برای دانلود رمان بیشتر به نگاه دانلود مراجعه کنید

www.negahdl.com

رمان سوگندشکن | الناز حاجيان کاربر انجمن نودهشتیا

www.negahdl.com

نگاه دنلود مرجع دانلود رمان

مقدمه:

سوگندي بستم ازجان و دل

سوگندي به بزرگي دريا

به وسعت صحرا

شکسته شدسوگند مقدس

وليکن من ميروم راه عشق را

تا اين نفس خسته پابرجاست

تاخون در رگهاست

من ميمانم پاي اين سوگند

تا آنروزيکه درگوشم خواندي

درقانون سوگندشکن هاعشق،ممنوع ست!

(نويسنده)

(فصل اول)

نگاه منتظرمادرمدام درسالن شلوغ ميچرخيد. به گلهاي در دستش نگريست به محض بلندکردن سرش پسرش راديدوبي هيچ تلاشي براي محاراشکهايش با قدم هايي بلندبسمت عزيزترين کسش رفت.

ارشياخودراازآغوش مادرش بيرون کشيدوگفت:

ميبينم که مادموازل کياني روزبه روززيباترميشن.من پسرتم ياپدرت؟ خانم کياني مستانه خنديدوگفت: توعزيزمني.حالاشيطوني رو بزار کنار که کلي مهمون منتظرتن جناب مهندس.

- مامي مگه من نگفتم وقتي ميام خستم؟الانم اول بايدجايي برم.

- شوخي کردم نورچشمم فقط خالت اينان.بخاطرتوراضيشون کردم نيان استقبال.مهسابامن اومداما نيومداينجا. تو ماشين .

حالاديگربيرون ازفرودگاه بودند.ارشياروبه مادرش گفت: شما لطف کنيد بريد چمدوناروهم ببريدمن خودم باتاکسي ميام اوکي؟

خانم کياني: يعني چي؟کجاميخواي بري؟بعدا بروخب. ارشياصورت مادرش رابوسيدوگفت: ميفهمين مامي جان من بايد برم ازباباوخاله هم معذرت خواهي کنيد.

- إ مهساچي؟زشته.

- فداي سرم من رفتم،باي باي. ودست تکان دادوطبق معمول خانم کياني تسليم خواسته پسرش شد. ارشياتاکسي گرفت وادرس رابه راننده دادوتازه توانست باخيال راحت بعداز11سال وطنش راببيند.بيش از وطن دلتنگ کسي بود که روزها رابايادش وشبهاراباعکسش سرميکرد. دست به بندگردنش زدوصدفي که پلاک ان بودرا لمس کردودرخاطرات گذشته غوطه ورشد:

- ارشياببين چه صدف بزرگي پيداکردم.خيلي خوشگله.

- نه بابا توپيداکردي؟ميبخشيداول من ديدما.بدش من مال منه.

دخترک که گريه اش گرفته بودگفت:

ارشياخان کتک دلت ميخوادا.نميدمش مال خودمه مال خودمه.ويک پس گردني ارشيا نوش جان کرد. دعواميان بچه هااوج گرفته بودکه با داوري بزرگترها صدف نصف شدوبچه هابه گردنشان اويختند. دخترک و ارشياکناردريابودندکه دخترک بااحتياط گفت:

صدف تويه کوچولوبزرگتره.بياعوض؟؟ بادونسيم موهاي دخترک را به رقص دراورده بود.ارشياسريع قبول کرد و دخترک ازذوقش روي پنجه هايش ايستادوگونه پسرک رابوسيد. - أه لعنت به هرکسيکه به توگواهينامه داده...

فريادراننده عامل بيرون اوردن ارشياازخاطرات گذشته اش بود.درماشين موزيک شادي پخش ميشد.ارشيا دستي به گونه اش کشيد.لبخندي کمرنگ صورتش رافراگرفت.

– اقا اقا خواهشاجلوي اون گلفروشي نگه داريد.

ارشيا ميان انهمه گلهاي رنگارنگ تنهاشيفته ي يک گل بود. دسته ي گلهاي لاله راروي ميزمقابل فروشنده گذاشت وگفت:

لطفاايناروبپيچيد.

دست وپاهايش به وضوح ميلرزيدزيرلب به خودنهيب زد:

اروم باش پسر.گل چيدن که انقدرترس نداره.

محله شلوغ بودپسرها فوتبال بازي ميکردندوگاهي دختراني که درحال ليله بازي بودندرا اذيت ميکردند.ارشيايکي از انها را صدازد:

بچه بيااينجاکارت دارم. پسرک دست ازبازي کشيد.بسمت ارشيارفت وقتي نگاه تحسين اميزش به جوان خوش قيافه تمام شد گفت:

اولامن بچه نيستم مامانم ميگه مردخونه منم درثاني بفرماييدامرتون؟ ارشيالبخند شيريني زدونشست وگفت:

بله حق باشماست.ميدوني منزل کاظمي کجاست؟

- کدوم کاظمي ماتواين محل دوتاکاظمي داريم؟

- مجيدکاظمي.همونيکه مغازه شيشه بُري داره.

پسرک بادست پشت سرارشيارانشان دادوگفت:اينه. وپي بازيش رفت. ارشيابه به دربزرگ خيره شداين خانه جديدشان بودخانه قبليشان ته کوچه بودکه حالا آپارتمان شده بود.دراين محله هم پرازخاطره بود. ارشيابالاخره بعدازکلي اين پا کردن ودعا خواندن زنگ رافشرد قبل ازاينکه دربازشود صدايي ازپشت سرش اوراترساند: پسرم باکي کارداري؟

ارشيابرگشت وهيجانزده گفت:

نشناختي عمومجيد؟منم...

مجيدبادقت به پسرروبه رويش نگاه کردوجرقه اي درذهنش زدبه جلورفت وارشيارادراغوش کشيد.

– چقدربزرگ شدي...ماشالا ماشالامردي شدي...

فاطمه خانم سيني چاي راروي زمين گذاشت.رنگ پريده بنظرميرسيدو گهگداري نگاه گنگي به همسرش مي انداخت. اقامجيدنگاه ارشيارادنبال کردو وقتي به قاب عکس دخترش رسيد دلش لرزيد.براي اينکه اورااز ان حال دربياوردگفت: عموجون ساکتي؟تعريف کن.چايتوهم بخورتازه دمه.

ارشياازعکس دل کندوبالبخندگفت:

اولين چايي دروطن پس از11سال.

– نوش جان.کي رسيدي

- همين امروز.

– يعني رسيدي اولين جا،اينجاامدي؟ - بله.ميبخشيد نميخواستم مزاحم بشم.

فاطمه خانم:اين حرفاچيه؟خوشحالمون کردي.لاله ايناحتما به ديدنت ميان. به چشم غره همسرش اهميت نداد و ارشيا را منتظرنگاه ميکرد.

ارشيا حرف فاطمه خانم راچندباردرذهنش حلاجي کرد:لاله اينا؟لاله اينا؟ يعني چي؟نه امکان نداره...فکرشم نکن ارشيا...محاله محال...

باصداي ضعيفي گفت:راستي لاله کجاست؟

اقامجيدبراي عوض کردن بحث خواست حرفي بزندکه فاطمه خانم گفت: ميخواستي کجاباشه مادر؟خب خونه خودشه ديگه.

خونه خودش؟اين حرفاچه معني داره ؟يعني لاله مستقل زندگي ميکنه يا... ناخوداگاه بلندشد.نفس نفس ميزد.روبه اقامجيدگفت:

عمو خاله فاطي چي ميگه؟ لاله کجاست؟ اصلاميدونست قراره من بيام؟من متوجه نميشم...توروخداتوراستشوبهم بگيد... عمو...نگوکه لاله زيرقولش زده...من طاقت اينوندارما.... امااقامجيدسرافکنده سکوت اختيارکرده بود.ارشياروکردسمت فاطمه گفت: شمابگو...راستشوبگوخاله.... فاطمه:لاله...لاله ازدواج کرده.

حالاديگراشک درچشمانش حلقه زده بودبي هيچ حرفي از خانه عزايش بيرون زد.

– فاطي تونميتونستي جلوي دهنتوبگيري؟

- بخدا منم راضي نبودم.خودت ميدونيکه مثل پسرمه. اما بالاخره چي؟ بايد ميفهميد يا نه؟

ساعت از9 شب هم گذشته بوداماجوان هنوزنااميددرخيابانها پرسه ميزد.درباورش نميگنجيد که لاله اش قسم وقولشان راشکسته باشد.يعني انقدر براي اوبي ارزش بود.هيچگاه ان اشکهاوبي قراري هاي لاله را هنگام رفتنش رافراموش نميکرد.

لاله باگريه ميگفت:

ميدونم ميدونم توحتي اسم منوهم فراموش ميکني...من اينجابه عشق تو ميميرمو تواونجابازن خارجي هاخوش ميگذروني...

– تو لاله ي مني ولاله من باقي مي موني.اينجوري ميگي يعني به عشقم نسبت به خودت شک داري.اره؟ لاله فقط گريه ميکردوچيزهايي رازيرلب زمزمه ميکرد. ارشياکه اختيارش راازدست داده بودباصورتي گريان گفت: توروخدااينجوري نکن لاله...من نميتونم برما...يه چندسالي درس ميخونم ميام...توقول بده به انتظارم ميموني...سوگند بخورمال من ميموني...قسم بخورفراموشم نميکني... هرچه بيشتربه گذشته هاپروازميکردبيشترعذاب ميکشيد... شبي که چند پسري مزاحم لاله شده بودندوارشياباانهاگلاويز شدومدتي هم ميهمان بيمارستان... روزعيديکه ارشيا و مهسارقصيدندولاله از حسادت چند روزي بي دليل بااو قهرکرده بود... خانه باغيکه مطعلق به اقاي کياني بودوارشيابا لاله برتمام درختهاي ان اول نامهايشان راحک کردند... ارشياداغون بودوشکست خورده.قلبش تنهاجايگاه لاله بودوهيچکس رابه ان حريم مقدس راه نداده بود...چه شبهاوروزهاکه دلتنگش نبود...چه سختيها نکشيدکه تنهابه خاطرلاله اش زودتربرگردد...وحال اين دست مزد عشق پاکش بود...اوبه عهدي که بسته بودعاشقانه پايبندمونده بود امالاله چه؟؟؟

***

- خاله جون اين اب قندوبخوريد.فشارتون ميافته ها...

خانم کياني ليوان را پس زدوسرش تکان دادوناله کرد. سيماخانم: سپيده نميخواي بگي که ارشياهنوزاون دخترروفراموش نکرده؟ مهسابا اعترض گفت:مامان...

سيماخانم سالن راترک کرد.خانم کياني روبه همسرش علي باناله گفت: ارشيام کو؟تومرداين خونه اي عوض پيداکردن پسرت جلومن قدم ميزني؟

- شما ديگه هيچي نگوکه هرچي ميکشم ازدست توء...

– مگه من چيکارکردم؟هان؟همش تقصيرتوبي عاطفس که نزديک 10 سال يدونه پسرتونديدي انگارنه انگارحالام که به حرفاي پدرش نيازداره وايساسرمن غرغرکن...وبه گريه اش شدت بخشيد.

– چيکار کنم ديگه خانم؟کم اونوردنياخرجش کردم؟الانمکه مجيد زنگ زد گفت بش قضيه لاله رو گفتيم ناراحت شد و رفت.منم که بچه ها رو فرستادم پيداش ميکنن.بچه که نيست25 سالشه.

– وقتي ميگم پدري نکردي همينه.اقا پسرت27 سالشه... اونکه ديگه تهرانوبلدنيس خدايااگه بلايي سربچم بيادمن چه خاکي توسرم کنم.اخه لاله روخيلي دوست داش...

– چرا بش نگفتي لاله ازدواج کرده؟مگه قرارنشدبگي؟

- خواستم بگم توسفر آخرم،اما وقتي ديديم خونش هنوزپر از عکس هاي لالست دلم نيومدبگم...امروزم چه ميدونستم ميره اونجا.

سيماخانم اماده امد پايين وبا لحن گزنده اي مرخصي خود را اعلام کرد. اقاي کياني:حالاچرابادلخوري تشريف ميبرين خواهرزن...

– بابت همه چيزممنون.ولي من اومده بودم اينجابراي ديدن بچه خواهرم که اقامارونديدگرفتنورفتن پي معشوقشون. مهسا بلندشوبريم ديره.

مهمان هارفتندوبيقراري خانم کياني هنوزادامه داشت. وهمسرش به علت ترس ازفروريختن ابرويش به پاسگاه وبيمارستانهاخبري نداد.

***

کلاس درهمهمه غرق شده بود.لاله سرش راميان دستهايش ميفشرداين اولين سال تدريس او در مدرسه راهنمايي دخترانه بود اما با اين وجود با اعتماد به نفس همچومعلمي باتجربه نقاشي رابه پايه اولي هادرس ميداد کلاسيکه الان دبيرآن بودبسيارشيطون بودندوکم کم کاسه ي صبرخانم کاظمي لبريزکرد.باخودکارروي ميززدوباصداي بلندي گفت:

بسه ديگه سرم رفت. يکي ازبچه هاگفت:

خانم اجازه کجارفت؟سلام بش برسونين.وبمب خنده درکلاس منفجر شد. لاله که خودخنده اش گرفته بودسرش راپايين انداخت.

- ببخشيدلاله جون خيلي سرم شلوغ.معطل نشديکه؟

- نه بابابيخيال.

خانم معاون:کارتوبگو.

لاله تا امدحرفي بزند خانم شکوري مديرمدرسه گفت:

ناظم گرامي پرسيدن نداره که باز امده چغولي اين کلاس اولي رو بکنه. چرا؟چون خيلي شيطونن.ازمن بپرس اين کاظمي خودش اينجا درس ميخوندچه زلزله اي بوده... هر روزمادرپدرش مدرسه بودند.هرهفته تعهد ميداد... همرو عاصي ميکرد.ولش کن بزاربااين اولياسرکنه بفهمه ما اونموقع چه عذابي ميکشيديم.بله يه پارچه اتيشي بوده واسه خودش.

خانم معاون که ازخنده سرخ شده بودولاله هم خجالت زده.

بوم هاي نقاشي رادردستش گرفته بودازدرمدرسه که خارج شد ومنتظر همکارش ايستاده بودکه همراهش زنگ خورد دستش پربودسعي کردبوم ها نيوفتد اما تلاشش بي ثمربود و هنگام جواب دادن موبايلش بوم هانقش برزمين شدند.

– الو.......صدات نميادبلندتر......خوبه بگو.......خيله خب.....باشه باشه خدافظ.گوشي راکه درکيفش گذاشت دستي راديدکه بوم هارابه سمتش گرفته.به صاحب ان دست هاي مهربان نگاه که کردمادرش راديد.

– سلام خوبي دخترم؟

اين فاطمه خانم بودکه بعدازمدت هابا او حرف ميزد.لاله: چه عجب خانم به اصطلاح مادر.کلمه مادر راباطعنه ادا کرد.

– بايد باهات حرف بزنم لاله.خيلي مهمه.

***

مردميان سال جاروبه دست پارک کوچک راتميزميکردکه نگاهش به پسري افتادکه باچهره اي اشفته برروي صندلي به خواب رفته است زيرلب گفت:لاالالله.همينان که جامعه روبه گند ميکشن.وباحرص زد به ارشيا. – بلند شوجوون اينجاهتل بابات که نيست بلندشو... بيدار شو ديگه... ارشياچشمانش را نيم باز کرد و مرد را ديد.بلندشد و روي صندلي نشست در تمام بدنش درد رابه خوبي احساس ميکردامااين درد درمقابل زخم قلبش هيچ بود.چشمانش راماليدوگفت:

بله پدرجان؟

- اوووو من اگه بابات بودم ادمت ميکردم.

ارشياپوزخندزدوگفت:

راست ميگين شايدمن پدري مثل شماداشتم اين وضعم نبود.

فکرکنم من بايدحسرت همه چي رودلم بمونه. وآهي ازته دل کشيد. پيرمردکه انگاردلش به حال ارشياسوخته بودگفت:

اخه چراپسرم؟حيف اين قدوقامت نيست که به اين کثافتکاريا نجسش کردي؟

- نميدونم شايدحقم بود.شايدنبايدهيچ وقت تنهاش ميزاشتم. شايدتو انتخابم اشتباه کردم ولي مگه دست من بود؟ اگه خوشبخت نباشه چي؟اگه اون قدرشوندونه چي؟اگه گل من پژمرده بشه چي؟اگه لالم پرپربشه چي؟

- اهان پس عاشقي...من فکرکردم خداي نکرده معتادي...اين دردت درمون داره...ارشياازدنياي خودخارج شدوگفت:

چي؟ پيرمردکنار ارشيانشست وگفت:

پسرم اين نشد يکي ديگه.ها؟ برلبهايش لبخندتلخي نشست بلندشدوبي هيچ حرفي پارک راترک کرد.

نگاه همه عابران راباپاهايي برهنه وکثيف وقيافه اي آشفته به خود جلب کرده بود.اما اوبي اهميت به نگاهاي متعجب و پرتمسخرمقصدش رامي پيمود.حال جلوي خانه اي ايستاده بودکه ديروزباهزاران اميد پابه گذاشته بودوالان آن خانه به او دهن کجي ميکرد.

- زنگ زدم به خونتون مامانت ديشب چشم روهم نزاشته بود کارت درست نبود هم مادرتوهم پدرتونگران کردي.

ارشيادرجواب مجيدباتمسخرگفت:

إ پس بابايي نگرانم بوده. حتما ديشب از ترس آبروش به پاسگاه و بيمارستانا خبرنداده؟ اقامجيدبراي دفاع ازدوست چندين ساله اش گفت:

اينطورنيست.خودش دنبالت فرستاده بود.راستي پاهات چطوره؟ مطمئني نميخواي بري دکتر؟

- نه خوبه.چيزي نيست.يه خراش سطحيه.

– ببين ازخدابي خبرا به کفش هم رحم نميکنن...

عموجون واقعابابت همه چيزمعذرت ميخوام.

– عمو ميخوام همچيوبدونم.واسه همين الان اينجام.ازهمون موقع که رفتم تاحالا لاله چيکارا کرده؟ فکرميکنم حق داشته باشم بدونم.

– اره حق داري.

لاله بعدازرفتن توديگه اون لاله نبودديگه اون شيطنت و انرژي گذشته رو نداشت.زيرچشماش گودافتاده بود.به درساش اهميت نميداد.بچم خيلي لاغرشده بود. همينجوري گذشت تالاله به لطف خدا دانشگاه قبول شد. درست نميدونم رشتش چي بودهنر.نقاشي همين چيزا بود دانشگاه رفتنش مساوي بودباعوض شدنش.روحيه اش برگشته بود باهمکلاسياش دختروپسربود زيادتوخونه بند نبود. منومادرش هم بخاطر تو همه ي خواستگاراشوجواب ميکرديم.تااينکه بعديکي دوسال لاله گفت خواستگارداره.يکي ازاستاداي دانشگاهش بود.مثل اينکه لاله چند دفعه اي بش نه گفته اماپافشاري اون واسه لاله جذاب بوده.مبين ازيه خونواده معمولي نبود.يه خانواده سنتي بايسري رسومات مسخره.

منوفاطي هرکاري کرديم که نظرشوعوض کنيم قبول نکرد ميگفت:شما چه ساده ايدالان ارشيازن گرفته بچه هم داره من چرابايدفداشم. حريفش نشديم.خداييش مبين پسرخوبي بوداما خانوادش ببخشيداعتيقه بودند. اونا عقدميکنن.پدرمادرتم چيزي بما نگفتن ماهم فکرکرديم حق با لالس. تودوره ي نامزديشون يکي ازخاستگاراي لاله که شرو لات بوده ميافته به جون مبين بدبختوجلوي چشماي دخترم چاقو ميزنن.نامردا به سزاي اعمالشون رسيدنداما چه فايده؟لالم يجورايي بيوه شده بود.

يکي ازرسومات الماسيا اين بودکه اگه عروسي تواون خانواده بيوه ميشه وبرادرشوهربزرگي داشته باشه چه مجردچه متاهل بايداونوعقدکنه...

ارشياپريدوسط حرف مجيد:

عمونگين که لاله برادرشوهربزرگترداره؟ مجيدغمگين گفت:

چرا اتفاقاداره. واين ارشيابودکه وارفت.بالکنت گفت:

خ...خ...خب؟

- اسمش نويدبرعکس مبين که مهربونوفروتن بوداين تودارو مغروره اما مجرده مثلاالان نامزدلالس.از رفتارسردش معلومه دوسش نداره ولي نميدونم چراروي لاله حساسه. چند دفعه اي هم گردوخاک کرده.

هم اون وهم لاله همونميخوان اماجفتشون سکوت کردن.

منوفاطي از نويد خوشمون نميادواعتراضمون به الماسي ها واون عموي بزرگشون باعث شده که دخترم باهامون قهرکنه. حالام که تواينجايي منم اينجا وازش خبري ندارم... ولي فاطي امروزرفته ببينتش.

ارشيابه عکس لاله خيره شدکه درانبوهي ميان گلهانشسته بود.ارشيا ميدانست لاله هيچگاه درعکس هايي که مينداخت لبخندنميزد.آن قاب متعلق به سال پيش بوديعني اوهنوزاين عادتش راترک نکرده بود. عکسهايي که ارشياداشت همه زير16سالگي بود.درکودکي شيرين وخوشگل بوداماحالاکه دخترجواني شده بودبسيارزيباترودلرباترشده بود.ارشياتصميم گرفت گلش که هنوزچيده نشده راپس بگيرد.وگويي خون در بدنش جاري شده جاني دوباره گرفت اماهنوز ازلاله بخاطر شکستن عهدشان دلگيربودولي بااين حال چيزي ازعشقش را کم نکرده بود. .

خسته تراز ان بودکه بخواهداز آن پارک دل کند.لحظه اي ايستاد مستقيم رانگاه کرد.راست رانگاه کردوسپس چپ را. فکرکرداما چيزي به ذهنش نرسيد.آري او راه خروج را فراموش کرده بود. بالاخره بعدازپرسان کردن به بيرون رسيد.پياده راه خانه ي الماسيا راپيش گرفت زمانيکه نامزد مبين بود درخانه ي خودشان بود اماپس ازقتل اولاله مجبور بودن درآن خانه بود.اوبارها خود رانفرين کرده بود که چرابه يک انگشتراکتفا نکردند وعقد کردند که حالا مجبور به ازدواج باکوهي سردباشد. اما حال اوخبري را شنيده بودکه درذهنش نمي گنجيد. بارهاوبارها حرف مادرش رادردلش تکرارکرد. ارشيا برگشته؟ارشيا فقط به خاطر تو برگشته؟ اون هنوزپاي سوگندتون وايساده؟توچي؟؟؟ ارشياواقعابرگشته؟نميدونم دلم براش تنگ شده يانه؟الان چه شکلي شده؟ چطور تاحالا ازدواج نکرده؟واي واي چه مصيبتي بود که به سرم امد؟ نه اصلا برام مهم نيست...من چيزي ازاون عشق کودکانه يادم نيست......نه مگه ميشه يادم رفته باشه؟به خودم که نميتونم دروغ بگم.بهترين دوران من بااوبود بااو. باکليد واردشد.درخانه الماسي آنورتراستخريک آلاچيق موردعلاقه ي لاله بودکه هرگاه دلش ميگرفت به آنجاپناه ميبرد.

دردنياي خودش غرق بودکه صداي بهم کوبيده شدن دراورا به خود اورد وبلافاصله ايستاد.

نويدبودکه عصباني باصورتي برافروخته واردحياط بزرگ شد فورا مادرش راصدازدوشهين بانوهراسان نزد اورفت.

– چيشده مادر؟ نويد درموهاي خرماييش چنگ انداخت وگفت: مامان لاله کجاست؟

- من ازکجابدونم؟حتمابعدازکلاسش رفته گردش.

– پشت تلفن بهش گفتم تاکسي بگيره زود بيادخونه ساعت6 چراخونه نيست؟کجاست هان؟

- من اينجام. نويدبطرف اورفت فريادزد:

کدوم گوري بودي تاحالا؟ لاله سرش رابالاگرفت وبالحن قاطعي گفت: مگه توهرجاميري بمن ميگي که ازمن چنين انتظاري داري؟

- اينکه من کجاميرم به تومربوط نيست.بگوکجابودي؟ با اعصاب من بازي نکن.

– منم هرجابودم به تومربوط نيست. نويدکه انتظارچنين چيزي رانداشت به داخل اشاره کردوباصداي نسبتابلندي گفت:

برو توتاکاردست خودموخودت ندادم. امااوهنوزايستاده بودکه بازفرياد نويد به اسمان برخاست:

دِ بروتوديگه...

لاله گذرکردازکنارنويد،شهين بانو،دخترکوچک خانواده ميناوازکنار راننده وخدمتکاران خانه،گذر کرداماباخجالت...

***

بابي حوصلگي قلموراتکان ميداد.نقاشي که تمام شدبادقت به آن نگاه کرد اصلاخوب ازآب درنيامده بوديادحرف مبين افتادکه ميگفت: وقتي نقاشي ميکشي بايدباتموم وجودقلم رو تودستت بگيري ،نقاشي که به ادم روح نده نقاشش بي روح بوده. تق تق درراکه شنيدگفت:

بفرماييد.ومينابه داخل اتاق امد.نگاهي به نقاشي انداخت وآن نقاشي بي روح راتحسين کرد.

– زنداداش بريم شام آمادس.شيماغذاي موردعلاقه تورو درست کردها.خداچه شانسا که به مردم نميده. لاله بالبخندگفت:

مرسي من نميخورم.بروبگواشتهاندارم.

– باشه اصرارنميکنم.منم جاي توبودم نميخوردم.راستي اخرشب ميتونم بيام پيشت؟

***

هيچ کس حرفي نميزدوشام درسکوت صرف ميشد.خانم کياني هرچه کرده بودنتوانست مهر اين پدروپسررادردلشان بي اندازد.

– ارشيا جان واسه پدرت تعريف کن 5سال پيش که امده بودم المان چه اتفاقي برام افتاد.

– چيزخاصي نبودمامي بعدشم فکرنميکنم بابامشتاق شنيدن باشه.

– نخواستيم خودم ميگم.علي جان باارشيارفتيم مثلاگردش امدم ازارشيا عکس بگيرم که ديدم يه سگ.اونم چه سگي خيلي بزرگ بود إنقدرم زشت وسياه بودکه نگو.افتاده دنبالم.حالا اون بدومن بدو.اين پسربي غيرتت هم وايساده بودونگاه ميکردوهرهر ميخنديد.حالانگوصاحاب سگه واسش استخون پرت کرده.من فکرکردم دنبال من افتاده.

نگاهي به همسروپسرش انداخت هردوبي تفاوت مشغول خوردن غذا بودند غذايش رارهاکردوايستاد.نگاهابسمت اوچرخيد.بابغض گفت: کي زندگي مااينجوري شد؟چيشدکه زندگيمون ازهم پاشيد؟ بابامنم آدمم دلم خوشه خونواده دارم؟ازصبح چنددفعه هم روديديم؟ازخواب بلند ميشيم يه صبح بخيرزورکي بهم ميگيم.اينم ازسرميزبودنوخوردن شام.غريبه ها اينجوري نيستند که ما اينجوريم.ونشست روي صندلي وگريه سرداد. کياني وارشيا او را دلداري دادندوقتي خانم کياني اروم شد.کياني گفت: عزيزم ميخواستم غافلگيرت کنم اما حالاميگم اخراين هفته بدليل بازگشت پسرمون به ايران وخونش يه مهموني بزرگ همينجا برگزارميشه. خانم کياني خوشحال شدوارشياتشکرکردوبه اتاقش رفت. موبايلش را برداشت وشماره گرفت.

- سلام چطوري؟.......ما هميشه به يادت هستيم......يه زحمتي برات داشتم. ببينم ميتوني يبارتوعمرت مفيد واقع بشي يانه؟..........نه بابافقط بايد يه دسته گل به اين ادرسي که ميدم بفرستي...

***

لاله پتو بدست منتظرايستاده بودکه ميناهم امد.

– چرا اينجايي بريم تواتاقم.

– نه نه بريم حياط.

– حتما توآلاچيق؟ لاله شيطنت اميزگفت:

افرين به تودخترباهوش.بپربريم تا کسي مُچمونونگرفته.

– اخه تواين سرما زنداداش؟.لاله پتوهارابالاگرفت وگفت:

پس اينا چيين؟

***

لاله نفس عميقي کشيدوبه مينانگاه کردکه درفکرفرورفته. احساس سرما کرد پتوراتازيرچانه اش بردبالاوگفت:

هوي کجايي؟منوتواين سرما اوردي اينجاکه زل بزني به ستارها؟ ميناخنديدوگفت:

دست شمادردنکنه.مگه من مثل توخُلم تواين هواي سرد بيام حياط بعدتا کله برم زيرپتو؟

- فعلا که توهم شريک جرمي.کاش چايي ميورديم خيلي کيف ميده.

– من برم بيارم.

– نه نه بشين...تاتوبري وبياي من آلاسکا شدم.

– بهترميشينم.

– حالا من يه تعارفي کردم توچراجدي ميگيري؟

- إ اذيت نکن ديگه...

– خيله خب.شوخي کردم بي جنبه.چته؟خيلي توخودتي. حتما توفکر اون پسره اي.راستي اسمش چي بود؟

- تو چقدرخنگي لاله. لاله مينارامثل خواهرنداشته اش دوست داشت او شبيه نويد بوداما اخلاقاعين مبين بود.ويدا اولين فرزند الماسي هابود با هيچ کس جور نميشدو مانند مادرش شهين بانو بود.مينا تنها کسي بودکه به او محبت ميکردو خودرا ازلاله برترنميدانست وبسياربهم نزديک بودند.

– خنگ نيستم مغزم قنديل بسته.بگوديگه.

– عليرضا.که شماموظفين اقاعليرضا صداش کنيد.

– حالا اين داش علي چکارکرده توغمبرک گرفتي؟

- هيچي.ميترسه بيادجلو.توکه ميدوني.باباش يه کارگره.منم که دخترم. داداش مبين خدابيامرزبااينکه مردبودو وضع شماهم بهترکلي جنگيدتا مامانوخان عمو روراضي کنه.ميدونم عليرضاروقبول نميکنن.

– توکل کن بخدا.هرچي اون بخوادهمون ميشه.

مينابااستينش اشکهايش راپاک کردوگفت:

توچرا اين نويد گنداخلاقو تحمل ميکني؟.لاله به دورها نگريست وگفت: بابت رفتارامروزش اونم جلوي همه نميتونم ببخشمش.هيچ وقت.

– تو که ميخواستي بري بيرون بمن ميگفتي که وقتي نويدبه خونه زنگ ميزديجوري دست به سرش ميکردم.خودمم نگران شده بودم.گوشيتم که خاموش بود.

– باتريش تموم شده بود.با مامانم بودم.وبايادارشياموبه تنش سيخ شد.

– پس بالاخره اشتي کردي؟

- اوهم.

مينابا هيجان گفت:

فکرکنم نويد دوستت داره.

– به همين خيال باش.منواون فقط هم ديگروتحمل ميکنيم.

– نويد هيچوقت بدون توغذانميخوره.امشب وقتي گفتم نميخوري. بلند شد و گفت من ميلي ندارم سيرم.درحاليکه نيم ساعت قبلش سرخدمتکارا غر ميزد که کواين غذا مرديم ازگشنگي.

– اين ساخته تخيله تو وگرنه اون فقط خودشودوست داره.

– پس چرا روي تواينقدرغيرت داره ودعوات ميکنه.

– دليلش چيزديگس.

– چيه ؟

- اينکه اون مي....

ميان حرفاي لاله همراه مينازنگ خورد.مينانگاهي به آن کردوباذوق گفت: لاله جون عليرضاس. وباعجله شب بخيرگفت ورفت.

اوبلندشدحياط تاريک بودواز پشت روشنايي بودلاله برگشت ببيندنور از کجاست که ازپنجره ي روشن پرده افتاده شد.اتاق نويدبود. لاله سرش را ازيخچال بيرون اورد.ناهارنخورده بودوپياده روي هم کرده بودوگرسنه.درتاريکي غذارا داغ کرد. تندتند مشغول خوردن بود.

–لاله ....

از ترس غذا درگلويش گيرکردوبه سرفه افتاد.نويدبه سرعت ليواني آب ريخت وبه دستش داد.

– تو که انقدرگشنه بودي چرا نازکردي وشام نخوردي؟

سکوت

- باشه.پس باهم ميخوريم منم خيلي گشنمه.

– برقوخاموش کن تابيش ترازاين آبرومون نرفته.

فصل دوم"

- يوسف کجايي جلسه دارما.عجله کن پسر. ويوسف بادسته گلي نزدنويدرفت.

– کي بود؟

- نميدونم نويدخان.فقط اينارودادگفتن مال لاله خانمه. نويدباگل به داخل رفت.

– نويدخان جلستون ديرنشه.

– زنگ بزن کنسلش کن.لاله.....لاله بيااينجاکارت دارم. همانطورکه ازپله هاپايين مي امدگفت:

چيشده؟

نويدگل هارابوييدوروبه لاله گفت: تقديم شما...گل هاي قرمزلاله.اما معلوم نيست ازطرف کيه فکرکنم خودت فهميده باشي.

ويدا آنروزمهمان بود.ازروي مبل بلندشدوبه طعنه گفت: نويدميبينم راه افتادي.واسه همسرايندت گل مياري. خبريه؟

- نه خواهرخبراپيش ايشونه. وبه لاله اشاره کرد.

– من نميدونم کي اينارواورده.

– خوبه. ديروزبي خبررفتي دَدَ.حالام که گل براتون ميفرستن.خيلي خوبه. مينا:داداش ببين کارتي لاي گلانيست.چقدرم خوشگلن مثل خودت لاله. نويدکارتي راپيداکرد.انراخواند.اخم هايش درهم رفته بود.گلهارابا خشونت پرت کردوبه طرف لاله رفت. لب بازکردکه حرفي بزندامانگاهي به خوانواده اش کردوبي هيچ حرفي دست اوراگرفت وبه بالابرد.اورابه اتاق خودش برد. دررابست وباچشماي به خون نشسته اش به لاله خيره شد.

– ميشه دستمو ول کني؟اولامنوتونامحرميم دوما دردم گرفت. با صداي بم دارش گفت:

اگه يه نامحرم واست گل بفرسته چي؟بگيراينوبخون.

لاله مشغول خواندن شد:

براي زيباترين گل.لاله ي عزيزم

ازطرف دوست وهمبازي کودکيت ارشيا

ارشيا؟چطوربه ذهن خودم نرسيد؟.ضربان قلبش همچوگنجيشک تندتند ميزد.نويدسعي کردفريادنزند: ارشياکيه؟هان؟

- چرا بايدبه توجواب بدم؟هروقت نسبتي پيداکرديم بازپرسيم کن.جناب. خواست ازاتاق بيرون برودکه نويد بازويش راگرفت. تهديداميزگفت: هواستو جمع کن.اگردست ازپاخطاکني يامنودور بزني بدجوري پشيمون ميشي خانومي.

لاله دستش رابه عقب کشيدودررامحکم کوبيد.

***

اخرهفته بود.لاله ومينابه باغچه را آب ميدادندوصداي خنده هايشان سکوت حياط راشکسته بود.

همانطورکه جک تعريف ميکردندوميخنديدندکه صداي ماشين نويدامد.

– مينا نويداومده؟ مينامتعجب گفت:

نميدونم! نويد ازماشين پياده شدودردست راننده اش يوسف دسته گلي بزرگ وشيک بود.

– سلام داداش.امروز زود اومدي؟

- نا سلامتي مهموني دعوتيم بايدآماده ميشديم. منظورش مهماني بازگشت ارشيابودکه بغيرازفاطمه خانم ومجيد لاله ونويدهم دعوت بودندامالاله شرم ازديداربا ارشيا داشت وگمان نميکرد که نويدهم خواستارشرکت درآن مهماني باشد. شيرآب رابست وبه سمت نويد رفت.

– کدوم مهموني؟

نويدباطعنه گفت: دوست وهمبازي دوران کودکيت.مشتاقم ايشونوزيارت کنم.

– ولي ماهيجانميريم.

– مادعوت شديم ودورازادب بي عذر موجه نريم برو اماده شوبريم اول ميريم دنبال مامانت اينابعدبااوناميريم. لاله به دنبال بهانه بود: ولي من لباس ندارم.

– عوضش ميناکلکسيون لباس داره ازاون بگير. ميناخنديدوگفت: داداش لباساي من تو تن لاله گريه ميکنه.نويدبابدخلقي جواب داد: بهتر.حتمابايدلباس جذب تن باشه؟ ميناديگرسکوت کرد. لاله:موهاموچيکارکنم؟

- اي بابا.لاله ايراداي بني اسرائيلي ميگيريا.خودت يکاريش بکن ديگه.

– من عمرا بيام...

***

هوا ابري بوداماباران نمي باريد.لاله در ماشين نويد بود و از لجش عقب نشسته بود. نويدگهگداري ازآيينه به اونگاه ميکرد.کلافه بنظرميرسيد ودراخرهم طاقت نياورد.

– حالاخوبه سرکاروبه زور اورديم انقدربزک دوزي کرده. وازجعبه مقابلش دستمال کاغذي دراوردبسمت اوگرفت وگفت: بگيراون لباتوپاک کن.عروسي که نميري. لاله که قهربودنه حرفي زدونه دستمال راگرفت فقط پنجره رابازکردکه سوزسردي به داخل حجوم اورد.

– ببنداون پنجررو دخترخوب.سردها.

لاله باحرص زيرلب طوريکه نويدنشنودگفت: بدرک.الهي ازسرمابميري من راحت شم.

نزديک خانه ي پدري لاله بودندکه نويدگفت:

من رانندت نيستم بياجلوبشين. باززيرلب گفت:

بدبخت لياقت اينم نداري.

– خل شدي؟باخودت حرف ميزني؟ وبازلاله زيرلب فحشي نثارش کرد. ماشين راپارک کردوقبل ازاينکه پياده شودگفت: ماشين توکوچه جانميشه من ميرم دنبالشون.توام اون اخماتوبازکن نميخوام خانوادت بفهمن ما حرفمون شده. سکوت نويدعصبانيت خودراسردرخالي کردوآنرا محکم بست. لاله اينباربلندگفت: ديوونه،با درم دعواداره. يدفعه دربازشدونويد به داخل خم شدوگفت: چيزي گفتي؟ لاله باکلافگي گفت: نه.بروديگه.

– هه.فکر کردم زبونتوموش خورده... اسمان غرش کردورعدبرق شديدي زدلاله که هميشه از رعدوبرق ميترسيد باحالت زاري گفت: نويدجون توروخدانرو وايسا.يانه صبرکن منم بيام. نويدباشيطنت گفت: سرکارکاظمي منوتونامحرميم خدارو خوش نمياد پيش هم باشيم. وبابد جنسي دررابست ورفت. فاطمه خانم برگشت وبه دخترش که بابخارپنجره ماشين نقاشي ميکردنگاه کرد.

– دخترمامان.چيشده حتمابازبانويد خان دعوات شده؟ لاله که تعجب کرده بودگفت: چي؟!!نويدخان؟

- يواش تردخترميشنوه.بله چه اشکالي داره؟منوبابات داره کم کم ازش خوشمون مياد.مگه نديدي چه بااحترام باهامون رفتارکرد؟تغيرکرده. مثل قبلنا که عارش ميشد باماحرف بزنه نيست.

– تبريک ميگم!منکه ديگه تحملم تموم شده. بازوروتهديدمنواورده.فقط دو ساعت لباس پوشيدن من طول کشيد.بسکه ايرادگرفت.نه اين تنگه.اين ديگه چيه بالاش بازه. برو اينو دربيارخيلي زنندس.رنگش تو چشمه.کم مونده بود با لباس کفن منو بفرسته. فاطمه خانم بامحبت گفت:

آقاس به خدا.ببين چه با بابات گرم گرفته.

– ولش کن يه تختش کمه.راستي من استرس دارم.چجوري باارشياروبه رو شَم؟

- گوش کن ببين چي ميگم.نزارمردم برات حرف دربيارن توالان يه زن بيوه اي...

– مامان من ازاين کلمه بدم مياد.مافقط سه ماه عقدکرديم.ديگه انقدرگندش نکن.

– اخه بزارحرفم تموم بشه بعدشمانطق کن.تونامزد داري باارشيامثل پسر دوست بابات رفتارکن. نگاهش رابه خيابان خيس دوخت وگفت: آخه بعداز اون همه خاطره چطوري؟ به مادرش نگاه کرد و ادامه داد: شماهاميدونستيدقراره برگرده ايران؟

- اره علي اقاازقبلش به مجيدگفته بودماحتي روزپروازشم ميدونستيم.

– پس چراچيزي بمن نگفتين؟

- هم توباهامون قهربودي هم ديگه اونوفراموش کرده بودي.

– مادرو دخترچندوقت همونديديد؟

- خيلي وقت نيست.امامثل اينکه شما و دومادتون خيلي وقته.چي ميگيد؟

- اول شمابگوچي چي ميگيد؟

- نخير.زنونس.

– پس ماهم نميتونيم بگيم.اخه مردونس. وخودونويد زدند زيرخنده. فاطمه پشت چشم نازکي کردوگفت: نويد خان نرسيديم؟

- چرا.آقامجيداين خونس؟

- اره پسرم همينه. لاله هم ازرفتارمادروپدرش تعجب کرده بودوهم ميخواست هرچه زودتر يارقديمي اش راببيند.

***

منزل بزرگ کياني نسبتا شلوغ بود.امابه محض ورودشان تا ان لحضه ارشيا نبود.مجيدنويدرابادوستانش اشناميکردوخانمش به خانم کياني کمک ميکرد. حسي ياندايي اورابه بالا ميکشاند.بدون اينکه کسي متوجه شودبه بالاپشت بام رفت.به يادچندين سال پيش افتادکه عموعلي عين همين مهماني را براي رفتن ارشياگرفته بود.دل هردويشان خون بود.به بالا پشت بام رفتندوارشياگل سينه اي زيبابه اوداده بودکه نشانه اي باشدو لاله خودنويسي به عنوان يادگاري به ارشياهديه داد.همانجابود که سوگند خوردندبه انتظارهم بمانند. ولاله ميخواست به انجابروداما دليلش رانميدانست.شايدبراي هواخوري وشايد براي تجديدخاطرات. دربازبود پابه انجاکه گذاشت شخصي راديد که پشت به اوايستاده و زير نم نم باران به نماي تهران نگاه ميکرد..

لاله به اونزديک شدمطمئن بودکه اوارشيااست.صداي پاشنه کفشهايش ان سکوت عذاب اورراميشکست.درچندقدمي اش ايستادسرش پايين بودجرئت نگاه کردن رانداشت. ضربان قلب هردوتندميزد.

بالاخره ارشياسکوت راشکست: ميدونستم مياي.

باصداي لرزاني جواب داد: امامن شک داشتم بياي.

– ميبيني که اومدم. وخيلي ارام برگشت.لاله سرش رابالااورد. هردوبهم خيره شده بودند.باورشان نميشدآن جوان هاي پيش رويشان همان کودک هاي گذشته باشند.

– چه بزرگ شدي لاله...

– خودتونميبيني؟

ارشيابعدازچندثانيه گفت:

– اين بوداون قولوقسمي که خورديم لاله؟ لحنش رنجيده بود. لاله سرافکنده جواب داد:

– ما اونموقع بهم عادت کرده بوديم که باعشق اشتباه گرفتيم.

– نه.اينابهونست.ازت ناراحتم.اين سهم من نيست.هست؟ لاله بغضش گرفته بوداماواقعادر قلبش عشقي به او نداشت.

– مهندس.انقدرباورت دارم که ميدونم باهيچ زن ديگه اي نبودي.ولي اشتباه کردي...

– اره نبايدبه شما دخترااعتمادکرد.ولي ميبخشمت چون هنوز دوستت دارم تو بد کردي باهام امابازم ميبخشمت. لاله باورش نميشدکه ارشياهنوزاورادوست داشته باشدوسخت ترازآن،بخشش.ميدانست ديگربيشتربه اومديون است.

– لاله خيلي باهات حرف دارم...ببين نگاه کن من هيچوقت اين صدفواز گردنم درنيوردم.هنوزاون عروسکت روکه بهم داديش رودارم.خودنويست که 11 سال پيش همين جابهم دادي رودارم.ميبينم صدف همرات نيست. شنيدم همه عکساموآتيش زدي.قلب منوهم اتيش زدي...

– بسه ديگه. وبالا پشت بام راترک کرداماقبل ازاينکه خارج شودارشيا دادزد: اما اينوبدون من ترو پس ميگيرم...

***

نبودکه نبود.هرچه اطرافش رادرجست وجوي لاله گشت اورا نيافت.

– من الان برميگردم.

وازجمع مجيدودوستانش دورشد کنار فاطمه که رسيد اوراصدازد. – چيزي شده نويدخان؟

- فاطمه خانم شمالاله رونديدي؟هرچي ميگردم نيست.

– نگران نباش اون دوران بچگيش رواينجاگذرونده...اها اوناش داره مياد. لاله نزديک که شدفاطمه به جمع دوستانش بازگشت.

– کجارفته بودي؟ -

حتمابايد واسه دستشويي رفتنم ازتواجازه بگيرم؟! نويد سري ازروي تاسف تکان دادواوراتنهاگذاشت.لاله بغضش گرفته بوداما آنجاجاي گريه کردن نبود.

***

اقاي کياني ارشيارا به نويدمعرفي کرد.ان دومشغول صحبت بودنددرموردکاووتحصيل که بحث به دوران کودکي رسيد:

- يادش بخيرمنولاله روي همه ي درختهاي اين خونه اسمامونو نوشتيم.

– راستي بابت گلهاي زيبايي که فرستادين ممنون.

– خواهش ميکنم.قابل لاله رونداشت.وبالحن اخطاردهنده اي ادامه داد: به هرحال اون گمشده ي منه.

نويدبالبخندگفت: شايد.ولي اون الان نامزدمنه.

– ميشه بعضي وقتا چيزايي روکه ازدست داديو دوباره به دست بياري. خيلي جدي جواب داد:

گذشته ي توولاله اصلابرام مهم نيست. ارشياهم باجديت گفت: امابراي من خيلي مهمه.توام بهتره قبل ازاينکه با شکست ميدون رو ترک کني کاملادوستانه چيزي روکه مال تونيست رو بزاري سرجاش وبه زندگيت برسي.

– پس دنبال مبارزه اي؟

- اگه عقب نکشي...اره.مجبورم به مبارزه.

– من کسي نيستم که ببازم.

– ميبينيم نويدخان.

وازاو دور شد. آن گوشه سالن لاله از اغازگفتوگو تا پايان حرفهاي نويدو ارشيا انها رازيرنظرگرفته بود.که سنگيني نگاهي را به خودحس کرد. سرش را بالاگرفت ودخترجوان وزيبايي راديد.دخترلبخندزدو گفت: ميتونم کنارت بشينم؟ لاله بااينکه ازلحن دوستانه اوتعجب کرده بودقبول کرد.

- اوووم ساکتي؟

- به جانمي يارم!

– ولي من توروتوي همون نگاه اول شناختم.

سکوت

- نشناختي؟ من مهسام.

– خوشبختم. مهساباسردرگمي اورانگاه کردبااين حال خودرا ازتا نيانداخت.

– تبريک ميگم.نامزديتوميگم.جذابه.تو هـميشه خوش شانس بودي.

– توچي؟هنوزارشيارودوست داري؟

- خب....اره.

– هنوزمنوبه چشم رقيب ميبيني؟

- من توروهيچوقت به چشم رقيب نديدمونخواهم ديد.

– نميدونـــــــــــــم.

– مثل اينکه حالت زيادخوب نيست.لاله بسمت اوخم شدو گفت: حاله من مهم نيس.به ارشياحرف دلتوبزن.

– بي فايدس.

– امتحانش که ضرري نداره.

– فقط به اندازه ي شکستن غرورمن.

– يعني جرئتشونداري.

– هرطوردوست داري فکرکن.خوشحالي اون برام مهمه وهيچ چيزي به اندازه ي داشتن تونميتونه اونوخوشحال کنه.

بابغضي که درگلوداشت گفت: نه. أه نبايد برميگشت.نبايد...نبايد.

– ولي اون بخاطرتواومده.

– حس اونموقم يه حس زودگذربچگانه بود.

– هرچي که بوده.اصلاهست کسيکه دوسش داشته باشي؟

- من خوشبختم...

– دروغ هم بهت نمياد.مطمئنم نامزدت روهم دوست نداري. باچشماني به اشک نشسته به اونگاه کردبعدازسکوت طولاني گفت: ماحرفاي هموخوب ميفهميم. خنديدوادامه داد: برعکس بچگيامون. مهساهم خنديد. شماره اش ر ابه لاله داد تاهرگاه بهم نياز داشتند تماس بگيرند.

***

دوباره درزداماصدايي نشنيد.

– لاله اين دره وامونده روبازکن. دربازشدولاله باچشماني خيس روبه روي ميناپديدار شد.

– اي باباتوکجايي دختر؟زيرپام علف سبزشد.ببينم گريه کردي؟ بي هيچ حرفي به داخل رفت ميناهم به دنبالش.

– ميشه بگي چيشده؟حالت خوبه؟نکنه قرصاتونخوردي؟نويد چشه؟ اون ديگه چرادپرسه؟مهموني رفتين ياعزا؟

لاله کلافه وبي حال گفت: اه چقدرشلوغ ميکني.چيزي نشده.خوبم. بااحتياط گفت: ارشياچيشد؟

- گمونم اين دفعه توبايدبه درد ودلام گوش بدي./به جعبه در دست مينااشاره کرد/اين ديگه چيه؟

- راستش مال توء.چندوقت پيشاکه اومدي خونمون زندگي کني يادته گفتم چيه گفتي خرت و پرت. داديش به من که بندازمشون دور امانگهشون داشتم. لاله جعبه راگرفت ودران رابازکرد.درونش همان گردنبند صدفي بود. عکس دوران کودکي.ماشين اسباب بازي کوچک ويک گل سينه که نگين هايش برق ميزد.

– ميدوني ميناايناهمش يادگارياي ارشياس.بايد بدم به خودش.

– فکرميکني درسته؟

- چي؟

- همين پس دادن هديه ديگه.

– دليلي نداره پيش من باشه. بلندشدبه سمت پنجره رفت وبگونه اي که انگارباخودحرف ميزندشروع به صحبت کرد: همه فکرميکردن دوره اي که افسردم بخاطردوري ودلتنگي از ارشياس اما اينطورنبود من ميدونستم رفتنش هماناواز دست دادنش هم همانا.من داشتم حسم رو تو قلبم ميکشتم.باخودم ميجنگيدم.همه عکساشواتيش زدم همون يدونه رونگه داشتم. ولي الان ارشيايي برام وجود نداره... مينابلندشدازپشت لاله روبغل کرد.لاله برگشت وهردو در اغوش هم گريه کردند.بي صداميگريستندانقدرکه گويي اشکي ديگربراي ريختن ندارند.

***

لاله داشت ازپله هابالامي رفت که ميناکنارش امد دستش را گرفت وتنداورابالابرد.به گوشه ي سالن رفتند.يواش گفت: خري چهارساعته دارم...حرفايش را ادامه ندادزيرا شيما از انجا ردشد.وقتي که مطمئن شدکاملارفته گفت: خري چهارساعته دارم سرميز بهت نشونه ميدم؟اونوقت تو مثله بزا منونيگاکن؟

- حالاچيشده مادرشوهر؟

- وا خاک عالم.کجااخلاق من مثل مادرشوهراميمونه؟هان؟؟

- هستي خوبم هستي.اونم ازنوع فولاد زرهش.

– بسه بسه.واسه من دم دراوردي؟

- حالابگوچيکارم داشتي؟توخنگي يادت ميرها.

– آهان.داشت يادم ميرفتا.امشب بدون اينکه تووداداش نويد بدونيد خان عمو ميادشما رو نامزد کنه وروز عروسي رومشخص کنه.

– چه غلطا...

– گمونم واسه منم نقشه کشيدن. زنداداش تروخدادرمورد عليرضاباداداش حرف بزنن.

– باشه

- قول داديا.

– خب بروگمشوديگه...

(فصل سوم)

- چه غلطي ميکني؟ زير پام علف سبزشد... بدوديگه.

– تکون نخور.بدميشه ها.

– حالا هرکي ندونه فکرميکنه استاد فرشچيانه!

– توهمينشم بلدنيستي پشت کنکوري.

– گردنم درد گرفت ميشه صافش کنم؟

- نه .

- ميشه بيام ببينم؟

- نه.

- ميشه برم يجايي لاله؟ زودمياما.

- نه.

- خب دست شويي دارم.برم؟

- نه.

- داره ميريزه.

- اخراشه مينا.

- تشنمه دهنم کف کرد.

- خب کمتر حرف بزن.....بيا ببين تموم شد.

مينا از جلوي درخت به کنار لاله امد.کاغذ را باشتاب از دست لاله قاپيد.بادقت به طراحي چهره اش که قراربودلاله بکشد بود نگاه کردو وا رفت.

– اين ديگه چيه؟

- چشه؟

- دماغموگنده کشيدي...

– دماغتوگنده هس.

– خيلي نامردي.

– مگه دروغ ميگم؟. وبلندبلندخنديد.

– باشه باشه دارم برات.به من ميخندي؟زنداداش من اين نقاشي روميخاستم بدم عليرضا.اونوقت توکاريکاتور منو کشيدي؟نگو چرابعضي اوقات ريزريز ميخنديديا؟

- واقعاکه.به هنرتوهين نکن.عليرضاهم خيلي دلش بخواد.

– اقاعليرضا

- داش علي. داش علي. داش علي....

شيطوني هردوگل کرده بودمينابادمپايي به دنبال لاله افتاد.لاله بدوبدوميکردوخودرابه شيراب رساند شلنگ که به ان وصل بود را به سمت مينا گرفت.مينافرارکرد.لاله شيراب رابست.مينانبود به جستوجويش حياط راگشت به کناراستخرکه رسيدکسي از پشت اورا هل دادودراستخرافتاد.

- نمي خواد بستري بشه يا شب اينجا بمونه؟ دکترجوان دست به دور گردن دوستش انداخت وگفت:

لازم نيس نويدجان يه سرماخوردگي مثل بقيه فقط يکم شديدتر.

– يکم؟

- اره يکم بااون آمپولي که من زدم فرداپس فرداخوب ميشه. ولي نويدخودمونيما عجب نامزدشيطوني داري بايد مواظبش باشيا. برروي چهره ي خسته نويدلبخندي نشست وبه فکرفرورفت.

– نويد چي شده؟

- هان...چي گفتي؟

- يه اتفاقي افتاده که انقدرتوخودتي.

– نه باباچيزي نيست.

– فکرميکردم تنهامحرم اسرارت منم مثل اينکه اشتباه ميکردم.

– چي بگم؟راستش امروز پدراون پسره ارشيااومده بود شرکت منم کنجکاوشدم و پشت درگوش وايستادم.داشت باخان عموحرف ميزد مي خواست بازبون نرم وپوزکله گندگيش دختردوستشواز رسومات مارها کنه.اخه اين کياني هم يکي ازسياستمداراس. باورت ميشه خان عموتسليم شدوگفت اگه من قبول کنم لاله واسه اونا.منم اب پاکي رو رودست پدره ريختم.

– خب اينهمه خودخوري ديگه براي چيه؟

نويد ازروي صندلي بلندشدوبطرف پنجره رفت.

– قبل ازاينکه اون بره خارج لاله بهش قول ازدواج داده بود. خيلي سخته خيلي سخت.

– فکرشم نکن هرکسي ممکنه هرگذشته اي داشته باشه. اما درمورد ازدواجت بهترنيس......

– نه نه.ماقبلابه اندازه کافي صحبت کرديم.

مينابدون اينکه دربزندوارداتاق دکترشد.

– دختر به تويادندادن واردميشي اول دربزني.

– ببخشيداصلاحواسم نبود.

دکترفتوحي: فداي سرتون ميناخانوم. چه خبر؟

- اگه درمورد درسه که بايد خدمتتون عرض کنم بقول لاله هنوزپشت کنکوريم.خداکنه امسال اون رشته اي که ميخوام قبول شم.

– حتما. اگرم کمکي ازدست من برمياددريغ نميکنم.

– مرسي.اتفاقاچندتا....

– دکترفتوحي به اوژانس دکترفتوحي به اوژانس.

دکتربه سرعت گوشي پزشکي رادرجيبش گذاشت وروبه مينا گفت: - معذرت ميخوام پيجم کردن.انشااله دفعه بعد.سلام به خونواده برسونين وشماهروقت...

نويد: اي بابابروديگه. مرد بدبخت.

وقتي فتوحي رفت نويد به خواهرش گفت:

چيکارداشتي نيوتن؟

- نيوتن بازيه دانشمندبودوچيزاي کوچيک يادش ميرفت ما که هنوزيه فوق ديپلم خشکي هم نداريم.

– لاله بهتره؟

- اهان يادم اومد.لاله سرمش تموم شده هي غرميزنه که حوصلش سررفته.

***

نويدکاپشن چرمش رادراوردوبه روي شانه هاي لاله انداخت. لاله عطسه اي کردوسوارماشين شد ميناهم به کنارش. نويددرسکوت رانندگي ميکردومينامدام حرف ميزد.

– زنداداشم لاله جونم ببجشيدغلط کردم.اصلاچيزخوردم خوبه؟ من فردا ميرم خودموميندازم تودريا.البته بايد ببخشي،چون داداش نويدانقدر دعوام کردکه نزديک بودتو بيمارستان جلوي اونهمه ادم يه کاربدي تو شلوارم بکنم. حالابخشيدي؟ لاله چندسرفه پي درپي کردو با صداي ضعيفي گفت: اره بخدا بخشيدم.حالام ببنداون زيپ دهنتو.

ميناانگشتش رابه حالت بستن زيپ به روي لبانش کشيد. به چهارراه که رسيدندپشت چراغ قرمزبودند. نويدازآيينه به لاله نگاه کردکه نگاه اورامتوجه خودديد. فکرکرد لاله زودنگاهش راميدزدداما اوبرخلاف هميشه ازآيينه درچشمانش خيره شد.نگاه يکي کنجکاو ونگاه ديگري پرازسوال که چرا به ارشياقول داده بود؟ آيا هنوز او را دوست دارد؟ لجبازي هاي او بخاطر علاقه اش به ارشيا بوده؟

- داداش نويداهنگ نداري بزاري؟دلمون پوسيد.

– اي بابا.مگه توزيپتونبستي؟

- چرا داداش بستم امابازشد.زيپاي اين دوره زمونه قلابيه بايد دکمه بخرم.اهنگ بــــــــــــــــــــــــ ـــــزار. نويدسري تکان دادوگفت: اهنگ ميخواي اره؟

- خب چرا اينجوري نگام ميکني؟باورکن واسه شماگفتم که با اهنگ صحنه رمانتيک ترباشه.هرچندباوجود سرخر که نميشه. وبه خودش اشاره کرد. نويدولاله باصداي بلندخنديدند.

***

لاله روي تختش درازکشيد.نويدپتورارويش انداخت. نويد درحال خواندن زمان داروهابودولاله هنوزبانگاه کنجکاوش به چشمان اوخيره شده بود.کلافه شده بودنفسش را فوت کردوگفت: خبريه؟ امشب خيلي هيزشدي؟ لاله که خيلي بهش برخورده بوداخمايش رادرهم بردوبازبا پرويي تمام به اونگاه کرد. نويد داروهاراکنارگذاشت وخيلي جدي به اونگاه کردهردو به يکديگر مينگريستند.لاله خنده اش گرفته بودتحملش بي ثمربود و يک دفعه باصداي بلندزيرخنده زد. نويدهم آرام خنديد و گفت:

يواش ترالان همه بلندميشن،فکرميکنن چه خبره.

– اقا قبول نيس يبارديگه.

– اينوچه خوشش امده! آخرشبي بازيش گرفته. بگيربخواب.

– اصلا نخواستيم شب بخير.

– شب بخيرراستي امشب وقت نشد.فردايادم بندازکارت دارم. مدام اينور و انورميکرداما خوابش نميبرد.چشمان نويداز جلوي چشمانش محونمي شد. لاله هميشه درچشمان نويد فخرفروشي ميديداما ان شب غم در عمق چشمانش فريادميزد.خيلي کنجکاوشده بودکه بداند درسر چشمه آن غم چه چيزي وجوددارد. چقدر اين نويد نافذ بود.

***

تازه ازخواب بلندشده بودکه ازطبقه ي پايين سروصدارا شنيد.

– من نميزارم دخترم بامادرشوهرش زندگي کنه.

شهين بانو:من همين يدونه پسرم برام مونده.ميخواين اينم ازم بگيريد؟

فاطمه:نکنه مبين خدابيامرزو ماکشتيم که اينطوري حرف ميزنيد؟

- بله. پس چي؟ مبين م آزارش به يه مورچه هم نميرسيد خاطرخواهاي دختر شماپاره ي تنمو پيشکش خاک کردن.

بسمت عسلي رفت عکس مبين راروي سينه اش گذاشت و هاي هاي گريه کرد. لاله روي پله ايستاده بود وروبه رويش رامسخ شده نگاه ميکرد. مينابطرف مادرش رفت وارام گفت:

مامان توروخداتمومش کنيدلاله اومده.اينجاس يوقت ديدي دوباره حالش بد شدا.ميخواي کاردستمون بدي؟

شهين بانونگاهي به لاله کردوديگرهمه بخاطراوبه مشاجره خاتمه دادند. غروب که نويدامدباخبرش همه راغافلگيرکرداوخانه اي نسبتا بزرگ نزديکاي شرکت خريده بود.فاطمه خانم که خوشحال شده بودگفت که جهاز لاله رابه خانه ي جديدشان ميفرستد.

***

هرگاه دلش مي گرفت به قلم وکاغذش روي مي اورد درحال کشيدن جهنم بودباقلم هاي قرمزآتش ميکشيدوآتش.

مينابدون درزدن واردشد.لاله عطسه اي کردوگفت:

باز تواينجاروبا طويله اشتباهي گرفتي؟

- جايي که تو توش باشي غيرازطويله اسم ديگه اي نداره.

– کجاي دنياروديدي که بغل طويله اتاق پرنسس باشه؟

- با اين حساب حتمااتاق من گاوداريه؟

- شايد.

ميناوسايلش راروي ميزتحريرگذاشت.

– ايناديگه چيه اوردي اينجا؟

لبه تخت کنارلاله نشست وسيبي ازميزکنارتخت برداشت گازي بزرگ به ان زد.

– کوفت بخوري مينا.مثلااورده بودم بخورمش.

– اولامن مهمونم توکه ازماپذيرايي نميکني بايدخودم به فکر باشم دومادکترگفته ميوه برات خوب نيس.

لاله بسرعت ازبشقاب موز رابرداشت وزيربالشتش قايم کردو گفت: حداقل اين يکيونجات بدم.به شيکم تونميشه اعتمادکرد.

– گداااا. راستي اون برگه رواوردم بااون دست خط خوشگلت يه شعربنويسي ميخوام قابش کنم.

– دست خط منو؟

- نخير.شعروميخام قاب کنم.

لاله هوس کردکمي اورا اذيت کند.

– راستشوبخواي يکم گرون درمياد.

– اوه.مگه ميخواي آپولو هواکني؟

- بازبه هنرتوهين کردي؟؟

- کشتي ماروبااين هنرت.حالاخوبه فقط خط خطي بلديا.

– خانم حداقل بزارخرت ازپل بگذره بعد....

– غلط کردم.بيا بنويس ديگه.

لاله کاغذراگرفت وشعرراخواند.

مروري تازه برجانم افکند

آتشي ديگر بر خرمنم زد

بغضي سوزان گلويم را ميفشارد

غمي عميق برديواره ي دلم چنگ ميزند

مهرم بر مهرش را ناديده ميگيرد

مهترين معشوقم تنهايم ميگذارد

عشق مقدسم ناکام مي ماند

دگر تبسم برمن چاره نميشود

و اين پايان عاشقيست

اين عشق دگر دگرآن عشق نميشود (نويسنده)

لاله قلم رابرداشت روي کاغذمقابلش شعررانوشت.

شعررامي نوشت وبي دليل اشک مي ريخت اشکهايش بر روي کاغذمي ريخت ويکي دوجاي آن جوهر راپخش کرده بود.تمام که شددستي به صورتش کشيدنگاهش به برگه افتاد با شرمندگي گفت:

معذرت ميخوام.الان يکي ديگه مينويسم.

– نه زنداداش.اينجوري خيلي قشنگترشده.راستش اين شعرو عليرضابرام خوند. لاله آمدحرفي بزندکه صداي دراتاق اجازه ي آن کاررابهش نداد.

– کيه؟

نويد: منم.بيامتو؟

ميناسريع بلندشدوسايلش رابرداشت دروبازکرد.

– شب بخيرداداش.

– چراميري؟مزاحم شدم؟

- نه داشتم ميرفتم.مرسي لاله.

نويد دروبست صندلي راعقب کشيدوروي آن نشست.

- اومدم درمورد اون پسره حرف بزنم.

لاله باصداي لرزاني پرسيد:

کدوم پسره؟

- همون خواستگارمينا.

نفس عميقي کشيدوگفت:

خب؟

- به درد مينا نمي خوره.

- چرا؟

- پسره ادم حسابي نيست دختراي پولداروتيغ ميزنه واز دختراي ساده سواستفاده ميکنه.

لاله ناباورانه زمزمه کرد:

نـــــــــــــــــــه!!!

-آره. ديگه نفهمم مينابااين پسرس!

- شايدميخواد درست بشه اخه بهش پيشنهادازدواج داده.

- چه ساده اي.اگه اينجوريه چراديروزيدختره سوارماشينش شد؟

- بي چاره مينا.چه آدماي حيوون صفتي پيداميشن.

نويدبلندشدوگفت:

فکرشونکن.خوبه حالافهميديم. وخيلي سردخدافظي کرد در را که باز کرد مينارا ديد باچشماني که از گريه سرخ شده وچهره اي رنگ پريده. مينابه اتاقش رفت ودررامحکم بست.

لاله امدجلووبانگراني گفت:

فهميد اره؟

- اينطوربه نظرميرسه.

- من برم پيشش.

- نه الان تنهايي براش بهتره.اينم عاقبت استراق سمع واين جوردوستيا.

"فصل چهارم"

روزهاازپس همديگربه سرعت ميگذشت ارشياساکت شده بودو کمترحرف ميزد.چندروزي مانده به عروسي،بالاله قرار گذاشت ولاله هم بدون مخالفت قبول کرد. صندلي يکي ازميزهاي دونفره راعقب کشيدوروي ان نشست گارسون به سمتش امد.

- چيزي ميل دارين اقا؟

- خيرفعلامنتظرميمونم.

گارسون که دورشدلاله راديدکه واردشد.شلوارلي مشکي با مانتوزرشکي پوشيده بودباشال قهوه اي که به پوست روشنش مي آمد.

وقتي روبه رويش نشست خودرا جمعوجور کردوصاف نشست:

- سلام.

- سلام چطوري جناب مهندس؟

- بدنيستيم.

گارسون به ميز انهانزديک شدهردوقهوه تلخ سفارش دادند.

- خب مهندس چه خبرا؟

- شماعروسي دارين.خبرا پيش شماست.

- من ميگم بزن توکارساخت وساز.

سکوت

- راستي خاله سپيده چطوره؟عموعلي؟

- خوبن.

- دخترخالت چي؟مهسابزرگ شده خيلي خوشگل شدها.

- نه به اندازه ي تو.

- خيلي بهم مياين.

- دقت نکردم.

- خب اين دفعه بيشتردقت....

- لاله من نگفتم بياي اينجادرموردمهساحرف بزنيم.

لاله حرفي نزدوبي تفاوت ازشيشه به مردمي که درحال گذر بودندنگاه کردوباخودفکرکرد:خوشبخت ترين اين ادما کيه؟

ارشياازسکوت بهره برد.روي ميزخم شدوگفت:

لاله فکرنمي کردم به اين زودي تسليم بشي.اون يارو لياقت تورونداره.لاله توروخداباسرنوشتت اينطوري بازي نکن.

- سرنوشت دست مانيس.مگه خودت هميشه اينونميگفتي؟

- پس خدا واسه چي بما عقل داده؟بعضي چيزا به انتخاب خودمونه.بعضي اوقاتم خدابراي امتحان بندهاش مي سپره دست خودمون.

- ارشياهمه چيزتموم شده.توچرامتوجه نيستي؟چه بخواي چه نخواي بايداينوقبول کني.

ارشياچيزي نمي گفت وفقط لاله رانگاه ميکرد.بعدازمکث کوتاهي باذوق گفت:

لاله توگفتي ارشيا.....توبعدازاينهمه سال دوباره منو به اسم صدا کردي....درست همونجوري که قبلناصدام ميکردي.

لاله توفقط بگواره ببين چيکارميکنم.نوکرتم بخدا.توفقط دستتوبزار تودست من.نميزارم دست هيچ بني بشري بهت برسه.

گارسون به ميزنزديک شدوقهوه هاوکيک راگذاشت مقابل هردو سپس دورشد.

لاله کم کم داشت گريه اش ميگرفت.بابغض گفت:

اين حرف اخرمنه.پس خوب گوش کن.من پس فردا با نويد ازدواج ميکنم.توام ديگه نه سر راهم قرارميگيري ونه گل ميفرستي.

تواصلابعدازيازده سال اومدي چي ميگي؟سوگندخوردم که خوردم.من سوگندمونوشکستم.الانم هيچ حسي بينمون نيس توهم بروپي زندگيت.

ارشيابغضش راقورت دادوچشم درچشم لاله گفت:

ميدونم نميتونم فراموشت کنم.

من دوران کودکيم ونوجوانيم رو با يدخترشيطونوخراب کارگذروندم.بعدا فهميدم عاشقش شدم اونم دوسم داشت.

من بايدبراي تحصيل ميرفتم المان که اي کاش نميرفتم. نميتونستم برم اماوقتي اون دختر شيطون بهم گفت دوسم داره.فراموشم نميکنه. قسم خوردبه انتظارم ميمونه تونستم برم.

من يه جوون بودم ودختراي زيادي دورورم بودن امابه هيچ کدوم اعتنا نکردم. يازده سال اونجا بودم. يازده سال اونجادرس خوندم و توي اين سالهايبارم ازفکراون دختر کوچولوي بامزه غافل نشدم.خونم پرازعکساي اون بودهر روزگل ميخريدم. گل لاله.خونم بوي عطراونوميداد.

برگشتم فقط به اميدوعشق اون دخترکوچولو.

حالااون دخترکوچولوجلوم نشسته وتوچشمام نگاه ميکنه و ميگه دوسم نداره.ازيه سوگندشکن اين حرف بعيدنيست.

امالاله خانم،گلم فداي اون چشمات فداي اون دستاي هنرمندت تو مديون مني.مديون اين سالها.مديون عشق ناکامم.

حرومت نميکنم امابدون زيردين مني.

دوقطره اشکي که روي گونه هايش بودراپاک کردازجيبش اسکناسي دراوردروي ميزگذاشت وبدون نگاهي به لاله کافي شاپ راترک کرد.

***

- ماشالا ماشالا.مادرفدات بشه.يدونه ي من.خوشگل من.بچم شبيه الهه هاشده.الهي خوشبخت بشي.واشکهايش روانه گونه شد.

- مامان گريه نکنيدديگه.

ويدا:راستي لاله فکرنکنم نويدبزاره همينجوري بياي.

- يعني چي؟

- البته لباست خيليم بازنيس.نميدونم.شايدم چيزي نگه.

فاطمه خانم درگوش دخترش گفت:

داره ازحسودي ميترکه.يادم باشه اسپند برات دودکنم.

ميناداخل شدوروبه ارايشگرگفت:

إنسي خانم ممنون.تشريف ببريدپايين وازخودتون پذيرايي کنيد.حرفايش تموم که شدتازه نگاهش به لاله افتاد.جيغ بلندي زدو پريدبغل نوعروس زيبا.

- واي ديوونه خيلي خوشگل شدي حتي ازگل خوشگلتر.اي واي داداش نويدبيرونه همه بيرون تانويدبياد.

در زده شد و نويدبه داخل امد. عروس و دامادهردو ساکت و ناراحت بودند گويي روزعزايشان بود نه عروسي.لاله حضم اتفاق دوروزپيش برايش سخت بودهنوزحرفاي ارشيا در گوشش بود.

-لاله تونميخواي اينجوري بيايي که؟

- چه جوري؟

- من به اين ارايشگرمحترم مامان گفتم ارايشش کم باشه.اين کمشه؟ مينا:اتفاقا ارايشش غليظ نيس.

- اين لباس عروس کتي چيزي نداره؟بيشترشبيه...پووووف ، يـه چيزي بندازروشونه و بازوهات.

ويدا ازيک ساک کتي سفيدپرازنگين دراوردوبه لاله دادو تنش کرد.

نويد:فاطمه خانم لاله چون يدونه دختربوده هم زيادي ازاد بوده هم لوس.اگرمن نميگفتم شمانبايدميزاشتين اينجوري ميومد.فاطمه خانم خجالتزده گفت:

تو راست ميگي پسرم.

ويدا:راستي داداشي بااين چهره وقدوهيکل تو کت شلوار دامادي خيلي برازنده ترشدي.

لاله دلش ميخواست باپاشنه ي کفشش به چشم هاي ويدابزند که تحمل ديدنش رانداشت.نفسش رافوت کردوگفت:

بريم ديگه حتماعاقداومده.

ويداباپوزخند گفت:

خيلي عجله داري لاله جان؟؟

اوبي اهميت کنارنويدقرارگرفت ودست دربازويش انداخت برايش تعجب اوربودکه نويدنگاهش را ازاوميدزدد.

مراسم عروسي درخانه ي بزرگ الماسي ها باشکوه برگزار شد.همه چيزخوب بود بجزعروس وداماديکه درعکس ها بزور لبخند ميزدند.

***

ارشياپدرومادرش را روانه عروسي تنهاعشقش کرده بود.

ميخواست فکرجشن رانکندوخودراسرگرم کند.همه ي خدمتکارامرخصي بودند.پابه اشپزخانه گذاشت دريخچال را بازکرد بتري اب رابرداشت مقداري ازانراخوردومابقي را روي صورتش خالي کرد.

روي مبل مقابل ال سي دي نشست انراروشن کرداهنگي شاد گذاشت وصدايش راتاميتوانست زيادکرد.امافکروخيال رهايش نمي کرد.

لاله تولباس عروس چه شکلي شده؟حتماخيلي نازشده.حتما با تاج شبيه پرنسساشده.قربونش برم هميشه دوس داشت پرنسس باشه.حتماالان به ارزوش رسيده.

يعني الان دستش تودست اون پسرس يا دارن باهم ميرقصن؟

کلافه شده بوددستي به صورتش کشيدکه دستش خيس شد.

اصلامتوجه نشده بود.کي گريه کرده بود؟!!!

بلندشدبه اتاقش رفت دررا که بازکردنگاهش به عکس هاي لاله افتاد.

باحالت جنون همه ي عکس هارا پاره کردهمه ي عطرو ادکلن هاي روي ميزرابه زمين پرت کرد.به جلوي ايينه رفت به خودش نگاه کرد وديوانه وارفريادزد:

اخه من چي ازاون کم داشتم لعنتي....خوشحالي؟اره؟بايدم خوشحال باشي وقتي منواونجوري خردکردي....خيلي نامردي. بدقول...

وبا برس ايينه راشکست.

به سراغ کشورفت ازان همه ي عکس هاي لاله رابرداشت همچنين ان عروسک کوچک وخودنويس را.

انهاراباخودبه بالاپوشت بوم برد.يکي ازعکس هارابرداشت لاله لباس چيندارقرمزپوشيده بود.فندک رازدبه عکس واتش گرفت.بي اختيارگريه اش گرفته بود،تک تک عکس هارا ميبوسيدودراتشي که افکنده شده بودمي انداخت.

عروسک کوچک وخودنويس هم دراتش انداخت.

دست به گردنش زدو آن بند راپاره کردچنددفعه اي خواست صدف راهم در آتش بياندازد امانتوانست.دلش نمي امدتمام يادگاريهاي لاله اش راخاکسترکند.

انرا دردستش محکم نگه داشت بلندشدسرش را به اسمان بلندکردوبادلي پردردگفت:

خداياخودت خوشبختش کن...

***

لاله چرخي زدوبه دروورش نگاه کرد. ازآن کوه تهران خيلي قشنگ بنظرميرسيد. بعدازپايان مراسم لاله ونويد به خانه يشان رفتندخانه اي نسبتابزرگ بودوباساختي دوبلکس.نويدبه لاله امرکردکه لباسهايش راعوض کندميخواهداورابجايي ببرد.وان کوه همانجابود.

لاله روي تخته سنگي نشست ونويدرامنتظرنگاه کرد.

نويدبه جلوي لاله رفت اوبلندشد.لاله متوجه شددران تاريکي شب باز همان غم درچشمانش موج ميزند.

نويدبادستان سردش دستان سردترلاله راگرفت.بالحني گرم گفت:

وقت نشد بهت بگم امشب خيلي زيبا شدي.

لاله ارام جواب داد:

مرسي.

- حيف حيف...

- نويدبراي چي منواوردي اينجا؟ اونم امشب؟

نويدپشتش رابه اوکرد به شهرنگاه کردوشروع کردبه صحبت صدايش لرزان بودوغمناک:

لاله من امشب اوردمت اينجاتا يه چيزيوبهت بگم.شايدولم کني بري.شايدنفرينم کني.شايدبگي من چقدرخودخواهم.امامن اينجوريم.

بخدا قسم حرفايي که ميخوام الان بت بگم قبلاميخواستم بگم امايا نمي شديا نمي تونستم بگم.

من نويدالماسي 31ساله ازيه خونواده ي پولداروسنتي يه گذشته اي دارم که محکومم کرده نه زندگي کنم ونه عاشق بشم.فعلاکه زندگي ميکنم ولي کاش عاشق نميشدم.

نُه سال پيش بود.باماشينم ازخونه بيرون امدم که برم دانشگاه که ديدم يدخترگريون و اشفته سوارماشينم شدگفت:

اقاتوروخدابرو.اين وحشياالان منوميکشن.جون مادرت برو.

من نميدونستم بايدچيکارکنم اماالتماس ازچشماي اون دختر ميباريد.منم باسرعت پاموگذاشتم روپدال گازوازاونجادور شديم.يه پارک خلوت پياده شديم دختره داشت زندگيشو برام تعريف ميکرد،ازيه خونواده ي خيلي پولداربوده يدونه بچه دوسال قبلش پدرش تصادف ميکنه ميميره وعموي ناتنيش اونوحمايت ميکنه.

تواون مدت حادثه هاي خطرناکي براش پيش ميادبعدميفهمه که عموي ناتنيش ميخواداونوبکشه که همه ي ميراث به خودش برسه...

نويدحرف ميزدولاله هم گوش ميداددران شب زيباباران گرفته بودباران هردوراخيس کرده بودولي هيچ يک اهميتي نميدادند.

- دختره بيچاره خيلي ترسيده بود.نميدونم ازروي مردونگي يادلسوزي به دختره قول دادم که حمايتش ميکنم يه خونه براش اجاره کردم هر جاميرفت بايد خودمم باش ميرفتم.يه چند ماهي گذشته بودازعموش خبري نبودمنم بهش علاقه مندشده بودم دخترساده ومهربوني بود.

- اسمش چي بود؟

نويدسرش رابه اسمان بلندکردچشمانش رابست دستش را زير بارون گرفت وزمزمه کرد:

بــــــــاران

- خب،بعدش؟

- ميدونستم مامان اينايدختربي سرپرست روقبول نميکنن.من وباران روزي که خواستيم عقدکنيم يه ماشين امدجلومون و جفتمونوبردن من مقاومت کردم ولي بي فايده بودهم تعداداونا بيشتربودن هم زورشون زياد.اخرشم يه چيزي توسرم زدن بيهوش شدم.

وقتي به هوش اومدم سرم خيلي دردميکردديدم باران داره ازپشت دستاي منوبازميکنه.سرشوگذاشت روپاهام گريه ميکردوگفت:نويدمنوببخش.بخاط رمن تودردسرافتادي. گفتم کي مارواورده اينجا؟گفت عموي نامردم.هي ميگفت نگران نباش بهش ميگم توروازادکنه توکه تقصيري نداري.

باران عوض اينکه ازمن کمک بخوادنجاتش بدم به فکرمن بود...اخ که توچقدرخوب بودي.

عموش باچندتا ازاون گنده هاش امد. ماتوي يه باغ بوديم. زير زمينش.تا امدم حرفي بزنم جلوي دهنموگرفتن.باران هي به عموش التماس وگريه زاري ميکردکه مارو ول کنن.ولي اون مرد ديوونه به حرفاي اون دخترمظلوم ميخنديد.

باران گفت خب حداقل نويدوازادش کنيدعموجون اون گناهي نداره هربلايي سرمن ميخواي بياراما اسيبي به اون نرسون. عموش گفت اگه ميخواي بااين پسره کاري نداشته باشم بايدبه حرفم گوش بدي.باران گفت هرچي بگين قبول ميکنم فقط قول بدين نويدوازاد ميکنيد. اونوعموش رفتند.ميترسيدم بلايي سرش بياد امااون اشغالادروقفل کردن هرچي دادزدم فايده نداشت.

نميدونم چقدرگذشت که عموش اومد.باحرفاش اتيشم زدانگار دنيا روسرم خراب شد.

به يقش چسبيدم وگفتم بي شرف باران کجاست؟بازمثل ديوونه هاخنديدوگفت اخي دوسش داشتي؟ باران يه احمق بود مثل پدرش. پدرشومن کشتم اون تصادف ساختگي بود.توام اداي عاشقارو درنيارديدي پول ازسروروش ميره بالابهش چسبيدي. باران بخاطرتوحاضرشدهمه ي اموالشوبه پاس زحماتيکه در اين 2سال براش کشيدم ببخشه بمن.وبدليل فراق پدرخودکشي کرد.ديگه دست خودم نبود مردک روگرفتم تاتونستم کتکش زدم.داشتم ميزدمش که يه چيزي جلودهنم گرفتن وبيهوش شدم.شايداگه اون کتکارونميزدم ازخبر مرگ باران ديوونه ميشدم.

وقتي به هوش که امدم ديدم توي همون خونه اي هستم که براي باران اجاره کرده بودم.اين نشون ميدادازخيلي قبلش زير نظرمون داشتن.يه ياداشت جلوم بود.لاله شايدازاين به بعدش اذييت کنه....راستش...چ چجوري بگم...توي اون برگه...

- توي اون برگه چي نوشته بود؟بگومن تحملشودارم.

- نوشته بود نبايدچوب لاي چرخم ميزاشتي جرمت خيلي زياده پناه دادن به باران قصدازدواج بااون ودست روي من بلندکردن که هيچ کسي جرئتشونداشته.

يه هديه اي برات گذاشتم وقتي رفتي ازمايش دادي وجوابشو گرفتي ميفهمي.البته ناقابله.

اول اهميت ندادم بعدگفتم منکه چيزي برام نمونده اگه بفهمم يه دردي دارم چيزي ازم کم نميشه.

ازمايش دادم. نامردا خوني که مبتلا به ويرووس اچ آي وي بوده رو وارد بدن من کرده بودند....من ايدز دارم لاله...

لاله به گوش هايش شک داشت...انچه شنيده بودراست بود؟ يعني واقعانويد ايدز داره؟؟؟

سرش گيج رفت انگاراسمان دورسرش ميچرخيد.تعادل خود را از دست داد و روي زمين افتاد...

***

دکترجوان ازاتاق عمل بيرون آمد نگاهش به نزديکترين دوستش افتادکه روي زمين نشسته بودوسرش روي زانوهايش ،به کنارش که رفت سرش رابالااوردومتوجه شدنويد گريه ميکند.

- خودتوجمع کن.مردکه گريه نميکنه.

نويدباصورتي گريان گفت:

هومن،زنده ميمونه؟

- اره چيزي نشده که فقط افتاده سرش به سنگ خورده منم يه عمل کوچولو روسرش انجام دادم.ولي پسرخوب تونميتونستي حقيقتوتوي خونه بهش بگي بردي دخترمردمو کوه اونوقت ميگي شوهرت hiv داره؟

- واي هومن اگه منونبخشه چي؟ اگه حرفامو باور نکرده باشه؟ اگه بخواد جدا بشه؟

هومن بابغض گفت:

بدرک بزاربره توحرص نخور.رفيقم تو9سال دووم اوردي بازم ميتوني.

- پس اينوبدون تنهانيروي محرک من اونه.اگه تنهام بزاره قبل از اينکه اين بيماري منوخلاص کنه خودم خودموخلاص ميکنم.

- بهش گفتي دوستش داري؟

- نگفتم.

- نويدتوروخدامواظبش باش خودت ميدوني که دوره ي نوجوونيش افسردگي گرفته بود.داداشتوجلوي چشماش کشتن شک بهش واردشدو مدتي بستري وتاحالام اگه قرصاشونخوره شبا کابوس رهاش نميکنه.

دراتاق عمل بازشدولاله راکه روي برانکاردخوابيده با سري باندپيچي شده بيرون اوردند. نويدبسرعت بلندشدوبالاي سرش رفت وزمزمه کرد:

نويد فدات بشه که معصوم خوابيدي.

- منتقلش کنيد بخش......نويد کجا داري ميري؟

نويدبرگشت نااميدوخسته بود.

- دارم ميرم.

- الانکه نبايد تنهاش بزاري.

- نميتونم.توعمرم انقدرشرمنده نبودم.

- ولي تواون قضيه که تو تقصيري نداري.

- چرامتوجه نيستي منکه مرض دارم ومعلوم نيس تا کي زندم بخاطرخودخواهيم مجبورنبودم ازدواج کنم.

وبيمارستان را ترک کرد.

"فصل پنجم"

صبح شده بودهوا برخلاف روزقبلش که ابري بود، خوب بنظر ميرسيد.

خانم کياني با سردرگمي به ساک کناردرنگاه ميکرد.يکي از خدمتکاران راصدازدوپرسيد:

اين ساک مال کيه؟ اينجاچيکارميکنه؟

- مال اقا کوچيکه. گفتن بزارم اينجا.

- خيله خب بروبه کارت برس.

به سالن غذاخوري رفت سرميزکسي نبود.ارشيا را ديد که ازپله ها پايين ميايد.خانم کياني ميدانست دردوغم پسرش ازچيست و در دل فقط مصببش رانفرين ميکرد.

- صبح بخيرپسرم.امروزهواعاليه بريم بيرون، ناهارم مهمون من.

ارشياسردوبيحال جواب داد:

بزاربراي بعد مامي.

- نزن توذوقم ديگه.بريم شازدم؟

- من دارم ميرم ويلاي کرج معلوم نيست کي بيام.

- پس اون ساک مال توِ؟

- مامي اگه سوالاتون تموم شده ميخوام برم.

- حداقل صبحانتوبخوربعدبرو.

- اونجايچيزي ميخورم باي.

- مواظب خودت باشيا...اروم رانندگي کن....رسيدي زنگ بزن،گرسنه نمونيا...

***

دکتروارداتاق خصوصي شد.لاله که ازپنجره به بيرون نگاه ميکردبا خودش گفت:

خداوند ز حکمت ببندد دري * ز رحمت گشايد در ديگري

خب چه ربطي داش؟پاک خل شدي رفت لاله...

- اتفاقا خيليم به جا بود.عقلتونم سرجاشه.

لاله که غافلگيرشده بودگفت:

شما کي اومدين دکتر؟

- از همون اول شعرتون درضمن من هومنم.

- منم لاله خوشبختم.

هومن لبخندي زدوگفت:

منظورم اين بودکه منودکترصدانکنيد.

- من فکرميکردم دکترين.پس پرستارين؟

- دارين اذيت ميکنيدلاله خانما.

- اونوقت ميگم خل شدم شماميگين نع.

- اصلابگذريم.مثل اينکه شمابابيمارستان ماقراردادبستين.

- بده نميزارم بيکار باشين؟

- متاسفانه ماهيچوقت بيکارنيستيم.ماها يه سرماميخوريم هزار تا اه وناله ميکنيم وازکاه کوه ميسازيم.اما اينجا ادم چيزايي ميبينه که بيشترشبيه معجزس. لاله خانم چندتااتاق اونورترشما يه پسربچه اي هس که تازه يادگرفته مامان باباشوصداکنه اما سرطان خون داره وخيلي کساي ديگه که اگه بخوام بگم تمومي نداره.

به ناهاردست نخورده اشاره کردوگفت:

توروخدابا خودتون اينکارونکنيد.صبحانه هم نخورديد يه بخش رو با اين لجبازيتون بهم ريختين.

- آقا هومن من تا نويدرونبينم لب به هيچي نميزنم.

- حداقل مايعات بخوريد.

- من چي ميگم شماچي؟

- نويد خجالت ميکشه از روي شما.

- إ پس خجالت کشيدنم بلده؟من فکراموکردم بهش پيغام برسونين دراولين فرصت ازش جدا خواهم شد.

- ببخشيداينوميگم يعني شمافقط بخاطر...بخاطر...اخه چجوري بگم...

- لازم نيست ادامه بدين منظورتونوفهميدم. ولي نخيرمشکل من اونيکه شمافکرميکنيد نيست . چرازودتر نگفت؟ اونکه هنوزباران رودوس داره چراسکوت کرد؟ نگيد بخاطر سُـنـتــشون هيچي نگفته؟

- لاله خانوم نويد شمارو دوست داره خيلـــــي اونقدرکه حتي بارانو دوست نداشته.

- خنده داره.

- بخدا راست ميگم تنهادوست نويد منم اون همه چيزودرموردمن ميدونه منم درمورد اون.دردودلاشوپيش من ميکنه من حاضرم بهتون ضمانت بدم که دوستتون داره.اماخب مغروره ديگه.ولي مطمئنم اعتراف ميکنه بيچاره همروتوي دلش ريخته.

لاله بعدازحرفاي هومن به فکررفته بودباورش شد که نويد او را دوست دارد يعني دوست داشت که باور کند خودش هم نميدانست چرا ازاينکه نويدعاشقش است خوشحال بود اماوقتي يادش افتاد اوايدز دارد وزياد زنده نمي ماند ته دلش خالي شد. براي او دعا ميکرد. اماهنوزتصميمي نگرفته بود.

***

- بيا بشين من هيچي نميخوام بايدبرم نگين تنهاست.

نويداز اشپزخانه بيرون امد چايي راروي ميزگذاشت، اشکاربود که هنوزحالش خوب نيست.

- لاله خوبه؟

- اره فردا مرخص ميشه.شرکت نرفتي؟

- به مامان اينا زنگ زدم گفتم شماليم مثلا ماه عسل. وتلخ خنديد.

- کار درستي کردي.اونام نگران ميشدن.

- خب ديگه چه خبر؟

هومن قندي در دهانش گذاشت وگفت:

هيچي بايدخودتوبراي طلاق اماده کني.

- چي؟؟!

- فکراشوکرده ميخوادطلاق بگيره.تقصيرخودته اگه قبل عروسي هم حقيقتوبهش ميگفتي هم ازاحساست اينجوري نميشد.

- الان اي کاش فايده نداره.بگومن چيکارکنم؟

- هيچي اين من منتو ازدهنت بنداز.

- ميشه مثل ادم حرف بزني؟

- يعني غرورتوبشکن شايدبتونيدمثل دوتا همخونه زندگي کنيد درغيراينصورت بايدطلاقش بدي.

- من طلاقش نميدم.

- مگه ميتوني؟نکنه فکرکردي دادگاه رأي روبه مردي ميده که ايدز داره؟

نويدبلندشد عصباني بود.طول وعرض اتاق راطي ميکرد.

- اي بابا بشين سرگيجه گرفتم.راستي لاله ازصبح هيچي نخورده اعتصاب کرده.

- ديگه واسه چي؟

- ميگه بايدتوروببينه.بروببينش براش خوب نيست حرفتو هم بهش بزن.

ترديد داشت اما بخاطرسلامتي لاله مجبوربود.

- الانکه وقت ملاقات نيس!

- اونش با من.

*

هردو هيچ نميگفتند.لاله ازرفتار نويد خنده اش گرفته بود سرش را پايين انداخته وباانگشتانش بازي ميکرد همانند پسر بچه اي خطاکاردر مقابل مادرش.

- تو مثل اينکه روزه سکوت گرفتي!حداقل بلندشوبرو برام غذا بگيربيار.گرسنمه ازصبح هيچي نخوردم.

***

لاله دو پُرس غذاخورد ودران مدت نويدباحسرت او را مينگريست.

- مرسي خيلي گشنم بود.

زيرلب وارام جواب داد:

نوش جان.

- واي نويد تا حالا انقدر موش مرده نديده بودمت.

- چيکار ميخواي بکني؟

- نميدونم هنوز تصميمي نگرفتم.

ببين ميخواستم باهات حرف بزنم.نويدعمر دست خداس خودش ميده خودشم ميگيره ايناشعار نيس من واقعا بش اعتقاد دارم. بخند خوش باش.اين سرنوشت تو بوده.نميشه باتقديرخدا جنگيدکه اونجوري فقط خودمونوخسته کرديم.

- لاله من نگران توام،واقعا معذرت ميخوام تو گناه داري هرچي بگي هر کاري بکني حق داري.ديشب مثلا شب عروسيت بود شبي که هر دختري ارزوشو داره.امامن چيکارکردم؟حتي يبارم بهت لبخند نزدم.بهت يه خبر بد دادم بعدشم سرت شکست.

حالام که يه تازه عروسي عوض ماه عسل بيمارستاني.

- اره.همه ي اينا بخاطر خودبينيه تو.خودخواهيه تو.

- شرمندم.

- هيچوقت فکرنميکردم اززبون تو اينو بشنوم.

- هر چي بگم کمه البته جبرانم نميشه.

- پس گفتنش بي فايدس.ميدونم غرورت برات والاس من راضي نيستم بشکونيش.اماحواست باشه که توش غرق نشي چون ابليس هم بخاطرتکبرش رجيم شد.

- چشم.با هومن حرف زدم من اينجا ميمونم.

- نگران نباش از تنهايي نميترسم.

- بر منکرش لعنت.اما اينجا بهتره.

- چيه نکنه جايي رو نداري؟

- از قضا درست گفتين.

- پس اون خونه ي خوشگل نزديک شرکت چيه؟

- خب خونس ديگه.لاله فردا که مرخص ميشي کجاميخواي بري؟

- ميخوام فعلا بيام توهمون خونه.البته اگه راهم بدن؟

- صابخونه که نيازي به اجازه نداره.

- يعني چي؟

- يعني شماميتونيدمنوهم بيرون کنيد.اون خونه براي تو.

لاله که هيجان زده شده بودبااشتياق گفت:

جون من؟!

- خواهش ميکنم قابلي نداره...

- با اين حساب حتماپولشوهم ميخواي بگيري؟

- اصلا تشکرنخواستيم.

- شوخي کردم مرسي.راستي چرا هيچ کس ملاقاتم نيومد؟

- راستش به کسي نگفتم بهشون گفتم رفتيم شمال.

- بهتر،مرسي که نگفتي.نويد يه سوال بپرسم؟

- بپرس.

- مامانت اينا ميدونن که تو...

- نه فقط هومن ميدونه وازديشب تو.

- تا صبح کلي وقت هس منم خوابم نمياد.از...از باران برام بگو البته اگه ناراحتت نميکنه؟

- براي چي ناراحتم کنه؟ازاون قضيه سالهاگذشته.

راستش فکرميکنم فداکاري باران بخاطراين بودکه اون خودشومديون من ميدونس.چون من بهش پناه دادم.حمايتش کردم...

- نه من اينوقبول ندارم هرچيم باشه کسي بخاطراين چيزايي که گفتي حاضرنيس اونهمه اموالشوببخشه وجونشوفداکنه.من مطمئنم اون توروخيلي دوس داشت.اين کارافقط ازيه عاشق بر مياد.

- شايد.

- خب چه شکلي بود؟عکسي ازش داري؟

- نه عکسي ندارم اما دخترقشنگي بود.تا قبل از مرگ پدرش خوشبخت بود ولي از اون به بعدمصيبتا سرش مياد.

اون خيلي احساسي بودوضعيف،خيلي مهربون بودوقتي ميبردمش بيرون بايدحتماينفرو خوشحال ميکرد.پولايي که ميدادم براي خودش اون همرو ميبخشيد.يادمه باهام به يه خونواده اي سر زديم که دستشون به دهنشون ميرسيد.باران ميگفت پدرشون خلافکاربوده به دست پليسا کشته ميشه ايناهم تو بدبختي زندگيشونوسرميکردن.ميگفت اين خانواده رو از بچگيم ميشناسم بابام بهشون کمک کرده که به اينجارسيدن. هومن رفيقم ازهمون خانوادس خودش که دکتره داداشش تو خارج وکيله خواهرشم زبان فرانسويش عاليه به بچه ها ياد ميده.منوهومن اينجوري دوست شديم.

خلاصه باران فرشته بود.

لاله باران مثل توعاشق نقاشي بود.همه ي نقاشي هايي رو که کشيده دارم.

- خدارحمتش کنه.

براي بارچهاردهم موبايلش زنگ خورد ديگرکلافه شده بود دکمه ي پاسخ را زد وبا بداخلا قي جواب داد:

الو...

- الو و مرض.اگه يه دخترم پشت خط بوداينجوري جوابشو ميدادي؟

- فربد اصلاحال وحوصله ندارم.کارتوبگو.

- زنگتون خرابه.حالام که بعدازدوساعت جواب دادي افتخار بده ودرو بازکن.

- من خونه نيستم.

- ميدونم کرجي.مامانيت منوفرستاده بيادروبازکن سرده هوا.

ارشياگوشي راقطع کرد.سيم ايفون راوصل کردودروبازکرد.

در بزرگ را بازگذاشت،بسمت مبل رفت وخودرا روي ان انداخت.بعدازچنددقيقه سروصداي فربدهم امد.

-شازده ي عمه کجايي پسرکم؟....به به چشممون به ريخت نحست افتاد.علک سلام.ممنون بخداخوبم چقدراحوال پرسي ميکني؟؟

ارشيابي حال وخمارگفت:

مهمون ناخوانده هستي حالاانتظارسلام وعلک داري؟

فربدسويچ را روي يکي ازميزهاگذاشت وجواب داد:

عمه ميدونست کيو پيش تو بفرسته. من پرو تر از اين حرفام با اين گند اخلاقيات قهرنميکنم وبرم.

همانطورکه بطرف اشپزخانه ميرفت گفت:

ببينم چيزي داري بخوريم يانه....بله دوتانون کپک زده يه تخم مرغ چندتاگوجه گنديده وچندتايي تارعنکبوت.بـه بــه اين جارو ببين بطري مشروب...راه افتادي. ميدوني عمه بفهمه شهيدت ميکنه. نگوچرا انقدرخماريا. خاک توسرمَستت...

ارشيا هيچي نگفت روي مبل درازکشيده بودوچشمانش بسته.

- بدرک جواب نده.ميگم ارشيااينجاجون ميده واسه پارتي چهارشنبه تولدپرياس يه جشن بگيريم؟

- پرياديگه کيه؟

- دوست دخترم.

- بگويکي ازدوست دخترام.

- نه بجون توگذاشتم کنار.با اينم ميخوام ازدواج کنم.

- اره جان خودت توباهمشون ميخواستي ازدواج کني.

- خب اونا قسمت نبود.اين يکيو با بابارفتيم خاستگاري.خدايي پول حلال مشکلات ياروتافهميدبابام ازاون کاسباس سريع قبول کرد.

من ماشينم خرابه عصرخواستم برم بيرون باماشين توميرم.

- فقط از اونا رو بگيربيار.

- اوکي.چندتا؟

- سه چهاراتا.

- پسرميخواي خودتوخفه کني !!!!!؟

- فربد بخدا حالم خوب نيست. بيرونت ميکنما.

- باش برات ميگيرم فقط چيزي به عمه نگيا. يه خريد حسابي هم بايد بکنم.

ارشيابي حرف بلندشدازپله هابالارفت ارام قدم برميداشت همچوشکست خوردها.

غروب شده بودکه تازه ارشياازخواب بلندشددران دو روزيکه انجابودياخواب بوده يادرحال خوردن شيشه هاي شراب.

ابي به صورتش زد نگاهي به چهره رنگ پريده اش در ايينه کرد پوزخندي زدوازدست شويي خارج شد.

داشت از پله ها پايين مي امدکه صداي فربدراشنيدگويي باکسي صحبت ميکند.

- اره بخدا عقل که نداره هي بش ميگم اخه ارشياجان دختره ازدواج کردکه کردتوچرا حرص ميخوري اين وضعشه،نيگاکن ازخونه که زده بيرون هيچ ازمن خواسته براش ازاينا بيارم.

فقط دوساعت داشتم نصيحتش ميکردم که اين لاله ارزشش رو نداره اين چيزايي رو هم که ميخوري براي بدن مضره به خرجش نميره که نميره.

حالاارشيا به پايين رسيده بود فربد داشت با دخترجواني حرف ميزد. دخترباصداي نازکش گفت:

آخي خوشبحال دختره پسرعمت چقدردوسش داره.فربد راستشوبگواگه من يروزي ازدواج کنم تومثل پسرعمت انقدرخراب ميشي؟

- مگه مغزخرخوردم؟

- چي گفتي فربد؟؟

- هيچي ميگم اونروز روزه مرگ منه.

ارشيابه جلوامدوگفت:

کم مخ اين بنده خداروبزن...

- إ! توکي بيدارشدي؟ روکردبه دختره ويواش گفت:

عزيزم توزيادحرفاشوجدي نگير.بعضي اوقات هذيون ميگه.

معرفي ميکنم پسرعمه ي خوش اخلاقم ارشياوهمسر آيندم پري.

پري:خيلي خوشبختم ارشياخان ببخشيدمزاحم شدما ازپدرم اجازه گرفتم براتون شام درست ميکنم بعدرفع زحمت ميکنم.

فربد:زحمت چيه پري جان؟مگرازرو نعش من ردشي بخواي بري. شب اينجاميموني. خطريه بخواي تنهابرگردي.

- شمامنوميرسوني...

ارشيا حوصله اش سررفته بودازمادرش شاکي بودکه فربد را پيشش فرستاده بود.

شام را صرف کردند.پري يک غذاي فرانسوي درست کرده بودفربدبا اينکه دوست نداشت وانرا به زورميخوردمدام از دست پخت پري تعريف ميکرد.پس ازشام فربدوپري که رفتند ارشيا باز به ان بطري ها پناه برد...

***

لاله درخانه حوصله اش سر رفته بود. به سراغ تلفن رفت بعد ازچندبوق مهساجواب داد:

بفرماييد

-کجا بفرمايم؟

- شما؟

- داري تلافي مهموني رودرمياري؟

- من الان حضورذهن ندارم خودتونومعرفي کنيد ممنون ميشم.

- لالم.

- لالي؟

- لال عمته مهساخانم.

مهساباخنده گفت:

لاله تويي؟معذرت ميخوام.خوبي؟مامانت ايناخوبن؟چه عجب يادي ازما کردي؟هنوزتيکه کلامات عوض نشده. راستي عروسيت مبارک باشه عزيزم.چه خبر تازه عروس؟

- مهساجان ميخوام ببينمت وقت داري؟

- براي تو اره. کجا؟

***

مهساباافسوس گفت:

پس که اينطور.دلم براي اقانويدميسوزه.

- اينايي که گفتم بايدبين خودمون بمونه!

- باشه عزيزم بمن اطمينان کن.

- راستش خيلي گيج شدم نميدونم چيکارکنم عقلم ميگه برو دلم ميگه نرو پاش وايسا.

- اي کلک دوسش داري؟

- نه فقط بش حس ترحم دارم.

- ببين لاله خيلي رک بهت بگم اقا نويد زياد زنده نميمونه ولي اون تورودوس داره بزاراين اخرعمرش باکسي باشه که دوسش داره کمکش کن اين مدتي که زندس ايمانش به خداکم نشه.نگه سرنوشت من تاريکه.

- تازه فهميدم چرا انقدرتوداره.

- بيچاره هم جوون هم بي گناه.

- ميشه انقدرازمرگ حرف نزني؟

- من کي ازمرگ حرف زدم؟

- تومگه هي نميگي زنده نميمونه؟

- خب ميخوام باواقعيت روبه روت کنم.

- مرسي روبه روشدم. بلند شد سيني رابرداشت وقهوه اورد پس ازان ميوه.

***

پشيمان شد وگوشي را سرجايش گذاشت دوباره نفسي کشيد اينبار ديگرعضمش راجزم کردوشماره راگرفت.

- سلام لاله.

- سلام.ازکجافهميدي منم؟

- شماره خونه رو دارم.

- اهان.

مدتي سکوت برقراربودنويدبه نفس هاي لاله گوش فراداده بودولاله فکرميکردچگونه حرفش رابزند.

- راستش ميخواستم بگم ميتوني بياي خونه.

نويدبينهايت خوشحال شدسعي کردمعمولي بگويد:

- يعني ديگه نميخواي طلاق بگيري؟

- اوهم.

- پس جاروپاروکن که دارم ميام.

ارتباط که قطع شدلاله باخودگفت حالاشام چي درست کنم؟ تنهاغذايي که بلدبودماکاراني بود.تازمانيکه خونه خودشان بود پدرش نميگذاشت دست به سياه سفيدبزند.درخانه ي الماسي هم خدمتکاران پختن غذاوديگرامورات رابرعهده داشتند.

زنگ درکه زده شدلاله لباسش رامرتب کرددررا بازکرد نويد که داخل امددستش پربود.گل وشيريني وغذا.

کمکش کردخريدهارابه اشپزخانه بردند.

- چرازحمت کشيدي؟من شام درست کردم.

- اولاسلام دوماخوبي؟خوبم سوماچي درست کردي؟

- اولاعليک سلام دومامرسي خوبم سوما ماکاراني.

- دروغ نگوتوتخم مرغم بلدنيستي.

- خيلي بهم بر خوردا.

- حرف حق تلخه.

بيني اش رابالاکشيدوبوکردوبا تمسخر گفت:

فلا بدوکه کاردستمون دادي.

لاله به سراغ گاز رفت وباناراحتي گفت:

اي واي زجغاله شد.همش تقصيرتوديگه از بس پرحرفي کردي حواسم پرت شدو غذام سوخت.

نويدبه غذاي سوخته سري زد.بادقت انرابرسي کردومانند کارشناسان گفت:

دليل سوختگي اين ماکارانيه سياه بخت شعله زيادبوده وهواس پرت اشپز.

- شماکه بلدي ازاين بعدخودتون زحمتشوبکشيد.

- همچين ميگي انگارتا ديروز توبه ماغذا ميدادي؟

- تو هتل خوش گذشت؟

- جات خالي.لاله ميسپرم به منشي شرکت يه خدمتکار پيدا کنه.خوبه؟

- تايمدت باشه.ميدوني ميخوايم بابچه هايه.....

- حالابعدا بگومن صداي شيکمم درامده.اين چندروزنه خواب درست وحسابي داشتم نه غذا.

لاله بازيرکي پرسيد:

اونوقت چرا؟

نويد غافلگيرشدمانده بودچه بگويد.

- خب.....خب چون...چونکه...همينجوري من جام عوض بشه خوابم نميبره .غذاي هتل هم بدرد نميخوره.

لاله گفت:

خيله خب بروبشين بيارم بخوري.

- چه بداخلاق.

بعدازشام باکمک هم يکي ازاتاق هاي مهمان رابراي نويد اماده کردند.نويدنگاهي به اتاقش انداخت دستي به گردنش زد و گفت:

من قبول ندارم اتاق توبزرگتره.تختت هم دونفره.

لاله جلوي اوقرارگرفت دستش راجلواوردوگفت:

دستتوبده به من.

نويداول نگاهي به او انداخت بعدبه دستش آنگاه دستش رادردست لاله گذاشت.

- نويداين اغازدوستيه ماهاس.مامثل دوتادوست تاموقعيکه نفس ميکشيم باهم هستيم.اماجلوي همه بايدنقش دوتازن و شوهرخوشبخت روبازي کنيم.بايدبهم کمک کنيم.وفادار باشيم.منوتويعني ما.مطمئنم مابهترينم دوستاي دنياميشيم.لاله لبخند دوستانه اي زدهمچنين نويدو قفل دستانشان را محکم تر کردند.

***

- ببين دخترم نويدخان يه پارچه اقاس.ميخوام مثل موم تودستات باش.نگهش دار.يوقت باش لجبازي درنياريا.

هرچي گفت گوش بده مبادا کاري رو بدون اجازش انجام بديا.

- مامان اون دوران گذشت.شمايدفعه بگوزناغلام حلقه بگوش شوهراشونن.

يدفعه صداي پدرش امد:

- چونکه خونه ي شوهرباخونه ي بابا فرق داره. اينجا نازت خريدارداشت امااونجاتوعوض نازکردن بايد"حکومت" کني.

لاله خنده اي کردوگفت:

شماکي گوشي روگرفتين؟

- ديدم اين مادرت داره چرت وپرت يادت ميده گفتم خودم راه ورسم زندگي رويادت بدم.

صداي معترض مادرش ازانورخط پيچييد:

دست شمادردنکنه.حرفاي من کجاش چرت وپرت بود؟

- مگه دروغ ميگم خانوم؟

مشاجره بين مادروپدرش حالاحالاهاادامه داشت لاله در اخرگوشي راقطع کرد. همان موقع نويدباموهاي خيسش امد

وروي مبل مقابل لاله نشست.

- حوصلت سررفته اره؟

لاله: اوهم.

- خب ميگي چيکارکنيم؟

لاله تنهاشانه بالاانداخت.

نويد:من ميگم بريم ماه عسل.

- ها؟

- يعني بريم مسافرت.

- جون من؟

- اره خب.

لاله باشادي بلند شدکنارنويدنشست تنهامرزبين انهالباسهايشان بود لاله به خوبي بوي خوش شامپورا استشمام ميکرد وهمچنين آن عطر تلخ مست کننده،نويد ازآن نزديکي حالش عوض شد وعقب تررفت.

لاله بادلخوري سرش راپايين انداخت. نويد که تحمل ناراحتيش رانداشت کمي به اونزديکترشدوگفت:

خب کجابريم؟

- حالاکه فکرميکنم ميبينم الان براي سفرمناسب نيست ميخواي خودت برو. بلند شدوراه اشپزخانه راپيش گرفت.

به درست کردن قهوه مشغول شد.

- لاله قهري؟

- قهربراي بچه هاس. توهم ميخوري؟

- نه.نوش جون.

نويد به وضوح ناراحتي رادردل لاله احساس ميکرد. ازکاري که کرده بودپشيمان بود امادست خودش نبود اوعاشق لاله بودوبخاطرهمين عشق نبايدخيلي به لاله نزديک ميشداوهم انسان بودمانندديگران ولاله هم زيباو محرمش.نگاهي به لاله کرد.به دستانش که قهوه ميريخت وصورتش که اخم ظريفش ناشي از ناراحتي بود.

نويدزيرلب طوريکه لاله بشنودگفت:

کاش ميدونستي تحمل ناراحتيتوندارم. از آشپزخانـه بيرون رفت ولاله رابا افکاري مبهم تنهاگذاشت.

"فصل ششم"

نويدکليدرابه درانداخت ودررابازکردلاله بي طاقت بوداول اوبه اتاق پاگذاشت نگاهي به اتاق خالي انداخت که فقط يک درداشت وگفت:

همين؟!!

نويدبطرف آنيکي دررفت ولاله راباخودبرد.دربه يک حياط خلوت بازشد.نسبتابزرگ بودوانواع گلدان هابه انجازيبايي رويايي داده بودهرگوشه ي ان بوم هاي نقاشي به چشم ميخوردلاله حدس زدکه ان نقاشي هاي زيباوپراحساس ازاثار باران باشدکه نويدحدسش راتاييدکرد.

اوازخودخجالت کشيد.کسي قصدجان اورانداشت وسايه ي پدرومادرش بالاي سرش بودونقاشي هاي بي روح وغم انگيزميکشيداماباران که دختريتيمي بودکه جانش درخطر وکشيدن انهمه نقاشي هاازپرندهاواقصام طبيعت تحسين برانگيزبود.به يکي ازطرح هادست کشيدوگفت:

محشرن.

بطرف يکي ازبوم هارفت چهره ي يک پسرجوان وجذاب رسم شده بود.برايش اشناامد.نويدکنارش قرارگرفت همانطور که به نقاشي نگاه ميکردپرسيد:

تويي اره؟

- اره.چطوره؟

- قشنگترازخودت کشيده.

- خبرنداري دخترخوب.يکي ازبچه هاازم خواسته بودمانکن شم خودشم اين کاره بود.

- جدي!؟

- مگه من باتوشوخي دارم کوچولو؟

- کوچولوعمته.چيشدرفتي؟

- نه بابا.

- به هرحال شوخي کردم. توپسرجذاب وقشنگي هستي حتي ازاين نقاشي هم قشنگتر چون الان پخته تري. نويدتاحالا دخترا بهت سيريش نشدن؟

- سيريش چيه؟اين طرزحرف زدن در شان يک هنرمند نيست!

- بحث روعوض نکن.بگوديگه؟

نويدروي پله نشست وبالبخندگفت:

واسه چي ميپرسي؟

- من خودم دخترم بادختراهم زيادرابطه داشتم پس جنس خودموخوب ميشناسم.

- پس چه جنس خرابيد شمادخترا...

- اگه جرئت داري يبارديگه بگو.

نويدبلندشدباخنده حرفش راتکرارکردوفرارکردلاله هم دنبالش دويد.

سروصداي زيادي دوشخص ايجادکرده بودند که کل خانه را برداشته بود،صداي خندهايشان ،فرياد هاي نويد ،جيغ هاي لاله ،بدوبدوکردن هايشان و شکستن ظروف چيني.

هردومتوجه زنگ در شدند که داشت مدام زنگ ميخورد.باتعجب بهم نگاه کردند.

لاله:يعني کيه!

نويد: برم ببينم.

- نه ماالان مثلاخونه نيستيم.

- دخترخوب پس اين همه سروصدا از جنا که نبوده...

باحالت دوبطرف دررفتندکه باشدت کوبيده ميشد.

نويددررابازکردوهمسايه طبقه ي پايين راخشمگين مقابل خود ديد.

- سلام خانم قرباني.

خانم قرباني که زني سالخورده بودهمانند بمب منفجرشد:

چه سلامي؟چه عليکي؟شماخجالت نميکشين؟شمامردا همتون يجوريد خرتون که ازپل بگذره ازپسر پيغمبرميشيد بلاي جون. پسرجان حداقل بزاريماه ،حداقل يماه بگذره بعد بيفت به جون دختر مردم.صداي جيغش تاپايينم مياد.واقعا که از شما بعيد بود آقاي الماسي، بريم دختر جون.

سپس دست لاله راگرفت وباخودپايين برد.اورابه داخل خانه بردکه شبيه بالابود.

لاله راروي مبل نشاند حتي مهلت حرف زدن به اونميداد.اوراتنها گذاشت وباليوان اب قندبازگشت.شانه هاي لاله راماساژ داد. انگشترطلايش رادراورد درون ليوان انداخت وبه زور به لاله خوراند.

- خوبي دخترم؟ کتکت که نزد؟ نترسيدي که؟

لاله خنده اش گرفته بودوباصداي بلندخنديد.خانم قرباني سري تکان دادوباتاسف گفت:

نگـــــــــاه!!هنوز هيچي نشده به چه روزي افتاده!ديوونه شده!

لاله بالبخند دستش را روي شانه ي زن ميانسال گذاشت و بامحبت گفت:

خانم قرباني ببخشيداگه باصروصدايي که راه انداختيم مزاحم استراحتتون شديم ولي اونجوري که شمافکرميکنيد...

قبل ازاينکه حرفايش تمام شودپيرمردي که برروي ويلچر نشسته بودواردسالن شد.

خانم قرباني زيرلب گفت برخرمگس لعنت. باصداي بلندي گفت:

کي بيدارشدي عاصف؟

عاصف همانطورکه لاله رانگاه ميکردميکردگفت:

همين الان بيدارشدم.قرصام کجاس؟

- همون جاس ديگه.

- اين دختره کيه؟

- مهمون منه يه بدبخت ديگه.اصلااين فضوليابه تونيومده شرّت کم.

عاصف مظلومانه سرش راپايين انداخت چرخ رابه حرکت دراورد ورفت.

لاله ازرفتارخانم قرباني متعجب بودوخيره اورانگاه ميکرد خانم قرباني اهي کشيدوبه حرف امد:

اين جوري نگام نکن دخترخوشگلم.من يروزي ارزوداشتم يه دختري مثل توداشته باشم.يني داشتم اماعمرشودادبه تو.

همين مردي که الان ديديش و دلت به حالش سوخت روزگار منوسياه کرده.قبل ازازدواج پيش برادرم بودم مردبودا ولي زنش هندجيگر خواربودمنواينجوري نگاه نکن جوونيام خوشگلترين دخترفاميل ومحله بودم.امابرام دردسرداشت زنداداشم بمن حسوديش ميشدمنم که سربارشون بودم. چه اذيتايي که سرمنه تنهاي بچه يتيم نيورد.تهديدم ميکردبه داداشم چيزي نگم کلفت خونش بودم.عاشق درس بودم ودرسم خيلي خوب بوداماازخدابي خبرنزاشت ادامه بدم.چه خواستگارايي که نداشتم اماهمروبه بهانه هاي مختلف رد ميکرد.اخرشم تو سن کم منوبه زوربه اين حيوون دادن که حتي لياقت يه تار موي منوهم نداشت.اونجاهم اين بي صفت ومادرپدرش عقده هاشونوسرمن خالي ميکردن.خواهرشوهرم که ديگه هيچي. انگارنه انگارمنم ادمم.بيشتراز اون کتک ميخوردم دفاع هم ميکردم خانوادگي سرم خالي ميشدن.

وقتي حامله شدم اذيتاشونم کمترشد.اماهيچ کس بمن نميرسيد بوي غذاشون تواتاق من ميومدولي نامسلمونايه قاشق بمن نميدان.بگذريم.تنهااميد من هستي بوددخترم ماه بود.مادر فداي خندهات وگريه هات بشه.ولي کاش خدابهم پسرميدادهم شوهرم وخونوادش به ارزوشون ميرسيدن ومنواونقدراذيت نميکردن هم ازمادربي پناهش مواظب ميکرد.

ولي هستي رو روي دامن من گذاشت اونا زينب صداش ميکردن.اگرم من ميگفتم هستي دهنم پرخون بود ميگفتن اين اسما به درد نميخوره ولي مشکلشون اسم نبود مشکلشون من بودم .بمن ميگفتن اجاق کورميگفتن دخترزاييدن که هنرنيست اجاق کورباشي بهتره دخترزاييدن.مونده بودم ايناچرااينجورين ايناکه بروبيا دارن دستشون به دهنشون ميرسه؟اي بابا توازهمون اول طالعت سياه بودجيران.

يه شب لعنتي دخترمنوهمه ي هستيه منوگرفت.دخترخوشگلم تب کرد. امااون شب هيچکس خونه نبودهمه رفته بودن خواستگاري هوو من. اونموقعم جرئت پابيرون گذاشتن بدون اجازه رونداشتم ازاون گذشته دروقفل کرده بودن.

من خداروازيادبرده بودم.مثل حيوونا يا کارميکردم ياکتک ميخوردم.تازه اونشب خدايادم اومدگريه ميکردموصداش ميکردم.اوناکه اومدن خوشحال بودن اخه بله روداده بودن تب دخترمونحس ميدونستن به پاهاشون افتادم که دوماداينده همين عاصف خان دخترشوبرددکترهرکاري کردم منونبرد. مادرشوهرم وخواهرشوهرم عوض دلداريه من برنامه ريزي عروسي روميکردن.

عاصف اومدبدون دخترم بدون بچم.بچم دووم نيورده بود.

خانم قرباني گريه ميکرد.لاله اشک صورتش رافراگرفته بود سعي کردخانم قرباني راارام کند.خانم قرباني اشکهايش را پاک کردوبابغض ادامه داد:

بعدازچهل دخترم تازه عروس رواوردن خونه.اسمش مريم بوداون کاري بمن نداشت اصلا عارش ميشد به من نگاه کنه. اين يکي عروس عزيزتربودجرئت داشتن بهش بکن بالا چشات ابرو.خوده مريم پدرشونودرميورد.بعدمريم من ديگه کاملاحکم کلفت روداشتم.

گذشت وگذشت تااونروزيکه من يادم رفته بودپسرعاصف روازمدرسه بيارم.عاصف افتادبه جون من چقدراونروزمنوزد.ديگه تحملم تموم شده بودفرارکردم عاصف افتاد دنبال من که توي پله ها افتاد اونهمه پله روافتاد وشد اين عاصف،که ويلچرشد دوست هميشگيش. مريم بعديه سال باپسرش رفت معلومه يه ادم معلول رونميتونست تحمل کنه.

همشون به پام افتادن.دخترخواهرشوهرم سرنوشتش عين من شد.مادرشوهرم مريضي گرفت وپدرشوهرم ورشکست شد.

امامن هيچکدومشونوحلال نکردم.

لاله ازخدادلگيرشده بودکه چرانبايدبنده هايش خوشبخت باشن؟چراسرنوشت اکثرزنان به جرم زن بودن شوم است؟

- متاسفم.شماخيلي سختي کشيدين خانم قرباني.

جيران با محبت گفت:

فداي يه تارموي توعزيزم منويامادرصداکن ياجيران.

- راستش روم نميشه بگم مادراشکالي نداره اسمتونوصداکنم؟

- هرجورراحتي.

- جيران جون شما الانکه ازيادخداغافل نيستيد؟

- اون ازمن غافله، من ازاون.

- من درحدي نيستم که شمارونصيحت کنم.ولي خداهيچ وقت ازما غافل نيست.اين ماهاهستيم که ازش دورميشيم.ماهر لحظه درحال امتحانيم بيايم بنده روسياه نباشيم.

ازهمين امشب شروع کنيد.محاله ازته دل صداش کنيدوروش روبرگردونده.مطمئنم خداهم دلتنگ شماس.

- درست ميگي اگه ازم غافل بودفرشته نجات برام نازل نميکرد.

- راستي جيران جون امروزمنونويدداشتيم شوخي ميکرديم.

- پس اون سروصداها...

- عوارض بيکاريه.

- خب بريدسفرشمالي.جنوبي جايي؟

- چشم.سپس بلندشدواهنگ بازگشت کرد.

جيران:کجا؟بشين برات چايي بيارم.

- دستتون دردنکنه.برم يغه اين نويدوبگيرم منوببره سفر.

- ببخشيداگه باحرفام سرتودرداوردم ادم که پيرميشه پرحرف ميشه.

- بيخيال جيران جون.

- ازطرف من ازنويدخان معذرت خواهي کن.

- حقش بود.فقط يادتون نره چي گفتمابادل وجون صداش کنيد.

- حتماعزيزم.حتما.

ازمنزل جيران بيرون امداحساس کرد بايدتلافي حرف نويدرا دربياورد.

- چيشد؟

- چي چيشد؟

- بردت پايين بهش گفتي مادعوا نداشتيم؟

- پس اگه دعوانبودچي بود؟

- لاله توحالت خوبه؟ماداشتيم شوخي ميکرديم.مگه غيرازاين بود؟

لاله خودراروي مبل رهاکرد ال اي دي را روشن کردوبه تماشاي تلويزيون مشغول شد

نويدروبه رويش ايستاد.دست به کمر زد واو را خيره و طلبکارانه نگاه ميکرد.

- برواونور ژست بگير.من دارم فيليم ميبينم.

سکوت

- مگه باتونيستم؟

سکوت

- چيه خوشگل نديدي؟

سکوت

- مگه ارث باباتوخوردم اينجوري نيگام ميکني؟

وبازسکوت

لاله بلندشدوجلوي اوقرارگرفت.تازه فهميده بودچقدرازنويد کوتاهتراست وبه خود دلداري دادکه اوکوتاه نيست نويداست که بلنده.

نويد:حالافهميدي اگه يکي جوابتونده...

-الان وقت درس اخلاق نيست.يه اعتراف.راستش ميخواستم يه کوچولو اذيتت کنم.بگم جيران جون بخاطرکتک زدن من زنگ زده به پليس وتوام بترسي وفرارکني ومنم حال کنم ولي شواهد و قواعدنشون ميداد که سوژه ي موردنظرباهوش تراز اين حرفاس.ماهم بي خيال شديم.

نويداول باتعجب به اونگاه کرد وبعدبا صداي بلندي خنديد.لاله که ازخنده ي اوکلافه شده بودگفت:

ميشه بگي به چي ميخندي؟

نويدبرايش توضيح داد اماچون مدام ميخنديدلاله متوجه نشد کلافه خودراروي مبل رهاکرد.نويدکه خنده اش تمام شد با فاصله کنارش نشست وبالبخندگفت:

لاله خيلي بچه اي.مثل اين دختربچه هاي شروشيطون.

- خب اين کجاش خنده داشت؟چرامنومسخره ميکني؟

- اتفاقاخيليم خنده داشت.

- اره ديگه ميگن ديوونه ها الکي ميخندنا راسته.

- دست شمادرد نکنه.چرا بمن تيکه ميندازي؟

- دوس دارم دوس دارم.

- ولي دروغ نگفتم شما دختراجنس خرابيد.

لاله بانويدصحبت کردقرار شدبه سفربروندوبانظراو شمال را انتخاب کردند.

"فصل هفتم"

يک ويلاي بزرگ کناردريا وبسيارشيک.

لاله ساکت بودوبه دريانگاه ميکرد.ارام قدم برداشت وجلوتر روي ساحل نشست کفش هايش را دراوردوبه امواج ارام دريانگاه کرد.بااينکه زمستان بوداما انروزهواخوب بود وگهگداري نسيم ميوزيد.شالش درامدوموهايش به دست باد سپرده شد.دست در جيب لباسش کردو ان صدف را که چندين سال پيش نشاني ازعشق بود را دراورد.

صدف نصف شده ديگر برايش عذاب اور نبودتنها يک خاطره ي کودکي به چشم مي امد.باسر انگشتانش نوازشش کرد سپس يکدفعه اي ان را درون دريا پرتاب کرد.

دوست داشت داشت فکرکند.به هرچه درگذشته پيش امده بود به کارهايي که انجام داده وبه بازي سرنوشت. مبين به اوگفته بود که يک ويلاي زيبادارندوبه او قول داده بوديک تابستان به انجاخواهندرفت.امامبين را چاقو زدندوحال با برادرش که هميشه از او بدش مي امدبه ان ويلا امده بود.

هيچ گاه فکرنميکردنويدايدز داشته باشد.اوبه وضوح اميدو خوشحالي را درنويدبعداز همخانه شدن احساس ميکرد.

ديگراز او تنفرنداشت.قبلارابطه يشان شکراب بوداما در اين چندروزخيلي باهم صميمي بودند.مثل دو دوستيکه سالها باهم زندگي ميکنند.نويدخوش اخلاقترشده بود و همين خصلتش هم درلاله تاثيرگذاشته بود.اه عميقي کشيداز خداسلامتي وعمر طولاني براي نويدخواستودعاکرد هرچندکه ارزويي محال بود.

نويدماشينراگوشه اي پارک کردپياده که شد.درعقب رابازکرد وچندپلاستيکه خرديها رابرداشت ميخواست وارد ويلاشودکه نگاهش به لاله افتادکه شالش درامده بودنگاهي ديگربه اطراف انداخت مطمئن که شدکسي نيست خريدهاراروي ماشين گذاشت راه افتادبه کنارلاله که رسيدکنارش نشست.

- اومدي؟

- من فکرميکردم خوابي بروبگيربخواب توماشينم که نخوابيدي.

- توماشين نخوابيدم چون توهم بيداربودي الانم هوس کردم بيام اينجا البته بااجازتون.

- شد يه بار به ماتيکه نندازي؟

لاله بلندشدداشت ميرفت که نويدصدايش زدوقتي برگشت ديدکفش هايش دست اوست.

- سيندرلا،کفشاتوجاگذاشتي.

خنديد جلورفت دست درازکردکه کفش هايش رابگيردکه نويد نداد لاله دوباره خواست بگيردکه نويدبازدستش راعقب کشيد.لاله که کلافه شده بودنفسش رافوت کردوگفت:

اه نويد يابده ياهمينجوري ميرم بالا.

- اول چارقدتو سرت کن.اينجا لسانجلس که نيس.

- إ اينجورياست؟دفعه بعداصلاميخوام با مايو بيام.

نويدسري ازروي تاسف تکان دادوشال راکه روي شانه لاله افتاده بودسرش کردسپس دولا شدوکفش هاراپايش کرد.صاف شد.ازچهره اش هيچ چيزنميتوان فهميد.

نويد:ميتوني بري.

لاله به چشمانش نگاه کردوزيرلب گفت:

يکم سخته اماسعي ميکنم عادت کنم.

وقتي لبخندرضايت بخش اوراديدانجاراترک کرد.نويداز پشت سرنظاره گررفتن اوبودوقتي لاله محوشدبرگشت به درياباامواج پرتلاطمش نگاه کردوبااندوه گفت:

کاش تونبودي.حالاچه جوري ازاين دنيادل بکنم؟

***

سرش را روي دودستش ميفشرد.

- تاکي ميخواي ادامه بدي؟داري خودتوازبين ميبري هيچي ازت نمونده هيچي.أه أه أه...

بلندشدبه خود در ايينه نگريست. تکيده وضعيف تر از قبل به نظر ميرسيد.

زيردوچشمانش هلال سياه زده بودومثل هميشه رنگ پريده بود.حالش اصلاخوب نبودازاتاق بيرون امد ارام پله هاراپايين مي امد. بلندفربدراصدازد:

- فربد کجايي؟

فربدکه مشغول اس ام اس بازي بودسرش رابلندکردوسرد گفت:

چه عجب بيدارشدي خرس قطبي.

نگاهي به دورور انداخت وبي حال گفت:

سويچو بده.

ازجيبش دراورد بدست ارشيادادوپرسيد:

واسه چي ميخواي؟

- به توام بايدجواب بدم؟ وراه خروج راپيش گرفت فربدهم به دنبالش.

- پس چي؟اين همه مدت ازکاروزندگيم زدم پرستاريه جناب. حالابايدبگي کجاميخواي بري؟

- دارم ميرم بيرون.

– إ؟ با تي شرت وشلوارگرم کن؟ ارشيافريادزد:

– اره.به توچه.مشکل داري بيرون.

– بيچاره توالان حالت خوب نيس.هنوزمستي تصادف ميکني.

– بدرک

قبل ازاينکه به دربرسدفربد زودتررفت ودر راقفل کرد. ارشياهرچه خواست کليدرابگيردفربدنداد.سعي کردبا تهديد و زور او را راضي کند که نتوانست.

دراخرناتوان خودراروي زمين انداخت بابغض درحاليکه قطرات اشک درچشمانش حلقه بسته بودگفت:

فربدتوروخدادروبازکن.بابا چرا نميفهمي دلم براي لاله تنگ شده بخدا نمي تونم تحمل کنم.من حتي ازش يه عکسم ندارم ميدونم هرچي بگم نميفهمي. فربدروبه رويش نشست سراورادردستانش گرفت ارشيابه اونگاه کردبراي اولين باردرعمرش ديدکه او گريه ميکند.

– ارشيا با خودت اينکارونکن توحيفي حيف، پسر دخترا واسه تو سرودست ميشکونن تودل خوش کردي به کسيکه خودتم ميدوني لياقت اين همه عذابونداره.باشه پسرعاشق باش ولي ديگه باخودت بدنکن به زندگي پشت نکن.همه عاشقي به اين نيس که حتماطرف مال تو باشه. اصلاباهم ميريم ببينش ولي الان حالت خوب نيست.

بيابه زندگي برگردبااين کارا فقط خوتوازبين ميبري. شدي عين کسايي که همه چيزشونوهمه کسشونوتويه شب ازدست دادن.

ارشياباصداي بلندي گفت:

چرانميفهمي؟لاله همه چيزمن بود همه کس من بود...

- احمق همه کس ماخداس نه بنده ي خدا.

ارشيا اشکهايش راپاک کردروي پاهايش ايستادوگفت:

فربدتوروخداتو حرفي ازاين چيزا نزن که اصلا بهت نمياد، اصلا توميفهمي عشق چيه؟مزشوواسه يبارم چشيدي؟دوست داشتن چي؟توامثال منودرک نميکني.راه پله هاراپيش گرفته بودکه صداي پر دردفربداوراميخکوب کرد.

- به خودت ميبالي که عاشقي؟فکرميکني فقط خودت دردعشق روکشيدي؟فکرميکني فقط خودت تاوان دوس داشتن دادي؟ فکرميکني فقط خودت يه عمره اسيري؟ اره؟ ارشيااگه بهت بگم منم يکي رو دوست دارم باورت ميشه؟ اگه بگم منم يه عمره اسيرم باورت ميشه؟

بازلاله قبل ازاينکه بري مال توبود .من چي بگم که اون حتي يبارمنوهم نگاه نکرد؟ اصلابودونبود فربد واسش اهميت نداره. همونطوريکه تويه عمرعاشقي منم عاشقم. اونم عاشق.همونقدريکه حواسش بمن نيس حواسش به توءِ.

ارشياروي پله نشست وگفت:

اين کيه که منودوست داره،تو اونو؟

- مهسا...

روي زمين نشسته بودوپشت وکمرخودرامي ماليدوزيرلب چيزهايي رازمزمه ميکرد.متوجه نويدشدکه بالاي سرش ايستاده بودوکنجکاو اورانگاه ميکرد.

- چي شده؟

لاله بلندشد لباسش راتکان دادوفقط نگاهش کرد،نويد لباس

سوارکاري برتن داشت که اوراجذاب ترکرده بود.

نگاه نويد به طناب وبالشتي که نقش برزمين بودافتاد لبخندي زدوگفت:

البته شايدم بتونم حدس بزنم!به لاله نگاه کردوادامه داد:

تاب درست کرده بودي اره؟

- اوهم.

- خراب شد؟

- اوهم.

- توهم افتادي؟

- نچ.

- پس چي؟

آب دهانش راقورت دادوگفت:

فهميدم داره ميافته،زودبلندشدم.

- باشه.شمافکرکن من باورم شده.

- هه هه،بيمزه!

نويدنزديکترهمان درختي که لاله به آن تاب وصل کرده بودشد دستي به تنه اش کشيدقطره اي اشک روانه شدوقبل از اينکه لاله متوجه شودآنرا زدود. باژست خاصي به درخت تکيه داد وبا طعنه ازلاله پرسيد:

چندسالته؟

- بازتو جلوي من ازاين ژستاگرفتي؟

- چندسالته دخترخوب؟

- بيست وچهار،خب که چي؟

- هيچــــــــــــي.

- نخير.خنگ که نيستم،منظورت کاملا واضحه ميخواي بگي من برخلاف سنم بچم.

- خوبه خودت فهميدي،راستش مونده بودم چه جوري بگم.

دلش مي خواست جيغ بزند خيلي سعي کردبيشترازاين رفتارکودکانه ازخودبروز ندهد.

لاله: توبامن مشکل داري؟

- من نه.ولي تورونميدونم.

لاله ادايش را دراورد و وارد ويلا شد نويدهم بدنبالش.

- من نبودم حوصلت سر رفت؟

- نخير.چطور؟

نويدروي مبل کنارلاله نشست وگفت:

آخه توچرا ازاسب ميترسي؟اسب حيوون نجيبيه،مخصوصا اسب من.

انقدراصرارکردکه لاله راضي شدهمراه اوبرود به استبل. مردي نسبتاجواني درآنجابود و يال اسب سياهي راشانه ميکرد،آن اسب موردعلاقه نويدبودامااسمي برايش انتخاب نکرده بود ازاينجوراصول ها بيزاربود.لاله از آن اول که به شمال امده بودنداصلا ازان مرد که ميکائيل نام داشت خوشش نيامده بود نگاهاي معني داري به لاله مي انداخت که او راعصباني ميکرد.

ميکائيل متوجه انها که شد دست از کار کشيد.به نويد گفت:

چيزي شده برگشتي؟

- لاله ميخواداسب سواري کنه يه اسب براش زين کن...آخ يادم رفت من برم لباس سوارکاري بيارم.

نويدکه رفت لاله سنگيني نگاه ميکائيل را احساس ميکرد سرش پايين بودوخدا خدا ميکردهرچه زودتراين دقايق بگذرد.نفسش رافوت کردوسرش رابلند.

دردلش گفت:

چشات درآد. انگار ارث باباشوخوردم! صدايش راصاف کرد وپرسيد:

چرا اسم شماميکائيلِ ؟

- چرا اسم شما لالس؟

- خب مادرپدرم انتخاب کردن.

- منم پدرومادرم انتخاب کردن.

- بايد خدمتتون عرض کنم من اصلاخوشم نمياديه نفرجواب منوباسوال جواب بده!

ميکائيل همانطورکه همان اسب سياه را زين ميکردگفت:

اين بايد درصورتي باشه که سوال شمابي مورد نباشه.

باپرخاش گفت:

يعني ميخواييد بگيدسوال من بي موردبود؟!!

- خواهشا آروم باشيد خانوم.من چنين جسارتي نکردم. فکر کنم منظورتون اين بودکه چرا اسمم ايراني نيست؟

- بله منظورم اين بود.ولي ديگه نميخوام بدونم،زحمت نکشيد.

بي توجه به حرف لاله گفت:

اسمموپدرم انتخاب کرده،مادرمواصلانديدم بگذريم ، شايدم بخاطراينکه من يهودي هستم.

- جدا؟!!

- بله.اين اسب آمادس.بيايين نوازشش کنين.

- من ازاسب بدم مياد.

- بدتون مياد يا ميترسين؟

- خب يذره هم ميترسم.

بطرف لاله رفت دست اوراگرفت ونزديک اسب برد.لاله که تعجب کرده بوددستش راعقب کشيدوباابروهايي درهم که به جذابيتش مي افزود گفت:

آقاي محترم فراموش نکنيد من مسلمونم گذشته از اون يه زن متأهل. ميدانست حرفي که زده صدق نداشت،نه اوزني متأهل بودونه زيادبه اصول ديني اش پايبند،فقط اونسبت به اين مرد موذي احساس بدي داشت.

– متاسفم،واقعاميگم. بگذريم اسب بهترين حيوونه. اسب سواري بهترين ورزشه.آخه چيه اين حيوون ترس داره؟نوازشش کن باش حرف بزن اسباميفهمن ما چي ميگيم.

- چه فايده!وقتي ما نميفهميم ايناچي ميگن؟

خنده ي کوتاهي کردوگفت:

يه اسب سفيدم داريم براي ميناخانومه اگه ميخواين اونو براتون زين کنم.امااين خيلي قشنگتره.

لاله بي اختياردستش را به اسب زدوانرا آرام آرام نوازش کرد.

بااشتياق گفت:

ديدين تونستم؟راس ميگين اين خيلي خوشگله!

ميکائيل درچشمان لاله خيره شدوآرام گفت:

اين اسب خيلي زيباست.آدم تورنگ سياهش گم ميشه،غرق ميشه.عين چشماي شما.

نويد وارداستبل شدازاينکه لاله اسب رانوازش ميکرد تعجب کرد. 

نويد باسينيه غذاواردشدولاله راخبرکرد.سرميزنشستند.

نويد گفت:

اين دست پخت ميکائيله،دست پختش حرف نداره.امروز ازغذاي حاضري ورستوران خبري نيس.

لاله چندقاشقي دردهانش گذاشت،حق بانويد بوددستپختش حرف نداشت.نويدبه شوخي گفت:

ميگم بدنيس يه دوره آموزشي پيشش بري ها.وخودش قاه قاه خنديد.

لاله باظرفهاي غذا پشت درکلبه ايستاده بود که ميکائيل در راباز کرد. سيني رابه اوداد.

- مرسي خيلي خوش مزه بود.

- خواهش ميکنم لاله خانوم.

لاله به داخل کلبه سرکي کشيدکه باعث شد ميکائيل لبخند محوي بزند وکناربرودوبگويد:

خودتونوخسته نکنيد، بفرماييد تو.

اوکه خجالت کشيده بودبه سرعت گفت:

نه نه مرسي،بعدا خدمت ميرسيم.

- ميرسيد؟اهان بدون نويد نمياي.حتماشمارو قرنطينه کرده.

- اينطورنيس...

- خب البته حقم داره شايدمنم اگه يه همچين همسرزيبايي

داشتم نميزاشتم افتاب ومهتاب ببيننش.

خيلي جدي گفت:

منظورتون ازاين حرفاچيه آقا؟

- منظورخاصي ندارم اما انگارخودتون به خودتون شک داريد که تعريف برادرانه ي منو بد طلقي ميکنيد. برادرانه رامحکم ادا کرد.لاله هم خودراازتا نينداخت.

- اميدوارم اينطوري باشه.

- مطمئن باشيد اينجوريه بگذريم، نترسيد بيايين داخل. نويد به هرکي حساس باشه به من نيست.منومثل برادرش ميدونه بهم اعتماد داره.

- از کجا مطمئنيد؟!

- از اونجايي که چند دفعه من وشماروتوي اين ويلاي بزرگ تنها گذاشته.

لاله که خيلي کنجکاوبود توي کلبه ي زيباراهم ببيند معطلي را جايز ندانست وداخل شد.

توي کلبه ازبيرون هم ديدني تربود کوچک بوداماخيلي خوش سليقه چيده شده وپرازوسايل جالب وعجيب.

پايش راروي پوستي گذاشت پرسيد:

اين مصنوعيه؟

ميکائيل ازداخل اشپزخانه ي کوچک که درانجامشغول کار بودجواب داد:

نه.پوست حيوونه.

لاله نگاه بدي به پوست زيرپايش کردوکنارتررفت وباز پرسيد:

اونوقت چه حيووني؟

- ترجيح ميدم نگم.چون اگه بگم ديگه فکرنکنم اينجابياييد.

- پس نگين.اينجا خيلي قشنگ وروياييه.اين تفنگ شکاري واقعيه يا الکي؟

ازآشپزخانه بيرون امددوچايي روي ميزگذاشت وبدون تعارف به مهمانش روي صندلي چوبي نشست ودرحين خوردن چايي گفت:

ازطرزحرف زدنتون خوشم مياد.حتماهمينجوري اين نويد مغرور رومجذوب خودتون کرديد.منم مثل خودتون جواب ميدم،اين تفنگ راستکيه.

اوهم روي يکي ازصندلي هانشست.

- دکوريه يا ازش استفاده ميکنيد؟

- هم براي شکارهم براي محافظت.

- يني شکارهم ميکنيد؟

- ميخوايين ازکل زندگيم سر دربياريد.پس خلاصه بگم ازوقتي خودمو شناختم تواين ويلابودم،باپدرم.اين تفنگ هم يادگاريه اونه. بابام از اجتماع دورشده بودچون از ادما خوشش نميومد، مخصوصا بعضيا که وقتي ميفهمن ما يهودي هستيم يجوري نگامون ميکنن که انگار شيطان پرستيم. بگذريم،دوستاي من اون اسبا هستن.

بعضي اوقات ميرم ماهيگيري ياشکار.

- اون خانوم که عکسش اونجاست بايدمادرتون باشه؟

به عکس نگاه کردخطوط صورتش خشم رانشان ميداد سرد جواب داد:

بله.

- چطورتاحالا ازدواج نکردين؟

- پدرم که ازدواج کردکجاي دنياروگرفت؟لاله خانم اگه همه دخترا مثل شمابودن شايداين کاروميکردم.

لاله بلندشدواهنگ بازگشت کرد.

- من حرف بدي زدم که ناراحتتون کرد؟

- نه.ميخوام برم اسب سواري.

- خب منم بيام براتون زين کنم.

- مرسي خودم بلدم.

- يوقت باهاتون غريبي ميکنه.

- نه باهام آشناشده.بابت همه چي مرسي خدافظ.

وقتي ازکلبه خارج شدهمان لحظه ماشين نويدازحرکت ايستادواواز آن پياده شد.ديدن لاله هنگام خارج شدن از کلبه ي ميکائيل برايش شک آوربود.

- کجارفته بودي نويد؟

- يادت رفت؟بهت گفته بودم ميرم دنبال يه باغبون که به اينجابرسه.

- آهان.اصلاحواسم نبود.

حالاديگرواردويلابودند.

نتوانست جلوي خودرابگيردوگفت:

توپيش ميکائيل چيکارميکردي؟

سعي کردبي تفاوت بگويد:

رفته بودم ظرفاي غذاشوبدم.

- خب دم درم ميتونستي بدي چرارفتي تو؟

- خب تعارف کرد.

- تومجبورنبودي تنها بري.

- تو به من شک داري يابه اون؟

- من يادم نميادبه توگفته باشم ظرفارو بري بدي!خودم ميرفتم ميدادم.

لاله صدايش رابالابرد:

اي باباتمومش ميکني يانه؟

نويدبلندترفريادزد:

سرمن دادميزني؟دارم واست خانوم کوچولو. ازدرخارج شدولاله صداي قفل شدن درراشنيد.

باخودگفت:بازديوونه بازيش گل کرد.

پشت پنجره رفت نويدرا ديد که باگام هايي بلند بسمت کلبه ي

ميکائيل ميرفت بامشت بردرچوبي کوفت وفريادزد:

بيابيرون آشغال. اگه مردي بيابيرون...

دربازشدوميکائيل بيرون آمدوباخونسردي گفت:

بله؟

نويددندان هايش راروي هم ساييدسپس به يغه ي اوچسبيد وگفت:

واسه چي دورور زن من ميپلکي؟هان؟

لاله دردل دعاميکردمشاجره هرچه زودترپايان يابد.

ميکائيل:يغه رو ول کن.

نويدمحکم تر اورا گرفت وگفت:

ول نکنم؟

- داري عصبانيم ميکنيا. ونويددوباره نعره زد:

جواب منوبده. واسه چي لاله هر وقت ميره لب دريا سروکله تو پيداميشه؟چراهروقت ميره اسبسواري توام هوس اسب سواريت ميگيره؟يباربهت هشداردادم دورور زن من نباش بهت گفته بودم هرجااون هست تونباش.بلندتردادزد:

بهت گفته بودم يانه؟اونوقت تودعوتش ميکني به کلبت؟

اوراپرت کردزمين وباخشم گفت:

غلطاي اضافي.

ميکائيل روي پاهايش ايستادوبانويدگلاويزشد. هردو تقريبا هم زور بودند، دعواميان انهاهرلحضه اوج ميگرفت.لاله بيشتر

نگران نويدبود دگر نگاه کردن راجايزندانست به اتاق نويد رفت کشوها راگشت تابالاخره کليد زاپاس را يافت.

بدوبدو ميکردنزديک آنان شدازنويدخواست که ميکائيل را رهاکندکه اوفريادزد:

برو تو.ميگم بروتو.اما لاله لجوزانه به بازوي اوچسبيد وگفت:

نويدخواهش ميکنم ولش کن.تروخــــــدا...

وقتي حلقه هاي اشک رادرچشمان پرالتماس لاله ديد از

روي ميکائيل بلند شد انگشتش رابه حالت تهديد جلوي او گرفت و باخشونت گفت:

همين امشب جول و پلاستوجمع ميکني وگوروتوگم ميکني.

لاله دست اوراگرفت وباخودکشاند.ميکائيل چندسرفه اي کردوخطاب به نويدگفت:

تلافيه اين کارتوميبيني آقاي الماسي.

نويدخواست حساب اورابرسدکه بازلاله مانع شد.

*

لاله بانگراني گفت:

اي واي ازلبت داره خون مياد.دستش راروي صورت او گذاشت که نويدبه سرعت دستش راپس زدوگفت:

دست نزن چيزي نيست.

- إ؟ نميشه که بزارببينم چيشده.

نويدلبخندتلخي زدوپشتش رابه اوکردهمانطورکه راه اتاقش راپيش ميگرفت گفت:

لوازمت روجمع کن.امشب هواناجوره فردابرميگرديم تهران.

لاله همانجاايستاده بودورفتن اورانظاره گرشد.تازه فهميد که چرا نويد نگذاشت اوبه صورت خوني اش دست بزند خون اومبتلابه ايدز بود.

سرش راپايين انداخت وبه کف سالن خيره شد. سراميک از اشک هاي او خيس شد.

*** 

ويلا درسکوت مبهمي فرورفته بودنويد دراتاقش ازپشت پنجره به باران مي نگريست وطبق عادت شبانه اش با پروردگارش دردودل ميکرد.

باران هرلحظه شدت ميگرفت که يکدفعه رعدوبرقي پر سروصدايي زد لاله ازخواب پريد .اوهميشه ازچنين رعدوبرق هايي به شدت ميترسيدودر آن مواقع پيش پدرش ميرفت ولي درآن لحظه کسي جزنويد درويلانبودپتورامحکم تر دورخود پيچيد،چند ثانيه بعدرعدوبرق بانوربيشتر وباصداي بلندتري تن نحيف اورالرزاند.

ازتخت خودبلندشدوبه طرف اتاق نويدرفت وبدون معطلي واردشد. نويدبلندشدبه جلوي اورفت.ازترس نفس نفس ميزد،سرش پايين بود و موهايش صورت اوراپوشانده بود.نويدموهاي مشکي او راپشت گوشش بردوپرسيد:

ترسيدي؟

اوتنهاسرش رابه علامت مثبت تکان داد. نويد جلوتر رفت و اورادرآغوشش کشيدبا آن قدوهيکل لاله درآغوشش گم شده بود،موهايش رانوازش کردوباصداي آرامي گفت:

نترس.من اينجام.چيزي نيس يه رعدبرق کوچيک بود. ديگه نبينم واسه همچين چيزي چشماي قشنگت مثل امشب باروني بشه ها.

دست اوراگرفت روي تخت خود خواباند وپتورا رويش انداخت.

- آروم بخواب ديگه تموم شد.لاله نشست وگفت:

نه ترو خداجايي نرو.من خيلي ميترسم.

کنارش نشست وباتعجب گفت:

آخه توچرا انقدرازرعدوبرق ميترسي دخترخوب؟

- نميدونم امايادم ميادهميشه ميترسيدم.فکرميکني خوشم مياد مثل بچه هابترسم؟

- من چنين حرفي نزدم.خب البته بهت حق ميدم توخواب بودي رعدوبرق خيلي بدي هم بود.منم يه لحظه ترسيدم گفتم دوره آخرزمون شده.حالاپاک اون اشکاتو.

بگيربخواب نترس من تاصبح کنارتم.

لاله هرکاري ميکردخوابش نمي برد،باران هنوزبااقتدارمي باريدوديگر رعدوبرقي نزدياحداقل به آن شدت.

به پهلوي راست خوابيد،نويدروي کف اتاق خوابيده بود چشمانش بسته بودامابااين حال لاله يواش اوراصدازد.

- نويد!

باهمان چشمان بسته جواب جواب داد:

توهنوزنخوابيدي نه؟

- پ ن پ خوابم ودارم توخواب باهات حرف ميزنم.

چشمانش رابازکردودستانش زيرسرش قلاب.بالبخندگفت:

تواين موقعيت هم به ماتيکه ميندازي؟باشه،بايدعادت کرد حالاچرانميخوابي؟

- توچرانميخوابي؟

- من نورآباژور روشن باشه خوابم نميبره.

- خب خاموشش کن.

- خب سرکارخوابشون نميبره.

- خاموشش کن توکه اينجايي ديگه نميترسم.

نويد آباژور راخاموش کردواتاق بزرگ درتاريکي فرو رفت.

لاله دوباره نويدراصدازد.

- ديگه چيه؟

- نويدتوازمن بابت امروزناراحتي؟

- نع.

- دروغ ميگي پس واسه چي دعوام کردي؟

- اون موقع عصباني بودم.

- به هرحال معذرت ميخوام.

جواب تنهاسکوتي تلخ بود.

- بخشيدي؟

نويدآه خسته اي کشيدوگفت:

لاله،اون درختي که توچندروزپيش بهش تاب وصل کردي رويادته؟

- اوهم.

آهي ديگرکشيدوادامه داد:

اون درخت رو وقتي منومبين بچه بوديم کاشتيم،دوتايي.اون موقع مبين خيلي ذوق کردانقدرصورتموبوسيدکه نگو.

بااينکه ماتفاوت سنيه زيادي نداشتيم اماباهم خيلي جور نبوديم،يعني من بيشترباهاش جورنبودم.به زبون نميوردم اماميدونستم داداش کوچکترم ازمن خيلي بهتره.

من درسموکه خوندم چون پدرم نبودوعمومجبورم کرده بود بايدکاراي شرکت روبه عهده ميگرفتم.مبين پسرباهوشي بوداماعاشق هنر.آخرم به هدفش رسيدوشداستاددانشگاه.

يمدتي بودداداش خوبم بداخلاق وکم حرف شده بود.مامان ازم خواست باهاش حرف بزنم.اماقبل ازاينکه من برم

پيشش،خودش اومد.خيلي داغون بنظرميرسيد.به کلاساش نمي رفت فقط روزاي خاصي ازهفته رودانشگاه ميرفت.

باهام حرف زدبهم گفت يکي ازشاگرداش رودوست داره. گفت اوايل که ازش خوشم اومده بوددرموردش تحقيق کردم فهميدم يه خونه ومغازه توپايين شهردارن.بي خيالش شدم گفتم درشأن خانواده ي مانيست.اماهرچي سعي کردم فراموشش کنم انگاربيشترعاشقش شدم.گفت امروزازش خواستگاري کردم بدون مهلت بهم گفت نه توبگو چيکار کنم داداش من فقط لاله روميخوام. تودلم گفتم چه اسم قشنگي، لاله!

بهش گفتم نه گفته که گفته،فداي سرت ازش انتقام بگير از نمره هاش کم کن.خيلي دلشم بخواد،عمراً شوهري مثل تو پيداکنه.

امانخيرحرفام روش اثري نداش.ميگفت لاله فقط مال من ميشه.هي ازت تعريف ميکردميگفت خوشگله،باستعداده، باادب،هم متينه هم شيطون.

باخودم گفتم اين کيه که داداش مارواينجوري اسير کرده پيشنهاد دوستي هم نه پيشنهادازدواج داده؟!

قرارگذاستيم يروزبيام دانشگاه واون لاله خانوم روببينم.

مبين نشونت دادازدورزيرنظرت داشتم خواستم ازنزديک ببينمت.بادوستت دم آبخوري بودي،داشتين باهم شوخي ميکردين منم داشتم مثلا دستاموميشستم که توروي دستات آب ريختي بريزي روي دوستت که کنارمن ايستاده بود که اون دختره رفت اونورومثلاجاخالي داد وتوهم منوخيس کردي.

لاله متعجب گفت:

وقتي اومدم خونتون توروديدم برام يکم اشنابودي امايادم نيومدکجاديده بودمت.پس چرانگفتي توهمون بدبختي بودي که کت وشلوارشيکش روخيس کردم؟

- راستش اونموقع ازت خوشم نميومد چون هم خيسم کرده بودي هم ازنظرمن مثل دختربچه هاي لوس وجلف بودي.وقتي باهم عقدکردين ازاينکه ميديدم داداشم خوشبخته هم خوشحال بودم هم حسوديم ميشد.من ايدز داشتم ودارم حق عاشقي وزندگي نداشتم.

اماتو،باشيطوني هايي که ميکردي وقتي مريض ميشدم نگرانم ميشدي باهمه لجبازيات وسادگيات،منو تحت تأثير قرار دادي،ذهنمومشغول خودت کردي وقلبم رواسير. اوايل فکر ميکردم علاقه ي برادرانس اما وقتي

تورو کنارمبين ميديدم حسوديم ميشدوقتي نميديدمت دلم برات تنگ ميشد فهميدم نه يه دوست داشتن معمولي نيس اما نبايد من عاشقت ميشدم من زيادزنده نميموندم مريضي داشتم وازهمه مهم تر تو نامزدتنهابرادرم بودي.

بايدميرفتم،واسه هميشه رفتم خارج اما يماه هم نشده بود که خبر قتل مبين روبهم دادن.بابغض سنگيني که اشک لاله رادرآورده بود ادامه داد:

خيلي سخت بودلاله،من تنهابرادرم که هميشه بهم ميگفت توجاي خاليه باباموبرام پرکردي روازدست دادم.

نميدونم ازکجااماقبل ازاينکه ازايران برم بهم گفته بود من ميدونم تولاله رودوست داري والانم بخاطراون داري فرارميکني امااگه قول بدي بيشترازمن دوسش داشته باشي وخوشبختش کني من کنارميکشم.

بهش دروغ گفتم براي اولين بار،گفتم لاله مثل خواهرم ميمونه.

کاش منم مثل مبين بودم مردبودمرد.

بلندشدکنارتخت لاله رفت وباخواهش گفت:

لاله منوتنهانزارمن زيادزنده نميمونم.بخدابه تموم مقدسات قسم دوست دارم خيلي دوست دارم بخاطر توام که شده بيشترزنده ميمونم.ميدونم اين جوري خوشبختت نميکنم اماتمام سعيم رو ميکنم.من تحمل ندارم توروبا يکي ببينم پس ديگه بامن ازاين کارانکن.نميدوني چي بمن گذشت امروز...

لاله هم نشست دست درازکردوچراغ آباژورراروشن کرد،تابش نورچشمان هردو را لودادچشمانشان همچو اسمان شب وستارهايش نوراني وخيس بود.

لاله با لحن خاصي اسم نويدراصدازد.

ناگهان نويدبلندشدواز اتاق خارج شدوباز او راتنهاگذاشت.

ازاتاق بيرون آمد،به در تکيه داد.صورتش پرازقطره هاي اشک شده بود همانطورآرام وبي صداگريه ميکرد که فربدازپله هابالا آمدکنارش رفت ازديدن گريه ي او حس بدي بهش دست داد.به اتاق اشاره کردوپرسيد:

ديديش؟

مهساسرش راتکان دادوگله مندپرسيد:

فربد اين چه حال و روزيه ي که داره؟چرابهش اجازه ميدي از اين زهره ماريا بخوره؟خيلي خرابه خيلي خراب.من تحمل ديدنشوبا اين حال ندارم.حداقل ديگه از تو انتظار نداشتم.

فربدسري تکان دادوگفت:

چي ميگي مهسا؟تو اصلا ميدوني وقتي اونور آب آقا تحصيلات ميکردن روزي يه بتري ميخورده؟

- حتما به خاطر دوري از لاله؟

- اره و الانم به خاطرازدواج لاله.

اشک هايش را پاک کردوباحسرت گفت:

خيلي کوربود.هيچ کس و جز لاله نديد هيچکسو.

فربددردلش گفت توهم کوري توهم جزارشيا هيچکسو نميبيني.خطاب به مهسا:

حالا مگه چي گفته،انقدرگريه کردي؟

باز اشکها صورتش رافرا گرفت با دردجواب داد:

خيلي مست بود.مثله....مثله اين لاتاي مست شعر ميخوند گفتم مامانت ميخواد ببينتت بزار بياد عين اين ديوونه ها خنديد،گفتم لاله به آلماني فحش داد اصلا اوضاش خوب نيست بايد....بايد. ديگر گريه امانش نداد.

فربد که تحمل انهمه نارحتي اورانداشت دستش راگرفت به اشپزخانه برد ليواني اب به دستش داد و گذاشت تا خود را خالي کند.ارام تر که شد گفت:

من ميشناسمش.نه من،نه تو ونه خاله نمي تونيم اونو به زنگيش برگردونيم.حقم داره ازوقتي خودشوشناخت عاشق لاله بود،يازده سال اونجا با عکساش واين بتري هاي مزخرف گذروندبه اميداينکه يروزي به خواستش برسه اما حالا همه چيزبرخلاف ميل اونه. نه خودش نه عکسش و بدتراز اون الان همه ي اميدش مال يکي ديگس.

فربدباخجالت پرسيد:

عشق بد درديه اره؟

- خيلي بد.مخصوصا يه طرفش.اگه عاشق واقعي باشي اينجوري تاوان پس ميدي.ولي عاشق واقعي خيلي کمه،من فکرميکردم عشق حقيقي فقط توکتاباس اماپسر خاله ي خودم يه کتابه.

- مهسا توازلاله خبرداري؟

- چطور؟

- ميگم شايدحرف اونوگوش کنه.اگه شماره اي چيزي ازش داري بده؟

- باشه.راستي تولاله رويادته؟

- ازوقتي ارشيارفت ديگه نديدمش،اخرين بارتومهموني

ديدمش.بهش نميومدانقدربي معرفت باشه!

- نه،دخترخوبيه فقط تنها گناهش اينه که ارشيارو دوست نداره مثل ارشيا که منو دوست نداره. يادش بخيرانگارهمين ديروزبودکه توي همين ويلا چهارتايي بازي ميکرديم.

ساعت شش صبح رانشان ميداد،إشتهايي به خوردن صبحانه نداشت بااينکه شرم ازديداراوداشت اماچاره اي ديگرنداشت.

پشت دراتاق ابتداگوش ايستاد،صدايي نمي امد.ترجيح دادبدون درزدن واردشود.ارام ومعصوم خوابيده بودهر چه خواست بيدارش کند دلش نيامد. ازاون گذشته خواب لاله هميشه سنگين بود ديشب هم که با قرص خوابيده بود.

شهين بانوکه براي ديدن پسرش بي تابي ميکردخود در عمارت رابازکردوباانچه روبه روشده بودتعجب کرد.

***

پتو را روي لاله انداخت پرونده ها رابرداشت که ازاتاق خارج شودامااحتمال دادمادرش وديگران مشکوک شوند بنابراين مقابل ميز کارش نشست بايدقبل ازرفتن به شرکت پرونده هاوحساب هاي شرکت رابرسي ميکرد.

درحين انجام کار مدام برميگشت ولاله رانگاه ميکرداز اينکه ميتوانست دل سيراورانگاه کند لذت ميبرد.

بلندشد به کنارتخت رفت ازآن فاصله بوي خوش تنش را احساس ميکردهمان بوي خوشي که ديشب هنگام بغل داشتنش استشمام کرده بود.تره اي ازموهايش رادر دستانش گرفت بوسه اي برآن نواخت هرچندآرام وکوتاه اماپرازعشـــــق.

پرونده هارا برداشت واز اتاق خارج شد ميدانست اگردر انجا بماند نيمتواند به کارهايش برسد.

***

مينابااشتياق به لبهاي او چشم دوخته بود وقتي حرفاي لاله تمام شد بازيرکي گفت:

ديدي گفتم نويددوست داره؟ولي الان ميگم خيلي دوستت داره وگرنه ميکائيل رو اونجوري شل وپل نميکرد.

لاله باخجالت سرش راپايين انداخت وچيزي نگفت،مينا

ادامه داد:

لاله خانوم،زنداداش،شماچه جوري طلسم شکست ناپذير اين داداش سنگ مارو شکستي؟

لاله سرش رو کج کردوگفت:

راستي ميبينم حالت خوبه،خوشحالم روحيت برگرشته.

مينا که متوجه عوض کردن بحث نشده بودبانفرت جواب داد:

دوسال منوبازي داد.بي شرف توچشماي من نگاه کردوگفت شمادخترا هربلايي سرتون بياد حقتونه اگه قلبت شکسته مقصر من نيستم تاوان حماقت خودته.

- مگه نگفتم نروببينش؟

- نميتونستم بايدباهاش حرف ميزدم تاباورم ميشد.رفتم در خونشون با بي ام وش اومدبيرون اول ترسيدخواست دوباره واسم داستان سرهم کنه که بش گفتم ازهمه چيز باخبرم.دلم ازاين ميسوزه حتي يه معذرت خواهي کوچيک نکرد.

ولي دنياکه تموم نشده شايدبه قول اون بي شرف تاوان

حماقتم بود.روزا بودم همون ميناي خندون شباتاصبح ناله ميزدم.تموم شدهمه چي.همه چي.

اشک درچشمانش حلقه بست امااجازه ي ريختن ندادلاله خواهرانه دستان ميناراگرفت.

- بيخالش. خب ديگه چه خبرا؟

- امسال بايدتوکنکورقبول شم،چنددفعه اي هم رفتم پيش هومن همون دوست داداش نويدکه دکتره.خيلي کمکم کرد.

- يه چيزي بپرسم؟

- بپرس،باداداش نويد گشتي آدم شديا مودب ميحرفي.

- بروبابا.

- البته بايد يکم ديگه روت کارکنه.

- دودقيقه ساکت شوبزارحرفموبزنم.

- بگوديگه مگه من جلوتوگرفتم؟

لاله نفسش رافوت کردوارام ارام شروع کردبه حرف زدن:

من توي ويلاخوابيده بودم بعدکه ازخواب بيدارشدم ديدم

اينجام؟

- بله خانومي داداش بدبخت من سرکاراليه روبغل کرده بودن.نبودي مامانموببيني قيافش ديدني بودا!

صبح زوداومديم مثلااستقبال شما مامان که دروبازکرد ديديم نويدتوروعين يه پرتوروبغلش گرفته بود.

بالبخندادامه داد:

خيلي زيباورويايي بودتو اروم وناز توبغل نويدخوابيده بودي و داداشم که ديدمن دارم باخنده نگاش ميکنم ومامانم چپ چپ ، سرخ شده بود.

بش گفتم ماروهم يباربغل کن يواش گفت هيس لاله بيدار ميشه بيادروبازکن بخوابونمش خستس. من نميدونم خودش اونهمه راهو رانندگي کرده بوداونوقت جنابعالي که در خواب هفت پادشاه بودين چطورخسته بودي؟ خلاصه ، درواتاقشوبازکردم توروآروم جوري که خداي نکرده زبونم لال زبونم لال سرکارعليه بيدارنشن،خوابوند روتخت. توهم عين خرس بيدار نشدي.

گفتم خب ميزاشتي توماشين بخوابه گفت نه گناه داره توماشين بدنش دردميگرفت،کارداشتم بايدامروزميومدم خواب بودبغلش کردم اومديم.

هرچي مامان اصرارکردصبحانه بخوره نخوردمعلومه بدون تونميخوره.بدشم درو روي مابست بدشم ديگه هر چي

اتفاق افتاد پشت دراي بسته بود.

به لاله نگاه کردکه ساکت به فکرفرورفته بوددستش را جلوي چشمان اوتکان دادوباخنده گفت:

اوووو کجايي؟حالاتو رويا غرق نشو يوقت منوبانويداشتباه ميگيري کاردستمون ميديا بعدشم من پيازداغشوزيادکردم.

لاله بالشت کنارش رابرداشت وبه مينازد،مينابراي فرار ازروي تخت بلندشد.

- إ تروخدا اروم باش ادم عاقل که اينجوري خودشوخالي نميکنه.

- خيلي ديوونه اي مينا.

- معلومه کيا ديوو....اوهوع بيا اينجارونيگا،کتاب دعات اومد.

لاله بالشتي ديگرپرت کرد.

مينا: باشه.هي وحشي بازي دربيارولي نويدهمين الان رسيد کتاب دعاتوميگم،ازماگفتن بود.

لاله فورا ازروي تخت جست وکنار مينا،جلوي پنجره رفت آري نويدآمده بودازماشين پياده که شدبه اولين جايي که

نگاه کردپنجره ي اتاق لاله بودلاله بااظطراب پرده راکشيد ودستش راروي قلبش گذاشت.

ميناارام برسرزنداداشش زدوگفت:

خاک برسر بي تجربت.الان بايد يه لبخندمليح ميزدي بعد با نازوعشوه براي داداش بيچاره ي مادست تکون ميدادي. بابا کي ديگه ميخواي ياد بگيري؟يه پات لب گورها!

لاله بانهايت سادگي گفت:

إ؟ يعني کاربدي کردم؟يعني ديد؟

- نه نديد.کورکه نيس.ولي طوري نيس داداش نويدم عاشق همين پپه بازيات شده.

- پپه خودتي.

ميناداشت ميرفت بيرون که محکم به پيشاني اش زدوبا اخم تصعني گفت:

چقدر حرف ميزني.اه ديدي بازيادم رفت مثلا مامان گفته بودبيام بهت بگم بياي صبحونه بخوري.انقدرفک زدي وقت نکردم بگم.

لاله بالبخندتهديداميزي وچشماني تنگ گفت:

مينا يا خودت با پاي خودت ميري بيرون ياکاري ميکنم دفعه بعد باويلچربياي اينجا.

همينکه مينارفت نويد وارد شد.

لاله بالبخندسلام کرداماجوابي نشنيدياشايدجوابش ارام بودواو نشنيدبه جلوي ايينه رفت موهاي بلندش رادرکوتاهترين زمان شانه کرد باگل سري همرنگ لباسش موهايش را به مدل زيبايي بست نويدحتي نيم نگاهي به اونکرد.

داشت از اتاق خارج ميشددر را باز کرداما بيرون نرفت برگشت نويد پشتش به اوبودوداشت کتش را در مي آورد لاله نزديکش رفت پشتش ايستاد،غافلگيرانه گونه اش را بوسيد وکنار گوشش ارام گفت:

اينم تلافيه اون کار بدم. وبه حالت دو از اتاق خارج شد نويد که بسيارغافلگيرشده بودوهنوز مات حادثه چندلحظه پيش بوددستش را روي گونه اش گذاشت ومنگ گفت:

ديوونه...

ميدانست منظورلاله ازکاربد کشيدن پرده بودواقعانويداز آن کارش آزرده شده بوداماانتظارچنين پوزشي رانداشت.

"فصل هشتم"

جلوي آيينه ايستاده بود.به صورتش نگاه کرد،ازخال سياه وريزکنار لبش خوشش مي آمدزيرا اورا زيباتر کرده بود. کرمي ضدآفتاب زده بود شالش طلايي رنگ بودداشت دنبلال رژ همرنگ شالش ميگشت که همراهش زنگ خوردنويدبود،بي اختيارلبخندي روي لبانش نقش بست يادچندروزگذشته افتاده بود بعدازآن اتفاق ها نويدسعي ميکرد جلوي چشمان لاله نباشدواگر هر گاه نگاهشان بهم مي افتادلاله از آن لبخندهاي زيبايش راپيش کش نويدميکرد ولي اوتا بناگوش سرخ ميشدونگاهش رامي دزديدولاله از اينهمه نجابت خالصانه نويد لذت ميبرد.

- الو.

- سلام دخترخوب.

- نويدتوچراهميشه بمن ميگي دخترخوب؟

- به خودت شک داري؟

- هان؟

- هان نه بله دخترخوب،درضمن جواب سلام واجبه.

- بي خيال امري داشتين که بالاخره يخت باز شد؟

نويدگره ي کرواتش راشل کردودر دل گفت:خدايابمن صبر ايوب بده بتونم بااين جغله سرکنم.

- الو. باز يخ کردي؟

- لاله تو الان جلوي آينه اي؟

- اره توازکجاميدوني؟

- بماند.الان آماده اي ميخواي بري بيرون؟

لاله آب دهانش راقورت دادو به دروورش نگاه کرد دنبال چيزي مثل دوربين مخفي بود.

- الو...الو لاله خوبي؟

- اره باباخوبم.تو اينارو از کجا ميدونـي؟

صداي خنده ي نويددرگوشش پيچيدانگاربهترين صداي خنده را درگوش لاله طنين مي اندازد.

باخودگفت اين حساي مبهم چيه؟چرامن اينجوري شدم؟

صدايش راصاف کردوگفت:

اگه خندهاتون تموم شده کارتونوبگيدبا بچه هاقراردارم.

- إيول به خودم.

اينبارلاله خنديدوبهترين صدادرگوش نويدطنين انداخت.

لاله:ميبينم لاتي حرف ميزني!تااونجايي که يادمه اين طرز حرف زدن مناسب نبود حالاچيشده؟

- اينشو بايد ازتو واون دختره تخس مينا پرسيد. ببينيد شما بايه مديرخوب جامعه چه کردين؟ولي منظورم اين بود إيول بخودم که خوب موقع زنگ زدم.

- اينجوري خوبه.هرچندبهت نميادولي ازاون نويدعصا قورت داده که بهتره.

- آخر اين عقده رو دلم ميمونه،خواهرتيکه نندازخدارو خوش نمياد.

- إ بالاخره پيداش کردم.

- چيو؟!

- ماتيکم.

- ماتيکت؟توچه بي چشم ورويي!

- نويدديرم شدکارتوبگوديگه؟

- حتمابايدکارت داشته باشم که بهت زنگ بزنم؟باشه.زنگ زدم بگم زدن رژ ولاک وازاين آت آشغالاکه خودتون بهتر وارديد ممنوعه.

- چي؟!

- همينکه شنيدي مانتوتنگ وکوتاهم همينطور.لاله خودت خوب منوميشناسي يه حرفويبارميگم پس يادت نره خدافظ راستي پول خواستي عابربانکت پره خدافظ.

به گوشي مات مينگريست صداي بوق مي آمدامااو هنوز موبايلش راقطع نکرده بود.نميدانست بايدخوشحال باشد ياخشمگين؟

براي بارديگربه خودش درايينه نگاه کردمانتويي سبزيشمي که درتن آزادبودپوشيده بودکل کمدرا زيرورو کرده بود تا آنرا پيداکردصورتش همان کرم ضدآفتاب راداشت از رژ لب خبري نبودوبه خودگفت من اصلانيازي به اين چيزا ندارم.

بارديگردر کمدش رابازکردهمه ي مانتوهارابيرون اورد وروي تخت گذاشت کمد که خلوت ترشدلاله نگاهش به لباس سپيد عروس افتاد.

او از آن که مثل ديگرعروسان نبودشاکي نبودوهمه ي ناراحتيش ازدرد بي درمان نويدبود.نفس عميقي کشيد ودر کمدرابست. مانتوهاراهمراه باچندلباس ديگردر کيسه اي گذاشت وگوشه آشپزخانه.

به ساعتش نگاه کرد خيلي ديرش شده بوداز در بيرون زد وفراموش کردکليدش رابردارد.در راهرو دختري آش بدست نزديکش مي آمد نميدانست چرا ولي باهمان نگاه اول دخترک بدجوري به دلش نشست.

دخترک به جلوي لاله که رسيدباصداي شيرينش سلام کرد.

او که به کلي قرارش رافراموش کرده بودبي اختيارنشست تا هم قد دختر بچه شود دستي روي موهاي فروطلايي رنگش کشيد وبالخندگفت:

سلام عزيزم.تواينجاچيکارميکني؟

- اينجاخونمونه.

- ولي تااونجايي که من ميدونم پايين جيران جون و شوهرش زندگي ميکنندبالاهم يه مردمجرد،طبقه چهارمم که خاليه.مطمئني اشتباه نيومدي؟

- جيلان خانم عممه .

- جيران خانم؟! تو؟!

- بله لاله خانوم.اسمم هستي،با عمه جيلان وعموعاصف زندگي ميکنم.عمه جيلان آش دلست(درست)کلده گفت بلاتون بيالم وبهتون بگم اگه کالي نداشتين بهشون سل بزنيد.

لاله بدون توجه پله هارادوتا يکي کردوبه پايين رفت.

جيران در که بازکرد مادرانه لاله رادر آغوش کشيد.

گله مندگفت:

چرا به ماسر نميزني نميگي دلم برات يذره شده؟

- متاسفم جيران جون ماتازه ديشب اومديم اينجااخه دوسه روز اول خونه نويد اينابوديم.

- جايي ميرفتي؟

- آخ ديرم شد.مهم نيست جيران جون اين دختربچه که فرستادينش بالا کيه؟

جيران هستي راکه آرام پشت لاله ايستاده بودرابغل کرد و باشادي گفت:

مگه بهت نگفته؟هستي خانوم دختر منه،همه ي هستي من.

لاله بااينکه تعجب کرده بوداما خوشحال بودصورت هردو را بوسيدتبريک گفت و وارد آسانسورشد هستي برايش دست تکان ميداد.

درآسانسور راکه بازکردمتوجه شددکمه رااشتباه زده بودو آنجاپارکينگ بود فحشي به خودش دادبايداز پارکينگ بيرون ميرفت که ماشيني درآنجاجلب توجه ميکرد،ماشين مرسدس بنز مدل بالابودوزرشکي رنگ،رنگ موردعلاقه لاله.

دستي به بدنه ي شيک ماشين کشيدوزيرلب گفت:

واسه هرکيه،کوفتش بشه!

باجعبه اي شيريني نزددوستانش رفت.موضوع بحثشان نمايشگاهي بودکه ميخواستنددر اسفندماه برپا کنند.

لاله سعي ميکردباپسرهاکمترهم سخن شودوديگرآن لاله اي نبودکه مدام درجمع دوستان شيطنت ميکردوبرنامه هاي آنهارابهم مي ريخت خيلي سنگين بودوباجديت براي نمايشگاهشان نظرميدادوهمين موجب تعجب هم دوره اي هاي گذشته اش شده بود.

همه ي دوستانش براي ناهاربه رستوراني رفتندلاله نيز باآنان همراه شد.

با پيشنهادلاله بادوتا ازدوستانش به شهربازي رفتند.او با مينا تماس گرفت واو راهم دعوت کردوکمترازنيم ساعت خود رارساند.وجودميناباشوخي هايش باعث شده بود بيشتربهشان خوش بگذردوزمان را ازيادببرند.

ساعت شش بعدازظهربودامااو هنوزبازنگشته بودو فروشگاه راميگشت که مانتوتهيه کند،هرلباسي که ميديدوخوشش مي آمدراباضمانت حرف نويدکه گفته بود حسابش پراست،انتخاب کرد چند دست ازگرانترين مانتوولباس ها را روي ميز مقابل فروشنده گذاشت وقتي قيمت راشنيد سرش سوت کشيد فکرنميکردآنقدر گران شودخواست چند دست از آنرا کم کنداماخجالت کشيد.

دخترفروشنده خريدهارابسته بندي کرده بودولي هنوزلاله در کيفش به دنبال عابر بانکش ميگشت.اعصابش خيلي بهم ريخته بود.نبودکه نبودوتازه متوجه شدازعجله کارت عابربانکش وکليدهارادر خانه جا گذاشته تاميتوانست در دل به خودناسزاميگفت.

ولي فايده اي نداشت،پاک آبرويش جلوي فروشنده وديگر مشتري ها رفته بودوجالب آنجابودکه در کيف پولش اندکي پول داشت که جواب گوي يک کالاهم نبود.

نويد که هستي رادربغل داشت به بالا رفتند در آسانسور را که باز کردلاله را منتظر روي پله يافت.

- چرا اينجايي؟

شرم زده وکوتاه جواب داد:

کليدم رو جاگذاشتم.

- خب چرا بمن زنگ نزدي؟

- ميشه اول درو باز کني زيرپام علف سبزشد.

هستي درگوش نويدگفت:

عمو،خاله لاله باشما گهله؟

نويد در رابازکه کردمتقابلادرگوش دخترک کنجکاوگفت:

عموجون گهل نه قهر.

اينباربلندگفت:

خب منم گفتم گهرديگه.

نويد با اشتياق گفف: آفرين بگو" ر"

- ل.

- ل نه، ر.

- خب منم ميگم ل ديگه چلا اذيتم ميکني؟

نويدخنديد صورت هستي رابوسيدوقربان صدقه اش رفت.

نگاهي به پيرامونش کردازلاله خبري نبود.

به اتاق خوابش رفت در باز بود داشت واردميشد، لاله که در حال عوض کردن لباس هايش بود فرياد زد:

إ بروبيرون.

نويدفقط توانست جلوي چشمانش رابگيرد وبعدبيرون برود. هستي ريزريزميخنديد.

گونه اش راکشيدوگفت:

شيطون به چي ميخندي؟

- عمو ديدي گفتم خاله باهاتون گهله؟چون هم ديل خونه اومدن هم شام دلست نکلدن هم شمالو بيلون(بيرون)کلدن.

- چيکار کنم عمو؟ زن زندگي نيست ديگه...

لاله:چشمم روشن.غيبت منوميکنيد بدشم کي گفته من با عموت گهلم هان؟

نويدوهستي به حالت خنده دارلاله خنديدند.

هستي در حال خوردن تنقلات بود ولاله ونويددرحال گفتوگوبودندلاله موبه مو جريان خريدش رابراي اوتعريف کردبااينکه نويدخيلي خنده اش گرفته بودامابراي اينکه لاله آزرده نشودجلوي خودرا گرفت.

- نويد هستي رواز پرورشگاه اوردن؟

- گفتي هستي.تااومدم خانم قرباني جلومو گرفت منو برد توخونشون.انقدرنصيحتم کردکه نگو...

- نگفتي هستي روازکجا اوردن؟

- ازپرورشگاه نيست.ميگفت نوه ي برادرشه.پدرمادرش ازهم جداميشن،اينجوري که خانم قرباني ميگفت مادرش

بچه رواصلانديده وقتي به دنيا اوردش دادبه شوهرش.

پدرهستي يسال پيش ازدواج ميکنه وبچه روميزاره پيش مادربزرگ پدربزرگش که ميشه برادرخانم قرباني.

خانم قرباني ميره به برادرش سربزنه هستي روميبينه فکر کنم اسمش ستايش بوده خانم قرباني وشوهرش

مقيمش ميشن اسمشم ميزارن هستي.

فقط لاله ميدانست چراجيران اسم ستايش راعوض کرده.

نويدبلندشدورو به هستي ولاله گفت:

بلندشين آماده بشين که ميريم بيرون اول براي لاله خانوم يه خريدحسابي کنيم بعدم شام بيرون صرف ميشه.

لاله وهستي شروع کردن به دست زدن وسوت کشيدن.

نويد:چقدرشمابي جنبه ايد من اگه ميدونستم يه شام اينقدرخوشحالتون ميکنه،يه خبرخوش ديگه هم ميگفتم.ولي به شماهانميشه اعتمادکرد فکرکنم بگم ذوق مرگ بشيد.

مخصوصاشمالاله خانوم.

- اوه حالامگه چي ميخواي بگي؟

- قول بده غش نکني ياجيغ نزنيکه من گوشمولازم دارم.

- ميگي يانه؟

- يه بنززرشکي توپارکينگه.

- خب؟

- خب.

لاله اول مثل خنگ ها به نويد نگاه ميکرد بعد که فهميد قضيه از چه قراره و آن مرسدس بنز براي خودش است يکدفعه اي جيغ گوش خراشي کشيد وازذوقش هستي رابغل کردوچند دور کودک راچرخاندو هستي که نميدانست موضوع چيست فقط شادمانه ميخنديد.

خوشحاليه نويدباديدن شاديه لاله مضاعف شدهرچندباجيغي که لاله زدقبض روح شد!

***

تمام لباس هاي لاله به سليقه نويد خريداري شد. نويد خيلي کنجکاوبودکه بپرسدآنروز را کجاوبا کي گذرانده اما نمي خواست که لاله فکرکند او بهش شک دارد و ازپرسيدن سوالاتش خوداري کرد.

نويد هم ازهستي خوشش آمده بود و برايش کلي اسباب بازي وعروسک خريد.شام راباهم درفضايي باز خوردند،هرکه آنان را ازدورميديدفکرميکردکه يک خانواده اي خوشبخت هستند.

"فصل نهم"

روزهابه سرعت ازپي هم ميگذشتند.آن روزهابراي نويد تکراري واعصاب خوردکن ميگذشت.لاله را به ندرت ميديد زيرا او سرگرم

کلاس هاي مدرسه اش و کار نقاشي ها براي نمايشگاهشان بودوکمتروقتش رابه کسيکه محتاج ديدنش است اختصاص ميداد.

نويد ناراحتي خود رابر سر ديگران خالي ميکرد و باز همان نويد مغرور و بدعنق شده بود.

***

پرونده راباخشونت پرت کردشماره منشي راگرفت بعداز چندثانيه که براي اوطولاني بودمنشي جواب داد.

- بله قربان؟

- شماچراانقدرديرجواب ميدين؟مثل اينکه وظيفتونو فراموش کردين؟

- منکه زودجواب دادم قربان!

- رو حرف من حرف نزن خانم.اين حسابداربي مسئوليت روبگين بياداينجا.سريع.

وگوشي رامحکم کوبيد.صداي در اتاقش که آمداجازه ي ورود داد.مردجوان بدون اينکه بنشيندمظطرب گفت:

مشکلي پيش اومده نويدخان؟

- شماميدونيدتويکي ازمعتبرترين شرکت هاي تهران مشغوليد؟

- بله!

- شمامگه حسابدارنيستيد؟

- بله!

صدايش راازحدمعمول بالابرد:

دِ خب اگه بله که چرا انقدرکسري حساب وجود داره؟

- من کارمودرست انجام دادم،حتمااشتباهي پيش اومده.

عصباني ترازقبل گفت:

يعني من که چندساله مديرعامل شرکتمم دارم اشتباه ميکنم؟

- شايدمشکل ازجاي ديگست.شايدجاهاي ديگه از موجودي کش ميرن.

- خيلي رک بفرماييدتوشرکت من بچاپ بچاپه.

- نويدخان شماشايدرئيس من باشيدامااحترام خودتونونگه داريد!

- احترام هرکسي دست خودشه جناب.بلندشدبه طرف در رفت آنرابازکردکه ديدبسياري ازکارکنان پشت درگوش ايستاده بودند.

بازفريادش به آسمان برخاست:

بريدسرکارتون،مگه شماکارنداريد؟

دراندک زمان همه متفرق شدندرئيس بداخلاق به بيرون اشاره کرد وگفت:

شماازاين لحظه به بعداخراجيد.بيرون آقا.

حسابدارکه وا رفته بودبالحن التماس آميزي گفت:

آقا خواهشا اينکارونکنيد من به سختي اين شغلوپيداکردم اصلا من دوباره همشونوچک ميکنم.

- بروبيرون بروجايي که باهاتون بااحترام کامل برخورد کنن بروبيرون وقت منونگير.

سرش راروي ميزگذاشته بودانگارحوصله هيچکس وهيچ چيزرانداشت،بدنش دردميکرددر دل گفت:

شايد ديگه آخراشه.

کيف پولش رادر آورد ازجيب مخفي اش عکسي رابيرون آورد.صاحب آن عکس کسي جزلاله نبود.لاله ي بي معرفتي که نميدانست کسي به اميداواست که بابيماري اش مبارزه ميکند.

فکروخيال رهايش نميکرد.مدام باخودميگفت نکندروزي مراهم مثل ارشياپس بزند؟نکندمرا به کسي ديگرترجيح بدهد؟ اگراينکاررابکندهردويشان را ازروي زمين محو ميکنم. و بعددوباره نااميدميگفت اگراينکار رابکند حق داردچرا من رابايدترجيح دهدکه دارم جواني اش را تباه ميکنم؟چرامنرا بايدترجيح دهدکه هيچگاه نميتواندبامن صاحب فرزندشود؟منيکه علاقه ام رابه زبان نمي آورم منيکه ازترسم به اونزديک نميشوم ومني که حتي يبار به او عزيزم نگفته ام درحاليکه عزيزترين منه.

صداي تلفن او را از خيالات که فکر کردن به آنها ديوانه اش ميکردبيرون آورد.

- بله خانم توسلي مگه نگفتم هيچ تلفني رو وصل نکنيد؟

- آخه اين موردفرق داشت قربان.

جاني دوباره گرفت وبي اختيارباصدايي که شادي درآن موج ميزدگفت:

همسرم لاله ست؟

- خيرقربان جناب دکترهومن هستن،وصل کنم؟

*

- سلام برشيرمرد.چطوري؟

خسته وبي حال حرف ميزد:

إي ميگذرونيم.

- چراگوشيتوجواب نميدي؟

- سايلنته.

- نميگي يکي باهات کارواجب داره؟

- هومن حوصله ندارم.کارتوبگو؟

بانگراني گفت:

نويدجان حالت خوبه؟

- خوبم.

- پس چراخيلي وقته ازماخبرنميگيري؟

- سرم شلوغ بود.

- آره ديگه بايدم شلوغ باشه.مگه خري لاله به اون خوشگلي رو به رفيق کج وکولت ترجيح بدي؟

باشوخي بيجاي هومن گويي خنجربه قلبش فروميکردند.

- هومن دلت خوشه ها.

- مثل اينکه حالت خوب نيس،چيزي شده؟

- دست به دلم نزن که خونه.هومن من چقدرپوست کلفتم پس چرانمي ميرم؟توکه دکتري بگوکي ميميرم؟

- پسرزبونتوگازبگير خدانکنه.محيط بيمارستان فکرنکنم برات خوب باشه،من ظهرميرم همون سالن بيليارد بيا اونجا.

- حرفشم نزن نه حوصلشودارم نه وقتشو.

- نشدديگه بايدبياي.

- گفتم نميام،کاري نداري؟

- چرا.به جون لاله قسمت ميدم بيااونجا.خداحافظ.وسريع ارتباط راقطع کرد.

***

چوب بيلياردرابه کسي ديگرسپردوخودبه سوي نويد رفت. روي ميزنشست وشروع کردبه احوال پرسي.

- همه خوبن فقط بياپايين.

- من راحتم شماناراحتي مشکل خودتونه.

- اه هومن بياپايين زشته.مرده گنده خجالتم نميکشه.

هومن به زمين پريدوبا اداگفت:

واي مامانم اينا.

نويدسويچش را ازروي ميزبرداشت داخل جيبش گذاشت وگفت:

خب مثل اينکه فقط ميخواستي وقت مارو حروم کني.من رفتم خدافظ.

هومن دستش راگرفت وباالتماس اوراراضي به نشستن کرد.

- حالت خوبه؟جاييت دردنميکنه؟مشکلي چيزي نداري؟

وبدون اينکه منتظرجواب باشدنزديکترش نشست وچشمانش رانگاه کردوميخواست نبضش رابگيردکه نويد دستش راپس زدوبااخم گفت:

هومن اينجابيمارستان نيست منم بيمارت نيستم.ولم کن.

- چراناراحت ميشي؟خب نگرانتم.

- من خوبم.

- آره شواهدکاملاهمينونشون ميده.منو دورنزن قبلابامن راحت تربوديا.چيه واسه لاله اتفاقي افتاده؟

- خدانکنه.

- والا تااونجايي که من توروميشناسم فقط لاله خانومه که ميتونه تورومتحول کنه.خوشحالي،سرچشمش ازاونه داغوني بازم سرچشمش ازلاله ست.

- پس درست دوستتوشناختي.

- حالاچي شده؟

- ميخواستي چي بشه؟اين وضع منه هرکي منونگاه ميکنه ياد مادر مرده ها ميافته.

- حتماميخوادطلاق بگيره؟

مسيرنگاهش راعوض کردوتلخ گفت:

بعيدنيست همين روزا همينو بخواد.

- چيزي گفته؟

- ديگه لازم نيس چيزي بگه،رفتارش بازگوکننده همه چيزه.

باشوخي دستي به روي موهاي خرمايي نويدکشيد و همانطورگفت:

غصه نخورعزيزم،آدم ميشه زناي اين دوره زمونه يکم زيادي پاشونوازگليمشون درازميکنن.راه کارش اينه که راه پدران خويش راادامه بديم...پسربزن توسرش تاآدم شه زن جمائتوچه به زبون درازي بش روبدي سورات ميشه،ديدي آدم نشدباکمربندبيوفت به جونش اگه بازآدم نشدبهش خرجي نده اگه بازاحتمالاآدم نشد...

کلافه پريدوسط حرفش:

چته توامروزبامزه شدي؟قبلا عين برج زهرماربودي.

- نظرلطفتونه،چوب کاري ميفرماييد.شمابيشتر.

بالاخره هومن کارخودش راکرد نويد بعددو هفته دوباره خنديد به شانه ي هومن زدوگفت:

ايناتيکه کلاماي ميناس،مثل اون شدي.

هومن مستانه خنديدوازدهنش پريد:

خدا ازته دلت بشنوه.

- چي؟!!!

- هيچي هيچي.ميگم خب مثل خواهرمحترم شماهمش نيشم بازباشه بهتره که تا اون هومن برج زهرماري هان؟

- خب بسه ديگه نمک نريز.

جدي شدوگفت:

نويدنمي خواي به داداشت بگي چيشده؟

دوباره غم به چشمانش بازگشت:

هومن دارم داغون ميشم احساس ميکنم همين روزاس که ديگه بميرم.

- لاله چيکارکرده؟

- چه ربطي به اون داره؟

- برووو من توروميشناسم،باهم دعواکردين؟

- نه.

- پس قهرين!

- قهرکه نه ولي هومن من خيلي بهش وابسته شدم بعد از عقد که صبح تاشب باهم بوديم همينطورتوي شمال اما از وقتي که برگشتيم تهران يانميبينمش ياخيلي کم برعکس

نه ميتونم محدودش کنم نه ميتونم محبت گدايي کنم.

- چراکم ميبينيش ازت خسته شده؟

- سرش ازمنم شلوغ تره هفته اي چهار روزتو دو تا مدرسه تدريس داره ازيه طرف بادوستاش بيشتر وقت دارن واسه نمايشگاه نقاشي ميکنن وجمع آوري چند تا نقاشي ازاستاداي معروف ازيه طرف ديگه کلاساي آموزش رانندگي.وقت هاي بيکاريش ياميره خونه ي ما ياخونه مامانش ايناياداره باخانم قرباني وهستي وقت ميگذرونه.وقتي ميبينمش ياداره باتلفن حرف ميزنه يا نقاشي ميکشه ياانقدرخستس که منوفراموش ميکنه.

- راه حلش همون کمربندس.

- اه هومن جدي باش.

- سيخ داغ؟

- هوووووومن!

- خرجي ندي خوبه؟

- هومن!

- ظالم نکنه ميخواي ناخناي طفل معصوموبا انبر دست

بکشي؟

- اه.بميربابا.

- بي ادب.خوب چي بگم،همچين پشت تلفن صدات گرفته بودواينجاماتم گرفته بودي من گفتم حالاچيشده.

وقتي سکوت او را ديدادامه داد:

خب اولاکه سرش خيلي شلوغه ووقت نميکنه نه اينکه بنده خدابره پي ولگردي دومااصلابيادپيشت که چي مثل بز نگاش کني؟

- به قول خودت،اولا بز خودتي دومامن به نگاه کردنشم راضيم.

باشيطنت گفت:

- بروووو.اگه ايدزم نداشتي اينوميگفتي فقط واسه ديدنش ميخواستيش؟

- اصلابه توچه!

- اه اه حالموبهم زدي گمشو اونورمرتيکه هوس باز برو اونور.من لاله نيستم واسم عشوه شتري بياي زود خرشم بيام ماچت کنما گفته باشم،آرزوشو به دلت ميزارم.

نويددستش راروي پيشونيه هومن گذاشت وباتاسف گفت:

تب که نداري پس چته.اين چه طرزحرف زدنه اين لوس بازياچيه؟مثلادکتر اين مملکت هستيا!

- چي کارکنم تواين مدت که مينايعني ميناخانوم ميومد پيش من باهاش درسايي روکه مشکل داشت کارکنم عوض اينکه اون ازمن الگوبگيره من کارام وحرفام شده عين اون.

بااخم هاي توهم رفته ولحني سردگفت:

ديگه نميخوادباهاش کارکني اگه مشکلي داشت واسش معلم خصوصي ميگرم.

- آخه چرا؟ما خوب باهم کنارمياييم تازه رشته هامونم که يکيه.

- هومن يه حرفويبار ميزنم.وباحرص ادايش رادرآورد:

ما خوب باهم کنارمياييم.وبه دلخوريه دوستش اهميت نداد هومن براي اينکه آن جوراعوض کندبه نگاهش رنگ ديگري داد وبالبخندگفت:

باشه من فقط قصدم خيربواماهرچي توبگي.حالاهم بيابه اين بحث خاتمه بديم.داشتي ازلاله ميگفتي بنظرمن خيلي حساس شدي اون داره زندگيه عاديشوميکنه ولي خيلي تغيرکردي توقبلناهمش به لاله زورميگفتي نميزاشتي انقدر ازادباشه حتي مدرسه هم ميرفت رانندت ميرفت وميوردش نميگم کاراون موقعت خوب بودولي چيشداون نويدگذشته؟

لحنش دل هرسنگي رابه درد مي آورد:

اون موقعها همش قهرميکردوناراحت بودخب منم تحمل غمشوندارم از اون گذشته ميترسم اگه دوباره مثل قبل بشم تنهام بزاره بره درضمن خودت بهترميدوني که اين رفيقي که جلوت نشسته زيارزنده نميمونه،چراکاري کنم که دم آخري ازم کينه به دل بگيره.

- نارحت نشياولي ازدواجتون ازهمون اول اشتباه بود چقدر بهت گفتم بيخيال شو.اماتوميگفتي نه نميزارم از دستش بدم بهش همه چيوميگم باهم مثل دوتاهمخونه زندگي ميکنيم حالابياوببين الان که بدتره.

داريش امابدون اينکه ببينيش.مال هيچکس نيست اما مال توهم نيست،داريش اماهرلحظه ترسه ازدست دادنش!

- ميگي طلاقش بدم؟نه محاله من نميتونم.

- تو توهمه چيت خودخواهي حتي توعاشقي،خودخواه!

سکوت اختيارکرده بود وباخودفکرميکردکه عاشق خودخواه لايق ترين ترين صفتي است که ميتواندداشته باشد.

- نويد جان اين تويي که خودتو از اون دور ميکني پس نزار از کنارتوبودن خسته بشه باهم برين بيرون هرشب واسش گل ببر بشين کنارش بغلش کن وبوسش کن،اگه وقتي به اونکه عشقته نميگي گلم،عشقم،عزيزم پس به کي ميخواي بگي؟

- من اين چيزارونميتونم بگم.

- بدرک!پس بشين هرلحظه دورشدن اونوآب شدن خودتو ببين.بلندشد برودکه نويددستش راگرفت وبااخم تصعني گفت:

اووو وايساببينم لوسم که شدي مطمئنم اينوديگه ازميناالگو نگرفتي.باشه قبول ولي ديگه نميتونم خيلي لوس بازي در بيارم ميدونيکه زيادخوشم نمياد.

ولبخندرضايت بخشي کنج لبهاي هومن جاگرفت.

واردخانه شدطبق معمول لاله خانه نبوداما زري خانم خدمتکارخانه هم نبود دسته گل رابوييدوروي اوپن گذاشت که تلفن زنگ خوردبسمت آن رفت.

- بفرماييد.

- سلام آقاخسته نباشيد.

- سلام زري خانم...

- آقالاله خانوم خونه نيستن؟

- نه راستي امروزنيومديدمن به اميدناهارخوشمزه ي شما بيرون چيزي نخوردم.

- والا من هرچي ازصبح زنگ ميزنم کسي برنداشت اين خانومتون هم که خونه نيستش والا زنم زناي قديم مطيع شوهراشون.امالاله خانوم هميشه خدابيرونن.

نويدکه خيلي ازطعنه هاي زري خانم عصباني شده بود به احترام سنش گفت:

بله زري خانوم دوره زمونه عوض شده ولي اگه زناي اون موقع مطيع بودن مرداشون هم وفاداربودن.

- آقاچه وفاداري؟همين شوهرخدابيامرزمن،که خدا نيامرزدش سرم دو تا هوو آورد.چه وفايي؟

نويدنفسش رافوت کردکلافه شده بودوباخودگفت حالااينم وقت دردودل کردن گير اورده!

- زري خانوم اگه امروزنيومديد موردي نيست.امرديگه اي نداريد؟

زري خانم با موذي گري گفت:

راستش آقامن يه دختردارم پنجه ي آفتاب همه چي تموم کندبانو دلم نيومد بزارم غذاي بيرونوبخوريد من کمرم خيلي درد ميکرداين بودکه دخترموفرستادم بيادبجاي من به کاراي خونه برسه به هرحال خانوم خونه که هيچوقت تشريف ندارن.فقط آقاهواي بچه ي منوداشته باشين.

نويدکه باهوش ترازاين حرفابودبه نقشه ي زري خانم پي بردودليل آنهمه بد گويي ازلاله رافهميد.خواست بگويدکه نيازي به وجوددخترش نيست که صداي زنگ آمد زري خانم فورا گفت:

آقا بايدبچه من باشه فکرنميکنم لاله خانوم باشن چون هم کليد دارن هم چشمم آب نميخوره حالاحالاهابيان راستي آقا من ميترسم لطف کنيدشب خودتون دخترموبه خونه برسونيد.خدانگهدارتون.

گوشي راقطع کردزنگ خودش راکشت بطرف آيفون رفت زري خانم درست گفته بوددخترش بود.

نويدوقتي در رابازکردخنده ي خودراجمع کردزيرابا دختري روبه روشد که سنش بالاي25ميزدامازري خانم آنچنان بچه ام بچه ام ميکردکه نويدفکرميکردبادختري16 ساله روبه ميشود.

دخترک بشدت خودراآراسته کرده و آرايش غليظش وموهاي بلوند شدش زيادي تو چشم بود.سلام کردوبادقت سرتا پاي نويد را زير نظر گرفت ولبخندرضايت بخشي زد.

نويدکه لبخنددخترراديدوباخودگفت اين زري خانم عجب جادوگريه آخه بااين کارش خودش ومخصوصادخترشو کوچيک کرده اينجورکه معلومه دختره هم ازمن خوشش اومده حالا خر بياروباقالي بار کن.

- خيلي توفکرين نويد خان؟

اوه اوه مثل اينکه طرف سنگ پاقزوينه!نويدخان!

- نويدخان شماناهارچي دوست دارين؟

همانطورکه به لاله اس ام اس ميداد گفت:

زحمت نکشيدمن ناهارخوردم.بعدشم خيلي ازوقت ناهار گذشته.

- به هرحال من بايدوظايف مادرموانجام بدم شام چي درست کنم؟

سردجواب داد:

شام هم لازم نيست باهمسرم ميريم بيرون.شماميتونيدبريد.

دخترک اخم هايش رادرهم بردوگفت:

خونه خيلي کثيفه بايديه دستي روش بکشم.اين رادر حالي ميگفت که خانه برق ميزد.وقتي جوابي نشنيد به طرف دسته گل رفت آنرا بوييد وبانيشي باز گفت:

واي چه گلاي قشنگي.من عاشق گل رزم نويدخان ميتونم يه شاخشوبردارم؟

- خيرخانوم اونابراي همسرمه درضمن گل لاله ست نه رز!

بلندشد کتش را برداشت بي اهميت به دخترپرو درحال رفتن بودکه شنيد:

دارين ميرين؟پس من چي؟تنهاميترسم.

بدون نگاهي جواب داد:

اگه ميخوايين وظايفه مادرتونوبه نحواحسن انجام بديدبايد تنهاهم بمونيدزري خانم اکثراتنهابود اگرم ميترسيد تاقبل از تاريکه هوابرگرديد.

***

به آدرسي که بهش داده بودرسيدموبايلش رابرداشت وبه لاله خبردادکه رسيده ومنتظرماند.

به خودرآيينه نظري انداخت وموهايش رامرتب کردوتازه يادش افتاد که گلهارافراموش کرده باخودبياورد.

صداي بازشدن درباعث شدسرش رابچرخاند.اول لاله با بومي که دردست داشت خارج شدسپس مردي جوان به همراهش زني که دستانشان محکم درهم قفل شده بود.

لاله بسمت ماشين مدل بالاي نويدرفت درعقب رابازکردبوم رادر آن جاي داد.به طرف پنجره ي سمت نويدرفت وسلام کرد.

- عليک سلام خسته نباشيد.

سعي کردخودرابانشاط جلوه دهدامانويدفريادخستگي رادر چشمان سياه لاله مي خواند.

- توهم خسته نباشي.

- بپر بريم.

از طرزحرف نويدخندش گرفت در رابازکردوگفت:

فعلا بيابيرون ميخوام به دوستام معرفيت کنم.

واو هم خارج شدلاله دست راستش راگرفت واورانزديک آن زن ومردبرد.

اماقبل ازاينکه لاله آنهارابهم معرفي کندآن مردبراي آشنايي پيش قدم شدوخودش را محمد وهمسرش راليلي معرفي کرد ونويدهم باآنهادست داداماوقتي دستش رابسمت ليلي دراز کرداوازدست دادن امتناء کرد. لاله دست نويدراگرفت وگفت:

نويدجان ليلي اينابامافرق ميکنند.

نويدجان؟!!وباخودگفت حتماداره تظاهرسازي ميکنه.

نويد:به هرحال معذرت ميخوام.

ليلي درحاليکه سعي ميکردمستقيم به اونگاه نکندبا خجالت گفت:

نه نه اين منم که بايدمعذرت بخوام.

محمد:شمابايدبرادرمبين باشيد؟

- بله.

- خدارحمتشون کنه واقعامرگ ايشون براي ماتاسف بار بود.خيلي آقابودوخوب خدادوسش داشت وزودتر بردش.

ازيادآوري برادرعزيزش حالت چهره اش عوض شد.هاله اي ازغم وحسرت.

لاله: إممممم ميخواستم بادوستام معرفيت کنم.چون خيلي استثنا هستن.باورت نميشه من تاحالاتوي عمرم انقدر زوج خوشبخت وعاشق نديدم.آوازه ي عشقشون توکل دانشگاه پيچيده .تازشم به ليلي ومجنون وخالقان عشق معروفن...

نويددگرنميشنيدکه اوچه ميگفت اومحوصورتش شده بودکه حالاحالت بچگانه اي گرفته بودوباشادي وصف ناپذيري برايش تعريف ميکردوفقط شنيدکه لاله گفت عزيزم بريم دلش ميخواست همانجا او رامحکم درآغوش بکشد.براي اينکه آبرو ريزي نکندسريع ازخالقان عشق خدافظي کرد سوارماشين شد،همچنين لاله.

هوا آن شب خيلي سردبودامابخاري فضاي ماشين راحسابي گرم ساخته بود.

مخواست به تلافيه آن دوهفته کل شب رابااوصحبت کند اما لاله خسته ترازاين حرفابودوترجيح داددرسکوت به آهنگ ملايمي که پخش ميشدگوش بسپارد.

لالالا لا گل پونه بيا که بدون تو دل خونه

بياکه بدون تو تن خستم لبريزه ازحسه جنونه

لالالا لا گل لاله زندگي بي تو واسم محاله

بياازاون وقتيکه رفتي اين دل داره همش ميناله

گريه شده کاره منو غصه شده همدم من

قطره ي اشک توچشام شده شريک غم من

خونه بدون توشده مثل يه زندون سوت وکور

من موندموهق هق واسه خاطرهاي جورواجور

بيا که با اومدنت تموم ميشه درداي من

بيا که وقتي توباشي قشنگ ميشه دنياي من

لالالا لا گل پونه بياکه بدون تودل خونه

بياکه بدون توتن خستم لبريزه ازحسه جنونه

لالالا لا گل لاله زندگي بي توواسم محاله

بياازاون وقتيکه رفتي اين دل داره همش ميناله(لالايي از امين حبيبي)

دست درازکردکه صداي پخش راکم کند وبه لاله که به بيرون نگاه ميکردگفت:

قشنگه؟

همانطورکه نگاهش خيابان هارامي پاييدباصداي آرامي پرسيد:

چي قشنگه؟

- اين آهنگه ديگه!

- تااونجايي که من يادمه همش اين آهنگه روگوش ميدادي خسته نميشي؟

- اگه خوشت نميادخاموشش ميکنم!

- نه بزاربخونه منم داره ازش خوشم مياد.

- حتماچون ميگه گــُ... پريدوسط حرفش:

إ نويد وايسانگه دار.اينجااول بستني بخوريم بعدشام.

خودش پيشنهاد داده بودکه بستني بخورندامافقط باآن بازي ميکردوبستني آب شده بود.سرش را بلندکردونگاه خيره ي نويد راغافلگيرکرد.

لاله: توچرانميخوري؟

- خودت چرانميخوري؟آب شد. وبا شوخي اضافه کرد: بخورپول دادما ماچ که ندادم.

- إ خوب شدگفتي آخه فکرکردم ماچ دادي به يارو.بعدشم تواين سرماهيچ آدم عاقلي بستني نميخوره،نيگاچه خلوته.

- پيشنهادخودت بوددخترخوب،طوري نيست حالابلندشو بريم واسه شام که خيلي گرسنمه.

لاله بابدجنسي گفت:

خيلي لاغرشدي.حتماتواين دوهفته غذاکم خوردي لابد بدون من از گلوت پايين نميره.

خودرا ازتا نينداخت نميخواست غرورش خدشه دار شود حتي مقابل عزيزترين کسي که دردنياداشت

- چطورهمچين فکري کردي؟

لاله با لحني گله مند جواب داد:

خودت خيلي بهترازمن ميدوني که بدون من نميتوني غذابخوري تحمل دوري ازمنونداري اماانگارباخودت مشکل داري.

تو اين دوهفته اگه کل ديدارامون روجمع ببندم يک ساعتم نميشه.يه کاري کردي که زندگي براي جفتمون جهنم شده.

قرارشدعين دوتادوست باشيم نه عين دوتاغريبه.نه به قبلا که ساعت رفت وبرگشتم وچک ميکردي نه به الان که اصلا انگاربودونبود من برات اهميت نداره.من مثل تو نيستم نويدخان اصلا من ازتوچي ميدونم خدا ميدونه چند تا دوست دخترداشتي،گفتم من مثل تونيستم تويجوري از سنگي ،سردي بابامن خسته شدم.امروزازقصدباليلي ومحمد آشنات کردم تامعني عشقوبفهمي.توي ويلاگفتي دوستم داري ولي همون يدفعه.ليلي ومحمدديوونه ي همن.محمدکه ديگه هيچي سه سال خودشوبه آب اتيش زدتابه عشقش برسه چندروزپيش پاي ليلي پيچ خورد وداشت گريه ميکرد ومحمدم پابه پاش اشک ميريخت.راه ميره نوازشش ميکنه و قربون صدقش ميره،معتادهمن.اينارونگفتم که ازت محبت وجلب توجه گدايي کنم.فقط اين جاي گلوم گيرکرده بود.من نميتونم همرو توي خودم بريزم،من مثل تونيستم نويد الماسي.

حتماامروزم عذاب وجدان گرفتي اومدي دنبالم.حيف که نميتونم پا پس بکشم وگرنه...

ادامه ندادکيفش رابرداشت واز بستني فروشي بيرون رفت.

اوماتش برده بود و به جاي خالي لاله نگاه ميکرد آنقدر شوکه شده بود که پاي بلندشدن نداشت.نه نباي دمينشست بايد ميرفت شايدديگر وقتي نداشته باشد.

*

لاله برگشت نگاهي به پشتش انداخت.اما کسي نبود هواسردبودو وسط هفته خيابان هاخلوت بود.

نخواست تاکسي بگيرد بدين ترتيب پياده راه خانه را پيش گرفت،ميدانست ازاين دوري نويدهم عذاب ميکشداما نميدانست چرا اعتراضي نميکند.مقصراونه؟مقصر منم؟ مقصرجفتمونيم؟ دوباره برگشت امابازنويدرانديد.

باخودگفت به خداونديه خدااگه نياد آرزوي ديدنموبه دلش ميزارم.پس دل خودم چي؟مجددا پشت سرش را نگاه کرد وقتي ميديد کوچه درتاريکي غرق شده وهيچکس به دنبالش نميدود قلبش به درد مي آمد.مرواريدهاي اشک درچشمان همرنگ شبش نشسته بود نه نبايدگريه کندچرابايدگريه کند؟ براي نويدي که فقط به غرور خودش فکرميکرد؟

صورتش تر شدهمان لحظه باران نم نم شروع به باريدن کرد.نميدانست خيسي صورتش ازگريه است يا ازباران؟

ديگرآن علاقه ي گذشته رابه بارون نداشت.به خود تلقين ميکردکه دليل خاصي ندارداماخودش بهترميدانست دليل بي تفاوتي اش به بارون،حسادت به باران است باراني که هيچ گاه اورانديده بارانيکه حالاوجود خارجي نداشت.

هيچگاه خودراکنارنويدتباه شده نمي ديدپس سهمش اين نبود که او را تنهابگذارد.اسم حسم چيه؟ هوس؟ عادت؟ وابستگي يا...

آنقدر درفکروخيال غرق شده که متوجه نشدبه خانه اش رسيده خانه اي که هديه ازدواجشان ازنويدبه لاله بود.

پوزخندي زدوگفت: چه ازدواجي!

جلوي در ايستاد درکيفش در جستوجوي کليدبود. طبق معمول کليدهمراهش نبود. باعصبانيت کيف را روي زمين پرت کرد اکثروسايلش بيرون ريخت.

- أه لعنتي.

سايه اي نزديکش شدبااينکه تاريک بودوچهره ي آن فرد نامعلوم،اماتشخيص دادسايه از آن کيست.

صاحب سايه بدون اينکه بدنش بازمين تماسي پيداکندروي آن نشست و تک تک وسايل راتکاندوداخل کيف گذاشت.

بلندشدروبه روي لاله ايستاد کيف رابه سمتش گرفت امالاله دوباره کيف راازقصدبه زمين انداخت چون زيپش بسته بودچيزي بيرون نريخت.

نويدازکارلاله دلخورنشدفقط سکوت اختيارکرده بودو به اونگاه نميکرد همين لاله رابيشترکفري ميکرد، نويد رفت به سمت کيف که دوباره آنرابردارد که ديدلاله داردميرود.

باران هم بندآمده بود.

به دنبالش رفت قدم هايش رابلندترکردوبازوي اورامحکم دردستانش گرفت لاله دستش راپس کشيدخواست به راهش ادامه دهدکه اينبارمچ دستش راگرفت لاله ناگهان متعجب برگشت دستان نويدهمچوکوره اي داغ ميسوخت واين درهواي سردوابري غيرطبيعي بود باصدايي لرزان گفت:

نويدچرا انقدرداغي؟

امااوفقط بانگاه تب آلودترش خيره درچشمان لاله بود به جلورفت نگاهي به لبهايش نگاهي ديگربه چشمهايش جلوتررفت وغافلگيرانه اورابوسيد،لاله اول گرگرفت بخودکه آمد به سينه هايش کوبيدواورابه عقب هل داد:

- ديوونه معلوم هست چيکارميکني؟!

- من من....من وا..واقعامعذرت ميخوام قو...قول ميدم ديگه تکرار نشه!

ازچشمانش پشيماني ميباريد،لاله خود را به بي تفاوتي زد

دست نويدراگرفت ازداغيه آن به وجدآمددرحاليکه ازهراس رنگش پريده بوددستش راروي پيشاني نويد گذاشت:

- نويد داري از تب ميسوزي...

نويددست لاله رادردستش گرفت وروي شقيقه اش گذاشت باخستگي گفت:

- اگه اين سردرد ميکنه بخاطر ايدزه!

دست لاله راروي پيشاني اش گذاشت:

- اگه اين داغه وتب دارم علائم ايدزمه!

دست اوراروي گلويش که کمي برآمده بودگذاشت:

- اگه اين غده داره روزبه روزبزرگترميشه بخاطربيماريمه!

دست لاله راروي دلش گذاشت وادامه داد:

- اگه لاغرشدم علائم بيماريمه!

سپس دست لاله راروي سينه اش گذاشت،اوضربان قلب نويدرااحساس ميکرد.نويدخيره درچشمانش گفت:

امااگه اين قلب داره توسينه ميکوبه بخاطرتوئه فقط تو.

ميخواستي بري؟ميخواستي تنهام بزاري؟ميخواستي کسي رو

تنهابزاري که داره بخاطرتوبااين بيماريه لعنتي مبارزه ميکنه؟

دست لاله را رها کردوادامه داد:

ميخواي بري؟باشه برونميخوام به حالم ترحم کني پس برو،اگه ميخواي بري اصرارمن بي فايدس،بروبرات ارزوي خوشبختي ميکنم.

ازاينکه حتي براي ماندنش خواهشي کوچک نکرددلش گرفت. ازچشمان نويدميخواند که طالب نرفتنش است اما نميخواست باماندنش غرورکاذب او را إرضا کند.

بر بغضي که به گلويش چنگ مي انداخت غلبه نمود نگاهش را ازاوگرفت برگشت نويد حال خوبي نداشت لاله هنوز پشت به او ايستاده بود،ميخواست بروداما پاي رفتن نداشت،حرف نويددرگوشش زنگ زد اگه ميخواي بري برو نميخوام بهم ترحم کني!

زيرلب گفت:

حالاکه ميخواي برم باشه ميرم،خداحافظ. خداحافظي که تنها خود شنيدو بس.

چندقدمي رفت امابه کجا؟مقصودش کجابود؟حسي به او ميگفت برگرد برگرد.به پيروي ازندايش برگشت.

جيغي بلندکشيدوهراسان به سمت نويدي که حالانقش بر زمين افتاده بود رفت...

به کف زمين خيره بود،هومن هم حال بهتري ازاونداشت امابالاخره کسي بايدآن سکوت تلخ راميشکست:

لاله خانوم خوبيد؟

اماجوابش تنهاسکوت بود.

- جواب منونميدين؟

نگاه بي فروغش رابه چشمان روشن هومن دوخت وبا صدايي که ازگريه ي زيادوبغض دورگه شده بودگفت:

فقط بگيد نويد چطوره؟

- چي بگم؟انتظارداريدچي بگم؟

- حقيقت، اينکه اين ايدز لعنتي چيه؟ ازکدوم گورستوني اومده؟ عوارضش چيه؟ چه تاثيري تورابطه داره؟ الان نويد چشه؟تاکي زنده ميمونه؟

- بابالاله خانوم ماشالا تون باشه حداقل يکي يکي بپرسيد فکرمنوبدبختوهم بکنيد!

- آقا هومن معذرت ميخوام ولي الان وقت خوبي واسه شوخي نيست!

- من معذرت ميخوام.ببينيدچيزايي روميگم که به دردتون ميخوره.

خودتون بايدبدونيد که اين بيماري به گلبول هاي سفيد خون آسيب ميرسونه ودفاع بدن فردمبتلا رو خيلي ضعيف ميکنه مثلاممکنه يه سرماخوردگي کوچيک براي بيمارعذاب آور باشه وچندماه طول بکشه تاخوب بشه وهمين موارد مشابه که به مرگ خاتمه پيداميکنه،چون نويدتحت نظره پزشکه و دارو مصرف ميکنه يکم توبهبوديش تاثير داره،عوارضش هم تودوره ي پيشرفته سردرد،خستگي،سفيديه دوره لب، لاغرشدن،اسحال،بزرگ شدن غده...ووو...

راه درمان قطعي نداره اماپيشگيري چرا که به درد نويد نميخوره فکرميکنم راه انتقالش هم بدونيدولي با استفاده از...تو رابطه مشکلي پيدانميشه البته اگه... سالم باشه اما خب ريسکش بالاست،براي همينه که نويدترجيح ميده نيازشو سرکوب کنه وبه شمانزديک نميشه.

لاله گوشه لبش رابه دندان گزيد ودرحاليکه ازخجالت سرخ شده بودسرش راپايين انداخت.

هومن هم باشرمندگي گفت:

متاسفم ولي بعنوان يه پزشک بايدهمه چيزو باهاتون در ميون ميزاشتم.

تشکري کوتاه کردخواست بلندشودکه سر گيجه اش مانع شد.

هومن به سرعت ليواني برداشت و محتويات آن راباآب پر کرد چندحبه قند در آن مخلوط کردبطرف لاله رفت ليوان رابه سمتش گرفت:

بخوريدلاله خانوم فشارتون افتاده.وقتي امتنا او راديدبا کلافگي گفت:

بخوريداگه نخوريدمجبورم بستري تون کنم وسرم بهتون وصل کنم.نويد به هوش بياد واين حال شماروببينه اعصابش بهم ميريزه،بخاطر اونم که شده بخوريد.

بابي ميلي ليوان راگرفت و چند قلوپي خوردکه بازصداي هومن در آمد:

اي بابا باز که دارين اذيت ميکنيدبايدتاآخر بخوريد....آها بيشتر....يذره ديگه مونده.

آب قندرا که لاجرعه سرکشيدگفت:

ميخوام ببينمش.

*

دستان نويدرادردستش گرفت وباخودگفت چطورميتونستم اين دستاي مهربونو ترک کنم!

لاله:خداروشکرديگه تب نداره ديشب خيلي داغ بود.

بطرف پنجره رفت به آسمان ابري نگاه کرد:

هنوزم بارون مياد.يه ماه ديگه بهاره،داره زور خودشو ميزنه .

- طفلکي نويد شب تولدش هم شانس نداشت.

لاله با بهت برگشت وگفت:

ديشب تولدنويدبوده؟ وباخودفکرکرد اره امروز اول اسفنده ديروزم تولد نويدبوده ومن چقدراذيتش کردم.چجوري جبران کنم؟ آه

***

اولين چيزي که وقتي بهوش آمد چهره مليح لاله اما خسته اش را ديد،بسختي لبانش راتکان دادکه حرفي بزنداماصدايش ضعيف بود به تلاشش ادامه داد...

لاله که ديدسعي اوبي فايدست انگشت اشاره اش راروي لبان نويدگذاشت وبا آواي آرامي گفت:

هيشششش!نميخوادهيچي بگي!من ازچشماتم ميخونم.

لبخندي کوچک کنج لبهاي خشکيده اش نقش بست وانگشت لاله رابوسيد.

او هم لبخندي زدوپرسيد:

ميخواي برات يه شعربخونم؟يه شعريکه ازبچگي عاشقش بودم؟

نويدبه علامت بله پلک زد.

لاله بابغض شروع کرد به خواندن شعريکه هنگام خوابش پدرش آنرابعنوان لالايي برايش زمزمه ميکرد:

من لاله ي آزادم،خودرويم وخودبويم

در دشت مکان دارم،هم فطرت آهويم

آبم نم باران است،فارغ زلب جويم

تنگ است محيط آنجا،درباغ نمي رويم

ازخون رگ خويش است،گررنگ به رخ دارم

مشاطه نمي خواهد،زيبايي رخسارم

برساقه ي خودثابت،فارغ زمددکارم

ني درطلب يارم،ني درغم اغيارم

هرصبح نسيم آيد،برقصد طواف من

اهوبرگان راچشم،ازديدن من روشن

سوزنده چراغستم،درگوشه ي اين مأمن

پروانه بسي دارم،سرگشته به پيرامن

جوش مي ومستي بين،درچهره ي گلگونم

داغ است نشان عشق،درسينه ي پر خونم

آزاده وسرمستم،خوکرده به هامونم

رانده ست جنون عشق،ازشهربه افسونم

برفطرت خودنازم،وارسته ضميرم من

آزاده برون آيم، آزاده بميرم من

من لاله ي ازادم،خودرويم وخود بويم

قطره ي اشکي ازچشمان نويد جاري شداولين بار بودکه لاله گريه ي او راميديد، بغض خودش را قورت داد خم شدگونه ي نويد را بوسيد ودرگوشش زمزمه کرد:

تولدت مبارک.

لبهاي لاله ازاشک نويد تر شده بود.

"فصل دهم"

- السلام عليکم والرحمته الله برکاته.

نمازش که تمام شدباآرامش سجاده اش را جمع کرد.آماده شدوباماشينش راهي شرکت نويدشد.

اززمانيکه نويد حالش وخيم شده بود تصميم گرفته بود با نماز خواندش اينگونه براي نويد دعا والتماس کند،و خدا هم نويد رابه او برگرداند، نويدهنوزسرسختانه بابيماري اش مي جنگيدو حال درشرکتش مشغول بود لاله هم نميتوانست لحظه اي خاطرش راآزرده کند،هنگاميکه نبود فرادا و هنگاميکه بودکنارهم وباهم اقامه ي نماز ميبستند.لاله نميدانست نويداهل نمازاست امازمانيکه دربيمارستان بودند متوجه شده بودکه اوسالهاست يک نماز قضا هم نداشته وهمين سبب شده بودبااراده اي قوي تر نمازش را بجا آورد.

هومن ازميناخواستگاري کردکه با برخورد شديد خانواده ي

الماسي روبه روشد اما نويد ازهومن مناسب تربراي خواهرش سراغ نداشت،اوراقبول کرد وجشن نامزدي را به اواسط عيدموکول کردند.

ماشين راکنارخيابان پارک کردباکمک هاي نويددرمدت کوتاهي به راننده اي ماهر تبديل شده بود.هنگام رانندگي چنددفعه اي سرش گيج گرفت.به ساختمان بلندو بزرگ مقابلش خيره شد،سوتي زد وبه داخل رفت.

منشي نويد بادقت خيره درصفحه ي مانيتور بودلاله گمان کردکه چيزي را تايپ ميکندامابه جلوتر که رفت ديد دخترک منشي مشغول بازي کامپيوتري است،لبخندي زد واوراصداکرد:

خانوم؟

منشي همانطورکه نگاهش به مانيتوربودگفت:

هيس لحظه حساسشه!

- بازيه أنگري برد؟

- آره ديگه...أه ديدي دوباره باختم. تازه بخود آمد به لاله نگاه کرد. دختري ساده اماتميزبودمانندديگر منشيان هفت قلم آرايش نکرده بودبراي همين لاله ازآن دخترخوشش آمد.

منشي: بله بفرماييد؟

- من اين بازي روبلدم،اگه بخواين اين مرحله روبراتون ميرم.

- واقعا؟!

- اوهم.

- مرسي من خيلي اين مرحله رورفتم ولي نميتونم ببرم.

ازصندلي بلندشدوجايش رابه لاله داد،اوهم نشست همانطور باهيجان مشغول بازي کردن ومنشي که خودرا نگار معرفي کرده بودباعلاقه بازيه لاله رادنبال ميکرد.

در اتاقي جلسه اي مهم برپابود.

- آقاي الماسي من مطمئنم اين پروژه جواب ميده.

- منم همينطور.

وپايان جلسه را اعلام کردهمه متفرق شدند.نويدهم برخاست ازآن اتاق بيرون آمد،کم مانده بودازتعجب شاخ در بياورد.

همان لحظه نگاردست زدلاله هم ايستادوباشادي نگاررابغل کردوباخنده گفت:

ديدي تونستم؟ خيلي کيف ميده بزارمرحله بعدي رو هم...

وحرفايش رافراموش کردونگاهش روي نويدماسيد.

وقتي به خودآمدخنده اي کوتاه کردوگفت:

سلام جناب رئيس،خداقوت.

اوهم بالخندجواب سلامش رادادنزديکش رفت وادامه داد:

چه عجب افتخاردادين شرکت ماروباحضور مبارکتون نوراني کردين.خانم توسلي چرابراي همسرم قهوه نيوردين؟

- چي همسرتون؟!!

- بله.چيزعجيبي شنيدين؟

- ن...نخير ميبخشيدمنو.الان براشون ميارم.

- نه نه من هيچي نميخوام.

به داخل اتاق خصوصي نويدرفتندنويددر را بست وبالحن سرزنش باري گفت:

لاله جان اين کارا چيه؟تومثلاهمسرنويدالماسي هستي اين کارا چيه؟نشستي بغل منشي من أنگري برد بازي ميکني؟

سري از روي تاسف تکان دادوسرجايش نشست.لاله هم روي يکي از صندلي ها نشست وباددلخوري گفت :

ببخشيد مثل اينکه من مايه آبرو ريزيه توام . نبايد ميومديم.من رفتم آقاي الماسي.

نويدهم پا روي پا انداخت وبالبخندبه حرکات لاله خيره شد که با در درگيربود.

لاله:اين در چرابازنميشه؟

لبخندش پررنگترشد:

چونکه قفله.

- قفل؟؟؟

- آره قفل تا حالا نشنيدي؟قُ فِ ل.

- خب چراقفله؟باز کن.

شانه بالاانداخت:

منکه نميخوام برم بيرون توميخواي بري خودتم بازکن.

و مشغول مطالعه برگه هاي روبه رويش شد.

کلافه روي زمين پا مي کوبيد.

نويددر حاليکه سعي ميکردنخنددگفت:

اين کولي بازيا درو باز نميکنه!

لاله هم که انگارقصدآبروريزي داشت بر روي در زد وداد زد:

هيچکسي بيرون نيست؟

- لاله خانوم هنجرت پاره ميشه ها!

أداي او را درآورد وحرف اوراتقليدکرد:

لاله خانوم هنجرت پاره ميشه ها.باز کن اين درووگرنه بدميبينيا!

- اوووو منو تهديد ميکني؟

باحالت زاري گفت:

چرا هيچکسي جوابمونميده؟

- چون کسي نيست که جوابتوبدن.

- وا؟

- والا...شرکت تعطيل شده.

- پس خلي درو قفل کردي؟

- آخه مسعود نرفته.

- واي يعني آقا مسعود اينجاس؟

-بله. نچ نچ نچ آبروت رفت.

- چرانگفتي؟

- نترس کسي نميفهمه.

بلندشدروبه روي لاله ايستادوگفت:

خوبي رنگت پريده؟

دستش راروي پيشاني اش گذاشت:

نميدونم ازصبح سرگيجه که دارم هيچ حالت تهوع هم دارم.نميدونم چمه!

اخمي کردباصدايي که نگراني وخشم هردودرآن موج ميزد گفت:

ازدست توحتمابازبادوستات بيرون رفتي چرت وپرت خوردي؟

- من چيزي نخوردم فقط تو راه يه ساندويچ خوردم.

دوباره سرش بشدت گيج رفت قبل ازاينکه پس بي افتد نويداو را گرفت.

- به شونه ي من تکيه بده.

دررابازکردوبيرون رفتند.به محض خروجشان مسعود(شوهرويدا)راديدند. بعد از سلام واحوال پرسي رو به لاله گفت:

لاله خانوم خدابد نده،مثل اينکه حالتون خوب نيست؟

نويد:نميدونم حالش خوب نيس.لاله جان عزيزم ميخواي بريم بيمارستان؟

آرام جواب داد:

نه چيزيم نيس خوب ميشم.

- اميدوارم بهبودپيداکنيد.من ميرم ديگه برم دنبال ويدا شب ميبينمتون.خدانگه دار.

وقتي مسعودرفت لاله باکنجکاوي پرسيد:

مگه امشب چه خبره؟

- شماهيچي نگو که اعصابموبدجوري داغون کردي.

- اين مسعودتون عين اين عصا قورت داده ها ميمونه. واي واي نويدميترسم بالابيارم.

- بيابريم به دکترنشونت بدم.

باچشمانش فهماند که ديگرحرف دکتررانياورد.

دستش راروي دهنش گذاشته بود.دردل خداخداميکردکه حالش بد نشودکه مايه آبروريزي است.

ميناخودراباشتاب روي مبل پرتاب کردومبل تکاني خفيف خورد وهمين باعث شدلاله نتواندجلوي خودرا بگيرد.

بدوبدوسمت نزديک ترين دستشويي رفت.

نويدهم بدنبالش رفت.لاله استفراغ ميکردو نويدترسان نظاره گر او بودوهمه اعضاخانواده اععم ازشهين بانو، ويداوهمسرش ومينا هم نگران شده بودند.

ويداباعشوه گفت:

وا چش شده؟حتمازياد پرخوري کرده.

قطره هاي عرق روي صورت نويدنشسته بودند.

لاله درحاليکه دستش روي دلش بودازدست شويي خارج شد

رنگ صورتش باميت تفاوتي نداشت وهمين نگرانيه نويد را چند برابرميکرد.بطرف لاله رفت که ازفشارزياد صورتش پر اشک شده بود.

- عزيزم خوبي؟

جوابش تنهاتکان سربوداماواضح بودهنوزحالش خوب نيست.نويد اصرارميکردکه به بيمارستان بروندامالاله سر بازميزد.

- لاله همين که گفتم بايدبريم معلوم نيست چت شده تاحالا چند دفعه بالا اوردي شايد مسموم شده باشي.

درحاليکه شربت آبليمويي راکه مينابرايش آماده کرده بود را ميخورد جواب داد:

منم گفتم نميام چيزي نيس هرچي بود بالا اوردم اومد بيرون ديگه.

باخشم گفت:

يکاري نکن که به زور ببرمتا!

لاله لبخندبي فروقي زدودر دل گفت عاشق همين زور گفتناتم. وبعدبلندگفت:

نويد چرا متوجه نيستي من از محيط بيمارستان و درمانگاه بيزارم. نصف عمرم تو بيمارستان بودم.خواهش ميکنم بي خيال شو الان بهترم.

او ديگر هيچ نگفت زيرا ميدانست لاله چقدراز بيمارستان خاطرهاي بدي دارد.

شهين بانوموشکفانه نگاهش کردوپرسيد:

سر گيجه هم داري؟

باتعجب جواب مثبت داد.اينبار آرامتر پرسيد:

ماهانه هستي؟

ولاله متعجب تر از قبل گفت:

نه.

شهين بانو لبخندي مرموز زد وبه عقب تکيه داد.

ميناکه ناظر گفت وگوي آنهابودباخوشحالي گفت:

واي زنداداش نکنه حامله شدي؟

نگاه لاله و نويد در هم گره خورد.نگاه يکي معصوميت وار ونگاه ديگري پر ازحسرت ، حسرت آرزوي هاي بر باد رفته.

بعداز مکث طولاني هردوهمزمان گفتند:

نـــــــــــــــــــــه!

مينا:چرا نه ؟وجود يه بچه روح به اين خونه ميده.فکرشو بکن چه بچه خوشگلي ميشه،البته اگه به عمه ي خوشگلش بره وگرنه که اگه شبيه مامان و باباي کج وکولش بشه، رو دست ننش ميترشه.

لاله خنده بي رمقي کردوباشوخي گفت:

هو عمه خانوم با بچه من درست صحبت کنا!

مينابا ذوق بيشتر گفت:

نــــــه.مثل اينکه واقعايه خبراييه؟

فريادنويد مو بر تن همه سيخ کرد:

ساکت شو،لاله حامله نيست ديگم اين بحثو ادامه ندين.

وباتحکم پله ها را بالا رفت.همه بهتشان برده بود فقط لاله اورا درک ميکرد و از درد دل او خبر داشت.

گونه ميناراکه در لاک خود فرو رفته بود بوسيدو روبه جمع گفت:

من از طرف نويد از شما معذرت ميخوام.

ما بچه دار نميشيم هيچوقت .پس اگه به فکر راحتيه ما هستين ديگه اين حرفو پيش نکشين.حال شما رودرک ميکنم شهين بانو ولي اميدوارم از دختراتون صاحب نوه بشيد.

***

روي تخت دراز کشيده بود و به سقف نگاه ميکرد با افکارش درگيربودکه صداي تق تق در، رشته ي افکارش را ازهم گسست.

در باز شدولاله پديدارشد حدس ميزداوبيايد،نگاهش را از اوگرفت وباصدايي که ازغصه گرفته بودگفت:

ميخوام تنها باشم.

دو قدم نزديک شد:

يعني برم بيرون؟

آه بي صدايي کشيدوجواب نداد.

دوقدم نزديک ترشد:

سکوتت علامت رضاست ؟

پوزخندي زدوسکوت اختيارکرد.

اول کمي دست دست کردوسپس خجالت راکنارگذاشت وکنارنويدروي تخت دونفره اش به پهلوي سمت او دراز کشيد.نويدکه ازتعجب بهتش برده بودبطر ف اوبرگشت:

شما راحتي؟

لبخند شيريني زد:

بله.شما ناراحتي؟

- لاله بلندشو زشته.

- نمي پاشم.

نويد نميتوانست لبخندخودراجمع کندولاله باذوق گفت:

ديدي ديدي بالاخره خنديدي؟

نويدهم باشيطنت گفت:

ببين خودت خواستيا.

به لاله نزديک ترشدودستانش را دور کمر اوحلقه کرد داشت نزديک ترميشدکه لاله بااعتراض گفت:

بکش کناربينم،خجالتم خوب چيزيه.مگه خودت ناموس نداري؟

- ناموس من تويي.ودوباره داشت نزديک ترميشدکه باز صداي اوبرخاست:

برو عقب.چه زودپسر خاله ميشي!

- پسر خاله ؟از قديم ميگن کرم از درخته.کي بوداول اومد بغل من خوابيد؟يعني فکر عواقبشونکردي؟تويه اتاق خالي بايه پسرخوشتيپ اونم روي يه تخت؟نچ نچ نچ نچ نچ

خواست بالشتي برداردوبر سر نويدبکوبدکه دستان نويد محکم او راحصارکرده بود.

- نويدبردار دستتو خفه شدم...

- بر نمي دارم...

- بردار ميگم...

از او تقلا و از نويد مقاومت در آخر نويدروي او خم شد وتا مينوانست او را قلقلک داد،لاله هم که قلقلکي غش غش ميخنديد.

وقتي هر دو خسته شدند لبه ي تخت نشستند، لاله با ته مانده ي خنده اش گفت:

واي نويد خدا بگم چيکارت نکنه از بس خنديدم دلم درد گرفت.....راستي امروز تو شرکت واسه چي درو قفل کرده بودي؟

- مخواستم اذيتت کنم.

- ديوونه اي بخدا.داشتم زَهره ترک ميشدم!

- به ديدن قيافه ي تو مي ارزيد.

- برو خودتوبه روانکاوي،دام پزشکي چيزي نشون بده.

- دست شمادردنکنه حالاماشديم ديوونه وحيوون؟

- دور از جون.شما آقايي.

- چيه پاچه خواري ميکني؟

- ميزنم تو سرتا.

- خيله خب جوش نيار.توبگوامروز واسه چي اومده بودي شرکت؟

- آخ انقدراذيتم کردي وحالم بدبوديادم رفت.اومده بودم کارت دعوت نمايشگاه وبدم هفته ي ديگه برگزار ميشه.

- ببينم چي ميشه. لاله باحالت تهديدجواب داد:

توجرئت داري نيا.

نويددر حال خنديدن بودکه موبايلش زنگ خوردبا تعجب از اينکه چه کسي ممکن است اين موقع شب زنگ بزند جواب داد:

الو.

لاله همه حواسش به اوبودکه هرچه از زمان مکالمه ميگذشت چهره نويدبيشتر درهم ميرفت.آياخبربدي به اودادند؟!!

***

"فصل يازدهم"

گوشه اي کنار جدول پارک کرداز کيفش شکلاتي در آورد به دست هستي دادوگفت:

عزيزم تا تواينوبخوري منم اومدم،همينجا بمون.

وقتي پياده شدبراي اطمينان در ماشين راقفل نمود.

عينک دودي اش را به چشمانش زدوحرکت کرد.همانطور که قبر هارا ازهم ميگذراند به مقصدش رسيد.

اول نگاهي به آقا عاصف کردکه خيره به سنگ سرد بود وبعدنگاهي به قبر.باآنروزهفت روزازمرگش ميگذشت.

با گلابي که بدست داشت قبر را آبياري کردوسپس گل هاي زيباي نرگس را روي قبر کنارهم چيند.عينکش را ازروي صورتش برداشت.

سيل اشک روانه شدچقدراين زن زجر کشيده را دوست داشت.دستي کشيدروي سنگ،روي اسم جيران که بر آن حکاکي شده بود.

صداي دردمند آقا عاصف اورامتوجه اش کرد:

انگار ميدونست ديگه آخراشه يه شب صدام کردگفت عاصف من تو و تموم خانودتو حلال کردم اگه من زودتر مردم فقط تشيع جنازه بگيريد سوم و هفت وچهل و سال نميخوام پولشو وقفه خيريه کنيد.

- اينکه مردنشم غريبه، عين زندگي که داشت،غريب.

مدتي سکوت برقراربودکه آقاعاصف باهمان نگاه خيره اش به اسم جيران سکوت راشکست:

سر يه چيزه الکي باصميمي ترين دوستم دشمن شدم. چقدر احمق بودم که ميخواستم انتقام بگيرم.ميدونستم نقطه ضعف بهرام چيه،دوستموميگم.ازش شنيده بودم عاشق يدختر شده يدختر فوقعلاده زيبا.

دختررو پيدا کردم الحق که زيبابوداما سر وضع مناسبي نداشت يه لحظه باخدمتکاراشتباه گرفتمش.اما زنداداشش اونو شوهر نميداد منم که جوون بودمو خام ميخواستم با ازدواج با عشق بهرام خوردش کنم انتقام بگيرم.

به زنداداشش يه سرويس گرون قيمت هديه دادم اونم

احمق تر ازمن با يه سرويس خرشدوقبول کرد.

بهرام که بو برده بود اومد پيشم گفت توکه ميدونستي دوسش دارم چرا باهاش ازدواج کردي چرا ميخواي با اذيت کردن اون انتقام بگيري؟

تا ميتونستم جيران رو اذيت ميکردم باتحقيرش کردن با کارازش کشيدن.فکر ميکردم اينجوري دلم خنک ميشه فکر ميکردم انتقامموميگيرم حالاچه انتقامي؟سر چي؟

هه ...سريه چيز بي ارزش تقصير خودمم بود نه بهرام، ولي اونم بي تقصير نبود.

ماخونوادگي عقده داشتيم که همه رو سر جيران خالي ميکرديم خواهرم از شوهر کثافتش که همش چشمش دنبال دختراي مردم بودمن ازبهرام مادرمم از جوونيش اونم عروس بوده خيلي اذيتش ميکردن که اونم عروسشو اذيت ميکنه.با خودم بيرون نميبردمش با تمام نفرتي که ازش داشتم بازم نميخواستم چشم مردي به زيبايي هاش بيوفته.

امانه من کم کم عاشقش شدم خب هرچي بودزنم بود حامله که شد گفتم حق نداريد اذيتش کنيد.هستي که بدنيا اومد اذيتاي خونوادم دوباره شروع شد.

بابام ديگه اجازه نميداد باجيران تويه اتاق بخوابيم گفت مامانت برات يدختردر نظر گرفته جيران لياقت همسري تورونداره.درحاليکه برعکس بوداين من بودم که لياقت اونو نداشتم.بابام فهميده بودبه جيران علاقه پيدا کردم ميخواستن باسرگرم کردنم با مريم اونو فراموش کنم.

اما وقتي هستي مرد ديگه جيران هم مرد کمرش خم شد چنددفعه خواستم بهش نزديک بشم و دلداريش بدم فقط اون نبودکه بچشو از دست داده بود ،اما اون پسم زد منم از لجش با مريم ازدواج کردم هيچ غمي نداشت هيچ حسادتي.من براش هيچ ارزشي نداشتم با خودم گفتم کيو دوس داري؟کسيکه داره سفره عقد تورو ميچينه؟کسيکه دوستت که نداره هيچ ازتوهم بدش مياد.اين شدکه دوباره نسبت بهش تنفر پيدا کردم.

اونروز که زدمش انگار ميخواستم خودموخالي کنم در حاليکه بار اول بودرو جيران دست بلند کردم که تاوانشو هم پس دادم،شدم عاصف ويلچري.مريم دست پسرمو گرفت و رفتن.من بودمو جيران انقدر مرام داشت که با تمام بدي هام منوتنهانزاشت هرچندکه زبون نيش دارش مثل خنجر توقلبم بودولي حقم بود،شايد اونجوري دلش خنک ميشد.

ولي حالا ديگه جيراني نيست پس عاصفي هم نيست. کاش نصف همونقدري که تو وهستي رو دوست داشت براش مهم بودم.باهاش بد کردم عذابش دادم اما اونم منو کم عذاب نداد.چطور ميتونستم بهش بگم دوستت دارم وقتي که منو ميديدنفرت از چشماش مي باريد؟

- هرچي بوده گذشته اگه دوسش داشتين اونموقع بايد ثابت ميکردين نه حالا سر قبرش.

الانم اومدم دنبالتون ببرمتون اينجوري جيران جون بر نميگرده،هفت روزه از کنار قبرش جم نخوردين!

بي اهميت به حرف لاله گفت:

خدا دخترموازم که گرفت بس نبود جيران رو هم ازم گرفت.لاله جان من يچيزي ميخورم نيازي نيست هر روز برام غذا بياري./واشاره به ظرف غذايي که او آورده بود کرد/ من نيت کردم ديگه تنهاش نزارم.

اينجاباشم راحت ترم باهاش حرف ميزنم براش قرآن ميخونم،نگران من نباش.

- نميشه که شما بايد برگردين هستي به شما نياز داره.

- نه دخترم هستي به تو ونويد بيشتر ازمن نياز داره.

- منظورتون چيه!؟

- سرپرستيه هستي رو به عهده بگيريد،مثه دختر خودتون باهاش رفتار کنيد مثل خودت با کمالات بزرگش کن. مادر خوبي براش باش تو تنها کسي هستي که جيران مثل دخترش دوستش داشت.

***

آنروز، روز افتتاحيه نمايشگاه لاله وديگر دوستانش بود لاله براي روحيه هستي لباس مشکي را از تن به در کرد ولباس نسبتا تيره اي پوشيد.

باشوق و ذوق براي هستي لباس زيبايي خريدوموهاي طلايي رنگش را خر گوشي بست.

چون به خريد رفته بودند کمي طول کشيدودير به نمايشگاه رفتند.نسبتا شلوغ بودومردمان هنردوست استقبال چشم گيري از نمايشگاه نقاشي کرده بودند.

لاله برگشت وبه هستي که با لبخند نازي او رامينگرست گفت:

هيشششش.واوهم سرش را تکان داد.

نويد زودتر از اوبه آنجا آمده بودوحال مقابل نقاشي ايستاده بودوآنرا با تعجب نگاه ميکرد.لاله وقتي نگاهش به تابلويي که نويداورا نگاه ميکرد افتاد در دلش خنديدآن تابلو از چهره ي نويد بودهمان نقاشي که باران ترسيم کرده بود.

آرام پشت اوقرار گرفت ودستانش را روي چشمان نويد گذاشت تغير صدايي داد:

ببينم مگه خودت ناموس نداري عکس پسر مردمو ديد ميزني چشماتو درويش کن برادر.

نويد دستش را روي دست لاله که هنوز چشمان او را پوشانده بودگذاشت و صاحب آن دستان ظريف راشناخت هرچندکه ازبوي آشناي عطرش هم ميشد شناسايي اش کرد.

- داشتم عکس خوشگله خودموميديدم.مشکليه لاله خانوم؟

لاله وا رفت دستانش را برداشت:

از کجا منو شناختي؟

نويد هم برگشت:

کار سختي نبود. نگفته بودي ميخواستي نقاشي بارانوکه از من کشيده رو بزاري براي نمايشگاه ؟

- اولاسوپرايز بود دوما نترس اين براي فروش نيست هرچند فکر نميکنم کسي هم بخواد عکس زشته تو رو بخره.مگراينکه بي سليقه باشن.بازمن باشم يچيزي همه سرش دعوا ميکردن.

- خيلي دلشونم بخواد.درضمن گفته باشم نبينم نقاشي از عکس تو باشه.

- خيله خب بابا فهميديم باغيرتي.

- همينکه هست.وتازه نگاهش به هستي افتادوباشادي گفت:

به به هستي خانومم که اينجاس چه خوشگل کردي!

نويد خم شدوهستي پريد بغلش:

سلام.

- عليک سلام.لاله خانوم ياد بگيربچه يک پنجم تو سن داره اول سلام ميکنه.

- نخيرم.شمابايد ياد بگيري شما سلام کرديوجواب نشنيدي؟

- خيرسرم من بزرگترما.

لاله بالبخندشانه اي بالاانداخت وبسمت دوستانش رفت.

قيافه ي پکرنويدديدني بود.هستي همانطورکه با کروات نويد بازي ميکرد گفت:

چلا دپلسي(دپرسي) بابانويد؟

- چي گفتي؟بابا؟!!

- آله(اره)ديگه مامان لاله گفت من دُختل شمام وبه شماهم بگم بابا.دوس ندالي بهت بگم بابا؟

نويدنگاهي به چشمان معصوم دخترک انداخت سرش را بوسيدوبااشتاق گفت:

چراکه نه بابايي.تودخترگله مني.

لاله که از آن دورتر شش دونگ حواسش به عکس العمل نويدبودنگاه او را متوجه خودديد.

نويدچشمانش راتنگ کردوسرش راکج کردکه يعني آره؟

لاله هم لبخند اطمينان بخش همراه باچشمکي زدکه يعني آره.

نويدهم ازشوق خنديدوبوسه اي براي لاله فرستاد يعني متشکرم.

آنان حالاباحضورشيرينه هستي خانواده اي کامل شدند. خانواده اي که با تمام وجودعشقشان رابهم هديه ميداند وآرزو ميکرند اين خوشبختي هيچگاه پايان نيابد غافل از اينکه...

"فصل دوازدهم"

نفسش را باکلافگي رها کرداز ايينه به هستي نگاه کرد که مشغول بازي با عروسکش بودوبا لباس سپيدوتاج که به سليقه لاله بود،عروس کوچک شده بود.

- چيشد بابايي چلا مامان نمياد؟حوصلم سل(سر)رفت!

نويد هم از ماشين پياده شد به جلوي ساختمان رفت و براي بار دهم زنگ را فشردکه براي باردهم جوابي نشنيد.

نگران شد که اتفاقي برايش نيافتاده باشد وبه بالا رفت.

پشت در اتاق لاله ايستاد در زدکه صداي لاله راشنيد:

اومدم.

ونويدزيرلب خداراشکر کرد.کف دستش را به درگاه تکيه داد ومنتظرماند.که درباز شدولاله پديدارگشت.

آب دهن خودرا قورت دادواز پايين تابالااورا نگريست وقتي به صورتش رسيدبالبخندشيرينش مواجه شد.

لاله لباسي به رنگ بادمجاني پوشيده بودکه يقه اش را پوشانده بودتاکمرتنگ بودوازکمربه پايين گشادبودوچين خورده بودودنباله ي طولاني داشت که باپولک دوزي وطرح گل هاي لاله لباس راازسادگي درآورده بود.

وشالي سياه که نگين هاي نقره اي اش برق ميزد بر سر داشت وآرايشي مليح که بالباسش همخواني داشت.

او فوقعلاده زيباشده بود که بافرشته ها تفاوتي نداشت ونويد هم هنوزمحو او شده بودبه حال خودش برنگشته بود.

- چطورم؟

- عالـــــــــي. دست لاله را در دستش گرفت وبر آن بوسه اي نواخت که لبخندش پررنگترشد.

- لاله باورم نميشه اين توباشي واقعاغافلگيرم کردي!

- تازه کجاشوديدي؟ لباسم که پوشونده هست هيچ شالمم نميخوام در بيارم.

- شمااين همه نجابتو کجاقايم کرده بودي؟

- بماند.

- شبي که مثلاعروسيمون بودرويادته؟يانامزديت با مبين يا جشن برگشت پسردوست بابات؟اون شبا بد جوري حرص ميخوردم هميشه يدختربايدنجابت داشته باشه وزيبايي هاي خودشوحفظ کنه.لاله قول بده هميشه همينطوري باشي؟

- چشم معلم ديني چشم،سوگند ميخورم.

- فداي توبشه نويد. ودوباره اورا بوسيد.

- اوه اوه خانوم وآقارونگاه. منوپايين کاشتين که خودتون اينجا لاو بتلکونين(بترکونين).خب ازهمون اول ميگفتين بلو(برو)نخود سياه بيال.

لاله ونويدهردوباتعجب برگشتن سمت هستي که دست به کمرآنان راطلبکارانه مينگريست.

هردوازحرفاي اوخنديدند نويداورابغل کردوگونه اش را کشيدوگفت:

پدر سوخته تواين حرفارواز کجاياد گرفتي؟بعد نگاهش را به لاله دوخت وادامه داد:

البته زيردست لاله خانوم بزرگ شدي اگه زبون دراز نبودي تعجب ميکردم.

- ماماني خيلي خوشگل شدي ودر گوش نويد چيزي گفت که اوهم سرخ شدوخنديد.

***

مراسم نامزديه ميناوهومن در بهترين سالن تهران برگزار شد. ميناهمچومرواريدي درجشن ميدرخشيد وهومن از شادي درپوست خودنميگنجيد.

لاله باظرفي پراز کنارميوه وشيريني کنارمينانشست.

مينالبخندي زدکه چال گونه اش هويداشدهمان چال گونه اي که از نويد به ارث برده بود.

- زنداداش خفه نشي ميخواي همه ايناروبخوري؟

- پس چي تاحالا هي اين فک وفاميلاتون منو ميکشيدن و

ازم بازجويي ميکردن تازه نجات پيداکردم.هي ميخواستم بيام پيش تواما اين هومن چسبيده بود بهت.چه عجب رفت.

- بازجوييه چي؟

- چه ميدونم اينکه شماچقدرزيباييد نميدونم آيا عمل مَمَل

کردي،خواهرديگه اي نداري از اين چيزا ديگه.راستي نصف اين فاميلاتون برا عروسي مانبودن؟

- ناراحت نشيااما اين الماسيا خيلي خرافاتين ميگفتن تو قدمت نحسه. براي همين عروسيه شمانيومدن.بگذريم خيلي نازشدي،حتمانويدبهت گفته لباس پوشونده تنت کني و شال سرت کني آره؟

باافتخارجواب داد:

نخيرم خودم خواستم.

- باريکلا. درضمن هستي خيلي به دل مامان نشسته.

- فهميدم.ببينم تو خوبي؟

- معلومه که خوبم.باورت نميشه مهرهومن خيلي به دلم نشسته.ديگه حتي به عليرضافکرم نميکنم.خيلي دوسش دارم.وباعشق به هومن که درجمع جوانان مشغول پايکوبي بودنگاه کرد.

فاطمه خانم(مادرلاله)نزديکشان شد،و موبايل لاله را به سمتش گرفت وگفت:

بگير اين گوشيتو کشت خودشواز بس زنگ زد.اوهم موبايلش را گرفت وبا تعجب به شماره ي ناآشنانگاه کردتاآمددکمه پاسخ را بزندتماس قطع شد.

خودش به آن شماره زنگ زدکه اشغال بودحتمااوهم به لاله زنگ ميزد.ايندفعه زنگ نزدومنتظرماند،بعداز چند ثانيه دوباره زنگ خورد.

- بفرماييد؟

- لاله خانوم؟

- بله خودم هستم بفرماييد؟

- منونشناختين؟

- ازکجابايدبشناسم؟

- من فربد هستم.

- من چنين کسي رو نميشناسم.

- اي باباماشالا به حافظه بلند مدت تون،فربد پسر دايي ارشيا؟

باخودفکرکرديعني پسردايي ارشيابامن چيکارداره؟

- لاله خانوم گوشي دستتونه؟

- بله.امري داشتين؟

- راستش....چه جوري بگم....ارشيا....اون...

- ميشه انقدرطفره نريد؟ارشياچي؟

- ميشه بياييدبه بيمارستان...؟

- بيمارستان؟ مگه چشده؟

- ارشياخودکشي کرده

ظرفي که دستش بودافتادوتکه تکه شد..

موضوع را مختصر براي ميناتعريف کرد و بدون اينکه کسي متوجه شودمانتويي بر تن کردواز سالن خارج شد.تاکسي گرفت به بيمارستاني که فربدگفته بود.

دربيمارستان همه به اونگاه ميکردند زيرا مانتواش کوتاه بودولباس مجلسي اش هم بلندبودوهم پف دار.شانس آورده بودبا آن لباس وکفش پاشنه ده سانتي نيوفتاد.

باپرسوجوبه در اتاق ارشيانزديک شدوفربدومهساوسپيده خانم راديد.

ابتدا بطرف سپيده خانوم رفت وباشرمندگي گفت:

سلام خاله سپيده.ارشياخوبه؟

سپيده خانم بانفرت به اونگاه کردوباتمام خشمش کشيده اي بر گوشش خواباند.

لاله که خودرا مستحق آن سيلي ميدانست چيزي نگفت.

مهسا:خاله جون تروخداآروم باشيد.

دست مهساراپس زد:

ولم کن.هرچي ميکشيم زيرسراين زنه.اين زن يه شيطانه.

شيطاني که پشت اين نقاب زيباومعصوم مخفي شده.پسر من احمقه داره خودشوواسه اين فداميکنه.ازهمون بچگيت ازت بدم ميومد يه حسي بهم ميگفت اين دخترمثه طوفان زندگيمونوخراب ميکنه./اشاره اي به سرتاپاي اوکرد/مثل اينکه بهت بدنميگذره.مطمئن باش خوشبختي که بابدبختيه ديگرون بدست بياد دوومي نداره...

ونشست روي صندلي وبراي پسرش اشک ريخت.

لاله از حرفهاي اوخيلي دلش گرفت،سزاوار اون سيلي بودم ولي سزاوار اين حرفها هم بودم؟ گناه من چيه که ارشيا منو دوست داره؟گناه من چيه که اونودوست ندارم؟گناه من چيه که يکي ديگرودوست دارم؟ گناه من اينه که ناخواسته اونو بازي دادم.

بغضش راقورت دادوروبه فربدگفت:

شما آقافربدي؟

- آره.

- ارشيا زندست؟

- شانس اوردزنده موند.چندساعته ازاتاق عمل اومده وقتي هم به هوش اومدگفت هيچکسونميخوام ببينم، گفت فقط شما رو ميخوادببينه.

- چرا خودکشي کرده؟

- والا هنوزنميدونيم خودکشي بوده ياحادثه.ولي تواين مدت انقدرميخورده که همش مست بوده.

نگاهي تاسف واربه سپيده خانم کرددستش راروي شانه ي او گذاشت:

نه از سيلي تون ناراحت شدم نه ازحرفاتون.شماحق مادري به گردن من دارين.همونقدري که شماازبچگيم ازمن بدتون ميومد من همونقدردوستتون داشتم.

يادتونه سه روزبعدازرفتن ارشيا مامانم آش درست کرده بودوشما هم بودين؟يادتونه منويه گوشه کشوندين؟يادتونه چي گفتين؟ شما شايد يادتون رفته وباعث شداين حرفاروبهم

بزنيدامامن خوب يادمه.اون حرفاروبه خواستتون به هيچ کس نگفتم تابه امروز،گفتين رفتن ارشيا هماناواز دادانش همانا.توگوشم خوندين بهتره فراموشش کني.

وبي اهميت به نگاه پشيمان اوومتعجب فربدومهساوارد اتاق ارشياشد.

ارشيانگاهش راازپنجره گرفت به کسيکه واردشده بودنگاه کرد.ضربان قلبش اوج گرفت وبغضش گرفته بودميخواست هاي هاي گريه کندودل سير اورانگاه.امانبايد بيشتراز اين غرور مردانه اش خرد ميشد.اوهنوزهم عاشق لاله بود.

سخت بود دورانداختن عشقي که ازهفت سالگي در دلش جوانه زده بودوروز به روزرشدکردتاشد درختي زيبا.

درختي ازنمادعشق اماعشقي ناکام.

گفت:

چه عجب اومدي؟ايندفعه تو اومدي.به قول شاعر

آمدي جانم به قربانت اماحالاچرا،حالاکه افتاده ام ازپا چرا؟

سکوت

- ساکتي؟

سکوت

- چراماتت برده؟

سکوت

- حتما حالم خيلي ترحم انگيزه که تويي که انقدردلسنگي داري برام گريه ميکني؟

گريه اش شدت گرفت به طرف تختش رفت به ملافه ي ارشيا چنگ انداخت:

چرا انقدر همه رو عذاب ميدي؟

به طرف ديگرنگاه کردنميخواست گريه ي اوراببيند.

تن صدايش بالارفت:

هان؟ باتوام جواب منو بده.

به ملافه بيشترچنگ انداخت طوريکه ناخن هايش درگوشت دستش نفوذکرد.

- به من نگاه کن.

ارشيابطرفش برگشت چشمان اوهم خيس بود.

- بخاطرمنم که شده اين کارونکن.اون ارشياکه هميشه تو روياهاي بچگيم بودتو نيستي اون ارشيا قوي بود به اون ارشيا ميشد تکيه کرد.اما حالا تکيه کردن به تو يعني آخر سقوط.

- اين توبودي که منوبه زير انداختي.

سکوت

- حق داري هيچي نگي.حرف حق که جواب نداره.

ملافه را رها کردوتازه متوجه درد دستش شد،باهمان دستها اشک هايش راپاک کرد.گفت:

چرا خودکشي کردي؟

- کي گفته من خودکشي کردم؟

- من اينطورشنيدم.

- نه حالم خوب نبود،سرم گيج رفت تلو تلو ميزدم که از پله ها افتادم.

- باورکنم؟

- ديگه به هرکي دروغ بگم به توکه نميگم.

- براي چي عملت کردن؟

- سرم خورده بودبه پله شکست.

- چرا مشروب ميخوردي؟

سکوت

- خب حق داري سکوت کني حرف حق که جواب نداره.

سکوت

- تاکي ميخواي به اين وضعيت ادامه بدي؟

فقط آه کشيد.

- تروخدا بشو همون ارشيا.ميخوام خوشحال ببينمت ميخوام خوشبخت باشي.

به چشمان لاله نگاه کرد:

ميخواي خوشحال باشم؟

- معلومه...

ميان حرف او آمدودستش رابسمتش درازنمود:

پس دستتو بده بمن.از همه چيت بگذر و با من بيا.

لاله با بهت نگاهش بين چشمان و دستان ارشيا ميلغزيد.

مگه نميخواي خوشحال باشم؟خوشبخت باشم؟پس دستتو بده بمن هرجا ميرم پا به پاي من بيا،با من بيا لاله...

لاله با بهت نگاهش بين چشمان و دستان ارشيا ميلغزيد.

- مگه نميخواي خوشحال باشم؟خوشبخت باشم؟پس دستتو بده بمن هرجا ميرم پا به پاي من بيا.با من بيا لاله...

- ديوونه شدي؟

پوزخندي زدو دستش را پس کشيد به نقطه اي نامعلوم چشم دوخت:

پس برو بيرون.بزار به حال خودم باشم.

- من نميرم.

- برو بيرون.

- منم گفتم نميرم.تو به عهدت پايبند ميموني اينو ثابت کردي پس سوگند بخورمن از اين در بيرون برم فراموشم کني.

از پيشنهاد لاله چيزي نمانده بودغالب تهي کند.

باالتماس گفت:

ارشيا قسم بخور!

- من نميتونم.

- ميتوني.

- عشق يروزه نبوده که يروزه فراموش شه.نميتونم قول بدم.

- پس قول بده به زندگيت برگردي.ازدواج کني.زندگي کني نه فقط نفس بکشي.

باز به چشمانش نگاه کرد مگر ميتوانست به آن چشمها نگاه

کند ونه بياورد؟مگرميتوانست لاله خواهش کندواو بي تفاوت باشد؟مگرميشدلاله ازاوچيزي بخواهدواوقبول نکند؟

***

مهسا وقتي متوجه خروج لاله شد از روي صندلي بلند شد مقابلش قرار گرفت،فربدوسپيده خانم هم ايستادندواو را منتظر نگاه ميکردند،لاله نگاه بي فروقي به آنها انداخت:

ميتونين برين ببينينش.

وبي خداحافظي راهش را کشيدکه برود.

- لاله!

اين سپيده خانم بودکه اوراصداميکردامالاله برنگشت فقط ايستادکه بازصداي خاله سپيده اش راشنيد:

بابت حرفام متاسفم.ناراحت بودم.مگرنه تومثل دخترمي.

برگشت در دل گفت شايد.اماچشمات ميگه هنوزازمن بدت مياد.هميشه منويه خطربزرگ ميدونستي، ميخواستي عروست از يه خانواده پولدار ومتمدن باشه نه دختر مجيد شيشه بُر.گفت:

- مواظبش باشين.ميخواد برگرده خونه.تنهاش نزارين.

نگاه معني داري به مهسا انداخت و رفت.

در محوطه بيرون از بيمارستان در يک صندلي نشسته بود و کمي هم سوز مي آمدکه سنگيني نگاهي را احساس کرد. ايستاداونويدبودوالان بيشتر از هرکسي به اونياز داشت به آن وجود دل گرمش.

بادقت نگاهش کرد،پس چرا انقدراعصباني بود؟ درهمين فکرا بودکه داغي سيلي نويد صورتش را سوزاند.

دستش را روي جاي سيلي گذاشته بودبه هر جانگاه ميکرد جز نويد زير لب گفت امروز سيلي بارون شدم!

دندان هايش را روي هم ساييد:

اينجا چيکار ميکني؟چرا بمن هيچي نگفتي؟چرا بدون اجازه سرتو إنداختي پايين اومدي اينجا؟اونم با اين وضع؟

برات خيلي مهمه؟پس چرا منو انتخاب کردي؟هنوز دوسش داري؟هنوز دوستت داره؟بخاطر تو خودکشي کرده؟هنوز

به تو فکر ميکنه؟به ساعت نگاه نکردي؟يعني انقدربرات ارزش داره که حتي يه زنگ بمن نزدي؟پس اينجاچه غلطي ميکني؟

بروبالا پيشش تنهاش نزار دِ برو ديگه.

بي مکث اشک ميريخت چرا از کسيکه انتظار نداشت آن حرفها را ميشنيد؟همانطوراشک ميريخت وبه نويدچشم دوخته بودکه ديد کم کم نگاهش رنگ پشيماني گرفت.

لاله از کنارش رد شد داشت با قدم هايي بلند راه خروج را پيش ميگرفت نويدهم بدنبالش مي آمدو از او خواهش ميکرد بايستد.

- لاله صبر کن.با توام دختروايسا.من غلط کردم خوبه؟

و او هم بي تفاوت به را هش ادامه ميداد.

قدم هايش را تندترکردجلوي لاله قرارگرفت وراهش را سَد کرد.

- منکه گفتم ببخشيد.ببخش ديگه؟

- برو اونور.

- برم اونور که چيکارکني؟بري؟کجا؟

نگاهش را از او ميدزديد.

- منو نگاه کن.

جوابي نشنيد.

- چرا متوجه نيستي نگرانت شدم؟از يه طرف بي خبر

گذاشتي رفتي و به مينا گفتي نگه کجايي به زور از زير زبونش کشيدم از يه طرف ديگه گوشيتو جواب نميدادي وقتي شنيدم ارشيا بخاطرت خودکشي کرده ديگه هيچي. نميدوني چه حالي بهم دست داد،زنگ زدم بيمارستان گفتن خوبه خيالم راحت شد.

ترسيدم بري اونم براي هميشه.

ديگه گريه اش بند آمده بود:

فکر کردي ميتونم تنهات بزارم نويد؟

- فداي تو بشه نويد.منوببخش دست خودم نبود به جون تو نميخواستم بزنمت.اما خيلي اذيت شدم.

- نويد،ارشيارو نميتونم فراموش کنم اگه عاشقش نباشم ولي نميتونم نسبت بهش بي تفاوت باشم.مخصوصاکه من مقصرم،من و اون يه قول هايي بهم داده بوديم که تو هيچي نميدوني.

- من از همه چيز باخبرم.اينکه قبل از اينکه بره بهم قول ميدين به انتظارهم بمونين.وحتي يمدت افسردگي هم ميگيري.

- نـــــــــــه!!! توازکجا ميدوني؟

من خيلي چيزاي ديگم ازتو ميدونم.

- نويد بخدا من اونو فراموش کردم يه رويايه کودکانه بوده من الان ديگه...

- ميدونم ميدونم.حالامنو بخشيدي؟

با حالت لوس و بچگانه اي جواب داد:

تو زدي تو صورتم.

لبخندي زد وکنار خيابان روي جدول نشست به آسمان پرستاره نگاه کردوگفت:

لاله بفهم نميتونم ببينم تو اين دنيا يکي هم هست که به اندازه ي من تورو دوست داره.ميخوام فقط مال من باشي ميخوام فقط من دوست داشته باشم.

لاله لبخند زد:

إي عاشق خودخواه.

نويدهم لبخندي زدکه چال گونه اش نمايان شد،يادحرف هومن افتادکه گفته بود عاشق خودخواهي.

- حالا فيلم هندي بسه.براي بار سوم ميپرسم منه حقيرو بخشيدي؟

- با اجازه ي بزرگترا که غايبن بلــــــــــــه.ولي يه شرط داره بايد بهم شام بدي من گشنمه.همين الان.

- من موندم تو اينهمه ميخوري چرا يکم چاق نميشي؟!

 (فصل سيزدهم)

مشغول درست کردن کاردستي هستي براي مهد کودکش بودکه صداي زنگ را شنيد،هستي گفت که او بازميکند.

وقتي برگشت گفت:

مامان يه آقاهه اومده ميگه به مامانت بگوبيادپايين.

- نگفت کيه چيکارداره؟

- نوچ.

لاله بطرف آيفون رفت ازتصويرآن مردي راديدکه باعينک وکلاه چهره اش واضح نبود.

- بله؟

مردباصداي کلفتي گفت:

خانم براتون يه بسته اوردم اگه ممکن بيان پايين بگيرينش.

- ميشه شمابييان بالا؟

- بله اگه درو باز کنيد.

شاسي آيفون رازدوبسرعت مانتووشالي سرش کرد.صداي در که آمد هستي رفت که در راباز کند.که لاله صداي جيغ او را شنيد،هراسان نزديک در شداو هم از آنچه روبه رو شدهم ترسيده بودوهم تعجب کرده بود.

***

نفس راحتي کشيدکه بالاخره بعدازآن ترافيک سنگين به مقصدش رسيد.کارت دعوت عروسي خودومهسا رادر جيبش گذاشت.نزديک ساختمان رفت.دختربچه اي راديد که درحال گريه کردن است.

- کوچولو گُم شدي؟

دختربچه که همان هستي بودچيزي نگفت وبه گريه اش ادامه داد.ارشيا خواست ازاوسوال ديگري بپرسدکه ماشيني کنارش پارک کردبه دقت به آن مردجوان نگاه کرد،يادش افتاد که او شوهرلاله است.

نويد بي تفاوت به ارشيا پيش هستي رفت.

- عزيزم اينجاچيکارميکني چرا گريه ميکني لاله کجاست؟!

هستي در ميان گريه با لکنت گفت:

دوتاآقا بده اومدن خونمون،يکي تفنگ که جيزه گرفت زيل (زير)گلوم به مامان گفت اگه ميخواي اينونکشيم با ما بيا.اونا مامان لاله لو(رو)بلدن(بردن).يکي ازاون آقا بَدا گفت اينو بدم به شما.

و برگه اي کوچک به نويد دادکه نوشته بود:

اگه ميخواي قضيه باران تکرار نشه بيا به همون باغ فقط تنها.

نويد دندان هايش را روي هم ساييد کاغذ راتوي دستش فشرد و باخشم فرياد زد:

ميکشمت ايرج.

و ارشيا ماتش برده بود...

*

ديگر از شهر خارج شده بودند هيچ کس چيزي نميگف اصلا لاله نميدانست چه بگويداز اتفاق هاي پيش آمده زبانش بند آمده بود.به مردي که کنارش نشسته بودنگاه کرد.

مردوقتي سنگيني نگاه او را حس کرد بهش نگاه کرد پوزخندي زد،اول کلاه خودرابرداشت سپس عينکش را.

لاله ديگر کم مانده بود از تعجب شاخ در بياورد.

- تو؟!!!

لبخندپليدي زد:

بله من.انتظار نداشتي خانوم خوشگله.

اختيار زبان وحرکاتش دست خودش نبود،هر ناسزايي که به ذهنش ميرسيد حواله ميکائيل ميکرد وبا مشت بر سينه اش ميکوبيد.

مچ دستانش را گرفت ومحکم برآن فشار آوردکه فريادلاله برخاست:

ولم کن حييون.

- اگه ميخواي ولت کنم مثل بچه آدم بشين.

- منو کجاميبري؟اصلا واسه چي منوگروگان گرفتي؟

- وقتي رسيديم ميفهمي. وبه روبه رو خيره شد.

لاله صاف نشست آرام دستش را روي دستگيره ماشين گذاشت.در قفل بود.زيرلب گفت:

لعنتي.

دوباره نااميدامتحان کردکه صداي ميکائيل را شنيد:

هيجوره از دست من نميتوني فرار کني،پس خودتوخسته نکن.

چيزي نگفت و فقط در دل از خدا طلب کمک ميکرد که به مقصد رسيدند.باغي بزرگ و با حالتي متروکه و خوفناک...

لاله ديگر نميتوانست خود داري کند بسيار ترسيده بود، چهره ي رنگ پريدش داد ميزد که الاناست پس بيافته واز همه بيشتر به عاقبتش فکر ميکرد.

ميکائيل پياده شدو آن راننده در سمت لاله را باز کرد تفنگ را روي شقيقه اش گذاشت ودستورپياده شدن داد.

لاله پوزخندي زد:

هه . تفنگ اسباب بازي دستت گرفتي.

مردِجدي تفنگش را به سمت آسمان گرفت و شليکي کرد.

تفنگ،تفنگي واقعي بود.لاله آب دهانش راقورت داد.

مرداسلحه اش را پشت او گذاشت:

حالا راه بيافت.

بعد از کلي راه رفتن به ساختمان باغ رسيدند،لاله سعي کرد به آن ساختمان ترسناک نگاه نکند.او را به داخل بردند.

وقتي وارد شدندميکائيل در را بست و آن مرد لاله را هُل داد که او با شتاب نقش بر زمين شد.همانطور روي زمين افتاده بود که پاهايي نزديکش شدند سرش را بلند کرد که به آن صاحب پاها نگاه کند که با مردي ميانسال اماجذاب و خوش پوش روبه رو شد.

مرد ،راننده ي هيکلي رامخاطب قرارداد:

با مهمونمون با احترام برخوردکن./روبه لاله/مَگه نه لاله خانوم؟اسمت لاله ست درست گفتم ديگه؟

وقتي جوابي نشنيد دستش را بسمت او دراز کرد که او را

در بلند شدن ياري کند اما لاله خودش ايستاد و لباسش را تکان داد. دم پايي روفرشي پايش بود ، دامني سرمه اي با مانتويي قرمز و شالي که برحسب اتفاق همرنگ دامنش بود.

مرد نگاه تحسين برانگيزي به او کردوگفت:

چه بانوي زيبايي،ميبينم که سليقه نويد حرف نداره.

- شما کي هستين؟من اينجا چيکار ميکنم؟

- من ايرج هستم و اينکه تو اينجا چيکارميکني رو بعد ميفهمي فعلا تشريف بياريد عصرونه ميل کنيد.

و او را بطرف ميز غذا خوري دوازده نفره برد.لاله را سر ميز نشاندوخودش مقابل اونشست به آن مرد هيکلي اشاره کرد که بيرون رفت و ميکائيل هم نظاره گر آنهابود.

لاله به ميز نگريست که محتوياتش با انواع کيک وآبميوه پر شده بود.

مرد کيکي شکلاتي بريد و در بشقابش گذاشت و شروع

کرد به خوردن.

- از خودت پذيرايي کن.

اما لاله لب به هيچي نزد.ايرج وقتي عصرانه اش پايان يافت به صندلي تکيه دادودست به سينه به او نگاه کرد.

- نميخواين بگين کي هستين؟

- گفتم که من ايرجم واين آقاهم که قبلاديدينش ميکائيله.

- هه هه شما چقدر بامزه ايد.

- اوه خانم جوان شمابرعکس ظاهردلنشينتون زبون تلخي دارين.

روي ميزخم شدوخيره درچشمان ايرج گفت:

گفتم شماکي هستين؟ازجون من چي ميخواين؟

- ازگذشته نويد چي ميدوني؟

- فکر نميکنم به شما ربطي داشته باشه.

- اگه ميخواي بدوني کيم جوابموبده.

- خب ،تقريبا همه چيزو.

- از باران گفته برات؟

سرش راتکان داد.

- باران زندس.

نه باورش نميشد اصلا آن مرد کيست؟شايدقصدبازي دادن او را داشته باشد.گفت:

دروغ ميگين.

- چه دليلي داره دروغ بگم؟

- أ...أگه راست ميگين کجاس؟

- اينجانيست،توآسايشگاه روانيه.انقدر شکنجه اش کردم که ديگه از دختره هيچي نموند.وقتي هم گفتم نويد ازدواج کرده که ديگه هيچي،داشت زيادي واسم دردسر درست ميکرد.فرستادمش آسايشگاه.

ناباورانه پرسيد:

تو عموي ناتني باراني؟

او که در حال قهقهه زدن بودگفت:

آفرين.

ناخودآگاه بلند شد:

پس اون آدم پست تويي؟تويه آشغالي جون پدر باران گرفتي،

بارانو بدبخت کردي و زندگيه نويدمو تباه کردي.

بادست بهش اشاره کرد:

بنشين خانم.فعلا خودتونونگه داريدوقت واسه اعصبانيت زياده.

لاله به ميکائيل نگاه کرد:

توهم باهاش همدستي؟/روبه ايرج ادامه داد/نويد گيرت بياره انتقام همه رو ازت ميگيره.

- خبرنداري.همين الانشم پا گذاشته رو دُمم.اشتباه کردم زندش گذاشتم.

من کاري نداشتم تسويه حسابموباهاش کرده بودم.اما اون با وجود بيمارش زنده موندوروزه به روز قوي تر شدکه حالا از من انتقام بگيره.داشت بارقابت با من اموالمو به باد ميداد که منو زمين بندازه.

بلند شده کنارلاله قرارگرفت.دستش را زير چانه ي او گذاشت وبا لبخندپيروزمندانه اي گفت:

اما نقطه ضعف نويد تو چنگ منه.

آرام طوريکه ميکائيل نشنودگفت:

ميدونم چقدرعاشقته واينم ميدونم که بهت دستم نزده.

لاله که ازآنهمه بي شرمي کفرش گرفته بود بر صورتش تُف انداخت. ايرج خشمگين باپشت دست صورتش راپاک کرد وباتمام قوا بر صورت لاله کشيده اي خواباند.

او دستش را به صندلي گرفت تا زمين نخورد،نيمي از صورتش از جاي دستان ايرج سرخ شده بودواز بيني اش خون ميچکيد.

فريادزد:

ميکائيل اين دختررو ببرش بالا تا نويد جونش بياد.

خودش روي يک صندلي نشست وپيپش را روشن کرد. ميکائيل نزديک او شد بازويش را گرفت که لاله با لجبازي دستش را پس کشيد، ميکائيل دوباره نزديکش شد، لاله مقاومت ميکردکه ميکائيل شالش را کشيد وموهاي بلندش را در دستش گرفت و آن را کشيد،لاله که از فشار سرش به عقب خم شده جيغ کشيد:

آي عوضي ولم کن.

زورميکائيل خيلي بيشتربود او را کشان کشان از پله هاي ساختمان بالاميبرد.لاله سعي کردگريه نکند امادست خودش نبوداشک ها بي محابا ميريخت.

فقط دردل يچيزگفت:نويدترو خدا بيا...

همان لحظه در باشتاب بازشدونويدميان چارچوب درپديدار گشت،اول نگاهش به ايرج افتاد ،بانفرت نگاهش رااز او گرفت وبه لاله وميکائيل دوخت.

ازوجودميکائيل در آنجا تعجب کرداماوقتي لاله را اسير ميکائيل ديد، از عصبانيت رنگش به سرخي گراييد:

دست کثيفتوبکش...

 ميکائيل هم براي اينکه خشم او رامضاعف کندبه لاله نزديکتر شد. اينبارنويد فرياد زد:

گفتم دستتو بکش آشغال.

- دختره رو ولش ميکائيل.

او هم از ايرج اطاعت کردو لاله همچو پرنده اي که از قفس آزاد شده باشد پله ها را دوتا يکي کرد،بطرف نويد دويدو خود را در آغوش گرم او رها کرد.

نويدهم محکم اورا به خودميفشردوتمام نگراني اش راخالي کرددستي بر سرش کشيد...شونه هايش را گرفت اورا از آغوشش بيرون کشيد.

خم شدوشال لاله را برداشت وسرش کرد،تازه نگاهش به جاي سيلي وخون بيني اش افتاد:

خوبي گلم؟خيلي اذيتت کردن؟

لاله باتمام دردي که در سرش احساس ميکردبابغض گفت:

من خوبم.نگران توام اگه بلايي سرت بيارن؟ تروخدا بيا از اينجا فرار کنيم.من از اين باغ ميترسم.

- نترس نميزارم بهت آسيبي برسونن/روبه ايرج ادامه داد/

نميزارم توروهم مثل باران فدا کنه.

ايرج به ميکائيل گفت:

پس اين پسره الدنگ کجاست؟

نويد:فرستادمش هوا خوري،تااسم پليس رو اوردم دُمشـو رو کولش گذاشت رفت.

ميکائيل ازاسم پليس ترسيد،اسلحه اش را روي عسلي کوچک کنار در گذاشت وروبه ايرج گفت:

اين امانتي تون.ميخواستين لاله رو براتون بيارم که اوردم ديگه خودتون ميدونيد .قبل از اينکه خارج شودايرج گفت:

مگه نميخواستي مردن نويدو ببيني.پس بيا و کارو تموم کن.

- نه من دنبال دردسر نيستم.وسريع رفت.

ايرج زيرلب گفت:بعدا حسابتونو ميرسونم. نويدگفت:

ايرج خان قبلا از اين مُفت خورا زياد داشتي!

- ديگه تو کارخلاف نيستم.انقدر دارم که نيازي نيست.

هفت تيرش را بيرون کشيد،گلنگدَن را زد،تفنگ را مقابل نويد گرفت:

ديدي چطور عين يه موش تو تله انداختمت. خيلي خوش شانسي باوجود ايدز تاحالا زنده موندي.

- تو با من مشکل داري لاله رو ول کن بزار بره.

قهقهه اي زدو با اسلحه لاله را نشانه گرفت.وانگشتش راروي ماشه گذاشت.

لاله که ديگر زندگي را براي خود تمام شده ميدانست چشمانش را بست و اشهدش را دل خواند...

بنـــــــــــــــــــگ. تير زده شد. بنگ وصداي تير دوم.

لاله با بهت چشمانش را باز کرد و نگاهش به نويد افتاد که مقابلش زانو زده بود،دو تير به او اثابت کرده بود.نويد خود را سپر جان او کرده بود...

نفس هاي نويد به شماره افتاده بود روي زمين کنار ديوار دراز کشيد.لاله هنوز از بهت تيرخوردن نويد خارج نشده بود که صداي تيري ديگر شنيد.سرش را برگرداند.

وقتي ايرج افتاد،قامت ارشياظاهرشد در حاليکه تفنگ ميکائيل دستش بودو بشدت ترسيده بود.تفنگ را انداخت وگفت:

لاله اون مي....ميخواست تو رو بکشه.تازه نگاهش به نويد افتاد کنار لاله نشست و رو به نويد که شُرشُر از دلش خون ميريخت گفت:

خوبي؟نترس الان پليسا ميرسن.

لبخند بي جاني زد:

پسرتوچه لجبازي.مگه نگفتم نيا.حالاخون کثيف اين به گردن تو افتاد.برو فرارکن قتلش به گردن تو ميافته.

لاله هم ميان گريه گفت:

آره ارشيا،جان من برو،نميخوام بيشتراز اين مديونت باشم.برو.

امااو هنوز آنهارا نگاه ميکرد.لاله درحاليکه صورتش از گريه خيس شده بود برسرش فريادزد:

برو ديگه لعنتي.

ارشيا ايستاد:

يعني جا بزنم؟

- مامانت دق ميکنه ارشيا،آبروي بابات ميره.فقط برو ارشيا برو. او هم اندکي تامل کرد بسمت در رفت آن را باز کرد قبل ازاينکه برود با غم روبه لاله گفت:

نميدونم چراهرکي تورو خواست،يروزي بد تاوان پس داد.

لاله هم ميان گريه پلکي زدوگفت:

خداحافظ.

بي خداحافظي رفت تا اشک هايش رسوا نشود.و بدو بدو از باغ خارج شد، به آسمان نگريست آسمان هم مثل دل آنها گرفته بود،شب تيره بود وماه پشت ابرها.

بدو بدو کرد به جاده اي که نميدانست انتهايش به کجاست.

لاله برخلاف اصرارهاي نويدنميتوانست جلوي گريه اش را بگيرد.نويد درآغوش عشقش درحال جان دادن بود، خون زيادي ازش رفته بود، ازفشار رگ هاي گردن و صورتش برجسته شده بود.لاله با نا اميدي درحاليکه بغض درگلويش نشسته بودگفت:

تحمل کن عزيزم.زنگ زدم آمبولانس هم الان ميرسه.

سعي کردحرف بزند:

مواظب هستي باش،اگه زندگيتوخراب کردم حلال کن.

با حرف هاي نويد انگاربه دل وقلبش آتش ميکشند:

نويد تروخدا اين حرفارونزن.تو زنده ميموني باهم هستي رو بزرگ ميکنيم بعدشم من کنارتو تباه نشدم با تو بودش

که تازه زندگيموساختم،گذشته ي تلخموباتوشيرين کردم.

شاد ازحرفاي لاله خنديدکه ناگهان دردعميقي احساس کردوآخ گفت.گريه ي لاله شدت بخشيد.

- اه لاله گريه نکن ديگه.ميدوني تحمل اين اشکاروندارم.

- دووم بيار، بخاطرمن ميتوني.

سرفه اي کردوگفت:

يه سوال بپرسم؟

- حرف نزن الان نبايدبه خودت فشار بياري.

- "لاله" يعني چي؟

خيره درچشمان نويدگفت:

- لاله يعني لاله ي داغ داريعني عاشق دل سوخته يعني چهره معشوق،اشک خونين.

- نويدفداي خودتواسمت بشه .يا...يادته،بعداز جشني که

ب...براي عروسيمون...بود تو تنها چند روز تو خونه بودي،

من گفته بودم که هتلم؟من اونروزا هتل نبودم.توماشين جلوي خونه بودم وبه پنجرت...نگاه ميکردم و دعا ميکردم که نخواي طلاق ب...بگيري.

لاله بدون اميد زنده بودنم توبودي خيلي دوستت دارم.

- نويد سوگند بخور تنهام نزاري؟

- مي...ميسپارمت به خدا...

نفس کوتاهي کشيدوچشمانش بسته شد.يکدفعه گريه ي لاله بند آمدوبه جسم بي جان او خيره شده بود،جزصداي آژير پليس که هر لحظه نزديکترميشد صدايي نمي آمد.

لاله سرش راروي پيشاني نويدگذاشت وگريه اي عاجزانه سر داد، سخت بود خيلي سخت.صداي آژيرهم ديگرقطع شده بود.

نويدمعصومانه درغرقي ازخون آرميده بود، لاله بازجه هاي دردمندش سکوت باغ را شکسته بود ، ارشياهراسان درجاده ي بي انتها ميدويد و ماه هنوزپشت ابرها پنهان بود...

پايان

خرداد1393