نداري باهات هم کلام بشم!

سامانتا خنديد:

- باشه بابا! حالا اون رو ول کن؛ ببين گاوت زاييده!

و انگشت اشارشو به سمت چيزي گرفت. گيج و گوج نگاهم رو از چشم هاش امتداد دادم به دستش و نوک انگشتش و رسيدم به ... نه! نـــه! خداي من ! نـــــه ! رنگم پريد.

من با ناله:

- اي واي من! ســامـانتــا!

سامانتا هر هر خنديد. در امتداد انگشت اشاره ي سامانتا، ترن هوايي بود! تنها وسيله اي که همون طور که قبلا هم اشاره کردم، به شدت ازش وحشت داشتم!

سامانتا اخلاقم رو مي دونست و براي همين هم خنديده بود. در حالي که با وحشت به واگن هاي ترن نگاه مي کردم، سعي کردم ذهنم رو از فيلمي که ديده بودم و طي اون يه ترن هوايي شهر بازي نقص فني پيدا مي کرد، سقوط مي کرد و همه ي سرنشينانش مي مردن، خالي کنم!

صدايي گفت:

- پس جا زدي آني خانوم نه؟!

برگشتم؛ ايمان بود که با تک ابروي بالا انداختش بهم خيره شده بود. هر وقت اين حرکتش رو مي بينم، ياد اين مي افتم که دفعه اول که ديدمش، حرکت ابرو بالا انداختنش ذهنم رو درگير کرد و حس کردم که چهره و حرکتش آشناست ولي به ياد نياوردم. از اون به بعد هم هر وقت ابرو بالا مي اندخت، همين فکر توي ذهنم مي رسيد و در آخر هم به نتيجه اي نمي رسيدم.

من – چي؟! عمرا! فکر کن من از اين مسخره (با دست ، ترن هوايي رو نشون دادم) بترسم و نيام!

ايمان با شيطنت گفت:

- ببينيم و تعريف کنيم! پس مياي؟!

قضيه ناموسي شده بود! مي دونستم که الان اگه هر بهونه اي بيارم، ايمان زير بار نميره و تا عمر دارم يادم مياره که چقدر ترسوام!

پس با اعتماد به نفس گفتم:

- بله که ميام! عرفان بليط گرفت؟

ايمان- اوهوم ، داره مي گيره ... ولي من که مي دونم تو جا مي زني!

آناليا – بس کنين ديگه ...

ايمان چشمک شيطنت آميزي بهم زد و فاصله گرفت.

آناليا با ذوق و هيجان گفت:

- واي آنيا، اگه بدوني چي شد؟

من – آبشو کشيدن چلو شد!

آناليا لب و لوچه شو آويزون کرد و گفت:

- نخير ! سه ساعته منتظرم از فکر بياي بيرون. يه اتفاقي افتاده ...

بعد ابروهاشو بالا انداخت و با بدجنسي ادامه داد:

- ولي تو نفهميدي!

چشام گرد شد ...

آنا – تو که انقدر کند ذهن نبودي مادر جان!

سريع شاخکام فعال شدن:

- کند ذهن؟ چي شده؟!

آناليا نيشش رو شل کرد و گفت:

- نه ديگه، نميشه! بايد يه مدتي رو تو خماري بگذروني!

و سريع رفت اون طرف تر سمت عرفان که بليط هر رو گرفته بود. با اين که بي نهايت کنجکاو شده بودم، ذهنم رو به سمت بدبختي تازه ام منحرف کردم! حالا چه خاکي توي سرم بريزم؟!

وجدان- خاک رس عزيزم، خاک رس!

من – خفه عزيزم، خفه!

به نتيجه اي نرسيدم. موقعي که نوبتمون شده بود، ايمان دوباره ابرو بالا انداخت و من از ترس، دهنم خشک شده بود و دستام يخ!

عرفان و آناليا بلافاصله، کنار هم روي واگن آخر نشستن. دست همديگه رو هم گرفتن. خدايا، اينا از کي تا حالا انقدر با هم صميمي شدن؟!

آيدين بلافاصله نشست کنار يکي از پسرا و سامانتا که به وضوح حس مي کردم حرص مي خوره، جلوش ... .

جلوترين رديف پر شده بود. بقيه هم تقريبا نشسته بودن. سارينا نشست و رو به الکس گفت:

- الکس؟ نمياي عزيزم؟!

الکس من و من مي کرد. وا! چته خو؟ برو ديگه! اومد چيزي بگه که من که داشتم از ترس سکته مي کردم، به رها گفتم:

- رهايي من مي ترســـم! حالا چي کار کنم؟! جون من يه راه حلي بده؟!

فکر کنم الکس شنيد. رو به سارينا چيزي گفت که باعث شد اخماي سارينا در هم بشه. يه دفعه آرش، خودشو رو پرت کرد روي جاي خالي کنار سارينا! نه تنها من، بلکه رها و الکس هم متعجب شدن. رها بي نهايت عصبي، رفت سمت يکي از صندلي ها و نشست. تنها جاي باقي مونده، دو تا صندلي کنار هم توي دومين واگن بود! اي واي، کاش زودتر يه جايي مي نشستم!

مرد مسئول داد زد:

- سوار نميشين؟؟! زود باشين لطفا!

خدايا، همه معطل ما هستن که! مجبوري با الکس رفتيم سمت جاهاي خالي و نشستيم. دستم يخ زده بود و خودم هم رو به موت بودم! ترن حرکت کرد. محکم دو دستي ميله ي محافظ رو چسبيدم. ترن، اول آهسته از سربالايي بالا رفت و بعد با شدت اومد پايين. انقدر ترسيده بودم که جيغ ماوراء بنفشي زدم. خدايا، غلط کردم

ترن دوباره سرعت گرفت و از پيچ خطرناکي گذشت و يه وري شديم. در حال سکته بودم که چيز گرمي رو روي دست راست يخ زدم حس کردم. خداي من! دست الکس بود! برخلاف دست من کلي گرم بود. با دستش فشار کوچيکي به دستم آورد که نگاهم رو توي اون شلوغي و هياهو به چشماش انداختم. چند ثانيه بيشتر طاقت نياوردم. بازم دستمو فشار داد. پس فهميده بود من ترسيدم ... شعله ي ترسم کم شد. يه حس امنيت بهم منتقل شد. حسي که مي گفت: تا کنار الکس نشستم و دستم توي دستشه، حتي اگه ترن سقوط هم بکنه، چيزيم نميشه!

اصلا به اين فکر نکردم که درست نيست دستمو بگيره ... فقط دهنمو باز گردم و بلند جيغ کشيدم. تمام احساساتم رو از تناقض رفتار الکس و همه ي مشکلاتم رو با جيغ هام خالي کردم ... دماي بدنم کم کم به حالت عادي برگشته بود؛ اما من و الکس هنوز دستامون تو دست هم بود.

بالاخره اين وسيله ي مرگبار از حرکت ايستاد! با وجود تنفر و ترسم از اين وسيله، اما وقتي گرماي دستاش از روي دستم بلند شد، ناخودآگاه ناراحت شدم که ترن ايستاده. همگي پياده شديم. الکس، بي توجه به کاري که انجام داده بود، ازم فاصله گرفت ...

ايمان اومد سمتم:

- اوه اوه! نگاه کن رنگ گچ ديوار شدي دختر!

من – مرگ!

ايمان – ولي جدي فکر کردم نمياي، يه بار از آناليا شنيده بودم که از ترن هوايي مي ترسي ...

من هم که کلا اعصاب نداشتم، بهش توپيدم:

- من نمي ترسم!

ايمان دستاشو به نشونه ي تسليم بالا گرفت و با لحن خنده داري گفت:

- خوب بابا، نخور منو!

من – نه که خيليم خوشمزه اي!

شيطون گفت:

- بر منکرش لعنت! خيليم هستم!

من – کم واسه خودت پپسي باز کن بچه پررو!

****

در طول اون شب، کلي کل کل کرديم ... آيدين و سامانتا از اول تا آخر، بالکل از هم دور بودن و به همديگه بي توجه! برعکس، عرفان و آنا کلي به هم چسبيده بودن و نتونستم چيزي از آنا در بيارم که چه اتفاقي افتاده بود ...

قسمت ما توي چرخ و فلک شهربازي که به بالاترين ناحيه رسيد، به چراغ هاي روشن در دور دست ها خيره شدم و حس کوچيکي بهم دست داد. به آدماي اين شهر فکر کردم و به خودم. ولي آدم هيچ وقت براي هميشه بالا نمي مونه! حکايت چرخ و فلک بزرگ شهربازي، بهمون اين رو ياد ميده. ما ميريم بالا و همه چيز، حتي آدم ها هم برامون کوچيک، خرد و حقير به نظر مياد، بعد يه دفعه ميريم پايين و پي به جاهليتمون مي بريم! هيچ کس هميشه توي چرخ و فلک، اون بالاي بالا، نمي مونه! يه توقف کوتاه و بعد سقوط!

*****

بالاي آبشار (سرسره بلند رنگارنگ توي شهربازي) ايستادم و کيسه خودم رو آماده کرده، تو نوبت ايستادم. با ديدن يه پسر نوجوون، که دستاشو دور احتمالا خواهر کوچيک ترش (به نظر مي خورد چهار ، پنج سالش باشه) حلقه کرده بود تا ازش حمايت کنه، و هر دو يه کيسه برداشته بودن، لبخندي روي لبام نشست. براي همين يه برادر داشتن رو خيلي دوست داشتم! برادر يعني يه حامي، يه تکيه گاه ... که متاسفانه من نداشتم!

قسمت منحرف ذهن:

_ اونو ولش آني يه نامزدي، مخاطب خاصي هم نداري بياد در آغوشت بگيره با هم سر بخوريد پايين!

من - آي گفتي!

جلوم خالي شد و لب قسمت آبي نشستم و ديدم که الکس هم توي قسمت قرمز کنارم، دقيقا همزمان با من رسيده. حين يک لحظه، انگار هر دو تصميمي گرفتيم ...

من و الکس:

- مـن زودتر مي رسم!

به سرعت دستمو به لبه هاي سفيد کنارم گرفتم. الکس هم همين کارو کرد. محکم خودم رو سر دادم. مدام دستامو به کناره ها مي زدم و سرعتمو زياد مي کردم. من بايد از الکس ببرم!

واي مامان! چنان با ما تحت بيچارم فرو اومدم که ناقص شدم! الکس چند ثانيه قبل از من رسيده بود ... جفت ابروهاش رو بالا داد و گفت:

- من بردم!

ايش زير لبي نثارش کردم و کيسمو تحويل دادم.

برد يا ياخت اين جا چه فرقي مي کرد، براي من که دلم رو باخته بودم؟؟؟!

فصل بيست و يکم

گوشيم لرزيد. سريع نگاش کردم. آنا جواب داده بود:

-نچ نچ نچ نمي گم!

انگشتام روي صفحه گوشي تاب خوردن و سريع تايپ کردم:

- غلط کردي! کلي فضولي منو تحريک کردي بعد ميگي نمي گم!

آنا – آخ نمي دوني چه حالي ميده که حرصت بدم ...

من – فعلا دستم بهت نمي رسه ها عزيزم، ببينمت کشتمت.

آنا – خب بابا ... آخه خبرم خيلي مهمه و با اس ام اس نميشه گفت. هستي بريم پارک بهت بگم؟

من – آره هستم ... کدوم پارک؟

آنا – پارک (...) ساعت پنج.

من – اکي عزيزم. مي بينمت باي.

ـ باي.

گوشي رو روي ميز کامپيوتر گذاشتم و متفکرانه به ديوار سفيد اتاق خيره شدم ... از پريروز که رفتيم شهر بازي آناليا مدام منو مي پيچونه و بهم نميگه که اون روز با عرفان چه خبر شده بود. انقدر فحشش دادم و تهديدش کردم با اس ام اس که راضي شد. هر چي فکر مي کردم به هيچ نتيجه اي نمي رسيدم. فضوليم بد تحريک شده بود و مدام لحظه شماري مي کردم.

تيپ سبز تيره زدم، موهام رو بالا دادم و بعد از خبر دادن به مامان از طريق تلفن بيرون زدم. يه بارم نشد من بخوام برم بيرون، فقط صدامو بلند کنم بگم رفتم. مامان بگه باشه. خونه نيست ديگه. عاشق شغل بودن که شاخ و دم نداره؛ داره؟!

با سرعت نور رانندگي کردم و سريع به پارک مورد نظر رسيدم. خيلي به اين پارک ميومديم و براي همين هم خوب اون جا رو مي شناختيم. با آناليا دم قسمت وسايل بازي بچه ها قرار گذاشته بوديم. به اون قسمت که رسيدم، ساعتمو چک کردم. اوه! من چه آن تايمم! براوو! دقيق پنج بود.

روي نيمکتي نشستم و تقريبا پنج دقيقه اي به بازي کردن بچه ها خيره شدم. ياد روز شهربازي افتادم. چه قدر دلم براي عرفان سوخته بود. اما چيزي که متعجبم کرد اين بود که وقتي داشتيم مي رفتيم، ديديم که الکس، آرش، ايمان و بقيه پسرا دور عرفان رو گرفتن و با اصرار چيزي رو بهش گفتن. اول نفهميدم اما بعد که دقت کردم ديدم همه بخشي از پول بليط ها رو به عرفان دادن. خيلي متعحب شده بودم، اما خب، فهميدم که بچه ها اون قدراهم نامرد نيستن، البته بعد زير زبون ايمان رو کشيدم که ايده ي الکس بوده، ته دلم ذوق کردم از اين که آقامون انقدر بخشنده و ... هي هي هي آنيا، تند نرو!

منظورم اينه که شايد چون از اين حرکتش خوشم اومده بود.

وقتي يکي رو دوست داري، خوبياش هي توي ذهنت بزرگ ميشه!

بالاخره آناليا اومد. تيپ نسکافه اي زده بود و علاوه بر درخشش چشماش که خبر از شاديش مي داد، خيلي هم خوشگل شده بود!

سريع اومد سمتم:

- سلام.

من – سلام بر دوست بي شعور خودم ... مي دونم که خوبي، منم خوبم. تو خبري نداري، منم خبرم سلامتيه ... بگير بشين و زود تند سريع بتوضيح!

آناليا خنديد:

- سلام، اوه! معلومه که خيلي کنجکاو شديا! اين جا که شلوغه، بيا راه بريم برات بگم ...

بلند شدم و ايستادم. شروع به قدم زدن کرديم و آناليا شروع کرد:

- خب، نمي دونم از کجا بگم آني ... کلي هيجان دارم! بذار از اولش بگم ... آنيا، مي دوني که وقتي من از اون کار آستين خبردار شدم، چقدر ناراحت شدم ... خب؟

من – خب ...

ـ و مي دوني که با خودم گفتم ديگه به هيچ پسري اعتماد نمي کنم. خب؟

دوباره گفتم:

- خب؟؟؟

آنا – و مي دوني که ...

پريدم وسط حرفش:

- مرگ! آنا چيزايي رو که مي دونم رو نگو! زود باش مُردم از فضولي!

ـ خيلي خوب بابا! هول! خب ... راستش من اون طوري گفتم. ولي ... اعتماد کردم ... به يکي اعتماد کردم ... آنيا من عاشق شدم!

همون جا ايستادم و از سر شوک وارده گفتم:

- چي؟ عاشق کي؟ کشک چي؟ دوغ چي؟! آنا خوبي؟ اينا چيه ميگي؟؟!

آنا – عالي ِ عاليم. حالا مي فهمي چرا ... عاشق عرفان ...

انقدر تعجب کرده بودم که حد نداشت:

- چــــي؟!

آنا – کوفت! انقدر حرفم رو قطع نکن ... شوخي نمي کنم. بذار تا آخرشو بگم!

سرم رو تکون دادم. حس مي کردم اين دو تا يه حسايي به هم دارنا، ولي فکر نمي کردم در حدّ عشق و عاشقي باشه!

آناليا ادامه داد:

- نمي دونم از کي ... ولي وقتي به خودم اومدم ديدم شده سلطان قلبم!

(ترکيب تعجب و خنده اصلا دل نشين نيست! وقتي آنا اين حرفو زد، با وجود تعجب، از اين طور احساسي حرف زدنش خندم گرفته بود!)

ـ تصميمم اعتماد کردن و دوست داشتن نبود، ولي شد! آنيا باهاش گاهي کل کل مي کردم؛ کم ولي اين کارو مي کردم؛ مي دوني که زياد آدم شيطوني نيستم؛ عرفان شيطون تره. نخواستم ازش عقب بمونم يا يه جورايي کم بيارم! همش به هم گير مي داديم ... از جريان کادوي تولد تو و الکس شروع شد! واسه در آوردن چشم هم ديگه، هر دو براي شماها کادوي گروني خريديم. کار بچه گانه اي بود، اما جالب! وقتي حسمو فهميدم، به روي خودم نياوردم. يعني سعيم رو کردم تا عرفان نفهمه. نمي خواستم يه بار ديگه خرد شم؛ هر چند اون بار بحث يه علاقه ي بچه گانه بود و اين بار بحث واقعا عشق بود! اونم در حالي که حتي نمي دونستم حسّ عرفان به من چيه؟! اصلا حسي هم بهم داره يا نه! خلاصه، بگذريم از جزئيات، اون روز توي شهربازي، ديدم که يه جور عجيبي شده بود. توي سفينه که بوديم، نمي دونم متوجه شدي يا نه ... تو اون شلوغي چيزي رو بلند بهم گفت ... هيچي نمي شنيدم ... بهش گفتم چي؟ و اون هم تکرار کرد. البته اون " چي " رو لب خوني کرد و من هم حرفش رو ... ولي هضم حرفش سخت بود! آنيا باورت ميشه، تو اون شلوغي به من گفت: دوســتــت دارم! »

اگه بگم چشمام قدّ نعلبکي شد کم گفتم! اصلا از تعجب زبونم بند اومده بود!

آناليا – مطمئن بودم! از حالت لب هاش مطمئن بودم، ولي باورم نمي شد. حالا من هي مي گفتم چي و اونم با خنده تکرار مي کرد ... اول فکر کردم که مسخره بازيه، ولي وقتي پياده شديم آروم دم گوشم گفت: فهميدي چي گفتم آنا کوچولو؟! نگو نفهميدي که مطمئنم فهميدي!

بهش گفتم:

- شوخي مي کني مگه نه؟؟!

آنيا باور کن تا به حال اون قدر جدي نديده بودمش! با جديت زل زد تو چشمام و گفت:

- نه! آنا راست بود ... حرف دلم بود، من ... من واقعا دوستت دارم آنا!»

من هنوز توي شوک حرفش بودم، اصلا باورم نمي شد!

آنا – تموم مدتي که از اين وسيله مي رفتيم به اون وسيله، عرفان سعي داشت شوک من رو برطرف کنه ... بهت نمي گم چي گفت تا دلت بسوزه! فقط همه چيز رو برام توضيح داد که چقدر دوستم داره و چي شد که اين جوري شد و همه اينا! نمي دونم کي تا حالا توي شهربازي از اين حرفا زده! حالا، من اول هيچي نگفتم و بعدش که ازش الگو گرفته بودم، تو رنجر که بوديم، وسط اون شلوغي عين خودش بهش گفتم:

- دوسـتـت دارم.

اونم مدام بدجنس بازي درمياورد و مي گفت:

- چي؟ چي؟

خلاصه کنم، هر دو اعتراف کرديم ... ديروز با هم رفتيم به يه کافي شاپ و جدي حرفامونو زديم ... يه چيزايي از خودش گفت و منم يه چيزايي از خودم، هر چيزي که لازم بود بدونيم . باور نمي کني چقدر از اين حسّ متقابل خوشحالم! از اين که هر دو همو دوست داريم! آنيا ... آنيا ... اون با پدر و مادرش هماهنگ کرد. امروز زنگ زدن خونه ما! فردا ميان خواستگاري آنيا جونم! خواستگاري! بعدش هم نامزد مي کنيم و يه کم بعدم عروسي!

به چهره ي خندون آناليا نگاه کردم و سعي کردم اون همه شوک رو هضم کنم. آناليا عاشق عرفان بود، عرفان هم عاشق آناليا بود، هر دو به هم اعتراف کرده بودن، قرار خواستگاري گذاشتن! خداي من! خداي مــن!! دوستم ... بهترين دوستم توي تمام عمرم داره عروس ميشه!

يه دفعه محکم آناليا رو بغل کردم. جوري که همه برگشتن سمتمون و البته چند نفري هم تيکه انداختن!

آناليا رو دوباره از خودم دور کردم. چهرش شوک زده بود.

من- واي آنا! واي آنا جـــونم! باورم نميشه! تو! تو داري عروس ميشي! واي عزيـــزم! تو عاشق شدي ... تو داري به عشقت مي رسي! واي آنا!

آناليا- آروم باش آني، آرام!

من – مرگ و آروم باش! اصلا باورم نمي شه، يه کاره اومدي به من گفتي که ... به اين زودي همه چيز تموم شد؟! اصلا بيشعور تو نبايد به من اعتراف مي کردي که عاشق شدي؟! اگه به من گفته بودي تا حالا صد و ده دفعه فرستاده بودمت خونه شوور! والله! انقدر يه دفعه گفتي که!

آنا – آخه من به تو چي مي گفتم؟! خودمم از هيچي مطمئن نبودم ... بعدم دلم نمي خواست بهت بگم و بعد ... بعد اگه بهش نمي رسيدم و حسمون متقابل نبود ... اون وقت ... مي شکستم.

دستاشو گرفتم و با شادي گفتم:

- اين حرفا رو ول کن آنا. فعلا وقت خوشيه! بدو! بدو برو که بايد به من بستني بدي! البته فکر نکن با همين بستني مي توني سر و ته شيريني عروسيتو هم بياري ها؟! اينو علي الحساب مي گيرم تا بعد!

آناليا خنديد. اون روز کلي چرخيديم و خنديديم و حرف زديم ... باورم نمي شد، چه زود بزرگ شديم! قرار شد که آناليا فردا بعد از مراسم به من زنگ بزنه و مراسم رو کامل و جامع بهم گزارش بده!

اون قدر اون روز حرف زدم که فکّم خسته شد و اين واقعا عمق حرف زدن رو نشون ميده، چون درد گرفتن فکّ مني که مدام در حال حرف زدنم و به نوعي بسي پرحرفم و هميشه زبونم شيش متره درازه، از عجايب جهان محسوب ميشه!

****

ـ واو! دختر ماه شدي! بيچاره عرفان تو رو ببينه پس نيفته خيليه!

آناليا با اعتراض کوبيد به بازوم:

- اِ!

بازوم رو ماليدم:

- ببين مي توني همين فرصت رو هم براي يافتن شوي با کبود کردن بازوم از من بگيري؟! عروسم انقدر خشن؟!

آناليا خنديد ... خيلي خوشگل شده بود ... انقدر همه چيز سريع اتفاق افتاده بود که فرصت کنار هم چيدن اتفاقات رو نداشتم. خواستگاري عرفان و گرفتن جواب مثبت از آناليا. قرار و مدار ها گذاشته شده بود که جند ماهي نامزد بمونن تا عرفاتن بتونه کاراش رو درست کنه و يه خونه درست درمون بگيره!

و حالا من و آناليا توي آرايشگاه هستيم ... مامان آنا هم مدام داره قربون صدقه ش ميره، آناليا هميشه چهره ي مليح و مهربوني داشت و حالا بيشتر هم با اين طرز آرايش مهربون شده بود. لباس نباتي ـ طلايي پوشيده بود که چندان هم باز نبود. موهاي طلاييش شينيون شده بود و چشماي آبيش مي درخشيد. آرايشش برخلاف هميشه که دخترونه بود، زنونه شده بود. چه قدر بزرگ شده بود ...

آناليا گفت:

- اوه! نخور منو! براي آقامون هيچي نموند!

من – نچ نچ نچ! دختره ي بي حيا! خجالت بکش!

آناليا با خنده گفت:

- ولي تو هم خيلي خوشگل شديا! ايشالله امشب شاهزاده سوار بر اسب سفيد ...

حرفشو تصحيح کردم:

- لامبور گيني ...

آناليا با نيش باز:

- لامبور گيني سفيد گيرت بياد!

به آينه ي آرايشگاه نگاه کردم. آرايش دخترونه مليح ياسي رنگي روي صورتم نشسته بود. پيراهن ياسي رنگي که پوشيده بودم، دو بنده و جذب بود و کاملا روي تنم مي نشست، قسمت سينه ش سنگ دوزي شده بود، تا کمر تنگ بود و بعد از کمر کمي گشاد تر ميشد، اندازه ش هم تا زانوم بود. از پشت کمي باز تر بود و يه رديف بند ضربدري مي خورد. کفش هاي پاشنه دار جلو بازي پوشيده بودم که ترکيبي از رنگ ياسي و مشکي بود. روي ناخونام هم لاک ياسي، مشکي کار کرده بودن. موهام رو از کنار گوش جمع کرده بود و به شکل يه مدل جديدي بافت زده بود، بقيه ي موهام هم آرادانه باز بودن. چشمام در حصار خط چشم، شيطون تر به نظر ميومدن و ابروهام رو هم مدل هشتي برداشته بودم ... از چهره ام راضي شده بودم و آناليا با تعريفاش خيلي بهم کمک مي کرد!

بالاخره همگي از آرايشگاه خارج شديم و به سمت سالن حرکت کرديم. البته آناليا که مسلما با عرفان جونش اومد! من، سامانتا و رها با هم بوديم و سامانتا رانندگي مي کرد. به سالن رسيديم و داخل رفتيم. همگي لباسامون رو عوض کرديم؛ رها يه پيراهن دکلته ي زرشکي پوشيده بود که خيلي هم اندامي بود. کلا تيپ زرشکي زده بود. سامانتا هم يه کت و دامن شيک طوسي و صورتي پوشيده بود. کلي از هم تعريف کرديم و به همديگه اعتماد به نفس داديم.

رها گفت:

- اون روز که اون سارينا خانوم عوضي نذاشت، ولي باور کن من اين دفعه از آرش شماره مي گيرم!

من و سامانتا خنديديم و از اتاق کوچيک خارج شديم. داخل سالن فقط عده اي اومده بودن؛ از جمله الکس و سارينا. من نمي دونم اين سارينا چرا بايد بياد؟!

با صداي يکي از خانوما که گفت:

- برين اتاق عقد ، عاقد يواش يواش داره مياد ....

، رفتيم سمت اتاق عقد. قرار بود که نامزدي و عقد رو با هم بگيرن و چند ماه بعد که عرفان کاراش درست شد، برن سر خونه و زندگي خودشون. و البته عروسي هم بگيرن! خوشبختانه، خونواده ي آناليا خونواده سنتي نبودن که بگن ما دختر عقد کرده تو خونه نگه نمي داريم و عرفان رو درک مي کردن.

سفره ي عقد خيلي با سليقه درست شده بود و عرفان و آناليا در نزدکي اون مشغول سلام و احوال پرسي با بقيه بودن.

صدايي گفت:

- اِ اِ اِ! مگه تو هم دعوتي؟!

با حرص به طرف آدرين (داداش آنا) برگشتم که با شيطنت به من لبخند مي زد:

- مي خواي نباشم؟! کلّ مراسماشون رو شرکت مي کنم تا چشم حسودا کور بشه!

آدرين خنده اي کرد و گفت:

- بذار برم آنا رو کار دارم ...

با چشماي گشاد شده گفتم:

- مگه من گرفتمت که ميگي بذار برم؟!

آدرين جوابي نداد جز خنده. و رفت سمت آنا، شنيدم که به شوخي گفت:

- ميگن دعاي عروس سر عقد خيلي خوب مي گيره ... دعا کن هر چه زودتر داداشتو تو لباس دامادي ببيني!

الکس گفت:

- اوهو! ببينم آدرين نکنه خبريه؟!

آدرين چشمکي زد:

- خبرا که زياده، منتها ...

دوباره صداي يکي از خانوما اومد که ابن بار حرف آدرين رو قطع کرد:

- عاقد تشريف آوردن!

همه ساکت شدن ... عاقد اون سمت تر ايستاد و من به اصرار آناليا به همراه يکي از دخترعموهاش بالاي سرشون قند مي سابيديم.

عاقد گفت:

- دوشيزه محترمه مکرمه، سرکار خانم آناليا طاهري، آيا وکيلم شما را به عقد دائم جناب آقاي عرفان سرتيپي با مهريه 114 سکه ي بهار آزادي، يک جلد کلام الله مجيد، يک دست آينه و شمعدان، 14 شاخه گل سرخ و 14 شاخه گل ميرم درآورم؟!

جونم مهريه! با شادي گفتم:

-عروس رفته گل بچينه!

عاقد سه بار درخواستش رو تکرار کرد و همون مراسم هميشگي اجرا شد تا اين که بار آخر رسيد. دوباره عاقد گفت و آناليا بلند جواب داد:

- با اجازه ي پدر و مادرم، بــلــــه !

صداي دست و سوت بلند شد و باز هم مراسم هاي تکراري: امضا کردن ها و عسل دهن هم گذاشتنا (که من توقع داشتم لااقل يکيشون دست اون يکي رو گاز بگيره، ولي هر دو خيلي بامحبت و عشق، عسل رو خوردن!) و هديه ها سپري شد ...

کادوي خودم رو به آناليا دادم و بغلش کردم:

- الهي قربونت برم آجي! خوشبخت بشي!

آناليا متقابلا و آهسته (جوري که آرايشامون خراب نشه !) گونم رو بوسيد و گفت:

- عزيزم! ايشالله قسمت خودت!

با تظاهر به وحشت گفتم:

-خواهشا نفرين نکن!

الکس از پشت سرم گفت:

- دخترا تو اين موقعيت کلي هم خوشحال ميشن و يه ايشالله بلند بالا ميگن!

برگشتم سمتش و زبونم رو درآوردم:

- هيچم اين طور نيست! پسرا بيشتر در آرزوي زن به سر مي برن! تازه اگرم اين طور بود، فراموش نکن که من با همه فرق دارم، استثنام!

الکس تنها لبخندي زد، سارينا با حرص بهم اخم کرد و بقيه بلند بلند خنديدن.

خلاصه، بعد از مدتي همگي پايين رفتيم و مراسم شروع شد. همه ي مهمونا ديگه اومده بودن و بساط رقص و آهنگ هم به راه بود.

ايمان، تا اومد آوار شد سرم و با من و سامانتا، رها، الکس و سارينا نشست سر يک ميز. نمي دونم چرا، اما يه جورايي حس مي کردم نگاه هاي ايمان، امشب جنسش فرق داره. به فکر و خيال هاي دخترونم نهيب زدم: مي خواي فرق نکنه؟! اين همه مدت تو رو با مانتو مقنعه و ته آرايش ديده، حالا با اين لباس مجلسي و يه من آرايش جلوش جولون ميدي و توقع داري مثل قبل نگاهت کنه؟!

ولي چيزي که حرصم مي داد اين بود که الکس کم تر بهم نگاه مي کرد. البته محتاج نگاه کردنش که نبودما!، ولي خب، بعد از اين که لحظه ي اول که منو ديد چند ثانيه مات شد و تو اتاق عقد هم گاهي زير زيرکي نگاهم مي کرد، الان خبري نبود ...

رو به سامانتا گفتم:

- اومديم نامزدي که همش بشينيم و بلمبونيم؟! البته براي تو که بد نشد!

و به ميوه هاي پوست گرفته ي جلوش اشاره کردم.

سامانتا- مرگ!

من- وللش! پاشين بريم برقصيم که قر تو کمرم فراوونه!

ايمان- جدي مي خواي بري برقصي ؟!

نگاهش کردم. اخم توي صورتش بود. با تعجب گفتم:

- نه پس! مي خوام بذارم قر تو کمرم خشک بشه!

رها و سامانتا خنديدن و هر سه بلند شديم بريم وسط.

کمي که دور شديم رها گفت:

- قربون دستت آني! به خدا همش دلم مي خواست بگم پاشيم برقصيم، روم نمي شد!

خنديدم:

- پس کلي ثواب کردم! تازه يه موقعيت توپ هم برات جور کردم که بتوني آرش رو تور کني!

همون لحظه ديدم که الکس و سارينا با هم اومدن وسط. لبخندم خشک شد، سعي کردم نسبت به عشوه هاي سارينا بي تفاوت باشم و حواسم رو بدم به رقصم. رقصم معمولي بود؛ اون طوري نبود که بگم تا مي رقصم، همه ميخم ميشن ولي اکثرا بهم مي گفتن که قشنگ مي رقصي.

يه دفعه صدايي گفت:

-ببخشيد خانوما، مي تونم دوستتون رو ازتون قرض بگيرم؟!

برگشتيم. اوهو! ببين کي اين جاست! آرش بود و داشت به رها اشاره مي کرد.

سامانتا با نيش باز گفت:

- البته! چرا که نه؟!

با چشماي گرد شده نگاهش کردم، دستي دستي رها رو تقديم کرد!

آرش لبخندي زد و گفت:

- پس با اجازه ...

و با رها رفتن. رها موقع رد شدن، چشمکي به من زد و بي صدا گفت:

- ديدي تونستم؟!

انقدر رقصيديم که پدر پاهامون در اومد! بدتر از اون سارينا بود که در طول رقص، مدام خودش رو مي چسبوند به الکس؛ دختره ي چسب!

همين که من و سامانتا خودمون رو انداختيم روي صندلي ها، آهنگ ملايمي زده شد و فضا لايت شد؛ زماني براي عاشقا!

يه دفعه آدرين اومد سمتم و با حرکت خنده داري گفت:

- به من افتخار ميدين خانوم؟!

چشمام رو گشاد کردم و گفتم:

- باز چه نقشه اي تو سرته ؟!

آدرين با حالتي نمايشي وحشت کرد:

- چي؟! من و اين حرفا؟! باور کن فقط مي خوام برقصيم.

با نگاهي عاقل اندر سفيهانه (که مضمونش "خودتي" بود !) بهش نگاه کردم و گفتم:

- خوب حالا! ولي دارم از پا درد مي ميرم!

آدرين – بــرو! ما رو نپيچون آني! پاشو!

چهره ام مطمئنا تا حالا شکل ناله شده بود:

- آدريـــن! پام درد مي کنه به خدا!

الکس با جديت از اون طرف و رو به آدرين گفت:

- خب اگه نمي خواد ولش کن!

اين کي اومد اصلا؟! حالا اون مهم نيست، اين حرفو که زد، لجبازيم رو برانگيخت.

دستم رو گذاشتم توي دست آدرين که جلوم دراز شده بود و حيني که بلند مي شدم گفتم:

- جهنم الضرر، بريم!

و اخم الکس رو ناديده گرفتم. آدرين نيشش رو باز کرد و هر دو سمت پيست رقص رفتيم. دستش رو گذاشت پشت کمرم و منم دستامو دور شونه هاش حلقه کردم و شروع به رقصيدن کرديم. از وضعيتمون معذب بودم، زيادي نزديک بوديم. خجالت زده گفتم:

- آدرين!

آدرين – هيس! آنيا، يادته در مورد آستين بالا زدن گفتم؟!

يا ابو الفضل! نکنه مي خواد به من پيشنهاد ازدواج ....

آدرين ادامه داد:

- يه دختر عمه دارم ... اسمش ساراست، چه جوري بگم، چيزه، خوشم مياد ازش، الان مي خوام اذيتش کنم ببينم حسش به من چيه. عاشقانه زل بزن تو چشمام!

با اعتراض و خنده اي کنترل شده گفتم:

- آدرين! خجالت بکش! من که مي دونستم تو يه نقشه اي داري! بيچاره سارا!

آدرين گفت:

- اي بابا! ببين مي تونم نقشم رو به هم بريزي؟! ببين سارا همون دختره ست که يه لباس مشکي بلند پوشيده، موهاش تا کمرشه ...

ديدمش ... چهره ي معمولي ولي نمکين و مهربوني داشت ...

من- ديدمش.

آدرين- اوه اوه! اومد طرفمون.

بعد لحنش رو عوض کرد و گفت:

-عزيزم ... مي دونستي خيلي دوست دارم؟!

سارا نزديکمون شده بود ... در حالي که سعي داشتم جلوي خنده رو بگيرم، با ناز گفتم:

- اوه! آدريـــن! عزيزم ... چند تا دوسم داري؟!

سارا داشت کاملا مکالمون رو مي شنيد که صدايي با حرص گفت:

- آناليا کارت داره آنيا!

برگشتم ... ايمان بود. ابرويي بالا انداختم:

-چي کار؟ مگه نمي بيني دارم مي رقصم؟!

ايمان با عصبانيتي که سر از علتش در نمي آوردم گفت:

- کارش ضروريه ...

و بازوم رو کشيد، طوري که پرت شدم اون طرف ... همون طور که دستم رو مي کشيد، ديدم که آدرين به حرکت ايمان خنديد و چشمکي به من زد، بعد هم سارا چيزي گفت که نفهميدم ... .

من – ايمان دستم رو از جا کندي! ولم کن، خودم ميام!

ايمان دستم رو فشار داد و با غيظ توي چشمام خيره شد. ترسيدم ... ولي از اون جايي که بسيار پررو بودم گفتم:

- چته؟ چرا اين جوري نگام مي کني؟ ... ايمان! ميگم دستمو شکوندي!

ايمان با عصبانيت برگشت سمتم:

- حرف نزن! داشتي چي کار مي کردي؟

متقابلا با خشم گفتم:

- مي رقصيدم؛ کور بودي؟!

اين حرکتش اصلا برام قابل درک نبود. يه لحظه توي چشمام خيره شد، بعد پوفي کرد، دستم رو رها کرد و دستي کشيد توي موهاش ...

من- آناليا کارم داره ديگه؛ چي کارم داره؟!

ايمان کاملا محسوس هول شد:

- اِ! چيزه ... فکر کنم ... کارش تموم شد ... حالا ... تو بيا بريم بشينيم.

اخمي کردم و دنبالش راه افتادم. جدا اين جا چه خبر بود؟! ديدم سارا و آدرين مشغول حرف زدن هستن، سر ميز نشستيم، ميز خالي شده بود. معلوم بود که همه وسطن. نگاهم که روي فضاي پيست رقص رفت، سارينا رو ديدم که اين بار جوري خودش رو به الکس چسبونده بود که انگار مي خواد توي بغلش حل بشه! دستم رو مشت کردم. ناخناي بلندم توي گوشت دستم فرو رفتن، هميشه ناخون هاي بلندي داشتم، و امروز باعث سوزش شدن، يا بهتر بگم، الکس بود که باعث سوزش شده بود، اونم سوزش در قلبم!

با خودم فکر کردم که کاش سارينا خوشگل نبود؛ يا لااقل انقدر توي مکر و عشوه هاي زنونه ماهر نبود!

ايمان سکوت رو شکست:

- بنفش بهت مياد!

با شيطنت گفتم:

- من همه رنگ بهم مياد!

ايمان متقابلا شيطون شد:

- بر منکرش لعنت!

من – بشمار!

هر دو خنديديم ... بعد ساکت شديم. دوباره نگاهم رفت طرف پيست رقص. آناليا و عرفان در مرکز پيست مي رقصيدن و بقيه زوج ها دورشون بودن، اون سمت تر سامانتا با يه پسري مي رقصيد . بين فکر هام مونده بودم. الان چون سامانتا دوست آيدينه، يعني نبايد با کس ديگه اي برقصه؟! آيدين که اين جا نيست؛ ولي ... همه چيز انگار فرق کرده بود. دوستي تا اين حد طولاني بايد به يه حايي مي رسيد، ولي سامانتا و آيدين ... .

با ديدين آرش و رها ابروهام بالا پريد. مي دونستم که آرش، انداره ي موهاي سرش دوست دختر داره. و مي دونستم که رها هم با خيليا دوست بوده. هيچ وقت از اين اخلاقش خوشم نميومد. نمي دونم مي خواد به کجا برسه؟! اين بار خيلي مصمم بود؛ مي گفت که مطمئنه که مي تونه پسر خوشگل دانشکده رو توي تور خودش بندازه! چيز زيادي جز وفور دوست دختراي آرش ازش نشنيده بودم، و متاسفانه بعدا چيزهاي ديگه اي رو فهميدم ... .

آدرين و سارا توي جمع نبودن. اميدوار بودم که الان با هم مشغول دل وقلوه دادن باشن! آدرين پسر خوبي بود، دلم مي خواست که خوشبخت بشه.

اونو ول کن آنيا، اين رو بچسب که همين اول کاري، براي خودت دشمن تراشيدي! سارا ديگه نکشتت خيليه!

بالاخره، مراسم رقص، انجام شد و همه سرجاي خودشون نشستن تا شام سرو بشه؛ البته نحوه ي سرو غذا، سلف سرويس بود.

زماني که مي رفتم تا براي خودم غذا بکشم، آناليا و عرفان رو ديديم که مشغول بحث کردن با فيلم بردار بودن. مطمئن بودم که فيلم برداره، داره ازشون مي خواد که مثل عروسک هاي خيمه شب بازي، با هزار ناز و غمزه غذا رو بخورن!

رفتم سمتشون و به آناليا آهسته گفتم:

- انقدر بحث نکن! آخه عروسم انقدر شکمو؟! اين جوري پيش بري عرفان دو روز ديگه پسِت مياره ها!

آناليا با غيظ گفت:

- مرض! تازه، عرفان به من ميگه زيادي لاغري! زن تپل دوست داره، تا چشم تو کور بشه!

من با خنده گفتم:

- عروس شدي شيطون شديا! بيچاره اذيت ميشه که!

آناليا – منحرف! بذار نوبت خودت بشه تلافي مي کنم!

من - نگران نباش، کسي منو که يه برنجم نمي تونم بار بذارم، نمي گيره!

آناليا خنديد:

- اتفاقا همين چند دقيقه ي پيش، خاله ي عرفان، يه خانوم شيک و مسنه. اون داشت در مورد تو ازم پرس و جو مي کرد. اگه خدا بخواد، امشب عروسي!

من – بـــــرو! چرت نگو آنا!

عرفان صدا زد:

- آنا خانومي؟! نمياي؟!

من – برو آنا ... برو که شوي ات (شوهرت) در غم فراقِت داره مي سوزه! برو!

آنا – شيطون!

و دوباره برگشت سمت عرفان. منم رفتم تا غذا بکشم.

اون شب، شب تناقض بود. تناقض بين خوشحالي از خوشبختي دوستم و ناراحتي از اين که قطعا حالا که ازدواج کرده، خيلي کم تر مي بينمش. تناقض بين احساسم به الکس. دوست داشتن بود يا ... عشق؟؟! تناقض بين رفتار هاي الکس؛ لحظه ي اول با نگاهش مي خواد منو بخوره و بعد نگاهم نمي کنه ... مي ذاره ميره خارج و چندين سال خبري ازم نمي گيره؛ بر مي گرده ولي بي تفاوته. از سمت ديگه دلم براي کل کل هامون تنگ شده بود. دستم رو توي ترن هوايي مي گيره، ولي اون طور جيک تو جيک با سارينا مي رقصه. تناقض بين رفتار هاي ايمان ... يه معادله ي چند مجهولي پيچيده ... .

اون شب هم با همه ي تناقض هاش به آخر رسيد. آناليا به عرفان پيوست! آرش به رها شماره داد. و بعد از همه مراسمات، براي عرفان و آنا آرزوي خوشبختي کرديم و ديگه نخود نخود هر که رود خانه خود!

به خونه که رسيدم، مامان هنور بيدار بود. باهام اومد داخل اتاقم و بعد از حرف زدن راجع به مراسم آنا، مامان گفت:

- راستي آنيا، هفته ي ديگه، آقاي لواساني اينا ميان براي امر خير.

چشمام گشاد شد:

- چي؟ امر خير؟!

مامان – هيس، يواش، بابات خوابه! آره ديگه ... يه پسر داره که چهار سال از تو بزرگ تره.

من با گيجي گفتم:

- اصلا لواساني کي بود؟!

مامان با خنده گفت:

- هموني که چندين سال پيش، باهاش تلفني حرف زدي و سوتي دادي! يادته؟! مي گفت مثل اين که پشت تلفن جيغ کشيدي! پسرش اسمش اشکان بود. يادت اومد؟!

هي واي من! يه دستي زدم تو سرم. شانسو مي بيني تو رو خدا؟! يه سالي بود که زياد با خونواده ي لواساني، رفت و آمد نداشتيم؛ ولي خب پسر پرروشو يادمه! کلي سر قضيه اون تلفن مسخرم کرد. حالا معلوم نيست سرش به چي خورده که مي خواد از من خواستگاري کنه؟!

مامان دستش رو جلوي صورتم تکون داد:

- کجايي؟! يادت اومد؟ به هر حال قرار رو براي هفته ي بعد گذاشتم. خونواده خوبين.

و قبل از اين که من اعتراضي بکنم، سريع شب بخيري گفت و بيرون رفت.

خدايا، آخه من به چه زبوني بگم که نمي خوام ازدواج کنم؟! مخصوصا با اين مراسم مزخرف خواستگاري! و بازم مخصوصا تر با اين اشکان! دوست داشتم اول از يکي خوشم بياد، بعد بياد خواستگاريم ... عصباني روي تخت ولو شدم و لباس خوابم رو پوشيدم. همون لحظه گوشي موبايلم زنگ خورد. اعصابم که خرد بود، گوشي رو برداشتم و با حرص گفتم:

- بله؟

صدايي نيومد. دوباره گفتم:

- الـــو؟!

باز صدايي جز نفس هاي يه نفر نيومد ... اي واي، همون مزاحمست که ... چند وقتي بود که زنگ نزده بود. خدايا من کي از دست اين راحت ميشــم؟!! آدم خل و چل!

من – نگاه به ساعتت کردي آدم علاف؟! من چه جوري به تو حالي کنم که کار و زندگي دارم؟ انقدر مزاحمم نشو؟ خدايا، عجب گيري کردما!

مزاحم، آهي کشيد. ابرو بالا دادم؛ چه عجب! يه صدايي ازش اومد! دست کم از اين آه مردونه فهميدم پسره ... خب حالا که پسره، بذار از يه راه ديگه وارد شم ...

من – آقاي مثلا محترم! من از مزاحمت هاي شما به ستوه اومدم! بهت هشدار ميدم که اگه يه بار ديگه تماس بگيري، با نامزدم طرفي!

يه دفعه پسره گفت:

- چـــــــــي؟!

در واقع داد زد! خدايا، خودمو به تو سپردم، اين يارو روانيه!

من – پس لال نيستي! خيلي جدي گفتم جناب. دست از مزاحمتات بردار.

و گوشي رو قطع کردم. موبايلم رو پرت کردم رو زمين (جوري که نشکنه !) و همون طور که با بهت به " چي " مزاحمه فکر مي کردم و به مغزم فشار مياوردم تا ببينم صداش آشنا هست يا نه، خواب چشمام رو ربود ....

فصل بيست و دوم: سر دوراهي

ـ يادت نره ها! دو تا بسته بخر ... صدفي بخر. صدفي نداشت، پروانه اي. فهميدي؟!

با اعصاب خرد به مامان نگاه کردم و در حالي که با کلاسورم آروم مي زدم تو سرم، گفتم:

- آره مامان ... آره مادر من؛ عقب مونده که نيستم فهميدم!

مامان گفت:

- اون جوري نزن تو سرخودت! پس ديگه سفارش نکنما! برو مامان ديرت ميشه، خداحافظ.

پوف! خدا رو شکر!

من- خداحافظ.

از ساختمون بيرون اومدم و با ماشين به سمت خونه آناليا اينا حرکت کردم. اين مامان من هم نوبر بودا! بيش تر از پانزده بار گفت که ماکاروني چه جوري بگيرم! يکي نيست بگه آخه مادر من، هم خودت ميري بيرون، هم بابا، خب يکيتون بگيريد ديگه! حتما من بايد سر راه دانشگاه بگيرم! با اين که علنا نمي گفت ولي در واقع منظورش اين بود که من يکم بزرگ شم. مي خواست متوجه نشم، اما خوب مي فهميدم که تو فکر اينه که پس فردا که من (خدايي نکرده !) برم خونه شوهر، از پس يه زندگي عمرا بر بيام! اين شد که چند ماهيه داره روم کار مي کنه؛ از رفتارام گرفته تا آشپزي و خريد کردن. فکر مي کنه من زيادي لوس بار اومدم! آخه من کجام لوسه ؟! به هر حال، مطمئنم که نمي تونم به راحتي يه زندگي رو بچرخونم.

با صداي کوبيده شدن در به خودم اومدم:

- آنيا خوابي؟! در عجبم چرا بوق نزدي؟!

برگشتم سمت آناليا:

- قريب به صد و دوازده بار بهت گفتم، ماشين شوهرت نيست که اين جوري درش رو مي بندي!

آناليا پشت چشمي برام نازک کرد. يه هفته اي از نامزديشون گذشته بود و خيلي روزا با هم مي رفتن دور دور. توي همين مدت کم، هزار دفعه قهر و آشتي کرده بودن. يه جورايي بيشتر با هم آشنا شده بودن و داشتن شبيه زوج هاي واقعي مي شدن ... .

تا رسيدن به دانشگاه رو مثل هميشه به حرف زدن گذرونديم و آناليا کلي پشت سر خواهر شوهرش غيب کرد! مي گفت مدام به عرفان ميگه چرا اين دختره رو انقدر مي بري بيرون و مي ذاري سوارت بشه! البته نه به اين صراحت، ولي يه چيزي تو همين مايه ها ! آناليا مي گفت هنوز هيچي نشده داره تو زندگيمون دخالت مي کنه؛ چه برسه به وقتي که بريم سر خونه زندگي خودمون!

دم دانشگاه نگه داشتم و بعد از پارک کردن ماشين، از ماشين پياده شديم و به سمت دانشگاه و سپس کلاسمون رفتيم. گاهي کلي خدا رو شکر مي کنم که شانس آورديم و توي يه دانشگاه قبول شديم. البته همش هم شانس نبود، کلي هم خر زديم! با اين حال واقعا گاهي تو کار خدا مي مونم، چه جوري عرفان هم همين جا قبول شد؟! چطوري بين اين همه آدم، الکس دوست شاهين بود؟! و چه طوري الکس و سارينا به اين دانشگاه اومدن؟! سرنوشت انگار ما رو به هم گره داده!

عرفان و آناليا مشغول صحبت شدن، مثل هميشه!

کنار سامانتا نشستم. سرش رو پايين انداخته بود و کاغذ روبه روش رو که مثلا قرار بود جزوه باشه، خط خطي مي کرد ... چهره اش گرفته بود.

آهسته دستم رو روي شونش گذاشتم:

- چيزي شده سامانتا؟؟

سامانتا يه دفعه از جا پريد. منو که ديد، خيلي سرد گفت:

- نخير ... چيزي نشده.

تعجب کردم و چند تا سوال ديگه از اين دست پرسيدم ولي جواب هايي که مي گرفتم، همه کوتاه بودن و سرد و خشک بيان مي شدن. متعجب از طرز برخورد سامانتا، بعد از اون سوالات عادي، گفتم:

- سامانتا تو چته؟!

سامانتا با خشم توي چشمام خيره شد گفت:

- از خودت بپرس چمه!

گيج فکر کردم ... من کار بدي کردم؟! يعني چي؟ همون لحظه يکي از استادامون وارد شد. يعني از اين موقع بدتر نبود بياي تو؟!

بعد از کلاس دوباره رفتم سمت سامانتا سعي کردم خوب برخورد کنم:

- سامانتا، آخه از چي ناراحتي تو؟!

سامانتا- من؟ خوشبختانه به هدفت نرسيدي آنيا خانوم! من ناراحت نيسـتم.

مات موندم سرجام و سامانتا از کلاس خارج شد.

صدايي گفت:

- چيزي شده؟!

برگشتم ... الکس بود. سعي کردم يه جوري بپيچونمش و طعنه اي هم بزنم:

- تويي؟ پس سارينا کو؟!

اشارم به اين بود که اين دختره عين چسب بهش چسبيده! اخماي الکس در هم شد. لبخند روي لبام نشست و از کنارش رد شدم، رفتم سمت آناليا که داشت با عرفان حرف مي زد.

من – واي! شما دو تا دست از سر هم بر نمي داريد؟ بابا دو روز ديگه مي ريد سر خونه زندگيتون انقدر همديگه رو مي بينيد که خسته مي شين! عرفان جون، يه دقيقه خانومتو قرض مي گيرم!

بازوي آناليا رو کشيدم و قبل از اين که عرفان بتونه اعتراضي کنه، سريع به آناليا گفتم:

- آنا، سامانتا چشه؟ من کاري کردم؟

آناليا با تعجب گفت:

- وا! مگه سامانتا چيزيشه؟ خوبي تو؟

يعني چي؟! يعني فقط با من ...

سريع گفتم:

- هيچي آنا ببخشيد ... برو ...

و سريع رفتم اون طرف تر. نگاه پر تعجب آناليا رو روي خودم حس کردم. ولي اهميتي ندادم. چه اتفاقي افتاده بود؟! محکم به يکي خوردم ...

ايمان بود:

- جلوتو نگاه کن بچه!

من – ببخشيد ايمان ... حواسم نبود ...

و اومدم همون جوري سر پايين از کنارش رد شم که نگذاشت:

- چي؟ ببينم آنيا خوبي؟!

غرق افکارم بودم ... گفتم:

- آره ... آره ...

و رفتم ... اين بار سنگيني نگاه متعجب ايمان رو يدک مي کشيدم.

بعد از چند تا کلاس، تونستم سامانتا رو گير بيارم. اين بار جدي گفتم:

- ببين سامانتا، من اصلا نمي دونم چي شده و تو چرا داري اين طوري رفتار مي کني. لطفا توضيح بده من چي کار کردم که خودمم نمي دونم؟!

سامانتا پوزخندي زد:

- پس خودتو مي زني به نفهميدن؟ باشه ميگم برات تا نقش بشه تو ذهنت! بعد دانشگاه بريم پارک نزديک اين جا ... .

و بدون معطلي از کنارم گذشت. چيزي از جلسه تشريح اون روز نفهميدم. کلا اون روز چيزي از درس نفهميدم! با همه ي وجودم، نگران بودم، گيج بودم و منتظر؛ مطمئن بودم که بايد موضوع مهمي باشه که سامانتاي هميشه سرخوش رو اين جوري کنه ... .

بالاخره انتظارم سر اومد. کلاس تموم شد و من با عذرخواهي از آناليا که جايي کار دارم و با عرفان بره (چون ما يه روز در ميون با ماشين همديگه ميومديم)، بيرون زدم.

با سامانتا رفتيم سمت پارکي که فاصله ي چنداني با دانشگاه نداشت. سامانتا، حالت سرد و خشکش رو حفظ کرده بود. کنار اولين نيمکت ايستاد. خودش رو انداخت روش و به من گفت:

- بشين.

نشستم و با چشماي منتظر نگاهش کردم. سامانتا نگاه سردش رو بهم انداخت، نفس عميقي کشيد و شروع کرد:

- اولين باري که ديدمت رو خوب يادمه ... با اون چشماي رنگي و موها خيلي جلب توجه مي کردي! هم تو و هم آناليا. بعد هم که زد و شما دو تا پشت سر من و رها نشستين. يادمه که ازت پرسيدم ...

با يادآوري اون روز ها، با خنده حرفش رو قطع کردم و گفتم:

- آره، يادمه! ازم پرسيدي که چه جور اسپري مويي رو استفاده کردم؟!!

ولي نيمچه تبسمي هم محض دلخوشي من روي لباي سامانتا ننشست. خود به خود، لبخندم پاک شد ... .

سامانتا – از شخصيتت خوشم ميومد. مي دوني، تو بي شيله پيله بودي، حسادت و دروغ تو وجودت نبود! کينه تو قلبت جا نداشت. پس ... پس چرا انقدر عوض شدي؟

صداش بغض دار شده بود. گفتم:

- چي ميگي سامانتا؟ من؟ چي؟

سامانتا نيشخندي زد:

- خودت رو به اون راه نزن ... فکرشم نمي کردم يه روز از يکي از بهترين دوستام ضربه بخورم.

با حرص گفتم:

- معلوم هست چي ميگي سامانتا؟ کدوم ضربه؟

سامانتا با عصباينت و حرص گفت:

- بس کن! بـــس کـن! انقدر تظاهر به بي خبر بودن نکن! تظاهر به يک رنگي نکن! چرا از پشت خنجر زدي؟

صبرم سر اومد و با خشم بهش توپيدم:

- چرا چرت و پرت ميگي؟

سامانتا منفجر شد:

- من چرت و پرت مي گم؟ مــن چرت و پرت ميگم؟؟! تو آينده منو تباه کردي لعنتي! تو همه چيز منو ازم گرفتي. تو با اسم دوستي اومدي، ولي از دشمنم بدتر بودي! تو ... تو ... .

ديگه واقعا داشتم از کوره در مي رفتم. کلمات رگباري از دهن سامانتا بيرون ميومد و من مفهوم هيچ کدوم رو درک نمي کردم.

من- سامانتا لوس نشو! چي داري ميگي؟

سامانتا دوباره پوزخندي زد:

- آيدين همه چيزو به من گفت! نيازي نيست بازم تظاهر کني!

با تعجب بهش نگاه کردم. چه خبر بود؟ اومدم حرفي بزنم که سامانتا ادامه داد:

- ساکت شو! فقط گوش کن! من و اون پسر خاله ي عوضيت به هم زديم!

چشمام گرد شد. چي؟

من – چـــــي؟

سامانتا – داري عصبيم مي کني ها! فقط وانمود مي کني که هيچي نمي دوني!

با عصبانيت گفتم:

- براي اين که واقعا چيزي نمي دونم!

سامانتا تکيشو به نيمکت داد. دستاشو قلاب کرد به سينه اش و گفت:

- آيدين گفت که چرا با من دوست شده. گفت که هدفش ...

بغض گلوشو گرفت:

- هدفش از چهار سال دوستي با من چي بوده؟! دوستي اي که من ... من احمق ... من نادون ... فکر مي کردم که ... من بهش اميد بسته بودم. من دلمو صابون زده بودم. چقدر احمق بودم. من فکر مي کردم اونم منو دوست داره ... ولي اون ... اون ...

زل زد تو چشمام و با غم گفت:

- اون عاشق تو بوده!

دهنم باز موند. چشمام گرد شد با لکنت گفتم:

- چ ... چي ؟ چي م ... ميگي سامانتا؟ تو داري اشتباه مي کني! آخه چطور ممکنه؟! اون منو مثل خواهرش دوست داره! من مي دونم.

سامانتا نيشخندي بهم زد:

- آره! بهم گفت که مي خواسته ببينه تو بهش چه احساسي داري؟ گفت که تو ... تو عکس العملي نشون نمي دادي! آنيا، فقط ... فقط مي خوام بهت بگم که خيلي نامردي! خيلي بي معرفتي ! من تو رو ... تو رو دوست خودم مي دونستم ... فکر نمي کردم از پشت بهم خنجر بزني!

اومدم دهنمو باز کنم که سامانتا سريع گفت:

- هيچي نگو! هيچـي نگو! ديگه برام مهم نيست ... همه چيز بين ما تموم شد! فقط اميدوارم که خوشبخت و خوشحال بشي!

از جاش بلند شد. سريع بلند شدم، بازوش رو کشيدم و گفتم:

- تو داري اشتباه مي کني سامانتا! چنين چيزي امکان نداره!

سامانتا بازوش رو از توي دستم بيرون کشيد. چشماش رو يک لحظه بست. يه قطره اشک روي گونش سر خورد:

-فقط مي خوام بدوني که ... دوستي من و تو همين جا تموم شه! برات متاسفم آنيا ... .

بعد روشو ازم گرفت، تند دويد ... همون جا سر جام ايستادم. اطلاعات به مغزم هجوم آوردن ... باورم نميشد ... آيدين؟ مگه ميشه؟ سامانتا ...

همون جا ولو شدم روي نيمکت ... سامانتا از نظر دور شده بود ... چيزي توي جيبم لرزيد. گوشيم رو از جيبم خارج کردم. بدون اين که به صفحش نگاهي بندازم جواب دادم:

- الو؟

صدايي نيومد! واقعا، توي اين موقعيت همينم مونده بود که اين مزاحم عوضي زنگ بزنه! خدايا، من چه گناهي به درگاه تو کردم؟!

بعد مثبت فکر کردم؛ خدا رو شکر يه سودي داشت، يه گوش مفت گير آوردم!

من – بازم توي نفهمي؟ لااقل مي خواي مغز منو تيليت کني، موقعيت شناس باش! الان بي نهايت دلم مي خواد يکي رو بزنم! مگه به تو نگفتم که اگه بازم مزاحمم بشي، به نامزدم ميگم؟

صداي خنده اي رو از پشت تلفن شنيدم. وا! پسره ي شرين عقل!

من با عصبانيت:

- چته؟ مي خندي؟ سرخوشي؟ الهي بميري!

خندش شدت گرفت ... . بدبختي اينه که حتي صداي خنده اش رو هم نمي تونستم درک کنم که متعلق به کيه.

با عصبانيت گفتم:

- درد! زهر مار! کوفت! مرض! زهر هلاهل! مرگ! اه!

گوشي رو قطع کردم. نفس هاي تندم نشان از خشمم داشت. پسره ي آشغال! توي اين موقعيت زنگ زده به من و هر هر هر مي خنده!

گفتم موقعيت، آيدين ...

از جام بلند شدم. راهم رو کج کردم و سريع راه افتادم سمت ماشينم. تموم طول راه رو داشتم به اين فکر مي کردم که چنين اتفاقي چطور ممکنه و چطور رخ داده؟ صداي آهنگ تا عرش بلند بود ... بين ماشين ها لايي کشيدم و دو سه بار نزديک بود به ديار باقي بشتابم! بالاخره روي ترمز زدم. ماشين جوري ايستاد که داشتم مي رفتم تو شيشه! سرمو روي فرمون گذاشتم و نفس عميقي کشيدم. از ماشين پياده شدم. هوا سوز سردي داشت و ابري بود. لرزه به اندامم افتاد. دستامو توي جيب پالتوم فرو کردم و از عرض خيابون، عبور کردم. روبه روي در ورودي ايستادم. زنگ رو فشردم.

صداي خودش بود:

- کيه؟

با شنيدن صداش عصبانيتم اوج گرفت. با حرص گفتم:

- منم!

صداي خندونش جري ترم کرد:

- تويي؟! واو! معجزه شده! خدايا، آنيا به کلبه ي حقيرانه ي ما اومده!

من خشک و سرد گفتم:

- حوصله مسخره بازي رو ندارم! اگه تنهايي، ميام بالا؛ اگه نه بيا پايين کارت دارم.

آيدين پررو برگشت گفت:

- نچ نچ نچ! عزيزم تو که انقدر پررو نبودي! البته خونه شمال دارما ...

با اين که گاهي از اين شوخيا باهام مي کرد اما اين بار با عصبانيت نسبت به شوخيش داد زدم:

- خفه شو! بيا پايين يا ميام بالا؟!

آيدين متعجب گفت:

- خوبي آني؟ شوخي کردم بابا، تو که بي جنبه نبودي!

داشت حوصله ام رو سر مي برد:

- بــــدو!

آيدين- خيلي خوب بابا! بچه که زدن نداره ! اومدم ...

و آيفون رو گذاشت. نفسم رو با حرص فوت کردم و به ديوار تکيه دادم. چند دقيقه بعد، آيدين تيپ زده بيرون اومد. نگاهي به من انداخت و فکر کنم خيلي چهرم تابلو و ضايع بود که ابرويي بالا انداخت و گفت:

- ميگم، تو مطمئني که حالت خوبه؟

دليلي براي پنهان کاري وجود نداشت وقتي تا چند دقيقه ي ديگه مي فهميد:

- نه، خوب نيستم ... بايد حرف بزنيم ... .

به سختي خودمو کنترل کرده بودم که همون جا داد نزنم و ازش معني اون حرفا و بازيا رو نپرسم ... حرفايي که هنوزم توي درست بودنشون شک داشتم ... .

آيدين با شک بهم نگاه کرد. حس کردم مي خواد چيزي بگه، ولي چيزي جز " باشه، با ماشين تو بريم؟ " نگفت ... با آره ي زير لبي سوار ماشينم شديم. راه کوتاهي تا نزديک ترين کافي شاپ، به سکوت مطلق گذشت و توي راه، مدام تو فکر اين بودم که چجوري باهاش حرف بزنم. چه طور شروع کنم و چي بگم؟ سعي داشتم خودم رو آروم کنم که محکم نزنم توي صورتش! سردرد بدي هم گريبانم رو گرفته بود.

آيدين راهنماييم کرد و من پارک کردم، هر دو پياده شديم و بي صدا به زير پام خيره شدم. وارد کافي شاپ شديم. کوچيک، اما دنج بود.

آيدين يکي از ميزها رو انتخاب کرد و نشست. روي صندلي مقابلش نشستم. نگاهمو توي چشماي سبز ـ آبيش انداختم ... واقعا من رو دوست داشت؟؟؟؟

آيدين دستش رو زير چونش گذاشت و گفت:

- خب، شروع نمي کني؟!

با يادآوري سامانتا چشمام پر از اشک شد. براي لو نرفتن بغضم، سکوت کردم و به گلدون کوچيک با گل هاي تزئيني توش خيره شدم. آيدين بعد از چند لحظه گارسون رو صدا زد. به سليقه خودش دو ليوان نسکافه و کيک شکلاتي سفارش داد.

بعد از رفتن گارسون آيدين دوباره به من نگاه کرد:

- نمي خواي حرف بزني؟

زمان حرف زدن رسيده بود. سعي کردم شخصيت محکمي رو که توي اين سال ها براي خودم ساخته بودم، رو کنم. سفارش هامون رسيدن و من هنوز در تلاش بودم ... . با يه نفس عميق، مستقيم توي چشماش خيره شدم و گفتم:

- سامانتا چي ميگه؟

يک دفعه جفت ابروهاي آيدين بالا پريدن و جرعه ي نسکافه اي که خورده بود، توي گلوش پريد و شروع به سرفه کرد ... به سرفه هاش فقط خيره شدم. افکارم انقدر شلوغ بودن که نمي دونستم بايد با آيدين چه رفتاري کنم. سرفه هاش قطع شدن.

من – جوابمو نمي دي؟ سامانتا چي ميگه؟ تو بهش چي گفتي؟

آيدين فنجون نسکافه اش رو روي ميز گذاشت. پيدا بود که آمادگي نداره، ولي گفت:

- سامانتا دروغ ميگه ... من ...

فکر انکار کردنش رو ديگه نمي کردم. عصبي حرفش رو قطع کردم و تلاشم رو کردم تا با صداي پايين منفجر بشم:

- انکار نکن! سامانتا همه چيز رو به من گفت! اين که تو چي گفتي. من باورم نمي شه، ولي مطمئنم که سامانتا راست مي گفت ... بگو تو چي بهش گفتي؟ بگو قصدت چي بود؟

آيدين انگار متوجه وخامت اوضاع شده بود؛ چون ديگه انکار نکرد ... چشماشو ازم گرفت. در حالي که با نوک انگشتش فنجون رو آهسته مي چرخوند، گفت:

- سامانتا راست گفته ... .

حالا نوبت تعجب من بود:

- چي؟ يعني تو ... تو به من ... تو منو ...

حتي نمي تونستم جمله بندي کنم! ولي آيدين کارمو راحت کرد:

- اين من بودم که دروغ گفتم! من به سامانتا دروغ گفتم ...

براي يه لحظه نگاه شرمندش رو توي چشمام دوخت و بعد دوباره مشغول ور رفتن با فنجون شد:

- من به اون دروغ گفتم ... به خدا قسم که من جز به چشم خواهري به تو نگاه نکردم. براي من درست مثل آرزو مي موني. باور کن آنيا ... ولي من مجبور بودم ... مجبور شدم که به سامانتا اينو بگم ... من متاسفم آنيا، ولي ما بايد به هم مي زديم ....

زبونم بند اومده بود ...

آيدين- من، من کس ديگه اي رو دوست دارم آنيا.

پلکام خود به خود چند بار باز و بسته شدن. سعي کردم موضوع رو توي ذهن خودم حلاجي کنم؛ آيدين به سامانتا دروغ گفته بود، چون کس ديگه اي رو دوست داشت و من ... اين وسط ... فقط ... .

آيدين ادامه داد:

- منو ببخش آنيا. من متاسفم. ولي نمي تونستم به سامانتا چيزي از اين موضوع بگم ... مي دونستم اون بفهمه، شايد عکس العمل درستي نشون نده، بخواد اون دختر رو ببينه، بعد به مامان اينا بگه؛ يا جور ديگه اي دردسر درست کنه. من نمي خواستم اين قضيه علني بشه. تنها چيزي که براي تموم شدن اين رابطه با سامانتا به ذهنم رسيد، تو بودي! چون تو آشنا بودي و اون نمي خواست تو رو ببينه، چون مي شناختت و مامان اينا هم چيزي نمي فهميدن؛ چون گفتم حتما تو هم به من کمک مي کني، مثل وقتايي که کمکم مي کردي از دست يه سري از دوست دخترام راحت شم ... در ضمن، مي دونستم سامانتا اهل آويزون کسي شدن نيست. بهش گفتم تو رو دوست دارم تا خودش اين رابطه رو قطع کنه ... ولي من يکي ديگه رو دوست دارم که نمي تونم ... يعني نميشه ازش حرفي به مامان اينا بزنم و نمي خوام فعلا چيزي راجع به اون بدونن. من اشتباه کردم، براي همينم هست که الان حقيقتو بهت گفتم، کمک کن خواهش مي کنم؛ فقط به مامان اينا چيزي نگو!

سرم در حال انفجار بود. دهنم ناخواسته باز شد:

- چي ؟ چي ميگي؟ تو ... تو ...

آيدين – آروم باش آنيا ...

صدام بالا رفت:

- آروم باشم؟ چي چي رو آروم باشم؟! تو براي رسيدن به هدف کثيف خودت، بين من و سامانتا رو به هم زدي! تو با احساسات دوست من بازي کردي! تو غرور دوستمو شکوندي! تو دلشو شکوندي! اون مثل بقيه دوست دخترات غريبه نبود که راحت کمکت کنم! تو حالا خيلي خونسرد داري برام از شيرين کاريت ميگي؟!

همه ي افراد داخل کافي شاپ به ما چشم دوخته بودن. فرصت حرف زدن به کسي رو نمي دادم:

- برات متاسفم! براي خودمم متاسفم که تو رو مثل داداشم مي دونستم! بيچاره دوستم!

ديگه صداي مسئولين کافي شاپ بلند شده بود:

- خانوم اين چه کاريه؟ اين حا چه خبره؟

بي اعتنا به اونا و آيدين که بهم مات مونده بود، کيفم رو از روي ميز چنگ زدم و سريع به سمت در خروجي رفتم. ريموت ماشين رو زدم و اومدم سوار بشم که:

- آنيا، آنيا وايسا! صبر کن!

بي توجه به آيدين که به اين سمت مي دويد خودم رو داخل ماشين و کيفم رو روي صندلي بغلم پرت کردم. آيدين به ماشين رسيده بود و داشت با دست به شيشه مي کوبيد و حرف مي زد که من پامو روي گاز گذاشتم و با صداي جيغ لاستيک ها، اونو پشت سر گذاشتم. هرج و مرجي که توي ذهنم بود، مانع از تمرکز حواسم مي شد. آيدين ... اون با سمانتا دوست شده بود، رابطشون انقدر طولاني شده بود که توقع جدي شدنش بره! ولي آيدين زير همه چيز زده بود، عاشق کس ديگه اي شده بود، نمي تونست از اون چيزي به سامانتا بگه چون علني شدنش ممکن نبود. و اون وقت منو اين وسط يه بازيچه کرده بود. بين من و دوست عزيزم رو سر هيچ و پوچ بهم زده بود؛ غرور و دل سامانتا رو شکسته بود.

با صداي هقي که از گلوم بيرون اومد، متوجه خيسي گونه هام شدم. اين که چه مدته دارم هق هق گريه مي کنم ... ناگهاني پيچيدم کنار و روي ترمز زدم. سرمو روي فرمون گذاشتم و صداي گريم بلند شد ... آيدين چه راحت به خودش اجازه داد با احساسات ديگران بازي کنه.

سامانتاي بيچاره ي من، مدت ها به پاش مونده بود، خودم خوب آمار خواستگاراي رنگ و وارنگشو داشتم که به خاطر آيدين ردشون مي کرد ... درسته که آيدين ظاهرا قولي بهش نداده بود، اما دل سامانتا درگير شده بود. و آيدين ... معلوم نيست عاشق چه کسي شده که حتي نمي تونه به خاله اينا معرفيش کنه!

بخش عمده ي اشکام، به خاطر خودم بود. اين که من هم بازيچه شده بودم. اصلا همه ي پسرا بي احساس بودن! مگه نه اين که من چند سال پيش، بدجوري دلم رو به يه پسر چشم عسلي باخته بودم ... و اون خيلي راحت منو گذاشت و رفت و وقتي برگشت، با دختري برگشت که ناز و عشوه هايي مياد باور نکردني!

ديگه آيدين جاي پسرخاله اي که برام مثل داداشم مي موند رو نداشت. آيدين با سامانتا بازي کرده بود. و من اينو خوب درک مي کردم. سامانتا احساساتي بود، زود دل مي بست و اون لحظه تو حالي نبودم که درست قضاوت کنم و تشخيص بدم که سامانتاتقصيري داشته يا نه ... به تنها چيزي که فکر مي کردم، اين بود که چرا بعضيا راحت ميان و تو دل مي شينن و بعدم راحت ميرن؟ من سامانتا رو درک مي کردم. اون نه تنها حس مي کرد کسي رو که دوست داره از دست داده. بلکه فکر مي کرد اون شخص رو دوست صميميش ازش گرفته. فکر مي کرد از من رو دست خورده. آيدين چطور تونست انقدر راحت دروغ بگه و پاي من رو که هيچ تقصيري نداشتم، وسط بکشه. باز فکر کردم ... اما سامانتا هم درست برخورد نکرد، حتي اگر آيدين منو دوست داشت هم، مقصر من نبودم که بهم بگه از پشت بهش خنجر زدم. نمي دونم شايدم سامانتا تو اون لحظه فقط به دنبال يه مقصر مي گشت که همه چيزو سرش خالي کنه، شايد به نادرست بودن کارش فکر نکرده بود. به هر حال، جوري که من ديدمش حسابي داغون بود.

دوباره پامو روي گاز فشردم و به سمت خونه حرکت کردم ... در تموم طول راه، بغض کرده بودم و داشتم به اين فکر مي کردم که حالا بايد چي کار کنم ... .

ماشين رو مستقيم توي پارکينگ بردم. دکمه آسانسور رو زدم. آسانسور از يه طبقه بالاتر پايين اومد و من سوارش شدم. رفتم داخل و سرم رو به ديواره ي سرد آسانسور تکيه دادم. انگار همه چيز با هم توي قلبم تلنبار شده بود و امروز با اشک داشت بيرون مي ريخت. شوک ديدن الکس، اون ساريناي لعنتي، آناليايي که مزدوج شد، سامانتا، آيدين، خواستگارا، حتي اون مزاحم اعصاب خرد کن و .... .

آسانسور ايستاد. در رو با فشار باز کردم. قدمام روي زمين کشيده مي شدن. رفتم سمت خونه و اميدوارانه زنگ در رو زدم. جوابي نيومد. دوباره ... بازم بي جواب. نفسمو فوت کردم؛ من چه توقعي دارم؟! کي تا حالا اين موقع کسي خونمون بوده که حالا باشه؟

در رو با کليد باز کردم و با خونه ي دلگير تاريک مواجه شدم. کورمال کورمال دستم رو روي ديوار کشيدم و با پيدا کردن کليد، برق رو زدم. چراغ ها روشن شدن. کلاسورم رو روي ميز پرت کردم و با نگاهي به سمت آشپزخونه فهميدم که آخرشم فراموش کردم ماکاروني رو بخرم! بيخود نبود مامان انقدر پافشاري مي کرد ... . با حالتي خسته و کسل، همون طور که سر دردناکم رو مي ماليدم، از پله ها بالا رفتم. سکوت خونه مثل سوهاني بود که به روحم کشيده ميشد. بعد از اين همه سال، دلم تنهايي رو نمي خواست. از تنهايي حالم به هم مي خورد. براي همينم هست که از وقتي بچه بودم و دوستام يا فاميلا براي هم کلاس مي ذاشتن که من نمي خوام هيچ وقت ازدواج کنم، من بي توجه به همشون مي گفتم که ازدواج خواهم کرد! تصور اين که هميشه توي تنهايي به سر ببرم، منو مي ترسوند؛ دليل بيرون رفتناي مداومم هم همين بود.

بي حوصله روي تختم ولو شدم و مانتو و مقنعه مو روي زمين پرت کردم. بازم صداي ويبره موبايل ... . حال هيچ کس رو نداشتم يا شايدم ... نه اصلا شايد آناليا باشه و بتونم باهاش حرف بزنم ... عادت به درد و دل کردن نداشتم، هميشه نهايت درد و دل هام به خرسِ عروسکيِ پشمالويي مي رسيد که عمر طولاني داشت!

گوشي رو برداشتم. اسم " مزاحم لال " روي صفحه چشمک زد. بازم اين ... تازگيا چه زود زودم زنگ ميزنه کثافت!

من- هان؟

توقعي ازجواب نداشتم. کاش لااقل دختر بود، اون وقت مي تونستم راحت باهاش درد و دل کنم، غريبه بود ديگه و درد و دل کردن راحت تر. مزاحم چيزي نگفت، فقط صداي نفساش اومد .... با خودم فکر کردم که اصلا اين که با يه غريبه درد و دل کنم منطقي بود؟ بي خيال، من کدوم کارم منطقي بوده که اين باشه؟! اصلا دختر و پسر چه فرقي مي کنه؟! تازشم اين يارو انقدر مزاحم من نگون بخت شده که غريبه نيست، ماشالله از آشنا هم آشناتره! منم که فقط مي خوام خودمو خالي کنم ... .

من – تا حالا شده از همه چي خسته بشي؟ تا حالا شده هر چي مشکل داري بياد جلوي چشمات و دلت بخواد داد بزني؟ مي دوني، هيچ وقت، هيچ وقت هيچ کسي رو براي درد و دل کردن نداشتم. از وقتي بچه بودم تنها بودم ... دور و برم در ظاهر شلوغه، دوستام زيادن، با همه ميگم و مي خندم و به قولي روابط اجتماعي خوبي دارم، اما ... يه چيزايي هست که نمي توني به هيچ کس بگي! يه چيزايي هست که ... اصلا نمي دونم چرا اينا رو دارم به تو ميگم؟ به تويي که شـــــش ماهه که شب و روزم رو يکي کردي!

نفس عميقي کشيد. کاش يه زري مي زد، دلم خوش ميشد! والله!

من – از وقتي بچه بودم، همه ي حواس مامان و بابام به کارشون بود ... . من که اين وسط اهميتي نداشتم، کارشون، مريضاشون و عمل هاي جراحيشون از من مهم تر بود ... . بچه که بودم، هر چند وقت يه بار، يه پرستار داشتم، يه زن با محبت مصنوعي که باهام بازي مي کرد و در ازاش پول مي گرفت! بعدا که بزرگ شدم، رفتم مدرسه، ديگه خودم بودم و خودم. از مدرسه که ميومدم، خودم با کليد درو باز مي کردم، ميومدم تو و لباسا و اينا که هيچي، غذام رو گرم مي کردم، مي خوردم و تمام تلاشمو مي کردم تا مشق هام رو اون قدر طول بدم تا مامان اينا بيان! گذشته از اين که چقدر مي ترسيدم، از صداي آب سرد کن يخچال بگير تا وسايل برقي خونه که قولنج مي شکوندن! تاريکي هوا رو هم که نگو! حالا فکرشو بکن، يه روزايي که قبلش توي مدرسه در مورد جن و روح و اينا هم حرف زده باشي! صداي تلويزيون روي 100 بود و چراغا هم همه روشن! طبقه بالا هم که اصلا نمي رفتم. بعدا که بزرگ تر شدم، مشکلاتم هم بزرگ تر شد. هيچ وقت کسي حضور نداشت تا وقتي من با گريه، يا اخم و ناراحتي از مدرسه يا دانشگاه ميام، ازم بپرسه چي شده؟ مجبورم کنه براش حرف بزنم تا خالي بشم! بعد از اون بود که تصميمم رو گرفتم. من نبايد غمگين و افسرده مي شدم. از هر کسي شوخ تر شدم، شيطون هم که بودم، جوري که اگه مدت ها هم بشناسيم، شايد با خودت حتي فکرشم نکني که منم يه مشکلي داشته باشم، يا يه غمي!

نفس عميقي کشيدم و ادامه دادم:

- امروز ... از اون روزا بود که همه ي مشکلات و غم ها و خلاصه همه چيز اومد جلوي چشمام ... خيلي راحت بازيچه شدم. توام که نفهم! شيش ماهه که خونم رو تو شيشه کردي! گفتم بذار برات بگم، لااقل اين همه اذيتم کردي وظيفته وايسي تا برات ور بزنم!

ساکت شدم. بازم صداي نفساش ميومد. کاش حرف ميزد، نمي دونم پس من بدبخت کي مي فهمم اين کيه؟؟؟

بهش گفتم:

- هنوز سردرد نگرفتي؟

ســــکـــــوت!

من- آهان ... ببخشيد يادم رفته بود که تو توانايي حرف زدن نداري! در ضمن درد و دل هاي امروزم رو پاي چيزي نذار! هنوزم اصرار دارم که مزاحمم نشي و دست از سرم برداري ... .

گوشي رو پايين آوردم و قطع کردم ... ناخودآگاه يه حسّ خوبي پيدا کرده بودم. حسّ سبکي!

رو به روي آينه رفتم و به تصويرم گفتم:

- حواست هست چي کار کردي آنيا؟ يارو شيش ماهه مزاحمته، خودتو جر دادي تا دست از سرت برداره! بعد مي نشيني براش درد و دل مي کني؟! آخ که تو چقدر بچه اي! اگه آشنا باشه چي؟ لبم رو گاز گرفتم. اون بعد شيش ماه ديگه آشنا هست. نمي دونم چرا با وجود همه ي تهديدام، کاري رو به صورت رسمي و علني انجام نمي دم تا از دستش راحت شم؟؟ انگار به اين مزاحم ساکت عادت کردم. دستم رو روي سينم گذاشتم و آويز قلبي گردن بندم رو که بين انگشتام مي لغزيد، فشار دادم .... لبخندي روي لبام نقش بست. به سادگي دلم پوزخند زدم. معلوم نيست اون الان کجا با سارينا خوشه و تو اين جا داري به يادش لبخند مي زني! مامان راست ميگه، بقيه هم راست مي گن، تو زيادي بچه اي! وقتشه بزرگ شي!

نگاهم رفت سمت خرس عروسکي کهنه ... من نمي خوام بزرگ شم! نمي خوام به روي خودم بيارم که چقدر خستم ... نمي خوام به الکس و سارينا و آيدين و سامانتا و مامان و بابا فکر کنم ... مي خوام راحت و بي خيال باشم ... مي خوام بچه باشم! بين اين همه آدمک دکوري که لبخند هاي مصنوعي مثل ماسک مي زنن، دوست دارم آدمک نباشم، خوشحال باشم و لبخند واقعي بزنم ... .

به آينه نگاه کردم. لبخد پر شر و شوري زدم. و چشماي طوسي – آبي دختر توي آينه درخشيد. من انگار فراموش کرده بودم که منم! آنيايي که هميشه پرانرژيه! چيزي نمي تونه اونو از پا در بياره! من ... آنيا، همينيم که هستم، گاهي بچه ام و از اين بابت خوشحالم! من به خودم مي بالم که آدمک نشدم! و من، آنيا، به روش خودم اين موضوع رو حل مي کنم! گور پدر الکس و سارينا! دستم رفت سمت گوشيم. اولين قدم صحبت کردن با آيدينه ...

***

از وقتي به آيدين زنگ زدم يه دم داريم بحث مي کنيم و به نتيجه مفيدي هم نرسيديم ... . من که واقعا موندم.

آيدين - آنيا چرا لج مي کني؟ من نمي فهمم يعني انقدر کارم نابخشودني بوده؟!

من - بله بوده، خيلي هم زياد! تو دل دوست منو شکستي و با احساساتش بازي کردي!

آيدين - وقتي چيزي نمي دوني الکي فلسفه نباف! من تا حالا يه بارم به سامانتا نگفتم دوستش دارم، نگفتم عاشقشم و هرگز هم نگفتم که قصدم ازدواجه، هون طور که قبل از اون به بقيه دوست دخترام هم نگفته بودم. مي توني از خودش بپرسي. من هيچ قولي بهش نداده بودم که باهاش مي مونم. قرار بود فقط دوست باشيم.

ـ شايد اينايي که گفتي همش درست باشه، ولي تو ساما رو وابسته کردي.

ـ اون خودش خواست که وابسته بشه!

ـ خيلي خوب داري خودتو تبرئه مي کني و همه گناها رو مي ندازي گردن ساما. آيدين تو به اون خيانت کردي!

_ خيانت؟! چرا دور بر مي داري، کدوم خيانت؟ اولا من تا اون موقع که با سامانتا دوست بودم اصلا در مورد مسائل عشقي و اين چيزا با شادي حرف نزده بودم اصلا دوست معمولي هم نبوديم. ولي يه کم انصاف داشته باش، آنيا من مي تونستم به دلم بگم عاشق نشو؟! مي تونستم؟؟؟

ـ نه ولي مي تونستي جلوي نگاهتو بگيري!

_ به خدا تلاشمو کردم! باور کن!

ـ آيدين تو هر چي هم بگي، نمي توني منکر اين بشي که خطا کردي. تو تعهدتونو شکستي ...

- تعهد؟ آنيا آخه من، شوهرش بودم؟ نامزدش بودم؟! کيش بودم؟ من فقط دوست پسرش بودم ... . تو مگه اينجا زندگي نمي کني، هر روز همه با کلي آدم دوست ميشن و خيلي راحت و متمدن تمومش مي کنن! تو داري خيلي سخت مي گيري!

ـ اتفاقا من آسون هم مي گيرم، حقته اصلا باهات حرف نزنم، ولي از اون جايي که خواستم همه حرفاتو بشنوم بعد قضاوت کنم زنگ زدم ... اما ... انگار فايده نداشت، نه من سخت نمي گيرم، تو داري زيادي ساده مي گيري! تو فکر کردي دل آدما اسباب بازيه که باهشون بازي کني و بعد بشکونيش؟! تازه همه اينا به کنار، پاي منو چرا کشيدي وسط؟

انگار عصبي شده بود:

- تو چرا نمي فهمي ميگم من يک بارم به سامانتا ادعاي عشق نکردم، اگه اون علاقه اي داشت، يه طرفه بود و مقصر اون بود. من حتي اون قدرام محبت آميز رفتار نکردم. من با دل اون بازي نـکـردم!

سکوت کردم. نمي دونستم چي بگم. شايد ... يکمي هم آيدين حق داشت . اگه واقعا به سامانتا قولي نداده بود و رابطه عاشقانه اي نداشتن ... .

من - اما در هر حال تو اشتباه کردي!

ـ باشه قبول ... قبوله، قبول دارم، مي پذيرم که اشتباه کردم. ولي نه اون قدر که تو بزرگش کردي. مي توني از خود سامانتا هم بپرسي که آيا واقعا رفتار عاشقانه اي باهاش داشتم؟ آني من کاري نکردم که اون ضربه عاطفي بخوره.

ـ ولي خورد! آيدين تو هر چيزي هم بگي درک نمي کني، تو به اندازه يه دختر احساس نداري که بفهمي براش چقدر سخت بوده.

ـ شايد حق با توئه. ولي يکم هم با اين ديد نگاه کن که من هيچ وقت نخواستم سامانتا رو وابسته کنم و ... عاشق شدنم دست خودم نبود!

_ از اون بگذريم، من چي؟

ـ قبلا هم گفتم که اون لحظه اين کار احمقانه به نظرم بهترين کار اومد. اين مزخرف ترين کار زندگيم بود. خواهش مي کنم منو ببخش. نمي خواستم بينتونو بهم بزنم.

ـ ولي زدي!

از جر و بحث خسته بودم، اما سرم هم در حال انفجار بود چون تازه داشتم با يه زاويه جديد به داستان نگاه مي کردم.

ـ ببخشيد ...

ـ ببخشيدِ تو چيزي رو عوض نمي کنه. من همه چيزو به سامانتا مي گم و سعي مي کنم رابطمونو مثل اول کنم. ولي بدون، هر چي هم که بگي، بازم اين اشتباهت ... ديگه تو ذهنم عوض شدي! ديگه ديد خوب سابق رو بهت ندارم. اصلا نمي دونم اين معشوقه خـانومـتون چطور مي خواد با آدمي مثل تو زندگي کنه!

ـ من ... قبول دارم اشتباه کردم ... .

خب همين که قبول کرد خودش کليه! مدت طولاني اي حرف زديم، قانع نشدم ولي اون قدرا هم ديگه موضع نگرفته بودم. همين طور بحث مي کرديم که ازش در مورد هويت دختره پرسيدم تا اين که چيزي گفت که برق رو از سرم پروند:

ـ چــــــي؟؟؟؟ تو عاشق معلم خصوصي آرزو شدي؟؟!

آيدين با تعجب از دادم گفت:

- خب آره! يعني انقدر بده؟؟!

من – بده؟ بــده؟! مگه اين همون معلمي نبود که گفتي به خاطر نياز مالي مجبوره کار کنه؟

آيدين – خب آره! اشکالي داره؟؟ فکر نمي کردم تو يکي انقدر سطحي نگر باشي!

من – آيدين عقل کل! خاله اينا عمرا موافقت کنن؛ عمرا!

آيدن جدي گفت:

- من تصميمم رو گرفتم ... شادي دختر خيلي خوبيه!

من – اوهو! کي شد شادي؟ تا دو دقيقه پيش که خانم صالح بود؟؟!

آيدين نفسشو فوت کرد:

- شادي يا خانوم صالح، چه فرقي مي کنه؟ مسئله اينه که اون ...

با شيطنت گفتم:

- قلبتو عاشق کرده!

آيدين- کوفت!

من – درست صحبت کنا! حواست هست که آدم باشي، من هنوز از دستت ناراحتما! درست صحبت کن وگرنه ...

ـ خب، بابا! فهميدم ... . کمکم مي کني؟

نفس عميقي کشيدم:

- بستگي داره ... .

ـ چي چيو بستگي داره؟ دو ساعته دارم لي لي به لالا ي خانوم مي ذارم که کمکم کني ديگه!

ـ لي لي به لالام مي ذاري؟ حواست هست که اصلا چي کار کردي؟

ـ من که معذرت خواستم.

ـ معذرت خواهي کافي نيست.

ـ خب چه غلطي کنم؟

_ هيچي! دعا و نيايش به درگاه خداوند!

ـ واسه چي؟

من – واسه اين که سامانتا قبول کنه و مثل قبل بشيم.

ـ حالا نميشه نگي؟

ـ معلومه که نمي شه! غلطاي اضافه تو رو چجوري بپوشونم؟!

ـ پوف! باشه بگو!

با صداي مامان از جا پريدم:

ـ آنــــيـــا!

داد زدم:

- بـــــلـــــه؟؟؟

ـ ماکاروني کو؟؟

زدم تو سرم:

- خاک عالم! يادم رفت مامان .... .

مامان – چي؟؟!

آيدين – بد نيست مي خواي داد بزني گوشي رو يه فاصله اي بدي!

من توي گوشي گفتم:

- حرف نزن آيدين ... ببين من بايد برم. ولي بگم که نمي تونم کمکت کنم ... باي.

آيدين – اِ! وايسا آنيا! الو! الـــو ؟؟!

ولي من گوشي رو پايين آورده و دويده بودم طبقه پايين تا بهونه اي براي نخريدن ماکاروني تحويل مامان بدم!

دوساعت تمام با آيدين حرف زديم و از اون دلجويي و از من دلخوري. بالاخره با کلي چرت و پرت و حرف و عذرخواهي بخشيدمش. هر چند، کارش درست نبود، هر چند دلم رضا نبود و هنوز باهاش صاف نشده بود. هنوزم مي خواستم بگم که چطور دلش اومد اين کارو بکنه ... اما خب اون پشيمون بود؛ با تمام وجود. زبوني گفتم بخشيدمش ولي از ته دل .... .

***

سامانتا مات به من نگاه کرد. دهنش مثل ماهي يه دور باز و بسته شد. پلکاش رو بهم زد و بالاخره به حرف اومد:

- باورم نمي شه! چي؟ خداي من. باورم نمي شه!

لبخند ناخواسته اي روي لبم اومد که با حرف بعدي سامانتا محو شد:

- يعني من انقدر کم ارزش بودم؟ يعني من انقدر بي جنبه بودم؟ واقعا پيش خودش چي فکر کرده بود؟ اصلا از کجا معلوم که من به تو مي گفتم؟!

با اخم کلاسورش رو به سينش فشرد و لب ورچيد.

من – سامانتا، عزيزم من متاسفم. اون عذر خواست ... مي دونم. مي دونم که عذرخواهيش چيزي رو عوض نمي کنه. مي دونم که تو ناراحت شدي. مي دونم بهت برخورد. ولي ... ساما خواهش مي کنم تلاش کن. سعيتو بکن تا فراموشش کني! ساما تو خودت فکر مي کني که حاضر بودي با اين که اون حواسش پيش يکي ديگست، باهاش باشي؟

سامانتا اخم هاش رو توي هم کشيد و گفت:

- آنيا، تو بيرون گود وايستادي و داري تماشا مي کني. تو جاي من نيستي و هر چقدر هم که بگي مي فهمي و درکم مي کني، بازم نمي فهمي! درد منو کسي نمي فهمه. اين که چجوري کسي رو که چندين ساله باهام عجين شده رو فراموش کنم، سخته ... سخته ... اينو کسي نمي فهمه ... اصلا چه فايده که چيزي راجع بهش بگم ؟ آره، تو راست ميگي، من حاضر نيستم اونو نگه دارم در حالي که عاشق کس ديگه ايه. خب، عاشق شده ديگه.

صداش بغض دار شد:

- عاشق يکي ديگه ... نمي خوام ازش حرف بزنم، از احساسم چيزي بگم؛ اصلا حرف من اين نيست. حرف من اينه که بعد از اين همه مدت شعوري رو که براي من تصور کرده واقعا در اين حده؟ يعني منو اين طور شناخته که اگه بهم بگه نگو، به تو ميگم؟ يا مثلا ميرم دختررو مي کشم تا خودم جاش باشم؟! يا آويزونش ميشم و التماسش مي کنم که نه، تو بايد با من بموني؟؟!

من – سامانتا، من خودمم واقعا نمي دونم منطقش چي بوده، نمي دونم چرا اين کارو کرده؟ ولي ... تو خودت ميگي مايي که خارج از گوديم، نمي تونيم قضاوت کنيم ... شايد اون لحظه به نظر اون، اين تصميم درستي اومده.

سامانتا – نمي دونم، شايد حق با توئه ... ولي من نمي تونم اينو فراموش کنم که با احساساتم بازي کرد. آنيا، بهش بگو مي بخشمش، چون نمي تونم نبخشم. چون دلم نمي ذاره. ولي بگو فراموش نمي کنم. نه قلب شکستمو، نه غرور و شخصيت له شدمو و نه برخوردش با من و اين قضيه رو ... .

از کنارم بلند شد و منم سريع همزمان باهاش بلند شدم:

- ساما؟

سامانتا برگشت، لبخند تلخي به روم پاشيد و گفت:

- شايد هيچ وقت نتونم با تو مثل قبل شم. هر چي نباشه، آيدين پسرخاله توئه ... .اگه نبودي هيچ وقت باهاش آشنا نمي شدم.

من – ولي من ...

سامانتا – مهم نيست آني ... ممنونم ازت ... لااقل، اگه همه چيز برام تلخ و وحشتناکه، مي دونم که دوستم، دورويي نکرده. حداقلش اينه که تو، هنوزم مثل قبل، بي شيله پيله اي! تو هيچ وقت به من خيانت نکردي ... .

پلکي زد و حس کردم درخشش اشک رو توي چشماش ديدم. بعد برگشت و ازم دور شد و به اون سمت محوطه رفت.

به ديوار تکيه دادم و دست به سينه ايستادم. تو کار آيدين و سامانتا مونده بودم. دلم براي سامانتا مي سوخت. با صدايي از فکر و خيال بيرون اومدم:

- يعني تا اين حد شکست عشقي برات سخت بوده؟

با عصبانيت به سمت الکس برگشتم که با نيشخند به من خيره شده بود ... به جاي جواب دادن به چرت و پرتش گفتم:

- پس ادامَت کو؟!

ژستش عوض شد و نگاه عسلي، يا شايدم قهوه ايش رنگ تعجب گرفت:

- يعني چي ؟

لبخند پيروز مندانه اي زدم:

- ادامه ات ديگه! سارينا رو ميگم! عجيبه که تنها باشي!

يک لحظه آتيش خشم به طرز ترسناکي توي چشماش شعله ور شد ولي بعد خيلي خونسرد گفت:

- منو نپيچون؛ خودم يه عمره اين کاره ام! نگفتي شکست چطور بود؟

دوباره عصباني شدم:

- چي ميگي؟ چرا داستان مي سازي؟

الکس – با اون ژستي که تو وايساده بودي، انگار يــار ترکت کرده و شکست عشقي خوردي!

من – مسخره! نمکدون! چرت نگو لطفا!

الکس – واقعيته ديگه!! اصلا اگه شکست عشقي نبوده، چي بود؟

من – دليلي نمي بينم که براي جنابعالي توضيح بدم! اما اون دليل مسخره شما هم نبود!

الکس – من که باور نمي کنم!

من – نکن! به درک بنفش آبي!

الکس خنديد:

– بنفش ِ آبي؟

من با حرص:

– بله، بنفش ِ آبي!

الکس – حالا چرا بنفش ِ آبي؟

من با خشم و حرص از اين همه تکرار اين کلمه گفتم:

- برو گوگل سرچ کن به جاي سوال پرسيدن از من! اصلا نمي دونم چرا من وايسادم و وقت گران بهامو صرف بحث کردن با تو مي کنم؟!

و از کنارش رد شدم. ولي صداش از پشت سر، متوقفم کرد:

- فقط بحث کردن و کل کل کردن با جناب ايمان خان خوبه؟ اون اتلاف وقت نيست؟

چه پررو شده اين! خو به تو چه اصن؟!

برگشتم سمتش و با پررويي گفتم:

- همين طوره! فرمايش ديگه؟

جا خورد. يه لحظه رنگ نگاهش عوض شد و لبخند روي لباش خشکيد. با سکوتش، منم چرخيدم و به سمت سلف رفتم ... شايد اگه يکم انرژي به اين مخ آکبندم برسونم، بتونم تصميمم رو بگيرم!

***

نگاه خستمو از روي جزوه سر دادم روي صورت استاد ِ مشغول توضيح و سعي کردم نگاه و ايما و اشاره هاي پرسش آميز آناليا رو ناديده بگيرم. خوب فهميده بود که يه چيزي شده و منم سخت تو فکرم. ولي نتونستم چيزي بهش بگم. به چند دليل: اول اين که آيدين ازم خواسته بود به کسي نگم. دوم اين که من عادت به درد و دل ندارم و هيچ وقت با کسي درد و دل جدي نکردم و سوم اين که ... نمي دونم چرا و چه طوره، ولي انگار از وقتي آناليا متاهل شده، سدّي بين ما به وجود اومده. انگار نمي تونم باهاش مثل قبل عادي باشم. ولي با تمام وجود احساس مي کردم که بايد با يکي حرف بزنم. شايد بهتره که به حرف آيدين اهميت بدم و به مامان بگم. البته براي حرف زدن با مامان، بايد خودمو مريضش جا بزنم و برم مطبش! وگرنه وقت نداره منو ببينه! اصلا بي خيالش! من که خودم اصلا راضي به اين وصلت نيستم. اين دختره هنوز نيومده بين من و آيدين و من و دوستم و خلاصه همه رو بهم زده! تازه ابدا فکر نمي کنم در حدّ آيدين باشه. آيدين هه چيز داشت، قيافه، تيپ، پول و تحصيلات درست و حسابي ... . وقت کلاس تموم شد و من بي اون که هيچ چيزي از درس فهميدم باشم، جزوه رو توي کلاسورم چپوندم و براي فرار از دست آناليا و سوال پيچ کردناش، تند رفتم سمت در که ...

ايمان آستين مانتومو کشيد و باعث شد تعادلمو از دست بدم و همه ي خودکارام به طرز زيــبــايـي روي زمين بريزن! برگشتم سمتش که چيزي شبيه " ببخشيد " رو زمزمه کرد.

دولا شدم تا خودکارا رو بردارم و همزمان غرغر کردم:

- عادتش شده همش دست من بدبختو بکشه!

ايمان متقابلا دولا شد و کمکم کرد خودکارا رو جمع کنم و همزمان خنديد:

- چه قدر غر مي زني! به من چه تو دست و پا چلفتي اي!

من – جاي معذرت خواهيته؟! دو قورت و نيمت هم باقيه! پاشو ... پاشو نمي خواد جمع کني.

ايمان ايستاد:

- ديگه تموم شد، زودتر مي گفتي به خودم زحمت نمي دادم!

خودکارامو از دستش بيرون کشيدم و حيني که مي رفتم، گفتم:

- جون به جونت کنن پررواي!

ايمان پشت سرم راه افتاد:

- آنيا باهات حرف دارم ... .

همون طور که مي رفتم گفتم:

- بگو ...

ايمان – ببين آدمو مي ذاري تو آمپاس ها! اکي ميگم. تو چند وقته چرا يه جوري شدي؟ همش تو خودتي و ناراحت و گرفته اي. امروزم انقدر تو فکر بودي که حتي يه بارم آتيش نسوزوندي!

اعتراض کردم:

- مگه دختر بچه پنج ساله ام؟

ايمان لبخندي زد:

- رفتارات که همينه!

يه دفعه ايستادم. نگاهم توي نگاه خاکستري ايمان ثابت موند. شايد راست مي گفت. شايد من زيادي بچه بودم ... شايد به همين خاطره که همه منو راحت دور مي زنن ... که آيدين چنين کاري مي کنه و من دو سوته مي بخشم ... و الکس ... ميره ... خب معلومه، چون من عين يه دختر بچم ... .

ايمان دستش رو جلوي صورتم تکون داد و منو از فکر بيرون آورد:

- آني؟ کجايي؟ چي شد؟

پلک زدم:

- هيچي ... هيچي ... من ... من بايد برم ... .

و قدمامو تند کردم. ايمان پشت سرم بلند گفت:

- چي شدي يه دفعه يعني چي؟

از همون جا حين رفتن، سري برگردوندم و فرياد زدم:

- راجع به اون مسئله هم اشتباه مي کني، من خوبم!

و بي توجه به ايمان که هنوزم صدام مي زد، ازش فاصله گرفتم. تصميمم رو هم گرفتم. من مي خوام بزرگ شم. بي خيال آدمک بودن، مي خوام ديگه دست کم گرفته نشم ... ديگه بچه نباشم ... .

***

ـ مطمئني که از بيرون سفارش ندادي؟؟

رو به بابا اخمي کردم:

- نخير! خودم درست کردم ...

بابا به برنج بي نقص خيره شد و بعد به صورت جدي من ... .

بابا - چيزي شده آنيا؟

من – نه، چيزي نشده ... مي خواين براتون غذا بکشم؟

بابا – آنيا خوبي؟

من با کلافگي:

- آره! آره!

از سر ميز بلند شدم و در حال زمزمه کردن: « من نمي خورم ... »، رفتم بالا ... وجدان روشنگرم سرزنش آميز گفت:

- بازم گند زدي آني!

با اعتراض گفتم:

- ا! تقصير من چيه؟! ببين نمي ذارن من بزرگ شم!

دو روزه که با اعصاب خرد، تماس هاي آيدين رو به بهونه هاي مختلف بي جواب مي ذارم. حوصله درگير شدن با مشکلات ديگران رو ندارم. و توي اين دو روز، وفتي با تيپ موقرانه رفتم دانشگاه و خبري از شوخي ها و شيطوني هاي هميگشي نبود، از طرف همه سوال پيچ شدم؛ دوستام و هم کلاسي هام، به کنار، مامان اينا به کنار! و حتي استادا! خصوصا سرلک ! و ... الکس ... حتي انگار بيشتر از همه متوجه اين تغيير شده بود. نگاه نگرانش رو چندين و چند بار و توي جاهاي مختلف روي خودم غافلگير کردم. و امروز اومد جلو و بهم گفت که جدي بودن اصلا بهم نمياد! لحنش شوخ و با خنده بود، اما چشماش کاملا جدي بود. ولي من هم زدم تو پوزش که از تو نظر نخواستم و از اين حرفا ... و اما اون مصرانه مي گفت که بهتره مثل قبل بشم ... و خودم توي اين دو روز فهميدم که ... آنياي جدي و بدون شيطنت، مثل خيار بدون نمک، مثل پاييز بدون بارون مي مونه ... و وقتي الکس هم بهم گفت که جدي بودن بهم نمياد، مصمم شدم. تصميم گرفتم جدي نشم، ولي بذار يکم بزرگ شم ... بذار يکم از اون بچگي دربيام، ولي نمي ذارم کسي شيطوني و کودک درونمو بگيره! من همينيم که هستم!

ولي، با حرف احساسم، بنا رو گذاشتم روي الکس! خاک تو سر اين دلم که بعضي اوقات از من بدبخت يه چيزايي مي خوادا! بچه پررو مدام ميگه که بذارم الکس به زبون بياره که دوست داره من شيطون باشم، نه در لفافه (البته اين وجدانه هم يه چرت و پرتايي گفت که من توجه نکردم !) پس به قالب جديم توي دانشگاه ادامه ميدم تا بفهمم آيا ذره اي هم که شده، براي الکس مهمم؟؟ متوجه ميشم و معلومه که از قالب جدي من خوشش نيومده، ولي من مي خوام اين حقيقتو به زبون بياره!

صداي زنگ موبايلم، لبخند شيطاني رو از روي لبم پروند. شيرجه اي رفت سمتش. واي لابد مزاحمست .... اِ! نيست! آيدينه! گوشي رو کنار گذاشتم و به ديوار تکيه زدم. خودمم نمي دونم که چرا نسبت به اين مزاحمه انگار يه حسايي پيدا کردم! يعني نمي دونم چرا خيليم ناراحت نميشم که مزاحمم شده! فکري توي ذهنم جرقه زد. چطوره دوباره با اون درد و دل کنم؟! نه آني، پررو ميشه. اون همين جوريش نزده، مي رقصه! واي به روزي که اسرار زندگيتم براش فاش کني! هر چند الانم کم نمي دونه!

گوشيم که قطع شده بود، دوباره زنگ خورد. نفس عميقي کشيدم. بايد علنا به آيدين مي گفتم که نظرم چيه ...

گوشي رو برداشتم:

- الو؟

آيدين – الو؟ آنيا! بالاخره برداشتي! چه عجب! چرا جواب نمي دادي اين چند روزه؟

من – ببخشيد نفهميدم. حواسم نبود، سرم شلوغ بود و ... .

آيدين – تو که راست ميگي! آني دروغ نگو!

_ خب حالا! چي مي خواستي بگي؟

صداي آيدين ملتمسانه شد:

- آنيا خواهش مي کنم کمکم کن!

من – من متاسفم آيدين، ولي وقتي خودمم موافق نيستم، چي کار مي تونم بکنم؟!

علاوه بر چيزي که به آيدين گفتم، هنوز به خاطر بحث اون روز هم خيلي دلم باهاش صاف نبود، هنوز عقيدش رو قبول نداشتم، شايد داشتم باهاش به همين خاطر لج مي کردم ... نمي دونم ... .

آيدين – تو موافق نيستي؟ آخه چرا؟

_ نه نيستم ... به هزار و يک دليل! به نظرم تو نمي دوني که داري چي ميگي! تب داغ گرفتت. ببين آيدين، تو مثل داداش من مي موني، با وجود بحثمون با هم. چشماتو باز کن! اين شوخي بردار نيست. صحبت يه عمر زندگيه! اين دختره چي داره؟ نه ... حرفمو قطع نکن ... بذار بگم ... تو بزنم به تخته از قيافه و تيپ و ظاهر چيزي کم نداري (حالا شاد نشو يه چيزي گفتم عين خري که تي تاپ بهش دادن چه شاد شده !) داشتم مي گفتم آره تو چيزي کم نداري، هر چند يه نمه اخلاق نداري! اصلا ما از لحاظ مالي به هم مي خوريم؟

آيدين – آنيا، من هميشه در مورد تو چيز ديگه اي فکر مي کردم ... .

با خودم فکر کردم: منم تا قبل سامانتا همين طور در مورد تو فکر مي کردم! پوزخند زدم.

آيدين – چرا فقط ميگي ظاهر؟ من نمي خوام با تيپ و پول اون ازدواج کنم که! اون شخصيتي داره که ...

حرفشو قطع کردم:

- آخه شخصيت که همه چيز نميشه! پس فردا مردم نمي گن نگاه کن ببين از چه خونواده اي عروس گرفته؟ دختره اصلا خونواده نداره .... .

آيدين داد زد:

- آنيا حرف دهنتو بفهما!

من – سر من داد نزن! باشه ببخشيد تند رفتم، ولي واقعا ببين اصلا خونواده ي ما با اون دختر مي خونه؟ اصلا اون حاضر ميشه بياد تو خونواده اي که صد و هشتاد درجه باهاش فرق مي کنن؟

آيدين – آنيا، من دهن بين نيستم. حرف مردم برام مهم نيست ... از تو نااميد شدم. اون دختر خيلي پاکه! انقدر نجيبه که ... تو خودت دختراي امروزي رو مي شناسي چه جورين ... اما شادي ... اصلا يه چيز ديگست .. آنيا، من باهاش حرف بزن؟

پوفي کردم و گفتم:

- من که هر چي ميگم تو حرف خودتو مي زني! ميگم اين دختره با تو هيچ سنخيتي نداره!

آيدين – مي دوني چيه آنيا، تو زيادي مغروري! فکر مي کني چون يکم قيافه و پول داري چه کار کردي! واست متاسفم که اين طوري فکر مي کني! ديگه ازت کمکي نمي خوام ...

من – اوني که بايد متاسف باشه منم براي تو! که اون کارو با دوست من کردي!

ولي آيدين قطع کرده بود. صداي بوق بوق توي سرم فرود اومد. گوشي رو پايين آوردم. نمي دونم چرا لج کردم ... . به خاطر اين که دلم هنوز باهاش صاف نبود؟ شايدم چون چند ساله که سامانتا رو همسر آيدين مي بينم؟ چون دوستمو به دختر غريبه اي که نمي شناسمش ترجيح ميدم؟ و سعي مي کنم همه عيباشو بزرگ کنم ... . شايد ... شايد آيدين راست مي گفت ... من ... من زيادي به خودم مغرور و مطمئنم؟؟؟ آره ... هستم ... رو به روي آينه ايستادم : آره آنيا، تو خودخواهي! انکار نکن چون هستي! آيدين راست ميگه. با هر چي که تو فکر مي کني بدي کرده و اشتباه کرده اين يه قلمو راست مگه. تو با خودت چي فکر کردي؟

به چشمام خيره شدم. شايد چون انقدر از قيافم تعريف مي کردن مغرور شده بودم ... اصلا من کي هستم؟ اين روزا شخصيت خودم رو گم کردم ... اَه! همش تقصير اين آيدينه! اطمينان داشتم که با هم خوشبخت نمي شن مي دونستم اون دختر اگه بياد توي خونواده ي ما خيلي سختي مي کشه؛ اون هيچ وجه تشابهي با ما نداشت.

وجدانم مي گفت:

- تو از کجا حس مي کني؟ آنيا خانوم، شايد اخلاقياتش به آيدين بخوره ... .

من توي ذهنم:

- ولي، فکر نمي کنم، اون دختر پا ميشه با حجاب کامل مياد، موقر و متينه، جديه ... کجاي اخلاقاش به آيدين شيطون و پررو مي خوره؟ اصلا ... اصلا مردم که اخلاقا رو نمي بينن. مردم مي گن دختره اصالت خانوادگي نداره!

وجدان – براي تو متاسفم ... تو ... تو، خانوم اصيل! تنها کاري که بلدي شعار دادنه! در عمل هيچي نيستي! انقدر به حرف مردمي که ... . من که مي دونم تو اصلا دردت چيز ديگست! تو مي خواستي سامانتا با آيدين ازدواج کنه، تو از سر نگرفتن اين وصلت ناراضي اي !

پلکامو به هم فشار دادم. سرم رو روي ميز گذاشتم. با سامانتا حرف زده بودم و فهميده بودم که آيدين درست گفته. هيچ وقت قولي به سامانا نداده، اميدوارش نکرده و ادعاي عاشق بودن نکرده! نمي دونستم چي کار کنم.

توي کشمکش دروني بين خودم و دلم، شخصيتم و غرورم، ماجراي آيدين و سامانتا، فکر کردنم راجع به بچه بودنم و همه و همه اينا، منو در آستانه فروپاشي عصبي مي بردن! والله ! ...

فصل بيست و سوم: کشمکش

سارينا – کافي عزيزم، کافي!

چشمام رو توي حدقه گردوندم و ديدم که سامانتا هم همين کارو کرد. سارينا با انداختن يه پاي بوت پوشش روي اون يکي، ناخناي لاک سبز زده اش رو تکون داد و سفارش رو به الکس داد ... .

خم شدم سمت سامانتا و آهسته گفتم:

- واي مامانمينا! نه که بچه از دو سالگي خارج بوده، تو دهنش نمي چرخه بگه قهوه!

سامانتا تنها به صورت پر از حرص من لبخندي زد. الکس پوفي کشيد و به سمت پيشخوان رفت تا " کافي " سارينا خانوم رو سفارش بده! وسط بهمن ماهه و همه توي کافي شاپ جمع شديم. تقيربا يه اکيپ رو تشکيل داديم که از هم جدا نمي شن: من، آناليا، عرفان، الکس، سارينا، سامانتا و ايمان.

حيني که يه سامانتا نگاه مي کردم که نسکافه اش رو آهسته فوت مي کرد، آهي کشيدم. سامانتا هنوزم کنار نيومده، يعني بهتر از قبله، ولي هنوزم يکم فاز غم رو داره ... .

بي خيال، تصويري که امروز مدام جلوي چشمم ظاهر ميشه، يه دختر ريزنقش سبزه رو با چشماي مشکي درخشانه. سعي کردم به ناز و غمزه هاي سارينا براي الکس که " کافي " رو گرفته بود، توجهي نکنم. توجهم رو به همون دختر جلب کردم.

علي رغم اون همه دعوا با آيدين که وقتي بهش فکر مي کردم هنوزم جوش مياوردم و اون رو مقصر رابطه با سامانتا مي دونستم؛ حتي با وجود اون همه توضيحاتش. علي رغم همه ي اينا و دعوا و قهر طولاني اي که داشتيم، بازم طاقت سردي آيدين رو با خودم نداشتم. ته مه هاي وجودم يه جورايي بهش حق مي داد ولي 90 درصدش سرسختانه مي گفت آيدين اشتباه کرده. گيج مونده بودم و نمي دونستم چي کار کنم .... تنها چيزي که کاملا ازش مطمئن بودم اين بود که بايد آيدين رو از اين ازدواج منصرف کنم و سعي کردم همه چيزو مثل قبل کنم؛ با اين که هنوزم در زمينه سامانتا اختلاف نظر داشتيم ... ولي هر چي سعي مي کردم، نمي شد. آيدين در مورد شادي جدي بود و هر چيزي که من مي گفتم هم بلا نسبت مثل ياسين خوندن تو گوش خر مي شد!

واقعيت اين بود که من با همه بحث و دعواها بازم صلاح آيدين رو مي خواستم و واقعا فکر مي کردم که دارم با حرفام کمکش مي کنم و باعث ميشم از اون دختر دست بکشه و بدبخت نشه! ولي ديروز فهميدم که ... من بدجوري تو اشتباهم! آره اين بار من بودم که اشتباه کرده بودم. آيدين، منو راضي کرد تا شادي رو ببينم و منم با اين تصوّر که اين فقط يه ديداره و بعدش هم مي تونم ايراداتم رو علني تر و راحت تر بيان کنم، قبول کردم. با ديدن شادي، همون دختر ريزنقشي که فکرم رو مشغول کرده، با شناختن اون، توي همون چند ساعت کوتاه، با خودم فکر کردم که برعکس، شايد آيدين براي شادي کم باشه!

ليوان هات چاکلتم رو به لبام نزديک کردم، جرعه اي نوشيدم و بي توجه به بحث در جريان بين بچه ها، وقايع ديروز رو توي ذهنم مرور کردم:

با ماشين دم خونه ي محل زندگي شادي رفتم دنبالش؛ قرار بود براي اين آشنايي بريم کوه. وقتي در خونه باز شد، مشتاقانه نگاهم رفت اون سمت تا ببينم اون کسي که دل پسرخاله پرروي ما رو رام کرده، کيه! دختري که ديدم، با تصوراتم متفاوت بود. به نظرم اومد که علي رغم همه ي تعريف هاي آيدين، الان دختر زبون بازي رو مي بينم که آيدين رو توي دام خودش انداخته، ولي من دختر ريزنقش و کوچولو موچولويي رو ديدم با چادر ملي ... . حتي يه تار مو هم از موهاش پيدا نبود. سبزه بود و چشماي درشت مشکي داشت. حتي نمي تونستي بگي خيلي خوشگله، ولي بي نهايت دوست داشتني بود. بي نهايت!

دستي روي شونم قرار گرفت و از فکر و خيال در اومدم ... آناليا بود که مي گفت:

- آنيا، خوابي دخترم؟! سه ساعته دارم صدات مي کنم، داريم مي ريم!

برگشتم و بچه ها رو ديدم که ايستادن. به فنجون نيمه ام و بعد فکر و خيال نصفه موندم نگاه کردم و گفتم:

- اوم، شما بريد من خودم برمي گردم.

سامانتا – مطمئني؟

من – اوهوم .... . خوش گذشت، خداحافظ!

همه رفتن. و من باز توي چشماي عسلي يا قهوه اي الکس، نگراني رو ديدم؛ ولي سارينا دستش رو کشيد و هر دو بيرون رفتن. بي توجه به سوزش قلبم، دهنم رفت پيش افکار مغشوشم:

از ماشين پياده شدم و بعد از سلام و احوال پرسي رسمي، شادي توي ماشين نشست. از تيپ و قيافش تعجب کرده بودم. با وجود دوست دخترهاي آيدين، فکر نمي کردم سليقه آيدين اين باشه. (در پايان روز، فهميدم که فکرشم نمي کردم که آيدين تا اين حد خوش سليقه باشه!)

با شادي به قصد کوهنوردي، سمت کوه رفتيم ... . شادي واقعا موقر و متين بود، يه خانوم به تمام معنا! خوشرو بود و مهربون. آيدين قبلا بهش ابراز علاقه کرده بود و تا اون جايي که آيدين براي من توضيح داد، شادي خيلي تعجب کرده بود اما علنا ردّش نکرده بود و ازش براي فکر کردن مهلت خواسته بود. ضمن اين که آيدين گفته بود اگه شادي موافق باشه، به خونواده ها بگن و قضيه رسمي بشه. بعد هم با اصرار اونو راضي کرده بود منو ببينه.

با هم حرف زديم و آشنا شديم ... . از زير زبونش کشيدم که اون قدرا هم نسبت به آيدين بي احساس نيست! جالب تر از همه اين که، تا اون روز متوجه اين همه غرور خودم نشده بودم، حق با آيدين بود، اون دختر بيست بود! و من به خاطر غرور بيجا، کوته بين و کوته فکر بودنم، مدام از چيزايي حرف مي زدم که فقط از آدماي بي سواد و بي منطق برمياد! با اين وجود، هنوزم قبول داشتم که با اين همه تفاوت فرهنگي، مشکلات زيادي سر راهشونه. خود دوست دختراي قبلي آيدين، يکي از مشکلات بزرگ سر راهشون بودن.

شادي، علي رغم ادب و تربيتش، واقعا بي غل و غش بود. با وجود مودب بودن، دوستانه رفتار مي کرد. خيلي نجيب بود و از اون شخصيتاي خاص پايبند به اعتقاداتش بود. چادرش رو زوري سر نمي کرد. اعتقاد داشت. با وجود وضعيت حجابم، اول ازش خجالت مي کشيدم. بارها با خانوماي محجبه اي ارتباط داشتم که با من بد رفتار مي کردن و يا با وجود رفتار درست، حاضر به صميمي شدن نبودن. چون به قول خودشون، من بي حجاب بودم! ولي شادي ... اون رفتار معمولي با من داشت. اصلا برام قيافه نگرفت و جوري رفتار کرد که تفاوت بينمون ديگه به چشمم نيومد. فکر بازي داشت. نظراتش راجع به هر چيز کوچيکي، خيلي عميق بود. پيدا بود که زندگي رو ساده نمي بينه و واقعا از زندگيش، علاوه بر لذت، بهره مي بره.

برام از خودش گفت و خونوادش و از مشکلاتي که تحمل کرده. پدري که از دست داده بود و مادري که خرجش رو با تدريس خصوصي و همين طور توي يه آموزشگاه، مي داد. توي عمق چشماش، سختي کشيدن رو ميشد حس کرد، ولي خبري از آه و ناله و من چه بدبختم نبود. اون قدر پخته بود که من واقعا کنارش احساس بچگي مفرط مي کردم! با اين وحود انگار از من خوشش اومده بود، عقيده داشت که روحيم باعث ميشه بقيه ازم انرژِ مثبت بگيرن!

خود ساخته بود و محکم. بهم گفت که توي زندگيش، هيج وقت کسي به اون صورت نبوده و اصلا به کسي اجازه نداده که از حدّ خودش خارج شه. توي همون مدت کم هم جوري شناختمش که بفهمم تا چه حد خوبه. جالب اين جاست که من هي به خودم مي گفتم چطور آيدين شيطون عاشق يه دختر آروم مثل اين شده و فهميدم که شادي هم شيطونه؛ يه کم. عجيب بود اما واقعيت بود! شيطنتاش هم خاص بود، کلا خاص بود! يه جورايي به آيدين حق مي دادم عاشقش بشه، من اگه پسر بودم قطعا رو هوا مي زدمش!!!

بعد از ديدار باهاش، طرز فکرم به کلي تغيير کرد. از اين آدمايي بود که با يه بار هم صحبت شدن باهاشون، کلي عوض ميشي! توي فکر بودم. مي خواستم به آيدين کمک کنم، با اين که سر مسئله سامانتا ناراحت بودم، ولي گذشت زمان و عذرخاهي ها و اين که سامانتا هم يکم بهش حق داده بود، بهتر شده بودم. اما با وجود ديدن شادي و فهميدن اين که چجور دختريه، هنوزم نگران برخورد خاله اينا با قضيه و همين طور اختلاف اجتماعي و طبقاتي بودم که حتم داشتم بالاخره يه جا خودشو نشون مي داد!

انقدر فکر کردم که مغزم درد گرفت، ايش!

يه دفعه ديدم که صندلي جلوي بيرون کشيده شد. سرمو بالا آوردم و چشمام گرد شد:

- تو؟ چرا برگشتي ؟!

الکس لبخند دندون نمايي زد: سلام آنيا ... .

من – سلام. چرا برگشتي؟ چيزي جا گذاشتي؟

الکس سوييچ ماشينشو يکم اين دست ، اون دست کرد: راستش ... يه کمکي ازت مي خوام.

ابروهام بالا پريدن:

- کمک؟ از مــن؟!؟!

الکس – چيه تعجب کردي؟

من – نبايد بکنم؟

تکيه شو به صندلي زد و گفت:

- تلخ شدي.

جوابش سکوت بود. راست مي گفت و مدتي بود که تلخ شده بودم. همه ي مسائل پيش اومده يه طرف و سارينا و ناز و اداش يه طرف ديگه!

به خودم اومدم و گفتم:

- اومدي که همينو بهم بگي؟

الکس به جلو خم شد و گفت:

- نه ... يه لطفي مي خوام در حقم بکني، جون من نه نگو!

با خودم فکر کردم که چه مسئله ي مهميه که داره از جون خودش مايه مي ذاره!

من – چي کار کنم؟؟

الکس – دوشنيه تولد ساريناست.

دوشنبه ... ميشه پس فردا.

من – خب؟؟

الکس – خب به جمالت! راستش من که سليقه ي اين چيزا رو ندارم. مي خواستم ... اگه بشه ... تو باهام بياي براش هديه بخرم، مي دوني که مهموني داره، البته توام مسلما دعوتيا!

چي؟ به چشماش که التماس آميز نگاهم مي کرد، خيره شدم. احساس خيلي بدي داشتم. احساس خُرد شدن. باهاش بيام تا براي ساريناي " عزيزش " کادو بخره؟ حي فکر به کلمه ي عزيزش قلبمو مي سوزونه. دندونام نا خودآگاه روي لبام قرار گرفتن. آنياي محکم رو از ته وجودم پيدا کردم. نبايد بفهمه که ذره اي براي من اهميت داره!

با شيطنت گفتم:

- چي به من مي رسه؟

تک ابرويي بالا انداخت:

- مگه چيزي هم بايد بهت برسه؟

من – په نه په! همين جوري پا ميشم وقت پر ارزشمو تلف مي کنم، لطف مي کنم و سليقه ي بيستَم رو خرج مي کنم و بعدم هيچي نمي گيرم؟

الکس – اووَه! مگه مي خواي فيل هوا کني؟ نخواستم بابا، خودم برم کم خرج تره!

هه! فکر کردي الان خواهش و تمنا مي کنم؟ عمرا! منو نشناختي پسر!

ريلکس گفتم:

- باشه، هر جور راحتي!

تعجب توي چشماش ديده مي شد، کمي سکوت کرد و بعد سعي کرد بهتش رو مخفي کنه و به روي خودش نياره:

- خب بابا! چه کنم که چاره ي ديگه اي ندارم! جهنم الضرر! چي مي خواي؟

ليبخند شيطوني زدم:

- حالا شد! باهات ميام، وقتي کادو رو خريديم، ازت يه سوال مي پرسم، توام بايد راست و حسيني جوابمو بدي!

تعجب کرده بود:

- همين؟ حالا ... چه سوالي؟

من – اونو ديگه بعد مي فهمي! فقط بدون اگه راستش رو نگي ... اوممم، يعني خيلي نامردي، حلالت نمي کنم اون وقت!

خنده مهمون لباش شد:

- همين؟

من با حرص:

– کوفت و همين! از خداتم باشه چيز به اين کوچيکي خواستم!

الکس با لبخند:

– خب بابا، غلط کردم!

من – حالا کي مي ريم؟

الکس – فردا که نميشه، تا شب دانشگاهيم و من هم بعدش کار دارم. الانم سارينا رو پيچوندم که نفهمه ... همين الان بريم؟

سعي کردم به اين فکر نکنم که چقدر سارينا براش مهمه که انقدر تلاش مي کنه سورپرايزش کنه!

من – من که برنامه اي ندارم، فقط بايد وايسي تا من از اين عابر بانک سر خيابون پول بگيرم.

_ پول واسه چي؟

نگاهي عاقل اندر سفيهانه بهش انداختم:

- عقل کل، مگه تولدش نيست؟ بعد من تُف دستم بگيرم بيام؟! خب بايد براش کادو بگيرم ديگه!

_ فکر نمي کردم راضي بشي براش کادو بگيري!

خبر نداري که فکرت کاملا درسته جناب، فقط جهت حفظ آبرو مجبورم!

من – چرا؟

الکس – چون ... هيچي، همين طوري!

با شک بهش نگاه کردم، ولي چيزي نپرسيدم و بي خيالش شدم. هزينه ي هات چاکلتم رو حساب کردم و با الکس از کافي شاپ خارج شدم. بعد از دريافت مقداري پول از عابر بانک، به مامان اس ام اس زدم و گفتم که دارم ميرم خريد تا براي يکي از دوستام (چقدرم که دوستيم !) کادو بخرم، البته نگفتم با کي ! چند دقيقه اي گذشت و جوابي نيومد ، منم بي خيالش شدم، مامان کي اين موقع روز جواب داده که الان بده؟!

سوار ماشين الکس شديم. ضبط رو روشن کرد و آهنگ آرومي پخش شد. آخيش! اهل اين آهنگا نيست که گوش رو کر مي کنن! با اين آيدين که ميريم بيرون، وقتي بر مي گردم گوشي برام نمي مونه!

الکس – خب، کجا بريم؟

با تعجب بهش نگاه کردم:

- وا! تو منو آوردي مي خواي کادو بخري، از من مي پرسي؟

الکس کلافه، دست چپش رو که با آرنج به لبه ي پنجره تکيه داده شده بود، توي موهاش کشيد و گفت:

_ گفتم شايد تو بهتر از من بشناسي!

نمي دونم چرا انقدر کلامم نيش دار شده بود:

- آهان، بله! نه که ايـن هـمـه ســال انگليس زندگي کردين، اينه که اين جاها رو نمي شناسي!

الکس – خيلي بچه اي آنيا.

وا رفتم. چندمين بار بود که اين حرفو مي شنيدم؟؟؟! يعني انقدر بچه بودم که همه به روم بيارن؟ لبمو گزيدم. نمي دونم چرا هر حرفي از طرف الکس برام خيلي گرون تموم مي شد. سعي کردم جلوي اشکامو بگيرم. سرمو به سمت پنجره برگردوندم. توي خيالم، الکس بايد معذرت خواهي مي کرد. ولي در واقعيت ... سکوت بود و سکوت. چه توقع بي جايي! توي زندگي اين لعنتي، غرور تو اولويت اوله!

وجدانم- نه که براي تو نيست!

من به وجدان – لااقل من براي چيزهاي ديگه اي هم اهميت قائلم!

نگاه زير چشمي اي به الکس انداختم. انگار کلافه بود. ناخودآگاه ژستش رو تحسين کردم. راستي، لامصب، عجب خوشتيپ بودا! اي خدا!

الکس – تموم شدم!

من با گيجي:

- هان؟!

الکس با خنده:

- هان نه بله! ميگم بسّه انقدر نگام کردي تموم ميشم.

زير لب ايشي گفتم:

- ايـــش! حلا انگار چه تحفه اي هم هستي!

_ واسه همين دوساعته زل زدي بهم؟

آخ آخ! آني ببين تو ديگه چه تابلويي هستي!

از رو نرفتم:

- اصلا نگران نباشيد! اين يکي از علائم بيماري خودشيفتگي حاد هست، قابل درمانه!

لبخند کجي زد و زير لب چيزي گفت که نشنيدم.

من – چي؟

الکس – چي ، چي؟!

من – هموني که يواش گفتي چي؟!

_ من که چيزي نگفتم!

_ انکار نکن، خودم ديدم! جرات داري بلند بگو!

_ توهم زدي آنيا!

_ باشه نگو! اصلا مهم نيست!

حالا انگار نه انگار که دارم از فضولي مي ميرم!

تا رسيدن به مقصد، صحبت ديگه اي بينمون رد و بدل نشد. وقتي ماشين ايستاد و الکس پارکش کرد، هر دو پياده شديم و بعد از مقداري پياده روي، چشمم به مجتمع تجاري بزرگ و معروفي افتاد و حالا خوبه نمي شناخت و اومد اين جا، اگه مي شناخت کجا مي رفتيم!

دوشادوش هم وارد پاساژ شديم. نمي دونم چرا از اين که کنارش قدم بر مي داشتم، حس ّ خوبي داشتم. اَه! بميري آنيا با حسّ خوبت! انقدر ضايع نباش، از دست تو و دل بي سليقت!

وايي، دلت مياد؟! کجام بي سليقه س؟!

از نگاه هاي گهگاه دخترا که بهش نخ و طناب مي دادن يا مي خواستن جلب توجه کنن، اعصابم خرد شده بود. اصلا چه معني داشت بره هيکلشو بسازه؟! يا لااقل اينکارو کرد، ديگه چرا انقدر تيپ مي زنه لا مصب؟!

قبل از اين که افکارم بازم فرصت جولون دادن پيدا کنن، گفتم:

- خب، چيزي مدّنظرت هست واسش بگيري؟

الکس نگاه عاقل اندر سفيهانه اي بهم انداخت:

- اگه بود که تو رو با خودم نمياوردم!

زير لب فحشي نثارش کردم:

- خب حالا! لااقل اين که ديگه مد نظرت هست که تو چه رنج قيمتي مي خواي براش هديه بخري؟ يا نکنه اونم من بايد تعيين کنم؟!

الکس خنديد و گفت که قيتمتش مهم نيست، فقط کادوي خوبي باشه.

حرص دست از سرم برنداشته بود، تمام تلاشم رو مي کردم تا اين حرصي که تو بند بند وجودم رخنه کرده بود، مشهود نشه.

من – بسيار خب. ببين تو چند تا گزينه داري: لباس يا کيف و کفش، که من پيشنهاد نمي کنم چون چيزيه که بهتره خودش باشه!

الکس سري تکون داد:

- خب؟

من – عطر؟

چهره الکس فکورانه شد.

ادامه دادم – وسايل تزئيني مثل چه مي دونم مجسمه و جا شمعي و از اين جور خنزل پنزلا! ديگه ... کتاب اگه دوست داره ... اومم، مثلا اگه بخواي گرون بگيري، طلا جواهر، ساعت ... ديگه ...

نگاهم رو که تا اون لحظه اين طرف اون طرف مي چرخيد، سمت الکس بردم که ماشالله داشت با نگاهش منو مي خورد! اصلا تو هپروت بود و تابلو بود که به حرفام گوش نميده، فقط داره ديد مي زنه!

وقت تلافيه!

من – تموم نشم!

الکس به خودش اومد و ابرويي بالا انداخت:

- تو نصفت زير زمينه! نترس تموم نميشي!

چپ چپ نگاهش کردم:

- اينو معمولا به آدماي کوتاه مي گن، نه کسايي مثل من!

و با اعتماد به نفس به خودم اشاره کردم!

الکس – بابا قد بلند! خيلي اعتماد به نفس نداشته باش، اون قدراهم بلند نيستي. يه نگاه به من بکن!

لبامو جمع کردم و با خشم و چشم هاي تنگ شده نگاهش کردم. راست مي گفت، با وجود کفش هاي پاشنه بلندم، بازم چند سانتي ازم بلند تر بود!

من – تو ديگه زيادي درازي!

_ ديگه کم مياري، الکي نگو خواهشا! دلت مياد به اين قدّ رعناي من بگي دراز؟!

متعجب از لحنش بهش خيره شدم. مثل پسربچه هاي مظلوم شده بود!

اصلا دلم نمي خواست که بازم احساسم شروع به پيشروي کنه! نا سلامتي چهار سال سعي کرده بودم اين حس رو بکشم!

به مغازه ي کناري اشاره کردم:

- ميگم .... براي شروع ... اين جا ساعتاي قشنگي داره، بريم تو؟

نگاهشو طولاني ازم گرفت و موافقت کرد.

چند ساعتي گشتيم و گشتيم. متوجه سليقه ي خوبش هم شده بودم! چيزي که برام حالب بود اين بود که سليقه هامون گاهي خيلي به هم نزديک بود و هر دو همزمان دست روي يک چيز مي گذاشتيم يا همزمان راجع به چيزي نظر متفي مي داديم. و .... هر کاري کردم نمي تونستم منکر اين بشم که اين چند ساعت چقدر برام لذت بخش بوده! و قلبم هم داشت به آرزوي هميشگي شدن اين حس، پر و بال مي داد!

در آخر، الکس بالاخره به گرفتن يه عطر گرون قيمت (که ناجور حسادتمو برانگيخت !) رضايت داد و منم به زور خودمو راضي کردم که پول نازنينم رو خرج خريد يه مجسمه تزئيني شيک براي اون "عشوه " کنم! واقعا گاهي فکر مي کنم که اين سارينا، عشوه بوده و بعد دست و پا درآورده!

با اتمام کارمون داشتيم به سمت خروجي پاساژ مي رفتيم که موقع رد شدن از يکي از راهرو ها، از داخل ويترين يه مغازه لباس مجلسي، پيراهني چشمک زد! ناخودآگاه ايستادم و الکس هم به تبع ايستاد. خط نگاهمو دنبال کرد و به پيراهن رسيد. يه پيراهن دکلته تا بالاي زانو به رنگ قرمز بود. جذب بود و بالاي قسمت سينه اش يه نوار مشکي به صورت کج مي خورد. توي قسمت کمر هم باز مشکي کار شده بود. شکل ساده اي داشت، ولي دوخت واقعا قشنگش باعث مي شد که به چشم بياد. خصوصا اين که جنسش کمي براق بود و از اون لباسا بود که خودشو نشون مي داد و مي درخشيد!

با صداي الکس برگشتم سمتش و با صورت پر اخمش مواجه شدم:

- داري به اون نگاه مي کني؟

و به پيراهن اشاره کرد.

لبخند گل و گشادي زدم:

- اوهوم!

الکس – مي خوايش؟

من – واي آره! يه مين بيا بريم من پرو کنم؟!

الکس ابروشو داد بالا:

- حس نمي کني يه کم کوتاه و بازه؟

خودمم حس کرده بودم، اما سرتقانه گفتم:

- نه! به نظرم که خيلي عاليه!

حس کردم دندوناشو محکم روي هم فشار داد:

- که اين طور!

با سر به مغازه اشاره کردم:

- بريم؟

الکس زير لب گفت:

- خيلي بازه!

وا! خب به تو چه؟ تو چه کارمي مثلا؟! يه لحظه از فکر غيرتش قند تو دلم آب شد. ولي سريع به خودم نهيب زدم که از اين خبرا نيست و مسلما اينم يه لجبازي بچگانه با نظر منه!

من با کنايه:

- يه کم بيشتر وقتتو نمي گيره، ببخشيد واقعا که چند ساعته وقتتون رو اشغال کردم! يه چند دقيقه ديگه هم مرحمت کنيد من اين لباسو بخرم!

اخم رو صورتش موند، اما لباش به خنده باز شد. يه دفعه ياد مشکلي اساسي افتادم، لبمو گاز گرفتم و گفتم:

- چيزه ... خب ... نمي خواد ديگه بريم!

الکس با تعجب:

- چي؟

من سريع گفتم:

-نظرم عوض شد ... بريم.

و خواستم راهمو کج کنم که آستين مانتومو گرفت:

- وايسا ببينم! چرا نظرت انقدر يه دفعه اي تغيير کرد؟!

اي خدا! حالا من چه جوري به اين بشر حالي کنم که پول ندارم؟! يکم موجودي تو اين کارتم داشتم که براي کادوي سارينا جــآن بر باد رفت! پول ديگه اي همراهم نداشتم و تازه يادم افتاده بود.

من – همين جوري!

چشماشو مستقيم انداخت توي چشمام؛ عين کارآگاه ها نگاهم مي کرد!

الکس _ بگو!

من – چيزي نيست که بگم!

الکس – منو گول نزن! من خودم استادم! بگو چرا؟؟

اَه! گير چه آدمي افتادما!

ناچارا زمزمه کردم:

- پول همراهم نيست.

يه دفعه آستينمو رها کرد. با نگاه متعجبي بهم خيره شد:

- چي؟

من – اه! ميگم پول ندارم الان! حواسم نبود، حالا يادم افتاد.

رفته رفته تعجب از صورتش رفت و باز اخم جاشو گرفت:

- پس من اين جا چيم؟

حالا من متعجب بودم:

- چي؟

با همون اخم آستينمو دوباره گرفت و کشوندم سمت مغازه. بهت زده دنبالش کشيده شدم و شاهد اين بودم که با جذبه، از صاحب مغازه خواست تا از اون لباس برام بياره.

رو کرد به من – سايزت چنده؟

من تازه زبونم به کار افتاد:

- ولي من ... گفتم که من پول ...

پريد وسط حرفم:

- ميگم سايزت چنده؟

من – من پولي ... .

با تحکم گفت:

- بسّه! سايزت؟

اصلا جرات نکردم با وجود اون اخمش بازم مخالفت کنم! سايزمو گفتم و فروشنده لباس رو دست الکس داد. الکس لباسو به سمتم گرفت:

- برو بپوشش.

قدرشناسانه بهش خيره شدم. چقدر امروز به نظرم مـرد اومده بود!

لباسو تکوني داد و منو از فکر درآورد:

- برو ديگه!

لباس رو از دستش گرفتم و داخل اتاق پرو شدم. لباس رو که پوشيدم متوجه مشکل بزرگي شدم! لعنتي زيپش پشتش بود. پوفي کشيدم حالا من چطوري اينو ببندم؟! با هزار زود و تلاش، تقريبا تونستم زيپ رو تا بالا ببندم، ولي آخراش ديگه نمي شد.

تقه اي به در خورد:

-پوشيدي؟

نفس نفس زنان از شدت تلاشم گفتم:

- نه!

رگه هاي خنده توي صداش مشخص بود:

- داري کوه مي کني؟!

من با حرص :

-نخير!

اين آدم بشو نبود! اين زيپ لعنتي هم که بسته نمي شد، بي خيال مقدار باقي مونده از زيپ شدم و به سمت آينه برگشتم. انصافا خيلي بهم ميومد! دوخت خوبش، توي تنم حتي بهتر از توي ويترين، خودش رو شون مي داد و انگار واسه من دوخته شده بود. ولي حقيقتا با نگاه، فهميدم که نظر الکس راجع به باز بودنش درسته. علاوه بر قسمت پايين و پاهام، از قسمت بالا هم باز بود!

تقه ي ديگه اي به در خورد:

- پوشيدي آني؟

من – آره!

الکس – خب چطوره؟

ترديد به جونم افتاده بود. هميشه همين طور بودم و براي همينم هرگز براي خريد لباس تنها نمي رفتم، چون حتما بايد يکي مي بود که نظر بده.

من – نمي دونم!

_ يه دقيقه درو باز کن.

چي ؟ چي با خودت فکر کردي، حتما درو باز مي کنم تا تو منو با اين قيافه ببيني! يه کم حيا که دارم بالاخره!

الکس دوباره با زدن در رفت رو اعصابم:

- آنيا؟ لاي درو باز کن فقط!

من – نه.

الکس – فقط يه لحظه.

نمي دونم پيش خودم چي فکر کردم، ولي مي دونم که اين کار احمقانم همش تقصير اين قلب مسخره ام بود. آهسته درو باز کردم. سرش رو کمي آورد تو و با ديدن من خشک شد! يه لحظه رنگ نگاهش عوض شد. لبمو گزيدم. اي آني بميري توام با اين کارات! درو چرا باز کردي؟! عين بلا نسبت سگ پشيمون بودم، اومدم بيرونش کنم که اخمش برگشت، ولي لحنش اين بار ملتمس بود:

- آنيا جدا يه کم باز نيست؟!

بي حواس برگشتم سمت آينه و زمزمه کردم:

- خب ... چرا!

يه دفعه صداي پر خندش رو شنيدم:

- پس داشتي با اين کشتي مي گرفتي!

و به زيپ نيمه باز اشاره کرد. خاک عالم بر سرت آنيا! چرا حواس نداري؟ آبروت رفت! يه دفعه دستشو جلو آورد و طي يه حرکت، بدون تماس دستش با پوستم، زيپ رو کاملا بالا کشيد! خشک شده بودم و صورتم که هيچي تا بناگوشم از خجالت سرخِ سرخ شده بود. سعي کردم هلش بدم تا بره بيرون. البته بدبخت تو نبود اصلا، فقط سر و گردنش داخل بود!

با خنده بيرون رفت و من رو بستم. از پشت به ديوار تکيه دادم و زمزمه کردم:

- اشتباه کردي آنيا! اشتباه پشت اشتباه! چرا درو باز کردي؟ واي حالا فکر نکنه من از اون دخترام که خيلي راحت اجازه دادم منو اين شکلي ببينه؟ چرا هيجي بهش نگفتم، راحت زيپ رو بست؟!

پايين کشيدن زيپ، خيلي آسون تر از بالا کشيدنش بود. حيني که لباسمو عوض مي کردم، فکر کردم: ولي ... ولي نمي دونم اون لحظه چم شده بود. مطمئم هر کس ديگه اي جاي الکس بود، امکان نداشت بذارم اين اتفاق بيفته. واي، اگه فکر بدي راجع به من بکنه چي؟ اگه نظرش راجع بهم عوض بشه چي کار کنم؟ خدايا، گند زدي آنيا!

از اتاق پرو خارج شدم. روم نمي شد بهش نگاه کنم. چم شده بود من؟ رضايتم رو فقط با تکون دادن سرم و بدون نگاه کردن به چشماش اعلام کرم. پول رو حساب کرد. تصميم گرفته بودم لباس رو براي مجلس هاي زنونه نگه دارم. کامل حس مي کردم که الکس روي باز بودن لباسه بدجوري حساسه و مي دونستم که اگه نسبتي باهام داشت، احتمالا نمي ذاشت لباس رو بخرم! از تصور داشتن نسبت باهاش، و کنار هم گذاشتنمون، حسّ خيلي خوبي درون بدنم جريان پيدا کرد. اي واي، آني باز جو گير شدي؟!

از مغازه خارج شديم و من باز بدون نگاه کردن بهش، تشکر کردم و دستمو براي گرفتن پلاستيک لباس جلو بردم ولي اون با عقب کشيدنش باعث شد سرمو بالا بگيرم و نگاهش کنم.

آروم گفت:

- از دستم ناراحت شدي؟ من ... نمي خواستم ... معذرت مي خوام ... .

بهت زده نگاهش کردم. معذرت خواهي کرد؟ هيچ کي هم نه و اون مغرور؟! ولي خب با اين که بيشتر تقصير من بود، اون هم مقصر بود ... نبود؟ شايدم نبود ... نمي دونم.

من – نه ... تو که ... تو که کاري ... من .... .

الکس پريد وسط حرفم:

- نمي خواد چيزي بگي. بيا لباست.

لبخندي از درکش زدم و با همون گونه هاي گُلي، لباسو گرفتم. با نگاه بي نهايت سپاس گزاري بهش چشم دوختم و گفتم:

- واقعا متشکرم. اصلا نمي دونم چطوري ازت تشکر کنم. حتما پولشو پَسِت ميدم.

اخم به چهرش برگشت:

- نمي خواد پس بدي!

من – اما ... .

_ اما نداره! بالاخره ... زحمت کشيدي و اومدي و کمکم کردي، واقعا نمي دونستم چي بايد بگيرم، فکر کن ... فکر کن مثلا به عنوان تشکر!

نمي دونستم جلوي نيش باز شدمو بگيرم يا قلب به تالاپ و تولوپ افتادمو! پلاستيک رو گرفتم و دوباره زمزمه کردم:

- ممنون ... .

مثل من زير لب گفت:

- حرفشم نزن!

به کل فراموش کردم که اصلا براي چي به اين خريد اومده بوديم، فقط بي نهايت راضي و خوشحال بودم. البته توأم با خجالت! از پاساژ خارج شديم و هنوز چند قدمي نرفه بوديم که با ديدن مغازه ي بستني فروشي ايستادم و گفتم:

- واي!

الکس هم ايستاد. با تعجب بهم نگاه کرد و گفت:

- چي شد؟

با شوق سرمو کج کردم و گفتم:

- بريم بستني بخوريم؟!

ابروهاش بالا رفت و با تعجب و خنده گفت:

- الان؟ تو اين هوا؟!

من لبمو گاز گرفتم. آبرو نموند واسم امروز!

الکس آهسته گفت:

- اون جوري نکن ...

من با تعجب:

- چي؟

الکس سريع گفت:

- هيچي!

من مظلومانه گفتم:

- ولي ... بريم يه بستني برا من بخر!

الکس – من بخرم؟

عشق به بستني هوشو از سرم برده بود! با پررويي گفتم:

- په نه په! من که پول ندارم ... .

الکس با تعجب گفت:

- جدي جدي مي خواي الان بخوري؟

من با شوق گفتم:

- آره! واي نمي دوني چقدر خوبه، انقدر کيف ميده!

الکس – آخه کي تو زمستون و برف بستني مي خوره؟!

من – من!

الکس پوفي کرد و گفت:

- اکي. بريم يدونه بخرم.

لبخند گل و گشادي روي لبم نشست. امروزو اين غرورو کنار گذاشته بودم.

به سمت دکّه ي بستني فروشي رفتيم.

الکس – بستني چه مدلي مي خواي؟

من با همون لبخند گنده:

- قيفي ميوه اي!

الکس هم لبخندي زد:

- عين پدري مي مونم که با دختر بچش اومده بيرون!

من با حرص:

– کوفت!

الکس بستني قيفي ميوه اي رو به دستم داد و حساب کرد.

با خوشحالي ليسش زدم:

- واي دستت درد نکنه. خودت نمي خواي؟

الکس – نه بابا!

من – از دستت ميره ها! به خدا يه بار بخوري مشتري ميشي!

الکس مردد نگام کرد. سعي کردم ترغيبش کنم:

- برو يدونه هم برا خودت بخر ديگه!

الکس لبخندي به صورت ذوق زده ام پاشيد و گفت:

- برم ببينم چيه که انقدر واسش سر و دست مي شکني!

و دوباره به سمت دکّه رفت و يه بستني عين بستني من خريد.

اومد سمتم و گازي به بستنيش زد:

- به حق کاراي نکرده! بستني تو زمستون و سرما نخوره بوديم که خورديم!

من – از خدا هم بايد بخواي!

هر دو ، دوشادوش هم قدم برداشتيم. از بچگي عاشق بستني خوردن توي سرما و زمستون بودم. انگار آدم با هواي سرد اطرافش هماهنگ مي شد! پاهاي چکمه پوشم روي سطح برف، قدم بر مي داشتن. قدم هام ناخودآگاه با قدم هاي يک جفت کفش مردونه هماهنگ شده بود. سرم رو بالا آوردم و با ديدن نگاهش که سمت من بود، غافلگير شدم.

الکس – مزه ميده ها!

و با صدايي که اومد، تازه فهميدم که به ماشينش رسيديم و اون درو باز کرده. نمي دونم چرا راه انقدر کوتاه شده بود. هر دو داخل شديم و من ابرويي بالا انداختم:

- پس چي؟ به سليقه من شک داشتي؟!

نگاهي بهم کرد و جوابمو نداد. فقط دستش رو جلو آورد. متعجب به دستش که به سمت صورتم ميومد خيره شدم و يه دفعه عقب کشيدم.

يک آن به خودش اومد دستش رو عقب کشيد و نفسش رو فوت کرد؛ گفت:

- روي چونت بستني ريخته.

با برداشتن دستمالي از جيب پالتوم، بستني رو پاک کردم. خاک بر سر جوگيرم! فکر کردم حالا چه کار مي خواد بکنه؟! کلا من بي آبرو شدم امروز خفن!

گاز آخرو زدم و گفتم:

- آخيش! واي خدا، عالي بود! دستت درد نکنه الکس!

اونم گاز آخرو زد و گفت:

- خواهش مي کنم. دست تو هم درد نکنه، ايده خوبي بود.

با شيطنت ابرو بالا اندختم:

- پس به اين نتيجه رسيدي که عقلم ناقص نيست؟!

متعجب گفت:

- مگه قبلا فکر مي کردم عقلت ناقصه؟!

من – نگاهت که وقتي بستني خواستم اين طور بود.

دوباره توي چشمام خيره شد:

- تو حرف نگاها رو هم مي خوني؟

سرمو پايين انداختم:

- خب، آره. همه مي خونن.

و توي دلم ادامه دادم:

- جز اون حرفاي خاص نگاه تو!

دوباره زير لب چيزي گفت و ماشينو به حرکت درآورد. دوباره با اين ژستش، واي!

دلم مي خواست محکم بزنم تو سرش، انقدر که اين زير لب زمزمه مي کرد و منو تو خماري مي گذاشت، هيچ کس ديگه اي در طول کلّ عمرم اين مارو نکرده بود. لرزه اي به تنم افتاد. سريع نگاهش معطوفم شد :

ـ سردته؟

سعي کردم لرزش چونه ام رو کنترل کنم:

- ن ... نه!

اخمي کرد ... مشخصه !

درجه بخاري رو زياد کرد و ادامه داد:

-تو کلا سرما رو بروز نمي دي نه؟!

شيطون شدم. جفت ابروهامو بالا انداختم و گفتم:

ـ نچ! سرما رو دوست دارم.

دوباره نگاهش ... اي خدا، اين قلب من ديگه کم مونده بياد بيرون بندري برقصه!

چند لحظه اي سکوت بود و مني که دستامو به هم مي ماليدم تا گرم بشن ... که يه دفعه چيزي يادم افتاد و بشکني زدم که اونو از جا پروند:

- راستــي!

از جا پريد:

- چي شد؟

لبخند خبيثي زدم:

- من به کارم عمل کردم. نوبت توئه که جواب سوالمو بدي!

دست چپش رو که با همون ژست خاص، نگه داشته بود، توي موهاش کشيد و گفت:

- خدا بيامرزتم!

لبخند خبيثم گسترش پيدا کرد:

- بپرسم!

الکس – مَرده و قولش! بپرس؟!

نفس عميقي کشيدم. سوالي رو که چهار سال بي جواب مونده بود رو به زبون آوردم:چ

- سحر کيه؟؟؟

الکس يه دفعه از جا پريد:

- چي؟

با صدايي که رفته رفته رو به خاموشي مي رفت، گفتم:

- سحر ... چهار سال پيش ... کيه؟

الکس سکوت کرده بود. انگار توي خاطره ها جست و جو مي کرد. يه دفعه لبخند شيطنت آميزي روي بش جا خوش کرد و نيم نگاهي به من و چهره نگرانم (داشتم پوست لبم رو مي کندم .) انداخت. با خنده گفت :

ـ همين؟ يعني ... اين همه مدت ذهنتو مشغول کرده بود؟؟

اي خدا، اينو کجاي دلم بذارم!

من – اِ! اصلا ... اصلا برام مهم نيست .. فقط ... فقط کنجکاو بودم!

الکس هنوز مي خنديد:

- چرا نمي گي فضولي؟

من اخم کردم و چشم غره اي بهش رفتم:

- کوفت! ببين نمي خواي جواب بدي، مي پيچوني!

چشماي شيطونش رو دوباره بهم دوخت:

- ميگم بهت!

بعد دوباره خنديد.

من با حرص گفتم:

_ اه! انقدر نخند! بگو!

الکس – ببين چقدر ذهنتو مشغول کرده بوده ها! سحر ... خواهر زادمه!

يک لحظه سکوت و بعد ... فرياد!

من – چــــــي؟؟!!

الکس با لبخند:

– دختر خواهرمه. نُه سالشه تقريبا.

چشمام گرد شده بود. دهنم باز مونده بود. باورم نمي شد که اون سحري که که مدت ها توي فکرش بودم و حتي توي اين مدت طولانيش هم هويت واقعيش، ذهنم رو مشغول کرده بود، يه دختر بچه ي نه سالست ! و .... اين يعني اون موقع ها فقط و فقط پنج سالش بوده! خداي من!

الکس نگاه زيرچشمي با خنده بهم انداخت:

- چي شد؟ خشک شدي؟

من ناخودآگاه به زبون آوردم:

- باورم نميشه!

الکس – واست مهم بود، نه؟

به روي خودم نياوردم:

- معلومه که نه! ولي ... ببينم ... اصلا ... تو يه جوري ... .

حرفو بريد:

- يه جوري باهاش صحبت مي کردم که انگار دوست دخترمه و دوسش دارم؟!

لبمو گاز گرفتم. دقيقا همين بود.

من با کمال پررويي:

- خب چرا؟

الکس ابروشو بالا انداخت:

- چي چرا؟

پوفي کشيدم:

- چرا اين کارو کردي؟

الکس خنديد:

- ميگم فضولي نگو نه! مي خواستم بيينم قوه ي فضوليت تا چه حد فعاله که ديدم ماشالله ترکونده!

اخم کردم:

- کوفت بي شعور! قبلا هم گفتم که فقط کنجکاو بودم!

الکس نگاهي بهم انداخت، اما چيزي نگفت. مسخره بود که حس مي کردم خوشحاله؟! سکوت بينمون حاکم شده بود و وقتي حرصي رو که توي اين مدت خوردم رو به خاطر آوردم، دلم مي خواست محکم الکس رو بزنم! البته با اين هيکلي که اين ساخته بود، احتمالا دست خودم بيشتر درد مي گرفت! هنوز توي شوک بودم. آخه خوب يادمه که جوري باهاش حرف زده بود که واقعا جز فکري که من کردم، نمي شد فکر ديگه اي کرد ... . يه دختر پنج ساله!

سکوت رو شکستم:

- اصلا ... اصلا مگه تو خواهر داشتي؟

الکس – خب آره! يه خواهر بزرگ تر دارم ... و همين.

من – بعد اون وقت سحر، يه دختر پنج ساله، گوشي داشت؟!

هنوز باور نکرده بودم.

الکس خنديد:

- بس که اين زلزله گوشي آريانا دستشه، بيشتر از آريانا اونه که بهم زنگ مي زنه، براي همين اسم آريانا رو توي گوشيم " سحر " سيو کرده بودم.

من – آريانا؟

ـ خواهرم ديگه!

ـ آهان!

چند دقيقه اي به سکوت گذشت. حتي از اين سکوت هم لذت مي بردم، از اين که توي فاصله کمي کنارش نشسته بودم، خوشحال بودم .. .

سرعت ماشين کم کم آهسته شد و بعد کاملا ايستاد. با تعحب به الکس گفتم:

ـ چرا ايستادي؟

الکس لبخند زد:

ـ بيرونو نگاه کن!

بخار روي شيشه رو با دستم پاک کردم و با ديدن منظره روبه رو فقط تونستم يه کلمه بگم:

ـ واي!

کنار يه پارک بوديم. برف مي باريد و همه جاي اون پارک سفيد پوش شده بود. از روي درخت هاي سبز کاج و سرو، برف نشسته بود، تا روي زمين رو که پر کرده بود و نيکمتا. بارش برف زير نور کم جون چراغ هاي پارک، منظره بي نهايت زيبا و دلپذيري رو ايجاد کرده بود. فوق العاده بود!

الکس – پياده نمي شي؟

به چشماش نگاه کردم. قلبم شروع به تپيدن با سرعت بيشتري کرد. سريع پياده شدم. پامو روي زمين گذذاشتم که صداي خرچ خرچ برف ها زير بوت هام بلند شد. اون هم پياده شد. کنار هم چند دقيقه اي به اين منظره قشنگ خيره شده بوديم. مسخ شده بودم که يه دفعه يه چيز خيس و سردي، محکم به پشت سرم خورد.

آخ بلندي گفتم و برگشتم. الکس هرهر خنديد. پس اين گلوله برف کار اون بود!

من با حرص و ناله گفتم:

ـ کوفت! آي! خيلي درد گرفت!

نگاه شيطونش رو از روي من تکون نمي داد. يعني اين امروز قصد کرده منو بکشه! سريع دولا شدم و يه کم برف برداشتم. تا خواستم توي دستم گردش کنم، گلوله ي ديگه اي محکم بهم خورد.

من – آي! صبر کن، اين عادلانه نيست!

الکس خنديد: خيلي هم عادلانه است! راستي اون لک نوشابه اي که تو شهربازي رو لباسم ريختي، هنوز پاک نشده ها!

به جاي جواب گلوله رو به سمتش پرت کردم. جاخالي داد. با حرص پامو کوبوندم زمين. الکس خنديد.

من – مرض! تو هم که همش بخند!

دو تا گلوله پشت سر هم خورد بهم. سريع دويدم تا لااقل يکم ازش دور بشم. يه گلوله برف به سمتش پرت کردم که از شدت خنده نتونست جاخالي بده.

من با صداي بلند:

ـ ايول! بالاخره خو ... .

و البته حرفم به خاطر سه تا گلوله بزرگ و محکم در نطفه خفه شد!

از شدت حرص نمي دونستم چي کار کنم. خم شدم و کلي برف برداشتم و به سمتش حمله ور شدم. يه لحظه خشک شد و منم از همون فرصت استفاده کردم و بدون توجه به نزديکي بيش از حدمون، تپه ي برف توي دستمو، روش ريختم و البته در تلاش بودم که بريزم تو يقه اش! اونم که انگار تازه به خودش اومده بود مچ دستامو گرفت و سعي کرد از اين که بقيه برفا رو روش بريزم، جلوگيري کنه. تمام تلاشمو مي کردم و همون طور که با دستام هلش مي دادم، سعي مي کرم برف ها هم توي يقه ش بريزه. بدون اين که بفهمم ، تقريبا تو بغلش بودم. فريادي که در اثر ريختن يه مشت برف توي يقش کشيد، هر دومون رو تازه متوجه موقعيتمون کرد. دستاش از پشت دستامو گرفته بود و دستاي منم يقه ي پالتوش رو محکم چسبيده بود. نگاهمون توي هم گره خورد. ناخودآگاه صورت هامون نزديک هم شده بود ... . که يه دفعه با صداي زنگ گوشيم از جا پريدم. در واقع، هر دو از جا پريديم، و تا حدي با شرمندگي از هم جدا شديم. گوشي رو جواب دادم:

- الو؟

صداي عصبي مامان توي گوشم پيچيد:

- آنيا؟

من – سلام مامان.

مامان – سلام و ... استغفرالله! دختر تو چرا گوشيتو جواب نمي دي هر چي اس ام اس ميدم و زنگ مي زنم ... .

واي حتما به خاطر شلوغي مرکز خريد نشنيده بودم.

مامان ادامه داد:

– مي دوني از کِيه که دارم باهات تماس مي گيرم؟ الانه که آقاي لواساني اينا برسن.

من – آقاي لواساني اينا؟!

ـ آني خوابي؟ اشکان اينا رو ميگم، دارن ميان خواستگاري ديگه!

بي اختيار داد زدم:

- خــواسـتـگــاري؟!؟!

سر الکس با سرعت نمي دونم چقدر در ثانيه به سمتم چرخيد. چشماش گرد شده بود.

مامان – چرا داد مي زني؟ مگه يادت نيست هفته پيش گفتم که قراره بيان! الاناست که برسن و جنابعالي حتي خونه هم نيستي!

دستم با ناله روي سرم نشست:

- واي نه!

مامان – واي نه نداره! زود باش بيا خونه، شايد فرصت بشه سريع حاضر بشي.

لبمو گزيدم. چطور بايد بهش مي گفتم که من حتي نمي دونم کجا هستم و با خونه چقدر فاصله دارم؟!

من – آخه ... من الان ... از خونه دورم ...

حس مي کردم مي تونم قرمزي صورت مامان از خشم رو ببينم!

مامان – چي؟ مگه نگفتي داري ميري خريد؟

به تته پته افتادم: خب ... نه خب، يعني چرا ... الانم ... خريدم ديگه! تازه از پاساژ در اومدم. دارم ميام!

خدا منو ببخشه که دروغ گفتم. ولي مي دونستم که اگه بگم تنهايي با الکس بيرونم و تازه نمي دونم کجام، مامان از دستم ناراحت ميشه. با توجه به فرهنگ شايد دوگانه خونوادمون، اين که يه وقتايي گروهي با پسرا بيرون مي رفتم مسئله اي نبود، خصوصا براي بابا. اما تنها ... .

مامان نفسشو فوت کرد:

- سعي کن بياي. واقعا بي فکر و بچه اي! از مدتها پيش بهت گفته بودم تا مراسم به هم نريزه.

من – باشه مامان. سعي مي کنم زود بيام ...!

مامان با عجله:

- پس زود بياي ها!

ـ باشه، خداحافظ.

گوشي رو قطع کردم و به محض اين که سرم رو بالا آوردم، يه جفت چشم قهوه اي ديدم که بهم خيره شده بود.

نمي دونستم با اتفاق چند دقيقه پيش و اين تماس تلفني، چه عکس العملي بايد نشون بدم. لبمو گاز گرفتم. سکوت رو شکستم:

- اممم ... چيزه ... ميگم .. بريم؟

بدون حرف رفت سمت ماشين. سريع رفتم و سوار شدم. يواشکي به نيم رخش خيره شدم و از تصور اين که چند دقيقه پيش نزديک بود چه اتفاقي بيفته، ناخودآگاه لبخند گل و گشادي زدم. اي واي، چه بي حيا شدم، خاک به سرم!

اين بار سکوت توسط الکس شکسته شد:

ـ خواستگاري کيه؟!

نگاه عاقل اندر سفيهانه اي بهش انداختم:

- خواستگاري بابام! خب به نظرت خواستگاري کي مي تونه باشه آخه؟!

چيزي نگفت اما حس کردم کلافست. شيشه رو پايين داد. سوز سرما وارد ماشين شد و موهاش رو هم ريخت.

با اعتراض گفتم:

ـ پنجره رو بده بالا، هوا سرده!

نگاهش رو سُر داد به سمت من. نگاهش غم داشت. نفس عميقي کشيد:

ـ مي خواي باهاش ... باهاش ازدواج کني؟

چشمام گرد شد. يعني براش مهم بود؟! خب اگه براش مهمه، بذار يکم حرصش بدم:

ـ اوم ... نمي دونم ... شايد!

حالا فکر کن يه درصد با اون اشکان شيربرنج ازدواج کنم!

فکر کنم خودش متوجه نبود، اما سرعت ماشين بيشتر و بيشتر ميشد؛ با ترمز ناگهانيش سر يه چهارراه، تقريبا توي شيشه پرت شدم!

من – آي!

برگشت سمتم:

- چيزيت شد؟

من با ناله:

ـ نه هنوز!

لبخند کم رنگي روي صورتش نشست. سرعتش رو کم کرد. در واقع، اين بار لاک پشتي مي رفت!

نفس راحتي کشيدم، ولي چند ثانيه بعد گفتم:

- ميشه ... يکم سريع تر بري، دير ميشه!

الکس – يعني انقدر برات مهمه که به موقع برسي؟!

به روي خودم نياوردم:

- نبايد باشه؟ در ضمن، دوست ندارم بدقول شم.

جوابي نداد. فقط هنوزم کلافگي از چهره اش مي باريد و اخمي بين ابروهاش نشسته بود.

چند دقيقه بعد جلوي در بوديم. چشم چشم کردم تا ماشين اشکان اينا رو ببينم. خدا رو شکر هنوز نيومده بودن. با عجله ساک هاي خريد رو از صندلي عقب ماشين برداشتم. دستم رفت سمت دستگيره در.

الکس – ميري؟

عزيزم! صداش مثل پسربچه هاي معصورم شده بود.

من – خب آره!

انگار نمي دونست چي بگه:

- امم ... خب ... راستي، براي همه چيز ممنونم. مرسي که باهام اومدي!

لبخندي زدم: خواهش مي کنم. منم از بابت لباس ازت ممنونم.

الکس – حرفشم نزن! راستي ... بالاخره مي خواي اون لباس رو بپوشي؟

خون به صورتم دويد:

- خب ... مي پوشمش ... .

اخم کرد:

- الان؟

آهان! پس فکر کرده مي خوام تو مجلس خواستگاري بپوشمش؟! بابا بي خيال! چقدر بي تجربست بچم، آخه کي تو خواستگاري چنين لباسي رو مي پوشه؟!

شيطنتم گل کرده بود:

- نمي دونم شايد!

يعني قيافه اش جوري بود که انگار مي خواد کلمو بکنه!

گفت:

– نپوشش.

من – چرا؟

جواب نداد. چند ثانيه بعد گفتم:

- خب ديگه دير شد، من برم!

الکس دوباره نگاه غمگيني بهم انداخت اين قلب منم که دارم از تو حلقم مي زنه بيرون!

الکس – باشه ...

من درو باز کردم:

- خداحافظ.

از ماشين پياده شدم که صدام زد.

من – بله؟

ـ چيز ... يعني اين که ... مطمئني که ... يعني، حالا لباس رو نپوشش.

من – دليلشو بگو.

الکس – بي خيال دليلش.

ـ باشه، منم بايد فکر کنم روي پوشيدنش. باي.

دوباره صدام زد.

من – بله؟

با دلخوري گفت:

- آنـيا؟!

من – چيه؟

ـ من، يعني براي تو هنوز زوده ازدواج کني.

ـ خيليم زود نيست. به هر حال بايد براي آيندم تصميم بگيرم!

فرمونو محکم توي دستش فشرد. بند انگشتاش سفيد شده بود:

- خيلي خب. فقط يه چيزي.

ـ چي؟

مردد بود که بگه يا نه ، ولي گفت:

- راستش، جدي بودن اصلا بهت نمياد. هميشه شيطون باش.

من که ماتم برده بود گفتم:

– ام. جدي ؟ ... خب ... حالا ... آره شايد، چيزه، پس باي.

الکس – آنيا؟؟

من با کلافگي:

- ديگه چيه؟؟؟!

الکس – هيچي. هيچي. برو.

من – باي.

الکس – به اميد ديدار.

به سمت در ساختمون رفتم. همون جور اون جا نشسته بود. غم توي چشماش حس بدي رو در من ايجاد مي کرد. با دست اشاره کردم که چرا نمي ري. با دست اشاره کرد که تو برو تو.

من امروز مُردم يعني! درو باز کردم و داخل ساختمون شدم. چند ثانيه بعد، صداي جيغ لاستيکاش رو شنيدم. نفس عميقي کشيدم و به سمت خونه دويدم.

مامان بشقاب هاي ميوه رو روي اپن گذاشت:

- من هنوزم مي گم که پسر خوبيه! حيف شد که قبول نکردي.

من – مادر من، من اصلا با اين تفاهم ندارم. آخه چرا بايد باهاش ازدواج کنم؟

بابا – خب آتوسا راست ميگه ديگه ولش کن. اين حقشه که براي آينده ش تصميم بگيره.

بوس هوايي براي بابا فرستاد . فقط اون منو درک مي کنه. از پله ها بالا رفتم و وارد اتاق شدم. لباساي رسمي رو عوض کردم و خودم رو روي تخت پرتاب کردم. با يادآوردي الکس، حسّ خوبي توي وجودم جاري شد. لبام ناخودآگاه کش اومدن. با خودم کلنجار رفتم. اين رفتارهاي ضد و نقيضش رو درک نمي کردم. منو مي بره تا براي دوست دخترش کادو بخرم. اون وقت ... برام يه لباس گرون مي خره ... دستم به سمت گردنم رفت و آويز قلب رو محکم فشار دادم. با ذوق بلند شدم و لباس جديدم رو آوردم. جلوي آينه گرفتمش. چه قدر خوشگله ها! بعد با يادآوري اين که اون زيپ لباس رو کامل بست، صورتم سرخ شد. ناخودآگاه ياد نزديکي بيش از حدمون توي پارک افتادم. با وجود خجالت، ولي لبخند از لبام جدا نمي شد. لامصّب ته دلم قيلي ويلي مي رفت. اگه بخوام صادق باشم، اون قدراهم بدم نميومد که ... .

وجدان بيدار- نچ! خجالت بکش آني خانوم پررو!

خب چي کار کنم؟! تقصير دلمه.

صداي زنگ گوشيم بلند شد. خدايا، يعني کيه؟ يعني ميشه الکس باشه؟! واي ... به سمت گوشي شيرجه رفتم. خب ... حالا بهش چي بگم؟!

اما با ديدن اسم روي صفحه ي گوشي وا رفتم. منو بگو دارم نقشه مي کشم چي بهش بگم!

با بي اعصابي گوشي رو جواب دادم:

- الو؟

ـ سلام آني ...

من – سلام.

آيدين : اعصاب نداريا.

ـ نه ندارم! بنال!

ـ با اين اخلاف قشنگت آخر مي ترشيا!

عصبي بودم، بهش پريدم:

- تو نگران ترشيدن من نباش! فکر خودت باش.

ـ من که خيلي وقته اقدام کردم. اصلا زنگ زدم همينو بگم. من و شادي تقريبا بين خودمون مسئله رو حل کرديم و يه جورايي قبول کرد.

من با تعجب:

- جدي؟

آيدين با خنده:

- آره جدي! ديگه فقط مونده رضايت خونواده ها.

نمي دونستم چي بايد بگم. سکوت کردم. هميشه فکر مي کردم يه روز قراره شاهد ازدواج سامانتا و آيدين باشم. هميشه فکر مي کردم از شنيدن خبر ازدواج آيدين چقدر خوشحال ميشم. اما ... حس غريبي داشتم. انگار ... دلخور بودم. حس مي کردم آيدين چطور تونست دل دوستمو بشکنه. اما به قدر کافي باهاش بحث کرده بودم. اون هم اختيار زندگيشو داشت. من که نمي تونستم با چماق مجبورش کنم! فقط ديگه جاي داداشم قبولش ندارم. فقط حس مي کنم هيچ وقت نمي تونم فراموش کنم که با ساما چي کار کرد.

آيدين – خوابت برد؟

من – چي؟ آها، نه! تبريک ميگم.

و سعي کردم به صدام لحن شيطنت بدم:

- پس قطع کن تا من زنگ بزنم به شادي تسليت بگم.

ـ تسليت؟

ـ خب آره ديگه! بيچاره قراره تو رو تحمل کنه!

ـ آنيـــآ!

ـ چته؟؟!

ـ خجالت بکش! مردم دختر خاله دارن، ماهم دخترخاله داريم.

من – اولا بايد خدا رو شکر کني که اصلا باهات حرف مي زنم. فکر نکن يادم ميره سامانتا رو .. .

حرفمو بريد:

- خواهش مي کنم ... خواهش مي کنم بي خيال اين بحث بشو آنيا. خب؟

دلم نيومد شاديشو بهم بزنم. اينم خصلت بد آنيا. دلرحم بودن!

من – دوما اين که خيلي دلتم بخواد!

ـ بابا اعتماد به نفس!

ـ حسوديت ميشه؟

ـ از کجا فهميدي؟

ـ ديگه ديگه! خب، کاري باري؟

ـ کار که نه ... ولي بار يه دو تا کيسه برنج هست که ...

ـ کوفت!

ـ من ديگه برم. بايد به شادي زنگ بزنم.

ـ برو که اول زندگي زن ذليلي. باي.

ـ خداحافظ.

گوشي رو قطع کردم. حال متناقضي داشتم. براي شادي و آيدين که همديگه رو دوست داشتن خوشحال بودم. ولي براي سامانتا ... آخه چرا سرنوشت بعضي از ما بايد انقدر تلخ باشه؟ بيچاره ساما ...

اوا! اس ام اس! يعني کي مي تونه باشه؟!

اس ام اس رو باز کردم. از مزاحم لال بود.

متن اس ام اس رو خوندم:

« مي آيي ...

عاشق مي کني ...

محو ميشوي ...

تا فراموشت مي کنم، دوباره مي آيي ...

تازه مي کني خاطراتت را ...

محو ميشوي ... »

و پشت بندش يکي ديگه:

«چه رسم بديست در عاشقي

فرهاد به خاطر عشقش کوه کند

ولي من به خاطر عشقم بايد دل بکنم »

اوف چه عاشق دل خسته ايه اين! به من چه حالا؟! انگار من عاشقش کردم! آدم بيکار! اس ام اسش مثل هميشه بي جواب موند. عجيبه که با اين همه مزاحمتش، من ... کاري براي از دستش راحت شدن انجام نميدم . انگار... .

دستم رو روي سرم گذاشتم و دوباره به سمت تخت رفتم. با دنيايي فکر و خيال خوابم برد ... .

فصل بيست و چهارم

ـ آني اومدي؟ سال تحويل شدا!

فرچه ي ريمل رو روي مژه هام کشيدم:

- دارم مـيـام!

مامان ـ پس بدو!

سريع دستمو پايين آوردم که باعث شد دستم با جعبه ي سايه هاي روي ميز برخورد کنه و اونا رو به سمت زمين هدايت کنه! ناله اي سر دادم و دولا شدم تا جعبه رو بردارم. کمتر از پنج دقيقه به تحويل سال مونده بود و من دلم مي خواست که با آرايش و آراستگي سر سال تحوبل حاضر بشم ... . يه جورايي اين خرافات رو قبول داشتم که مي گفتن هر جوري که توي زمان سال تحويل باشي، بقيه ي سال هم هموني. بنابراين سعي کردم فکر الکس و سارينا و هر چيزي که باعث آزارم ميشد رو دور بريزم و لبخند بزنم. قبل از اين که مامان براي بار صد و بيست و هشتم صدام بزنه، از پله ها سرازير شدم. بلکه عادت نرده سواري تو اين سال از سرم بيفته!

مامان و بابا روي کاناپه جلوي تلويزيون نشسته بودن. کنارشون نشستم. روي ميز سفره هفت سين قشنگي بود که بسيار بسيار با سليقه و توسط دستان هنرمند بنده طراحي شده بود! مامان و بابا زير لب مشغول دعا کردن بودن. لبخندي زدم . فکر کردم که چه دعايي بکنم، لامصب هيچ دعايي به ذهنم نميومد، فقط يه دعاي کلي کردم و بعد ... و بعد ناخودآگاه دعا کردم که ... که سال تحويل بعدي رو کنار کسي باشم که دوستش دارم. توقع زيادي بود. احتمال کمي وجود داشت، اونم با وجود سارينا! اما از تهِ ته دلم آرزو کردم، دعا کردم که سالي که مياد، سال خوبي براي قلب من باشه! بلکه امسال، اين دل آروم بگيره!

صدايي مشابه شليک توپ از تلويزيون پش شد و آغاز سال نو اعلام شد. هر سه، با شادي همديگه رو بغل کرديم و بوسيديم. مامان اشک توي چشماشو پاک کرد و گفت:

- سال نوت مبارک عزيزم! بلکه امسال يکي پيدا بشه تو رو بگيره نترشي!

ـ مــــآمــان!

ولي مامان بلند بلند خنديد و البته پدر گرامي هم باهاش هم صدا شد.

با صداي زنگ تلفن، متوجه شديم که سيل عظيم تبريکات داره از راه مي رسه!

مثل هميشه، اولين شخص خاله آرام بود. بعد از مدت طـولـاني، بالاخره تقريبا تلفني با همه صحبت کرده و نوروز رو تبريک گفتيم.

صداي زنگ گوشيم از بالا اومد. دويدم سمت اتاق. رها بود.

من – الو؟

رها – خاک تو سرت که سال، جديد شد، تو هنوز بلد نيستي يه جانم پشت تلفن بگي!

من – ايش ايش! حالا چرا واسه تو جانم بگم؟ جانم ها رو خرج کس ديگه اي مي کنم!

ـ نچ نچ! خجالت بکش. خب ديگه زنگ زدم بگم که عيدت مبارک و اميدوارم که امسال، بالاخره آدم بشي!

ـ عيد تو هم مبارک عزيزم. جالبه، منم همين دعا رو برات کردم!

هر دو خنديديم.

رها – خب ... حالا آماده باش که مي خوام يه شوک درست و حسابي بهت وارد کنم.

شوک؟؟؟

من – چي؟؟ بگو ...

رها – آرش توي شمال يه ويلا داره. قراره همين عيد، بچه هاي دانشگاه رو دعوت کنه ويلاشون. دسته جمعي ميريم مسافرت!

من با ذوق:

-واي جدي؟!

ـ بله! گفتم خودم دعوتت کنم خانوم عاشق دريا!

خيلي خوشحال شده بودم، واقعا عاشق دريا بودم.

من – حالا کيا هستن رها؟

ـ اوه! خيلي زيادن! ببين تو که هستي، آناليا و عرفان، سامانتا هست، الکس، سارينا، من و آرش با يه سري ديگه از دانشکده خودمون که تو نمي شناسيشون. البته اينا فقط تو ليستن اين که ميان يا نه معلوم نيست.

من با خنده:

- معلومه که ميان خره! کي فرصت طلايي مثل اين رو از دست ميده؟! همه چيز مفت!

ـ خجالت بکش!

ـ اي بابا انقدر کشيدمش که پاره شد ها!

رها خنديد:

- خدا نکشتت آني! خب ديگه اگه کاري نداري من قطع کنم، چون دعوت کردن همه ي دخترا به عهده منه. بعدا در مورد زمان و اين جور چيزا صحبت مي کنم.

ـ باشه عزيزم. منم برم؛ بايد يه ساعتي رو صرف اصرار و پاچه خواري کنم! برم خودمو واسه بابام لوس کنم اجازه بدن!

ـ برو بچه جون! بـرو!

ـ پس خداحافظ.

ـ باي!

گوشي رو قطع کردم و هيجان زده به تصور خودم توي آينه خيره شدم. عاشق مسافرت، شمال و درياش و مخصوصا مسافرت با دوستام بودم. اما ... تا به حال فقط دوبار وقتي دبيرستان بوديم از طرف مدرسه مسافرت رفتيم و يه کم کسب اجازه سخته ... اما من مي تونم!

با خوشحالي به ساعت نگاه کردم. سال من خيلي خوب شروع شده بود و با تمام وجودم دلم مي خواست که ضرب المثل " سالي که نکوست، از بهارش پيداست " درست باشه!

***

من – سامانتا بيا ديگه! اگه تو نياي خوش نمي گذره ديوونه بيا!

سامانتا – تو رو خدا انقدر اصرار نکن آنيا ... نمي تونم!

ـ بابا برا عوض شدن حال و هوات هم خوبه!

ـ من نيازي به عوض شدن حال و هوام ندارم!

با وجود گذشتن چندين ماه از اون ماجرا، هنوزم صحبت از چيزايي که به اون مسئله ربط داشت، باعث عصبي شدن سامانتا ميشد.

من – باشه بابا! من فقط مي گم که حيفه اين جوري! فرصت به اين خوبي رو از دست ميدي.

ـ آنيا حتي اگه خودمم بخوام، مي دونم بابام نمي ذاره. يه همچين مسافرتي ... باز اگه هممون دختر بوديم يه چيزي، اما الان ...

حرفشو قطع کردم:

- بابا همشون خيلي مطمئنن، بعدم اون قدري زياد هستيم که کسي تنها نمونه که خدايي نکرده اتفاقي بيفته. تازه، بهشون اصرار کن ... مگه والدين گرامي من مي ذاشتن؟! مخشون رو خوردم تا اجازه دادن.

ـ آني لطفا بس کن. من اصلا دلم نمي خواد بيام. تازه شايدم بخوايم خونوادگي بريم اصفهان. کلمو کندي بس که اصرار کردي!

يه کم بهم برخورد. جون به جونم مي کردن، من، آدم مغروري بودم، اما براي کساني که دوستشون داشتم، غرورم رو زير پام مي گذاشتم. البته در موارد کوچيک! به هر حال من بهش کلي اصرار کرده بودم، به خاطر خودش و چون واقعا دوستش دارم، حالا نمي خواد بياد به درک!

به خشکي گفتم:

- باشه پس ديگه اصرار نمي کنم عزيزم. هر طور ميلته. کاري نداري؟!

ـ نه، خداحافظ.

ـ باباي ...

تلفن رو قطع کردم. کنار اومدن با سامانتا از قبل سخت تر شده بود. اون قبول نمي کرد که به مسافرت بياد. نمي دونم شايد حق داشت که ديگه نخواد ريخت منو بيينه. اما من که مقصر نبودم، بودم ؟ نمي دونم، شايد به خاطر اين که با آيدين حرف مي زدم و به خاطر اون ماجرا ارتباطم باهاش قطع نشده، از دستم دلخور بود.

قضاوت کردن سخته. من که جاي اون نيستم تا بدونم که چه حالي داره. به هر حال، اميدوارم که زودتر اين زخم التيام پيدا کنه.

آيدين بالاخره مسئله شادي رو با مامانش اينا در ميون گذاشت. و همون طور که من حدس مي زدم، با مخالفت شديد خصوصا از طرف مادرش رو به رو شد. به هر حال، آيدين محکم ايستاده و ميگه که از مبارزه دست نمي کشه! هنوزم از بي وفاييش نسبت به سامانتا، دل چرکين بودم و در مورد حال سامانتا هم عذاب وجدان داشتم، هر چي باشه، اين من بودم که اونا رو با هم آشنا کرده بودم ...

براي شمال، همه جز سامانتا، قبول کرده بودن که بيان و حتي سارينا خــانـوم داداشش رو هم مي خواد بياره. با فکر کردن به سارينا، انگار لبه ي خنجر تيزي رو روي قلبم کشيدن. هيچ وفت اون صحنه رو فراموش نمي کنم:

توي يه سالن بزرگ براي مهموني، سارينا با لباس بي نهايت باز و آرايش کامل، در مرکز مجلس نشسته بود. صداي تولد مبارک ها، مثل آواي مرگ براي من بود! با هر بار ديدن اين که دستش رو دور بازوي الکس حلقه مي کرد و خودش رو بهش مي چسبوند، دلم هرّي مي ريخت! شمار بارهايي که لبمو اون شب گزيده بودم، بي شمار شده بود! لبخندي رو که الکس موقع دادن کادوي سارينا بهش (اون هم کادويي که من انتخاب کرده بودم) بر لب داشت رو هرگز از ياد نمي برم. ماچي رو که سارينا روي گونه ي الکس نشوند رو هم هرگز از ياد نمي برم. رقص جيک تو جيکشون رو هم ... نه آني ديگه بي انصافي نکن؛ الکس همش داشت سعي مي کرد از زيرش در بره، خيليم جيک تو جيک نبودن! به هر حال ... از ياد نمي برم!

اون شب، برادر سارينا نيومد. فقط فهميدم که اسمش سيامکه. و دليل نيومدنش رو هم نفهميدم.

قطره اشک سرازير شده روي گونم رو با نوک انگشتم پاک کردم. اون شب، برام شب بدي بود. پيش خودم تصور مي کردم که اگه الکس و سارينا با هم ازدواج کنن، من ... مي ميرم! من نمي خوام تنها بمونم ... من از تنهايي متنفرم ... من از تنهايي ... مي ترســـم! از بچگي با ترس بزرگ شدم که نکنه مامان اينا بيشتر و بيشتر غرق کارشون بشن و منو از ياد ببرن. يادمه ... دوم دبستان بودم . مامان اينا شب خيلي دير کرده بودن. منم وقتي از مدرسه برگشتم، منتظرشون بودم و وقتي از وقت معمول اومدنشون خيلي گذشت، ترسيدم . اون قدر از ترس گريه کرده بودم که خوابم برده بود ... و بعد فهميدم که کار مهمي براشون پيش اومده بود و يکي از مريضاي بابا که توي جراحي، مرده بود، خونوادش از بابا شکايت کرده بودن. مشکل بزرگي بود، اما، من يه دختر بچه ي هشت ساله که اين چيزا رو درک نمي کردم ... من فقط تنهايي رو درک مي کردم. و اين که چرا حتي به تلفن هم به خونه نزدن. اين که من اصلا براشون مهم نيستم.

و تا الانم با وجود اين که اطرافم پر از آدمه، هنوزم تنهايي رو حس مي کنم و ازش نفرت دارم!

از سارينا ... متنفرم! دوست دارم .. دوست دارم اون چشماشو از حدقه در بيارم!

بعد از اون شب خريد، و اون ماجراي خواستگاري، فرداش به وضوح کلافگي الکس رو ديدم. صبح توي دانشگاه، چشماش قرمز بود. انگار بي خوابي کشيده بود ... و حس مي کردم مدام نگاهش روي منه. انگار منتظر بود که شيريني ازدواجم رو پخش کنم! انقدر حالش به نظر خراب بود که پيش خودم هزار جور فکرو خيال کردم و توي خيال دخترونم گفتم يعني به خاطر منه؟ و انقدر دوست داشتم که اون جوري که اون هم بشنوه، به آناليا گفتم که اشکان رو قبول نکردم. تا اگه حال بدش به خاطر منه، خوب بشه ... . به خاطر اين دلِ صاحب مرده م!

برق خوشحالي رو توي چشماش ديدم. اما هر فکر و خيالي که کرده بودم، فرداش توي تولد سارينا دود شد و به هوا رفت. اگه اون واقعا حسي به من داشت، چيزي به من مي گفت و انقدرم ... انقدرم به سارينا توجه نشون نمي داد!

آويز گردن بند قلبي شکل رو لمس کردم و نگاه به چمدون جمع شدم خورد. فردا صبح مي رفتيم و من بي تاب اولين مسافرتي بودم که الکس هم با ما بود ... .

***

مامان براي هزارمين بار سفارشاتش رو تکرار مي کرد ...

کلافه گفتم:

- حفظشون شدم مامان به خدا! بچه که نيستم، اولين بارم هم نيست که تنها جايي ميرم. از وقتي بچه بودم تنها بودم و مستقل بار اومدم ... تازه الانم با دوستامَم!

نگاه نگران مامان، اين بار رنگ پشيموني گرفت. شايد اين اولين بار بود که به يادآورده بود که چقدر منو تنها گذاشته بود. جوري که بعد از بيست و دو سال زندگي توي اين دنيا، عادت کرده بودم که مشکلاتم رو توي خودم بريزم.

مجالي براي فکر کردن بيشتر به مامان و خودم که دلم نمي خواست امروزم با اين فکرها خراب بشه، ندادم و محکم مامان رو بوسيدم.

مامان- کاش نمي رفتي! تازه دو تا دونه عيد ديدني هم بيشتر نيومدي ... آني ديگه سفارش نکنما! خيلي مراقب خودت باش ...

من – هستم مامان.

با بابا هم صميمانه خداحافظي کردم و به سرعت به طرف ماشين عرفان که اون طرف تر، تازه از راه رسيده بود رفتم. آناليا هم روي صندلي جلو بود. قرار بود که همگي به جايي توي يکي از اتوبان ها که مکان مناسبي براي نگه داشتن بود، بريم و اون جا، افراد بين ماشين ها تقسيم بشن! به هر حال، تعداد کلي ماشين ها رو رها گفته بود و با اين حساب، من ماشين نياورده بودم.

با عرفان و آنا (که تقريبا خواب بود !) سلام و عليک کردم و روي صندلي نشستم. عرفان به سمت محلّ قرار مي روند و من خودم رو توي آينه کوچيک توي جيبم چک کردم.

امروز يه شلوار جين آبي يخي پوشيده بودم با يه تونيک چهارخونه ي آبي، سفيد و طوسي. اين هارموني رنگ رو دوست داشتم. بهم آرامش مي داد ... آرايشم مثل اکثراوقات و با توجه به اين که مثل هميشه خواب هم مونده بودم، توي يه برق لب صورتي کم رنگ و کرم خلاصه مي شد.

موهام رو با يه کليپس بزرگ جمع کرده بودم، از اون مدل ها که آناليا بهش ميگه تپه! لبخند محوي زدم و خداخدا کردم که تقسيم، جوري نشه که الکس و سارينا توي يه ماشين بيفتن!

با رسيدن ماشين به محلّ قرار و متوقف شدنش، ناخودآگاه از ديدن الکس، استرس گرفتم و دستم سردِ سرد شد ... .

آناليا انگار بالاخره از خواب بيدار شده بود. از ماشين پياده شد. عرفان هم همين طور. منتها من نمي دونم چرا اصلا نمي تونستم پياده بشم ... خدايا، خواهش مي کنم يه کاري کن که الکس و سارينا توي يه ماشين نباشن ... خواهش مي کنم!

دستم رو به دستگيره ماشين گرفتم و درو باز کردم. اوف چه جمعيتي! ماشالله! همه پياده شده بودن. نامحسوس بچه ها رو شمردم. ده نفر! الکس و سارينا نبودن ... و احتمالا داداش سارينا. به سمت رها اينا رفتم. جلسه معارفه، اونم وسط خيابون، نوبره والله!

بعد از سلام و احوال پرسي، رها ما رو معرفي کرد (بچه هاي دانشکده ما) و بچه هاي خودشون رو هم به ما.

رها دست دور گردن يه دختر سبزه چشم عسلي انداخت که با دندوناي ارتودنسي شده و لب هاي سرخابيش، لبخند بزرگي زده بود.

رها – اين دوست خل منه، شيما!

شيما با اعتراض:

– خفه رها!

و بعد ابراز خوشوقتي کرد.

رها يه دختر ديگه رو هم که چشم و ابرو مشکي بود، به عنوان دوست خودش معرفي کرد که اسمش نگار بود. بعد، دوست صميمي آرش ، که توي شهربازي هم باهامون بود، معرفي دوباره شد: سپهر! که همون روز هم فهميدم از هم قماش هاي خودمه و همچين شرّه! يه پسر ديگه هم از دوستاي آرش بود که لا مصب بد، خوشتيپ بود! اسم اون هم طبق معرفي رها، دانيال بود.

و بالاخره فهميدم که الکس اينا دير کردن. وقتي بعد از چند دقيقه رسيدن و مشغول عذرخواهي شدن، نگاهم بي اجازه رفت سمتش و آناليزش کرد. کم نبود، يه هفته اي بود که نديده بودمش! يه هفته ... همين! چه جوري چند سال دووم آوردم؟!؟!

بالاخره با کشيده شدن آستين مانتوم توسط آناليا، به خودم اومدم و دستي رو ديدم که جلوم دراز شده بود. نگاهم به صاحب دست رسيد. يه پسر قدبلند هيکلي .. موهاي مشکي پرکلاغي داشت با ته ريش. و چشماي سبزي درست مثل چشمهاي سارينا، که از نگاهش خوشم نيومد. بعد از دست دادن و اظهار خوشوقتي کردن، باز هم حس کردم که اين نگاه سبز برام آشناست و ذهن هوشيارم تشر زد که عقل کل، به خاطر اينه که ساريناي لعنتي رو هِي داري مي بيني! اما نمي دونم چرا حس مي کردم که اين آشنايي مربوط به چيز ديگه ايه.

انقدر توي فکر بودم که نفهميدم که همه ي تقسيمات تموم شده و فقط دو تا ماشين و من، آنا، عرفان، الکس، سارينا، سيامک، نگار و دانيال باقي مونديم. ذهنم رو معطوف بچه ها کردم. سارينا معترض بود.

سيامک – سارينا بيا بشين ديگه ...

سارينا – نمي خوام!

الکس واقعا به سارينا چشم غره رفت يا من تصور کردم؟!؟!

سارينا با اصرار گفت:

ـ خب الکس بياد اين ور پيش ما، نگار ميره اون ور ...

چشمام گرد شد. پرروي تا چه حد؟ در عجبم چرا داداشش جلوشو نمي گيره؟!

الکس – من نمي تونم بيام اون طرف ... . بابا بعد عمري مي خوام بشينم پيش رفيقم!

و با دست به عرفان اشاره کرد. طنز کردن موضوع توسط الکس هم تغييري توي موضع سارينا به وجود نياورد.

دانيال گفت:

- من و نگار ميخوايم پيش هم باشيما!

و نگار نگاه متعجبي به دانيال انداخت.

سارينا – خب من ميام اون طرف، آنيا بره اون ور!

آناليا به دادم رسيد:

ـ متاسفانه نميشه عزيزم، چون من و آنيا توي راه بايد راجع به مسئله مهمي حرف بزنيم!

ابروهام از تعجب بالا رفته بود که با نگاه آرام بخش آناليا به حالت اول برگشتن. اون حال من رو درک مي کرد و از حسم به الکس خبر داشت. فقط نمي دونست از وقتي که برگشته، حسم شديدتر شده ... چون بازم توي خودم ريخته بودم.

صداي بوق ماشين آرش و صداي کلافش که مي گفت دير شده، همه رو مجبور کرد که سريع تر تصميم بگيرن و علي رغم اصرار سارينا، در آخر سارينا با اخم به همراه سيامک، نگار و دانيال توي ماشين نشست و من هم با شعف کار الکس، روي صندلي عقب ماشين عرفان! انگار خدا جدي جدي به دعام جواب داده بود! قربونت برم خدا جـون!

بالاخره به راه افتاديم. نشستن توي اين فاصله ي نزديک با الکس، خاطره شيرين اون شب خريد رو به يادم آورد.

کمي از راه گذشته بود و من خيره به جاده، غرق توي افکارم بودم که با صداي آناليا از جا پريدم:

ـ اَه! چه هم سفراي عتيقه اي دارم من! هي ساکت بودم بلکه يکيتون يه چيزي بگه، همه عين پيرزن، پيرمردا، نشستين! حوصلم سر رفت!

همگي خنديديم.

عرفان ـ اي جانم! خب چي کار براي حوصله شما بکنيم خانومي؟ هوم عزيزم؟!

من و الکس همزمان به سمت هم برگشتيم. چيني به ابروم انداختم و دهنمو کج کردم. هر دو اداي بالا آوردن رو درآورديم. به چشماي شيطونش زل زدم. هر دو غش غش خنديديم!

آنا – هي شما عقبيا چتونه؟

من و الکس – هـيـچـي!

آنا – شما گفتيد و ما هم باور کرديم! خب بذار ببينم ...

بعد به جلو خم شد و يک ثانيه بعد، صداي کرکننده ي موسيقي، فضاي ماشين رو برداشت. دستام رو روي گوشام گذاشتم و بلند گفتم:

ـ آي کر شديـم! کمش کن دختره چشم سفيد!

آناليا کمي از صداي موسيقي کم کرد.

الکس – اينا چيه گوش ميدي برادر من؟

عرفان – آهنگ به اين قشنگي! سليقه نداريد!

آنا – بله، دلتونم بخواد. شوور من سليقه خودش رو از همون اول نشون داده بود!

من – اون که صد البته! سليقه افتضاحش رو با انتخاب تو نشون داد!

جيغ اعتراض آميز آناليا بلند شد و صداي خنده من و الکس هم بالا رفت.

کمي از راه رو ناچاري اين صداي غير انساني رو تحمل کردم تا اين که گفتم بذار براي آرامش مغزم هم که شده، اقدامي بکنم! گوشيمو از تو کيفم درآوردم. اِ! يه اس ام اس ... بذار ببينم کيه ...

ايمان بود:

ـ خوش مي گذره؟!

انگشتام به سرعت روي صفحه کليد موبايل به حرکت در اومدن:

ـ اوف نــه!

جواب سريع رسيد:

- جدا؟ چرا؟

من – عرفان يه اهنگ گوش کر کن رپ گذاشته ... منم که اين جا هويجم!

و شکلک ناراحت گذاشتم. زير چشمي ديدم که نگاه الکس بهمه ... خب بذار باشه، تا وقتي چيزي نگه من چي کار مي تونم بکنم؟!

ايمان – (آرم خنده) نـازي کوچولو! خب اگه اذيتت مي کنه بگو قطعش کنه!

من – نخند بي شعور (شکلک گريه) خو گوش نميده که ...؟!؟!

ايمان – مگه دست خودشه؟

نگاه الکس داشت اعصابمو خرد مي کرد، اما لبخند گشادي زدم.

من – حالا شما با کي هستين؟

ايمان – با آرش و دوست خلت! رها سرمونو برده با حرفاش!

خنديدم. با نگاه متعجب الکس، خندمو خوردم. الانه که بگه اين دختره خل و چله!

نوشتم:

– هوي به دوست من توهين نکنا!

الکس – داري واسه خودت جوک تعريف مي کني؟!

برگشتم سمتش. بازم اخم کرده بود. آخه چقدر اخم مي کني پسرم؟ خط اخم ميفته بين ابروهات! نکن اين کارو!

گفتم:

ـ کوفت! نخير ... .

سرمو به سمت گوشيم آوردم و توي شيشه اش ديدم که روسريم افتاده. اي واي من! سريع روسري رو درست کردم. بگو چرا دوساعته داره منو با نگاش مي خوره! نمي دونم چرا هميشه توي مسافرتا، تا مي نشستم اين روسريه سر مي خورد ميفتاد! حالا بايد يه دستم هم به اين باشه که نيفته!

ايمان جواب داده بود :

ـ من غلط بکنم! فقط دلم برات مي سوزه که چطوري يه عمر اينو تحمل کردي؟!

لبخند کجي زدم و تند تايپ کردم:

ـ دلت به حال آرش بسوزه که از اين به بعد، اونه که بايد تحملش کنه!

پاسخ بعد از چند لحظه بهم رسيد. هنوز الکس داشت با قيافه برزخي نگاهم مي کرد.

ايمان – آخ گفتي! اگه بدوني دارن چه لاوي مي ترکونن!

خنديديم و نوشتم:

ـ پس چشماتو درويش کن برا سنت مناسب نيست!

دوباره الکس با اون اخمش، اي بابا!

من رو به الکس گفتم:

ـ خوردي منو با اون نگاهت! چته؟!

الکس در حالي که هنوز اخم داشت، لبخند کم رنگي روي لباش نشست.

الکس – مي خوام ببينم اگه چيز خنده داري هست بگي تا ما هم بخنديم!

خنديديم:

- خصوصيه خانوم مرزبان!

خودش رو کشيد سمتم:

ـ اس ام اس بازي مي کني؟

خودم رو کشيدم سمت پنجره:

ـ فضولي نکن!

الکس – با اشکاني؟

چشمام گرد شد:

- اشکان؟!

الکس تکيه داد:

ـ خواستگارت ديگه!

من – آهان اون! نه، اون نيست! البته به تو ربطي نداره ها، اما خب چون دلم برات مي سوزه که داري از فضولي کبود ميشي، بهت ميگم که اشکان نيست!

الکس فقط ابرويي بالا انداخت:

ـ آهان! من فضول نيستما!

من با خنده:

ـ اصلا! تو يه چيزي فراتر از فضولي! بعد به من ميگي! حالا هم بحث نکن کار دارم!

گوشيمو برداشتم. سه تا اس ام اس ...

ايمان – اتفاقا اگه بدوني چه صحنه هاي نابي در جريانه!

ايمان- آنــي؟؟؟

ايمان – خوابيدي آني؟! زنده اي؟!

جواب دادم:

ـ به کوري چشمت زنده ام! ولي اگه اجازه بدي بايد بخوابم.

واقعيت اين بود که اصلا تصميمي براي خوابيدن نداشتم. اما نمي دونم چرا ديگه حوصله اس ام اس بازي باهاش رو نداشتم.

جواب ايمان سريع رسيد:

- باشه، فقط ... رو به پنجره بخواب ... .

ابروهام بالا پريدن. رو به پنجره؟ منظورش چي بود؟؟

گوشي رو توي کيفم سُر دادم و سعي کردم ذهنمو مشغول حرف ايمان نکنم ... زيرچشمي به الکس نگاه کردم. نگاهش بيرون از ماشين و بين طبيعت قشنگ جاده مي چرخيد. همون طور زير چشمي اومدم پايين تر و ديدم که ماشالله پاهاشو صد و هشتاد باز کرده! منو بگو تو اين جاي کوچيک دارم له ميشم، اون وقت اين راحت واسه خودش لم داده!

با زانوي چپم محکم به زانوي راستش کوبيدم!

الکس – آخ!

من – جمع کن پاتو، من دارم له مي شم!

الکس لبخند شيطوني زد:

- له ميشي؟!

لبمو گاز گرفتم. بي ادب!

من – جام کمه ... يکم برو اون ور تر!

الکس – نمي تونم ... جا نميشم!

چشمامو گرد کردم:

- چي؟؟! اين همه جا داري، پات تو حلق منه، يکم برو سمت خودت!

الکس – شرمنده من عادتمه!

چشم غره اي بهش رفتم که با نسيم نگاه سوپرآنيايي عطرآگين شده بود و نگاهي به پاهاي بيچاره ام انداختم که فشرده شده بودن! اصلا در عجبم چطور پاهاشو انقدر از هم باز کرده؟!

من – عادت بد رو بايد ترک کرد! برو اون رو!

الکس – ترک عادت موجب مرض است!

فکر کنم از حرص قرمز شده بودم. کيفم رو برداشتم و سعي کردن با استفاده از اون الکس رو عقب برونم!

الکس – اِ اِ اِ! چي کار مي کني؟

من – با زبون خوش که نميري! با کتک برو!

لعنتي يه سانتي متر هم تکون نخورد. منم بعد از کمي تلاش، بق کرده و دست به سينه نشستم و کيفم رو محکم بغل کردم.

چند ثانيه سکوت شد (البته اگه جيغ هاي وحشتناک آهنگ هاي مفتضح در حال پخش رو نديد بگيريم !) ... و بعد صداي الکس:

ـ آنيا؟

جوابي ندادم.

الکس – آني؟

رومو به سمت پنجره برگردوندم.

الکس با خنده گفت:

- الان اين يعني قهري؟

جوابي ندادم. خب بذار يکم ناز کنم، به کجاي دنيا بر مي خوره؟!

وجدان بيدار – واسه کي مي خواي نازکني عقل کل؟ عاشق چشم و ابروت که نيست!

من خطاب به وجدان – کاش بود!

الکس دوباره – قهر کردي دختره؟ بابا شوخي کردم بيا، آ. آ! جات هم باز شد!

عقب رفتنش رو حس کردم، ولي باز اهميتي ندادم.

الکس – کوچولو؟

با غيظ به طرفش برگشتم.

الکس با لبخند:

- چه عجب يه عکس العملي نشنون دادي، کم کم داشتم نگران مي شدم.

با حرص لبامو به هم فشردم و دندون قروچه کردم.

الکس – هي کوچولو حرف نمي زني؟

نتونستم ساکت بمونم:

- انقدر نگو کوچولو!

الکس خنديد:

– خب با اين ژستت و قيافت عين اين دختر بچه هاي کوچولو شدي! تازه در حالت عادي هم که کوچولو هستي!

من – نخيرم! خودت کوچولويي!

الکس ابرويي بالا انداخت:

- من کوچولوام؟!

نه انصافا در حال حاضر غول بود، نه کوچولو!

من – حالا!

ـ ديدي کم آوردي!

ـ اصلنم کم نياوردم!

و سرمو دوباره به طرف پنجره برگردوندم تا نشون بدم که اصولا اگه از لحاظ زبوني هم کم بيارم، به روش دخترونه مي تونم نجات پيدا کنم!

الکس – اي بابا باز که قهر کردي کوچولو!

يعني مي خواستم بزنم تو سرش واقعا!

با حرص برگشتم سمتش:

- نگـو کـوچـولـو! برو اون ور جا ندارم! صداي آهنگ زياده! هوا هم که سرده! اه!

الکس نگاهي به قيافه من، لب برچيده ام، اخمام و غرغراي بچه گونم انداخت و غش غش خنديد و البته کمي به سمت پنجره ي طرف خودش رفت که باعث شد جام باز بشه.

سرعت ماشين کم شد و ايستاد. براي توضيح به سمت جلو خم شدم.

آناليا – وقت ناهاره، اين جا يه رستورانه که فکر کنم خوب باشه. پياده شيد تا بقيه هم بيان.

وقت ناهار؟ اوف، انقدر با الکس کل کل کرده بوديم که اصلا متوجه گذر زمان نشده بودم.

همگي از ماشين پياده شديم. درو کوبيدم (عرفان غر زد !) و خودمو کشيدم.

آخيش! خسته شدم بس نشستم.

صداي الکس رو از پشت سرم شنيدم:

- روسريت افتاد.

اوف! شالمو درست کردم و با ابروي بالا رفته به طرف الکس برگشتم و اين نگاه يعني: به تو چه آقاي گشت ارشاد؟!

الکس حالت نگاهشو تغيير داد و با دستپاچگي دستي روي موهاش کشيد ... دهنشو باز کرد تا چيزي بگه که صداي کابوس شبانه ام اومد:

- الــکــس!

بدون برگشتن هم مي دونستم که ساريناست با اون صداي جيغ و عشوه هاش! قبل از اين که سريعا به الکس بچسبه و به عبارتي اعصابمو خورد کنه، فاصله گرفتم و رفتم اون طرف تر. ايمان سر راهم سبز شد و براي رفتن داخل رستوران با هم، هم قدم شديم و نهايتا کنار هم پشت ميز طويلي نشستيم. چينش صندلي ها جوري شد که الکس روي صنلي روبه روم نشت و سارينا هم که معلومه کنارش نشست و عرفان و آنا که واسه خودشون مثل دو تا کبوتر عاشق کنار هم نشسته بون و بقيه هم مشغول خنده و مسخره بازي بودن. نگاه مردم داخل رستوران به ست گروه بزرگ ما بود. نگاه برخي با حسرت و برخي با تحقير بود. بالاخره کم دلقک با خودمون نياورده بوديم!

هر کس يه چيزي سفارش داد. وسطاي غذا خوردن بوديم که گفتم:

- ببخشيد بچه ها يکي اون نمکدون رو ميده؟

و به طور همزمان دو تا نمکدون جلوم ظاهر شد. نگاهم به سمت صاحب دستا رفت. يکي رو ايمان سمتم گرفته بود و ديگري رو الکس. لبمو گزيدم . نمي دونستم از کدومشون نمکدون رو بگيرم. با ديدن اخم روي صورت سارينا و اين که با دستش تي شرت الکس رو مي کشيد، ناخودآگاه دستم پيش آوردم و نمکدون رو از ايمان گرفتم. همه ي اينا توي چند لحظه اتفاق افتاد و بعد از او چند لحظه بود که لبخند پيروزي روي لب هاي سارينا، برق توي چشماي ايمان و چيزي که درکش نمي کردم رو توي چهره ي الکس ديدم. نمکدونو روي ميز کوبيد که باعث شد آناليا سرشو بلند کنه و با نگاه از من بپرسه که چيه؟، و منم شونه اي بالا بندازم.

به هر حال، ناهار به هر نحوي که بود، صرف شد و اصرار سارينا براي عوض شدن افراد ماشين ها هم مورد قبول واقع نشد که اين بار رو هم مديون بهانه هاي آناليا بودم.

به سمت ماشين برگشتيم و نشستيم. عرفان ماشين رو به حرکت درآورد و آناليا با گفتن:

- آخيش !

، به صندلي تکيه داد و آماده چرت پس از غذا شد! الکس هم مستقيما به جلو نگاه مي کرد و اصلا توجهي به من نداشت. ته دلم ناراحت شدم. خب اصلا من دلم خواست نمکدون ايمان رو بگيرم؛ به اون چه؟! چرا موضع خودش رو مشخص نمي کرد؟! سارينا کجاي زندگيش بود؟! من چطور؟ يا شايدم ناراحتيش ربطي به نمکدون ها نداشت.

از پنجره به طبيعت قشنگ جاده ي شمال نگاه کردم. درختاي سبز، از کنار هم مي گذشتن. در واقع، اين تصوري بود که ما داشتيم! طبيعت به قشنگي تابستون نبود، به هر حال چون اوايل فروردين بود، هنوز اون شکل بهاري رو نگرفته بود؛ اما خيلي زيبا بود. مدت زيادي گذشت. حوصلم سر رفته بود، اما کاري نمي تونستم بکنم. توي فکر بودم که صداي زنگ گوشيم منو از عالم رويا جدا کرد. با دستم توي کيفم به جست و جو پرداختم و در همون حال فهميدم که الکس زيرچشمي نگاهم مي کنه. الان مثلا مي خواي بگي منو نگاه نمي کني ديگه؟!

بالاخره گوشي رو پيدا کردم و جواب دادم:

-الو؟

مامان بود:

- سلام ماماني .

من – سلام عشق خودم!

مامان ـ باز دوباره تو اين جوري صحبت کردي؟!

من – خو دوست دارم! حالا چي کار داشتي؟

چي کار کنم؟ وجدان خبيثم بهم چيره شده بود و اصلا دلم راضي نميشد که لااقل اين راهو امتحان نکنم. بلکه بفهمم تو اعماق وجود اين آدمي که بغل دستم نشسته، نسبت به من احساسي هست؟؟؟

مامان – هيچي. مي خواست ببينم کجاييد؟

ـ اومم ... نمي دونم دقيق، ولي تو راهيم. ناهار خورديم عزيزم!

الکس ظاهر بي تفاوتي به خودش گرفته بود؛ اما لازم بود که به شازده يادآوردي کنم که حواسش به پاش که داره عصبي تکونش ميده و دستش که محکم مشت شده هم باشه!

مامان – آهان، غذا رو خوب خوردي؟

ـ آره عسيسم!

ـ آنيا تو مطمئني حالت خوبه؟ چقدر امروز چندش آور شدي! عزيزم و عسيسم چيه!

ـ اي واي! دلت مياد؟!

ـ نه تو يه چيزيت هست! حالا بگذريم. خواستم يادآوري کنم وقتي از دريا برگشتي حواست به خودت باشه ها! خودتو بپوشون!

ـ باوشه عزيزم!

بند انگشت هاي الکس در اثر فشار، سفيد شده بود!

مامان – يادت نره موهات خشک کنيا!

ناله کردم:

- واي نه!

ـ نه نداره ها! همين که گفتم.

لب و لوچه ام آويزون شد. از خشک کردن موهام بيزار بودم!

من – باشه سشوار مي کشم.

ـ يادت نره ها!

ـ واي! باشه يادم نميره، حتما خشک مي کن !

ـ باشه، خب من ديگه برم، مريض منتظرمه ... خداحافظ.

ـ باي عزيزم!

گوشي رو قطع کردم.

الکس – مثل اين که خيلي برات نگرانه!

نه بابا! انگار نقشم گرفت! ريلکس لبخند زدم:

- آره چطور؟!

الکس – آخه در عجبم چه طور عـزيـزش رو تنهايي ول کرده بياد مسافرت!

ـ وا! نبايد که منو تو خونه زنداني کنه!

کامل برگشت طرفم:

- تـو خـــــونــه؟؟!

من در حالي که سعي مي کردم جلوي خنده ام رو بگيرم، گفتم:

- وا! خب آره ديگه!

صداي رعد و برق از بيرون اومد. ناگهان چشمام گشاد شد و به بيرون دوخته شد. تقريبا غروب بود. انقدر توي ترافيک مونده بوديم که الان هنوز تو راهيم!

الکس با صدايي تحليل رفته گفت:

- با هم تو يه خونه زندگي مي کنين؟

من – خب آره! نمي تونم که تنهايي زندگي کنم! مگه تو پيش مامانتينا زندگي نمي کني؟! آهان، البته راستي يادم نبود تو تازه از انگليس برگشـ ... .

حرفمو قطع کرد:

- چـي؟ مامانمينا؟!

من – آره ديگه.

الکس چشماشو تنگ کرد:

- ببينم، تو دقيقا با کي صحبت مي کردي؟

وقت رو کردن بود. مشتاق ديدن قيافش بودم!

من – دو ساعته داريم راجع بهش حرف مي زنيما! معلومه ديگه با مامانم!

چشماش گرد شد و اون قدر مستقيم توي چشمام نگاه کرد که حس کردم ذوب که چه عرض کنم، تبخير شدم! بعد چشماش برقي زد. يه لحظه عين پسربچه ي شيطون شد!

الکس – مامانت؟ تو هميشه انقدر قربون صدقه مامانت ميري؟!

خودمو به اون راه زدم:

- آره، چطور مگه؟! اشکالي داره؟

ـ نه،! هيچي هيچي!

و سکوت بينمون برقرار شد. چند ثانيه گذشت تا حسّ سرما کنم و بعد تازه متوجه موقعيتمون بشم. بيرون بارون شديدي ميومد و هوا انگار تاريک تاريک بود. صداي آهنگ خارجي بلند بلند بود و رانندگي خرکي عرفان توي جاده ي پيچ و واپيچ چالوس، همه ي اينا باعث شد تا لرزي به دلم بيفته. هميشه از جاده ي شمال مي ترسيدم، خصوصا با اون تصادف و بلايي که سر ماماني آورد. و اصولا وقتي شب بود و جاده هم پيچ در پيچ، دلهره مي گرفتم که نکنه تصادف کنيم! حالا تصورشو هم نميشه کرد که چه طور بارون و رعد برق، هواي تاريک، جاده ي شمال، رانندگي ترسناک و صداي بلند آهنگ رو تحمل مي کردم! کيفم رو بغل کردم ... .

باز به ياد آوردم که ماماني توي همين جاده مُرد ... مُرد! واي! دستم يخِ يخ شده بود. لبو مدام گاز مي گرفتم و کيفم رو محکم تر تو آغوشم فشار دادم.

الکس – آنيا چته؟!

من سريع گفتم:

- چي؟! هيچي هيچي!

بعد سعي کردم چشمامو روي هم بذارم تا کمي بخوابم و تحمل اين وضعيت آسون تر بشه. اما نوع نشستن و پاهايي که چند ساعت آويزون مونده بود و حالت ناراحتي که داشتم، باعث ميشد که خواب به چشمام نياد.

آهسته به شونه آناليا زدم، سرم رو توي حدّ فاصل پنجره و صندلي آنا قرار دادم و به همون آهستگي گفتم:

-آنا؟

آناليا – هوم؟

من هنوز زمزمه مي کردم:

- آنا ميشه بياي عقب، لفا لفا! من رو پات بخوابم؟!

آناليا ابرويي بالا انداخت و بدون توجه به من که آهسته حرف مي زدم، بلند گفت:

- ديگه چي؟! نچ نمي شه!

من – هيـس! آنا خواهـش!

آنا : نه، نمي شه، بابا با نامزدم اومدم مسافرتا! نه اين که تو پامو چلاق کني!

عرفان گفت:

- چي شده؟

و قبل از اين که من مهلت کنم دست به سرش کنم، آناليا سريع گفت:

- هيچي آنيا خستست. بچم عادت داره تو مسافرتا رو پاي يکي بخوابه. ميگه بيا عقب، منم نميرم!

لبمو گاز گرفتم. يعني آبرو نموند واسم !

عرفان – خب الکس هست ديگه ... رو پاي اون بخواب!

بلند گفتم:

- چــــي؟؟!

عرفان – اي بابا مگه چي گفتم؟! خب بخواب رو پاي اون ديگه.

آناليا – آره، الکس تو سختته؟

الکس خونسرد گفت:

- نه من مشکلي ندارم. آنيا؟

از يه طرف اصلا روم نميشد روي پاش بخوابم و از طرف ديگه ته دلم از تصور خوابيدن روي پاش و اون قدر نزديکي بهش، قيلي ويلي مي رفت!

من – نه نه! من اصلا خوابم نمياد! چيز، اين جوري تو اذيت ميشي. اصلا!

الکس – اوه چه تعارفي هم شديا! من که گفتم مشکلي ندارم، بگير بخواب ديگه.

من – نه، همين جوري هم مي تونم بخوابم. مرسي.

هنوز توي بهت بودم که الکس آستين مانتومو محکم کشيد و من به سمتش پرت شدم.

الکس – عين بچه آدم بيا ديگه!

اون قدر منو محکم کشيده بود که سرم محکم با پاش برخورد کرد. از بخت بد، عرفان و آنا دوباره برگشته بودن به حالت اوليشون و ظاهرا خيالشون از ما راحت شده بود. صداي آهنگ هم که کلا نمي ذاشت صداي ما رو واضح بشنون. بدتر از همه اينا اين که تا سرم به پاي الکس خورد، صداي تقِ بلندي اومد. يه لحظه اين که تو چه موقعيتي هستم از يادم رفت وبا ناله دستمو به سرم گرفتم:

- نــه! کليپسم! کليپس نازنينم شکست!

و بعد لبخند الکس روي لباش، توي فاصله نزديکيي بهم، موقعيت رو يادآوري کرد. مچ دستامو توي دستاش گرفته بود و خودمم به نحوي روي پاش خوابيده بودم. سريع از جام بلند شدم، يعني خواستم بلند شم که:

من – آخ! دستمو ول کن!

الکس – خيلي تعارف مي کني. بگير بخواب ديگه اي بابا!

من لبمو گاز گرفتم:

- آخه ... .

الکس حرفمو قطع کرد:

- آخه نداره! اصلا به فکر کليپست باش!

با وجدانم کنار اومدم (براي اولين بار در ايران !) و مخالفتي نکردم. دستمو زير شالم بردم و لاشه ي کليپس عزيزم رو از لا به لاي موهام بيرون کشيدم و با غم بهش خيره شدم.

الکس – آخي! اشکال نداره، دوباره مي خري.

من لبخندي زدم و نيم خيز شدم که البته الکس دوباره محکم به حالت قبل برم گردوند و گفت:

- تو چرا همش در ميري؟!

در کمال پررويي گفتم:

- در نميرم، مي خوام کفشامو در بيارم که راحت باشم.

ابروش رو بالا داد و با شيطنت توي چشمام خيره شد. زير نگاهش تاب نياوردم. دستامو رها کرد و منم نشستم و کفشامو در آوردم. حالا روم نمي شد که دوباره بخوابم روي پاش (انگار نه انگار که دو ساعته همين کارو کردم!) همين جور نشسته بودم که دوباره با روش قبلي، به حالت قبلي برگشتم!!

الکس آروم گفت:

- استخاره مي کنيا!

چيزي نگفتم. سرمو روي پاهاش گذاشتم و چشمامو بستم. البته متاسفانه بنده طاق باز خوابم نمي برد! يکم پلک زدم که الکس انگار فهميد:

- طاق باز خوابت نمي بره نه؟ نمي دونم چرا امروز انقدر خجالتي و تعارفي شدي! راحت باش!

خب آخه مسئله اينه که من بخوام به پهلو بخوابم کدوم وري بخوابم؟! به سمت جلوي ماشين بخوابم که زشته پشتم به الکسه. به سمت پشت ماشين بخوابم هم ... انگار ديگه زيادي بهش نزديک ميشم، ميرم تو حلقش!

به هر حال، به خودم گفتم يه امروزو بي خيال! بذار يه بارم به حرف دلم گوش بدم. راسته که ميگن آدمي که يکي رو دوست داره، کلا در رابطه با اون منطق سرش نميشه!

به سمت پشت ماشين يا درواقع الکس چرخيدم، پاهامو توي شکمم جمع کردم. نگاه قهوه اي ـ عسليش مستقيم توي چشمام بود. گونه هام سرخِ سرخ شد، کاملا داغيش رو حس مي کردم.

الکس خنديد:

- تو خجالتم مي کشي؟

لبمو گاز گرفتم.

الکس – يه چيز ديگه، چرا هر چي ميشه ميفتي به جون اون بيچاره ها!

و به لبام اشاره کرد. اي خدا، بابا حساب قلب منم بکن! حس مي کردم ضربان بلندش رو همه دارن مي شنون. با عبور از يه پيچ تند و زدن يه رعد و برق، دوباره دچار ترس شدم. چشمامو بستم و سرمو مخفي کردم. بهش نزديک بودم، شايد بيش تر از هر وقت ديگه اي. حضورش بهم احساس امنيت مي داد، حتي حس مي کردم آهنگه هم آرام بخش شده! و ناخودآگاه حس مي کردم اگه تو همون حالت بمونم و حتي از دره هم سقوط کنيم، اتفاقي برام نميفته. چند دقيقه اي بود که چشمام روي هم گذاشته بودم، اما خواب نبودم که حرکت دستي رو لا به لاي موهام (که قسمت کوچيکيشون از زير شال بيرون زده بود) حس کردم. متعجب شدم. يعني کي بود؟ آخه عقل کل جز الکس کيه به نظرت؟ اما آخه ... الکس ... چرا؟ داره موهامو ناز مي کنه؟؟!

راستي خوبه بلدم خودمو به خواب بزنما! حس آرامش عجيبي داشتم. صداي آهنگ رو عرفان به خاطر مراعات من که مثلا خوابيدم، مقداري کم کرده بود، اما هنوز سرسام آور بود. بيرون بارون شديد بود، رعد و برق زد و هوا هم تاريک بود. اما من ديگه نمي ترسيدم. يه بار ديگه دستش روي موهام کشيده شد و بين تودرتويي از احساساسات بودم که پلکام بالاخره سنگين شد و خوابم برد ... .

***

با تکون هاي دستي از خواب بيدار شدم و صداي شاد و بلند آنليا رو شنيدم:

- اي بابا، خودت هيچي پاي اين بدبخت سِر شد! پاشو ديگه!

و بعدش صداي آروم الکس:

- خب ولش کن. خوابيده. خودم ميارمش تو ... .

ميارتم تو؟ مگه رسيديم؟ وايسا ببينم! اين الان دقيقا چه طوري مي خواد منو بياره تو؟!

آناليا – نه ديگه بايد پاشه ...

بعد دوباره تکونم داد:

- آني آني ... دختره! پاشو ديگه خل و چل!

چشمامو آهسته باز کردم. آناليا تا کمر توي ماشين خم شده بود و من هنوز روي پاي الکس بودم. خميازه اي کشيدم و سريع بلند شدم.

آناليا – چه عجب، گفتم رفتي خواب ابديت! زود باش بيا بيرون!

و بعد از ماشين خارج شد. رومو برگردوندم سمت الکس و با شرمندگي گفتم:

- ببخشيد اذيت شدي. بازم مرسي که ... .

ميون حرفم پريد:

- گفتم که اذيتي نداشت ... .

يه لبخند بزرگ زدم. از اون لبخند خاصّا که فقط براي آدماي خاص مي زنم!

من – به هر حال مرسي ... و ببخش که پات سِر شد!

يه لحظه حالت صورتش مثل علامت سوال شد و بعد يواش يواش لباش شکل خنده گرفتن:

- بيدار بودي ؟!

اي واي مــن! چه سوتي دادم، حالا اينو چه جوري جمعش کنم؟!

سعي کردم ماست مالي کنم:

- امم ... نه چيزه ... يعني چي؟ يعني ...

الکس – انقدر تلاش نکن، فهميدم بيدار بودي!

اي خدا آبرو نموند واسم! الان ميگه چرا وقتي گفتم مي برمش تو، پا نشد چيزي بگه، حتما از خدا خواسته بوده!

البته دروغ چرا، واقعا از خدا خواسته بودم، ولي فقط توي دلم! اگه پيش ميومد قطعا با مشت و لگد جلوشو مي گرفتم!

اومدم پياده شم که فهميدم شالم باز افتاده. ياد نوازش هاش روي موهام افتادم. يعني واقعي بود يا توي خواب بودم؟! شالم رو درست کردم. به هر حال، اون قدرا هم بي قيد و بند نبودم که راحت جلوش جولون بدم. اون زمان که تو مهموني هاي مدرسه، با اون وضع مي رفتم، بچه بودم.

وجي جان ( وجدان )- هه آره خيلي! همچين ميگي انگار خردسال بودي!

ـ کوفت! اصلا چرا من به تو توضيح ميدم؟! »

از ماشين پياده شدم الکس هم پشت سرم. به دور و اطرافم نگاهي انداختم. هوا کاملا تاريک بود و ما توي محوطه بزرگ و سرسبزي بوديم.

تقريبا يه باغ بود که بي نهايت خوشگل بود، قدم به قدم گل کاري شده بود و ترکيب رنگ هاش، آدم رو پر انرژي مي کرد، البته تا جايي که توي شب و نور کم جون چراغ ها ميشد ديد! همه ي ماشين ها توي يه رديف پارک شده بودن و بچه ها هم بيرون از ماشين ها، داشتن وسايل رو خالي مي کردن. کمي اون طرف تر، ساختمون بزرگي بود که تا جايي که من تشخيص دادم، دو طبقه بود و بسيار شيک! بي خيال ديد زدن جزئيات شدم، اين کارو فردا توي هواي روشن انجام ميدم. سريع به مامان اطلاع دادم که رسيديم و رفتم تا چمدونم رو بيرون بيارم. اما وقتي کنار صندوق عقب ماشين رسيدم، چمدون نبود! گيج به اطرافم نگاه کردم. عرفان منو از اين گيجي در آورد:

ـ دنبال چي مي گردي؟

من گفتم:

– وسايلم و ... ام، چمدونم.

عرفان- همه رو برديم تو، فکر کنم چمدونتو الکس برد.

زير لب تشکري کرم. الکس ... اون چمدونم رو برد؟ واي! چرا امروز انقدر عجيب شده؟! قدمامو به سمت ويلا تند کردم و درست جلوي در با جسم سختي برخورد کردم.

من و جسم سخت - آخ!

الکس بود ...

من با شرمندگي:

– ببخشيد ... چيزه ... تو چمدون منو آوردي تو؟

الکس لبخند کجي زده بود و دست به سينه ايستاده و به درگاه تکيه داده بود. سرشو به نشونه ي مثبت تکون داد. منم يکم چشمامو به اين طرف اون طرف گردوندم:

ـ امم ... حالا .. دست درد نکنه.

الکس با همون ژستش سري تکون داد. منتظر بودم تا بره کنار و بگه که چمدون رو کجا گذاشته، اما خبري نبود.

با حرص گفتم:

ـ مرسي که چمدونمو آوردي! حالا ميشه بگي کجا گذاشتيش؟

اين بار با شيطنت توي چشمام خيره شد و گفت:

ـ نچ!

چشمام گرد شد!

من – چي؟!

الکس دوباره – نچ!

اخم کردم :

- به درک! خودم پيداش مي کنم. برو کنار.

الکس لبخند شيطنت آميزي زد:

ـ نچ!

ديگه داشتم واقعا از حرص کبود مي شدم! جفت دستامو جلو بردم و سعي کردم از جلوي در هلش بدم:

ـ اَه! برو کنار ديگه!

الکس ديگه عملا داشت قهقهه مي زد، اما سانتي متري هم تکون خورد. نمي دونم حرص دادن من اين قدر خنده داره؟! با حرص دست از تلاش برداشتم و گفتم:

ـ بالاخره که بچه ها ميان بايد بري کنار ديگه!

و سعي کردم خودمو ريلکس نشون بدم. کيفمو روي شونم جابه جا کردم و به ديوار خونه تکيه داده و منتظر بچه ها شدم. چند دقيقه بعد، همه با وسايل توي دستشون وارد خونه شدن و البته الکس کنار رفته بود و منم سريع بينشون داخل شدم. بعد به سمت الکس که اون طرف تر روي يه مبل نشسته بود، يواشکي زبونم رو بيرون آوردم. بلند خنديد که باعث شد نگاه متعجب رها و آرش که تازه وارد شده بودن به سمتمون جلب بشه!

سارينا سريع به سمت الکس اومد و کنارش روي مبل نشست (البته اضافه کنم مبل تک نفره بود!) سرمو برگردوندم و خوشبختانه همون لحظه آرش دستاشو به هم کوبيد که باعث شد همه به اون نگاه کنن و منم مجبور نباشم دنبال يه چيزي بگردم که خودمو سرگرم نشون بدم.

آرش – خب بچه ها، همگي خوش اومديد. اين جا دو طبقه س. بالا چهارتا اتاق خواب داره و پايين دو تا. ديگه خودتون تنظيم کنيد هر جا مي خوابيد. هر اتاقي دو نفر بريم درست ميشه.

بچه ها به تکاپو افتادن. عرفان و آنا با هم يه اتاق گرفتن، اصن اينا انگار اومدن ماه عسل! شيما و نگار يه اتاق و سپهر و دانيال اتاق روبه رويي اونا رو گرفتن. متوجه شدم که آرش مي خواست با رها تو يه اتاق باشه، اما " نه " قاطع رها رو هم فهميدم. لااقل خوشحال بودم که رها از اين نظر مواظبه! بنابراين، رها سريع سمت من اومد و من و اون هم يه اتاق رو برداشتيم. آرش با اخم به رها نگاه مي کرد، بعد هم سريع به سمت اتاق سپهر و دانيال رفت و در رو هم محکم پشت سرش کوبيد. انگار عادت نداره از يه دختر نه بشنوه.

وارد اتاق شدم و در رو روي هم گذاشتم، اما از لاي در بيرون رو نگاه کردم. رها مشغول عوض کردن لباسش و جابه جا کردن وسايلاش شد.

سارينا بازوي الکس رو گرفت و به اتاق اشاره کرد، عشوه اي اومد و با چشماش زل زد توي چشماي الکس. اين دختر واقعا حيا رو قورت داده، يه آبم روش!

الکس با اخم از سارينا جدا شد و آهسته چيزي گفت که من نشنيدم. جالب اين که سيامک هم ريلکس به اين صحنه نگاه مي کرد! اينم که غيرتو قورت داده، يه آبم روش!

بالاخره ايمان با گفتن: منو الکس با هم.

خيالمو راحت کرد و نفس راحتي کشيدم. البته سارينا اخمي کرد و سريع دست سيامکو گرفت و با هم به يکي از اتاقاي طبقه پايين رفتن، اون يکي اتاق پايين رو هم آناليا اينا برداشته بودن. ايمان و الکس وارد اتاق رو به رويي شدن و منم از درگاه کنار کشيدم و با صداي رها غافلگير شدم:

- دوسش داري نه؟!

روي تخت نشسته بود و بهم نگاه مي کرد و اتاق دو تا تخت، يه کمد و يه ميزتوالت داشت.

من گفتم:

– کيو ؟

رها گفت:

– عمه فاطي منو! الکسو ديگه!

من – نه ... نه اصلا! چرا همچين فکري کردي؟!

رها زير پتو رفت و ريز خنديد:

ـ خيلي ضايعي آني! برو خودتو سياه کن ما يه عمره زغال فروشيم!

سعي کردم انکار کنم:

ـ رها اشتباه مي کني!

رها از همون زير پتو گفت:

ـ اتفاقا اصلا! مطمئتم که نسبت بهش يه حسايي داري، وگرنه آنيايي که من مي شناسم، عمرا راجع به يه پسر انقدر کنجکاوي کنه!

انکار ديگه کارساز نبود. لبخندي زدم و رها هم خوشحال از اين که انگار اعتراف گرفته، چشماشو بست و گفت:

- خواستي بخوابي برقو خامشو کن!

سري تکون دادم و به اتاق نگاهي انداختم. يه دفعه عين برق گرفته ها از جا پريدم! چمدونم!

واي خدا حالا چي کار کنم؟ اگر ايمان توي اتاق رو به رويي نبود، مي پريدم تو و چمدونم رو از حلقوم الکس بيرون مي کشيدم! خسته و عصباني فکر کردم: مانتوم داره اعصابم رو خرد مي کنه و از صبحه که درش نياوردم، دلم مي خواد برم دوش بگيرم و زودتر از دست اين مانتو و شال و اين شلوار ناراحت، راحت بشم! اما متاسفانه نه تنها نمي تونستم نصفه شبي صداي شلپ و شلوپ آب در بيارم، بلکه اصلا نمي دونستم حموم اين خونه کجا هست! تازه، لباسام هم که توي چمدونمه! و اينو هم مطمئن بودم که با شلوار جين خوابم نمي بره.

ناچارا شالم رو مرتب کردم و توي تاريکي از اتاق بيرون رفتم. ظلمات محض حکم فرما بود و سکوت، همه جا رو فرا گرفته بود. از هيچي هم که نترسم، از تاريکي مي ترسم!

وجدان مزاحمم بيدار شد:

- همچين ميگه انگار خواهر پسر شجاعه! تو که از ترن هوايي مي ترسي، از جاده ي شمال خصوصا تو شب مي ترسي، از تاريکي مي ترسي، از ...

– خفه شو وجدان احمق بي خاصيت! به جاي اين که کمکم کني ببينم چه خاکي مي تونم تو سرم بريزم، همش غر مي زني!

گوشه ي ديوار ايستادم. يعني الکس چمدونم رو کجا گذاشته بود؟ نکنه با خودش برده توي اتاق؟ چاره اي نبود، بايد مي رفتم و از خودش چمدون رو مي گرفتم. فوقش ايمان از خواب بيدار مي شد! نفس عميقي کشيدم و روي پاشنه ي پا چرخيدم تا به سمت اتاقشون برم که يه دفعه پيکر سفيد پوشي رو ديدم که توي چند سانتي متريم ايستاده بود. يعني قشنگ سکته ناقص زدم! يه لحظه لال شدم و همين که خواستم جيغ بکشم، همون يارو سفيده، دستش رو محکم روي دهنم گذاشت. تقلا مي کردم تا اين که کنار گوشم گفت:

- اي بابا انقدر جم نخور، منم!

دست از تقلا برداشتم. الکس؟! دوباره شروع به تقلا کردم، منتها اين بار از روي خشم بود، نه ترس! پسره ي بيشعور!

الکس – اِ اِ اِ! چقدر تکون مي خوري، آروم بگير بابا مگه چدونت رو نمي خواي؟

آروم گرفتم، پسره پررو!

الکس – آفرين حالا شد! خب بينم چمدونت رو مي خواي يا نه؟!

با حرص سعي کردم دستشو از روي دهنم بردارم اما ... .

الکس – دستمو بر نمي دارم، چون مي دونم سروصدا مي کني!

من با حرص اخم کردم. در واقع سرمو برگردوندم سمتش، صورتش نزديکم بود و چشماش توي اون تاريکي تيره به نظر ميومد. برق مي زد. چشم غره اي رفتم و يه نگاه طوفاني آنيايي بهش انداختم! فکر کردي دستتو برنداري من کاري نمي تونم بکنم؟! هه، کور خوندي آقا!

دستشو الان خيلي محکم نگرفته بود و در نتيجه تونستم دهنمو کمي باز کنم و کف دستشو گاز بگيرم!

الکس – آخ!

و سريع دستشو برداشت. داد و بيداد نکردم. خودمم علاقه اي به اين که همه بريزن اين جا و کلي کنجکاو بشن رو نداشتم. بنابراين ساکت موندم و فقط دست به کمر و طلبکار، با همون نگاه طوفاني به الکس خيره شدم.

الکس کف دستشو ماليد:

- چته تو دختر؟ دستمو داغون کردي!

من – چمدونم؟

لبخند شيطوني زد:

- چمدونت چي؟

من با حرص:

ـ چمدونم رو بده! زود باش!

الکس دست به سينه به ديوار تکيه داد:

- نمي خوام بدمش ... حالا مي خواي چه کار کني؟

ديگه داشتم منفجر مي شدم:

- تا سه دقيقه ي ديگه اگه چمدونم رو نياري بدي، جوري جيغ مي زنم که بچه ها که سهله، همسايه ها هم خبردار شن!

طي يک حرکت غافلگيرانه يک دفعه به طرفم خيز برداشت. اون قدر سريع اين کارو انجام داد که اصلا نتونستم جا به جا بشم!

محکم گرفته بودم:

- حالا اگه مي خواي جيغ بکش تا منم جوري محکم فشارت بدم که استخونات بشکنه!

با ترس برگشتم سمتش، لبمو محکم گاز گرفتم.

نگاهش مبهوت به چشماي ترسيده من موند، متعجب بود که با گزيده شدن لبهام، نگاش کشيده شد سمت لبام:

- نکن اين جوري!

بعد لبخندي زد:

- ترسيدي کوچولو؟ نترس جدي که نمي خوام استخوناتو بشکنم! قيافشو نگاه!

اخم کردم:

- کوفت!

الکس خنديد:

- آخه جدي شبيه اين جوجه هايي شدي که نگرانن گريه بخوردشون!

ابروهام پريدن بالا.

الکس – خب راست ميگم ديگه! آدم دلش مي خواد بخورتت جوجه!

ديگه واقعا داشتم از تعجب شاخ در مي آوردم! الان منظورش چي بود؟!

الکس دوباره – دلم به حالت سوخت جوجه! با نمک شدي، ميرم چمدونتو ميارم.

و منو که همون طور خشک شده بودم، رها کرد و به سمت انتهاي راهرو رفت. برگشت و دسته ي چمدونم رو گرفت سمتم:

- بيا بگير. شانس آوردي جوجه چون بامزه شده بودي دلم نيومد اذيتت کنم. برو بخواب؛ شب بخير.

هنوز توي شوک بودم. سريع به سمت اتاقمون حرکت کردم. چمدون رو روي زمين گذاشتم و درو بستم. دستم روي قلبم گذاشتم. تمام مدتي که لباس عوض مي کردم، تازه باعث شد بتونم اتفاقات افتاده رو حلاجي کنم! با تاپ و شلوار راحتي توي تخت پريدم و پتو رو تا گردنم بالا کشيدم. جوجه؟ کوچولو؟ مسخرم کرد ؟ ولي لحنش اينو نمي گفت! لحنش محبت آميز بود. چه قدر محکم گرفته بودتم، لبخندي روي لبام نشست. با گاز گرفتن لبام، خودم رو توي ذهنم دعوا کردم:

- خجالت بکش بي حيا!

سرمو فرو کردم زير پتو. بانمک شده بودم؟ مي خواست منو بخوره؟! خو گناه داشتم! لبخندم دوباره برگشت. بالشمو سفت بغل کردم. چشمامو بستم. چه روزي بود امروز! من روي پاش خوابيدم. موهامو ناز کرد يا خواب مي ديدم؟! به من ميگه کوچولو! جوجه! اما با محبت! لبخندم گشادتر شد. با صداي خُرخُر، چشمم به سمت رها رفت! متاسفانه افکار رويايي و قشنگم هيچ با صداي خرخر رها جور در نميومد!

***

ـ رها زود باش!

صداي رها توي دستشويي پيچيد:

- اِ! خو دو دقيقه بصبر، کارم تموم نشده!

آهسته گفتم:

- بمير!

صبح بود و البته چون دو تا دستشويي بيشتر نبود، به صورت نوبتي بايد دستشويي مي رفتيم، اون ور مردونه، اين ور زنونه!

حالا اگه اين رها اومد؟!

من – رها مُردي؟!

صداي تق و توقي اومد و در باز شد:

- برو بتمرگ! کوفتم کردي!

با خنده وارد دستشويي شدم ... .

بعد از به قول رها اتمام کارم (!)، از دستشويي بيرون اومدم و رها جلوي آينه داشت روسري گل و منگولي رو، روي سرش درست مي کرد!

يه شلوار راحتي با يه تونيک پوشيدم. شالم رو هم برداشتم. معمولا دچار دوگانگي ميشدم، تازه داشتم مي فهميدم که اين طورم. من با دو تا فرهنگ متفاوت بزرگ شده بودم. با وجود اين که بابام بيش از حد هم اپن مايند نبود، اما بالاخره اروپايي بود و مامان درست نقطه مقابلش ... . با اين حال، من بيشتر زندگيمو توي ايران گذروندم و با اين فرهنگ زندگي کردم. رفت و آمدم هم بيشتر با خونواده ي مامان بوده ؛ در واقع خونواده ي عمو و عمم رو نهايتا سالي يه بار مي ديدم. 

و به همين دليل، من چيزي بين مامان و بابا بودم. گاهي ... وقتي خيلي مي مونم که چه جور اعتقادي بايد داشته باشم، آرزو مي کنم کاش مامان اينا موقع ازدواج جز عشق و علاقشون، يکم به اون همه تفاوت فرهنگيشون فکر مي کردن، نمي دونم خودشون چه طور باهاش کنار اومدن. اما خيلي سخته که هميشه موقع حجاب گرفتن يا نگرفتن و طرز رفتارت بموني و ندوني کدوم درسته! به هر حال، بچه تر که بودم کمتر، اما الان بيشتر سعي مي کنم مراعات کنم. شايد حجابم کامل نباشه، اما حالا مي بينم که نمي تونم مثلا تو چنين محيطي، از شال سر کردن بگذرم.

شالمو سرم کردم و به دنبال رها از اتاق بيرون اومدم. طبقه پايين متشکل از يه اتاق نشيمن بود که کاناپه ها و تلويزيون اون جا قرار داشت يه دستشويي و حموم، دو تا اتاق خواب و يه آشپزخونه که همه اون جا جمع شده بودن.

ايمان – به به! چه عجب خانوماي خوش خواب!

من – کوفت، ساعت تازه نه صبحه!

همه خنديدن. اوضاع جالبي بود. يه آشپزخونه ي بزرگ که توش سيزده نفر آدم متفاوت بودن. من، رها ، آناليا و نگار شال انداخته بوديم. اين جا ميشه تفاوت فرهنگ رو ديد . شيما شال ننداخته بود، اما لباس نسبتا پوشيده اي پوشيده بود. و سارينا ... باورم نمي شد که انقدر راحت باشه! يه تاپ تنگ و باز مشکي، قرمز با شلوار جين مشکي پوشيده بود و موهاش رو هم آزاد و باز گذاشه بود ... . و خب، در واقع من هيچ وقت صورت بدون آرايشش رو نديدم! مي تونستم نگاه تحقيرآميزش رو حس کنم. و همين طور تعجب نگاه الکس رو. چيه؟! توقع داري با تاپ و شلوارک جلوت جولون بدم؟!

نمي دونم شايد به خاطر اين که با همه راحت برخورد مي کردم و اين که پدر انگليسي داشتم، از شال گذاشتنم تعجب کردن. بازم دوگانگي سراغم اومد ... .

آرش دونه دونه چاي ها رو مقابل بچه ها گذاشت. همه مواد غذايي موجود بود و ميزو هم با همکاري چيده بودن و همين طور آماده کردن چاي هم به صورت گروهي بود.

آرش گفت:

- اينم صبحونه. بخورين تا زودتر تصميم بگيريم امروز چي کار کنيم.

تجربه ي جالبي بود. تا به حال چنين مسافرتي نيومده بودم. همه در حال خوردن، بحث مي کرديم:

من- بريم دريا ديگه!

آناليا خنديد:

- طاقتت طاق شد؟ تو که شمالو فقط تو دريا مي بيني!

با دلخوري به آناليا نگاه کردم:

- خب راست مي گم ديگه!

الکس سرشو بالا آورد:

- آخه يه نگاه به هوا بکن عقل کل! تو اين طوفان کي ميره دريا؟!

از پنجره بيرونو نگاه کردم راست مي گفت. بارون نميومد، اما هوا ابري بود و از تکون خوردن درختا ميشد متوجه وزش شديد باد هم شد!

لب ورچيده سکوت کردم. نگاه الکس اومد سمتم. يواش و طوري که کسي نفهمه به لبام اشاره کرد. اخم کردم و بيشتر لب ورچيدم. ابرو بالا انداخت. اومدم چشم غره برم که ... .

سارينا – عزيزم ميشه مربا رو بدي به من؟

الکس نگاهشو ازم گرفت و مربا رو به دست سارينا داد. سارينا لبخندي بهش زد و الکس هم جواب لبخندشو داد. چاي رو سر کشيدم. اين رفتارهاي ضد و نقيض الکس يعني چي؟ ديشب اون طور به من مي گفت کوچولو! الان هم با سارينا دل و قلوه ميده! منو ضايع مي کنه و بعد اشاره مي کنه که لبامو نجوم.

اين بار عرفان سکوت رو شکست:

- خب دريا که نشد، پس کجا بريم؟

شيما – بيايد بزنيم به جنگل!

سپهر با خنده گفت:

- اون جادست شيما خانوم! به جاده مي زنن، نه به جنگل!

ايمان – من موافقم بريم يه جوجه کباب بزنيم تو رگ!

رها – ولي اگه بارون اومد چي؟

آرش – چادر هست، مي تونيم بريم اون جا. ولي فکر نکنم حالا حالا ها بباره، تا جوجه رو درست کنيم ... .

به اين ترتيب همه موافقتشونو اعلام کردن. آرش و دانيال رفتن تا جوجه بخرن و ما هم مشغول جمع کردن وسايل صبحونه شديم.

دستم به سمت ظرف خامه رفت و دست سيامک هم همون لحظه به سمت ظرف رفته بود و اين باعث شد که دستامون يه لحظه به هم برخورد کنه. دستمو سريع کشيدم عقب. سيامک ظرف رو برداشت:

- من برش مي دارم شما استراحت کن!

ابرويي بالا انداختم. مثلا چرا من الان بايد استراحت کنم؟! وا!

چند بار برخوردهايي مشابه اين بين من و سيامک پيش اومد و مي فهميدم که داره سعي مي کنه خودش رو به من نزديک کنه و اين اصلا برام خوشايند نبود. تا اين که دولا شده بودم تا ظرف نون رو بردارم که سيامک، جوري که تقريبا از پشت به من چسبيده بود، دستش رو از کنار سرم رد کرد تا يکي از ليوان ها رو برداره احساس کردم معذب شدم. اومدم برگردم، کنار بکشم و يه چيزي بهش بگم که صداي الکس رو شنيدم. حاضر بودم شرط ببندم که صداش توأم با خشم بود:

- سيامک جان خسته شدي بشين من کمک مي کنم!

سياک ريلکس ليوان رو برداشت و عقب کشيد:

- نه خسته نشدم الکس. تو پاشو ببين سارينا چي کارت داره.

ديدم که الکس فکشو رو هم ساييد. منتظر بودم که چيزي بگه اما بلند شد و از آشپزخونه بيرون اومد و رفت دنبال سارينا. خسته ظرف نون رو گذاشتم و به کابينت تکيه دادم. بالاخره الکس با خودش چند چنده؟! يعني روي من غيرتي شد الان؟! نه بابا آني واسه خودت خيالات نباف، قندم تو دلت آب نشه!

سيامک با حضور نحسش تنهاييمو بهم زد:

- راستي هم رشته سارينايي نه؟

کمي ازش فاصله گرفتم:

- بله.

پررو پررو دوباره به طرف اومد:

- چشماي خيلي قشنگي داري مي دونستي؟!

چه زودم پسرخاله مي شد! با حرص چشمتمو باز و بسته کردم:

- نه، منتظر بودم شما بگي!

متعجب شد، ولي از رو نرفت:

- راستي چه جوري رنگ مويي استفاده مي کني؟

اين بار من تعجب کردم:

- رنگ مو؟

سيامک- آره رنگ موهات ديگه! خوش رنگه مي خوام بگم سارينا دفعه بعد از اين بذاره!

اصلا احساس خوبي نداشتم. از اولشم نه از اين آدم و نه از اون چشماي لعنتيش خوشم نميومد. خيلي سرد گفتم:

- موهام رنگشون طبيعيه، رنگ نکردم.

چشماش گرد شد:

- واقعا؟

دستش به سمت موهام که از شال بيرون بود رفت. متعجب از پرروييش اومدم عقب بکشم و بهش بپرم که اين بار صداي ايمان باند شد:

- آنيا، خانوم ملکه ي حکم، بپر بيا مي خوايم بازي کنيم!

از چند وقت پيش که حکم بازي کرديم و بازي خوبمو ديد، لقب ملکه حکم رو، روم گذاشته بود. خوشحال از اينکه نجاتم داده، سريع به طرفش رفتم:

- جدا؟

ايمان – آره جدا.

بعد آهسته گفت:

- البته اگه مزاحم اختلاتتون با سيامک خـان نميشه!

برگشتم سمتش. چشماي طوسيش جدي جدي بود. کنار هم ايستاده بوديم و صورتامون نزديک بود.

شروع کردم:

- اما من ... .

اين بار صداي سرفه اي حرفمو قطع کرد. برگشتم. الکس بود با اون اخم معروفش! دهنش رو باز کرده بود تا چيزي بگه که ... .

سارينا با عشوه گفت:

- الـکـس! عزيزم بيا بريم حکم! منو تو با هم!

پلکامو به هم فشار دادم. من چطور مي تونم توي اين سفر با وجود الکس، ايمان، سيامک و سارينا دووم بيارم؟؟!

يعني بوي اين جوجه کبابا از خودش خوشمزه تره! سرجام نشستم و بلند گفتم:

- اي بابا آقايون پس چي شد اين غذا؟

آرش سرشو بلند کرد و با بادبزن توي دستش بهم اشاره کرد:

- به خدا يه بار ديگه اينو تکرار کني همينو از پهنا مي کنم تو حلقتا!

من با دلخوري ساختگي به سمت رها برگشتم:

- اِ! رها يه چيزي بهش بگو ببين منو اذيت مي کنه!

رها گوجه ي آخرو به سيخ زد. از روي زيرانداز بلند شد و به سمت آتيشي رفت که پسرا علم کرده بودن و در حالي که سيخ رو مي داد دست دانيال گفت:

- آرش جان، يه چيزي!

همه خنديدين و منم به شوخي لب ورچيدم. کفشامو پوشيدم و به سمت آتيش حرکت کردم. اومم! يعني خدا هيچ کيو از اين بو بي نصيب نذاره! همين جوري به آتيش زل زده بودم. بين شعله هاي رقصان آتيش، انگار چهره ي سارينا رو مي ديدم. بهم دهن کجي مي کرد. از وقتي اومده بوديم، از کنار الکس جم نخورده بود. برام عجيب بود که الکس اونو از خودش دور نمي کرد. نکنه ... نکنه دوستش داشت؟ نه نه امکان نداره! توي فکر بودم که دستي با يه تيکه جوجه کباب توش جلوي صورتم قرار گرفت:

- معلوم نيست داري به چي فکر مي کني که اين طور اخم کردي! غصه نخور، جوجه بخور!

ايمان بود که با چشماي مهربونش بهم خيره شده بود. لبخندي زدم و جوجه داغ رو از دستش گرفتم:

- مرسي .... آخ چقدر داغه!

ـ پس توقع داري سرد باشه، خنگه همين الان از رو آتيش برش داشتم!

جوجه رو توي دستم اين ور و اون ور مي کردم. خيلي داغ بود.

من – واي ايمان خو خيلي داغه من اينو چطوري بخورم؟

ايمان – بده من فوتش کنم واست!

با اين حرفش کله ي پسرا که هيچي، دخترا که رو زيراندار نشسته بودن هم به طرف ما چرخيد. توي صورت ايمان نشونه اي از شوخي ديده نمي شد. جدي بود. سعي کردم موضوعو به خنده برگزار کنم:

- ايش ايش نه! نمي خوام فوتش کني، تو سرتاپا ميکروبي!

بعضيا خنديدن و بعضي نه. اما نگاه من فقط سمت الکس رفت که جزو " بعضي ها " ي دومي بود! نمي دونم چرا عکس العمل هاش انقدر برام مهم بود؟

بالاخره جوجه کباب رو خوردم. غذا آماده شده بود و همه به سمت سفره حرکت کردن. اومدم برم که آستين مانتوم از پشت کشيده شد. الکس بود. آهسته بغل گوشم گفت:

- آخه تو که خودت جوجه اي، تو رو چه به جوجه خوردن؟!

با چشماي گرد شده برگشتم سمتش. جدي نگاهم مي کرد. لحنش پر از حرص بود و چشماش چيزي ر فرياد مي زدن. اما انگار فرياد چشماش فراصوت بود و من نمي شنيدم. آستينمو از توي دستش بيرون کشيدم و سريع به سمت سفره حرکت کردم. تمام مدت غذا خوردن، فکرم پيش الکس بود. اون بايد موضع خودش رو مشخص مي کرد. نمي شه که هم خدا رو بخواد هم خرما رو! هم منو و هم سارينا رو. چه خوش خيالم من! حالا اين کي گفت که منو مي خواد که جو گرفتتم؟! اما پس اين کاراش چه معني ميده؟ انگار زيرپوستي داره يه کاري مي کنه، يه چيزي رو به من مي فهمونه، اما ... . دلم نمي خواد کسي با دلم بازي کنه ... زود وابسته نمي شدم، شايد به خاطر شرايطي که توش بزرگ شدم. انگار هميشه حس مي کردم که کسي هميشه نمي مونه، احتمالش هميشه هست که منو تنهام بذاره. و تنهايي منو مي ترسوند. اما شکستن از تنهايي بدتر بود. طاقت ندارم که با احساسم بازي کنه و منو بشکنه. تا وقتي چيزي نگه منم نبايد کاري کنم تا حسمو بفهمه، خيال بافي ممنوع آني خانوم! الکس بايد مشخص کنه که سارينا رو مي خواد يا نه؟ و منو ... اصلا جايي توي دنياش دارم يا نه؟؟؟

غذا تموم شده بود. هر کس مشغول يه کاري بود. از عکس گرفتن بگير تا گپ هاي عاشقونه ي آنا و عرفان و يا رها و آرش! نشستم يه گوشه و زانوهام رو بغل کردم. زل زدم به منظره ي زيباي جنگلي که رو به روم بود. از اون روزا بود که دلم پر بود، دلم گرفته بود ... . آيدين بهم خبر داد که در مورد مسئله ي شادي بيشتر با مامانش اينا حرف زدن و متاسفانه عکس العمل اونا همون چيزي بود که من حدس مي زدم و هموني که خودم اولش نشون دادم:

- اون هيچ سنخيت و تناسبي با ما نداره! فکرشو از سرت بيرون کن!

آيدين مي گفت که از صحبت منطقي شروع کردن، اما به بحث و يه دعواي حسابي ختم شده بود و نهايتا آيدين از خونه بيرون زده و شب ديروقت برگشته بود ... آيدين هم گناه داشت. درسته که با سامانتا اين کارو کرد، اما بازم ... مي گفت که ديدن ناراحتي مادرش ناراحتش مي کنه، اما دلش هم داره ديوونش مي کنه ... درکش مي کردم ... خودمم يدونه از اين قلب هاي بدقلق توي سينه ام دارم! آيدين بهم اطمينان داد که اون به تلاشش ادامه ميده و منم ناخودآگاه شده بودم همون آنيايي که هميشه به درد و دل همه گوش مي داد ... بهش اميدواري دادم و ازش خواستم بره پيش مامان من و با اون هم حرف بزنه. اگه اون راضي ميشد، مي تونست با خاله آرام حرف بزنه و خوب مي دونستم که خاله، خيلي خوب حرف مامانمو مي فهمه. و بدترين قسمت مشکل آيدين نيوشا بود! نيوشايي که ديگه تقريبا براي خاله اينا ازدواجش با آيدين قطعي بود ! و يه خان بزرگ هم اون بود. چقدر مشکل، خدايا! آهي کشيدم.

صدايي کنارم اومد:

- چه آه پر سوزي مي کشي! چيزي شده خانومي؟!

برگشتم سمت سيامک. باز اين احساس صميميت کرد! از ديروز داره سعي مي کنه مخ منو بزنه و کم کم دارم وسوسه ميشم که سرش داد بکشم! اگه بچه هاي ديگه هم نبودن، بدم نميومد بزنم له و لوردش کنم؛ پسره ي پررو!

سرد گفتم (يا درواقع با لحن پاچه گيرانه گفتم !):

- نه خير ... مسئله اي هم بود به شما مربوط نمي شد!

با تعجب بهم نگاه کرد. هنوزم عکس العمل هاي تندم براش عجيب بود. خب، احتمالا به رفتار خواهرش عادت کرده!

صداي سارينا رو شنيدم:

- اي بابا خسيس! نمي خوام بخورمت که! يه کم بخوابم رو پات!

و صداي جدي الکس پشت بندش:

- گفتم که نـه!

مبهوت شدم. چرخيدم سمتشون. سارينا داشت با الکس کلنجار مي رفت، اما الکس هيچ جوره قبول نمي کرد. حس قشنگي قلقلکم داد. با وجود اين همه مخالفت در برابر سارينا، در برابر من ... اصلا نمي ذاشت از رو پاش بلند شم. سعي کردم لبخندمو مخفي کنم، سارينا خانوم يک هيچ به نفع من!

سارينا با حالت قهر رو برگردوند و چند لحظه بعد، سيامک به سمت الکس رفت. هر دو بلند شدن و کمي دورتر ديدم که دارن حرف مي زنن. در واقع بيشتر سيامک حرف مي زد، اما الکس دستاشو تو جيب شلوار جينش کرده بود و با پاهاش زمين رو لگد مي کرد. چهرش جدي و سرد بود و ... نمي تونستم باور کنم اما غمگين! شوکه شدم. تا به حال غمگين الکس رو نديده بودم ... يعني چي شده بود؟؟ ...

***

من – بابا لوله تون کرديم، دست برداريد ديگه!

و سه تا ورق حکم باقي مونده توي دستم رو هم وسط ميدون ريختم ... .

ايمان بلند بلند خنديد. منم بهش پيوستم. يه حاکم کتي گرفته بوديم، کم چيزي نبود! سارينا و الکس با هم بودن و من و ايمان هم با هم. در واقع همه مثل مرغ خوابيده بودن و ما فقط بيدار مونده بوديم!

سارينا دستشو روي زمين کوبيد:

- اَه! بازي بند نيستين دوتاتون، فقط با ورق دست مي گيريد.

بي صبرانه منتظر فرصتي براي کوبيدنش بودم، حتي انقدرم کوچيک و بي اهميت!

من – اوهو! دست پيش من همش دو تا حکم داشتم، خالاي بالا هم که همه دست شما بود ، اون وقت کي بازي بلد نيست که ما برديم؟

دوباره با ايمان خنديديم. الکس سکوت کرده بود. نه دفاع مي کرد و نه حرفي مي زد. ايمان دستاشو جلو آورد و با خنده گفت:

- بزن به افتخار پيروزيمون!

منم با خنده کف دستامو محکم روي دستاش کوبيدم.

الکس از جا بلند شد:

- من خستم، ميرم بخوابم.

ناخودآگاه صداي خندم قطع شد. خسته بود، آره ... خسته اما جنس خستگيش فرق داشت. سارينا سريع پشت سر الکس رفت. ناخنام توي گوشت دستم فرو رفتن. تازه فهميدم که چقدر بلند شدن. ايمان شب بخير بلندي گفت که بي جواب موند، منم شب بخير زيرلبي که فقط الکس جوابمو همون طور زيرلبي داد. ايمان خودش رو به سمتم کشيد:

ـ خب بانو ملکه، چه خبرا؟ فکر نکن من نمي بينم تو خودتيا!

لبخند محوي زدم. ايمان واقعا برام دوست خوبي بود.

من – تو خودم نيستم ... يعني ... چيز مهمي نيست.

اخمي کرد:

- حتما قابل نيستم که بدونم ديگه!

سريع گفتم:

- نه نه، اين چه حرفيه! من فقط ... .

حرفمو قطع کرد:

-به هر حال مي خوام بدوني که هر زمان که خواستي مي توني با من حرف بزني ... روم حساب کن.

از جا بلند شد. لبخندي زدم، لبخندي زد:

- من ميرم بخوابم، تو هم ديگه برو خيلي ديره!

ايستادم:

- آره راست ميگي ... شبت بخير.

آهسته گفت:

- شب توام بخير.

و زودتر از من از پله ها بالا رفت. از پله ها بالا رفتم. مقابل در اتاق شيما اينا بودم که گفت و گويي که درجريان بود و شنيدن اسم " الکس " باعث شد فضولي بهم چيره بشه و بايستم.

نگار بود:

- به نظر من الکس قيافش خوبه ... مشکل فقط اون ساريناي چسبه!

شيما خنديد:

- تو قيافه ي همه به نظرت خوبه! ولي در مورد سارينا باهات موافقم.

نگار – براي اين که من واقع بينم و خوشگل و خوشتيپ ها رو مي بينم!

دستم مشت شد و ناخنام کف دستام رو خراش دادن و دندونام هم لبم رو ... .

شيما خنديد.

نگار – کوفت! نخند، جنابعالي واله و شيداي سپهر شدي! بقيه رو ديگه اصلا نمي بيني!

متعجب شدم. شيما سپهرو دوست داشت؟ جالبه، نمي دونستم.

شيما – مرض! الان همرو بيدار مي کني، همه مي شنون.

نگار بحث رو عوض کرد:

- اما سيامک هم بدک نيستا!

صورتم رو جمع کردم. اون؟

شيما – اما اون همش دور و بر آنيا مي پره!

ـ اَه آره پسره ي خل! آنيا هم هيچ جوره انگار پا نميده بهش. اونم يه تختش کمه والا، من بودم با کله قبول مي کردم.

شيما خنديد:

- بس که نديد بديدي! در ضمن من به آنيا حق ميدم، کاملا معلومه ايمان دوسش داره! منم اگه يکي مثل ايمان دوستم داشت نيم نگاهي هم به سيامک نمي نداختم!

دهنم از تعجب باز مونده بود ... اينا چي مي گفتن؟ ايمان؟ منو؟ دوست داشت؟؟!

افکارم با صدايي منقطع شد و بسيار بسيار وحشت کردم!

الکس – گوش وايسادن کار خوبي نيستا!

با ترس برگشتم:

- کوفت، سکته کردم!

اخم غليظي بين ابروهاش بود. يعني حرفاشون رو شنيده بود؟ اصلا اگر هم شنيده بود چه دليلي داشت اخم کنه؟!

آستينم رو گرفت و کشيد تا کمي از اتاق شيما و نگار دور شديم. بعد از چند قدم آستينمو از دستش بيرون کشيدم.

الکس ايستاد:

- مي دونستم فضولي اما نه ديگه تا اين حد!

بغض کردم. نمي دنم چرا حرفش برام گرون تموم شده بود، هرچند ... خودمم قبول داشتم که فضولم.

من – يکي بايد به خودت بگه، نکنه جنابعالي داشتي اونجا پژوهش علمي انجام مي دادي؟!

خنديد و با شيطنت گفت:

- شايد، کسي چه مي دونه؟!

با حرص دندونامو به هم ساييدم. موضوع رو به چيزي ربط دادم که هيج مربوط نبود. با طعنه گفتم:

- حالا سارينا خانوم کجان؟ تو اين پژوهش همراهتون نبودن؟!

اخماش درهم شد. آتش خشم توي چشماش زبونه کشيد، بهم نزديک شد و زير لب غريد:

- چرا هر چيزي ميشه به اون ربط ميدي هان؟ اصلا رابطه منو اون به تو چه ربطي داره؟ هان؟ جوابمو بده!

ترسيدم ... تا به حال اين جوريشو نديده بودم. خشمگين شدنشو ديده بودم، اما خشمش هيچ وقت شامل حال من نشده بود. بغض کردم. مگه من چي گفتم؟ انقدر براش مهمه؟ لبمو گزيدم. نگاهش مثل هميشه رفت سمت لبم. عقب رفتم. بغضم بزرگ شده بود. قدمامو تند کردم و رفتم طرف اتاق.

الکس – هي خانوم کجا کجا؟ آني ... جدي که رفتي .. وايسا ... من ...

اما من به راهم ادامه دادم. دنبالم اومد و آروم صدام زد، اما من اخم کردم و جوابي بهش ندادم، هر چند قسمت حاضر جواب مغزم تعداد زيادي پاسخ براش آماده کرده بود. سريع وارد اتاقمون شدم و بي توجه به اين که هنوز داره صدام مي کنه، درو تقريبا توي صورتش بستم. چشمامو هم بستم! يه قطره اشک از چشمام چکيد. پاکش کردم و لباسامو عوض کردم. به سمت تختم رفتم و روش مچاله شدم. ناراحت بودم، غمگين، عصباني، سردرگم، ترسيده و خسته، خسته از اين همه اتفاق.

ترکيب جالبي بود. نه، ترکيب حال به هم زني بود! بيشتر تو خودم مچاله شدم ... .

***

بي توجه به رها بالش رو روي سرم فشار دادم:

- ولم کن رها بذار بخوابم!

رها – کوفت و بذار بخوابم! روي خرس قطبي رو هم سفيد کردي دختر پاشو ديگه!

با غرغر غلتي زدم و همون طور که خودمو جمع مي کردم، بالش رو محکم تر فشار دادم.

رها – باز که خوابيدي! پاشو ديگه!

و دستاش لبه هاي بالش رو کشيد. شايد تحت تاثير زور بيشتر رها، يا کسل بودن صبح گاهي من بود که رها تونست بالش رو برداره و بعدم پتو رو بکشه!

در حالي که توي جام مي نشستم، گفتم:

- قشنـگ اين خوابو کوفتم کردي!

رها آرايش کاملي کرده بود و توي چشماش هم برق بود.

هشيار شدم:

- شاد مي زني رها! خبريه؟

رها لبخندي زد:

- نه!

ابرويي بالا انداختم و حيني که به سمت دست شويي مي رفتم، گفتم:

- برو خودتو سياه کن دختر، اين موها رو توي آسياب دو رنگ نکردم! اصلا هم مربوط به آرش نمي شه ديگه!

رها سرخ شد و اعتراض کرد. بي توجه بهش به راهم ادامه دادم ... . از صميميت بينشون باخبر بودم و اين که اين صميميت داره بيشتر و بيشتر ميشه براي من نگران کنندست. خب، نه رها گذشته و سابقه ي درخشاني داشت و نه آرش. انگار واقعا نيمه هم بودن! اما ... من رها رو دوست داشتم. برام دوست خوبي بود؛ با شخصيت جالب و بي غل و غشش و اين که هيچ وقت کنارش احساس بدي داشته باشم، و شايد همين علاقم که باعث مي شد نسبت بهش، خواهرانه نگران باشم. رها ديگه يه دختر نوجوون نبود که با خودم فکر کنم که حالا هنوز زمان شيطونيشه و مهم نيست! رها بايد دست از اين کاراش مي کشيد، و شايدم اين تصور من بود که رها بدون اين کارا زندگي بهتري خواهد داشت و موفق هم خواهد بود! ياد حرفاي آيدين افتادم، شايدم من واقعا از اطرافم باخبر نبودم، شايد ديگه اينا عادي شده بود.

و راجع به آرش هم مي دونستم که با دختراي خيلي زيادي دوست بوده و حتي اينم مي دونستم که توي روابطش با بعضياشون، همه جوره آزاد بوده! و دلم نمي خواست رها هم قرباني هوس بشه. نگراني و تفکر راجع به رها، حتي تا تموم شدن صبحونه هم ادامه داشت و خب تنها فايده ش اين بود که لااقل براي چند دقيقه اي هم که شده، حواسم از سارينا و الکس پرت شد. از دست الکس هم عصباني و ناراحت بودم. ديشب واقعا ناراحت شدم که با من اون جوري رفتار کرد ... . اصلا من که پشت در اتاقِ اون گوش نايستاده بودم! به اون چه ربطي داشت؟ از وقتي هم که از پله ها پايين اومده بودم نگاهش روي من بود و هر کاري هم مي کرد از رو نمي رفت. در حال جمع کردن ميز صبحانه بوديم. سيامک به سمتم اومد و توي دلم عذا گرفتم. اي خدا! اومد طرفم و بي مقدمه کاملا بهم نزديک شد و دهنش رو باز کرد که چيزي بگه که با صداي سردي از جا پريدم:

- آنيا خانوم، نمي خواي به خودت زحمت بدي و کمک کني؟!

شايد اگه هر وقت ديگه اي بود، صداي الکس برام مثل ناقوس آزادي ميشد، اما الان ... از دستش ناراحت بودم ... سريع از سيامک فاصله گرفتم و بي توجه به الکس، دستمو تهديد کنان رو به سيامک تکون دادم و همون طور که نگاهي طوفاني رو مهمونش مي کردم، گفتم:

- ممنون ميشم اگه حد خودتو نگه داري و يه فاصله اي بينمون قائل شي! وگرنه مجبور مي شم جور ديگه اي برخورد کنم!

و با انداختن يه نگاه سوپر آنيايي و يه اخم پر ملات به چهره ي مبهوتش، به سمت الکس برگشتم:

- در مورد کمک کردن، من نيازي به تذکر شما ندارم! خودم مي دونم که چه کاري رو بايد انجام بدم، هر چند شما انگار جديدا مسئول متذکر شدن و نصيحت کردن من شدي!

و اين بار نگاه اون بهت زده شد. نخواستم توي چهره ش دقيق بشم. مي ترسيدم نگاهم کار دستم بده، بنابراين سريع به سمت ظرفشويي رفتم و مسئولين شستن ظرفا رو به عهده گرفتم. خب، مسئله اين بود که بخشي از وجود من که بزرگ شده بود، مي دونست که کارم اشتباه بوده و شايد واقعا زياد راجع به اون و سارينا دخالت کرده بودم، در حالي که اصلا به من ربطي نداشت! و يه بخش ديگه اي از وجودم که مربوط به قلبم مي شد، سرتقانه اصرار داشت که با الکس سر سنگين باشم و سعي کنم حرصش رو دربيارم! يعني ضد و نقيض بودن کاراي الکس و حرفاي ايمان و فکراي توي سرم بس نبود، ماشالله از لحاظ روحي و رواني هم نرمال نيستم که نصف وجودم يه چيزي ميگه، نصف ديگه ش ضدّشو! داشتم سري از روي تاسف براي خودم تکون مي دادم که صداي پر انرژي ايمان رو شنيدم:

- بچه ها هنوز هوا بده، دريا نمي تونيم بريم، اما ... .

و ساکت شد.

صداي من هم زمان شد با صداي چند تا ديگه از بچه ها:

- اما چي؟

ايمان با شيطنت گفت:

- زير لفظي مي خوام تا پيشنهادمو بدم!

صداي اَه و اوه و ايش گفتن بچه ها بلند شد.

ايمان – خب حالا! نزنين بابا ميگم! هوا جون ميده براي قايق سواري!

شيما با شادي دستاشو به هم زد:

- ايول! خيلي خوبه، بريم؟

آناليا با چهره اي بي حال گفت:

- واي نه، من اصلا خوشم نمياد، چيه که عين بز توي يه قايق بشينيم که با سرعت لاک پشتي ميره؟!

عرفان – عقل کلِ عزيزم، ميريم قايق موتوري، از اونا که تند ميره.

آناليا خوشحال شد:

- واقعا؟

صداي پر از ناز سارينا بلند شد:

- واي نه! تو اين طوفان خطرناکه، ترسناکه!

من – بـرو! مزش به همين طوفاني بودن درياست ديگه، وگرنه که هيجان نداره!

اين بار الکس کَل انداخت:

- خيلي هيجان انگيزه که پرت بشي توي دريا و بعدم غرق بشي؟!

به سردي گفتم:

- من شنا بلدم، غرق نميشم! شماها نمي خواين، نياين!

هر چند، بد جوري توي دلم نگران بودم که نکنه بمونن خونه ... تنها، اونم دوتايي!

الکس – منم شنا بلدم، اما وقتي بيفتي توي آب شوک زده ميشي و نمي توني خوب شنا کني!

من – چقدر ترسويي تو! من که شوک زده نميشم! اصلا کي گفته قراره بيفتم تو آب؟

الکس – الان ميگي، اما وقتي تو اون موقعيت قرار ... .

آرش حرفشو قطع کرد:

- اي بابا بسه ديگه چقدر بحث مي کنين! هستين بريم ديگه؟

همه جواب مثبتشونو اعلام کردن جز سارينا که البته اون و الکس هم آخرش قرار شد بيان؛ هر چند سارينا گفت که سوار قايق نميشه. آرش بساط تخته و پاسور و تخمه رو آورد. قرار شد بعد از ظهر بريم قايق سواري. امروز مسئوليت ناهار با ما دخترا بود. بنابراين، سعي کردم نگاهمو از تخمه آفتاب گردون هايي که بهم چشمک ميزد، بگيرم و وارد آشپزخونه بشم، که البته نتونستم! به سمت پاکت تخمه ها رفتم و يه مشت پر برداشتم.

ايمان – شکمو!

من با حرص:

- زهر مار بچه پررو ! خودتون اين همه داريد و مي خوايد بخوريد، پس ما چي؟!

الکس با شيطنت:

- داريم و مي خوايم بخوريم؟

چند لحظه بيشتر طول نکشيد که از حرفش سرخ شدم، لبامو گاز گرفتم و زير لب گفتم:

- منحرف بي ادب!

و راهمو کشيدم که برم اما الکس دنبالم اومد و يواش کنار گوشم گفت:

- پس کي دست از گاز گرفتن اين بيچاره ها بر مي داري؟ گناه دارن دختر!

با اخم برگشتم سمتش:

- فکر نمي کنم به تو مربوط باشه!

نگاهش توي چشمام، به آتيشم کشيد. کلافه دستي به موهاش کشيد و گفت:

- راست ميگي، به من چه!

و رفت. به طرف آشپزخونه رفتم. ناراحت بودم، نمي دونم چرا دوست داشتم باهام مخالفت کنه و کل کل ... . بس که خلي آني!

رفتم توي آشپزخونه. بچه ها داشتن تدارک برنج و خورش قورمه سبزي رو مي ديدن. موندم کي عقلش رسيده موارد غذايي بياره؟! (بعدا فهميدم که بچه ها مغز فندقي تر از اينن که از اين کارا بکنن و صبح پسرا رفتن و خريدن !)

توي آشپزخونه هياهو بود، همه مشغول کاري بودن و بلند بلند حرف مي زدن. نگاهي به پذيرايي انداختم. جمع پسرا ساکت ساکت بود و همه با تمرکز به صفحه بازي تخته شون يا برگه هاي دستشون خيره شده بودن. لبخند زدم، تفاوت را احساس کنيد!

بلند گفتم:

- خب، من چي کار کنم؟

رها – اوه اوه ... خواهشا نه، تو کمک نکن که به کشتنمون ميدي!

اخم کردم:

- کوفت! از خداتم باشه دست پخت منو بخوري!

خب، البته بعد از اين همه تمرين، خوب پيشرفت کرده بودم و بابا مي گفت که انگار يه چند تا از ژن هاي آشپزي مامان به من هم رسيده! و البته مامان براي فرستادن من به خونه ي بخت، راغب تر شده بود! در کل، آشپزيم بهتر شده بود، البته نميشد گفت که عاليه و انگشتاتم مي خوري، اما خب لااقل آدم رو به کشتن نمي داد!

بالاخره و با اصرار گوشه اي از کارو گرفتم که گوشيم توي جيبم لرزيد و نگاهش کردم، اي بابا بازم که اين مزاحمست! يه متن غم انگيز فرستاده بود. برو بابا دلت خوشه، نه که خيلي خودم کم مشکل دارم، بيام با اين جمله ها افسرده تر هم بشم؟! اومدم گوشيم رو به جيبم برگردونم که اين بار زنگ خورد. پوفي کشيدم، اَه! خب خدا رو شکر که آيدينه. دکمه پاسخ گويي رو زدم و همون طور که گوشي رو با شونم نگه داشته بودم، به کارم مشغول شدم.

من – الو؟

آيدين با صداي ضعيفي گفت:

– الو سلام خواهري!

ـ سلام آيدين. چيه دمغي؟

آيدين آهي کشيد:

- اوضاع قاراش ميشه!

واي نکنه بلايي سر کسي اومده؟!

با نگراني پرسيدم :

_ چي شده مگه؟

ـ پريشب بالاخره خاله آتوسا رو راضي کردم.

ـ خب اين که خوبه!

ـ بله، اين خوبه ... اما ... خب مامانت گفت که مي خواد شادي رو ببينه و منم قبول کردم. با هم ملاقات کردن. مامانت برگشت و بهم گفت که تفاوت فرهنگي بينمون بيداد مي کنه! بهش گفتم مي تونيم يکم عوض بشيم، اما مامانت گفت که تغيير کردن سخته و زندگي هم يکي دو روز نيست، تازه فاميل و دوست و آشنا چي؟ اما خب، گفت که منو درک مي کنه، چون خودش و بابات هم تفاوت فرهنگي زيادي داشتن، حتي بيشتر از ما !

لبخندي زدم. اين يکي رو خوب مي دونستم. در واقع فکر کنم تنها چيزي که بينشون مشترک بود، مسلمون بودنشون بود که اونم بايد خدا رو شکر کرد و مامان بزرگمو! چون مامان بزرگم هم ايراني بود و مسلمون و پدربزرگم براي ازدواج با اون مسلمون شده بود، اما خارج زندگي مي کردن و شايد همينم باعث شده بود که بابام قدري از دين دور بشه و با فرهنگ اونجا انس بيشتري بگيره.

من – خب بعدش؟

آيدين – هيچي ديگه گفت اگه واقعا حاضرم همه ي مشکلاتو تحمل کنم، کمکم مي کنه.

من – خب تو چي گفتي؟

ـ معلومه که قبول کردم! من واسه خاطر شادي هر کاري مي کنم!

فکر کردم: يعني ميشه يه روزي الکس اينو راجع به من بگه؟! «به خودم هشدار دادم:

– هي هي خانوم مگه شما از دستش عصباني نبودي؟!

ـ خب بودم ، اما ... دوسش دارم ديگه! »

من – خب؟

ـ اما بدبختي اينه که وقتي رفتيم خونه ي ما، فهميدم مامان زودتر دست به کار شده و براي اين که از فکر شادي بيرون بيام، مي خواد با خاله آزي اينا قرار خواستگاري بذاره!

بلند گفتم:

- نـــه؟!

همه برگشتن سمتم ... ببخشيد زير لبي گفتم.

آيدين – همه به عقلت شک کردن؟! بي خيالش حالا، خلاصه اين که کلي دعوا کرديم و آخرشم قرار شد مامانت با مامانم حرف بزنه. حاصل چندين ساعت صحبتشون اين بود که ... خب مامان در مورد نيوشا راضي شد. در واقع قرار شد يک بار براي هميشه، پرونده ي ازدواج من و نيوشا بسته بشه!

من با شادي:

- خداي من، اين که عاليه!

ـ آره ... مامان زنگ زد به خاله آزيتا و ... خلاصه کنم که فکر مي کنم چند سالي رفت و آمدمون قطع بشه!

من – نـه! يعني تا اين حد؟

ـ بد تر از اين! يه دعواي حسابي رخ داد. خاله مي گفت شما دختر منو از بچگي نشون کردين و روش اسم گذاشتين، اون هي خواستگاراشو رد مي کرد! آخه يکي نيست بگه من کي گفتم که مي خوام با اين ازدواج کنم، مگه من گفتم خواستگاراشو رد کنه؟! بين مامان اينا و خاله اينا جر و بحث شد، اما يه چيزي کلي متعجبم کرد.

من – چي؟

ـ نيوشا هم به اين وصلت راضي نبود! اول فقط بي اعتنايي مي کرد، اما بعد علنا گفت که نمي خواد با من ازدواج کنه و خاله رو بدجور عصباني کرد.

من با بهت:

- جدي؟ خدايا مگه ميشه؟ اون که عاشق تو بود!

ـ منم همين فکرو مي کردم، اما بهم گفت که الان خيلي وقته که بهم حسي نداره و اون حسش هم يه جورايي فقط به خاطر بچگي بود، گفت شايد با يکي از همکاراش توي شرکت ازدواج کنه.

ـ خداي من، باورم نمي شه! در کل که انگار همه چي عاليه ولي تو واسه چي خوب نيستي؟

آهي کشيد:

- خب گفتم که مامان در مورد نيوشا راضي شد، اما هنوزم سرسختانه مي گه من و شادي به هم نمي خوريم.

من – خب منم همين طرز تفکرو داشتم، اما وقتي شادي و ديدم نظرم عوض شد. بهش بگو شادي رو ببينه!

ـ آره، دنبال همينم. امروز ميگم بهش.

ـ باشه ... منو بي خبر نذاريا!

ـ باشه حتما ... آنيا ... مرسي که انقدر کمکم مي کني!

ـ من که کاري نمي کنم، همش دارم غر هم مي زنم!

ـ چرا اتفاقا خيلي کمک خوبي هستي! مرسي.

ـ خواهش ميشه، قابلتو نداره؛ چون تويي سيصد تومن!

آيدين خنديد:

- برو شيطون! برو خداحافظت. مواظب خودت باش.

من – توام همين طور. باباي!

و گوشيو قطع کردم.

صداي رها بلند شد:

- بسه چقدر اون خيارا رو ريز مي کني آنيا، تبديل به اتم شدن!

اصلا حواسم به کارم نبود! چشم غره اي به رها و خنده هاي بچه ها رفتم و خيار اتمي رو توي ظرف ريختم ... .

***

واي چقدر سرده خدايا غلط کردم، من اصلا قايق سواري نمي خوام!

با دندونايي که تيريک تيريک به هم مي خورد، برگشتم ببينم که آناليا هم مثل من سردشه که ... بله، ديدم ايشون و نامزد گرامي، غافل از دنيا دارن تو هم حل مي شن! خب اون جوري که اونا بهم چسبيده بودن، مسلما آنا سردش نبود. اي خدا يکي رو هم ندارم لااقل تو اين سرما که دارم سگ لرزه مي زنم، يه گرمايي بده!

«وجدان ـ نا شکري نکن آني ، يهو ديدي سيامک اومد!

ـ آخ آخ راست ميگي ببخشيد! »

همگي کنار دريا، توي ساحل ايستاده بوديم تا طبق برنامه سوار قايق بشيم. قايق براي نشستن شش نفر ظرفيت داشت به اضافه ي همون ... قايقران ميگن، چي ميگن بهش؟! همون!

الان هم آرش، رها، دانيال، سپهر، شيما و نگار سوار قايقن. سارينا خانوم که بغ کرده يه گوشه که من مي ترسم و نميام! البته ديدن امواج سهمگين دريا، يکمي دل منو هم مي لرزوند اما ... فکر کن من يه درصد از حرفم برگردم! ايمان کنارم ايستاد. ژست ايستادنش رو دوست داشتم. چهرش متفکر بود.

من – چقدر دقيق فکر مي کني پسره؟! داري نظريه علمي ارائه ميدي؟!

ايمان لبخندي زد:

- آره دختره! منتها نمي تونم ثابتش کنم!

حرفش دو پهلو بود. انگار مي خواست يه چيزي رو به من بفهمونه. اي خدا، يکي به اينا بگه من رمزي پمزي و از اين حرفا نمي فهمم، عين آدم حرفتونو بزنيد ديگه!

ايمان – سردته دختره؟!

دستامو توي جيب مانتوم کردم:

- نه پسره!

ايمان – معلومه! مي خواي سوييشرتمو بهت بدم؟ نمي خوامشا!

تيپش اسپرت بود. نگاهش کردم که زير سوييشرت مشکي رنگش، يه تي شرت سفيد پوشيده بود.

من – نه نه خودت سردت ميشه.

ايمان اخم کرد. استثناً با جذبه گفت:

- حرف نباشه ببينم، چه تعارفيم مي کنه! بگير بينم!

بعد سريع سويي شرتشو در آورد و روي دوشم انداخت. پوشيدمش و با تمام وجود تشکر کردم. برق خوشحالي رو توي چشماي ايمان ديدم ... نکنه واقعا همون طور که شيما اينا مي گفتن به من حسي داشت؟ تو فکرش بودم که يه جفت نگاه قهوه اي غمگين، بهت زدم کرد. چقدر غمگين و مظلوم بود، البته فقط چشماش، وگرنه اخمش و دستاي مشت شده ش چيز ديگه اي مي گفت! خوبه اين اخلاق مشت کردن دستش رو داره ها که من دستشو بخونم! حالا چرا عصباني و ناراحته؟؟؟ از ناراحتيش منم ناراحت شدم؛ خب دوستش داشتم ديگه! سارينا قدم گذاشت طرفش و بازم يادآوري کرد که دوست داشتن من آينده اي نداره. بازم بغض و بازم يه دنيا سردرگمي ... يعني ميشه از اين بلا تکليفي بيرون بيام؟ سيامک کنارم با حرفاش مخم رو مي خورد، حالم ازش به هم مي خوره! علاوه بر اون، حواسم فقط پيش الکس بود و ... ايمان ... .

بالاخره رها اينا اومدن. آرش و رها دست در دست هم و با خنده پياده شدن. خب، اين دغدغه کم بود که اونم يادآوري شد! رها و آرش !

همگي رفتيم سمت قايق تا بشينيم. خوب شد که سارينا نميادها! عرفان و آناليا کنار هم نشستن و منم کنار آنا. و البته روم نشد بگم من وسط بشينم که اصلا نميشد هم بچسبم به عرفان! اون طرف هم الکس و ايمان و سيامک نشستن. چه هر سه گزينه کنار هم!

مرد به اصطلاح قايقران، داخل قايق شد و بعد از چند دقيقه قايق شروع به حرکت کرد. جلوتر که رفتيم سرعت گرفت. آنالياي بي شعور که عرفانو هشت دستي چسبيده بود، من بيچاره هم لبه ي قايق رو. آسمون ابري و تيره بود، امواح آلوده، با بي رحمي خودشون رو به بدنه ي قايق مي کوبيدن. قايق جلوتر مي رفت، به سمت بالا و بعد محکم به سطح آب فرود ميومد. قطرات آب روي لباسام پاشيده مي شدن و باد هم لاي موهام مي پيچيد. آناليا چيزي به عرفان گفت و عرفان با کلافگي از مرد پرسيد:

- آقا قايق مطمئنه ديگه؟ حس مي کنم که سرعتش خيلي زياده!

مرد اخمي کرد:

- چي ميگي آقـا؟ من کارمو خوب بلدم، يه عمره اين کاره ام. هوا هم عاليه، قايقم محکمِ محکمه!

عرفان اخم کرد و مرد هم که انگار بهش برخورده بود، با اخم روش رو برگردوند. در اوج درموندگي، فکر مي کردم نکنه حالا که عرفان اينو بهش گفت لج کنه و سرعت رو زياد کنه و ما هم پرت بشيم تو دريا و بميريم؟! حتي يک لحظه هم به غير عقلاني بودن فکرم، فکر نکردم! وسطاي دريا بود که حس کردم يکي نگاهم مي کنه. نگاه الکس روم بود. ايمان در حال مزه پروني بود و سيامک که انقدر ادعا داشت (امروز گفته بود که حس مي کنه به من علاقه داره و نظرم راجع به اين که بيشتر آشنا بشيم چيه؟ منم که هيچ نکته ي مشترکي رو بين خودم و اون نمي ديدم، پيشنهادش رو رد کردم؛ گرچه اون گفت ناز مي کنم در کل دست برنداشت!) به مزه هاي ايمان مي خنديد. سرعتمون زياد بود، به سمت بيرون قايق خم شدم. مي خواستم سطح آب رو ببينم. بچه ها حواسشون به صحبتشون گرم بود و اصلا به من توجهي نداشتن و منم نفهميدم که جهت قايق داره عوض ميشه و داريم برمي گرديم. قايق در يک حرکت ناگهاني تغيير جهت داد و من که بدون توجه به سمت بيرون خم شده بودم، تعادلم رو از دست دادم و جيغ کوتاهي زدم. فرياد بلند" آنــيــا " رو شنيدم. چشمامو بستم و منتظر بودم که توي آب هاي سرد فرود بيام،

 اما اتفاقي نيفتاد. چشمامو باز کردم. دستهاي قوي مردونه اي منو محکم نگه داشته و از افتادنم جلوگيري کرده بود. الکس!

شوکه سرم رو بالا آوردم و به چشهاي خشمگينش که توأم با نگراني بود، خيره شدم. عصباني بود، نفس نفس ميزد. همه ساکت شده بودن و ميخ ما! يه لحظه طول کشيد تا فک منقبض شده ي ايمان رو ببينم و ناخودآگاه عقب بکشم. هر دو نشستيم و مرد، طبق حرف عرفان راه برگشت رو پيش گرفت. آناليا اولين کسي بود که صداش دراومد:

- دختره ي خيره سر حواس پرت! مامانت تو رو سپرده به من، داشتي ميفتادي تو آب!

من – به چه کسيم سپرده منو!

عرفان - آنا راست ميگه ديگه آنيا، اگه الکس نبود، معلوم نبود که چه اتفاقي ميفتاد.

به سوي الکس برگشتم. از دست من عصباني بود؟؟! خب، به هر حال با اين عمليات نجات، مي تونم حرکت ديشبش رو فراموش کنم. يعني قشنگ معلومه که دنبال بهانه براي تبرئه کردنش بوديا! زير لب از الکس تشکر کردم. تا رسيدن به ساحل، پياده شدن و حرکت به سمت ويلا ساکت بودم. ذهنم تازه داشت تجزيه و تحليل مي کرد. خب بايد بگم مدتيه که دلم، هر چيز کوچيکي رو دو ساعت تعبير مي کنه، البته فکر کنم فقط چيزايي رو که به الکس مربوط باشن! تازه اين مسئله کوچيک هم نبود: حواسش به من بود. نه؟ براش مهمم؟؟؟ داشتم پرت ميشدم توي آب، گرفتم! منو نجات داد. نگرانم شده بود؟ از دست من عصباني بود؟ چرا، به خاطر حواس پرتيم؟ مگه براش مهم بود که توي دريا بيفتم؟ اصلا "آنيا" براش اهميتي داشت؟ من کجاي زندگيشم؟ ولي نجاتم داد، نه؟ حتما حواسش خيلي بهم بوده که به موقع عکس العمل نشون داده!

اما الکس ... مثل هميشه انگار نه انگار که چيزي شده! گاهي اين خونسرديش حرصم رو درمياورد! ديدن دوباره ي سارينا و چسبندگي همچون چسب رازي اش، آتيش به دلم زد! از سردرگمي خسته بودم، خسته ... به معناي واقعي! نمي دونم چه حسي بهم داره، اصلا بهم حسي داره يا نه؟ بهم فکر مي کنه يا نه؟ اهميتي دارم يا نه؟ اصلا بودن آنيا مهمه؟ با آنيا بودن مهمه؟

سه دست متوالي تخته به نگار باختم. بساطمون توي آلاچيق باغ پهن شده بود. ذهنم مشغول بود. حس مي کردم ايمان مي خواد چيزي بگه، اما هيچ چيز نگفت ... .

***

قري به کمرم دادم:

- مي خوام برم دريا کنــار، دريا کنار هنوز قشنگـــه!

رها عصبي و خسته گفت:

ـ آني بذار بخوابم .

با خوشحالي و شيطنت گفتم:

ـ نچ نچ نميشه! بايد عذاب روزاي پيش منو درک کني!

رها غري زد و من به دريا کنار خوندن ادامه دادم. صبح بود و داشتيم مي رفتيم دريا.منم که عشق دريا! استثناً زود بلند شده بودم و با مايو دو تيکه و موهاي باز وسط اتاق ايستاده بودم و داشتم سعي مي کردم رها رو بيدار کنم.

پتو رو کشيدم:

ـ پاشو پاشو رها! پاشو پاشو داريم ميريم دريا!

رها دستاشو رو گوشاش گذاشت:

- به درک! اي خدا، تو که هميشه عين خرس قطبي مي خوابيدي، چرا امروز مايه عذاب الهي شدي!

من – چون داريم ميريم دريـا کنـار! دريا کنار هنوز قشنگه!

قر ديگه اي دادم که يه دفعه در با شدت باز شد! همون جور شوکه برگشتم. الکس درو يه باره باز کرده بود . چشمش به من افتاد و دهنش باز موند. با چشماي گرد شده از تعجب نگاهم مي کرد. منم عين بوقلمون وايستاده بودم و نگاش مي کردم. چند ثانيه طول کشيد تا لود (Load ) شم!

من – بـــرو بـيــرون!

الکس بلند و دست پاچه گفت:

- ببخشيــد!

و سريع بيرون رفت و درو بست. همون جوري وسط اتاق زدم تو سرم:

- اي خدا نه!

صداي هر هر رها بلند شد. انگار خواب از سرش پريد؛ چون چشماشو باز کرد، سرش رو بالا آورد و گفت:

- خب حالا مگه چيه ...

بعد يهو صداش قطع شد و تازه چشمش به شمايل من افتاد:

- واي آنــي! اين چه قيافه ايه؟!

لبمو گزيدم. خدايا، با مايو دو تيکه سرخابي و موهاي افشون، صدامو توي سرم انداختم و دارم قر ميدم که پسره ميادتو! يعني آبروريزي بدتر از اين وجود داره؟ واي نه، آبرو حيثيت برام نموند!

صداي شليک خنده رها باز بلند شد. انگار اين يکي جالب تر بود:

ـ واي خدا، فکر کن چه صحنه اي بوده! يه دختر خوشگل با اين تيپ و قيافه! چجوري خودشو کنترل کرده!

من- کوفت رها!

رها با خنده:

ـ خب مگه دروغ ميگم؟!

جلوي آينه رفتم و باز با افسوس به تصويرم خيره شدم. چه وضعيت افتضاحي! چه زلي هم بهم زده بود! سرخ شدم. اي واي، آخه پسره احمق، الان وقت اومدن بود؟! رها دست و روشو شست، هر دو لباس پوشيديم و حاضر به طبقه پايين رفتيم. جاي الکس سر ميز صبحانه خالي بود. خدا رو شکر کردم و سريع نشستم. رها سرش به آرش گرم شد. چند ثانيه بعد، الکس هم حاضر و آماده، داخل آشپزخونه شد و به سمت ميز اومد. سرم رو زير انداختم و دوباره با يادآوري قيافه ي بهت زده اش، سرخ شدم. درست رو به روم نشست. از گوشه چشم ديدم که نيشش تا بناگوشش بازه! طاقت نياوردم. سرم رو بالا آوردم و ديدم که با ابرو به شالم اشاره مي کنه! بچه پررو! نيشش رو دوباره شل کرد و توي چشمام خيره شد. اخمي کردم و آهسته جوري که فقط الکس بشنوه گفتم:

ـ مرض!

انگار خيليم حال کرده بود پررو هيز! لقمه اي گرفتم و مشغول شدم. اميدوار بودم الکس بازم چيزي رو به روم نياره، اما يواش و با شيطنت گفت:

- خوشرنگ بودا!

لازم نبود بپرسم که منظورش چيه، معلوم بود که به مايوم اشاره مي کنه! لبمو گاز گرفتم، خجالت رو کنار گذاشتم و گفتم:

ـ اصلا تو چرا اين موقع صبح اومدي تو اتاق ما؟ اصلا اون چه طرز باز کردن در اتاق دو تا خانوم متشخص بود؟!

خنديد:

ـ خب دختر وقتي صبح زود آواز مي خوني، آدم کنجکاو ميشه ديگه! راستي چه دلستري هم برا خودتون باز مي کني!

پشت چشمي نازک کردم ... باز پررو پررو گفت:

_موهات بلند شده بودا!

ابروهام جفتش بالا رفت و نگاه سوپر آنيايي رو به چشماي شيطونش انداختم. اصلا کي موهاي منو ديده بود؟ تو ماشين که بسته بود، رو پاشم که خوابيدم فقط يه کوچولوش که از شال بيرون بود مشخص بود. اوه، هشت سال پيش ديدشون! نه تو رو خدا مي خواي بعد از هشت سال موهام رشد نکنه! خدا خدا کردم که ديگه چيزي نگه. خوشبختانه ديگه حرفي نزد، فقط هر از گاهي نگاه شيطوني رو بهم مي انداخت و منم خجالت مي کشيدم ... .

***

لبامو جمع کردم:

_ هنوز خيلي زوده!

آناليا ساکش رو زير بغل زد:

_به جاي غر زدن بيا زيرانداز رو بتکونيم، همه رفتن!

با افسوس اون سر زيرانداز رو گرفتم و شن ها رو از روش خالي کرديم و بعد از جمع کردن وسايل حرکت کرديم. بهترين دريايي بود که به عمرم رفته بودم! جز سارينا که از لحظه ي اول نشست کنار دريا روي شن هاي ساحل و مشغول آفتاب گرفتن شد، همگي توي آب رفتيم.

انقدر تو سر و کله هم زديم که حد نداشت! از آب پاشيدن به همديگه گرفته تا اين که يه دونه از اين تويوپ بزرگ مشکيا گرفته بوديم و همگي به زور توش نشسته بوديم. حالا هي همو هل مي داديم و پرت مي شديم وسط دريا! يه بار هم که رها با خيال راحت و به تنهايي نشسته بود، چهارتايي با لبخندي شيطاني بهش نزديک شديم و قبل از اين که فرصت کنه عکس العملي نشون بده، با برعکس کردن تويوپ، محکم توي آب انداختيمش! البته بماند که رها وقتي فهميد نقشه از من بدبخت آب مي خوره، به جونم افتاد و از شن پاشيدن و آب پاشي گرفته تا جيغ و داد رو، روم اعمال کرد!

جز من، همه يه وقتي رو زير آفتاب خوابيدن و آفتاب گرفتن. من از برنزه شدن خوشم نميومد، اصلا! مدت زيادي طول کشيده بود تا تونسته بوديم طرح سالم سازي رو پيدا کنيم و بعد از جدا شدن از پسرا، سر ساعت معيني قرار بذاريم. بالاخره با آناليا به بقيه دخترا رسيديم و همون طور که به محل قرار مي رفتيم، سارينا گفت:

ـ آنيا جون رنگم چطوره؟

خوشم مياد با اين که معلومه از من متنفره با سياست رفتار مي کنه! آنيا جون! عق!

لبخندي زدم:

ـ خوشگل شدي عزيزم، فقط يکم، چه جوري بگم فکر کنم زيادي سياه شدي!

البته فقط از روي حرص اين حرفو زدم! بدبختانه سارينا با لوندي گفت:

ـ اوه، اشکال نداره عزيزم! الکس برنزه خيلي دوست داره!

فکمو به هم ساييدم. الکس بي جا کرده! فقط لبخندي مصنوعي زدم و عينک آفتابي رو دوباره روي چشمام گذاشتم. دسته ي ساکم رو توي دستم فشردم. دختره پررو!

« اما ... آنيا اگه درست بگه چي؟ يعني الکس سفيد دوست نداره؟

ـ ا، آنيا! چرا بايد مهم باشه برات که دوست داره يا نه !

ـ چون دوسش دارم مي فهمي؟ نه، اسمت عقله وگرنه خيلي نفهمي! ايش! اصلا به درک، اگه قرار باشه به خاطر رنگ پوستم دوسم داشته باشه، مي خوام نداشته باشه هفتاد سال!»

وقتي به محل قرارمون رسيديم، پسرا هم اومده بودن. همه شون موهاشون خيس بود. نگاهم ناخودآگاه روي الکس رفت. موهاي قهوه ايش، به خاطر خيس شدن، نامرتب بود. دسته اي از موهاش روي پيشونيش ريخته بود و قيافش رو مثل پسر بچه هاي تخس شيطون کرده بود. اي خدا بگم چي کارت کنه که همه حالتي بهت مياد! برگشت سمتم. قبل از اين که بياد، ايمان پيش دستي کرد و من و بعضي ديگه رو به ماشين خودش دعوت کرد. همه نشستن و من از روي ناچاري مجبور شدم روي صندلي جلو بشينم. به طرف ويلا حرکت کرديم. وسطاي راه بوديم که ايمان رو بهم گفت:

ـ نسوختيا!

لبخندي زدم:

ـ از برنزه شدن خوشم نمياد. هر وقت ميام سه کيلو ضدّ آفتاب مي زنم!

ابرويي بالا انداخت:

ـ بهتر ، سفيد خوشگل تري!

با تعجب بهش نگاه کردم تا نشونه اي از شوخي ببينم، اما صورتش جدي جدي بود. اين ديگه چشه؟! قبلا به شوخي گاهي از اين حرفا ميزد، اما چند روزه که يه جور عجيبي شده! يعني از اين حرفش منظوري داشت؟!

وجدان ـ په نه په واسه خوش خوشان تو گفته بود!

ـ خب شايدم نداشت!»

نمي خواستم ديدم رو به ايمان عوض کنم. حواسم رو پي اس ام اس بازي با آيدين دادم. هنوز داشت سعي مي کرد خاله آرام رو براي ديدن شادي راضي کنه. بهش گفتم نااميد نشه. يه جورايي داشت به شادي حسوديم ميشد که يه نفر براي داشتنش، تا اين اندازه با همه مي جنگيد و خودش رو به آب و آتيش ميزد ... آهي کشيدم. سارينا با الکس توي يه ماشين بودن!

***

با خستگي روي صندلي ولو شدم. آخيش، خلاص شدن از شر اون شن هاي مزاحم چه قدر لذت بخش بود!

آناليا گفت:

ـ آني موهاتو سشوار کشيدي؟

من با ناله:

ـ واي آنا مامانم نيست، تو گير ميدي؟ به خدا حال ندارم، ولش کن!

آناليا- سرما مي خوري دختر! من برم ببينم عرفان چي کارم داره، هي صدام مي کنه، سشوار بکش.

با بي حوصلگي گفتم:

ـ باشه!

آناليا از اتاق خارج شد. رها پيش آرش بود. در واقع هر روز که مي گذشت، زمان بيشتري رو ورِ دل آرش مي گذروند! تقه اي به درخورد. با چشماي نيمه باز از خستگي گفتم:

ـ هان! کيه؟

با شنيدن صداي الکس نيمخيز و متعجب شدم:

- منم، لباست مناسبه، بيام تو؟!

صداش رگه هاي خنده داشت. بلوزم که مناسب بود،فقط شالم رو چنگ زدم و روي موهاي خيسم انداختم: بيا!

الکس وارد شد. موهاش خشک شده بود. نگاهي به من کرد و بعد يه دفعه اخم کرد:

ـ موهات خيسه؟

تک ابرومو بالا انداختم. تيکه کوچيکي از موهام از شال بيرون مونده بود.

الکس – موهاتو خشک کن!

با چشماي گرد شده نگاهش کردم. اي خدا، همينم مونده بود که اينم تذکر بده!

غرغر کردم:

ـ اي بابا به تو چه؟!

خيلي جدي دست به سينه روي لبه ي تخت نشست و گفت:

ـ توي ماشين شنيدم که داشتي به مامانت مي گفتي که سشوار مي کشي. اومدم يادت بندازم!

چشمامو تو حدقه گردوندم:

ـ خب يادم انداختي، حالا برو مرسي!

مودبانه داشتم شوتش مي کردم بيرون! اما اونِ پرروتر از من، شوت نشد (!) و فقط ايستاد و گفت:

ـ نه انگار تو زبون خوش حاليت نميشه! چمدونت اين بود ديگه؟!

و به سمت چمدونم رفت و خواست بازش کنه که با يه جهش کانگورويي رفتم طرفش و جلوشو گرفتم. لبخند مليحي به روش زدم؛ وضعيت چمدونم هم افتضاح بود و براي جلوگيري از آبروريزي دوباره که نکنه لباساي خوشگل (!!!) توي چمدون رو ببينه، گفتم:

ـ اِ! چي مي خواي؟

لبخند زد:

ـ مي خوام سشوارت رو بيارم بيرون!

پوفي کشيدم:

ـ اي بابا، خب حالا من موهامو خشک کنم، به تو چه سودي مي رسه؟

ـ وجدانم راحت ميشه!

پس فقط به خاطر وجدانش بود؟ منو بگو گفتم براش مهمم و حايز اهميت! پسره ي سوسک! ايش!

جدي گفتم:

ـ شما وظيفه اي در اين مورد نداري، پس نگران وجدانت نباش جناب!

دوباره اخم کرد:

ـ موهاتو خشک کن!

رگ لجبازيم گل کرد:

ـ نچ! به تو چه؟

غريد:

ـ ميگم موهاتو خشک کن!

ـ نمي خوام تو چي کار داري؟

ـ دِ آخه دختر سرما مي خوري!

ـ بخورم، به درک!

يک دفعه عصباني شد. انگشتشو تهديد آميز جلوي صورتم تکون داد:

ـ هيج وقت اين حرفو نزن! حالام سه ثانيه بهت فرصت ميدم که سشوارت رو بيرون بياري، وگرنه جور ديگه اي مجبورت مي کنم!

بعد با خونسردي گفت:

ـ يک!

شوکه از اتفاقات کاري نکردم.

الکس – دو!

با خونسردي دست به سينه نگاهش کردم. خب مثلا حالا مي خواست چي کار کنه؟! هه، فکر کرده ازش مي ترسم!

الکس – خودت خواستي ،سـه!

سريع قدم بلندي به سمتم برداشت، در واقع يه جوري جهيد طرفم که از فرط ترس و هول شدن، با سرعت جمبوجت سشوار رو از زيپ کناري چمدون بيرون آوردم!

لبخند پيروز مندانه اي زد:

ـ آفرين دختر خوب! ازم حساب مي بريا!

اخم کردم:

ـ کوفت!

و در حالي که به خودم به خاطر اين عکس العمل احمقانم، فحش مي دادم، با لجبازي سشوارو روي ميز گذاشتم و خواستم برم که راهمو سد کرد:

- آخه چقدر تو لجبازي جوجه! بيا موهاتو خشک کن. به خاطر خودت ميگم، نمي خوام سرما بخوري!

کلمات بي اجازه ي من از دهنم بيرون ريختن:

ـ برات مهمه؟

انگار يه لحظه متعجب شد. اما بعد گفت:

ـ اگه مهم نبود، بهت نمي گفتم!

توي چشماش خيره شدم. مهربوني بود، مهربوني محض! و ... احساسي هم بود، نبود؟؟

اصلا انگار چشماش جادويي بودن. اصلا نفهميدم چطور گفتم:

ـ خيلي خب، باشه!

لبخندي به روم پاشيد. بعد دوباره شيطون شد:

ـ مي خواي کمکت کنم؟

به شوخي اخم کردم :

ـ خبه خبه! پررو نشو! برو بيرون.

در حالي که به سمت در مي رفت ، گفت :

ـ اما واقعا خشک مي کنيشون ديگه؟ مطمئن باشم؟

دلم از توجهش گرم شد. نتونستم جلوي لبخندمو بگيرم:

ـ آره، حالا برو!

از اتاق خارج شد و حين بستن در گفت: من منتظرم صداي سشوارو بشنوم، بعدم اومدي بيرون چک مي کنم، پس سعي نکن سرمو شيره بمالي!

جلوي خندمو گرفتم:

ـ بـــرو !

ـ خب بابا رفتم!

و درو بست. شالمو در آوردم و سشوارو به برق زدم. براي اولين بار توي عمرم، از سشوار کشيد موهام، لذت بردم! ...

***

با بي حوصلگي، با گوشيم ور رفتم. نه به اون موقع که مي خواستم بيام مسافرت و مامان اين همه سفارش مي کرد و نه به حالا که اصلا سراغي نمي گيره. خب البته حقم داشت، الان حتما ديگه برگشتن سر کارشون، لطف کرده بودن و فقط چند روز اول عيدو تعطيل کرده بودن. من که ديگه عادت کردم. باورم شده که خيلي نبايد توقعي داشته باشم، هميشه شغلشون مهم تر از همه چيز بوده؛ به هر حال خودم گاهي زنگ مي زدم و يه سراغي ازشون مي گرفتم و با هردوشون کمي حرف مي زدم و خبر مي دادم. دلم گرفت. کاش مامانم واقعا يکم بيشتر حواسش به من بود! کاش فکر نمي کردن اون قدري بزرگ شدم که نيازي به خبر گرفتن نداشته باشم!

بعدازظهر بود. بعد از رفتن به دريا و خوردن ناهار توي رستوران و يه دست واليبال بازي کردن، هر کس به کار خودش مشغول شده بود ... . رها و آرش رفته بودن بيرون دور دور. شيما و نگار توي اتاقشون بودن و احتمالا در حال حرف زدن ... . سپهر طبقه بالا خواب بود. دانيال، سيامک و ايمان هم جلوي تلويزيون بودن. البته ناگفته نمونه که عرفان و آنا هم معلوم نيست کجان!

آيدين امروز گفت که سعي داره از طريق پدرش وارد عمل بشه و منم مثل هميشه تشويقش کردم.

اي خدا، دارم از بي حوصلگي مي ميرم! همه مشغول کارين جز من و ... صبر کن ببينم، الکس و سارينا کجان؟! مثل فنر از جا پريدم. يعني کجان؟ لبمو گزيدم، به من ربطي نداره،اصلا! اما ... . پوفي کشيدم و مانتو و شال پوشيدم و بعد از توي اتاقمون بيرون اومدم، به طبقه پايين رفتم و بي توجه به نگاه سيامک، از در خارج شدم و توي باغ شروع به پياده روي کردم. باغ خيلي قشنگي بود، مثل يه تيکه از بهشت ... . درختاي بلند کاج و صنوبر ... . درختچه هاي مختلف ، درختايي که فکر کنم درخت گيلاس بودن، و گل هايي از همه رنگ! نفس عميقي کشيدم. پاهاي کتوني پوشم رو دونه دونه کنار هم گذاشتم و تصميم گرفتم دور باغ بزنم که صدايي شنيدم. گوشمو تيز کردم، از پشت يه رديف کاج ميومد. صداي يه دختر... اِ، مثل اين که ساريناست! آهسته به سمت صدا حرکت کردم. فضا طوري بود که از پشت اون رديف کاجا، تونستم اون طرف رو ببينم و ديده نشم که اي کاش نمي ديدم!

الکس و سارينا با هم بيرون بودن، اما نه توي يه وضعيت عادي! کاملا به هم نزديک شده بودن. سارينا آهسته آهسته حرف مي زد و من نمي شنيدم. محو الکس بودم. تکوني نمي خورد، امتناعي نمي کرد ... اما استقبالي هم نکرده بود. دستاشو انداخته بود. ساکت و صامت ايستاده بود و توي نگاهش کلافگي بود ... يا شايدم ... نبود و من فقط تصور مي کردم! حلقه ي دستاي سارينا محکم تر شد. بغض گلومو فشرد. انگار دستاش دور گردن منو فشار مي داد.

حس مي کردم راه نفس کشيدن تنگه. ضربان قلبم کند شده بود. لرزه اي از تنم گذشت. به چي زل زده بودم؟ به معاشقه ي عشقم با عشقش ... عشقم؟ آره عشقم! ديگه نمي تونم به خودم دروغ بگم، اين حس، يه علاقه ي عادي نبود. من نمي تونستم حضور اون رو در کنار ديگري تاب بيارم. من دلتنگش مي شدم، من بي اون نمي تونستم! بي اون بودن، غير ممکن شده بود! من، با تمام قلبم عاشقش هستم ... . اشکام روي صورتم ريختن. عشوه هاي سارينا رو ديدم و براي بار هزارم آرزو کردم که اي کاش انقدر فنّاي زنونه بلد نبود! چشمام تار مي ديد، لبمو گاز گرفتم. پس چرا الکس پس نمي کشيد؟ نکنه ... نکنه دوستش داشت؟ خنده هاي سارينا مثل پتک توي سرم فرو مي رفت. حتما اونو دوست داره، حتما عاشقشه! اشکام تند تر راه گرفتن. از لبم خون جاري شده بود. انقدر گازش گرفته بودم که اين بلا سرش اومده بود. دلم مي خواست داد بزنم، فرياد بکشم، جيغ بکشم. دلم مي خواست بدوم و برم ... . اما عقلم منو نگه داشته بود. داشت مي گفت که ببينم الکس، که انقدر از ته دلم دوستش دارم، چه طور کنار ساريناست. تازه متوجه موقعيتم شدم. چطور نفهميدم که زانو زدم، که قلبم شکست ... دلم، بدجوري شکست ... . بدجور ... بدجور شکسته بودم ... ديگه نخواستم اين رو بينم که الکس با سارينا همراهي نمي کرد. حرکت لب هاي الکسو ديدم ولي نفهميدم که چي مي گفت. شايد چون حرکات سارينا پررنگ تر و بزرگ تر بود، انگار يه ذره بين روش گذاشته بودم. شالم رو جلوي صورتم گرفتم تا صداي هق هقم، خفه شه. چشمم به گردنبندم افتاد ... گردن بندي که ازم جدا نمي شد . آويز قلب رو فشار دادم، با حرص گردن بند رو محکم کشيدم. زنجيرش پاره شد، دردم نيومد. توي گل و خاک ها پرتابش کردم. سوزش اشک رو احساس مي کردم. شوري اشک و تلخي خون توي دهنمو حس مي کردم. مغزم فرمان داد که شکنجه ديگه بسه! بايست! بلند شو ... . شايد چند دقيقه بيشتر نبود، اما حس کردم مدت طولاني ايه که زانو زدم. به زحمت بلند شدم. تيکه هامو جمع کردم يا نه؟ نمي دونم ... چند قدم راه رفتم ... قدمام تندتر شد، از در ويلا خارج شدم. دويدم ... . اشک روي صورتم مي چکيد، هق هقم با صدا شده بود. به مردمي که با تعجب نگاهم مي کردن اهميتي نمي دادم ... صحنه ها جلوي چشممم تکرار مي شد. سارينا ... يه قطره اشک ... دستاش ... يه قطره اشک ... روي گونه ي الکس ماچي نشونده بود ... يه قطره اشک ... گونش بود ديگه؟! قطره ها رو ديگه نميشد شمرد. بازم به مردم توجهي نکردم. من دنبال آرامش بودم. جايي که بشه آرامش گرفت. دويدم ... راهش رو بلد شده بودم، دور نبود ... دويدم و به ماسه هايي که کفش هاي کتوني سفيد مارکم رو لکه دار مي کردن اهميتي نمي دادم. آخه دلم لکه دار شده بود! اعتمادم لکه دار شده بود ... . دويدم و بازم به مردم لب ساحل اهميتي ندادم. به آبش خيره شدم. نشستم و مدتي بهش خيره شدم. انقدر گريه کردم که چشمه ي اشکم خشک شد. باورش سخت بود اما ... واقعيت هميشه تلخ بود! دستامو توي ماسه ها فرو کردم. مهم نبود که با مانتوي جديدم رو ماسه ها نشستم. صداي امواج توي گوشم پيچيدن ... هشت سال خاطره تکرار شد ... .

« قد بلند بود و لاغر. موهاي قهوه اي تيره اي داشت که خيلي باحال درست شده بودن. چشماش هم قهوه اي بود، نه نه عسلي بود!

ـ پسره سرش رو به سمتم برگردوند و نيشخند زد، حرصم گرفت!

- دستشو جلوم دراز کرد: ببينم تو حالت خوبه؟

- با شيطنت گفت: من که از اولشم مي دونستم که مياي!

- داشت به اريل نگاه مي کرد!

- ليوان شربتو روش ريختم.

- داشتم قربون صدقه پسره تو رمان مي رفتم، نگاهش بهم بود.

- دنبالم اومد: تو رفتي پيش ديويد؟

- کتاب علومو به سمتم گرفت. عذرخواهانه گفت: ...

نه نمي خوام به خوبياش فکر کنم. جلوتر زدم .. خودکار نقرمو برداشته بود ... جلوتر .. مدرسه تعطيل شده بود !جلوتر ... امکان نداشت دوست شاهين اون باشه! جلوتر ... اسم سحر رو گوشيش بود ... جلوتر ... گفت داره ميره انگليس .. خيلي جلوتر ... سارينا بود، با سارينا برگشت! جلوتر نزدم. ديگه اشک نمي ريختم ... فقط فکر مي کردم، من حق ندارم ناراحت باشم، اون که به من تعهدي نداشت. فکر کردم. به ماجراي عجيب زندگيمون ... دستي روي شونم قرار گرفت. از جا پريدم.

ايمان – نترس بشين!

کنارم نشست. حرفي نزدم. چند لحظه اي گذشت ...

ايمان – گرفته اي آره؟ نگو نه خودم ديدم! دلت مي خواد با من حرف بزني؟

سرمو بالا انداختم ... يعني نه ...

ايمان آهي کشيد:

ـ خيلي خب ... هر طور دوست داري ... ديدم از در رفتي بيرون، بعدم ديدم که توي باغ نيستي ... گفتم شايد توام مثل من با امواج دريا آروم ميشي!

لبخندم تا پشت لبام اومد، ولي روشون نه!

ايمان – ناراحتيتو حس مي کنم .. دوست دارم بهم بگي، اما اگه دوست نداري اصرار نمي کنم!

سکوت ... .

ـ خيله خب، باشه، منطورت رو فهميدم! مي خواي بريم يه چيزي بخوريم؟

جوابش قطعا نه بود!

ـ باشه ... مي خواي برات يه داستان بگم؟!

اين يکي قابل تامل بود ... منتظر بهش خيره شدم. لبخندي زد. شروع کرد. از خودش گفت، از خونواده ي کوچيکشون، پدري که از دست داده بود ولي روي پاي خودش ايستاده بود. برادر کوچيک ترش که دبيرستاني بود. وضع مالي خوبي که داشتن، از علاقش به مادرش گفت ... حرف زد و حرف زد ... نمي دونستم چرا داره در مورد خودش اين همه توضيح ميده، اما دليلش هر چي بود، باعث شد من از فکر و خيال بيرون بيام ... بعد از کلي اطلاعات دادن، سکوت کرد. نفسشو فوت کرد، بهم نگاه کرد و دوباره شروع کرد:

ـ آنيا، خيلي وقته که مي خوام يه چيزي رو بهت بگم ... نمي دونم الان وقت مناسبشه يا نه؟ اما نمي تونم صبر کنم. مي ترسم. از سيامک، توجهش بهت ... از الکس نگاه هاي متفاوتش!

اخمم درهم شد. بازم الکس ... . بايد نوزاد سه روزه مي بودم که منظور ايمان رو نفهمم ... اما خوش بينانه فکر مي کردم نه ... .

ايمان ادامه داد :

ـ آنيا مي دوني بار اول کي همديگه رو ديديم؟

بالاخره قفل زبونم شکست:

ـ روز اول تو دانشگاه که به خاطر جا، دعوامون شد؟

تک ابرويي بالا انداخت :

ـ نه!

توجهم جلب شد. تعجب کردم.

ايمان – يادت نيومد؟

من – نه.

ـ فکر کنم دبيرستاني بودي، تيپ سفيد و مشکي زده بودي، با آناليا و چند نفر ديگه بيرون بودي، بقيه رو نديدم اما آنا رو مطمئنم ...

کم کم داشت جرقه اي توي ذهنم روشن ميشد ...

ايمان – هيجان زده و با خنده داشتي براي آناليا (که اون موقع نمي شناختمش) چيزي رو تعريف مي کردي. صاف خوردي بهم!

دهنم باز موند. يادم اومد ... . پس به اين خاطر بود که به نظرم آشنا اومده بود! خدايا، ايمان همون پسره بود که توي اون روز خريد بهش خورده بودم! چرا تا حالا نفهميده بودم!

ايمان ادامه داد:

ـ متعجب شده بودي، سرتو بالا آوردي. چشمات گشاد شد. منم تعجب کردم، جداي از اين که يه دفعه بهم خورده بودي، موهاي جالب و خوشرنگي داشتي! بدتر از اون چشمات بود که شيطنت توش موج مي زد. معذرت خواستي، گفتم حواست باشه.

ازت دور شدم ولي تو ذهنم موندي. اون سال توي دانشگاه ديدمت يه لحظه به نظرم آشنا اومدي، فکر که کردم يادم اومد، از اون چهره ها نبودي که بشه راحت فراموش کرد! ولي تو چيزي بروز ندادي، منم چيزي نگفتم ... تو از اولم خاص بودي. کل کل مي کردم، کل کل مي کردي! دخترا معمولا به جاي جواب دادن به کل کل هام، يا عشوه ميومدن، يا اخم مي کردن يا نهايتا دو سه بار جواب مي دادن و بعد کم مياوردن، ولي تو ... .

مکثي کرد و با شيطنت توي چشمام خيره شد:

- اصلا اهل کم آوردن نبودي! انقدر ادامه مي دادي تا طرفت کم بياره! از همون اول ازت خوشم ميومد، اول به صرف چهره ت که خب واقعا خوشگلي!

خجالت کشيدم ... .

ايمان – بعد اخلاقت که به هيچ پسري بيش از حد محل نمي دادي! يادته سر اون شرط مجبور شدي باهام بيا مهموني؟

سرمو تکون دادم، مگه ميشد از يادم بره؟!

ـ بيشتر يه بهانه بود، چون خودم مي تونستم اون دختره رو از سرم باز کنم. فکر کردم که يکم برام خاصي، اما بعد يه مدت فهميدم که نه ... دلمو باختم!

مسير گفت و گو برام جالب نبود. با اون چيزي که قبلا ديدم، حرفايي که ايمان مي زد و من اصلا انتظارش رو نداشتم، حالم رو بدتر مي کرد. اما نمي خواستم نسبت بهش بي ادب باشم، پس سعي کردم فکرم روي رفتارم نمود پيدا نکنه.

ايمان – اون روز توي عروسي آنا که ديدم با آدرين رقصيدي، يه چيزي توي وجودم به خروش اومد. حالم خيلي بد شده بود. نزديکتون که اومد باورم نمي شد که اين تو باشي که اون طور با ناز حرف مي زني! عصباني شده بودم، اصلا نفهميدم که چه جوري و با يه بهانه ازش جدات کردم. وقتي به خودم اومدم، ديدم آره، من تو زندگيت نقشي ندارم. همون روز خواستم بهت بگم اما ... از عکس العملت ترسيدم ... ترسيدم پسم بزني. جدي بين تو و آدرين چيزي بود؟

خنده ي بي اجازه يا روي لبم اومد:

- نه بابا، اين آدرين خودش يکي از فاميلاشون رو دوست داره، به من گفت بيا وانمود کنيم تا من حس اونو بفهمم!

ايمان تعجب کرد، نفس راحتي کشيد:

ـ آخيش، خدايا شکرت! اما ... آنيا ... جدي ... جدي دارم به آينده م با تو فکر مي کنم. دلم مي خواد آيندمو با تو بسازم. من دوستت دارم، بيشتر از اون چيزي که فکرشو بکني!

يه قطره اشک سُِر خورد پايين و اومد. طغيان احساساتم بود، روح خسته ي من توانايي نداشت. منتظر بودم که ايمان يه دفعه بگه که همه ي حرفاش شوخي بوده. ايمان ... . دوستم داشت ؟!؟!؟!

صداش توأم با نگراني بود:

ـ ببينمت گريه مي کني؟ ناراحت شدي آنيا؟

سعي کردم بخندم:

ـ نه ... نه ... فقط ... فقط يکم شوکه شدم!

ايمان شيطون گفت:

ـ فداي شوکه شدنت خانومم!

خجالت زده گفتم:

ـ ايمان!

ايمان – جان ايمان؟! چيزي نگو آنيا، اين همه مدت حسرت تو دلم موند که بتونم بي پرده باهات حرف بزنم ... بهم فکر کن. به ازدواج با من فکر کن، آني، با من ازدواج مي کني؟

دهنمو باز کردم:

ـ اما من ... .

دستشو بالا آورد تا سکوت کنم:

ـ نه ... الان جواب نده ... فکر کن. به پيشنهادم خوب فکر کن ... من راجع به خودم همه چيزو گفتم ... تو هم ... فکر کن بهم، دقيق اما ... تو رو خدا سريع. من طاقت ندارم زودتر مال خودم بشي!

اي واي اين چرا اين جوري شده؟ منم که بدتر از ابن هي خجالت مي کشم لبو ميشم!

ايمان – انقدر خجالت نکش، دلم مي خواد لپاتو بکشم!

گل بود به سبزه نيز آراسته شد! بيشتر خجالت کشيدم.

ايمان – برگرديم خوشگل خانوم؟

من – ميشه ... ميشه من بمونم ايمان؟ خودم ميام!

ايمان – باشه ولي زود بيايا! مواظب هم باش ... راستي، با مهربوني و رحم به پيشنهادم فکر کن!

تو اين موقعيت هم دست از دلقک بازي بر نمي داشت:

ـ برو! بــرو! خداحافظ ايمان.

ـ فعلا آنيا ... زودي بيايا!

و دور شد. زانوهامو توي شکمم جمع کردم. سرمو روشون گذاشتم. توي سرم هجوم و هياهو بود. شوکه،عصباني و ناراحت از اتفاق بعدازظهر و سردرگم از اتفاق الان! باورم نمي شد ... .به تلاطم آب ها نگاه کردم. چه روز پرماجرايي. من، آنيا، خواسته شده بودم؛ از طرف يه پسر، ايمان، با يه موقعيت خوب ... پس چرا؟ چرا خوشحال نبودم؟! پس اين بغض سنگين سمج تو گلوم چي کار مي کرد؟ پس اين اشک مزاحم روي صورتم چه کار مي کرد؟

هميشه همين طور بودم. روحيه ام حساس بود. متاسفانه! خصلت خوبي نيست ... . يه وقتا، وقتي مسائل و مشکلاتي پشت سرم هم پيش ميومدن، توانم رو از دست مي دادم. من ديگه نمي تونم، خدا براي امروز بسه!

چيز بزرگي رو نديده بودم، نه؟ سارينا و الکس ... نزديک هم ... يه ماچ روي گونه ي الکس ... "گــونه"! پلکامو روي هم فشار دادم. من، يه عاشقم که ديدم عشقم با يکي ديگه جيک تو جيکه ... الان چي کار کنم؟؟ چرا آرومم؟؟ يه خصلت ديگه ... ناراحت ترين وضعيت من، آروم بودنه ... جيغ و داد مال مرحله ي يکه. بدتر از اون گريست، و بدتر از همه، يه آرامش مصنوعيه ... .

از همون اول که توي مدرسه چشمم به چشمش افتاد، از چهره ش خوشم اومد، بعد از دستش حرصي شدم و ... سال که تموم شده بود، فکر مي کردم تمومه، ... الان که دقيق فکر مي کنم، مي بينم که اون زمان حتي فکر مي کردم عاشقشم! ولي من عشق رو نمي شناختم ... من فقط ازش خوشم اومده بود؛ و فقط اين هورمون هاي لعنتي بودن که باعث شدن پر از احساس بشم! دبيرستان که بوديم، دوستش داشتم، مي دونستم! از رفتنش داغون شدم. علاقه و دوست داشتن من به عشق تبديل شد. رشد کرد، بزرگ شد، نهال شد ... . عشق ... واژه ي غريبيه اما ... حسيه که دارمش، حالا مي شناسمش ... شايد اين حسو وقتي اولين بار توي دانشگاه ديدمش، پيدا کردم، شايدم بعدتر. اما هر چي که بود، تا حالا انکارش مي کردم ولي حالا نه. حالا، انکار نشدني بود. همه چيز گواه مي داد. من از کوچيک ترين توجه او به سارينا ناراحت مي شدم، من ... من احمق ديوانه، گرفتار حسي شدم که يه روزي معتقد بودم تو دنياي واقعي بدبختي مياره ... . من، نمي تونم بدون اون زندگي کنم. من "بي او بودن" رو نمي فهمم. قلبم وقتي بهش نزديک مي شدم، تندتر مي تپيد، نگاهم همه ش روي اون مي رفت، همه ي حرکاتش رو زير نظر داشتم و ريز به ريزشون رو تفسير مي کردم،

دلتنگش مي شدم و ... آره، از حسودي نسبت به دختراي دور و برش هم اشباع مي شدم! اينا نشونه هايي جز عشق نبود. من، من، اي خاک بر سر من!

اشکام شدت گرفت. چرا؟ چرا نبايد راحت و بي دردسر تنها ببينمش؟ چرا بلاي جونم بايد همراهش باشه؟ چرا بايد انقدر بهش نزديک باشه. قلبم هوري ريخت ... اگه ... نکنه ... دوستش داشته باشه ... حس مي کردم هوا زيادي گرم شده. ايستادم. قدمامو توي ساحل جلو بردم. پاچه هاي شلوارمو بالا زدم تا بالاي زانو. کسي نبود، هيچ کس، تنها بودم ... قدم برداشتم ... قدم اول .. من عاشق الکس هستم ... قدم دوم ... سارينا زيادي بهش نزديکه ... قدم سوم ... حرفاي سيامک بوي خوبي نميده، يعني سارينا و الکس با هم ... قراره .. اتفاقي بينشون بيفته ... قدم بعدي ... خواستگاري ايمان ... حوابش رو چي بدم؟ قدم بعدي ... بايد به رها در مورد آرش هشدار بدم، شايد نشناستش ... قدم بعد، تا زانو تو آب بودم ... آيدين و شادي رو چي کار کنم؟ سرم درد مي کرد. عارضه اي که هميشه بعد از گريه به سراغم ميومد ... سرم سنگين بود ... چشمام مي سوخت ... دستام مي سوخت ... من، خسته بودم، من، نابود بودم ... کف دستامو محکم به سطح دريا زدم. تکليفم چيه؟ فکر و خيال توي سرم وول مي خورد و راحتم نمي ذاشت. فکر کردن به همه ي دغدغه هام يک جا، باز سردرد ... سرم به دوران افتاد. نمي خواستم فکر کنم بهش اما ... سعي کردم همه ي تصورات رو از ذهنم دور نگه دارم، ولي انگار ذهنم همه چيز رو ول کرده بود، چسبيده بود به سارينا و الکس ... زوم کرده بود روي اونا.

راستي ايمان چي گفت؟ گفت دوستم داره؟ آيندمون رو با هم بسازيم ...

يه دفعه همه جا روشن شد، بعد صداي مهيب رعد و برق ... عاليه، بارون رو کم داشتم! با طمأنينه به طرف ساحل رفتم. پاچه هاي شلوارم رو بي توجه به خيس بودن پاهام دادم پايين. بارون نم نم روي سرم مي باريد، اما توي سرم فکر و خيال بود. چرا تا حالا متوجه نشده بودم که هوا چقدر تاريک شده! انقدر فکر کرده بودم که ... تازه به خودم اومدم .. عين آدم هاي افسرده نشستم يه گوشه و فکر مي کنم و زار مي زنم؛ خاک بر سر من! البته در حال حاضر آب بود که به سرم مي خورد، شدتش زياد شده بود و با آخرين قدرت به سرم مي خورد . سعي کردم ذهنمو خالي کنم و منطقي فکر کنم ... بايد برگردم ... به محض اين که چرخي زدم محکم با کسي برخورد کردم. هيکل بزرگي داشت، ترسيدم و جيغ کوتاهي زدم ... .

هيکل- هيس، چته؟ تو کجايي دو ساعته تو اين بارون؟

دهنم باز موند. بازم الکس؟ چرا صداش، به جاي اين که به خاطر سارينا، ازش متنفرم کنه، گوشمو نوازش مي داد؟!

بازومو تکون داد. تازه به چهره ش توجه کردم. موهاي خيس، چشمايي با رگه هاي قرمز ... عصباني بود .

الکس – با توام! دو ساعته رفتي بيرون توي شهر غريب، شب تاريک و بارون؟ نگفتي بلايي سرت مياد؟ من به درک، نگفتي بقيه نگرانت ميشن؟

تموم اتفاقاي اون روز موقتا به حاشيه سپرده شدن ... گفت " من به درک" يعني نگران شده بود؟! اتفاقات باز هجوم آوردن. چرا بايد نگران بشه؟ بره نگران سارينا جونش بشه ... . بغض گلومو گرفت. سعي کردم ازش فاصله بگيرم. دوباره منو گرفت:

ـ هي کجا؟ تو اصلا گوش مي کني من دارم چي ميگم؟

چه قدر عصباني بود. چرا روي عصباني و خشميگنش هميشه با منه، خنده هاش با سارينا؟ اشکام سرازير شدن. سرمو برگردونده بودم، دستم تو دستش بود. دستمو کشيد و سعي کرد صورتمو برگردونه. مقاومتي نکردم. برگشتم سمتش ... با چشماي نمناک اشکي، با سرزنش و غم بهش خيره شدم.

مات شد:

ـ آنيا ... آنيا داري گريه مي کني؟ ببينمت؟ چي شده؟

چي مي گفتم؟ مي گفتم تقصير توئه که با وجود اين که هيچ تعهدي نسبت به من نداري، من دوستت دارم و نمي تونم کنار ديگري تحملت کنم؟

اشک ريختم. فشار دستاشو کم کرد. صورت عصبانيش ناپديد شد. آروم تر گفت:

ـ آنيا .. خانومي ، کوچولو؟ چي شده؟ گريه نکن آنيا، حرف بزن!

هيچي نگفتم.

الکس – مي گم حرف بزن! دِ دختر نريز اين اشکا رو ! يه دقيقه منو ببين، اشک نريز، گريه نکن، داغون نکن ... .

گريم با صدا شد. چرا انقدر مجهول بود؟ چرا انقدر متناقض رفتار مي کرد؟ يه دفعه کاري کرد که از شوک، گريه رو کاملا فراموش کردم! منو به طرف خودش کشيد! من، مات موندم!! چقدر امن بود! چرا ديگه سردي و خيسي بارون رو حس نمي کردم؟! ولي اين درست نيست ... تقلا کردم، ولي تاثيري نداشت. با گذاشتن انگشتش زير چونم، وادارم کرد نگاهش کنم، فاصله مون خيلي کم بود.

الکس – ببينمت .. ديگه گريه نمي کني؟

اشک هام رو پاک کرد. اشک توي چشمام جمع شد. بازم تقلا!

بازم نذاشت:

- ديگه چي بهت بگم؟ چرا حرف نمي زني؟ حيف اين چشمات نيست که مدام بارونيشون مي کني؟ بدتر از اين آسمون و اين دريا چشماي توئه! چطور دلت مياد اين طور خيسشون کني؟

حرفاش شيرين بود. اشکام رو متوقف کرد. راستي ... چقدر با اين موهاي خيس پريشون، زير بارون، جذاب شده بود!

نفسشو فوت کرد. بازدمش توي صورتم خورد:

ـ بالاخره راحتم کردي ... ديگه اين جوري گريه نکن، خب؟ اشکاتو نريز ... .

ولي من فقط مات نزديکي بيش از حدمون بودم. بي توجه به باروني که خيسمون مي کرد... . سکوت کرد . زل زد توي چشمام. قلبم محکم مي کوبيد، جوري که گفتم مسلما الکس صداشو شنيده، به بارون و اون سرما، اهميتي ندادم. نگاهامون تو هم گره خورد، قلبم هنوز با هيجان مي تپيد ... رعد و برق زد ... . فاصله اي نموند ... .

از هم فاصله گرفتيم. نفس نفس مي زديم. چشماش رنگ پشيموني گرفت. چشمام رنگ پشيموني گرفت. خجالت کشيدم. بارون با شدت قبل مي باريد. سرمو زير انداختم.

وجدان درست در بدترين زمان به سرغم اومد:

ـ خاک بر سرت!

من به وجدان- کوفت. خب، خب بعد عمري نمي توني ببيني من يه نفس بکشم؟! گناه دارم!

وجدان- متاسفم براي تو، تو مثلا محرم و نامحرم حاليت ميشد، آره؟»

خب، فکر کنم وجدان براي اولين بار تو عمرش راست مي گفت. فقط حيف که اون شيطان درونم خيلي خوشحال بود ... !

با صداي الکس از فکر بيرون اومدم:

ـ آنيا ... من ... من متاسفم ... معذرت مي خوام.

به چشماش نگاه کردم. پشيمون بود. حس عجيبي داشتم. از يه طرف خودمم پشيمون بودم، از طرفي نمي دونم چرا از اين که پشيمون بود، ناراحت بودم.

بازم وجدان بيدار شد:

ـ نکنه توقع داشتي برگرده بگه: مرسي آنيا جون، دستت درد نکنه عزيزم؛ خيلي خوب بود؟!

ـ اگه اينو مي گفت که جفت پا مي رفتم تو دهنش. ولي ... اگه تو يکي خفه شي خيلي ازت ممنون ميشم، وجدان جون ... .»

رو به الکس فقط سرمو تکون دادم. منطقي نبود که جيغ و داد راه بندازم وقتي خودمم عين ماست وايساده بودم! معذرت بخوام؟! نه بابا چرا من معذرت خواهي کنم؟! والا به من چه؟! الکس منتظر بود چيز ديگه اي بگم اما من همون طور ساکت و صامت به شن هاي زير پام خيره شدم. الکس بعد از چند لحظه، نفس عميقي کشيد:

ـ برگرديم؟

دوباره سرمو تکون دادم. يکمي هم ازش خجالت مي کشيدم؛ احتمالا الان رنگ لبو شده بودم.

يه نفس عميق ديگه:

ـ هنوز ناراحتي؟ من متاسفم ... .

اي خدا، حالا نمي شه مثلا ديگه به روم نياره؟! تا من ميام به رنگ عادي برگردم، باز اين يه چيزي مي گه، از خجالت سرخ مي شم!

به ناچار گفتم:

ـ ناراحت ... نيستم ... ديره، بريم؟

يه لحظه توي چشمام خيره شد و بعد بالاخره به راه افتاد. باز ياد سارينا افتاده بودم؛ با قدم هاي کوچيک؛ مثل جوجه اردکي که دنبال مادرشه ميره، به دنبالش راه افتادم. به در ماشينش رسيديم، بعد از باز کردن در، سريع نشست تو. من اما همون جوري ايستاده بودم. در جلو رو (سمت من) باز کرد و گفت :

ـ چرا نمي شيني پس؟

من – آخه ... الان خيسِ خالي ام.

الکس – نه که من خشکم! بشين ديگه، اين قدرا هم خسيس نيستم! تازه، اين ماشين من نيست که، ماشين عرفانه! قابلمونو نداره!

لبخندي زدم و روي صندلي نشستم. بخاري رو زياد کرد:

ـ سردت نيست؟

اي خدا، نميشه حرف نزني تو؟! يعني يه جوري رفتار مي کرد که انگار هيچ اتفاقي نيفتاده بود. يعني ... اصلا براش مهم نبود؟ ناخودآگاه بهش خيره شدم، باورم نمي شد که چند دقيقه پيش ... انقدر بهش فکر نکن دختره چشم سفيد!

من – نه ... .

الکس- تا حالا بهت گفته بودم که کاملا مشخصه که کي خوشحالي،کي ناراحتي و کي سردته؟

من با حرص:

ـ نــه!

الکس – خب وقتي خوشحالي مردمک چشمات گشاد ميشه، وقتي ناراحتي رنگ چشمات تيره تر ميشه، وقتي سردته هم لپات سرخ ميشه، البته نوک دماغتم همين طور!

چشمامو گرد کردم. پسره پرروي هيز! چه دقيق هم نگاه کرده!

باز گفت:

ـ آهان راستي تا خجالت مي کشي صورت سرخ ميشه، وقتي هم عصبي باشي، ناراحت باشي، بترسي و خلاصه هر چيز ديگه اي لباتو گاز مي گيري!

بعد نيم نگاهي به لبام انداخت که ناخودآگاه گازشون گرفتم. سري تکون داد که سرمو به طرف شيشه برگردندم و ترجيح دادم شاهد مناظري باشم که از کنارشون عبور مي کرديم، جوابي هم بهش ندادم. کمي بعد دوباره ياد امروز افتادم. نتونستم بهش تيکه نندازم:

ـ سارينا جـان نگرانت نشد؟!

با همون ژست هميشگيش رانندگي مي کرد (دست چپش رو قائم لب پنجره مي گذاشت)، با دست چپش روي موهاش کشيد و گفت:

ـ چرا بايد نگرانم بشه؟

شونه اي بالا انداختم:

ـ کوچه علي چپ خوش آب و هواست؟!

باز پيچيد تو کوچه (علي چپ):

ـ چطور؟

نفسي کشيدم:

ـ هيچي!

پيچيد ... البته اين بار واقعي؛ پيچيد توي کوچه و جلوي در ويلا بوديم. ماشين رو پارک کرد، پياده شدم، نفس عميقي کشيدم و براي جيغ و دادهاي بچه ها آماده شدم!

با باز کردن در و واردشدنمون، همون اتفاقي افتاد که فکر مي کردم. بچه ها همگي توي پذيرايي نشسته بودن که با گشوده شدن در، همه ايستادن.

آناليا جيغي کشيد:

ـ آنــيــا! دختره نفهم، دوساعته کجايي؟! مرديم از نگراني!

آهسته گفتم:

ـ ببخشيد که نگرانتون کردم، مي تونم برم بالا؟

همه سکوت کردن. بدون توجه به بقيه و يا حتي نگاه نگران ايمان، راهمو به سمت پله ها کج کردم و بالا رفتم. سرم درد مي کرد، لرز کرده بودم و هنوز توي فکر اتفاقات اخير بودم. بالاي پله ها، صداي جيغ سارينا رو شنيدم:

ـ الـکــس؟ کجا رفته بودي؟

پلک هامو روي هم گذاشتم. آناليا داشت از پله ها بالا ميومد. رفتم سمت اتاق. الکس داشت چيزي رو به سارينا مي گفت، نخواستم بشنوم؛ وارد اتاق شدم، متاسفانه آناليا هم داخل اومد:

ـ آنيا؟

با خستگي گفتم:

ـ ميشه تنهام بذاري آنا؟ خستم ... .

نگاهي توي چشمام انداخت:

ـ تو خوبي؟

من – آره، يه دوش بگيرم بعدم بخوابم، بهتر ميشم.

آناليا دستي توي صورتش زد:

ـ اوا! خوب شد گفتيا، خاک به سرم! سرما نخوري. دوش آب گرم بگيريا.

از توجهش خوشحال شدم؛ اما بي اعصاب تر از اون بدم که بروز بدم:

ـ باشه .... حالا ميري؟

آناليا دلخور نگاهم کرد و بعد بيرون رفت. حس کردم ناراحت شد، خب بشه، من چي کار کنم؟ سرم در حال انفجار بود، خودم توي حموم انداختم. دوش آب داغ ... .

نمي دونم چقدر توي حموم بودم که ضربه اي به در خورد و پشت بندش صداي رها:

ـ زنده اي آنيا؟

بعد از يه تجزيه و تحليل و انعطاف مغز، حال بهتري داشتم.

من- مرض! از خداته که زنده نباشم؟!

رها- اينو خوب اومدي، دقيقا! ولي خدايي اين پايين بچه ها ميگم بعد دو ساعت معلوم نيست زنده باشي، بالاخره وان و تيغ و خودکشي و ...!

من- درد، بي شعور!

خنديد. تازه حرفشو تحليل کردم و يه دفعه بلند گفتم:

ـ بعد دو ســاعـت؟!؟

رها- په نه په، دو دقيقه!

ـ اي واي! اصلا نفهميدم کي گذشت. الان ميام بيرون.

ـ بدو که شام از دستت ميره، در ضمن خانوم حواس پرت، برات پشت در حموم حولت رو گذاشتم.

ـ ميسي!

و رها رفت. سريع خودمو آب کشيدم و بيرون اومدم. بعد از تجريه و تحليل، يا درواقع قبل از اين که رها جفت پا بره وسط تفکراتم، به اين نتيجه رسيدم که هر چند سخت، هر چند تلخ، اما نبايد توقعي از الکس داشته باشم. اين عشق، احساس من بود، بايد پنهانش مي کردم تا غرورمو نشکنه. بايد سعي کنم رفتارهاي سارينا برام مهم نباشه ... و ايمان ... شايد لازم بود يه بارم که شده جدي به آيندم فکر کنم. ايمان پسر خوبي بود ... و اون اتفاق توي ساحل و زير بارون ... من، اين يکي رو بايد سعي کنم در بست فراموش کنم!

سشوارو به برق زدم و به موهام گرفتم. با صدايي پشت در از جا پريدم. صداي الکس بود که بلند مي گفت:

ـ داري سشوار مي کشي؟

دستمو روي قلبم گذاشتم و اولين قدم رو براي مثل گذشته بودن برداشتم. متقابلا با صدايي بلند که به خاطر صداي سشوار قابل شنيدن باشه، گفتم:

ـ په نه په، دارم نقاشي مي کشم!

خنديد. البته بين صداي سشوار، صداي خنده ش خيلي سخت شنيده ميشد.

الکس- پس شانس آوردي، چون مي خواستم بيام و مجبورت کنم.

اخم کردم. خب، سخت بود که يکمم که شده تلخ نباشم!

من- بنده بچه دوساله نيستم که کسي بخواد مجبورم کنه، خصوصا تو که بهت ارتباطي پيدا نمي کنه.

منتظر جوابش بودم، ولي صدايي نشنيدم. لحظه اي سشوارو خاموش کردم و با کنجکاوي گوش دادم. صداي گرمپ گرمپ بلند، ناشي از کوبيدن پاهايي به روي زمين بود که مطمئن بودم متعلق به الکس هستن. لبخندي زدم. دوباره اون اتفاق توي ساحل جلوي چشمم اومد. سعي کردم لبخندمو محو کنم. چه قدر بي حيا شده بودم تازگيا! قرار شد فراموشش کني آنيا، خب؟، فراموش!

سشوارو کنار گذاشتم و با برس به جون موهام افتادم. صداي خنده ي پر عشوه اي که توي خونه طنين انداز شده، اخمام رو درهم کرد. نيازي نبود نابغه باشم تا بفهمم خنده هاي ساريناست ... خب، لااقل تو خلوتم که مي تونم احساسمو آشکار کنم. از سارينا متنفرم ... . از خودش، قيافش، رفتارش ... اوف، سارينا به خودي خود، به خاطر طرز اخلاق و رفتارش از اون دسته آدمايي بود که حرص منو در مي آورد. چه برسه به اين که به الکس من هم چشم داشت. اوهو، چه هيچي نشده پسر مردمو صاحاب شدم! رو به آينه گفتم:

ـ خب به من چه، اين پسر مردمه که تا ميام فراموشش کنم، هي با يه بهونه اي پررنگ تر ميشه!

در اتاق به شدت باز شد و فکر کنم فشار من از ترس افتاد!

خوشبختانه يا بدبختانه رها بود، خوشبختانه چون الکس نبود و بدبختانه چون:

رها- پسر مردم کيه هان؟؟

من با حرص:

- ببينم رادارات از اون سر خونه هم امواج رو دريافت مي کنن؟!

رها با شيطنت ابروهاشو بالا انداخت:

ـ اون که البته، اما استثناً داشتم ميومدم بالا براي شام صدات کنم که ...

صداي آرش که رها رو صدا ميزد، منو از اين مخمصه نجات داد. هم از دست رها و هم از فکر الکس ... چون ذهنم دوباره مشغول صميميت آرش و رها و نگراني خواهرانه شده بود ...

*

به محض اين که وارد آشپزخونه ي شلوغ شدم، نگاه همه به سمتم کشيده شد. و يه سکوت خفقان آور حکم فرما شد. سعي کردم يا لبخندم همه چيز رو عادي نشون بدم:

ـ ببينم چيزي هم براي من گذاشتيد؟

همه همون طور بودن که با حرف من انگار به خودشون اومدن ... ايمان اولين کسي بود که زبون باز کرد:

ـ مگه مي شه براي شما نگه نداشته باشيم؟! بيا بشين که جات اين جا محفوظه!

و به صندلي کنار خودش اشاره کرد. لبخند اجباري زدم و حيني که مي نشستم، گفتم:

ـ بازم ببخشيد بچه ها اگه نگرانتون کردم ...

سپهر با شوخ طبعي گفت:

ـ نه بابا نگران چيه، ما کليم خوشحال شديم که از دست تو و شيطونيات راحت شديم!

اخم مصنوعي کردم و جواب دادم:

ـ اِ، اين جورياست آق سپهر؟! حالا وايسا برات دارم، امشب ديگه اگه ببريم دست آخره!

سپهر با کف دست به پيشونيش کوبيد:

ـ اوخ اوخ اصلا يادم نبود!

ابروهامو با شيطنت بالا انداختم. امشب، اگه ما مي برديم اين دوره بازي حکممون تموم مي شد و اگر اونا مي بردن مساوي مي شديم.

آرش- پس فاتحت خونده ست سپهر!

همه خنديدن و به اين ترتيب جو، از اون سردي در اومد.

همه غذا کشيديم. در حال خوردن بودم که زمزمه ي ايمان رو شنيدم:

ـ تو نمي خواي چيزي بگي؟

اون قدر همه مشغول حرف بودن که کسي صدامونو نشنوه.

با تعجب گفتم:

ـ چي؟

ايمان اخم کرد:

ـ مثلا راجع به اين که چرا تا اين موقع بيرون بودي؟ تو اين شهر غريب؟ يعني پيشنهاد من انقدر بد بود؟!

هول گفتم:

ـ نه نه! من ... من که معذرت خواستم، حواسم به ساعت نبود.

ايمان- خب آخه دختر خوب، تو نميگي دل من هزار راه مي ره؟ باورت مي شه چه قدر تو اين چند ساعت فکر و خيال کردم که نکنه به خاطر حرف من اين طوري شده و ناراحتي که بر نمي گردي! انقدر به خودم لعنت فرستادم که ...

حرفشو قطع کردم:

ـ ايمان! اين حرفو نزن، انقدر خودتو ناراحت نکن؛ اصلا به خاطر حرف تو نبود.

ايمان نفسشو فوت کرد:

ـ خيالمو راحت کردي آني. حالا جواب من چي شد؟

چشمامو گرد کردم:

ـ چي؟ به اين زودي؟

ايمان- چشماتو اون جوري نکن. گفتم که طاقت ندارم!

اخم ظريفي کردم. علاقه اي نداشتم که بعد از پيشنهاد غير منتظرش، انقدر نزديکش باشم، در واقع بيشتر نيازمند اين بودم که توي خلوت خودم بهش فکر کنم ...

من- اذيت نکن ايمان!

ايمان- باشه اما فکراتو بکنيا! راستي اين الکس ... چطوري بگم ... اومد دنبالت ... اذيتت که نکرد؟ زير بارون نگهت داشت؟ اومدي خيس خالي بودي!

لبمو گاز گرفتم.

من- نه، نه بابا!

ايمان- دلم مي خواست خودم بيام، اما ... قبل از اين که ما تصميمي بگيريم اين آقاي آب زيرکاه سريع لباس پوشيد و به من مهلت نداد!

دلم بندري زد واسه خودش! چه خوشش اومده بود! فقط لبخندي زدم و ايمان هم ديگه چيزي نگفت. دور تا دور ميز، يه سري مشغول صحبت بودن و تونستم نگاه خصمانه سارينا رو ببينم ... وا، اين نگاهت ديگه چيه؟ همچين نگاه مي کنه انگار مالشو دزديدم! چه اخميم کرده، ايش با اون چشماي گربه ايش! تصوير بعد ازظهر جلوي چشمم اومد. پلکي زدم، نبايد کنترلمو از دست مي دادم. نبايد انقدر فکر مي کردم.

نگاه سيامک هم روم بود. از اون نگاها که جنسشو دوست نداشتم. ديد که متوجه نگاهش شدم، لبخندي زد. اَه! از توام متنفرم که لنگه اون خواهرتي!

رها و آرش داشتن از يه ليوان نوشابه مي خوردن. يادم باشه با رها حرف بزنم. سارينا چيزي رو دم گوش الکس گفت که باعث لبخندش شد. بازم دلم ... خب حسوديش مي شد ديگه! نگاهم رفت سمت الکس. بي تفاوت ... حسرت به دلم موند اين يه بار اينجوري بي تفاوت نباشه و يه عکس العمل درست و حسابي نشون بده! يعني از من بدش اومده بود؟ نکنه فکر کرده بود ....! واي نه، حالا چي کار کنم؟ آبروم رفت ... يه دفعه سرشو به سمت من برگردوند و وقتي نگاهمو ديد لبخندي زد و چشماش پر از شيطنت شد. اخمي کردم، بي شعور پررو! نگاهاي شيما و نگار آزارم مي داد، خصوصا نگاهشون که سمت من و ايمان مي چرخيد. ايماني که ... هنوزم تکليفمو بهاش نمي دونستم ...

***

نه فايده نداشت. خوابم نمي برد. به طرف راست غلت زدم. نه، به طرف چپ غلت زدم، نه. دستمو روي پيشونيم گذاشتم و به سقف خيره شدم. نه، هيج جوره خوابم نمي برد. صداي خرخر رها اومد، اينم که قوز بالا قوزه! دستمو بردم سمت گردن بندم که ... يه دفعه عين برق گرفته ها سر جام نشستم. گردن بندم! دستمو روي گردنم حرکت دادم. نيست ... يعني گردن بندم کجاست؟ نکنه تو دريا افتاده؟! واي نه! گردن بندم ... صورتم در هم شد. يادم اومد، گردن بندمو توي باغ انداختم. وقتي اعصابم از دست الکس و سارينا خرد شده بود. من بدون گردن بندم اصلا نمي تونم بخوابم! خاک بر سر من، که چهار ساله با يادگاريش زندگي مي کنم!

ايستادم. اومدم از اتاق خارج بشم که به فکر سردي هوا افتادم. خب، فکر نکنم زمان زيادي بگيره، حال هم ندارم که اين تاپ و شلوارکمو عوض کنم از روي چوب رختي مانتومو برداشتم و همون جوري فقط تنم کردم و دکمه هاش رو نبستم. حتما همه خوابن ديگه، کسي نيست!

آروم و آهسته در اتاق رو باز کردم و سرکي کشيدم. همه جا تاريک بود. همون طور که چشمام از ترس گرد شده بود، آروم قدم برداشتم. چه قدرتاريکه ... محض نمونه روزنه اي از نور هم نيست! کمي ايستادم تا چشمم يه کم به تاريکي عادت کنه و بعد از پله ها سرازير شدم. خاک تو سرت آنيا که عين انسان هاي عصر حجر تو اين تاريکي راه افتادي، خب گوشيتو بر مي داشتي! جلوي در رسيدم، درو باز کردم و خارج شدم. خدايا غلط کردم، چه قدر اين جا ترسناکه! تاريکي و سايه هاي درختاي بلند، توأم با صداي جيرجيرک ها، فضاي خوفناکي رو ايجاد کرده بود. لبمو گاز گرفتم، خب اينم يه عادت که نمي شه ترکش کرد!

خوشبختانه بيرون، به دليل تابش نور ماه، از داخل يه کم روشن تر بود. به سوي جايي که اون صحنه ناراحت کننده رو ديده بودم، رفتم. و دقيقا جايي که نشسته بودم. سعي کردم از هجوم دوباره اشک ها به چشمام جلوگيري کنم. کورمال کورمال دستمو روي خاک ها کشيدم تا گردن بند رو پيدا کنم.لعنت به من. زير لب غر زدم:

ـ خاک تو سر من ... آخه يکي نيست بگه فضوليت چي بود حالا؟! بعد چرا گردن بندتو مي ندازي جايي که نتوني پيداش کني؟ اي خدا ازت نگذره پسره بي شعور بداخلاق که همه چي تقصير توئه! پس کو اين گردن بند لعنتي؟!

با صدايي يک دفعه از جا پريدم:

ـ دنبال اين مي گردي؟

با ترس به طرف صدا برگشتم. ضربان قلبم تند شده بود اما ... الکس رو ديدم که با يه ژست مکش مرگ ما نشسته بود و برق چيزي توي دستش، گردن بندمو با زنجير پاره ش نشون مي داد. در عرض چند ثانيه ترسم به خشم تبديل شد:

ـ تو اين جا چي کار مي کني؟ از کي اين جايي؟ اصلا ... اصلا گردن بند من دست تو چي کار مي کنه؟!

الکس خنديد و با شيطنت گفت:

ـ از همون اولش! همه ي غرغرات و حرفاتو راجع به خودم شنيدم.

من که خجالت زده شده بودم، گفتم:

ـ بي ادب! اصلا تو از کجا مي دوني با تو بودم؟ من فقط گفتم پسره بي شعور بداخلاق! پس به خودت شک داري؟!

الکس- والا جنابعالي فقط منِ مظلومو از اين القاب زيبا مستفيض مي کني!

اخم کردم:

ـ اصلا اگرم تو بودي، به تو چه که مکالمات خصوصي منو با خودم گوش مي کني؟

خنديد و مستقيم توي چشمام خيره شد. بعد چند لحظه مکث کرد و همون جور خيره خيره نگاهم کرد ... بعد اخماشو درهم کرد:

ـ اين چيه پوشيدي؟

من- وا مگه من چي ... .

بعد يه دفعه نگاهم به پاهام افتاد که از زير مانتو پيدا بود و چشمام گرد شد. واي! موهام!

من- اي واي!

تا بناگوش سرخ شده بودم. لبمو گاز گرفتم، حالا يکي نيست بگه تو با خودت يه درصد احتمال مي دادي که کسي باشه، تو که شانس خوب خودتو مي شناسي!

الکس نگاهم به چهره خجالت زده ام انداخت و خنديد. طاقت نياوردم و تند تند به سمت ساختمون ويلا رفتم. الکس سريع دنبالم اومد:

ـ اِ، کجا رفتي دختر تو؟! بيا گردن بندتو ببر!

همون طور که سرم پايين بود و به آبروريزي ها و سوتي هاي امروزم جلوي الکس فکر مي کردم، اومدم سمتش و دستمو دراز کردم تا گردن بندمو بگيرم. اما نتونستم. يعني الکس گردن بند رو کشيد. فکر کردم اشتباه حس کردم. دستمو با همون پوزيشن سر پايين، دوباره جلو بردم و بازم دستشو کشيد و نذاشت گردن بندمو بگيرم.

گفتم:

ـ ميشه گردن بدمو بدي؟!

الکس- دو تا شرط داره!

اخم کردم:

ـ بگو.

معذب بودم، بالاخره هر دو تنها بوديم ... و اصلا دوست نداشتم با اين وضعيت و با يه پسر تنها باشم ...

الکس- شرط اول، سرتو بالا بگير و نگام کن!

اي واي، تو حالا تو اين موقعيت به نگاه من چي کار داري؟ اي خدا بگم چي کارت نکنه! نفسي کشيدم و با حرص سرمو آهسته بالا آوردم. نگاهمو توي چشمام شيطونش انداختم. حالا يکي نيست بگه انگار تو نبودي که توي عروسي آنا با اون لباس جلوش ظاهر شدي! اما نمي دونم چرا از وقتي به خودم اعتراف کرده بوم که عاشقشم، بعد از اون اتفاق امروز توي ساحل، يه احساسي پيدا کرده بودم، انگار تحت تاثير محيط ... حالا فعلا بي خيالش، سعي کردم فکرمو خالي کنم و با اخم گفتم:

ـ شرط دومت؟

الکس- خودت بيا بگيرش!

با غيظ نگاش کردم. مسخره ... سريع دستمو پيش آوردم ولي اون به موقع گردن بندو نجات داد. دوباره دستم جلو بردم و اون سريع گردن بندو جابه جا کرد.جري تر شدم و با حرص دو دستي به سمت گردن بندم شيرجه رفتم! اما الکس با خنده کنترل شده اي، خيلي ريلکس گردن بند رو بالا نگاه داشت که باعث شد قدم بهش نرسه! با حرص بيش تر از قبل بالا پريدم و نوک انگشتام زنجير رو لمس کردن. الکس هنوزم مي خنديد.

من- مرض! به جاي خنده گردن بندمو بده! چنارِ نردبونِ بابا لنگ دراز!

و اون همون طور مي خنديد. روي پنجه پا بلند شدم و تلاش کردم بهش برسم. اما اون ... دستاشو جلو آورد و اين بار گردن بندو دور نکرد و ثابت نگهش داشت. مسخ شده به چشماش که خيلي بهم نزديک بود نگاه کردم. آروم گفت:

ـ همون گردن بنده آره؟

بغض کردم:

ـ آره، همونه!

دستاشو پايين آورد و منم يه قدم عقب رفتم. گردن بندو جلوم گرفت:

ـ فکرشم نمي کردم نگهش داري!

گردن بند کذايي رو گرفتم:

ـ آدما يادگاري هاي دوستاشونو دور نمي ريزن!

توي چشمام خيره شد:

ـ فقط دوست؟

توي دلم گفتم: نه، يه چيزي فراتر از دوست ... عشق ... زندگي ... نفس ... اصلا همه چيز!

اما روي زبونم نيومد. گردن بندو فشردم، روي پاشنه پا چرخيدم و به سمت ويلا به راه افتادم. صداش متوقفم کرد:

ـ و يه چيز ديگه ...

بدون اين که برگردم، گفتم:

ـ چيه؟

ـ اين يکي شرط نيست، خواهشه!

برگشتم سمتش. گفت:

ـ لطفا هيچ وقت، هيچ وقت جلوي کسي اين طوري نيا! خواهش مي کنم حواستو به چيزي که پوشيدي جمع کن!

بازم تناقض ... دعوام کرد يا غيرتش بود؟ خب، لحنش که مهربون بود و به دعوا نمي خورد! تاب نياوردم. سريع چرخيدم و اين بار جدا به طرف ساختمون رفتم. تو لحظه آخر و با باز کردن در گفتم:

ـ من، آدميم که خواهش يه دوست رو رد نمي کنم، خيالت راحت!

***

به تصوير خودم توي آينه خيره شدم. من کيم؟ من ... بعد از بيست و دو سال، خودم نمي شناسم. به چشماي پف کرده ام از گريه نگاه کردم. حرفاي رها بازم توي ذهنم چرخ مي خوردن. دستمو روي آينه بردم و روي صورت تصويرم گذاشتم. پلکامو بستم و امروز توي ذهنم مرور شد:

از صبح شروع به گردش کرديم تا به عنوان آخرين روز، هيچ جايي رو نرفته باقي نذاريم؛ قرار بود فردا صبح زود حرکت کنيم. بعد از يه گردش حسابي، (بگذريم از اين که از نگاهاي الکس، حرفاي ايمان و کلا از وجود سيامک به طور طفره رفتم و سعي کردن سارينا ناراحتم نکنه)، بالاخره با رها تنها شد و شروع به صحبت با اون کردم. متن مکالمه مون دقيق توي ذهنم بود ...

من- رها بايد باهات حرف بزنم.

رها- راجع به چي؟

ـ راجع به آرش. خيلي مهمه!

رها با استرس:

- چي شده؟

من- چيزيش نشده، فقط مي خوام بگم ... رها تو از رابطبتون مطمئني؟

ـ منظورت چيه آني؟

ـ منظورم اينه که .... حواست به راهي که داري ميري هست؟ رها، با آرش خيلي که پيش نرفتين؟ يه لحظه حرف نزن بذار صحبتمو کامل کنم ... رها ببخشيد که رک حرف مي زنم، ببخشيد که دخالت مي کنم، اما من از اين ور و اون ور دانشگاه راجع به اون و کاراش شنيدم، راجع به ارتباطاش با دخترا ... رها، اولش چيزي نگفتم چون فکر کردم شايد تو نخواي خيلي پيش بري، اما حالا مي بينم که ...

ـ بسه! بسه آنيا! تو چي راجع به من فکر کردي؟ من و آرش اصلا اون قدري که تو فکر مي کني پيش نرفتيم!

ـ اشتباه برداشت نکن رها! منظور من اون چيزي نبود که تو فکر کردي. رها تو از نظر عاطفي داري بهش وابسته مي شي ... من اينو از نگاهات و رفتارات حس مي کنم، مراقب باش عزيزم ... رها تو برام مثل خواهر مي موني؛ نگرانتم!

ـ من بچه نيستم که ندونم چي کار کنم. رابطه من جدي تر از اونه که تو فکر کردي!

ـ چي؟

رها- ما به احتمال زياد ازدواج مي کنيم ...

ـ چي؟ اين حرفا چيه مي زني تو؟ خوبي؟

ـ چيه باورش سخته؟ اصلا تو چرا يه دفعه متحول شدي؟

ـ من يه دفعه متحول نشدم، من از اولم به فکرت بودم. اما برات نگرانم، چون آرش آدم درستي نيست!

ـ تو راجع به آرش چي مي دوني؟ اون به قدر کافي خوب هست!

ـ رها تو مي خواي با اين کارات به چي برسي؟! اين همه ساله با اين و اون دوستي!

ـ خب الان مي خوام تمومش کنم، آرش برام بسه!

ـ آرشم هم اين حسو داره؟ اونم مي خواد از همه ي خوشياش دست برداره و خودشو درگير زن و زندگي کنه؟

رها چند لحظه ساکت شد. توي چشماش ترديدو خوندم اما حرفش يه واکنش دفاعي بود:

ـ به تو مربوط نيست آنيا! من بچه نيستم و احتياجي به نصيحت ندارم؛ اصلا ... اصلا شايد تو به من و آرش حسودي مي کني نه؟ آره همينه، تو حسوديت مي شه؟

با چشماي گرد شده از تعجب گفتم:

ـ معلوم هست چي داري مي گي!

ـ واقعيتو! مگه غير از اينه که توي رابطه آيدين و سامانتا هم تو مقداري مقصر بودي!

سکوت ... من مقصر بودم؟

من- رها، من ... من ...

ـ چيزي نگو آنيا، من دستت رو خوندم!

بلند شدم و ايستادم:

ـ براي خودم متاسفم که انقدر برام مهمي که نمي خوام تو باتلاق مشکلات بيفتي، فکرش نمي کردم تو راجع به من چنين قضاوتي بکني!

ـ تند نرو؛ اداي مامان بزرگار و درآوردي، وگرنه تو دم ساحل، با يه پسر غريبه دو ساعت چي کار مي کردي؟ تو نصفه شبي از جات بلند شدي و بيرون رفتي، فکر کردي من نفهميدم؟

ـ تو اشتباه مي کني رها، باور کن ...

ـ آنيا بس کن! ديگه نمي خوام چيزي بشنوم، من در مورد آرش تصميمو گرفتم، اونم تصميمشو براي ازدواج با من گرفته. سعي نکن جلوي خوشبختي منو بگيري!

ـ اميدوارم واقعا خوشبخت بشي رها ... اميدوارم هيچ وقت پشيمون نشي!

و در ظاهر همون آنياي محکم هميشگي بودم، اما در باطن ... من توي فکر حرفاي رها جلوي آينه اتاقمون ايستادم. من، آنيا واقعا آدم درستي هستم؟ اصلا اون قدري خوب هستم که رها رو نصيحت کنم؟ اصلا ... اصلا آنيا کيه؟ يه دختر ضعيف که با يه تلنگر مي شکنه يا يه دختر قوي که در همه حال خوشحاله؟ من با کدوم فرهنگ بزرگ شدم؟ از نزديک بودن با الکس خجالت کشيدم، از پاهاي لختم ديشب خجالت کشيدم، اما توي عروسي دقيقا با هچين لباسي جلوش ظاهر شدم ... چرا؟ چرا من با دو تا فرهنگ رشد و نمو کردم؟ چرا يه روز به خودم مي گم محرم و نامحرم، شالمو سر مي کنم يه روز ديگه اون طوري توي ساحل با يه پسر نامحرم ... اشکم سرازير شد. آنيا کي بود؟ واقعا کي بـــود؟ حرفاي رها درست بود؟ يا تفکرات خودم؟ اصلا تقصير کي بود؟ تقصير من؟ يا مامان و بابام؟ نمي شد بگي منو تربيت نکردن اما انگار کمتر از پدر و مادراي ديگه براي من وقت گذاشتن. هميشه در درجه اول شغلشون بود و بعد من ... من هيچ وقت نتونستم بشينم و با مادرم درد و دل کنم، چون هميشه سرش شلوغ بود و من رفته رفته ازش فاصله گرفتم و شايد امروز من که نمي دونم در مورد اين احساس عجيبم به يه پسر، چه کار کنم، به خاطر همينه.

من خودمو گم کرده بودم و اين وحشتناک بود ... نشستم، گريه کردم، راه رفتم. کلنجار رفتم و بعد از مدت زيادي ... بالاخره پيداش کردم. آنيا رو پيداش کردم توي آينه خيره شدم. محکم. آنيا اين بود. نه با فرهنگ مامانم، نه با فرهنگ بابام. با فرهنگ خودم، گاهي آفتابي، گاهي ابري، نيمه ابري ... پرشور و هيجان و شيطون، اما گاهي يه جوري توي خودم ميرم، مغرورِ مغرور! کي از خود متشکر که بعد از ديدن شادي بهتر شد. من همينم که هستم، عاشق! عاشق الکس هستم و مي مونم ....

.... حتي اگه منو دوست نداشته باشه، حتي اگه براي هميشه ضد و نقيض باشه. من تلاشمو براي کمک به رها کردم اما ... آنياي جديد تصميمي داره نذاره چيزي اذيتش کنه، پس من وظيفه ندارم زندگي ديگرانو درست کنم. وظيمو در قبال رها، به حرمت دوستيمون انجام دادم، درسته نگرانشم اما وقتي خودش نمي خواد، کاري هم ازم بر نمياد. شايد خيليم خوب نباشه که هميشه نگران دوستامم و سعي مي کنم مشکلات همه رو حل کنم، شايد گاهي بايد به فکر خودم باشم. توي اين مسافرت خيلي چيزا برام روشن شد. من آنيا رو پيدا کردم و اين آنيا دوست داشتني تر از چيزي هست که قبلا بودم. تلاش مي کنم به محرم نامحرمي بيشتر دقت کنم. و سعي مي کنم جلوي دلمو بگيرم تا حريمي بين من و عشقم قائل بشه، آخه حتي آنياي جديد هم باور داشت که عشقش مال اون نبود ... .

***

به نماي ساختمون خيره شدم و کيفمو روي دوشم جابه جا کردم. اصلا دوست نداشتم برگردم، اين بهترين مسافرت عمرم بود! دست به سينه ايستاده بودم و هواي پاک رو براي آخرين لحظات مي بلعيدم. صداي بوق ماشين منو به خودم آورد. عرفان بوق مي زد. همه سوار شده بودن. دوان دوان به سمت ماشين رفتم و نشستم. يک لحظه با تعجب به کنارم خيره شدم. پس الکس؟! صداي بوقي اومد، ماشين سيامک بود. بوقي زد و جلوتر از ما رفت. بهت زده به چهره ي متبسم الکس در صندلي عقب و درست کنار سارينا نگاه کردم. پس انگار سارينا اين سري حرفشو به کرسي نشونده بود. روي صندلي جلو آناليا و عرفان بي خيال مشغول صحبت بودن. اخمام در هم رفت. دستمو مشت کردم. خب، شايد خيليم بهترين مسافرت عمرم نبود!

گوشيمو در آوردم و به مامان خبر دادم که راه افتاديم. بعدم چند تا اس ام اس با آيدين رد و بدل کردم، خاله آرام بالاخره شادي رو ملاقات کرده بود و آيدين اميدوارانه اظهار داشت که خاله يه کم نرم شده، حتما اونم عاشق شادي شده بود! ولي هنوز مثل من در گذشته، به حرف مردم فکر مي کرد و اختلاف طبقاتي و فرهنگي. باز ياد سامانتا و حرف هاي رها افتادم. پيشونيمو به شيشه سرد تکيه دادم. عرفان آهنگ غمگيني گذاشته بود که متناسب با حال من بود. يکي نيست بگه آخه آدم حسابي، تو راه رفتنه که با اون آهنگت پدر گوشامونو درآوردي، الان که من چيزي رو مي خوام که حواسمو پرت کنه، چنين آهنگي گذاشتي؟!

عرفان از ماشين سيامک سبقت گرفت. در کسري از ثانيه الکس رو ديدم که به ماشين ما خيره شده بود. ديگه داشتم از اين رفتاراي متناقضش ديوانه مي شدم! به خدا اگه اين تکليفش رو مشخص نکنه ديگه قيدشو مي زنم!

وجدان – حالا نه که خيلي هم مي توني! لااقل يه حرفي بزن که بتوني انجام بدي!

سکوت کردم، خب جواب ابلهان خاموشيست. وجدان احمق من!

تا ظهر انقدر حرص خوردم که حد نداشت، پوست لبم تماما کنده شده بود و مدام توي فکر اين بودم که الکس و سارينا چه کار مي کنن؟ بالاخره ايستاديم براي ناهار. خوشبخانه جاده خلوت تر بود. سارينا رو ديدم که همراه الکس از ماشين پياده شد. ايمان اومد سمتم:

ـ فکراتو کردي؟

سارينا داشت نزديکمون مي شد. در واقع داخل رستوران رفت، پس الکس؟!

من- واي ايمان تو اصلا مهلت نمي ديا! من هنوز وقت مي خوام!

ايمان- طاقت ندارم به خدا آنيا، سه ساله که صبر کردم، من ديگه نمي تونم تو رو دور از خودم ببينم، نگاهاي پسراي ديگه کلافه م مي کنه، مي خوام مال من باشي!

دهنمو باز کردم تا جوابي بهش بدم که صداي دزدگير ماشيني اومد. ماشين ايمان بود. ايمان به سمتش رفت و رو به من گفت:

ـ بعدا حرف مي زنيم.

سرمو تکون دادم. يه لحظه ديدم الکس با يه لبخند شيطاني داره مياد سمتم. به مسير حرکتش نگاه کردم. از سمت ماشين ايمان اومد ... هي، نکنه الکس ... ؟!

الکس- نمي خواي بياي بريم تو رستوران؟

من با تعجب گفتم:

ـ چرا؟

ـ چرا؟ چرا تو رستوارن ميرن؟! خب بريم ناهار بخوريم ديگه ...

شونه اي بالا انداختم. گيج شدما! شونه به شونه الکس راه افتادم.

الکس – ايمان چه کارت داشت؟

ابروم بالا پريد:

ـ چه طور؟

الکس- مي خوام بدونم!

حسادت توي صداش مشهود بود. يعني داشت به ايمان حسودي مي کرد؟! نه بابا!

من- به تو مربوط نمي شه!

الکس اخمي کرد:

ـ از اين جمله متنفرم! متنفر! ديگه تکرارش نکن خب؟ البته خودم حرفاتونو شنيدم. چرا جوابشو نمي دي هان؟ تو که هميشه مي گي که قصد ازدواج نداري!

وا! اين چشه الان؟ شايد ... شايد نسبت به من بي حس نيست. قند تو دلم آب شد. بذار ببينم واقعا حسودي مي کنه:

ـ اين چه طرز حرف زدن با يه خانوم متشخصه؟! بعدشم، شايد قصدم عوض شده باشه!

چشماي بهت زدشو ديدم. گفت:

ـ يعني ... يعني مي خواي با ايمان ... با اون ...

شونه اي بالا انداختم. پنجه شو توي موهاش فرو کرد. شنيدم که زير لب گفت:

- لعنتي! ...

خب، پس انگار بي حس نيست! پس چرا به روش نمياره؟! با حرص دندونامو به هم ساييدم و دنبال اون روانه رستوران شدم ...

*

زودتر از همه غذامو تموم کرده بودم. فکر شيطاني توي سرم راحتم نمي ذاشت. خودمو راضي کردم و چاقويي رو از روي ميز رستوران کش رفتم و رو به بچه ها گفتم که ميرم تا قدم بزنم. به ماشين سيامک رسيدم و به دوروبرم نگاه دقيقي کردم. هيچ کس نبود، خم شدم و چاقو رو توي جفت لاستيکاي جلو فرو کردم. خودمو راضي کردم؛ حقشونه! هم سيامک و هم سارينا. خدايا، يعني مي شه با اين روش الکس بياد تو ماشين ما؟ اميدوار بودم که سيامک مجبور بشه براي گرفتن پنچري و احتمالا تعويض لاستيک ها بمونه و الکس و بقيه هم مجبور بشن تو ماشيناي ديگه پخش شن. تو رو خدا ببين از الهه ي غرور به کجا رسيدم! چاقو و يواشکي توي سطل زباله بزرگ انداختم. سعي کردم جلوي لبخندمو بگيرم، اما نشد! دستمو توي جيبم بردم و گردن بندمو لمس کردم. اينا همش به خاطر دلمه. دلم که بي تابه، بي قراره، عاشقه! من، آنيام و آنياي جديد، از ميدون کنار نمي ره! نمي ذارم سارينا خانوم، نمي ذارم الکسو صاحب بشي!

رها و آرش رو ديدم که از رستوران خارج شدن. هر دو خنده به لب داشتن. رومو برگردوندم و به ماشين عرفان تيکه دادم. تا چند دقيقه ي بعد همه اومدن و ... کسي که متوجه پنچر بودن چرخ ماشين شد، خود سيامک بود:

ـ اي بابا! اين چرا پنچره؟!

همه به سمتشون برگشتيم. سعي کردم به روي خودم نيارم. سيامک نگاه مشکوکي به دور و اطراف انداخت.

آرش- زاپاس داري؟

ـ نه ندارم. فکر کنم بايد پنچريشو بگيرم.

شيما- خب اشکالي نداره، صبر مي کنيم!

سيامک – نه شما بريد، خودم مي تونم، معلوم نيست تا کي طول بکشه، بريد به شب نخوريد.

آرش- آخه نميشه که!

سيامک – چرا نشه؟

الکس – مي خوابد من بمونم؟

قلبم تاپ و توپ کرد. نه، نه! حالا نه! البته لحن الکس که ناشي از تعارف شاه عبد العظيمي بود، کمي دلمو آروم کرد. سارينا لبخندي زد، اما مخالفت سيامک متعجبم کرد، نه انگار اينم يکم آدمه!

سيامک – نه الکس جان تو برو ... بچه ها جاي خالي دارن، من و سارينا مي مونيم.

سارينا- اما من ...

سيامک با تحکم:

ـ همين که گفتم. حالا بريد ...

اين روي سيامکو نديده بودم. بچه ها نگاه هايي رد و بدل کردن و بعد ار چند تا حرف و تعارف، همگي سمت ماشين رفتن. خوشبخانه فقط ماشين عرفان جاي کافي داشت. نقشم نتيجه داده بود!

عرفان رو به الکس:

ـ خب من خستم، تو که تازه نفسي الکس، بپر پشت فرمون!

الکس- چي من؟

عرفان- نه، عمه ي من! خب يکم هم تو بشين ديگه! گواهينامه تو که آوردي؟

الکس آره اي گفت و قبول کرد. از در راننده سوار شد. تا به خودم بجنبم، عرفان و آنا صندلي هاي عقبو اشغال کردن.

من – نمي شه من عقب بشينم؟

قبل از هر کسي الکس جواب داد:

ـ اينا کبوتراي عاشقن، ولشون کن. بذار پيش هم باشن!

به ناچار سوار شدم. هيجان نزديک الکس بودن، قلبمو به تپش وامي داشت. نشستم و الکس حرکت کرد. سعي کردم جلوي نگاهم بگيرم تا بازم پي ژست خوشگل رانندگي الکس نره! الکس در سکوت رانندگي مي کرد. عرفان و آنا هم حرف مي زدن. ضبط مشغول پخش همون اهنگاي غمگين بود. برگشتم سمت شيشه که صداي الکس رو شنيدم:

ـ تو نمي خواي چيزي بگي؟

ـ مثلا چي؟

ـ مثلا هر چي! من اگه پشت فرمون اين جوري توي جاده بشينم خوابم مي بره، خصوصا که پشت ناهارم هست! بايد يکي باهام حرف بزنه.

به عقب اشاره کردم:

- خب با اونا حرف بزن!

خودمم نمي دونم چمه، خوبه خودم کشتم تا بياد تو ماشين ما، ولي خب نبايد بهش رو بدم، پررو ميشه!

الکس- اونا دو تايي دارن احتمالا عاشقانه حرف مي زنن، مزاحم نمي خوان!

با حرص گفتم:

ـ خب پس به من چه؟!

الکس با لبخند شيطنت آميز:

ـ توام توي ماشين نشستي، نمي خواي که بريم ته دره؟!

اخمي کردم. مسخره! به ناچار شروع به حرف زدن کرديم. از همه چيز جورواجور حرف مي زديم. الکس هم صحبت خوبي بود. کمي که گذشت گفت:

ـ ببينم کار تو بود نه؟

با تعجب گفتم:

ـ چي؟

الکس - پنچري ماشين سيامک!

سعي کردم حومو متعجب نشون بدم:

ـ چي؟ وا! چه ربطي به من داره؟ خوبي؟

الکس نيم نگاهي کرد:

ـ دروغ گوي خوبي نيستي، خصوصا چشمات که هميشه لوت ميدن!

ناخودآگاه دستامو روي چشمام گذاشتم. صداي خنده الکس بلند شد. صداي غرغري از عقب اومد، عرفان بود. اوهو، اين دو تا چه عاشقانه کنار هم نشسته خوابشون برده!

رو به الکس حرصي گفتم:

ـ هيس! مگه نمي بيني خوابن؟

الکس سعي کرد جلوي خندشو بگيره:

ـ آخه ... آخه اين عکس العملات!

من- کوفت! ساکت، الان بيدار مي شن!

الکس بازم خنديد و بالاخره ساکت شد. ضبط رو هم خاموش کرد. خميازه اي کشيدم و تازه به ياد آوردم که ديشب هم اصلا درست و حسابي نخوابيدم، مي گن عاشقي بد درديه! خوشبختانه الکس انگار بي خيال موضوع پنچري شده بود، پس منم موضوعو عوض کردم:

ـ چه قدر خستم. خب، من مي خوابم.

و سرمو برگردوندم.

الکس – اِه! هي خانوم کجا کجا؟! من گفتم که اين جوري خوابم مي بره.

برگشتم:

- خب منم خستم.

الکس- من خوابم مي گيره.

نگاه ملتمسي بهش انداختم. چشمامو درشت کردم و مژه هامو به هم زدم. نگاه خر کننده اي که اکثرا روي آيدين انجام مي شد و ردخور نداشت!

الکس يه لحظه مات شد. بعد سريع پلک زد، نگاشو به سمت جاده برگردوند، نفسشو فوت کرد و زير لب چيزي گفت.

من- چي گفتي؟

ـ چي رو چي گفتم؟

ـ اِ! نپيچون، يه چيزي گفتي!

ـ نه چيزي نگفتم.

ـ اِ! من فهميدم بگو!

ـ توهم زدي! در ضمن، ديگه چشماتو اون جوري نکن، بخواب.

ـ حالا مطمئني خوابت نمي بره؟

انگار نه انگار دو دقيقه ي پيش داشتم التماس مي کردم!

الکس لبخند زد:

- آره بابا شوخي کردم.

من- خب پس شب بخير!

زمزمه کرد:

- شب بخير.

پلکامو بستم. چند دقيقه اي اين ور و اون ور شدم، اما دلم که خودشو محکم مي کوبيد، هي مي گفت که بايد از کوچيک ترين موقعيتا هم بهترين استفاده ها رو بکنم، خوابم نبرد.

الکس – پس چرا نمي خوابي؟

منم که کلا رو مود کل کل بودم!

من- ببينم تو حواست به رانندگيته يا من؟

الکس – خب تو حواس واسه آدم نمي ذاري آخه!

چي؟ فکر کنم اشتباه شنيدم. تا وقتي دقيقا نگه من نمي تونم مطمئن باشم، پس اين کنايه ها و در لفافه پيچيده ها رو ناديده مي گيرم. اهمتي به حرفش ندادم.

الکس- خب حالا که بيداري يه چيزي بده من بخورم!

چشمامو گرد کردم:

ـ چي؟! امر ديگه؟ برو بابا به من چه!

ـ مي بيني که پشت فرمونم، نمي تونم خودم بردارم.

با شيطنت گفتم:

ـ مي بيني که پشت فرموني، خوردن و آشاميدن ممنوعه!

يه نگاه مظلوم بهم انداخت. قلبمو مي گي، اصلا افتاد کف پام! يعني وقتي من چشمامو مظلوم کردم، اينم همين جوري شد؟!

گفتم:

- خب بابا يه چيزي مي دم بهت تا کوفت کني! چي مي خواي حالا؟

الکس – قربون دستت، تو اون ساکه جلوت پات ميوه هست، پوست بگير لطفا.

چپ چپ نگاهش کرد و با غرغر خم شدم:

ـ پسره ي پررو!

ـ شنيدم چي گفتيا!

ـ گفتم که بشنوي!

به عنوان آغاز، يه سيب پوست گرفتم، نگاهش کردم که ژستشو عوض کرده بود و برخلاف هميشه دو دستي فرمونو گرفته بود، تعجب کردم ولي چيزي نگفتم و تيکه اي از سيب رو گرفتم سمتش:

ـ بگير!

از يه ماشين سبقت گرفت:

ـ مي بيني نمي تونم از دستت بگيرم، خودت مي ذاري دهنم آني؟!

جـــانم؟؟! اين بار ديگه واقعا چشمام گرد شده بود:

ـ چي؟ خب تو که خيلي اوقات يه دستي رانندگي مي کني، يه دستي فرمونو بگير، اين سيبو هم از من بگير.

ـ نمي تونم باور کن.

صد و ده درصد مي دونستم که اون قدري راننده هست که يه دستي بتونه رانندگي کنه، ولي شيطنت مي کرد و قلب منم که عاشق شيطنت!

من- خيلي خوب بيا کوفت کن!

و دستمو با تکه ي سيب بردم جلوي دهنش. نگاهي بهم کرد و گاز زد.

من-اَه! اين لوس بازيا چيه، کلش رو يه دفعه بخور ديگه!

لبخند خبيثي زد و قبل از اقدام من، تکه باقي مانده سيب رو خورد و البته يه ناخونکي هم به انگشت هاي من زد!

چشم غره اي رفتم:

ـ بسِّته همون!

الکس – اِ، آنـي! گشنمه تو رو خدا!

اي خدا، خب الکس ببين داري با قلب آني چه مي کني؟ آخه تو وقتي اين جوري آني رو صدا مي کني، آني مي تونه بگه نه؟!

براي خالي نبودن عريضه دوباره چشم غره (آغشته به نگاه سوپرآنيايي) بهش رفتم و بعد تکه هاي بعدي سيب رو توي دهنش گذاشتم و اونم خوشبختانه عين آدم خورد! ميوه ي بعدي رو پوست گرفتم که ياد سارينا افتادم.

من- نمي خواي زنگ بزني از سارينا اينا سراغي بگيري؟

ـ نه چرا بايد اين کارو بکنم؟

ـ نمي دونم والا، ولي با رفتاري که سارينا جون داره، فکر کنم توقع داره زنگ بزني!

کنايه ي تميزي زدم.

الکس – مي تونه داشته باشه، نيازي نيست حتما من توقعات اونو برآورده کنم!

لبخند پت و پهني روي لبم نشست. حتي ذهنم هم تاييد کرد که الکس همچين هم سارينا رو دوست نداره! ولي منو ....؟

رشته ي افکرم پاره شد:

ـ تو چي؟ نمي خواي به ايمان جـان زنگ بزني؟

من- چرا بايد اين کارو بکنم؟

(عينا حرف خودشو تحويلش دادم!)

الکس با اخم:

ـ آخه انگار خيلي نگران پيشنهادش بود!

من – فضولي کردن توي مکالمات ديگران اصلا کار خوبي نيست!

شيطنت از حرفم، لحنم و احتمالا چشمام مي باريد، اما دستاي الکس که فرمونو فشار مي دادن و اخمش، چيز ديگه اي بود! اينا رو باور کنم يا اتفاق توي باغ رو؟؟؟

تکه ي ديگه ي خيارو (آخرين تيکه ي ميوه) جلوي صورتش بردم. گرفش و خوردش. ميوه دادن به شخص پشت فرون هم کار جالبي بودا! تازه داشتم مامان رو درک مي کردم که هميشه توي مسافرتا، دهن بابا ميوه و خوراکي مي ذاشت!

چند دقيقه ي بعد، از توي کيفم، چيپس سرکه نمکي رو برداشتم و باز کردم. اخماي الکس هنوز تو هم بود. يه جوري بود که خواه ناخواه ازش ترسيدم، اما سعي کردم به روي خودم نيارم.

من- چيپس سرکه دوست داري؟

سکوت!

من- اهم اهم! با تواما!

الکس – نه!

من – نــه؟! واي خاک تو سر بي سليقت کنن!

لحم خنده دار بود، اخماش باز شد. نيرو گرفتم:

ـ حالا جدي گفتي يا تو رو دروايسي؟! هر چند از تو بعيده.

ـ هر چند از من بعيده، ولي تو رو دروايسي!

چپ نگاش کردم:

- جون به جونت کنن پررويي! ببينم اينو که خودت مي توني بخوري يا باز بايد دهنت بذارم؟!

الکس بالاخره لبخند زد:

ـ آره مي تونم.

بعد زمزمه کرد:

- مي ترسم اگه بازم از تو بخوام، آخرش کار دستت بدم!

جـــان؟؟؟! اين يکي رو ديگه حتما اشتباه شنيدم! اولين بار بود که زمزمه ي زير لبيش رو مي شنيدم، درست شنيدم نه؟

لبو گاز گرفتم و پاکت چيپس رو بي حرف به سمتش دراز کردم. شريکي چيپس رو کامل خورديم. تموم که شد، پلاستيکشو مچاله کردم.

الکس – آخيش چه خوب بودا! ولي واقعا اين ميوه ها، يه جور ديگه چسبيد!

ببينم تو قصد داري من و قلبمو بکشي امروز؟! با اون حرفات و لحن شيطونت!

الکس دوباره گفت:

ـ راستي فکر نکن يادم رفته، راه رفتنه تو روي پاي من خوابيدي، من از حقم نمي گذرما، بايد جبران شه!

من با بهت:

ـ ببينم نکنه اين بار تو مي خواي رو پاي من بخوابي؟

با شيطنت گفت:

ـ بدم نمياد!

من با خجالت:

ـ بي خود! من نمي ذارم!

خنديد ... عرفان و آنا هم بالاخره بيدار شدن. بعد از چند دقيقه دوباره تعويض شديم و من و الکس روي صندلي عقب نشستيم.

الکس – آخيش، چه قدر خستم!

فقط لبخند زدم. کور خوندي آقـا! عمرا بذارم بخوابي رو پام!

الکس تکرار کرد:

ـ خيلي خستم.

فقط بهش نگاه کردم. پوفي کشيد و با چشم و ابرو به پام اشاره کرد. با شيطنت جفت ابروهامو بالا انداختم. حالا چشماشو گرد کرده بود و هنوز اشاره مي کرد. اينبار "نـچ" بلندي گفتم که البته باعث شد توجه آنا و عرفان هم جلب بشه. لبخند مليحي تحويلشون دادم. آنا مشکوک نگاهم کرد، ولي هر دو برگشتن.

الکس آروم گفت:

ـ پس کوتاه نمياي آني خانومي، هان؟

خانومي؟ اينم لقب جديدمان!

دوباره با لبخند"نچ" گفتم.

الکس- باشه، ولي يادت باشه کارت بي جواب نمي مونه!

فقط پشت چشمي نازک کردم. سرشو به پشتي صندلي تکيه داد، لبخند شيطونش محو شد. صداش آهسته، اما جدي بود:

ـ روي پيشنهاد ايمان زياد مهربون فکر نکن! ...

فصل بيست و پنجم: رقـابت

بهت زده به کارت سفيد نگاه کردم، بعد دوباره سرمو بالا آوردم و به چهره ي خوشحال و شوق زده ي رها نگاه کردم؛ دوباره يه نگاه به کارت، يه نگاه به رها. به زحمت زبونمو چرخوندم:

ـ باورم نمي شه!

رها لبخند زد:

ـ آني شروع به نصيحت نکنيا! من ... من بابت اون روز، لحنم ... معذرت مي خوام، خيلي تند رفتم، اما تصميممو گرفتم ...

ـ اما تو .... رها تو مطمئني که ...

حرفمو بريد:

ـ آني گفتم که شروع به نصيحت نکن، مطمئنم و در ضمن منتظرتم! باي!

و سريع به سمت ماشين پارک شدش رفت، نشست و در لحظه ي آخر دستي تکون داد.

من همون طور بهت زده به کارت نگاه کردم: رها و آرش. باورم نمي شد! درو بستم. توي آسانسور دوباره به کارت زل زده بودم. به خونه رسيدم، طبق معمول کسي خونه نبود. به در آپارتمان تکيه دادم و کارت رو زير و رو کردم.

اون اوايل ورد زبون رها شده بود آرش. يه پسر خوشتيپ که توجه همه ي دخترا رو جلب کرده بود؛ رها مي خواست با آرش دوست باشه تا پوز هم کلاسياشو به خاک بمالونه، اما ... مدتي که گذشت من اين طرف و اون طرف زمزمه هايي راجع بهش شنيدم، همون زمان که داشتيم مي رفتيم شمال. درسته رها با پسراي زيادي دوست بود، اما پاک بود؛ ولي آرش ... من نمي خواستم به رها هم صدمه بزنه بنابراين از رها خواستم بکشه کنار اما رها ... ابدا باورم نمي شه که حرفشون انقدر راجع به ازدواج جدي باشه که امروز رها کارت عروسيشونو برام بياره! يه سوال توي ذهنم وول مي خورد که خيلي کنجکاو بودم که جوابشو بدونم: چرا پسري با موقعيت آرش، مي خواد تن به ازدواج بده؟ اون همه چيز داشت و اون قدر خوش گذرون بود که عمرا فکر مي کردم بخواد خودش رو درگير مشکلات زندگي متاهلي بکنه. حتي عشق و عاشقي هم برام باور پذير نبود، نمي دونم چرا، اما حس مي کردم علي رغم حسّ رها، آرش آن چنان حسي نداره، در تمام طول مسافرت، زياد وقتشونو با هم مي گذروندن، ولي من فقط هو.س رو مي ديدم و بس! پس چرا حالا ...؟ اصلا اصلا قابل هضم نبود!

کارت رو روي ميز پرت کردم و از اين همه فکر به يه دوش آب سرد پناه بردم ...

***

توي ملافه هاي نرم فرو رفتم. مامان هم نفسي کشيد، از روي تخت بلند شد و به سمت در رفت. صحبتش رو با اين جمله تموم کرد:

ـ ايشالله که خوشبخت بشن!

بعد برگشت سمتم:

ـ در مورد اين پسره ايمان، خوب فکراتو بکن، زود تصميم نگير. ولي زيادي هم منتظرش نذار، هر وقت تصميمتو گرفتي به من بگو، بعد به خودش. اگه جوابت مثبت بود که اون وقت مي ريم دنبال جهيزيه و تحقيق و خواستگاري رسمي و خلاصه اين حرفا!

و لبخند دل نشيني زد.

من- باشه.

ـ شب بخير عزيزم.

ـ شب بخير.

مامان بيرون رفت. پلکي زدم، واقعا خسته بودم، امروز عروسي رها بود، يه عروسي بي نهايت مفصل آن چناني! ظاهرا هر دو خونواده از اين وصلت خوشحال بودن. بنابراين منم ديگه چيزي از رها نپرسيدم و فقط تبريک گفتم. چيزي که امشب رو متمايز مي کرد دو چيز بود:

اول: سارينا مثل هميشه اومده بود، ولي چه اومدني! انگار با الکس حرفشون شده بود که الکس کاملا نسبت به اون بي خيال بود، سارينا هم مشغول اخم و تخم بود، اين علاوه بر تعجب برانگيز بودنش براي من، مايه ي خوشحالي بود، چون اولين شبي بود که با حضور سارينا، اصلا نابود نشد؛ چون انگار بود و نبودش فرقي نمي کرد و بي توجهي الکس بهش منو بي نهايت خوشحال مي کرد.

دوم: از اول مراسم دلم در حال تپش بود، با سرعت بنز! ايمان بهم نزديک بود، مدام شوخي مي کرد و مي خنديديم؛ اما الکس ... خدايا، انقدر عصباني بود که انگار داشت از چشماش آتيش مي باريد! مدام دستش رو مشت مي کرد و با اخم و بهانه هاي مختلف سعي داشت من و ايمان رو جدا کنه که باعث اخم بيشتر سارينا مي شد! اصلا سر از کارش در نمي آوردم؛ از لحظه ي اول که ديدمش يه جور ديگه بود. اول از لباسم زير پوستي ايراد گرفت؛ که البته منم خيلي رک گفتم که به اون هيچ ربطي نداره، آخه واقعا لباسم بد، زيادي جذب يا باز نبود، اون فقط داشت بهانه مي گرفت!

بعد هم که اصلا از کنارم جم نخورد! در واقع با حضور اين دو غول تشن (الکس و ايمان) اصلا هيچ پسر بخت برگشته اي جرات نداشت نزديکم بشه! والا ببين مردم چه راحت شانس نجات از ترشيدگي رو از آدم مي گيرنا! موقع رقصيدن هم يه بنده خدا اومد از من درخواست رقص کرد، اين دو تا چنان اخمي بهش کردن که من جاش گرخيدم! بعدش هم که الکس درخواست کرد! حالا ناباوريم از يه طرف، اين دل صاحاب مرده هم از يه طرف ديگه! در نهايت آنياي جديد پيروز شد، چون لااقل اون مي گفت که نمي رقصه! نه با عشقم، نه با پسر ديگه اي! حالا جالب اين جاست که بعدش هم ايمان درخواست رقص کرد، البته رد کردم، اما برام جالب بود که انگار با هم در حال رقابتن. در واقع، ايمان و الکس چنان نگاه هايي با هم رد و بدل مي کردن که انگار تو ميدون جنگن! و البته قلب خوش خيال من هم که کلي براي خودش رويا بافت: يعني الکس دوسم داره؟

لبخندي روي لبم نشست و قطعا چشمام ستاره پرت کرد! دست خودم نبود، وقتي مي ديدمش لبريز از حس خوبي مي شدم و دلم مي خواست تا ابد حضورشو کنارم احساس کنم. تا جايي که مي خواستم به ايمان جواب منفي بدم، اما عقلم که خوشبختانه هنوز کاملا زايل نشده بود (!) ، يادآوري کرد که نبايد دلمو به يه احساس که معلوم نيست وجود داشته باشه، خوش کنم!

اما هرگز نمي تونم الکس رو توي امشب فراموش کنم، يه جور عجيبي شده بود، يه بار هم باهام کل کل نکرد، حتي در کمال تعجب من، موقع سرو غذا و سر ميز کلي به من توجه کرد، که اينو بخور و اونو بخور و چرا هيچي نمي خوري؟ و خلاصه کم مونده بود شاخ در بيارم! دل هم که ديگه تکليفش مشخصه! بي جنبه انقدر شاد بود که هر آن ممکن بود از قفسه ي سينم بپره بيرون و با لبخند به الکس بگم: دوستت دارم!

البته فقط ممکن بود! والا ... گاهي به سرم مي زد که برم و اعتراف کنم اما اين وسط يه چيزي نمي ذاشت. ترس از پس زده شدن. يه جيزي به اسم غرور ... که آنياي قديمي، جديد، با فرهنگ مامان يا بابا، خلاصه همشون داشتنش! اصلا نمي تونستم غرورمو زير پام بذارم.

خلاصه، موقع برگشتن هم، سامانتا ( که رفتنه با ماشين اون اومده بوديم و البته لازم به ذکره که اصلا دل و دماغ نداشت و اميدوار بودم که به خاطر آيدين نباشه.) مجبور بود زود بره و در نهايت، نفهميدم چه طور ايمان گم و گور شد و الکس با يه لبخند پيروز مندانه و البته با تحکم، يعني گفتن:

ـ چي چيو با آژانس ميرم؟ يه دختر تنها اين وقت شب با اين سر و وضع؟! حرف نباشه، مي رسونمت!

، منو رسونده بود. موقع پياده شدن گفت:

ـ آنيا يه چيزي رو مي دونستي؟

و من گفته بودم:

ـ نه، چي؟

الکس لبخندي زده بود:

ـ وقتي يه لباس که با رنگ چشمات ست مي شه رو مي پوشي، به قدر کافي تو دل برو مي شي، چه برسه به اين که موهاتو هم دورت بريزي! يه کم مراعات کن، هوم؟!

چشمک شيطنت آميزي رو هم ضميمه کرده بود! منم که متعجب، فقط عين ماست سر تکون دادم و پياده شدم و اونم با خداحافظي، پاشو رو گاز گذاشت و رفت. باورم نمي شد، اصلا الکس اهل اين حرفا نبود! اما اشاره ي مستقيمش به لباسي که پوشيده بودم و البته موهام که باز گذاشته بودم، قابل انکار نبود.

بالا که رسيدم، خلاصه اي از مجلس رو به مامان ارائه دادم، به اضافه توضيح راجع به اين که ايمان باز هم جواب خواسته بود. همون موقع که از مسافرت برگشتيم، به مامان در مورد خواستگاريش گفته بودم، امشب گفت که درست نيست زياد هم منتظرش بذاريم، به ايمان گفتم تا آخر همين هفته جوابشو ميدم. اما ... يه چيز مهم ذهنم رو مشغول کرده بود. مني که ذهنم و دلم پيش الکس بود، بدون داشتن علاقه ي آن چناني به ايمان، مي تونستم وارد زندگيش بشم؟ اصلا مي تونستيم زندگي خوبي داشته باشيم؟ و يه چيز ديگه ... هر چقدر هم سارينا بود و عشوه هاش، من، نمي تونستم کنار بکشم، من الکس رو مي خواستم، و اين حسّ هشت ساله، مطمئناً دو روزه فراموش نمي شه، اصلا من نمي تونستم فکرشو از سرم بيرون کنم و اين مسلّم بود که با اين وضع، من نبايد با خودخواهي تمام، شانس يه زندگي شايد با کسي که عاشقش باشه رو از ايمان بگيرم. واقعيتش، فکرشو که مي کردم به هيچ وجه نمي تونستم زنگي مشترک رو کنار مردي جز الکس براي خودم تصور کنم! بس که پرروام ماشالله!

جواب ايمان از نظر عقلم و قلبم منفي بود، هر چند ترديد داشتم ... اگر الکس هيچ وقت چيزي نمي گفت، يا با وجود اين کاراي عجيب و غريبش، اصلا حسي به من نداشت، اون وقت ... مطمئنا شانسي بهتر از ايمان پيدا نمي کردم، اون جذاب و خوشتيپ بود و خصوصيات اخلاقي فوق العاده اي داشت، اصلا مثل الکس مدام بهم اخم نمي کرد!! دوستم داشت و با وضع مالي مناسب و خوب، در واقع مي شد گفت که دستش به دهنش مي رسه ... فکري به ذهنم اومد که باعث شد شرمنده بشم: من چه قدر خودخواه بودم! انگار ايمان رو به عنوان يه زاپاس مي خواستم، به جاي الکس.

منصفانه فکر کردم: من به هيچ وجه حاضر نيستم توي زندگي همسر آينده ام دومين نفر بشم؛ مسلما ايمان هم نمي خواست! شايد من هرگز نمي تونستم الکس رو فراموش کنم؛ شايد که نه، حتما. مگه چهار سال دوري تاثيري توي فراموش شدنش داشت؟!؟!

يه دل شدم: جواب ايمان ... منفيه ...

لبخندي از سر آرامش روي لبام نشست، اما يه فکري! حالا بذار به اين زودي، يعني همين فردا جواب ايمان رو ندم! اول اين که من خيلي تعادل رواني ندارم، مي ترسم فردا پاشم باز جوابم تغيير کنه!! بعد هم اين که پس از اين همه سال، بعد از اقدام قطعي ايمان، تازه تونستم يکم تکون خوردن الکس رو ببينم! اگه واقعا بهم حسي داشت، بد نبود که يکم به خودش بياد!

وجدانم شروع به زر زر کرد که البته سريع وسط حرفاش پريدم:

« چرا فقط من بايد حرص بخورم؟ انقدر سارينا و الکس رو ديدم، دق کردم! بذار يه بارم اون حرص بخوره!

وجدانم در کمال قساوت يادآوري کرد:

ـ البته اگــه دوستت داشته باشه!

با روشن شدن صفحه ي گوشيم، پوفي کشيدم، نگاه نکرده مي دونستم کيه! اين يارو مزاحمه، نمي دونم چرا تا از شمال برگشتيم باز شروع کرد! حالا يه مدت منو راحت گذاشته بودا! تقريبا هر روز يه اس ام اس مي فرسته، اونم چه اس ام اس هايي! آدمو افسرده، دپسرده و از زندگي سير مي کنه! فکر کنم بدبخت شکست عشقي خورده!

اس ام اس رو باز کردم خوندم (البته فقط از روي کنجکاوي!) :

ـ خيلي سخته عشقتو همراه يه نفر ديگه ببيني! و سخت تر از اون وقتيه که حس کني عشقت، شخص ديگه اي رو دوست داره! اميدوارم هرگز تجربش نکني!

پوزخدي زدم؛ اين خجسته دل، چه مي دونست من مدت هاست دارم با اين درد دست و پنجه نرم مي کنم! براي اولين بار در طول اين مدت (از بعد از مسافرت شمال) جوابشو دادم:

ـ خيلي سخته وقتي تو خواب نازي، يکي با اس ام اس بيدارت کنه، و سخت تر از اون وقتيه که بفهمي اون اس ام اس از طرف يه مزاحمه! اميدوارم هرگز تجربش نکني!

لبخند شيطوني زدم. حالا خوبه خواب نيستما!

جواب خيلي زود رسيد:

ـ خواب بودي؟ متاسفم که بيدارت کردم بــانو، برو بخواب؛ شبت بخير!

چشمام گرد شد. اولين بار بود که بعد از اين حدود يه سال، عين آدم حرف مي زد! البته اونم با اس ام اس! چه بـانويي هم مي گه! من که مي دونم اين آشناست! گوشي رو کنار گذاشتم و بعد از خاموش کردن چراغ، توي تخت دراز کشيدم. بالشمو بغل کردم و فکر مزاحم مرموز ذهنمو اشغال کرد ...

فصل بيست و ششم

قدم هامو تند کردم و گفتم:

ـ جان من ول کن آنا جون، بي خيالش!

آناليا دست بردار نبود:

ـ من نمي فهمم، اين چه درديه که تو انقدر عذابش ميدي! مگه دوسش نداري؟!

ـ معلومه که دارم، اما ... درک کن نمي تونم دلمو به احساس خودم خوش کنم، بايد از اون مطمئن بشم.

و برگشتم و توي چشماي آبي رنگش خيره شدم. هنوزم پر از ترديد بود. بالاخره گفت:

ـ خيلي خب، تو که لج مي کني، هيچکي نمي تونه منصرفت کنه. هر کاري مي خواي بکن!

لبخند گشادي زدم و با قدم هاي مصمم و به همراه آنا وارد ساختمون شدم. بازم مثل هميشه، آناليا، بهرين دوستم، از راز دلم آگاه شد! اون که شک داشت و از قبل هم مي دونست که من الکس رو دوست داشتم، فقط از عميق تر شدن اين احساسم خبر نداشت که اونم با خوردن مخ من از صبح فهميد! موضوع خواستگاري ايمان رو هم بهش گفتم. مخالف جواب منفي من بود؛ به هر حال گفتم براي فهميدن احساس الکس هم که شده، جواب ايمان رو چند روز به تعويق مي ندازم.

وارد کلاس شدم. آناليا رفت به طرف عرفان و مثل دو کبوتر عاشق، دوباره کنار هم نشستن! با چشم دنيال ايمان و الکس گشتم. ايمان رديف آخر نشسته بود و الکس ... خداي من، اين الکسه؟! موهاي به هم ريخته ي قهوه ايش، ته ريش چند روز دراومده و ظاهر نه چندان آراستش ، بهت زدم کرد. اين چرا اين جوري شده؟! پس سارينا کو؟ کنار الکس مثل هميشه با آرايش تمام، ولي اخم نشسته بود و داشت با الکس حرف مي زد. الکس هم با اخم جوابشو مي داد. بعد از مدتي سارينا بلند شد و با حالت حرصي، کيفشو چنگ زد و رو به الکس بلند گفت:

ـ فکر نکن نااميد شدم!

برعکس باقي حرفاشون، اينو شنيدم. سارينا اومد جلو؛ منو ديد و اخمش غليظ تر شد. تنه ي حسابي بهم زد و از کلاس خارج شد. متعجب به مسير رفتنش خيره شدم، وقتي سرمو برگردوندم، نگاه عسلي- قهوه اي الکسو روي خودم مشغول ديدم. لبخندي زدم و سري تکون دادم. لبخند نزد و حتي مثل من با سر هم سلام نکرد. با اين وضع و اون طرز صحبت سارينا، مطمئنا چيزي شده بود. از فکر اين که سارينا باعث آشفتگي الکس شده، عصبي تر شدم و با قدم هاي محکم به سمت ايمان راه افتادم. الکس کمي اون طرف تر بود، پس مطمئنا مي تونست صداموتو بشنوه.

ايمان با ديدنم از جا پريد:

ـ به به، آنيا خانوم! بفرماييد قدم رنجه کرديد!

خنديدم:

ـ اذيت نکن ايمان!

ـ اذيت نمي کنم، بيا بشين اين جا.

و به کنار خودش اشاره کرد. سنگيني نگاه الکس رو حس مي کردم. خودمو روي صندلي پرت کردم:

ـ آخيش، خسته شدم.

ـ فداي خستگيت خانوم!

اوه اوه ديگه خطري شد! اخم کوچيکي کردم:

ـ هيس يواش ايمان، يکي مي شنوه!

ـ خب بشنوه، چند وقت بعد که مال خودم شدي، همه مي فهمن!

با خجالت گفتم:

ـ ايمــان!

ايمان با خنده:

ـ جـــان؟!

زير چشمي الکسو ديد زدم. دستاشو مشت کرده بود. مشت دست چپش رو مرتب روي ميز مي کوبيد. دست راستشو داخل موهاش فرو کرد و کشيد. حسي مي گفت که درام زياده روي مي کنم، اما توجهي نکردم؛ اگه واقعا حسي داره بايد به جاي ماست و دوغ بازي (!) بياد و حرفشو بزنه، اگه نه هم که هيچي ...

رو به ايمان گفتم:

ـ اين جوري نگو، بذار حالا جوابو بگيري!

ناخودآگاه صدام عشوه دار شده بود، واي خدا واقعا دست خودم نبود!

ـ من جواب که جواب مثبتو مي گيرم، کي بيايم بابا، اين دلم مُرد!

خنديدم، يه خنده پر ناز:

ـ حالا وايسا!

ـ اي بابا چقد صبر کنم آخه عزيزم!

ـ لطفا عزيزم نگو ايمان. يه کوچولو ديگه جوابتو ميدم.

ـ الان داري ناز مي کني؟ آخه يه لبخندي روي لبته!

نمي خواستم اميدوارش کنم، اما اين که الکس هيچي نمي گفت، واقعا داشت اعصابمو خرد مي کرد، فقط خنديدم.

لحظه اي بعد، اين الکس بود که بلند شد. اومد سمت ما. اي خدا، اين چرا اين جوريه؟ چي کار مي خواد بکنه؟ اخماش بدرقمه درهم بود. دستاش هنوز مشت بود، توي چشماش خشم شعله مي کشيد، به سرعت اومد و بدون نگاهي به ايمان گفت:

ـ آنيا يه لحظه مياي کارِت دارم.

ديگه زده بودم به سيم آخر:

ـ چي کار داري؟ خب همين جا بگو!

کم مونده بود منفجر بشه. آستين مانتومو کشيد (اين آستيناي مانتوهاي مختلفم، ديگه برا من آستين نمي شن، هر چي ميشه، اين پسره پررو مي کشتشون!) و گفت:

ـ نميشه، بيا.

از صدقه سري زور بيشترش از من، دنبالش کشيده شدم. فقط فرصت کردم تا سري به ايمان تکون بدم که اخم کرده بود. الکس منو توي راهرو کشيد و به طرف پله ها برد. جايي که هيچ کس نبود، بالاخره ايستاد. منتظر بودم که چيزي بگه، اما سکوت کرد. پس با غيظ گفتم:

ـ چته؟ چي کار داري؟ اين طوري منو کشيدي بيرون، بعد حرف نمي .... .

حرفم توي گلوم موند، چون سرشو بالا آورد و چيزي رو توي نگاهش ديدم که هيچ وقت نمي خواستم ببينم: غـم!

لال شده بودم و باورم نمي شد که دارم هاله اي از اشکو توي نگاه براق قهوه ايش مي بينم.

زمزمه کردم:

ـ الکس ... .

انگشتشو روي لباش گذاشت:

ـ هيس، هيچي نگو. فقط يه دقيقه جوابمو بده ... .

دو تا دستشو توي موهاش کشيد، کمي اين پا و اون پا کرد و بالاخره زل زد توي چشمام:

ـ ايمانو ... دوست داري؟

چشمام گرد شد. نمي دونستم چي بگم. فقط نگاهم ثابت مونده بود توي چشماي غمگينش. من ... من چي مي تونستم بگم؟ چرا اون حرفي نمي زد؟ چرا اون ساکت مونده بود؟ بازم غرورشه؟ يعني نمي خواد کنارش بذاره؟ شايدم اين که من فکر مي کنم دوسم داره، زاييده ذهن عاشقمه ... پس اين کلافگي ... .

بهت زده بود. آستينمو ول کرد و گفت:

ـ پس ... پس دوسش داري!

سرشو به طرفين تکون داد، حالت بدي پيدا کرده بود. خدا شاهده، اومدم چيزي بگم، اومدم انکار کنم اما تا لب از لب باز کردم؛ الکس رفته بود ... از پله ها پايين دويده بود. جوشش اشکو پشت پلکام حس کردم. چرا نذاشت حرف بزنم؟ دستي روي شونم قرار گرفت. برگشتم: سامانتا!

سامانتا لبخند تلخي زد:

ـ تو فقط دل شکستنو بلدي؟

من – ساما من ... من ....!

سامانتا حرفمو قطع کرد:

ـ چيزي نگو. دلشو شکوندي!

من- سامانتا تو از من ناراحتي؟ سر قضيه ي آيدين ... .

سامانتا- نه، نه نيستم ... آنيا تو واقعا ... واقعا بهترين دوست مني! من خيلي فکر کردم، تو تقصيري نداشتي، ببخش اگه با حرفام ناراحتت کردم.

چشمام پر از اشک شد. سامانتا رو محکم بغل کردم. چه قدر سامانتا عوض شده بود. آناليا از اولم شيطون نبود، يعني فقط با ماها بود که کمي شيطنت مي کرد، رها هم که نوع شيطنتش به کل فرق داشت! من خيلي شيطون بودم و ساما پايه ثابت شيطنتام بود، يکي عين خودم، بي غم، بي مخ! هميشه مي گفتم سامانتا انگار غم نداره، سامانتايي که هر روز صبح توي مدرسه، درو کلاسو با شدت باز مي کرد و بلند سلام مي داد! اما حالا ... سامانتا آروم شده بود ، سامانتا عوض شده بود!

متعجب گفت:

ـ هي دختر تو چرا گريه مي کني؟

نمي تونستم ساکت بمونم. سامانتا آرومم کرده بود. اون از دست من ناراحت نبود، ولي من از دست خودم ناراحت بودم. به شدت!

سامانتا آروم گفت:

ـ دوسش داري الکسو، نه؟

گريم شدت گرفت. از سامانتا جدا شدم و به ديوار تکيه دادم، دست به سينه. اونم کنارم تکيه داد و کف پاشو به ديوار چسبوند. درست ژستي رو گرفتيم که وقتي دبيرستاني بوديم، انجامش مي داديم!

ساما- معلوم بود! پس چرا گذاشتي بره فکر کنه به ايمان علاقه داري؟

خريت! خريت کردم. سامانتا به صورت اشکيم تبسمي زد:

ـ بي خيال، مهم نيست. بيا بريم پايين صورتتو بشور. دير نشده، جواب ايمان رو بده و بعد برو پيش الکس ... بهش بگو.

و منو از پله ها هدايت کرد. انگار نه انگار که کلاس داريم، دنبالش رفتيم:

ـ سامانتا من نمي تونم ... نمي تونم من اول غرورمو بشکنم!

سامانتا- پس مي خواي به خاطر غرورت اونو از دست بدي؟

ـ آخه ساما ...

ـ آخه نداره خواهر من! اگه هيچ وقت بهش نگي، شايد اونم هيچ وقت نگه!

ـ اما من اصلا نمي دونم اونم حسي داره يا نه!

ـ آنيا اون به تو بي حس نيست، من مطمئنم. ديدي چه طور عصبي شده بود؟ هيچ پسري الکي به خاطر يه دختر ديگه اين طوري نمي شه. مگه اين که دوسش داشته باشه. حتي آيدين هم .... حتي اون هم ... به خاطر من اين طور نشد، چون ... چون اون مثل من دوستم نداشت. من اينو تازه فهميدم. احساس من يه طرفه بود و به همين خاطرم دارم فراموشش مي کنم، اما احساس تو مثل مال من نيست!

ـ از کجا مي دوني؟

ـ کافيه يه کم غرورت بذاري کنار، بري پيشش خودش بهت ميگه. در ضمن، چشماي کورتو هم باز کني، مي بيني واضحه!

ميون اشک، خنديدم. به پايين رسيده بوديم. وارد دست شويي شديم. دستام پر از آب يخ کردم و به صورتم پاشيدم . مقنعمو کمي از گلوم فاصله دادم، هنوز بغض داشتم. شايد سامانتا راست مي گفت بايد غرورمو کنار مي ذاشتم. اما چه طور؟

شير آبو بستم. لبخند اطمينان بخش سامانتا بهم اميد مي داد. رفتم سمتش و باز بغلش کردم.

صداش بلند شد:

ـ اَه اَه ، برو اون ور خيسم کردي! منو که نبايد اين جوري بغل کني، اون يکي ديگه ست که بايد اين کارو باهاش بکني!

ازش جدا شدم:

ـ تو خيلي خوبي سامانتا!

ـ تو هم خوبي آنيا، به اندازه ي کافي! گريه رو بذار کنار و برو وسط ميدون! مثل اون آنيايي که مي شناختم.

ـ اما سامانتا ...

ـ آنيا تسليم نمي شه نه؟

ـ اما غرورم؟

ـ عشقت مهم تره، نه؟

ـ اما ايمان؟

ـ تو دوسش نداري، نه؟

حرفاي سامانتا صحيح بود. بايد مي رفتم پيش ايمان و جوابشو مي دادم. شايدم ... شايدم بعدش به الکس اعتراف مي کردم. نـه؟

کيفم هنوز روي دوشم بود. به سامانتا گفتم:

ـ ممنون از کمکت ساما جونم ... . برو سر کلاس، من ميرم.

ـ کجا ميري؟

ـ کار دارم، امروزو نميام کلاس.

در واقع مي خواستم برم و تصميمو بگيرم، آرامش مي خواستم و سرم هم درد مي کرد.

سامانتا- باشه، به حرفام فکر کن.

ـ حتما ... بازم مرسي!

لبخند زد و رفت بيرون. توي آينه به خودم خيره شدم. غرورم يا عشقم ... غرورم يا عشقم ... غرورم يا عشقم؟؟؟ عشقمو دوست دارم، ولي اگه منو پس بزنه؟ اگه سارينا رو بخواد؟ باز مردد شده بودم. تصميم گرفتم برم خونه. جواب ايمانو بعد ميدم. بايد برم و فکر کنم. قدم که بيرون گذاشتم و به سمت ماشينم رفتم، گوشيم زنگ خورد. همون طور که به راهم ادامه مي دادم جواب دادم:

ـ بله؟

ـ الو سلام آنيا ... .

ـ سلام آيدين، خوبي؟

اخمي کردم. اصلا حال اونو نداشتم تو اين موقعيت!

آيدين- مرسي ... آنيا؟

ـ چي شده؟

ـ آنيا، شادي ناراحته، مامانم هنوزم رضايت نمي ده، ديگه دارم له ميشم! شادي بهم گفت ديگه سراغشو نگيرم، مگر اين که خونوادمو راضي کرده باشم.

ـ مگه دوستت نداره؟

ـ داره، داره ... مي دونم، ميگه دلم نمي خواد خونوادت رضايت نداشته باشن. جوابمو نميده آنيا، مامانم گوش نمي کنه، دارم ديوونه ميشم!

دلم مي خواست داد بزنم. چرا مشکلاتتو به مـن ميگي؟ مگه من آجيل مشکل گشام؟! خسته شدم. اعصابم خرد بود، نگران الکس بودم، سر دوراهي مونده بودم. آيدين داشت با من حرف ميزد. پشت خطي داشتم.

ـ من ... آيدين چيزه من متاسفم ... ببخش الان سر کلاسم .

خدايا منو ببخش که دروغ گفتم.

ـ جدي؟ ببخشيد.

صداش تحليل رفته بود، دلم سوخت اما دل سوخته ي خودم چي؟

من ـ اشکالي نداره، سعي کن خودتو ناراحت نکني، بازم با خاله صحبت کن، بعد حرف مي زنيم.

ـ باشه ...

ـ خداحافظ ...

ـ باي .. .

پشت خطيمو جواب دادم:

ـ بله؟

صداي چندش آور سيامک توي گوشم پيچيد. اي خدا نور علي نور شد!

ـ سلام خانوم کوچولو ... خوبي؟

سعي کردم جواب خانوم کوچولو گفتنشو ندم:

ـ سلام، مرسي. چيزي شده؟

ـ نه خانوم گل! فقط مي خوام ببينمت.

ـ فکر کنم جوابتو قبلا دادم!

اشارم به جوابش براي پيشنهاد دوستي بود.

ـ بله، اما مي خوام يه بار ديگه هم حرف بنزيم. بعد هر چي تو بگي.

مي دونستم نظرم عوض نميشه. با اين حال، حالم خوش نبود و فقط مي خواستم از دستش راحت بشم:

ـ باشه، براي بار آخر ... کي؟

ـ همين الان وقت داري؟

ـ آره دارم.

ـ بيا کافي شاپ (....) مي دوني که کجاست؟

ـ آره اومدم.

ـ باباي عزيزم.

ـ خداحافظ ...

گوشي رو پرت کردم روي صندلي و مسيرو کج کرد. جلوي کافي شاپ سيامکو با ماشين ديدم. پياده شدم:

ـ سلام.

ـ سلام خانوم خوشگله! خوبي؟

اصلا از اين القابي که بهم نسبت مي داد، خوشم نميومد!

من- حال و احوال کرديم. بريم تو؟

سيامک به در بسته ي کافي شاپ اشاره کرد:

ـ راستش بسته ست، من نمي دونستم. مياي بريم يه جاي ديگه؟ اصلا ديگه وقت ناهاره، بريم غذا بخوريم تو يه رستوران.

پوفي کشيدم و به سمت ماشين رفتم. پوئن مثبتش اين بود که صبح هم فقط يه ليوان چاي تلخ خورده بودم و واقعا گشنه بودم.

سيامک ـ صبر کن با هم با ماشين من بريم.

ـ نه مرسي.

ـ بيا ديگه مي تونيم تو راهم حرف بزنيم.

نگاه مرددي به ماشينم انداختم. خب حالا ديگه ولش کن. بذار زودتر برم اينو راضيش کنم. به ناچار رضايت دادم و روي صندلي جلوي ماشينش نشتم. به راه افتاد. يکم که از کوچه خارج شديم، گفتم:

ـ خوب؟ مي شنوم!

نگاهي که بهم انداخت رو دوست نداشتم. منو مي ترسوند. خنده اي کرد:

ـ مي شنوي حالا!

و با دست بشکني زد. مات مونده بودم که دستي از عقب جلوي صورتم اومد. يه دست ظريفِ زنونه با لاک سبز که دستمالي رو محکم روي بينيم و دهنم گذاشت. تقلا کردم، اما فايده اي نداشت. قهقهه سيامک توي گوشم زنگ زد و ديگه هيچي نفهميدم ... .

***

به زور پلکامو باز کردم. هاله ي محوي رو ديدم، چند بار پشت سر هم پلک به هم زدم و بالاخره توستم فضاي کم نور رو به رومو تشخيص بدم. يه اتاق نمور، فوق العاده کثيف و کم نور. با سردرگمي اخم درهم کشيدم و سعي کردم تجزيه و تحليل کنم که اين جا کجاست و من چرا اين جام؟! در عرض چند ثانيه اتفاقات به ذهنم هجوم آوردن، سيامک، اون دستمال، منو بيهوش کردن! تازه متوجه وضعيتم شدم، روي يه صندلي بي نهايت ناراحت چوبي، گوشه ي اتاق هستم، در حالي که دستام و پاهام با طناب محکم به صندلي بسته شدن. شالم که روي شونه هام افتاده بود، نشون داد که توجهي هم به وضعيتم نداشتن. تازه متوجه شدم که دهنم بسته نيست، يه کم حالت منگي داشتم، اما بالاخره مغزم به کار افتاد. داد بلندي زدم:

ـ آهـاي! اين جا کجاست؟ چرا من اين جام؟

صدايي نيومد. دوباره بلند داد زدم:

ـ هيچکي نيست که به داد من برسه؟ آهاي!

صدام بغض دار شد:

ـ اين خراب شده کجـاست؟؟!

بالاخره صداي باز شدن در اومد ... دست از داد و قال کشيدم و فقط تونستم از ديدن پيکر زنانه روبه روم غرق تعجب بشم:

ـ تــو؟؟

سارينا با پوزخندي جلو اومد:

ـ آره من! و مي خواي بدوني اين خراب شده کجاست؟ جايي که قراره بشه قبرستونت!

به چشماي غرق در نفرتش نگاه کردم. به آرايش کامل نشسته روي صورتش، لاک سبز روي ناخوناش و شلوار جين و تونيکي که پوشيده بود ... .

من- من اين جا چي کار مي کنم؟ چرا منو آوردين اون جا؟ اون داداش عوضيت کجاست؟

صدام رفته رفته اوج گرفت:

ـ با من چي کــار داري ؟؟؟

سارينا- مي توني هر چه قدر که بخواي به حنجرت فشار بياري، اما هيچ کس اين جا صداتو نمي شنوه! کاري که باهات دارم هم معلوم ميشه! فقط فعلا اينو داشته باش.

دستش محکم روي سمت راست صورتم فرود اومد و جيغمو درآورد. قهقهه ش بلند شد. اين بار دستش روي اون سمت صورتم فرود اومد. سيلي هاي پي در پي و محکمش، باعث جاري شدن خون از لبم و اشک از چشمام شدن، ولي به خاطر بسته بودن دست و پام، جز داد و فرياد و کمي فحش دادن، کاري از دستم برنميومد.

ناله کردم:

ـ چي از جونم مي خواي؟

سارينا خطرناک خنديد:

ـ جونت رو!

و کشيده ي محکمي به صورتم کوبيد ... .

***

انقدر داد و بي داد کردم که واقعا حس مي کردم حنجرم پاره شده. طعم تلخ و شور اشک و خون با هم مخلوط شده و ترکيب درد و غم و گيجي ابدا حالت خوشايندي رو ايجاد نکرده بود، بعد از اين همه مدت داد و بي داد و در واقع از کمک خواستن گرفته تا صدا کردن سارينا که چي از جونم مي خواي؟، تاثيري جز بدتر شدنم نداشت. بدنم کوفته بود و طناب هاي زمخت دستامو آزار مي دادن.

در باز شد و اين بار گربه ي کثيف، به همراه گربه نره وارد شد! از ديدن سيامک ابدا تعجب نکردم، اما برق توي چشماش بازم ترسوندم.

سيامک ـ آخي کوچولو! ساري چرا با اين عروسک من، اين جوري کردي؟

و به سمتم اومد و انگشتشو روي زخم لبم کشيد. سرمو با شدت به عقب بردم:

ـ خفه شو! تو و اون خواهر لعنتيت از من چي مي خواين؟

اين بار خواهر و بردار هر دو خنديدن. عصبي شدم. سارينا با خشم جلو اومد، طاقت يه سيلي ديگه رو نداشتم، سيامک جلوشو گرفت و گفت:

ـ صبر کن عزيزم، بذار اول به مهمونمون بگيم چرا اين جاست؟

از لفظ مهمون اخمام درهم شد. مهموني که با طناب و سيلي ازش پذيرايي مي کنن!

رو به سارينا با تلخي گفتم:

ـ شنيدي که داداش جونت چي گفت؟ بنال ببينم چه مشکلي با من داري هــآن؟! هر چند تو سرتا پات مشکله!

جيغ سارينا بلند شد، طرفداري سيامک يه لحظه باعث آرامشم شد، اما دليل طرفداريش، آرامشمو سوزوند و ناباوري رو توي چشمام انداخت:

ـ سارينا آروم باش. ببين قرارمون يادت نره، اول همه چيو بهش مي گيم، بعد از اين که کار من باهاش تموم شد، اون وقت هر کاري مي خواي بکن، الان نه، صورتش خراب ميشه!

حدس اين که هدف سيامک چي بود مشکل نبود. چشمام گشاد شدن و لکنت گرفتم:

ـ ن .. نـ ... نه .. نــه!

سارينا پورخند زد:

ـ آره! حالا وقت بدبختي توئه!

داد زدم:

ـ خصومت تو با من چيه؟

متقابلا داد زد:

ـ من کلا با تو خصومت دارم، خصومتم چيه؟ خصومتم تو و وجود نحسته... تويي که الکس منو، عشق منو گرفتي!

الکس؟ يعني اين ماجرا به خاطر اون بود؟ از اين که سارينا اون قدر با پررويي الکسو مال خودش مي دونست، خونم به جوش اومد:

ـ اين قدر منو منو نکن!

سارينا- خفه شو! خفه شو تا بشنوي چي مي گم!

ترجيح دادم علا زبون به کام بگيرم ...

سارينا- هميشه اسمت روي زندگيم بود. از وقتي که از الکس خوشم اومد تو بودي. و اون موقع تو فقط يه اسم بودي، حتي عکستو هم نديده بودم. ولي انگار براي الکس مهم بودي و اين از همون اول باعث نفرتم از تو شد. من ديده بودمش که توي خلوتش اسم تو رو تکرار مي کرد. اون جا توي انگليس، گوشيشو زده بودن، فهميدم دنبال شماره يه دختر مي گرده که توي دفتر تلفن گوشيش بود، آنيا. من بايد تو رو از زندگيش حذف مي کردم، جلو اومدم اما اون لعنتي رام نمي شد! خيلي عشوه خرجش کردم، از اون طرف شراکتش با سيامک و از اون طرف فشار مادرش ... مامانش اصرار داشت با من ازدواج کنه.

پس به همين خاطر الکس اصلا سراغ منو با تماس يا اس ام اس نگرفته بود؟ گوشيشو دزديده بودن. صداي سارينا بلند شد:

ـ ولي تويِ لعنتي، همه چيزو خراب کردي! ازت متنفرم!

ـ فکر کردي من عاشقتم؟؟!

سيلي برق آساي ديگه اي توي صورتم خورد . سيامک با سارينا جان گفتنش روي مخم بود، اما حواسم به جاي اون، ناچار شد که به سراغ حرفاي سارينا بره.

ـ الکس مي خواست برگرده ايران و هر چيزي که مامانش اينا گفتن و ما گفتيم فايده اي نداشت. تصميمشو گرفته بود. خونشون اين جا مونده بود و با پس اندازش از درآمد شرکت راحت مي تونست برگرده و زندگيشو به تنهايي بگردونه. اما من راحت پا پس نکشيدم. من و سيامک باهاش اومديم. از اولم قصد من نزديک شدن به اون بود. سيامک بايد پولاي شرکتو بالا مي کشيد و من پولاي خونوادگيشونو، از راه ازدواج با الکس!

از تعجب نمي دونستم چي بگم.

سارينا- پس باهاش اومديم ايران. متاسفانه غرور لعنتيش زياد بود، هر کاري که کردم، هر عشوه اي که اومدم و با هر ترفندي که وارد شدم، خام من نشد، مجبور شديم به يه خونه ديگه بريم، الکس حاضر نبود با ما يه جا زندگي کنه، البته اينو علنا نگفت، اما بهمون فهموند به دنبال جاي مستقلي براي زندگي در ايران باشيم. اما بازم من بايد اونو به دست مياوردم.

پوزخند زد:

ـ سيا، پولاي شرکتو تمام و کمال بالا کشيده! اين جناب الکس بدجوري به داداش ما اعتماد داشت ... . هر چند اشتباه کرد! به هر حال، تنهاي چيزي که مونده اينه که بايد چند تا مدرکو امضا کنه تا همه چي قانوني مال سيامک بشه، و با وجود تويي که گروگان مايي، خيلي راحت مجبور به اين کار ميشه! الکس فعلا چيزي از جريان نمي دونه، قرار شده بود بعد از ازدواجمون، خودم به امضاي اونا وادارش کنم و بعد ثروت خونوادگشيونو از چنگشون در بيارم. اما تو اومدي! اومدي و همه چيزو خراب کردي! ديدمت و آنيا از يه اسم تبديل شد به يه آدم واقعي! من ... من الکسو دوست داشتم ...

پوز خندي زدم، چه دوست داشتني، پولاشو دوست داشت!

ادامه داد:

ـ دوسش داشتم لعنتي، اما اون حواسش به تو بود! من عشوه خرجش مي کردم اين نگاه اون دنبال تو بود! اگه تو نبودي ميومد سمت من، عاشقم مي شد! اما تو نذاشتي!

محاله که راست بگه، که الکس منو دوست داشته باشه ... .

سارينا- سايه انداختي رو زندگيم، رو هدفم، پس بايد حذف مي شدي! و بعدم اين که به وسيله تو اونو وادار به امضاي مدارک کنيم، احتمالش خيلي کمه که حاضر بشه با من ازدواج کنه! لعنتي!

سيامک ادامه داد:

ـ من وارد بازي شدم. قرار شد من جذبت کنم. اگه عاشق من مي شدي همه چيز حل بود. به جاي گروگان گرفتنت با اين همه دنگ و فنگ، خودت با ميل خودت همکاري مي کردي و وانمود مي کرديم که گروگانت گرفتيم!

از تصور عاشق چنين موجودي بودن، چيني به بينيم انداختم.

- پس وانمود کردم ازت خيلي خوشم اومده.

شالو محکم از روي شونه هام کشيد، نتونستم کاري بکنم جز زدن يه جيغ کوتاه و صداش مور مورم کرد:

ـ هر چند واقعا هم ازت خوشم اومد، جذابي! و در ضمن رام هم نمي شدي! هر کاريت که مي کردم و من به اين عادت نداشتم. بدجور خوشم اومده ازت.

ـ مي خوام صد سال نياد آشغال!

سيامک فقط به صداي بغض آلود و جيغم خنديد و گفت:

ـ مدتي تعقيبت کردم تا يه کم باهات آشنا شم. متوجه من نشدي، فقط فکر کنم يه بار توي مرکز خريد منو ديدي ...

خداي من، همون چشماي سبزي که توي شهريور ماه ديدم، توي پاساژ و فکر کردم خيالاتي شدم!

سيا- همون طور که گفتم خيلي مقاومت کردي و نقش عاشق دل خسته رو بازي کردن هم براي من حال به هم زن شد. بنابراين به يکم زور متوسل شديم! با تو به هدفمون مي رسيم.

سارينا گفت:

ـ اون وقت کاري مي کنم که الکس ديگه نگاتم نکنه! نمي ذارم حتي يه بار توجهش مال تو بشه! انتقام اينو که دوستم نداشت رو ازت مي گيرم. گوشي سيامک که زنگ خورد، حواس سارينا رو پرت کرد.

سيا- بله؟ ... چي شده؟ ... نه، نذار بفهمه، چکا رو بذار توي گاو صندوق ... آره ... بليطا رو اکي کردي؟ ... خوبه، ساعت چند؟ ... نه ... مواظب باش. اومدم.

گوشي رو قطع کرد و بيرون رفت. سارينا اما ايستاد. چند لحظه ي بعد به حرف اومدم تا شايد سارينا بي خيالم بشه:

ـ چي کار مي کني بدبخت؟ بازم مي خواي خودتو خوار کني؟ تو که فهميدي دوست نداره؟ حالا اين که به تو حسي نداره، بايد باعث بشه که اين جوري بشي؟!

سارينا به سمتم حمله ور شد (افسار پاره کرد!):

ـ خفه شو! خفه شــو! اون عاشق من ميشه، فقط کافيه تو نباشي!

سعي کردم مقاومت کنم، اما گيره موهامو محکم از سرم کشيد و پشت بندش هم خود موهامو. اشک توي چشمام حلقه زد و سعي کردم حين جيغ زدن، ناخوناي بلندشو که داشتن صورتمو خراش مي دادن، از خودم دور کنم، باز صداي در اومد و داد سيامک:

ـ سـارينا! چه غلطي داري مي کني؟ بهت گفتم کاريش نداشته باش تا کار من تموم بشه! برو گمشو بيرون!

سارينا با گريه بيرون رفت و من با گريه لب گزيدم. سيامک حتي با خواهرش هم درست حرف نمي زد. بهم نزديک شد. نفهميدم چرا با وجود اون تلفن نرفت. تعداد قدمايي که بر مي داشت، هر چي بيشتر مي شدن، وحشت منم بيشتر مي شد. بهم رسيد. پشت دستاشو روي خراش هاي صورتم کشيد، چندشم شد:

- به من دست نـــزن عوضي!

خنديد:

_ کجاي کاري!

داد زدم:

ـ گمشو اون ور!

صداي دوباره موبايلش منو نجات داد. عصبي پوفي کشيد و بيرون رفت. با ترس و بغض نفساي نامنظممو فرو دادم و سعي کردم به سوزش زخمام بي توجه باشم. حواسمو به اتفاقات دادم. حرفاي سارينا باورم نمي شد ... الکس ... آخ الکس ... يعني هر چي اين جا داره به سرم مياد به خاطر توئه؟ چون دوستت دارم؟ تاوان دوست داشتنه؟ اشکم روي گونم قل خورد. کجايي الکس که حال و روزمو ببيني؟ که به خاطر توئه که اين جام. اين بار که در باز شد، از ترس جونم، نفسام تند شد و سارينا داخل اومد و باز با نفرت بهم خيره شد. سعي کردم زهرمو بريزم:

ـ مي خواي منو حذف کني که چي؟ فکر کردي اگه نباشم الکس نگات مي کنه؟ تو کلا واسش مم نيستي!

و بازم طعم تلخ خون. مطمئنا صورتم کبود کبود شده بود، به اضافه ي کلي خراش از ناخوناي اين گربه ي کثيف.

سارينا- هر چه قدر مي خواي بلبل زبوني کن، اما داداشم که زبونتو بچينه ... آخ وايسا تا کارش باهات تموم بشه، عمرا اگه ديگه بتوني اين جوري حرف بزني!

لال شدم. لال شدم به معناي واقعي کلمه. از ترس به خودم لرزيدم.

سارينا- اصلا شايد الکس دوست نداشته باشه، ها؟ يعني کارمون که تموم شد ديگه دوستت نداره، خيلي دلم مي خواد جون کندن تو رو ببينه! خيلي دلم مي خواد نابود شدنتو ييسنه!

ليوان پلاستيکي اي رو که تا اون موقع نديده بودمش، برداشت و محتوياتش به زور توي دهنم ريخت. آب رو به زور فرو دادم، به خاطر خون توي گلوم طعم زهرمار مي داد!

سارينا- اگه به من بود که ترجيح مي دادم از گشنگي تشنگي بميري، اما متاسفانه سيامک نمي ذاره .. .

اشکم بي محابا ريخت. سارينا خنديد. گريه کردم. الان مامان اينا در چه حالن؟ مطمنا آفتاب غروب کرده بود، گرانم شدن؟ هر روز بعد از رسيدن به خونه، به مامان زنگ مي زدم، حالا حتما ترسيده که چرا زنگ نزدم. خدايا نه! حتي گوشيم رو هم توي ماشينم گذاشتم. چي به سرم ميومد؟ چي به سرم مياوردن؟ يه پسر که ظاهرا هم دستشون بود داخل اومد و با کمک سارينا، صندلي بازم کردن و براي اين که فرار نکنم، پاهامو دوباره به هم بستن و در حالي که مجبورم مي کردن همه اون ليوان آب رو بخورم، مراقب بودن فرار نکنم. مچ دستام درد مي کرد و قرمز و زخم شده بود. با اين حال تلاش بي فايده اي کردم که اين بار لگد هاي محکم سارينا هم توأم کشيده ها شد. تا به حال اون قدر تحقير نشده بودم. از سارينا، از اين دختر کثيف، متنفر بودم! مي دونستم بدجنس و بدذاته، ولي هيچ وقت فکر نمي کردم اين قدر پست فطرت باشه. درد داشت نابودم مي کرد، درد روح و جسم با هم. سيامک اومد، پسره رفت و سيامک گوشيش رو درآورد و گفت:

ـ حالا وقتشه که به الکس جان زنگ بزنيم!

روي اسپيکر زد و با صداي الکس چشمام به سوزش افتادن.

الکس- الو؟

سيام- الو سلام الکس.

صداي آشفته اي داشت:

ـ سلام سيا.

ـ چته؟

اومدم چيزي بگم که سارينا محکم با چسب دهنمو بست. اخم کردم و فقط گوش دادم.

ـ داغونم سيامک ... داغون ... آنيا نيست سيامک. از ظهر تا حالا غيبش زده!

از صداي آشفته و داغونش يه جوري شدم، براي من نگران بود. سعي کردم چيزي بگم. اما چيزي جز " هوم، اوم" نامفهوم شنيده نشد.

سيام- آخي! آخي! لحنش تمسخرآميز بود. الکس با شک گفتن:

ـ سيا تو ...

سيامک خنديد:

ـ اول از همه دور شو و برو جايي که تنها باشي، آره پيش منه.

الکس داد زد:

ـ کجاست؟ پيش توئه؟ چرا؟

سيامک – برو يه جاي خلوت تا خلاصش نکردم.

انگار تازه فهميد چطور پيش اونم، نه با ميل خودم! صداش تحليل رفت:

: سيامک ت ... تو ..

اما صداي دم هاي بعد صداي محکم چيزي مثل کوبونده شدن در ماشين ناشي از گوش کردن به حرف سيامک بود.

ـ آفرين پسر خوب! خب حالا گوش کن. اگه بخواي زنده بمونه، کار زيادي نياز نيست انجام بدي، فقط کافيه بياي و چند تا امضاي ناقابلو بزني. البته بدون اين که پاي پليسو بکشي وسط، چون بد مي بيني و اين دختر کوچولو بعد از تسويه حساب باهاش، پخ پخ!

ـ آنيا ... آنيا کجاست؟ اونو چي کارش داري؟!

خنديد:

ـ اختيار داري آقا! فيلم نمي بيني؟ بهش ميگن گروگان گيري، البته يکم هم شخصيه! يه کم خودم، يه کم خواهرم! سارينا مي تونه دلشو خنک کنه. البته سارينا مي خواست رقيبشو از بين ببره، اما من نمي خوام بذارم نقشه هام خراب بشه! تو فقط بايد بياي و چند تا امضا کني، بعد هم اين دخترو تحويل ميدم.

داد الکس تنمو لرزوند:

ـ تو و خواهرت برين به درک! آنيا، باور نمي کنم که اون، اون جاست.

سيامک ـ خب کاري نداره، باورت ميدم!

سريع اومد سمتم و چسب رو محکم کشيد. آخ بلندي گفتم.

سيامک ـ به الکس جون بگو که اين جايي!

فقط تونستم با بغض بگم:

ـ الـکــس!

الکس صداش نگران شد:

ـ آنـيا؟

سيامک از من دور شد و به سارينا اشاره کرد تا باز چسبو بزنه.

- خب ديگه بستونه.

الکس باز داد زد:

ـ به خدا، به خدا اگه فقط يه مو از سرش کم بشه، اگه دستت بهش بخوره، زنده ت نمي ذارم!

باور کردن اين صداي عاجز و اين لحن پر خشم از توانم خارج بود. دوستم داشت؟ خاک تو سرم که تو اين موقعيت به چي فکر مي کنم!

سيا ـ شرمنده داداش، يکم بيشتر از يه مو ازش کم ميشه!

الکس غريد:

ـ خفه شو! چرا؟ چرا اين کارو مي کني؟

ـ چون تو همه چيز داشتي و من نداشتم! پول، خونواده، موقعيت اجتماعي خوب! پول رو ازت مي گيرم، آنيا رو هم همين طور!

الکس- آنيا رو ولش کن. فقط به اون کاري نداشته باش تا هر کاري بخواي مي کنم!

ـ اوه چه عاشق از خود گذشته اي! نچ نچ نميشه ديگه ديره! فقط خواستم اولا خيال خواهرمو راحت کنم که تو ام ازش دست شستي و با خيال راحت ببرمش، و در ضمن آدرسي رو که بايد بياي براي امضا واست مي فرستم، سعي نکن کسي رو بياري، چون جايي که بايد بياي، از جايي که ما هستيم دوره، لحظه آخر آنيا رو مي فرستم اون جا. البته فقط اگه تنهايي بياي!

ـ کور خوندي! اگه کوچک ترين بلايي سرش بياري، نميام!

ـ هه، پس مي کشمش!

و با قهقهه اي ديگه گوشي رو بي توجه به الکس قطع کرد. اشکام مدام ميومدن. سارينا جيغ جيغ مي کرد و من به بي رحمي سيامک فکر مي کردم که به احساس خواهرش هم رحم نمي کرد! مسلما نمي تونست بذاره که سارينا اين جا با الکس بمونه و خودش پولاشو برداره و بره به جايي که نمي دونم کجاست. در اون صورت الکس حتما از سارينا استفاده مي کرد. سارينا هم قرباني بردارش شد، از اتاقک بيرون رفت و وقتي در بسته شد و من و سيامک تنها مونديم، تازه درک کردم که چطور مي تونم از چنين نامرد بي رحمي توقع داشته باشم از من بگذره؟!

صداي زنگ گوشيش براي بار دوم من نجات داد. با حرص از اتاق خارج شد. نفميدم چي مي گفت ولي فهميدم که الکسه. وقتي برگشت عصباني تر بود.

بهم نزديک شد. سعي کردم خودمو با اون پاي بسته ازش دور کنم، اما فايده اي نداشت، آرزو کردم کاش منو مي کشتن اما چنين نقشه اي نداشتن. جيغ زدم، تقلاهام در مقابل زورش هيچ قدرتي نداشت. ازش چندشم ميشد، بازم جيغ زدم، اما چيزي عايدم نشد، جز يه سيلي، حتي محکم تر از سيلي هاي سارينا. ظاهرا سيلي زدن توي خونوادشون ارثي بود. موهامو کشيد، فرياد زدم، فحشش دادم، قهقهه زد. کمک خواستم، فايده اي نداشت. دهانش بوي بدي مي داد، حتي بوي الکل هم نبود، نفهميدم بوي چيه. در عين نااميدي فقط اسمشو صدا زدم؛ بلند:

- الـــکـــس!

قهقهه حيواني سيامک توي گوشم زنگ زد. داشت به هدفش نزديک ميشد اما صداي بلند آژير پليس ... باورم نمي شد ... پليس؟! اين جا؟ سيامک بهت زده شد، حال خوبي نداشتم، اما اميد کوچيکي که تازه بهم داده شده بود، کمکم کرد چشمام باز بمونه. فرياد کسي، چيزايي رو بلند توي بلندگو مي گفت؛ مثل محاصره و تسليم. دوباره با ته مونده جونم تقلا کردم. انقدر کتک خورده بودم و تقلا کرده بودم که ديگه نمي تونستم، فقط فهميدم که سيامک کنار رفت، به بيرون دويد. بعد صداي شليک چند تا گلوله و بعد قدم هايي که دويدن سمت اين ور، سمت من ... فرياد الکس بود، صدا مي زد آنيا ... پخش زمين بودم، قطره هاي اشک سر مي خورد توي صورتم، پاهاش رو ديدم که دويد سمتم، نگاه عسلي، قهوه اي نگرانش و فريادي رو که از سر بهت زد و دستايي که دورم حلقه شد. و بعد ديگه از شدت درد هيچ چيز نفهميدم. پلکام روي هم افتاد .... .

به سختي پلکامو گشودم. صداها توي ذهنم اکو مي شد. سايه هاي محوي رو مي ديدم ... . يه لحظه نگاه نگران قهوه اي رو، رو به روم ديدم. صداش انگار از فاصله ي دور ميومد. با زحمت لبامو از هم جدا کردم و ناليدم:

ـ برو بيرون ... .

لباش تکون مي خورد، اما صدايي نمي شنيدم. بلندتر گفتم:

ـ بـــرو بيــرون!

و دوباره پلکام روي هم افتاد ... .

***

بار بعد که چشمامو باز کردم حالم بهتر بود. دستام داغ بود و حس مي کردم نمي تونم تکونشون بدم. تکون کوچيکي دادم و سرمو چرخوندم.دستام توي دست آناليا بود، با ديدن چشماي بازم از جا پريد:

ـ آنيا!

من – آنــا!

چشماش پر از اشک شد:

ـ عزيــــزم! خوبي؟

ـ به نظر تو خوبم؟

ـ الهي بميرم برات که اين دختره ي وحشي اين بلا رو سرت اورده!

لبخند تلخي زدم:

ـ همچين ميگي انگار مُردم، ديوونه!

لبخند پررنگي با صورت اشکيش زد:

ـ هنوزم زبونت سه متره!

ـ گفتم که چيزيم نشده که دختر، زنده ام!

آناليا بلند شد:

ـ برم به بقيه بگم به هوش اومدي، بيان تو!

من- نـــه!

آتاليا با تعجب به فريادم نگاه کرد.

من- فقط مامانم!

ـ آخه ... مامانت الان مجبور شد بره مطبش ... .

نفسمو فوت کردم، حتي اين جا هم اين مطب لعنتيش دست از سرم بر نمي داشت. حال روحي خوبي نداشتم، با بغض گفتم:

ـ آنا بگو مامانم بياد!

آناليا با نگاهي به حالم گفت:

ـ رفتم، رفتم تو آروم باش دوستي!

و اومد تا از در خارح بشه. تازه نگاهم به شيشه افتاد که رو به راهرو بود. الکس رو ديدم که چنان به شيشه چسبيده بود که انگار مي خواد بياد تو! با چشماش هم که چنان زل زده بود به من که تقريبا داشت مي خورد منو! يه نگاه سوپر آنيايي بهش انداختم، ناخواسته از دستش ناراحت بودم. همش به خاطر اون بود که اين بلا سرم اومده بود. سرمو برگردوندم؛ نگاهش هنوز نگران بود. دوستم داشت؟ کاش سارينا راست بگه ... . در اتاق باز شد. بدون برگردوندن سرم هم مي دونستم کيه. اومد سمت من. حرفي نزدم. زمزمه کرد:

ـ آنيا ... .

بازم جوابي ندادم، حالا که فکر مي کردم خيلي هم از دستش ناراحت نبودم؛ درسته که همه ي اين مصيبت ها به خاطر اون بود، اما ... .

با دوباره گفتن:" آني"، جفت پا پريد وسط افکارم، جوابي ندادم و به ادامه فکرم پرداختم:

هر چي باشه، انگار اون منو نجات داده بود، آره، جون خودم! اصلا هم به احساسم بهش ربطي نداره که ... .

تخت کمي پايين رفت. چشمام گرد شد، بچه پررو مگه صندليو ازش گرفتن؟! يکم خودمو جابه جا کردم:

ـ برو اون ور!

الکس خنديد:

ـ بالاخره حرف زدي!

با لحن بامزه اي (البته انگار از نظر الکس که خنديد، وگرنه از نظر خودم که غرغر بود!) گفتم:

ـ پاشو از اين جا! اِ! برو اون ور، رو صندلي!

زير خنده زد:

ـ عين جوجه ها جيک جيک مي کني!

من با حرص:

ـ کوفت! من کي جيک جيک کردم!

از گوشه ي چشم به صورت خندونش نگاه کردم. لامصب از همه ي زاويه ها جذاب بود! هرچند، چهره ي آشفته اي داشت.

الکس- غرغرات مثل جيک جيک مي مونه!

ـ پاشو برو اون ور! برو بيرون اصلا!

ـ نمي رم، نمي توني مجبورم هم کني!

اين چشه امروز؟! والا اون الکسي که من مي شناختم، الان بايد چون به غرور عزيزش برخورده، اخم مي کرد و مي رفت! چيزي نگفتم، فقط چشمامو بستم.

الکس- آنيا من ... معذرت مي خوام ... همش تقصير من بود که سارينا ... .

پريدم وسط حرفش:

ـ مهم نيست. فقط اميدوارم که هيچ وقت اون و اون داداش عوضي تر از خودشو نبينم.

فکش منقبض شد، البته از گوشه ي چشم ديدم!

الکس- اون کثافت ... اون که ... اذيتت نکرد؟!

پوزخندي زدم:

ـ اصلا!

دستاي مشت شده شو روي پاش کوبيد. يه دفعه بلند شد و با خشونت اون سمت اتاق قدم زد. اين چش شد يهو؟

به زور گفت:

ـ منظورم ... منظورم اين بود که ... اون ... اَه!

خودشو کشت! خب نمي توني نگو پسرم!

من- فهميدم منظورتو ... نه، خوشبختانه به موقع رسيدين. خيلي نزديک بود ...

نفس آسوده اي کشيد، اما هنوزم آشفته بود:

ـ وقتي رسيديم ... مانتوت تنت نبود.

ـ گفتم که نزديک بود!

با خجالت به روتختي سفيد چشم دوخته بودم، شايد هم سرخ شده بودم؛ اما الکس که از عصبانيت سرخ شده بود، دستشو محکم روي ديوار کوبيد! از جا پريدم.

زير لب گفت:

ـ مي کشمش ... مي کشمش!

سريع به سمت در رفت، يه لحظه نگاهشو توي نگاهم انداخت:

ـ بر مي گردم.

وا! حالا انگار من گفتم بر نمي گردي!

به محض اين که از اتاق رفت بيرون، مامانم اومد تو. با چشماي پر اشک دويد سمتم. انگار داغ دلم تازه شد. بغض کردم:

ـ مامان!

مامان سرمو در آغوش گرفت:

ـ جان مامان، زندگي مامان!

درست مثل بچگيام خودمو لوس کرده بودم، با گريه گفتم:

ـ مـآمــآن!

گونمو بوسيد:

ـ ببين دختره ي خيره سر چه بلايي سر دختر دست گل من آورده!

فقط هق هق مي کردم. دلم تنگ شده بود، براي اين که بعد از سال ها، بعد از اين که همش اين تصورو ايجاد کنم که بزرگ شدم، مثل بچه ها توي بغل مامانم گريه کنم.

اين که بهم دلداري بده، خسته شدم از بس وانمود کردم بزرگ شدم، مستقل شدم، منم نياز دارم که يکي هوامو داشته باشه!

با حرص گفت:

ـ خدا ازش نگذره، مخصوصا پسره. ازشون شکايت کرديم، تا بابات اين پسره رو نندازه زندان ول کن نيست! واي خدا، از نگراني مُردم، هنورم احساس بدي دارم، انقدر تو اين يه روز دلشوره داشتم و حرص خوردم که سرم داره مي ترکه از درد! صد هزار بار خدا رو شکر کردم که سالمي!

اومدم بپرسم دقيقا چي شد که خجالت کشيدم و بي خيالش شدم.

من- مامان آينه مي دي بهم؟

ـ آينه مي خواي چي کار؟

ـ مي خوام بخورم! خب مي خوام ببينم اين دختره آشغال چه بلاي سرم آورده!

مامان براي اولين بار بهم تذکري راجع به ادبيات زيبام (!) نداد و تنها نگاه مرددي بهم انداخت.

ـ مامان بده ديگه!

آينه اي از توي کيفش برداشت و بهم داد. خودمو که توش ديدم باورم نمي شد. اين من بودم؟! چشماي گود رفته ي پر از اشک. يه طرف صورتم که کلا کبود شده بود و طرف ديگه ش هم ردي از کبودي به چشم مي خورد. جاي کلي خراش از ناخوناش روي صورتم بود. دختره ي وحشي! روي لبم زخم وحشتناکي بود، البته اثري از خون به چشم نمي خورد، مسلما پاکش کرده بودن.

من- حالا چرا من اين جام؟

ـ ضعف کرده بودي، حالتم خيلي خوب نبود، همين فردا صبح مرخص ميشي، فقط يکم بايد تقويت شي.

ـ خدا رو شکر.

دوباره بغلم کرد. سعي کردم از حال و هواي گريه درش بيارم:

ـ آي مامان، سيم سرُم پاره شد!

ميون گريه خنديد. يکم تو بغلش موندم و بعد بالاخره ازم جدا شد. الکس اومد داخل، با قيافه ي برزخي و پشت سرشم بابام اومد تو، با ديدن من لبخندي زد. لبخند بي جوني زدم. بابا به طرفم اومد، ميونه ي راه برگشت و نگاهي به الکس کرد که چندان هم ملايم نبود. انگار الکس حرف نگاهش رو فهميد، راهش رو کشيد و با فکّي منقبض از اتاق خارج شد. بابا به سمتم اومد و در آغوشم گرفت:

ـ خوبي دختر بابا؟

من- خوبم بابا ... چيزي شده؟ بابا سعي کرد لبخند دلگرم کننده اي بزنه، اما من حس کردم که چيزي هست که نمي خواد بروزش بده. بي خيالش شدم:

ـ بگذريم ... آناليا هنوز بيرونه؟

مامان- آره عزيزم، همرو فرستادم برن. فقط اون و شوهرش موندن، بنده خداها چقدرم نگرانتن.

ـ ميشه بگين آنا بياد؟

اينم اوضاع من بود. تو بحراني ترين شرايطم بين زمين و هوا موندم و ذهنم مغشوشه. باز براي درد و دل کردن دوستم رو مي خوام . انگار هيچ وقت درد و دل با مادرمو ياد نگرفتم. مامان دستمو فشرد و بي حرف بيرون رفت. بابا هم بعد از چندين بار با نگراني احوالمو پرسيدن و در آخر هم زياد راضي نشدن، پشت سر مامان از اتاق خارج شد. چند دقيقه ي بعد آناليا به همراه يه پرستار و با سرو صدا وارد شد، در حالي که توي دستش پر از خوراکي بود:

ـ اهه اهه تو که هنوزم خوابيدي!

خنديديم:

ـ نخوابيدم که!

آناليا روي صندلي کنار تختم نشست. منم به زور نشوند. احساس ضعف مي کردم. پرستار سرم رو از دستم جدا کرد و از اتاق بيرون رفت. آنا هم سريع يه آب ميوه ي پاکتي رو باز کرد و به زور يه تيکه کيک رو توي دهنم چپوند!

آنا- حالا شد!

با دهن پر گفتم:

ـ آنا تعريف کن دقيقا چي شد؟

ـ اَه! حالمو به هم زدي! اول چيزي که تو دهنته رو قورت بده! خب ... بشين تا بگم!

کيک رو قورت دادم:

ـ اول يه سوال، من از کِيه اين جام؟

آناليا نگاهي به ساعتش انداخت:

ـ يه چند ساعتي ميشه. الان ساعت دوازدهه!

ـ چـــي؟!

ـ يواش! خب دوازدهه ديگه.

ـ پس شماها؟ الکس ... .

ـ آهان، پس بگو! دردت ياره نه؟!

ـ مرض!

ـ خب حالا! من که طاقت نداشتم، بايد مي نشستم براي تو تعريف مي کردم؛ عرفان هم که بدون من نميره! خب ... حالا بذار بگم، بسم الله الرحمن الرحيم! مي دونم که آخرش دهنم از کار ميفته! خب راستش تو که برنگشتي سر کلاس، صبح بود ديگه، يعني فکر کنم يازده و خورده اي اينا بود. من تعجب کردم، اما سامانتا اطمينان داد که چيزي نيست و رفتي خونه. اما ... حدوداي ساعت دو بود که مامانت زنگ زد به موبايل من، گفت تو کجايي؟ چون مثل اين که هر روز بعد دانشگاه که مي رسيدي بهش تلفن مي زدي و اين بار نزده بودي. منم تعجب کردم و گفتم که رفته خونه. مامانت گفت پس چرا گوشي رو بر نمي داره؟ ناخودآگاه نگران شدم. چند بارم خودم تلفن زدم و آخرش دلم طاقت نياورد و رفتم خونتون. اما نه ماشينت جلوي در بود، نه درو باز مي کردي. خلاصه مامانت و بابات نگران اومدن و درو باز کردن و وقتي ديدن نيستي. واي چه لحظه ي بدي بود! بگذرم از حال بد همه که به هر کسي که فکرشو بکني زنگ زدن و هيچ کس خبري ازت نداشت. آخرين نفري که باهات حرف زده بود آيدين بود. و وقتي گفت که حالت انگار خيلي خوب نبوده، ما رو نگران تر کرد. خلاصه همه افتاديم در به در دنبال تو گشتن! انگار اين آقا سيامک اون قدرام حرفه اي نبود که انقدر راحت راهو باز گذاشته بود. چه طور به فکرش نرسيده بود که ما دنبالت مي گرديم؟ البته مشخصه که يه آدم معتاد ذهنش خوب کار نمي کنه!

با بهت گفتم:

ـ معتاد؟!

پوزخند زد:

ـ بله، آقا يا نئشه مواد مخدر بوده يا خمار، برا همينم خيلي حواسش نبوده، يه کاراي احمقانه اي کرده!

پس بوي بد دهنش هم به همين خاطر بود. خداي من، معتاد، مواد مخدر!

آنا- تعجب مي کنم چطور هيچ کدوممون نفهميديم، البته خب وضعش خيلي داغون نبوده و اينه که هيچ کدوم نتونستيم تشخيص بديم.

به اين جا که رسيد مکثي کرد و گفت:

ـ بخور ديگه!

ـ نمي تونم!

ـ کوفت و نمي تونم. با زبون خوش بخور تا نريختم تو حلقت!

به زور دستمو پيش بردم و شروع به خوردن بقيه چيزا کردم. آناليا هم يه ليوان آب خورد و ادامه داد:

ـ آنيا، آنيا، همه رو ول کن الکسو بگو!

با اين حرفش سيخ نشستم و منتظر شدم.

آناليا با خنده:

- بدجور عاشقيا! نگاه چه مشتاق شده!

اخمي کردم که ادامه داد:

ـ آني داغون بـود! وقتي فهميد اين طور غيبت زده، عجيب و غريب شده بود. يعني يه جوري عصبي شده بود که تا حالا اون طور نديده بودمش! بعد از مامانت اينا نگران تر از همه اون بود. واقعا خودشو به در و ديوار زد که پيدات کنه. حتي حالش انگار بدتر از همه بود. انقدر دستاشو مشت کرد و گاهي هم زير لب يه چيزايي مي گفت. آنيا، شک نکن اون دوستت داره!

ـ آنا اشتباه مي کني!

ـ اصلا هم! تو کوري انگار، کاملا واضحه! بايد خودشو ديگه دار بزنه تا بفهمي؟ تو چطور پزشکي قبول شدي با اين آيکيو جلبکيت!

ابرويي بالا دادم اما فکرم مشغول شمارش افرادي بود که اون روز حس الکسو به من گوشزد کرده بودن. انقدر مشخص بود که همه فهميده بودن؟ پس چرا من پر از شک بودم. با نگاهم به آناليا فهموندم که ادامه بده. متوجه شد و گفت:

ـ خلاصه ديگه نااميد شديم و به پليس خبر داديم. اونا هم گفتن نمي شه، نمي دونم چه قدر بايد از گم شدنش بگذره تا نيرو بفرستن. همه ديگه له و لورده شده بودن. مامانت بيچاره حال و روزش افتضاح بود. من و عرفان و مامانتينا، با آيدين و الکس بوديم. آهان راستي ايمانم بود. اونم حالش بد بود، اما رک بگم آني، به پاي الکس نمي رسيد.

آناليا با اين حرفش يادآوري کرد که هنوز جواب منفي ايمان رو ندادم. امروز حتما اين کارو مي کردم. امروز که نه ديگه ديره، فردا!

آنا- بعد از ظهر بود که يه تلفن به الکس شد. عذرخواهي کرد و از جمع دور شد (همه تو خونه شما بوديم.) يه لحظه بعد صداي دادش اومد. سريع از اتاق خارج شد و با سرعت از جلوي ما گذشت و رفت بيرون . همه مات مونديم. اما بعد چيزي رو فهميدم که اصلا باورم نشد! آني اون با سرعت سوار ماشين شده يود و به نزديک ترين کلانتري رفته بود. ظاهرا مي فهمه که سيامک چي کار کرده و سريع ميره و گزارش ميده، بعدم نمي دونم به چه بهانه اي دوباره زنگ مي زنه به سيامک و ازش حرف مي کشه تا جاشو رديابي کنن.

آهان، پس ان موقع بود که سيامک به خاطر تلفن بيرون رفت و وقتي برگشت هم حتما به خاطر دعوا با الکس عصبي بود.

آنا- وقتي خبردار شديم که پليس اون جا رو محاصره کرده بود. و تو رو نجات داده بودن. بابات وقتي قضيه سيامکو فهميده بود کم مونده بود ديوانه بشه! البته ببخشيد اين طور ميگما! وقتي فهميد دليلش خصومت با الکس بوده و تو رو گروگان گرفتن تا از پسري که با تو غريبست باج بگيرن، انقدر از دست الکس عصباني شد که نگو. الانم اگه دقت کني باهاش سرسنگينه. بيچاره الکس کلي ازش عذرخواهي کرد ولي پدرت خيلي نگرانت شده بود و واقعا از دست الکس خشمگين بود. بگذريم. ظاهرا سيامک غافلگير ميشه و سعي مي کنه فرار کنه که مجبور به شليک بهش ميشن. بدبختانه آسيب جدي نمي بينه! بعد از دستگير شدنشون تازه متوجه خلاف هاي سيامک و سارينا و البته معتاد بودن سيا ميشن. بابات و الکس مدام در حال رفت و آمدن تا شکايت کنن و بندازنشون زندان، هر چند همين الانشم زندان رو شاخشه. آهان راستي الکس (من که نديدم، به زور از يکي از خانوماي مامور حرف کشيدم!) با يه حالت بسيار بسيار رمانتيک تو رو که بيهوش بودي رو بغل کرد و آورده بيرون! حالا فکر کن ماموراي پليس پدرشو درآوردن که شما با اين خانوم چه نسبتي دارين! الهي، کليم انگار عصبي بوده و سريع به همه پريده که زنگ بزنن اورژانس! البته حال تو خيلي بد نبوده ها! بس که لاجوني هستي و دو ساعت چيزي نخوردي به اين روز افتادي. البته گويا اين دختره ي وحشي، خيلي اذيتت کرده عزيزم! در کل خدا رو شکر مشکل جدي نداري، مثل اين که دکتر برات کلي پماد نوشته که زخمات خوب بشه. اينار و هم که بخوري، خوبِ خوب مي شي!

ناله کردم:

ـ واي آنا به خدا ديگه نمي تونم! انقدر خوردم که داره اشکم در مياد! تازه يه سرم هم زدما!

ـ بي خود! آهان راستي گفتي اشکم، وقتي خبردار شدي و رفتيم بيمارستان، الکس رو ديدم. جداي از کلافگيش، آني باور کن اشک تو چشماشو ديدم. حالا خوبه که تو چيزيت نشده بود، وگرنه فکر کنم اين سکته مي کرد!

پر از احساسات ضد و نقيض بودم. الکس ... بميرم براي عشقم که اين طور به خاطر من اذيت شده. دوستم داره؟؟ خب قطعا يه حسي داره، همه ميگن، اما وقتي خودش نميگه من چي کار مي تونم بکنم؟؟

آنا- خب بذار ببينم چيزي رو از قلم ننداخته باشم. آهان! بچه ها همگي مي خواستن بيان ملاقاتت. البته تو فردا صبح مرخص ميشي. اينه که فردا که بري خونه بايد آماده مواجهه با کلي تلفن باشي!

ـ آنا مامانم چي شد که رفته بود مطب؟

ـ يه مريض اورژانسي اومده بود، دقيقا نفهميدم چي شد ولي انگار خيلي جدي بود. دلش طاقت نمياورد ولي مجبور بود.

انگار زود قضاوت کرده بودم. مادرم نگرانم بود، شايد يکم، يه وقتا پيشم نبود و کارش رو ارجحيت مي داد، اما مادرم بود، دوستش داشتم و دوستم داشت.

آنا- راستي بابات يه نيم ساعت پيش الکسو به زور از بيمارستان بيرون کرد! البته يکم مهربون تر شده بود، فکر کنم اونم فهميده بود که الکس بدجوري هوا خواهته!

بعد بلند شد و ايستاد:

ـ پوف! دهنم کف کرد انقدر که برات حرف زدم. همه رو گفتم تموم شد. برم که عرفان بيچاره هم به خاطر من کلي خسته ست. تو هم بگير بخواب. خداحافظ.

با قدرداني بهش لبخندي زدم:

ـ ممنونم ازت آنا. باي!

ـ بايد از الکس تشکر کني. فعلا.

و از در خارج شد. دراز کشيدم. فکر و خيال زياد داشتم، صحنه هاي مزخرف اون روز توي ذهنم مرور ميشد. اما ... مامان اومد، کنارم نشست. موهامو نوازش کرد، دستمو توي دستش گرفت. آروم قربون صدقم مي رفت. آرامش به قلب برگشت، و انقدر خسته بودم که خوابم برد، در حالي که احساس شيرين محبت مادرمو مثل کودکي هام، با تمام وجودم حس مي کردم.

***

چشمامو با تکون هاي دست و صدا زدن هاي بلند آناليا باز کردم و به زور نشستم. خسته بودم؛ علي رغم حضور مامان، تمام شب رو مدام کابوس هاي وهم آوري از سارينا و به خصوص سيامک مي ديدم که اصلا دل نشين نبود!

آناليا- باز خوابت برد؟ پاشو دير شد!

ـ ساعت چنده؟

ـ شيش و نيم.

باز نالم بلند شد:

ـ انقدر زود؟

ـ نه تو رو خدا! خوشت اومده؟! ديشب رو هم به زور موندي، پرستارا محترمانه دارن بيرونمون مي کنن!

بعد يه دست مانتو، شال و شلوار رو کنارم روي تخت گذاشت:

ـ بيا بپوش .. مامانت رفت مطب، باباتم همين طور. تو بپوش تا من و عرفان برسونيمت خونتون.

با رخوت بلند شدم و بعد از شستن دست و روم، لباسا رو تند تند پوشيدم و با اطمينان از اين که بابا هزينه ترخيص رو پرداخت کرده، از بيمارستان خارج شديم. انتظار داشتم الکس رو ببينم اما نبود .

آناليا به نگاه جست و جوگرم گفت:

ـ نيستش!

خودمو زدم به اون راه:

ـ چي؟

آناليا – خودتو نزن به علي چپ! الکـس نيستش، فکر کنم بابات حسابي چشمشو ترسونده!

جوابي ندادم. از در بيمارستان که بيرون اومديم و سوار ماشين عرفان شديم ـ بعد از احول پرسي و تشکرـ . آناليا شرح کاملي از صدمات وارده رو بهم گفت:

ـ ضعفت رو که گفتم، برات سرم زدن ... . کوفتگي هم داشتي، به اضافه ي کلي خراش و زخم روي صورتت و مچ دست و پات، درست نمي دونم دکترا براي خراشات چي کار کردن ... ولي در کل بيش تر به دليل بي هوشيت بود که موندي. يه سري پماد هم دادن.

من- تو خير سرت دو روز ديگه ميشي دکتر اين مملکت، بعد نمي دوني دکترا چي کار کردن؟

آناليا- خاک تو سر من که همه ي حواسم پي نگراني واسه جنابعالي بود و ديگه به عملکرد دکترا نرسيدم!

ـ يعني يه بهونه هايي مياري ها!

عرفان به جرّ و بحث ما مي خنديد و بالاخره با شوخي و خنده به خونمون رسيديم. آناليا از ماشين پياده شد و کليد رو به سمتم گرفت:

ـ بيا اينم کليدتون.

ـ مرسي آنا، هم بابات امروز و هم بقيه ي چيزا!

ـ حرفشم نزن، فقط ...

ـ فقط چي؟

ـ راستش سارينا امروز صبح اعتراف کرده، مثل اين که سيامک هم.

دچار احساس دو گانه اي شدم، پرسيدم:

ـ آنا، اونا که ... اونا که اعدام نمي شن، هان؟

آناليا خنديد:

ـ دختر اين چه حرفيه آخه؟ آدم که نکشتن! اما خب کم خلافي هم نبوده، نمي دونم چند سال زندان ببرن براشون، خيلي از اين چيزا سر در نميارم. در ضمن سيامک اعتراف کرد که چه قصدي راجع به تو داشته، آدم کثيف! اما خب مدعي بود که چيزي اتفاق نيفتاده ... درسته؟

لبخند کوتاهي زدم:

ـ آره به هدفش نرسيد. الکس نگفت؟

ـ مگه به اون گفته بودي؟

ـ ازم پرسيد.

ـ راستي گفتي الکس، فکر کنم دو ساعت ديگه مياد دنبالت برين کلانتري، بايد يه سري توضيحات بدي.

نفسمو فوت کردم:

ـ باشه.

عرفان بوقي زد. آناليا با جيغ جيغ گفت:

ـ خب حالا توام، اومدم!

گاهي واقعا دلم براي عرفان مي سوزه، چطور اين عفريته رو تحمل مي کنه؟!

آناليا سريع رو به من گفت:

ـ دو دقيقه صبر نداره که! آني جونم، نمي خواي با من حرف بزني؟ درد و دلي ...

ـ نه عزيزم، باور کن هيچيم نيست. نميايد بالا؟

ـ نه مرسي بايد بريم ... .

ـ باشه، بازم مرسي، پس برو تا ديرت نشده!

ناگهاني بغلم کرد:

ـ خيلي خوشحالم که سالمي آنا، خيلي!

فقط تونستم شوک زده لبخند بزنم. آناليا سريع (بالاخره!) سوار ماشين شد. عرفان تک بوقي به معناي خداحافظي زد و من و آنا هم بلند خداحافظي کرديم.

وارد خونمون شدم. حتي دلم براي آسانسور هم تنگ شده بود.حالا خوبه خيلي طولاني مدت نبوده ها! اما خب جوه ديگه، بگيره گرفته!

خسته روي تختم ولو شدم و مغزمو سامون دادم. حالم خوب بود، شايد مامان (همون طور که ديشب گفه بود) از نظر وضعيت روحي من نگران بود، اما من خوب بودم. سيامک به خواستش نرسيد و همين براي من کافي بود. درسته که اذيت شدم؛ اما من، آنياي جديد، قوي بودم و اطمينان داشتم به جز خراش هاي صورتم آسيبي نديدم و فقط تجربه اي به دست آوردم که ديگه به سادگي اعتماد نکنم. نگراني هم بابت کلانتري نداشتم. مي دونستم چي مي خوام بگم. تلفن زنگ خورد. بابا بود. بعد از اطمينان از خوب بودن حالم، گفت:

ـ آنيا، اين پسره ... الکس ... قرار بود بياد دنبالت بريد کلانتري، اما نيازي نيست، خودم ميام.

انگار بابا خيلي روش حساس شده بود! با وجود دمغ بودنم گفتم:

ـ باشه بابا، مشکلي نيست.

ـ پس سر ساعت نُه حاضر باش.

ـ باشه.

و قطع کرديم. ساعت رو ديدم. حدودا هفت بود. بابا گوشي موبايلم رو به همراه ماشينم آورده بود. گوشي رو برداشتم، سيل تماس ها رو ديدم، همه به گوشيم زنگ زده بودن، خاک تو سر بي حواس من که تو ماشين جاش گذاشتم! همون لحظه زنگ خورد. ايمان! تازه ياد اون و درخواستش افتادم، زمانش بود که جوابش رو بدم ... .

تلفنو جواب دادم:

ـ الو؟

صداي ايمان توي گوشي پيچيد:

ـ الو؟ سلام آنيا.. خودتي؟ خوبي؟ سالمي؟

ـ اوف، آروم! سلام، آره بابا توپِ توپم!

چه جورم! مخصوصا با اين صورت خوشگل و نازم! نفس راحتي کشيد:

ـ خيلي نگرانت بودم. سيامک چي کار کرده بود؟

ـ چيز مهمي نبود ايمان. حل شد و الان خوبم. چه خبر از دانشگاه؟

ـ خوبي دختر؟! امروز جمعه ست!

ـ اِ اِ اِ! راست ميگي؟ تو رو خدا ببين تو دزديده شدن هم شانس نياورديم! لااقل دو روز دانشگاه بپيچه!

خنديد:

ـ الان مطمئن شدم خوبي!

لبخند زدم:

ـ اوهوم ... ايمان بايد ببينمت.

دوباره نگران شد:

ـ چرا؟ چيزي شده؟

ـ نه ... نه، راستش ... راجع به پيشنهادته.

چند ثانيه سکوت و بعد ... .

ـ آهان .... خب، مي خواي چي کار کني؟ بگو!

ـ مي خوام جوابتو بدم!

صداش شاد شد:

ـ جدي؟ جوابت ... جوابت ... .

ـ بايد حضوري بگم ايمان.

ـ باشه. باشه الان بيام؟ راستي اصلا بذار ...

توي حرفش پريدم:

ـ اوف، چه عجله اي داري؟!

ـ خيلي خوب باشه، پس ناهار ميام دنبالت مهمون من.

ـ قبول، مي بينمت.

ـ باشه، فقط ... جوابت مثبته؟

نفسمو بيرون دادم:

ـ مي گم بهت ... .

حس کردم صداش نااميد شد:

ـ باشه، فعلا.

ـ خداحافظ.

قطع کردم. در تمام مدتي که با رها و سامانتا و بقيه اس ام اس بازي مي کردم و اطمينان مي دادم که خوبم و قرار نيست به اين زوديا دار فاني رو وداع بگم و راحتشون کنم (!) ، ذهنم مشغول ايمان بود. مطئنم بودم که تصميمم درسته. مني که عاشق الکس بودم، هرگز نمي تونستم همسر خوبي براي ايمان باشم و اون لياقت يه زندگي خوب رو داشت. قلبم با ياد الکس شروع به تپش کرد. کجا بود؟ منو نجات داده بود؟ دلم تنگش بود، ديشب ديده بودمش اما باز دلتنگش بودم، عاشقش بودم، ديوانه وار! و از اعتراف به خودم ابايي نداشتم اما به اون ... نمي تونستم. کاش تکليف منو معلوم مي کرد و از اين برزخ نجاتم مي داد. کاش مي گفت حسي بهم داره يا نه. داره، مي دونم، وگرنه اين کاراش چه معنايي ميده؟! اما پس چرا هيچي نمي گه؟

اشک روي گونم راه گرفت. اگه با همه اين تفاسير هيچ وقت پا پيش نذاره چي؟ اگه کلا دوستم نداشته باشه چي؟ اگه همه اشتباه کنن؟؟

گوشيم زنگ خورد و اين بار "مزاحم لال" بود که تماس گرفته بود. تماس رو برقرار کردم و اينبار همزمان با صداي نفس هاي اون، صداي نفس هاي من هم بود. من هيچ وفت نفهميدم اون کيه. کلافه نفسشو فوت کرد. کلافه بود؟ چرا؟ من بايد از اون و مزاحمتاش کلافه باشم. چيزي نگفت. مثل هميشه. آهي کشيدم که تماس قطع شد. اين بار از سمت اون! و چند دقيقه ي بعد، تماس ديگه اي برقرار شد، الکس؟؟!

جواب دادم:

ـ الو؟

ـ سلام آني بانو!

بانو؟!!

من- سلام.

ـ خوبي؟

ـ آره.

ـ جاييت درد نمي کنه؟

لبخند زدم، از توجهش دلم گرم شد:

ـ نه، خوبم.

ـ مطمئن؟

ـ آره بابا مطمئن.

ـ من بازم متاسفم که ... .

حرفشو قطع کردم:

ـ انقدر اين حرفو نزن، يه چيزي بود که تموم شد، تقصير تو هم نبود!

ـ پس از دستم ناراحت نيستي؟

ـ نه، نيستم.

ـ ولي ديشب بوديا!

خندم گرفت:

ـ تقصير خودت بود!

مظلومانه گفت:

ـ مـن؟

باز خنديدم. دلم براش ضعف رفت. واي از اين دلم ...!

دوباره گفت:

ـ مي خواستم بيام دنبالت با هم بريم، اما بابات نذاشت.

سعي کردم لبخندمو مخفي کنم. صداش شبيه بچه هايي بود که اسباب بازيشونو بهشون نميدن!

من- مي دونم.

ـ از دستم عصبانيه. و حقم داره، با خودش ميگه دختر من چه ربطي به پسر مردم داره؟! ولي خب ... .

و بقيه حرفشو خورد. کنجکاوانه پرسيدم:

ـ ولي خب چي؟

ـ هيچي مهم نيست. فقط ... آنيا يه چيزي.

ـ چي؟

ـ راجع به ايمان، تو واقعا ... اونو ...

ابن بار نذاشتم اشتباه قضاوت کنه:

ـ نه الکس ... من ... من ... راجع به اون فکرام کردم، تو اشتباه فکر کردي، جواب من به اون ... .

سکوتي کردم، بذار يکم حرصش بدم بخندم!

با بي صبري گفت:

ـ خب؟

خندم گرفت. کلافگي تو صداش مشهود بود. حقشه، اگه حسي داره بياد بگه ديگه، خل شدم!

من- نه ديگه ولش کن!

دادش دراومد:

ـ آنـــيـــا!

غش غش خنديدم:

ـ خب تو اصلا به جواب من چي کار داري؟

ـ خواهش مي کنم آنيا. برام بيش تر از هر يچزي مهمه!

صداش غمگين بود. دلم سوخت و جدي گفتم:

ـ باشه... راستش جواب من، منفيه، من علاقه اي به ايمان ندارم.

يه لحظه اي سکوت شد. صداي حبس شدن نفساشو شنيدم. و بعد صداي نفس هاي بريده بريده و هيجان زده ش رو، و تازه حس کردم که چه قدر تم نفس هاش آشناست!

الکس- من ... من ... آنيا تو ...

ـ چيه؟

ـ تو ... تو فوق العاده اي!

ـ مي دونم!

ـ نمي دوني چه قدر خيالمو راحت کردي!

ـ چرا؟

باز سکوت شد. و من ... بيش تر از هر وقت ديگه اي تو زندگيم، جواب اين چرا رو مي خواستم ...

ـ بهت ميگم ... امروز بعدازظهر مي توني بياي بريم بيرون؟

ـ کجا؟

ـ مي فهمي حالا. خواهش مي کنم. مياي؟

چه قدر عوض شده بود، پس اون غرور کجاست. خواهش! دلمو به دريا زدم و موافقت کردم. بعد از قطع شدن مکالمه، گوشي رو به سينم فشردم. نمي دونستم کجا مي خوايم بريم و چرا، اما بي دليل خوشحال بودم و حسي مي گفت که اين گردش بهتر از چيزي خواهد بود که تصورشو مي کنم ... .

***

دستامو دور گردن بابا حلقه کردم و صورت اخمالوش رو بوسيدم:

ـ مرسي مرسي بابا! عاشقتم!

ـ باشه، فقط زياد طولاني نشه!

ـ چشم!

و از ماشينش پياده شدم. با شايد به سمت خونه حرکت کردم، از وقتي من توضيحات کاملو به پليس دادم و برگشتيم، يه دم تو گوش بابا راجع به الکس حرف زدم تا نظرش عوض شه و راضي شد که اون منو نجات داده. انقدر پياز داغش رو زياد کردم که نه تنها اجازه داد بعد از ظهر بيرون بريم، بلکه اصلا داشت تصميم مي گرفت که يه روز اونو به خونمون دعوت کنه و ازش تشکر کنه!

با انرژي بالا رفتم و بعد از خوردن يه ليوان آب خنک، تيپ ساده اي زدم و آماده شدم تا قضيه ي ايمان رو فيصله بدم. دستام يخ بود و استرس داشتم، اما با صحبت با الکس از درست بودن کارم اطمينان داشتم. نفس عميقي کشيدم و بيرون رفتم ... .

***

سنگيني نگاهش اذيتم مي کرد. قاشق رو توي دستم بازي دادم و معذب جابه جا شدم. سعي کردم به چشماش نگاه نکنم ...؛ اما سکوتش طولاني شده بود، سرمو بالا آوردم و نگاهش کردم که با چشمايي غمگين بهم خيره شده بود. لبمو گاز گرفتم.

ايمان- تو ... جدي نگفتي ديگه،نه؟ تو ... اين واقعا جوابته؟

آب دهنم رو فرو دادم و سرمو به نشونه ي مثبت تکون دادم. چشماش اذيتم مي کرد، ايمان رو دوست داشتم؛ اما نه به عنوان همسر آيندم ... و از ديدن ناراحتيش ناراحت مي شدم.

من- ايمان، من واقعا نمي تونم پيشنهادت رو قبول کنم. خواهش مي کنم ناراحت نباش. مطمئن باش يه دختر خيلي بهتر از من برات پيدا ميشه.

ايمان- من تـو رو دوست دارم ... .

سرمو پايين انداختم.

ايمان- آنيا ... پاي ... پاي کس ديگه اي درميونه؟

سکوت کردم، مسلمه که پاي کس ديگه اي وسط بود، اما روم نمي شد به ايمان بگم. سکوت برقرار شد و من با تکه گوشت تو يبشقابم ور رفتم.

ايمان- پس وسطه؟ الکسه، نه؟

شوکه سربلند کردم، اين از کجا فهميد؟!

لبخند تلخي به روم پاشيد:

ـ اونم دوستت داره ... مي دونم ... .

اينم يه نفر ديگه که اين عقيده رو داشت.

ايمان- مي دوني ... فکر نمي کردم که جوابت منفي باشه ... الانم ... اصلا نمي دونم خوابم يا بيدار. ولي، پيداست که دوسش داري، شک داشتم ولي حال مطمئن شدم .... . اما ... تو ... نمي خواي بازم فکر کني؟

ـ نه ايمان، من به قدر کافي فکر کردم. مي دونم که تو مي توني بدون من هم خوشبت باشي، من ... من که کس ديگه اي رو ... دوست دارم، نمي تونم خوشبختت کنم ... . ولي براي تو، قطعا دختري بهتر از من هست که لياقتت رو داشته باشه.

مي دونستم که دارم کليشه اي حرف مي زنم، اما چيزي جز کليشه به ذهنم نميومد. کلمه ها از ذهنم فرار کرده بودن و از ديدن ناراحتي ايمانِ هميشه خوشحال، معذب بودم ... .

ايمان- مي دوني ... اگه يه نفر ديگه رو دوست ... دوست نداشتي، هر کاري مي کردم تا نظرت عوض بشه، اما حالا ... درکت مي کنم. فقط بدون که من بي نهايت دوستت داشتم و دارم و مي دونم که خواهم داشت! هميشه تو ذهنم بودي، الانم چون دوستت دارم، اصرار نمي کنم، دوست ندارم ناراحت باشي، خب دوستش داري، مي فهممت!

نمي تونستم بغض توي صداي ايمانو باور کنم. با اين حال، نفس راحتي کشيدم. خوبه باز درکم مي کنه، نمي خواد روم اسيد بپاشه!

من- مرسي که درکم مي کني ... .

سکوت باز هم برقرار شد. به غذاي دست نخوردش نگاه کردم و بعد نگاهمو به غذاي نيم خورده ي خودم برگردوندم. سعي داشتم زودتر همه چيزو تموم کنم و برم. هواي اين جا کم کم غيرقابل تنفس مي شد. ايمان، درسته که دوستش نداشتم، اما دوستم بود؛ دوستي که سه سال رو با هم گذرونده بوديم و دوست نداشتم ناراحتش کنم، اما خب نمي تونستم که به خاطر ناراحتي اون، دستي دستي خودمو بدبخت کنم! تازه اون هم بدبخت مي شد!

ايمان به حرف اومد:

ـ درسته که جوابت به من منفي بود، اما اميدوارم که هنوزم با هم دوست بمونيم، روي من به عنوان يه دوست حساب کن.

به چهره ي گرفته ش لبخند زدم:

ـ روت به عنوان يه برادر حساب مي کنم!

اخم کرد. اومدم خوبش کنم، بدترش کردم که! خاک تو سرت آني که انقدر بي مصرفي!

ايمان- همون دوست بهتره ... .

چشمامو چرخوندم ... دو دقيقه ي بعد فکر کردم ديگه بهتره برم ... کيفمو برداشتم و گفتم:

ـ من ديگه برم .... .

ايمان- ميري؟ الان؟

اي خدا اين چه قدر مظلوم شده يه دفعه! شيطونه ميگم برم بهش جواب مثبت بدما!

من- آره ديگه ... خدا نگه دارت.

ـ به اميد ديدار.

به سمت صندوق رفتم که اخم ايمان تقريبا باعث گرخيدنم شد! با سر ازش پرسيدم که چيه؟ و با حرکت لب ها گفت که حساب نکنم ... رفتم سرميز:

ـ چرا حساب نکنم؟

ايمان با اخم گفت:

ـ لااقل بذار يه ناهار مهمونت کرده باشم، آني ...

سرمو پايين انداختم و بند کيفمو توي دستم فشردم. دوباره زمزمه کردم:

ـ خداحافظ.

و دوباره جواب شنيدم:

ـ به اميد ديدار.

با سرعت از رستوران خارج شدم و نفس راحتي کشيدم. حال خوبي نداشتم اما حسي توي قلبم بود که بهم مي گفت تصميم درستي گرفته بودم ... با سرعت به سمت خونه روندم. توي آسانسور بودم که گوشيم زنگ خورد. اسم الکس روي صفحه گوشي چشمک مي زد. لبخند زدم.

من- الو؟

ـ سلام آني، خوبي خانوم؟

ـ آره مرسي.

ـ دارم ميام دنبالت، مياي که؟

ـ اوهوم...کي بيام پايين؟

ـ مي خواي من بيام بالا؟

چشمام گرد شد؛ چـي؟ بچه پرروي منحرف!

با حرص گفتم:

ـ لازم نکرده!

الکس خنديد:

ـ چرا فکراي بد مي کني دختر؟! منظورم اين بود که بيام بالا منتظر شم تا تو حاضر بشي.

لبمو گاز گرفتم، يعني من خداي سوتي دادنم!

سعي کردم ماست ماليش کنم:

ـ آهان، خب ... چيزه نه خودم ميام.

ـ پس بيست دقيقه ديگه پايين باش.

ـ اکي مي بينمت. باباي!

ـ مي بينمت.

قطع کردم و توي خونه دويدم؛ واي چي بپوشم حالا؟! بذار يه چيزي بپوشم که چشماش گرد بشه!

وجدان- خجالت بکش! براي ايمان ساده ترين لباستو پوشيدي!

توجيه کردم:

ـ خب آخه مي خواستم بهش جواب منفي بدم!

ـ خودتي!

ـ برو بابا حال نداري! »

سريع يه مانتو قرمز کوتاه، يه شلوار جين مشکي لوله تفنگي، يه شال مشکي قرمز، يه جفت کفش پاشنه بلند قرمز پوشيدم، جلوي موهامو بيرون ريختم. کمي آرايش کردم و رژ لب قرمز جيغ مايع رو روي لبهام ماليدم. به آينه نگاه کردم، اوه اوه چه جيگري شدم!

وجدان- ايي دختره اعتماد به سقف!

ـ حس نمي کني امروز زياد زر زدي؟!

ـ البته که نه!»

طبق عادت ديرينم، سگ محلش کردم! دوباره به آينه نگاه کردم. مردد شدم، يه کم اين رژه زيادي پررنگ نبود؟! حالا بچم حالي به حالي نشه؟! اوف آنيا وجدان حق داره بهت ميگه اعتماد به سقف! با اين حال، يه کم رژو کمرنگ کردم. علي رغم اين که هنوزم سرخيش توي چشم مي زد، اما خب يه کم بهتر شد. نگاهي به ساعت انداختم، پنج دقيقه هم از بيست دقيقه تعيين شده گذشته بود. سريع از خونه خارج شدم. جلوي در ماشينش رو ديدم و سوار شدم، همون طور که نگاهم جلو بود، گفتم:

ـ سلام ...

جوابي نيومد، سرمو برگردوندم. يا خدا، چشماي اينو! صد رحمت به پروژکتور! نگاهي به تيپش کردم؛ چه قدر خوش تيپ شده لامصب! مدل موهاشو هم عوض کرده بود، مدل جديد موهاشو دوست داشتم، بهتر شده بود. نفسشو فوت کرد که به چشماش خيره شدم.

الکس- سلام، رنگ ديگه اي نداشتي بپوشي؟

لب ورچيدم و دمغ شدم. يعني انقدر زشت شده بودم؟؟؟

ماشينو روشن کرد و بلافاصله شيشه ها رو پايين کشيد، نفس عميقي هم کشيد و نيم نگاهي بهم انداخت:

ـ چرا ساکت شدي؟

من با کنايه گفتم:

ـ مي خوام تيپ يه رنگم اذيتت نکنه!

متعجب شد:

ـ منظورت چيه؟ من منظور خاصي نداشتم، فقط يه کم ... يعني يه کم ... ولش کن!

ـ اِ! بگو!

ـ مهم نيست!

ـ بــگــو!

ـ اي بابا بي خيال شو ديگه ... .

با قهر سرمو به سمت پنجره برگردوندم و زمزمه کردم:

ـ هميشه هميني. همش نصفه نيمه حرف مي زني!

من- حالا کجا داريم ميريم؟

الکس با خوشحالي از عوض شدن مسير گفت و گو، گفت:

ـ حالا!

ـ اي بابا تو چرا امروز هيچي رو نمي گي؟!

نگاهم کرد:

ـ آخه دارم خودمو آماده مي کنم که يه چيزايي رو بگم ... .

مشکوک نگاش کردم:

ـ چه چيزايي؟

ـ بماند!

ـ ايــش! اعصابمو خرد کردي انقدر نسيه حرف مي زني!

باز از گوشه ي چشم نگام کرد. قلبم از اين که کنارش هستم و از اين نگاهاش، محکم مي تپيد. الکس حرف زد، اصلا گوش ندادم، ناخودآگاه ياد ايمان افتادم. يعني از من ناراحته؟ حالا خيلي افسرده نشه؟!

الکس باز حرف زد و من بازم توجه نکردم ... البته اين بار از قصد بس که منو حرص مي داد. ولي شنيدم که داشت از صبح و کلانتري مي پرسيد. اما با حرف بعديش ديگه نتونستم ساکت بمونم:

ـ رژت خيلي جيغه ها!

متعجب برگشتم سمتش:

ـ چــي؟

به رو به رو خيره شده بود و شيطنت توي چشماش موج مي زد:

ـ رژ لبت، قرمزش جيغه!

سرخ شدم سز پايين انداختم ...

صداي خنده ش ماشينو پر کرد:

ـ خجالت کشيدي؟ خجالت نداره که! ولي خب ... اگه يه کم، کم رنگش کني، لطف کردي.

خودمم نفهميدم که چرا دستمال کاغذي اي برداشتم و روي لبم کشيدم؛ آهسته گفتم:

ـ داشتم ميومدم کم رنگش کردم ...

اونم آهسته گفت که البته شنيدم:

ـ پس قبلا چي بوده!

بعد بلند تر گفت:

ـ حالا نگفتي صبح چي شد؟

شونه بالا انداختم:

ـ هيچي ... هر چي که اتفاق افتاده بود رو گفتم ... .

ـ حالا چي شد؟

ـ نمي دونم، نمي خوام خودمو درگير کنم، قرار شده که بابام توي دادگاهش شرکت کنه...

سرشو تکون داد:

ـ آره منم ميرم... باورم نمي شد که سيامک انقدر دله باشه! خيلي ... خيلي اذيت شدي؟

من- مهم نيست... مي شه راجع به يه چيز ديگه حرف بزنيم؟ راستي ... ممنون که جونمو نجات دادي!

ـ اين حرفا چيه... من وظيفم بود ...

پس وظيفش بود، کار دلش نبود! اخم ناخودآگاهي کردم ...

الکس- راستي ... راجع به ... راجع به جوابت به ايمان جدي گفتي؟

اومدم بگم نه و سر به سرش بذارم که دلم نيومد!

من- معلومه که جدي گفتم.

اين بار تونستم برق خوشحالي رو توي چشماش ببينم و قلبم بيش تر به تپش افتاد ...

من- نمي گي کجا ميريم؟

ـ سورپرايزه!

ـ آهان بله!

به در تکيه دادم و ديدش زدم. دلم مي خواست يه بار دستمو توي موهاي به هم ريخته قهوه ايش فرو کنم. اوا خاک عالم چه قدر امروز بي حيا شدم!

من- از اين که سارينا رفته زندان ناراحت نيستي؟

اخم کرد:

ـ چرا بايد باشم؟ بي خيال اصلا ... امروز راجع به سارينا هم بهت توضيح ميدم. اون براي من هيچ اهميتي نداره! بدتر از اون داداش عوضيش، فقط دلم مي خواد دستم بهش برسه تا گردنشو بشکونم! پسره الدنگ آشغال! چه جوري با تو اين کارو کرد؟ همه ي پولامو بالا کشيده، يعني مي خواست و قصدشو داشت اما نشد. باورم نميشه اين همه اعتمادم بهش به اين راحتي نيست شد!

دلداريش دادم:

ـ ولش کن. از اين آدما تو اين دوره و زمونه زيادن ...

ـ آره ... راست ميگي ... .

سرعت ماشين کم شد و ايستاد. متعجب به کوچه معمولي نگاه کردم:

ـ رسيديم؟

ـ آره، پياده شو ...

پياده شدم و به موازات ماشين قدم برداشتم. الکس هم کنارم بود. منو به سمت اون طرف کوچه هدايت کرد و رو به روي يه در ايستاد. در بزرگ و تقريبا قديمي اي بود. سرمو بالا بردم و تونستم تابلويي رو بخونم: خانه ي سالمندان آرامش.

ابروهامو بالا انداختم:

ـ چــي؟ منو آوردي خونه سالمندان؟!

الکس خنديد:

ـ آره، پير شدي ديگه! چطوره؟

ـ مرض! يعني چي؟!

ـ يه کم دقت کن مي فهمي ... .

و در نيمه باز رو کاملا باز کرد. داخل شديم، يه حياط بزرگ با فضاي سبز زيبا، چند تا نيمکت، يه ساختمون چند طبقه و يه ساختمون يه طبقه اون طرف ... و ... خشک شدم. چشمام گرد شد و با نهايت تعجب نگاه کردم:

ـ نـــه!

الکس باز خنديد:

ـ يادت اومد؟

شوکه نگاهش کردم:

ـ نه! باورم نميشه... اين جا!

سرمو گردوندم و پلکامو به هم زدم تا مطمئن بشم که خواب نمي بينم. نه، هنوزم حياطي رو به روي چشمام بود که روزي حياط مدرسم بود، حياط مدرسه راهنمايي! چه طور مي تنستم باور کنم؟! نگاهم تازه به چند تا به اصطلاح سالمند افتاد که اين سمت و اون سمت نشسته بودن و يا قدم مي زدن و چند تا خانوم و آقا با لباس فرم ... .

الکس نزديکم شد:

ـ مي بينم که خيلي تعجب کردي! درست حدس زدي، همون مدرسمونه! همون جايي که اين همه منو اذيت کردي!

تعجبمو به کل از ياد بردم:

ـ چي؟ من؟ برو خجالت بکش! تو که بيشتر منو اذيت کردي!

خنديد:

ـ شيطون!

ـ اصلا اين جا رو چه طور پيدا کردي؟

ـ وقتي برگشتم ايران انقدر اين در و اون در بزنم تا آدرسش رو پيدا کردم و وقتي رسيدم ديدم به يه خونه سالمندان تبديل شده، ظاهرا بعد از تعطيل شدن مدرسه، کسي زمين رو مي خره و اين جا رو احداث مي کنه.

ـ حالا تو رو چطور راه دادن؟

ـ بي خيال، مهم نيست ...

ـ اِ! بگو ديگه ...

ـ فرض کن به عنوان يه خيّر!

باز شوکه شدم:

ـ خـيـّر؟!

خنديد:

ـ چيه؟ بهم نمياد؟!

سرمو تکون دادم:

ـ چرا مياد، فقط تعجب کردم ... .

ـ آره ديدم. وقتي تعجب مي کني خيلي بانمک مي شي، مخصوصا چشمات، مثل جوجه ها!

سعي کردم جلوي لبخندمو بگيرم و چشم غره برم؛ هنوز اين جوجه گفتن از سرش نيفتاده انگار!

باز خنديد (کلا امروز خنده رو شده!) :

ـ چشم غره ميري هم بامزه مي شي!

با حرص کيفمو زدم بهش:

ـ اِ! الـکـس!

ـ حرص خوردن و عصباني شدنت هم مثل جوجه هاست!

با اخم رو برگردوندم که يعني مثلا قهرم!

اومد کنارم:

ـ قهر کردي کوچولو؟! شوخي کردم ...

باز لبامو جمع کردم و فقط چشم گردوندم.

ـ اصلا دلت مياد قهر کني با من، من که مي خوام يه چيزي بهت بگم.

فضولي به ناز کردن غلبه کرد!

من- چي؟

با شيطنت ابرو بالا انداخت:

ـ ديدي قهر نيستي!

اومدم دوباره رو برگردونم که آستين مانتومو گرفت:

ـ قهر نکن آني بانو! بيا يه چيزي نشونت بدم!

به دنبالش کشيده شدم. من به سمت يکي از نيمکت ها برد و کمي دورتر از نيمکت که روش يه آقا و خانوم مسن نشسته بودن، نگه داشت. اومدم چيزي بپرسم که آروم گفت:

ـ هيس! بيا اين دو تا رو نگاه کن اين جا عاشق هم شدن!

چشمام گرد شد و برگشتم سمت اون زن و مرد ... .

پيرمرد:

ـ رُباب خانوم چند بار بهت بگم اين چادر گل گليو رو جلوي مش قاسم نپوش ... زشته!

پيرزن يا همون رُباب خانوم، با ژست جالبي چادرشو جمع کرد:

ـ اوا حرفا مي زنيا حاج آقا! اين بيچاره که کاري نداره، سرش به کار خودشه!

پيرمرد با قلدري گفت:

ـ چرا اتفاقا نگاش يه سمت شماست، عيبه!

پيرزن لبخندي زد و با ناز روشو برگردوند.

خندم گرفت و برگشتم سمت الکس که برعکس من که محو اونا بودم، اون محو من بود:

ـ الکس؟

از فکر دراومد:

ـ بله؟

ـ پاشو بريم زشته!

ايستاديم، يه کم که دور شديم زدم زير خنده:

ـ واي واقعا عالي بود! نازي، خيلي بانمک بودن.

ـ آره دقيقا! اين دو تا که اصلا کرکر خنده ان! عين دو تا قناري عاشقن!

شيطون گفتم:

ـ ولي اين خانه سالمندان هم بد جايي نيستا! ميگم خوبه بگيم پير که شديم بچه هامون بذارنمون اين جا!

ابرو بالا انداخت:

ـ بچه هامـون؟

تازه متوجه سوتي اي که دادم، شدم و سعي کردم رفع و رجوعش کنم:

ـ منظورم اينه که بچه هاي من جدا و بچه هاي تو جدا ... .

اخم کرد:

ـ اون وقت بجه هاي تو و کي؟

موندم چي بگم، چه عصباني هم شد!

من- خب ... خب ... بجه هاي من و ... يعني ... اَه اصلا بچه هاي خودت و کي؟

غافلگيرانه نزديکم شد و آهسته دم گوشم گفت:

ـ بچه هاي من و تو!

براي بار هزارم در اون روز متعجب شدم. شگفت زده نگاهش کردم. اين الان چي گفت؟! بچه هاي من و اون؟

باز آستين مانتومو کشيد. تو شوک حرفش بودم و دنبالش راه افتادم. يه گوشه دور از حياط، کنار چند تا درخت کاج و سرو دستمو رها کرد. نشست و اشاره کرد که بشينم. با کمي فاصله روي چمن ها نشستم. مستقيم زل زد توي چشمام. توي چشماي قهوه اي يا شايدم عسليش نگاه عجيبي بود، قلبم مي تپيد ...

سعي کردم سکوت رو بشکنم:

ـ چرا زل زدي به چشماي من؟!

برخلاف انتظارم گفت:

ـ از اولم همين چشمات منو ديوونت کرد!

جـــانـــم؟! اي خدا اين امروز چشه؟

کمي نگاهشو سُر داد و گفت:

ـ خيلي وقته که مي خوام بگم، اما مونده بودم چه طور، کي، کجا؟ امروز مي اوم بگم خودمو خالي کنم ... نمي دونم از کجا شروع کنم ... اصلا از اول اول! از اول هم فرق داشتي. با همه ي دخترا! شيطون بودي، اما مغرور! يادمه اول چشمات توجهمو جلب کرد. رنگشون ... مونده بودم چه رنگين ... اما بعد صاحبشون برام جالب تر شد. يه دختر با شيش متر زبون که هيچ وقت توي کل کل کم نمي آورد!

خنده اي کرد و به رو به رو نگاه کرد. دستامو دور زانوهام حلقه کردم. حس مي کردم تو رويام. سکوت اختيار کردم، در واقع زبونم بند اومده بود!

ادامه داد:

ـ اذيتت کردم، اذيتم کردي، کل کل کردم، کل کل کردي! انقدر لحظه هامون زيادن که نمي دونم کدومو بگم. ولي از بينشون اون مهموني هيچ وقت يادم نمي ره، خصوصا قضيه اريل و اون ليواني که روم خاليش کردي! اصلا يادم نيست که چرا داشتم به اون نگاه مي کردم، در حالي که از همراهي تو خوشحال بودم! اون موقع هم يه حسي قلقلکم مي داد اما خب اوج نوجوونيم بود و حسم نارس ... صرفا براي اين که حرص تو رو دربيارم روزاي بعدش با اريل حرف مي زدم، اما بعد که خودکشي کرد ... بگذريم اصلا ... خيلي اذيتم کردي! سر اون قضيه کنفرانس علوم يا اون سري که لقمه برام آوردي! يادمه پسرا يه ماهي سر اون لقمه سر به سرم گذاشتن ... نمي دونم حسم اون موقع چي بود، اما کل کل کردن باهاتو دوست داشتم، اين که کم نمي آوردي وقتي قرار شد مدرسه تعطيل بشه، حس بدي داشتم، نمي فهميدم چرا انقدر ناراحتم ... بعد فهميدم دوري ازت سخت بود، از يه دختر شيطون زبون دراز که مدام اذيتم مي کرد! وقتي سوار سرويس شدي و رفتي، يادمه که حسم وحشتناک بود!

با يادآوري اون روزا سرشو با لبخند کمرنگي تکون داد:

ـ يه هفته اي حال درست و حسابي نداشتم، انگار يه چيزي رو گم کرده بودم. اما به هر حال بچه بوديم و بالاخره همه چيز عادي شد ... تا وقتي که ... حتي يه درصدم احتمال نمي دادم اون دوست شيطون رها که شاهين ازش حرف مي زد، تو باشي! وقتي ديدمت انقدر تعجب کرده بودم که حد نداشت! اما از طرفي خوشحال بودم، بزرگ تر شده بودي و خانوم تر! و من و تو دوباره شروع به کل کل کرديم. يکي از چيزايي که بدجور تو ذهم مونده اولين باريه که آيدينو ديدم. اصلا نفهميدم چرا انقدر ازش متنفرم. توام بدجنس بازي درآوردي و مدت ها تو خماري بودم. از فکر و خيال اين که اون کيه، واي اصلا دلم نمي خواد بهش فکر کنم. وقتي فهميدم پسرخالته چيزي عوض نشد، اما وقتي با سامانتا دوست شد، اوف انگار يه بار سنکين از رو دوشم برداشته شد! اون سري رو يادته که رفتيم خريد؟ انقدر از نگاهاي پسرا به تو عصبي بودم که اصلا نفهميدم چه طور شد! تولدمون رو يادته؟ يکي از بهترين روزاي عمرم بود. اينو ببين ... .

و شيء اي رو از توي جيبش بيرن آورد و به سمتم گرفت. مات به دستکش مشکي دخترونه خيره شدم که چه قدر آشنا بود. دستکش من! نذاشت چزي بگم:

ـ دست کشتو جا گذاشته بودي، رسوندمت خونه و بعد برش داشتم، خيلي وقته دارمش، غطر دستاتو مي داد! اون روز سر اون گل رز چه قدر خوش حال شدي. خوشحاليت هم حالب بود. باورم نمي شد که براي چيزي به اين کوچيکي انقدر خوشحال بشي! بگذريم، کل کلامون ادامه داشت و يه حسي هم داشت سر باز مي کرد، وقتي متوجهش شدم که فهميدم بايد برم ... بايد ازت جدا شم و بي تو باشم! قرار شد بريم انگليس ... تازه اون موقع بود که فهميدم با خوشيت شاد مي شم و با ناراحتيت غمگين، مثل فوت مادربزرگت ... وقتي برات يادگاري خريدم و برام يادگاري خريدي!

دست توي جيبش کرد و جاسوئيچي رو ديدم که جفتش توي کيفم بود. ناخودآگاه گردن بند قلبي رو فشردم. تا از شمال برگشتيم درستش کرده بودم ... . قلبم به شدت از هيجان مي تپيد، اما مي خواستم بذارم حرفاشو تموم کنه، در حالي که احساس عجيبي داشتم ...

الکس- دوست نداشتم ناراحت باشي، اما ته دلم انگار دوست داشتم تو هم اين دوري برات سخت باشه. حس مي کردم که سخته برات، اما يه حس کافي نبود! رفتم، بي تو بودن عذاب آور بود. وحشتناک! فراموش کردنت ممکن نبود، مهم ترين خاطراتم با تو ساخته شده بود. فکر مي کردم روزي اين حس از بين ميره، اما عذابش فقط از سوزاننده به زجر دهنده تبديل شد! دلتنگيت يه گوشه قلبم موند و نتونستم فراموش کنم و اون وقت بود که فهميدم ... دوستت دارم ..

مستقيم به چشمام نگاه کرد:

ـ آره، دوستت دارم! اون جا توي انگليس شرکت بابا رو همراه با درسم اداره مي کردم. سيامک شريکم بود. اعتماد زيادي بهش داشتم که نتيجه ش رو ديدي! اما خواهرش، به خدا قسم آنيا که من هرگز به سارينا حسي نداشتم، هرگز ... دختري که هي خودشو بهم مي چسبوند ابدا برام جالب نبود! شنيدي که ميگن پسرا هميشه دنبال دست نيافتني ها هستن؟ راسته! من سعي کردم از دستش خلاص بشم اما مادرم اصرار داشت که دختر خوبيه و بايد بيشتر باهاش آشنا بشيم .... براي مادرم احترام زيادي قائل بودم، اما نه در اين حد که بي چون و چرا حرفشو قبول کنم. با اين حال، سعي کردم ديدم رو مثبت کنم و ... . تا اين که تصميم گرفتم برگردم. اسمش برگشتن براي ادامه تحصيل تو کشور خودم بود، اما قلبا يه اميدي داشتم که دختري رو پيدا کنم که چهار ساله دلتنگشم. واقعا نمي دونم چي بگم، قسمت بود، سرنوشت يا خواست خدا که توي يه دانشگاه بوديم، ديدمت اين بار بيشتر متعحب شدم، خيلي بزرگ تر شده بودي، و دروغه که نگم خوشگل تر، جذاب تر و صد برابر دل رباتر! ديدمت دلم لرزيد اما وقتي محلم نمي ذاشتي، سر خورده شدم. متاسفانه سارينا همراه من اومد و چون رشتش با من يکي بود، مشغول تحصيل در کنار من شد. راستشو بخواي سارينا قبلا ضربه عاطفي شديدي خورده بود و تحت نظر روان شناس بود. بايد باهاش مدارا مي کرديم، مامانم خيلي بهم سفارشش رو کرده بود.و به همين خاطر بود که سعي مي کردم زياد باهاش مخالفتي نکنم، چون راستش دکترش گفته بود که حتي امکان خودکشي هم وجود داره، پدر و مادر سارينا و سيامک هم زمان کشته شدن توي يه تصادف و اين همزمان با همون ضربه عاطفي براي سارينا شد که باعث شد از درون داغون بشه ...

نفسشو فوت کرد و من شگفت زده نگاهش کردم.

الکس- سارينا کنار من بود و من فهميدم که تو ... نمي دونم شايد اشتباه فکر کردم که از حضورش راضي نيستي. و ما ايمان ... چي بگم از اين پسره، وقتي ديدم چه طور صميمي باهاش کل کل مي کني، يه چيزي توي قلبم ريخت. همون موقع ذهنم بهم هشدار داد که اين دختر شيطوني که ازش حرف مي زني، نکنه مال يکي ديگه بشه؟! حسم بهت قوي تر شد و سارينا که فقط اسم تو رو اونم قبلا از خودم شنيده بود، با ديدن تو جري تر شد، اعصابمو خرد مي کرد و تنها دليلي که باعث مي شد به زور از خودم جداش نکنم، هموني بود که گفتم و خواسته سيامک که مي گفت علنا به خواهرش نگم ازش خوشم نمياد، چون تحمل يه ضربه ديگه رو نداره ... و من احمق هم احترام زيادي براي سيامک قائل بودم. و نمي خواستم شراکتم خراب بشه. اما يه جفت چشم آبي طوسي اهميت بيشتري داشتن، سعي کردم متوجهم بشي، بارها با گوشه چشم خودم نشون دادم اما انگار تو نگرفتي ... مسافرت شمال ... اون جا از حسم مطمئن شدم. اون روز کنار ساحل، متاسفم که اون اتفاق افتاد اما يکي از بهترين لحظه هاي عمرم بود. اوج ارامش بود ... اوج با تو بودن ... توي چشمات غرق شدم، توي چشماي درياييت، بارونيت!

وقتي گردن بندو روي خاک باغچه ديدم خوشحال شدم و ناراحت. خوشحال از اين که نگهش داشتي و ناراحت از اين که چرا اون جا افتاده. باورش سخت بود، اصلا مطمئن نبودم که مال توئه! اما يه حسي مي گفت اين همونيه که من بهت دادمش ... از ديدن ايمان همه جا کنارت عصبي شدم، توام که بدجور حرصم مي دادي، از يه طرف سيامک که مدام بهت نزديک مي شد، از يه طرف ايمان و از يه طرف خودت که اون سري که با مامانت حرف مي زدي هم يه دور جون به لب شدم! کم از دستت نکشيدم جوجه شيطون! خواستگاري که قرار بود برات بياد، داشت مجبورم مي کرد که اعتراف کنم ... يادت مياد رفتيم خريد و اون لباس قرمزه رو خريدي؟ همون لباسي که حتي فکر اين که جلوي کسي بپوشيش هم ديوونم مي کرد! يادمه از فکر خواستگارت و لباس قرمزه شب تا صبح نخوابيدم، مثل شبي که فهميدم ايمان خواستگاريت کرده. وقتي تو رو کنار کسي تصور مي کردم واقعا ديوونه مي شدم. اما اين غرور لعنتي مانعم مي شد که چيزي بگم، که بگم و حس تو مثل حسّ من نباشه! اما بعد از اون قضيه دزديدن نتونستم ساکت بمونم. وقتي شنيدم، يعني سيامک زنگ زد که چه غلطي کرده، بدترين لحظه عمرم بود، يه لحظه به اين فکر کردم که آسيب ببيني، نتونستم دووم بيارم، حتي يه لحظه! انقدر عصبي بودم که دلم مي خواست سيامک رو بکشم و سرمو توي ديوار بکوبم. اگه يه تار مو از سرت کم مي شد، اگه اذيتت مي کرد؟؟؟ تو عمرم انقدر سريع عمل نکرده بودم. رفتن به اداره پليس و خبردادن بهشون و رديابي کردنشون. شانس آوردم که سيامک معتاد بود، آره معتاد بود و حال درستي نداشت، و راحت خودشو لو داد! وقتي رسيدم به اون جا و تورو توي اون وضعيت ديدم ...

دستاشو مشت کرد و به پاش کوبيد:

ـ اصلا راجع بهش صحبت نمي کنم، اما لااقل خيالم راحته که چند تا مشت حسابي به سيامک زدم، اگه پليسا نگرفته بودنم مي کشتمش! صورت پر زخمتو که ديدم، روي دستام بلندت کردم، قلبم داشت از جا کنده مي شد. اگه خودم جات بودم انقدر درد نمي کشيدم! وقتي ديدم بلايي سرت نيومده، وقتي ديدم هنوز شيطوني، وقي به ايمان جواب منفي دادي! بهترين ثانيه هاي عمرمو بهم هديه کردي، من نمي تونم ديگه بدون تو بمونم، نمي تونم بدون تو طاقت بيارم، من بدجوري عاشقت شدم! آره، عـاشقت شدم. من، الکس، همون پسر مغرور به قول خودت پررو، بدجور گرفتارت شدم، عاشق يه دختر شيطون با چشماي خوشرنگ! آنيا، من دوستت ندارم، عـاشـقتم!

مات موندم، مات، متعجب، شگفت زده و بيش تر از هر لحظه اي توي عمرم شوکه، البته انقدر طول کشيده بود تا اعتراف کنه که يکم از شدت شوک کاسته شد!! اما باورم نمي شد، تعجب کردم؛ الکس چي مي گفت؟! اعتراف مي کرد؟ دوستم داشت؟ نه، عاشقم بود؟ عـشـق؟ عاشقم بود، مثل من که عاشقش بودم؟!

باز شروع کرد:

ـ آنيا، آني بانو، بگو تو ام حست مثل منه، بگو توام بي حس نيستي بهم ...

بي حس؟ من لبريزم از احساس به تو! احساس متناقضي داشتم. در عين تعجب بدجور ... خوشحال بودم. آره، خوشحال بودم و سبک بال. انقدر شاد که حس مي کردم مي تونم از خوشي فرياد بزنم، تا نهايت دنيا بدوم. الکسِ من، عشق من، عاشقم بود! خواب نمي ديدم، اون يادگاري منو نگه داشته بود، اون دستکش منو نگهش داشته بود و با وجود همه رفتاراي متناقضش، دوستم داشت و فراموشم نکرده بود ... سعي کردم به جاي بروز خوشحاليم از موقعيت استفاده کنم! پس با شيطنت و طلب کاري برگشتم طرفش و گفتم:

ـ چند تا سوال دارم.

لبخندي زد. دلم مالش رفت!

الکس- شما صد تا سوال بپرس!

من- تو ماشين که بوديم مي خواستي چي بگي ... به خدا دروغ بگي مديوني!

کلافه گفت:

ـ نمي شه حالا نگم؟ دختر چرا انقدر بي رحمي تو. قلبم داره از سينه م مي زنه بيرون! دارم مي ميرم که حستو بدونم، اون وقت تو ....

ـ حرف نباشه! اصلا حس من چيز مهمي نيست، تا جوابمو ندي نمي فهمي!

واقعا که به جاي اين که با شادي متقابلا اعتراف کنم، داشتم با خشونت رفتار مي کردم! حق با دوستام بود، من آدم نمي شم اصلا! خب آخه داشتم از فضولي مي مردم!

نفسشو فوت کرد:

ـ تيپت زيادي تو چشم بود، جيگر شده بودي فکر کردم نمي تونم زياد جلوي خودم بگيرم، خصوصا با اون رژت!

شوکه سرخ شدم و لبمو گاز گرفتم؛ چي فکر مي کردم و چي شد!

الکس- انقدر لباتو گاز نگير، قبلا هم گفتم به گوشت نمي ره ها.

اوه اوه! انگار داره خطرناک مي شه ها!

من- حالا .... اوممم ... وايسا ببينم چه وقتايي نصفه حرف زدي؟! آهان! پشت تلفن که گفتي حالا بابات با خودش ميگه دختر من چه ربطي به پسر مردم داره و بعد ادامه ندادي، چي مي خواستي بگي؟

کمي فکر کرد و با شيطنت جواب داد:

ـ مي خواستم بگم ولي خب خبر نداره که دخترش بدجوري به دل من مربوطه!

باز ناخودآگاه لبمو گاز گرفتم. يه دفعه رنجيده گفت:

ـ اي بابا، اصلا انگار نبايد بگما!

خودم که از خجالت رو به موت بودم، گفتم:

ـ آره اصلا نگي بهتره!

يه لحظه توي چشمام خيره شد و بعد نگاهش رنگ ديگه اي گرفت. دستشو به سمت صورتم آورد که سريع عقب کشيدم. فهميد و دستشو عقب کشيد و گفت:

ـ فکر مي کردم زخمات خوب شده، معلوم نيست اين دختره وحشي چه بلايي سرت اورده!

اوه! موقع اومدن تمام تلاشمو کرده بودم که کبودي ها و زخماي صورتمو با کرم پودر بپوشونم، اما انگار اون تشخيص داده بود ...

الکس- نمي خواي چيزي بگي؟؟ راجع به خودم و حسم ... آنيا من شوخي نکردم، من واقعا دوستت دارم ... نمي خواي حستو بگي؟

چشمامو بستم. چه قدر شيرين بود اين جمله ... مي فهميدم جديه اما حالا که خيالم راحت شده بود شيطوني خونم پايين اومده بود!

من با شيطنت گفتم سريع ايستادم:

ـ من نمي گــم!

به دنبال من بلند شد:

ـ چي چيو نمي گم مگه دست خودته!

ابروهامو بالا و پايين کردم:

ـ اوهوم!

و بعد از جهت مخالفش دويدم .... دنبالم دويد. دور تا دور حياط. بلند مي خنديدم، اونم مي خنديد، بالاخره کنج ديوار گيرم انداخت و بهم رسيد. نزديک نزديکم بود و هر دو نفس نفس مي زديم، چه قدر دويده بوديم!

الکس-آنيا خواهش مي کنم بگو .... دارم ديوونه مي شم، تو رو خدا!

به چشماش نگاه کردم، قفل چشمام بود. جدي جدي بود. صاف توي شماش بيشتر از قبل غرق شدم:

ـ چه قدر دوسم داري؟

متعجب شد:

ـ خب ... خب نمي شه اندازه اي داد، عشق که قابل اندازه گيري نيست!

لبخند زدم:

ـ مي دوني، ولي به نظر من با هر واحدي ميشه سنجيدش! با هر واحدي که بخواي بسنجي، با هر چيزي .. فکر کن اگه تو يه ليوان دوستم داري، من ده تا ليوان دوستت دارم! اگه تو يه متر دوستم داري، من يک کيلومتر دوستت دارم. اگه تو يه سانتي متر مکعب دوستم داري، من يه متر مکعب دوستت دارم. هر چه قدر که دوستم داري، صد برابرشو دوستت دارم!

حالا اون بود که شوکه شده بود. رفته رفته تبسم عميقي روي لب هاش شکل گرفت. ادامه دادم:

ـ منم از کل کل هامون لذت مي بردم، منم تو برام متفاوت بودي، من حسي به ايمان، اون سيامک عوضي يا هر کدوم از خواستگارام نداشتم، منم يادگاريتو نگه داشتم ....

به دنبال اين حرف گردن بندو بيرون کشيدم و از لاي شالم نشونش دادم:

ـ و اون روز که تو و سارينا رو توي باغ ديدم، برام خيلي دشوار بود، ناراحت کننده، شايد همون قدي که تو وقتي منو مشغل کل کل با ايمان مي ديدي ناراحت مي شدي، گردن بندو انداختم ... با اين که گفتي سارينا مشکل داشت ، اما من ...

هنوز متعجب بود، اما حرفمو بريد:

ـ جدي مي گي؟ آنيا باور کن بين ما چيزي نبود، نمي دونم تو چطور و از جه زاويه اي ديدي، اما براي من جالب نبود، داشت سعي مي کرد خودشو نزديکم کنه، ولي با وجود مشکلش هم من اجازه ندادم. اگه خنديدم براي حرف خنده داري بود که زده بود، حتي سرش داد هم زدم، نديدي؟

نه نديده بودم، حتما زماني بود که من از حرص از باغ بيرون زده بودم.

من- به خاطر اون بود که رفتم ساحل گريه کردم .... الکس، بدون تو بودن برام عذاب بود، هر چند بي تو بودن هم يه جورايي با تو بودن بود. انگار بي تو، با تو بودم! تو کنارم نبودي اما توي فکرم با تو بودم. منم از با تو بودن لذت مي بردم، از خريد کردن يا بستني خوردن يا هر چيز ديگه اي، منم، دوستت دارم.

بعد با شيطنت اضافه کردم:

ـ ولي خودمونيما، اعتراف کردنت هم مثل آدم نيست! انقدر طولش دادي که همه هيجانم پريد! بابا اعتراف بايد مختصر و مفيد باشه!

ناباورانه نگاهم مي کرد، اومد نزديک تر بشه، اما فاصله گرفتم، آنياي جديد که شناخته بودم، اعتقاد داشت به يه چيزايي و اين درست نبود ...

دستشو توي موهاش کشيد:

ـ باورم نمي شه، باورم نمي شه!

شيطون گفتم:

ـ وقتي بريم بيرون و برام يه بستني تپل بخري، خوب باورت مي شه!

ـ آنيا عاشقتم، عاشقتم بـانو تو فوق العاده اي! بهترين حسي رو دارم که هميشه تو عمرم تجربش کرده بودم. باورم نمي شه، عشقم، دوسم داره!

بلند گفت:

ـ عشقم، دوستم داره!

قبل از " هيس، يواش!" گفتن من، زني از کارکنان اون جا دستش رو به نشونه سکوت جلوي بينيش گذاشت و چشم غره غليظي به ما رفت! به الکس نگاه کردم، به من نگاه کرد، خنديديم! غرورو کنار گذاشته بود و اعتراف کرده بود و منم غرورمو کنار گذاشته بودم و اعتراف کرده بودم. دوباره با شيطنت اومد طرفم که در رفتم. اين بار بدون ايجاد سر و صدا دنبال هم کرديم، مثل نوجووني هامون، مي گفتم باورم نمي شه که دوستم داري. مي گفت ثابت مي کنم. و هر دو مي خنديديم. بالاخره از نفس افتاديم و روي نيمکتي ولو شديم و الکس لا به لاي نفس زدن هاش، گفت:

ـ امروز از مدير اين جا اجازه گرفتم که زندگيمو بيارم به جايي که باهاش آشناش شدم و بهش اعتراف کنم که چه قدر عاشقشم، قبول کرد ... . بهترين روز زندگيمه امروز، زندگي من!

شنيدن اين کلمات محبت آميز از زبون الکسي که فکرش رو هم نمي کردم، روي اين کلماتو به من بگه، حسي به شيريني عسل داشت! تبسمي به روش زدم که زيباترين لبخندم بود و بعد در امتداد جايي که اولين بار ديده بودمش، جايي که بهترين خاطراتم رقم خورد، مدرسه اي که دوستش داشتم، قدم زديم. از در خارج شديم، قدم به قدم، شونه به شونه ... غرور کنار رفته بود، عشق جاشو گرفته بود. به تلافي روزاي قبل مي گفت:

ـ دوستت دارم!

و جواب مي دادم:

ـ من بيشتر ...

و جواب مي داد:

ـ من خيلي بيشتر از تو! آني بانو!

و همين طور ادامه داشت! رفتيم بستني بخوريم، لبخندي زدم، لبخند مي زد، عشق هم به هر دوي ما لبخند مي زد ...! اصلا زندگي به ما لبخند مي زد!

فصل بيست و هفتم: با تو بودن ...

با استرس عرض اتاق رو قدم رو رفتم و گوشي رو فشردم:

ـ نه، من مي ترسم؛ ولي اگه از من خوششون نياد چي؟

الکس پشت تلفن خنديد:

ـ انقدر نگران نباش خانوم! مگه ميشه خوششون نياد؟! من دارم بهت ميگم مطمئن باش پدر و مادر من ترس ندارن! من تا حالا کي به تو دروغ گفتم؟!

با لحن شيطوني گفتم:

- اوممم، تا جايي که يادمه يه بارو که گفتي! اون روز تو بستني فروشي معلوم شد.

الکس غش غش خنديد:

ـ اون که حساب نيست!

من با حرص:

ـ خيليم هست! ايش!

ـ باشه حالا خانومي؛ من معذرت! ولي نگران نباش.

نفس عميقي کشيدم:

ـ سعي مي کنم.

ـ آفرين. مي بينمت عزيزم.

ـ مي بينمت ... باباي آقايي!

و قبل از اين که از شنيدن اين لفظ ذوق کنه، کوشي رو قطع کردم. امروز، امروز بعد از اين همه مدت انتظار، مراسم خواستگاري بود! خواستگاري الکس از من! باورم نمي شد که همه چيز انقدر راحت پيش رفته! بعد از اون روز اعتراف، که به جرأت مي گم بهترين روز زندگي من بود، هر دو با خونواده هامون حرف زديم. بگذريم که من چقدر خجالت کشيدم و اونا تا چه حد تعجب کردن و من، زماني که بابا بلافاصله براي تحقيقات گسترده رفت، توي خلوتم با مامان (بالاخره بعد از سال ها مادر و دختري وقت حرف زدن پيدا کرده بوديم!) گفتم که قضيه از چه قراره، کي با هم آشنا شديم. البته مامان منو به خاطر دوستي با اون، که البته همچين دوستي هم نبود، سرزنش نکرد! البته منظورم اينه که بيش تر از چند تا اخم و سه ساعتي غرغر سرزنش نکرد! باورش نمي شد که منم عاشق شده باشم، بزرگ شده باشم ... به هر حال اينا بعد از زماني بود که پدر و مادر الکس تماس گرفتن و بعد من همه چيزو به مامان اينا گفتم.

از اون طرف الکس (بچم خيلي هول بود!) همون روزي که اعتراف کرديم، زنگ زده به مامانش اينا انگليس که پاشيد بيايد خواستگاري! من که فقط فهميدم اونا هم خيلي شوکه شدن. الکس همه چيزو گفته بود و اونا داشتن به ايران ميومدن و اولين ديدار من باهاشون، همين امروز توي مجلس خواستگاري بود! داشتم از استرس مي مردم. همش فکر مي کردم که مامان الکس خصوصا که ظاهرا مي خواسته الکس و سارينا با هم ازدواج کنن، اصلا از من خوشش نخواهد اومد. و اصولا هم ديد خوبي به مادر شوهر نداشتم. تازه خواهر الکس هم داشت ميومد! واي! همين طور که فکر مي کردم که الکس فقط براي دلگرم کردن من اين حرفو زده، خصوصا با اون دروغي که يادآوري کرده بودم، البته دروغ که نبود، يه جورايي سرکار گذاشتن بود! خودمو توي حموم پرت کردم و فکرم رفت به اون روز اعتراف ... :

توي بستني فروشي بوديم. الکس براي من يه بستني خريد، هر چي اصرار کردم که چرا خودت نمي خوري، گفت نه که نه! آخرش هم با يه بستني قيفي خوشمزه برگشت. هر دو روز ميز و صندلي هاي دونفره اي که بيرون مغازه چيده شده بود، نشستيم. من شروع به خوردن بستني کردم و الکس هم با نگاهش شروع به خوردن من! يعني انقدر دقيق نگام مي کرد که منِ پررو خجالت کشيده بودم. اصلا بستني از گلوم پايين نمي رفت! بالاخره طاقت نياوردم و گفتم:

ـ اي بابا، چرا اين جوري نگام مي کني؟

الکس که انگار از لحن من لذت برده بود، دستشو زير چونش گذاشت و بدون اين که نگاهشو برداره، با لبخند گفت:

ـ چه جوري؟

اخم ريزي گردم:

ـ اِ! همين جوري ديگه!

الکس که انگار واقعا خوشش اومده بود، چشمکي زد و گفت:

ـ من بازم نمي فهمم چه جوري!

کفري شده بودم:

ـ ايش! اصلا .... اصلا نگاه نکن.

الکس خودشو روي مز جلو کشيد:

ـ به تو چه جوجه! دارم عشقمو نگاه مي کنم.

با اين حرفش بستني توي دهم ماسيد! حس کردم صورتم از خجالت داغ شده. الکس هم که اون روز خيلي پررو شده بود، خنديد و به پشتي صندلي تکيه داد:

ـ خجالت کشيدنتم خوشگله خانوم! ولي حرف از نگاه من نزن که مي خوام بعد از سال هاي دلي از عزا در بيارم!

اي واي من، اين چرا اين جوري شده؟! سعي کردم توي چشماش غرق نشم و بستني رو ليس زدم که يک دفعه حس کردم دستم خالي شد. يه لحظه با گيجي به دست خاليم و بعد به الکس نکاه کردم و بعد جيغم بلند شد:

ـ بستنيم!

الکس خنديد و ليسي به بستني من زد. حالا علاوه بر عصبانيت، متعجب هم بودم، چه راحت بستني دهني منو ليس زده بود.

الکس ليس ديگه اي به بستني زد:

ـ اوممم، خوشمزه ترين بستني عمرم بود. بيا.

بستني روز به سمتم گرفت. با چندش به بستني خيره شدم، جدا توقع داشت بستني اي رو که تو حلقش کرده بود، بخورم؟! ندايي توي ذهنم تشر زد که اتفاق توي ساحل رو يادت رفته؟ اون که بدتر بود و جنابعالي چندشتون هم نشد! با اين فکر، دست پيش بردم و بستني رو گرفتم و با ترديد ليسش زدم. جه خوش طعم بود! آره، خوشمزه ترين بستني عمر من هم بود! خلاصه بستي رو تا تموم شدن، چند بار دست به دست کرديم و مدام با عشق به هم خيره مي شديم؛ البته لازم به ذکره که مردم هم با حالت چندش نکامون مي کردن! ولي خب چه کنيم، اونا که نمي فهميدن ما دو تا عاشقيم که بعد از اين همه سال به هم اعتراف کرديم. دلم لرزيد: عاشق، عشق ... من به عشقم ... داشتم به عشقم مي رسيدم. باورش سخت بود.

بالاخره بستني تموم شد. بعد از تموم شدنش، الکس تکيه داد و ديدم که دستش رو برد زير ميز، نفهميدم چه کار مي کرد، يه دفعه گوشيم زنگ خورد. سريع از کيفم بيرونش آوردم و با ديدن لفظ "مزاحم لال" آهي کشيدم. تو رو خدا ببين امروز هم ولمون نمي کنه! با حرص و بدون نگاه کردن به الکس گوشي رو دم گوشم گذاشتم:

ـ چته؟

ـ سلام عزيزم!

متعجب يه نگاه به گوشي کردن. اين بود که حرف زد؟

ـ خوبي خانومي؟

ديگه شاخام داشت در ميومد؛ اين مزاحم لال داشت حرف ميزد و بعد ... وايسا ببينم چه قدر صداش شبيه الکسه!

ناخودآگاه به سمت الکس برگشتم و با ديدنش که گوشش دم گوشش بود، دهنم از تعجب باز شد! ديدم که لب هاش تکون خورد و گفت:

- بالاخره شناختي!

اما صدا هم از توي گوشي ميومد، هم از دهن الکس. بالاخره به نورون هاي مغزم رسيد! الکس ... الکس همون مزاحمه بود!

مزاحمم، يا شايد بايد بگم الکس از توش گوشي گفت:

ـ تعجب کردي جوجه کوچولو؟!

تعجب براي يه ثانيش بود! با حرص و عصبانيت گوشي الکس رو از دستش کشيدم. درسته، برقراي تماس با "آني". با ترديد توي گوشيش گفتم:

ـ الو؟

و صداي خودم رو توي گوشيم شنيدم! باورم نمي شد! گوشيا رو قطع کردم و انداختم روي ميز؛ قهقهه الکس هم ترکيد!

کلا بي خيال عشق و عاشقي! با حرص گفتم:

ـ کوفت! يه ساله منو اسکل کردي، من فکر مي کردم کيه، تو مي خندي؟

خنده ش شدت گرفت. منم که منفجر شده بودم، با حرص کيفم و موبايلمو چنگ زدم و رفتم. چند ثانيه بعد الکس رو ديدم که دنبالم ميدوه.

صدام مي زد:

ـ آني، آني بانو وايسا!

با اخم ايستادم. بهم رسيد و نفس نفس زد:

ـ آخيش. خب ...

با اخم اين بار نکاهش کردم و منتظر توضيح شدم.

ـ خب بهم حق بده خانومي. تنها راهي بود که مي تونستم صداتو بشنوم.

کيفم رو کشيد و هر دو قدم زديم.

الکس:

ـ از وقتي اومديم ايران، اين سيم کارت رو خريدم. تو جريان جا به جايي توي يکي از دفترام شماره تو پيدا کرده بودم. بلافاصله به تو زنگ زدم. صدات که توي گوشي پيچيد، دلتنگيم تشديد شد؛ ولي چيزي نگفتم؛ به خاطر غرورم، اما غرورم نتونست نگهم داره تا بهت تلفن نکنم. هر سري صداتو مي شنيدم و مي فهميدم که چه قدر دلم تنگه. خيلي بانمک از مزاحمتام حرص مي خوردي، چه قدرم فحش دادي! آخ، راستي ...

يه دفعه صورشت جدي شد:

ـ اون روز که پشت تلفن داشتي قربون صدقه مي رفتي و مي گفتي دارم ميام، با کي بودي؟

با کمي فکر يادم افتاد کدوم روز رو ميگه. هون روز که با آناليا قرار بود بريم دانشگاه و ديرم شده بود و بدون نگاه کردن به گوشيم جواب داده بودم، فکر کرده بودم آناست. يادم به نفساي عصبي شده اون مزاحم، يا درواقع الکس افتاد.

شيطون گفتم:

ـ حـالا!

با جديت آستين مانتوم رو گرفت:

ـ آنيا، بگو!

اوه اوه! چه خشم اژدها شده اين!

ـ آناليا.

يه دفعه صورتش از اون جديت دراومد و متعجب شد:

ـ نه! جدي؟

با نارضايتي از يادآوري سوتيم گفتم:

ـ اوهوم. صبح بود و بايد با آناليا مي رفتيم، دير کرده بودم، گوشيم که زنگ زد، فکر کردم آناست و سريع شروع کردم به رفع و رجوع کارم.

حالا الکس باز شروع به خنديدن کرد.

من با حرص:

ـ اهه! نخند ديگه!

ـ آخه ... آخه خيالمو راحت کردي، آخيش! همش داشتم از فکر ديوونه مي شدم که اون کيه که اين طور باهاش حرف مي زني، مثل اون سري که گفتي نامزد داري. به معناي واقعي خل شده بودم! فرداش تو دانشگاه منتظر بودم که خبري از نامزديت بشنوم، اما مطمئن شدم که فقط به خاطر باز کردن من از سرت گفتي!

يادم به اون روز افتاد و حفره هاي ذهنم پر شدن. که چرا با تعجب داد زده بود: چي؟ و بعدا خوشحال بود و خنديده بود، چون فهميده بود که من خالي بستم.

الکس آه کشيد:

ـ اون روز رو يادته که برام دردو دل کردي؟ هيچ وقت فکرشو هم نمي کردم که آنياي شيطون هم مشکلات اين چنيني داشته باشه.

لبخند تلخي زدم:

ـ بي خيال، مهم نيست. ولي خيلي نامردي که اين طوري منو سرکار گذاشتي!

ـ تو نامردي که منو نشناختي؟

ـ نه تو رو خدا، نکنه توقع داري از صداي نفسات مي شناختمت؟! نه که خيليم حرف مي زدي!

خنديد:

ـ کوچولو!

ـ انقدر نگو کوچولو، همش يه سال ازم بزرگ تري ها!

ـ دوست دارم، بحث نکن، دوست دارم به خانومم، به عشقم، به زندگيم بگم کوچولو! چون يه کوچولوي دوست داشتني و شيطونه.

با اين حرفش دعوا از يادم رفت و فقط خيره شدم بهش. چه قدر شيرين بودن اون حرفا.

الکس دوباره گفت:

ـ مي دونستي چشمات خيلي خاصن؟ تو نگاه اول هم خيلي جلب توجه مي کنن. اصلا عاشقف همين چشماتم که مثل درياست، مثل آسمون.

ـ ولي توش طوسيم داره ها!

اخم تصنعي کرد:

ـ من اين همه ابراز احساسات کردم، تو، توي فکر ايني که چشمات جز آبي، طوسيم داره؟!

خنديدم و با شيطنت ابروهامو بالا بردم:

ما اينيم ديگه.

يه دفعه به طرفم خيز برداشت و باز عقب رفتم. کلافه دستي توي موهاش کيد:

ـ کي ميشه مال ودم بشي و راحت بغلت کنم؟!

اين دفعه جدي جدي سرخ شدم و آروم گفتم:

ـ الکس!

ـ جونم بانو؟

ـ نگو اين جوري خجالت مي کشم!

لبخند زد:

ـ بامزه ميشي وقتي خجالت مي کشي!

جوابي ندادم و يه دفعه گوشيمو از دستم کشيد. چند تا چيز رو زد و بعد يه دفعه به صفحه خيره شد و بلند بلند خنديد.

با وحشت گفتم:

ـ چي شد؟ جني شدي؟!

باز خنديد و بريده بريده گفت:

ـ تو اسم منو ... سيو کردي ... مزاحم لال؟!

و از خنده دولا شد!

ـ اِ، خب حرف نمي زدي ديگه!

ايستاد و با چشماي خندونش توي چشمام نگاه کرد. گوشي رو به سمتم گرفت و گفت:

ـ بريم که ديگه دارم کنترل خودمو از دست ميدم!

باز خجالت کشيدم. آروم دم گوشم گفت:

ـ عاشقتم!

به آهستگي خودش گفتم:

ـ من بيشتر ...

***

با اضطراب گفتم:

ـ مامان مطمئني که خوبم؟

مامان نگاهي به تيپم (کت و شلوار طوسي با تاپ ابي که به چشمام ميومد، کفشاي ست همون و موهايي که زير شال براق طوسي پنهان شده بود، هم چنين آرايش ملايم و محو) کرد و گفت:

ـ ماشاالله بزنم به تخته خيلي خوشگل شدي!

به طرفم اومد و در آغوشم گرفت و با بغض گفت:

ـ باورم نمي شه که انقدر زود بزرگ شدي!

از آغوشش بيرون اومدم و لبخند زدم. هر دو توي آشپزخونه و منتظر اومدن مهمونا بوديم. روي صندلي هاي آشپزخونه نشستيم. براي دومين بار توي اين مدت، وقت داشتيم با هم صحبت کنيم، بدون اين که مامان نگاران مريضاش باشه.

مامان با جديت دستامو فشرد گفت:

ـ آنيا، بايد حرف بزنيم.

منتظر نگاهش کردم.

مامان- گفتي اين پسره رو دوستش داري، درسته؟

با خجالت سرمو پايين انداختم.

ـ چه خجالتيم مي کشه واسه من! انگار نه انگار خودم بزرگش کردم!

به تبسم محوش نگاه کردم که گفت:

ـ ولي آنيا، يه چيزي رو بايد بهت بگم دخترم، با چشماي باز تصميم بگير. زندگي فقط عشق و دوست داشتن نيست. زندگي هزار جور پستي و بلندي داره. اگه قراره با هم ازدواج کنيد، ديگه همه چيز قربون صدقه و کل کل نيست. که همديگه رو حرص بديد، حسادت هم رو تحريک کنيد. اختلاف و مشکلات تو زندگي همه پيش مياد، گاهي تو بايد کوتاه بياي، گاهي اون. بايد غرورتو يه جاهايي زيرپات بذاري تا زندگيت حفظ بشه. مامانم، تصميمتو از روي عقلت هم بگير. زندگي مشترک بچه بازي نيست. جواستو جمع کن، بايد هر دو پشت هم باشيد. همديگه رو تنها نذاريد، توي مشکلات کنار هم باشيد. خصوصا که سنتون هم زياد نيست.

مامان راست مي گفت. مامان با اين نصيحت ها داشت درست مي گفت ... خودمم فکر کرده بودم، عقلم هم تاييد کرده بود، من به قدر کافي براي اين زندگي بزرگ شده بودم و من آماده بودم تا به همه نصيحت هاي مامان عمل کنم.

من- باشه مامان، مرسي که کمکم مي کني ... همه اينارو رعايت مي کنم. در ضمن، تصميم گرفتم که وقتي بچه دار شديم، تا يه سني کار نکنم. نمي خوام بچم مثل خودم بشه ... .

با ديدن صوزت وا رفته ي مامان، تازه متوجه مفهوم حرفم شدم؛ ولي مامان مهلت نداد که خراب کاريمو درست کنم:

ـ آنيا ... آنيا، دختر من، يعني ... يعني کار کردن من انقدر تو رو اذيت مي کرد؟

شايد وقتش بود که بگم، وقتش بود که چيزي رو که سال هاست بهشون نگفتم رو به زبون بيارم:

ـ نه اين که بگم کار کردنتون بد بوده. من هميشه براي اين که پدر و مادري با اين تحصيلات و موقعيت اجتماعي دارم، خدا رو شکر مي کنم ... اما، خيلي اوقات شده بود مامان که دلم خودتو مي خواست و وقت نداشتي. بچه ي بچه که بودم، کانادا بوديم و من پيش مامان بزرگ مي موندم. وقتي ازشون جدا شديم، خيلي ضربه خوردم. چند وقتي پرستار داشتم و بعد هم که به نظر شما بزرگ شده بودم و تنها بودم. مامان، من خيلي اوقات خودم رو واقعا تنها مي ديدم ... اون موقع ها که نوجوون هم بودم و نياز داشتم بشينم و برات درد و دل کنم، وقت نداشتي. مريض داشتي، عمل جراحي داشتي. هميشه دوستام مي گفتن آره، ازمدرسه که ميايم خونه بوي غذا مياد، مامانم مياد جلو در استقبال، داداشم يا خواهرم آويزونم مي شه ... اما من، هميشه غذاي ديشب رو مي خوردم که توي يخچال بود، هميشه بايد درو با کليد باز مي کردم، چون کسي خونه نبود. هيچ وقت اين حسو تجربه نکردم که کسي توي خونه منتظرم باشه. حتي يادمه يه بار که کليدمو جا گذاشته بودم، تا شب جلوي در نشستم و حتي مشقامم همون جا نوشتم. همسايه اي که باهاشون صميمي بوديم خونه نبودن و از بقيه هم خجالت کشيدم. وقتي اومديد، تعجب کرديد، عصباني شديد ... بگذريم ... بابا هم مثل شما، هيچ کدومتون وقت زيادي براي من نمي ذاشتين. آره مامان، گاهي اذيت مي شدم، اما ديگه گذشت. حسرت يه سري چيزا رو خوردم اما بي خيالش!

مامان با دهن باز و چشماي اشکي نگاهم مي کرد. يه دفعه به سمتم اومد. بغلم کرد و اشکاش جاري شدن. با گريه کفت:

ـ بميرم برات دخترم که انقدر اذيتت کرديم. فکرشم نمي کردم که انقدر برات سخت شده باشه ... ببخش منو!

ـ مامان ... گريه نکن مامان، بي خيال. تموم شده ديگه.

ـ من مادر خوبي نبودم.

ـ اي واي. مامان جان اصلا من غلط کردم، چيز خوردم! شما مامان خوبي هستي. خيلي خوب. ما توي زندگيم خيلي مشکلا رو نداشتيم که ديگران داشتن. اين مشکل چيز مهمي نبود.

مدتي توي همون حال بوديم. مامان منو دلداري مي داد که مثلا خيلي اذيت شده بودم! منم مامان رو که ناراحت نباشه.

بالاخره با صداي متعجب بابا به خودمون اومديم و از هم جدا شديم.

بابا- اِ اِ اِ! شما اين جايين، بابا مهمونا دارن ميان. زنگ زدن ميگن تقريبا رسيدن، طبقه خونمون رو مي خواستن. يعني انقدر از جدا شدن از هم ناراحتين؟ تازه اصلا معلوم نيست من دختر دسته گلمو بدم به اين پسر!

با اين حرفش، شوکه و با ترس نگاهش کردم. نگاهمو ديد:

ـ نترس حالا! تو رو خدا ببين چه دختري دارم، چه سريع ما رو فروخت!

بعد با خنده ادامه داد:

ـ ولي خودمونيما! خوب شد که مامانت غذا يادت داد، وگرنه اين پسره فرداي عروسي با اين وضع دست پخت تو مي مُرد!

صداي اعتراض من بين خنده هاي بلند مامان اينا گم شد. يه لحظه حس کردم که اگه برم و ازدواج کنم، چه قدر دلم براشون تنگ ميشه.

مامان آبي به صورتش زد ... مهون ها زنگ زدن. دوباره استرس مثل خوره به جونم افتاد. بابا درو باز کرد. صداي سلام و عليک ميومد. مامان پشت سرم گفت:

ـ برو ديگه چرا ماتت برده؟!

مجبوري دنبالش رفتم. جلوي در اول مردي رو ديدم که قد بلند و خوش استايل بود. بي نهايت خوش رو! لبخند روي صورتش، لبخندي رو هم به صورت من آورد و با ديدن موهاي جوگندميش، مطمئن شدم که پدر الکسه. همه ي اجزاي صورتش عين الکس بودن جز چشماي سبزش. بعد مادر الکس وارد شد. زني که توي اولين نگاه عاشقش شدم! کوتاه قد بود و تپل مپل، خيلي شيک پوش و خيلي خنده رو! چشماش، چشماي الکس من بود! براي اولين بار وجدانم سرزنش نمي کنه که چرا الکسو صاحب شدم، آخ جون! بعد از اون يه خانوم و آقا ... که ظاهرا خواهر الکس و شوهر خواهرش بودن. خواهر الکس، آريانا، از نظر ظاهري کاملا شبيه الکس بود و فقط از نظر هيکل به مادرشون برده بود. شوهرش هم مرد خوش مشربي بود. و دخترشون که بعدا فهميدم چه قدر زلزه است، سحر، که مدت ها به خاطر اسمش هم حرص مي خوردم، باهاشون همراه نبود. و در آخر هم شاهزاده ي عزيزمن اومد! الکس، چه قدرم بچم تو کت و شلوار جيگر شده بود! البته فکر کنم چون من خيلي دوستش دارم، هر چي مي پوشه خوشم مياد! تبسم دل نشيني زده بود و دسته گل بزرگ و شيريني هم دستش بود. عــزيــزم!

همگي سلام و عليک کرديم. مامان الکس که تا منو ديد يه ماشالله گفت و محکم منو تو بغلش چلوند. اصلا من شوکه بودم! فکرشم نمي کردم انقدر دوستانه برخورد کنن.

مامان الکس:

ـ بزنم به تخته چه قدر خوشگلي تو مادر! نشون ميده پسرم مثل پدرش خوش سليقه ست!

جمع خنديد. آريانا هم معمولي باهام احوال پرسي کرد و اظهار خوشوقتي کرد. همه به سمت پذيرايي رفتيم. نشستيم و کمي صحبت هاي معمول و بحث هايي شد که توي همه ي مراسم هاي خواستگاري انجام مي شد. چاي هم آوردم، انقدر دستم مي لرزيد که همش منتظر بودم که سيني چاي روي يکي از مهمونا خالي بشه! بعد از همون صحبت ها و حرف از اين که آقا داماد (قند تو دلم آب شد!) خونه دارن، ماشين دارن و ... بالاخره قرار شد طبق رسم و رسومات، بريم تو اتاق و حرف بزنيم. الکس رو راهنمايي کردم طرف اتاقم. وارد شد و منم دنبالش. روي صندلي ميز کاميپوترم نشست (بچم تعارف سرش نمي شه که!) و منم لبه ي تختم نشستم. تا تنها شديم گفت:

ـ چه قدر خوشگل شديا!

لبخند زدم:

ـ تو هَم!

ابرو بالا داد:

ـ نه بابا، توام بلدي تعريف کني؟

ـ اون که صد البته، منتها زياد نه، پررو ميشي!

ـ لطف دارين!

ـ مي دونم!

ـ اتاق قشنگي داري.

ـ ميسي!

ـ اوه باز زد اون کانال، اين ميسي و عسيسم و عجقم چيه شماها ميگين؟

خنديدم:

ـ دلتم بخواد؛ به اين قشنگي ... بي خيال، راستي ...

بعد ساکت شدم ...

الکس – چي؟

با ترديد گفتم:

ـ ام، چيزه ... الکس ... گفتي مامانت مي خواست تو و سارينا با هم ازدواج کنين. خب پس چرا ....

الکس منظورمو فهميد:

ـ آهان. خب ببين بعد از اين که قضيه کاراي سيامک و سارينا معلوم شد، مامانم متوجه اشتباهش شد و اتفاقا مي گفت خيلي خوشحالم که تو مخالفت کردي و اين ازدواج سر نگرفت. به هر حال، اون ديگه خيالي راجع به من و سارينا نداره. وقتي از تو براش تعريف کردم و گفتم که چه قدر دوستت دارم، مشتاق شد ببينتت. مادرمه ديگه، کسي رو که من دوست داشته باشم، به دل اونم مي شينه.

چه قدر برام لذت بخش و دلپذير بود که مي گفت منو دوست داره. يه روزي فکر مي کردم بايد اين آرزو رو که بهم بگه بهم علاقه داره، به گور ببرم! اما حالا ... لبخندي به وسعت عشقم بهش زدم و گفتم:

ـ خدا رو شکر!

ـ خب ديگه بايد چي بگيم؟ ماشاالله ما که همه ي علايق و همه چيزو راجع به همديگه مي دونيم. آهان، ببينم و چه انتظاراتي از همسر آيندت داري بانو؟!

جدي شدم:

ـ خب ببين، اول اين که اعتماد واسم خيلي مهمه. مي خوام بهم اعتماد داشته باشي. دوم هم صداقت برام اهميت زيادي داره. دلم مي خواد توي مشکلات همراهم باشي. ديگه چي .... آهان، جز من به زن ديگه اي نگاه کني چشماتو از ماسه در ميارم! ماشين آخرين مدل هم مي خوام بندازي زير پام!

الکس خنديد:

ـ خطرناکيا. چشمامو از کاسه درمياري؟

ـ بله خب! و آخرين چيز ....

الکس منتظر بهم نگاه کرد و منتظر بود که دوباره به شوخي چيزي رو بگم اما من با جديت گفتم:

ـ هميشه دوستم داشته باش!

خيره شد بهم و لبخند مهربوني زد:

ـ بخوام هم نمي تونم از فکرت دربيام!

من- خب تو چه انتظاراتي داري؟

اين بار اون جدي شد:

ـ ببين براي منم اعتماد و صداقت خيلي مهمه. دوست ندارم همسرم چيزي رو ازم پنهون کنه يا تو خودش بريزه، مي خوام همراه هم باشيم. همون طور که گفتي، هر مشکلي پيش مياد بهم بگي، بذاري با هم از پسش بربيايم. در ضمن، گفته باشم من کمِ کم پتج تا بچه مي خوام. آشپزيت هم بايد بيست باشه!

صورتم کج کوله شد:

ـ چــي؟ پنـج تا؟! اين جوري که من از بين ميرم!

شيطون خنديد:

ـ نکران نباش، چيزيت نمي شه!

بدجنس چه قدر منو اذيت مي کنه، بذار منم اذيتش کنم. نگاه سوپر آنيايي رو که خيلي وقت بود روي الکس امتحان نکرده بودم بهش انداختم و بعد گفتم:

ـ حالا اون هيچي ... يه چيزي بگم؟

الکس خندشو قطع کرد. من چهره ي جدي و خجالتي به خودم گرفتم:

ـ راستش ... راستش من غذا هيچي بلد نيستم.

اول چيزي نگفت، بعد با بهت گفت:

ـ شوخي مي کني!

ـ نه، مگه من تو اين مورد مهم شوخي دارم؟ غير از نيمرو و املت چيز ديگه اي بلد نيستم.

که البته خالي بندي محض بود! چون بعداز تمرين هاي بسيار، خيلي پيشرفت کرده بودم و بابا مي کفت انگار يه چيزايي رو هم از مامان به ارث بردم. هر چند به پاي اون نرسيدم، اما خب ديگه اون قدراهم بد نبودم.

الکس قيافه خده داري پيدا کرده بود. پيدا بود که جا خورده و ناراحته اما سعي مي کرد نشون نده:

ـ خب ... خب اهميتي نداره حالا! ... بالاخره ياد مي گيري خب ...

ديگه نتونستم طاقت بيارم و بلند بلند خنديدم. الکس هاج و واج به چهره ي خندونم خيره شد و بالاخره دوزاريش افتاد:

ـ منو سرکار گذاشته بودي؟

خنديدم:

ـ واي ... واي عالي بود، خيلي بامزه شده بودي! شوخي کردم بلدم آشپزي کنم.

چشم غره اي بهم رفت و گفت:

ـ همه ي اينا رو تلافي مي کنم، وايسا فقط!

ـ حالا بذار من جوابمو بدم.

يه دفعه بلند شد که ترسيدم و عقب رفتم.

الکس- جوابت مثبته ديگه ... نه؟

دلم نيومد بيش تر از اين اذيتش کنم، خصوصا با اون چشماي مظلومش!

من- خب .... خب آره عزيزم. آخه من کجا مي تونم يکي مثل تو پيدا کنم و سربه سرت بذارم؟

لبخند زد:

ـ شيطون خانوم خودمي!

آخ آخ، الان باز خطري مي شه. تند گفتم:

ـ خب ديگه بريم، زشته خيلي وقته بالاييم.

تا از پله ها اومديم پايين همه دست زدن. متعجب نگاشون کردم؛ ما که هنوز اعلام نکرديم که همه چيز حله. با ديدن قيافه ي گيج ما دو تا، مامان الکس گفت:

ـ اون جوري نگاه نگنين، از خنده هاتون معلوم بود جواب چيه!

لبمو گاز گرفتم. آخ آخ ببين اول زندگي آبروم جلو خونواده شوهر رفت. مامان هم در حالي که سعي مي کرد لبخندشو پنهان کنه، سري به نشونه تاسف تکون داد. ديگه بساط مبارکه مبارکه جور شد و خيلي سريع تکليف تاريخ عقد و عروسي معلوم شد، به اضافه مهريه و ساير چيزهايي که زياد مهم نبودن. عروسي آناليا اينا چند روز آينده بود و قرار شد چند روز بعد از مراسم اونا، عقد کنيم. و به اصرار الکس، قرار شد خيلي بين عقد و عروسي فاصله نيفته و حدود يه ماه بعدش هم عروسي رو بگيريم. خوشحال بود، خوشحال بودم، هر دو لبخند به لب داشتيم. شوخي که نبود، بالاخره داشتيم به هم مي رسيديم ... !

فصل بيست و هشتم (فصل آخر) : زندگي من با عشق

ـ اي بابا، باشه عزيزم، باشه ... شام با هميم. طولش نميدم .... آخه با آقامون شام نخورم، با کي بخورم؟ ... شيطوني دوست دارم خو! .... منم دوستت دارم ... مي بينمت!

گوشيو قطع کردم. امروز الکس منو کشته بود بس که مي گفت آماده شو شام بريم بيرون. منم که براي عصرونه تو يه کافي شاپ با رها قرار داشتم. که البته اصرار اون بود. کنجکاو بودم که چي کارم داره. توي ماشين نشستم و بعد از روشن کردن ضبط، به سمت کافي شاپ روندم ... روزهاي قشنگي بود. همه از شنيدن اين که من و الکس مي خوايم عقد کنيم، خوشحال و متعجب شدن، هيجان زده تر از همه آناليا بود. دوست خوب و عزيزم، همش مي گفت که خيلي برام خوشحاله. عروسي قشنگي گرفت. ما هم عقد کرديم و حدود يه هفته ديگه عروسيمونه. و خوشحال کننده ترين خبر ممکن راجع به آيدينه. چند روز پيش با هم تلفني حرف زديم و صداش برعکس اين مدت، شاد و شنگول بود! مي گفت که خاله رضايت قلبيشو اعلام نکرده، اما قبول کرده که برن خواستگاري و خونواده ها بيشتر با هم آشنا بشن. آيدين کلي اميدوار بود خوشحال ... حالا نکته ي حالب اين حاست، اون روز که آيدين اينو بهم کفت رو به ياد آوردم. بعد از گفتن اين خبر گفت:

ـ راستش آني يه چيز مهم.

من- چي؟

ـ ببين، يه جورايي به نظر خودم عجيبه. مامان کلا ناراضي بود. تا اون روز، اون روز سامانتا بهم تلفن زد، بعد از مدت ها. مونده بودم چي مي خواد بگه ... باورت ميشه آنيا. گفت تو حرم امام رضا(ع) نشسته، مي گفت همون جا، توي همون جاي مقدس، از ته قلبش منو بخشيده ... گفت با خودش کنار اومده و اميدواره که من خوشبخت بشم. باور کن به چند ساعت نکشيد که مامان قبول کرد بريم خواستگاري. انگار از اولم اين مشکلات به خاطر دل سامانتا بود که شکسته بودمش. گاهي واقعا تو کار خدا مي مونم ... .

و من در اوج تعجب گوش کرده بودم. سامانتا، بالاخره با خودش کنار اومد؛ هر چند بعد از اون که باهاش حرف زدم گفت هنوز آمادگي شروع يه رابطه تاره رو نداره، اما ديگه آيدينو فراموش کرده. دلم براش سوخت، اونم که گناهي نداشت. اما واقعا تعجب کردم وقتي گفت که يه روز نشسته و براي ايمان درد و دل کرده، گفت ايمان حرفايي زده که توي اين مدت از زبون هيچکس نشنيده بوده و گفت اثر اون حرفا بوده که تونسته آيدينو ببخشه. گفت از ايمان خيلي ممنونه. يه لحظه فکر کردم که چه قدر عالي مي شد اگه ايمان هم منو فراموش مي کرد، ايمان و سامانتا به هم ميومدنا! به هر حال اينا ديگه دست ما نيست، خدا رو چه ديدي، شايد اونا هم به هم علاقه مند شدن!

در مجموع اوضاع خيلي خوب بود و بالاخره بعد از اون به ترافيک به کافي شاپ رسيدم. واردش شدم. خيلي خلوت بود. رها توي گوشه اي دنج نشسته بود و با ديدن من دست تکون داد. حال و اوضاعش به نظر خسته بود. تيپ سفيد و مشکي زده و موهاش رو هم طلايي رنگ کرده بود. رفتم سمتش و دست دادم:

ـ ســلام! خانوم بي معرفت! چيه بعد از سال ها ياد ما کردي؟!

رها لبخند زد:

ـ مزه نريز شيطون ... بشين.

نشستم. من يه ليوان نسکافه سفارش دادم و کيک شکلاتي عزيزم! رها هم يه فنجون قهوه تلخ ...

شروع به خوردن سفارش هامون کرديم و کمي از اين در و اون در حرف زديم. البته من نمي دونم چرا بيشتر حواسم به انگشتري بود که الکس سر عقد بهم داده بود و از اون موقع توي انگشتم جا خوش کرده بود. يه انگشتر شيک ... ولي با حرفي که رها شروع به زدنش کرد، حواسم به کل از انگشتر پرت شد ...

رها- آني يادته بهت مي گفتيم تو براي درد و دل کردن خيلي خوبي؟ امروز مي خوام برات درد و دل کنم، هم در و دل، هم نصيحت ...

کنجکاو نگاهش کردم. رها آهي کشيد:

ـ مي دونم من و تو بعد از ازدواج من، رابطمون يه کم بد شد ... تازه متوجه اشتباهم شدم ... آنيا، من زود تصميم گرفتم، حق با تو بود، من فقط ظاهر قضيه رو ديدم که پسر خوشگل، خوشتيپ و پولدار دانشکده مي خواد باهام ازدواج کنه. فکر مي کردم عاشق هم هستيم. حالا مي فهم که هيچ وقت نبوديم. آني من تو شمال، تو شمال ... با آرش کاري کرديم که به هيچ کدوم از دوست پسرام اجاره نداده بودم تا اين حد پيش برن!

چشمام از تعجب گرد شد. يعني رها ...؟

رها مشغول بازي با دسته فنجونش بود:

ـ آره، درست حدس زدي. به هر حال بعد از اون قضيه، آرش داشت سعي مي کرد مسئله ازدواج رو بپيچونه، اما من نذاشتم و تهديدش کردم که آبروشو مي برم. اونم به من بي علاقه نبود، نمي دونم شايد بود! اما در هر صورت قرار شد ازدواج کنيم. ازدواج که کرديم، تازه فهميدم که يه چيزي تو زندگيمون کمه. جاي يه چيزي خالي بود ...

آهي کشيد:

ـ اعتماد ... جاي اعتماد خالي بود. مي دوني آني، خيلي سخته که به شوهرت اعتماد نداشته باشي ... که هميشه پيش خودت فکر کني که الان گوشيش زنگ زد کي بود؟ الان کجا رفت؟ نکنه باز رفته سراغ دوست دختراش؟ و برعکس ... مي دونم که اونم به من اعتماد نداره ... آره، به همين راحتي آيندمو خراب کردم. مي دوني، من با اون کارايي که کرده بودم، بايد با يکي مثل خودم ازدواج مي کردم، يکي مثل آرش ... اما ... به وضوح دارم مي بينم که کاراي گذشتمون چه تاثيري رو آيندمون گذاشته. روي زندگي مشترکون که از اول با بي اعتمادي شروع شد و هنوزم داره به همون شکل ادامه پيدا مي کنه. فکر مي کردم فقط علاقه باشه بسّه، اما اشتباه مي کردم، علاقه ي تنها کافي نبود ... نمي گم از زندگيم ناراضيم، چون خب، خدا رو شکر خيلي مشکلات رو که زوج هاي ديگه دارن، ما نداريم ... اما راضيِ راضي هم نيستم و اين همش تقصير اشتباه خودمه. شايد اگه اون اتفاق نيفتاده بود، با آرش ازدواج نمي کردم. نبود اعتماد بد درديه ...

بهم نگاه کرد و دستامو فشرد:

ـ آنيا نصيحتم اينه، اشتباه منو تکرار نکن. با اعتماد برو سر زندگيت ... هم اين و هم مي خوام به خاطر حرفاي بدي که اون روز توي ويلا بهت زدم، عذرخواهي کنم ...

هنوز توش شوک حرفاش بودم. سعي کردم لبخندي به لب بيارم. دستاشو مخکم تر توي دستم فشردم:

ـ اين چه حرفيه عزيزم، نيازي به بخشش نيست، اتفاقا حرفت بهم کمک کرد تا خودم بهتر بشناسم. ممنونم که منو قابل دونستي و درد و دل هات و تجربياتت رو در اختيارم گذاشتي ... .

يه نيم ساعتي نشستيم و من سعي کردم رها رو با حرفاي آرامش بخش و دادن راه حل هاي مختلف، آروم کنم. تصوير اشک حلقه زده توي چشماش، هرگز از يادم نميره. بالاخره خداحافظي کرديم و من به سمت خونمون رفتم. تمام راه تا خونه رو به اين فکر مي کردم که واقعا نبود اعتماد توي زندگي چه مشکل بزرگيه ... و رها و آرش هر دو تقاص کاراشون رو انگار پس مي دادن. رها با اون دوستي هاي پي در پي با آدماي مختلف، آيندشو خراب کرد. ولي خب، واقعا هر عملي، يه عس العملي داره. ولي کاش رها هم مثل خيلي دختراي ديگه اين طور تاوان نمي داد، کاش هيچ کس ديگه اين اشتباه رو مرتکب نمي شد. يه لحظه فکر کردم که من به الکس اعتماد نداشته باشم و اون به من ... واي، تصورشم وحشتناکه! يه بار ديگه از انتخاب الکس خوشحال شدم، بهش کاملا اعتماد داشتم ... تيپ زدم و کمي آرايش کردم ... به مامان اينا گفتم که با الکس شام ميرم بيرون.(بابا غر غر کرد که اين پسره نمي ذاره ما روزاي آخر از وجود دخترمون بهره ببريم!). سريع بيرون زدم. خودمو روي صندلي ماشينش انداختم، با لحن جدي گفت:

ـ يه ربع ... خوبه داري پيشرفت مي کني، از يه ساعت علاف کردن من بيچاره رسيدي به يه ربع تاخير!

خنديدم و به نشونه اعتراض گفتم:

ـ اِ! الــکـــس!

اونم خنديد:

ـ جانم؟ بـآنو؟!

اعتراضمو فراموش کردم و توي چشماش غرق شدم. عاشق اين بانو گفتن هاش بودم:

ـ دوستت دارم آقامون.

ـ من بيشتر آني بانو!

اين ديگه يه بازي شده بود، هر کس اظهار عشق مي کرد و اون يکي مي گفت: من يشتر!

با خنده و شوخي به رستوران رفتيم ...

***

دستمو به شکمم گرفتم:

ـ آي ... واي خدا چه قدر خوردم دارم مي ترکم.

الکس با خنده کنارم يود:

ـ تو که چيزي نخوردي؟!

با چشماي گشاد شده نگاهش کردم:

ـ چيزي نخوردم؟ اوف کلي غذا خوردم، البته به پاي تو نرسيدم، ماشالله بزنم به تخته، قدّ فيل خوردي!

الکس خنديد و موهامو که کمي از شال بيرون بود با دست به هم ريخت:

ـ اذيت نکن.

ـ اِ اِ اِ! باز تو اين موهاي منو خراب کردي؟ خو من اين همه زحمت کشيده بودم، درستشون کرده بودم!

و با دست سعي کردم موهامو درست کنم. الکس هم مي خنديد. خنده هاشو که اين روزا زياد اتفاق ميفتاد رو دوست داشتم. بعد از خوردن شام، توي محوطه ي رستوران که شبيه به پارک قدم مي زديم. خيلي خلوت بود. با ديدن يه تاب بزرگ دو نفره ذوق زده دست الکسو کشيدم:

ـ ايول تاب، بيا بشينيم.

الکس دوباره زير خنده زد (خوش خنده!):

ـ آخه من چي به تو بگم دختر، اينا مال بازي بچه هاست.

اخم ريزي کردم:

ـ لوس نشو آقا بزرگ! بيا بشين ...

و به زور دستشو کشيدم و روي تاب نشستيم. تاب صداي جيرجير بلندي از وزن ما کرد که باعث شد يه نگاه به هم بندازيم و زير خنده بزنيم.

الکس با لبخدي که ته مونده ي خنده هاش بود گفت:

ـ مي گم کوچولويي، نگو نه.

دست راستمو تو دست چپش قفل کردم و سرمو روي شونش گذاشتم:

ـ باشه بابا، تو بردي من کوچولو!

الکس آروم روي موهامو بوسيد و سرشو روي سرم گذاشت ... چند دقيقه اي در سکوت همون جوري مونده بوديم، احساس خوبي بود. يه دفعه چيز مقوا مانندي رو لاي انگشتام حس کردم. سريع نگاهش کردم و با ديدنش دهنم باز موند. يه کارت کرم و قهوه اي. قهوه اي به حالت چوب کار شده بود و توي گوشه هاي کارت مثل گل بود. متعجب کاغذ کرم رو بيرون کشيدم و با ديدن اسم خودم و الکس با رنگ طلايي و در کنار هم، شگفت زده کفتم:

ـ الــکس!

الکس- کارت عروسيمونه ... دوستش داري بـانو؟ يا بريم يکي ديگه بگيريم؟

کارت بي نهايت زيبا و جديد بود که مدلش رو تا به حال جايي نديده بودم. گفتم:

- شوخي مي کني؟! اين عاليه!

الکس لبخند زد. کارت عروسي بين انگشتاي دستامون بود که بهم قلاب شده بودن. لبخند عميقي روي لب هام نشست. و با انگشتام دستشو نوازش کردم:

ـ خيلي خيلي خيلي، بيشتر از خيلي دوستت دارم ... .

دستمو که توي دستش بود، بوسيد و گفت:

ـ عاشقتم ... بالاخره اين بي تو بودن از زندگيون خط خورد.

نفس عميقي کشيدم:

ـ آره و هر چي مونده همش با تو بودنه و عشق ...!

تاب مي خورديم. سرم هنوزم روي شونه الکس بود و انگشتامون هم قفلِ هم بودن. قلب هاي ما، هر دو محکم و پر قدرت مي تپيدن. زندگي بالاخره به ما لبخند زده بود، عشق لبخند زده بود و وقتي بوسه عشق روي لبام نشست، من حتم داشتم که خوشبختي همين جاست!

پــايــان

حانيه رحيمي .ف

پايان واقعي: 23 اسفند1392، ساعت 18 و47 دقيقه و 16 ثانيه.

پايان در نودهشتيا: سوم تيرماه1393 