www.negahdl.com

نگاه دانلود

کاربر انجمن نودهشتیا ghazaleh-j | بشنو صدای عشق را

 : مقدمه

عشقبازی به همین آسانی ست...

که گلی با چشمی

بلبلی با گوشی

رنگ زیبای خزان با روحی

نیش زنبور عسل با نوشی

کار همواره باران با دشت 

برف با قله کوه

باد با شاخه و برگ

ابر عابر با ماه

چشمه ای با آهو

برکه ای با مهتاب

و نسیمی با زلف

دو کبوتر با هم

و شب و روز و طبیعت با ما

عشقبازی به همین آسانی است...

****

به نام خدای عشق

دست های سردش را دور زانوهایش پیچید.باید تا یک هفته سرزنش های فریبا را به جان می خرید . لرزی به تمام تنش نشست. سرما خوردگی رو شاخش بود. نزدیک به یک ساعت میشد در این هوای بارانی نشسته بود و به دیوار ته حیاط که از روی بالکن اتاقش کاملا معلوم بود خیره مانده بود. خودش هم نمی دانست چرا اما احساس می کرد مغزش كه پر بود از فکر های جور واجور با شنیدن صدای باران آرام می شود. صدای در حیاط آمد .سرش را چنان سریع چرخاند که احساس کرد رگ گردنش چند سانتی متر جا به جا شد . در حالیکه که گردنش را می مالید فریبا را دید که با تکه کارتونی سعی داشت روسری حریر بنفشش را از باران در امان نگه دارد.کیسه های خرید در دستانش خیس خالی شده بودند . باران به قدری شدید بود که می ترسید از دم در جلو تر بیاید. رویا از جا پرید .از در بالکن وارد اتاقش شد . چرخی زد و شال بزرگ ترکمنی اش برداشت. همانطور که روی سرش مرتبش مرتب میکرد ، داخل حیاط دوید. جیغ فریبا بلند شد:

- نیا ...خیس خالی میشی.با توماااا....

قبل از اینکه حرف دیگری بزند . کیسه های دستش توسط رویا کشیده شد . به خودش آمد و رویارا نگاه کرد که از در خانه داخل رفت. زیر لب گفت:

- فرفره ای ... عین مامانت..

به سرعت دوید و وارد خانه شد . به سمت آشپزخانه رفت . رویا از این طرف به آن طرف میرفت و وسایل را جابه جا میکرد. جلو رفت و مچ رویا را که میخواست پرتقال ها را در سینک بریزد ، در هوا گرفت. خوب می شناختش. میدانست نمی توانست بی نظمی را تحمل کند.درست مثل...سرش را تکان داد تا جلوی افکاری که همیشه بی موقع سراغش میامدند را بگیرد ...با صدای نسبتا خشنی گفت:

- لازم نکرده با این سر و وضع خیست کمک من بکنی...برو شالت رو در بیار یه جا پهنش کن ...نگاه کن انقدر این ور و اون ور دویدی ، همه دنیا رو خیس خالی کردی...

صدای اعتراض رویا بلند شد:

- ولم کن فریبا ...باشه بابا بزار این پرتقال ها رو بشورم بعد...

- نمیخواد...برو بیرون...بیرون

و رویا با حرکت دستش از آشپزخانه بیرون رفت. به سمت پنکه ای که در گوشه ی سالن می چرخید رفت و شال قرمز ترکمن اش را درآورد . خیلی دوستش داشت. انقدر بزرگ بود که از پشت تا روی کمرش میرفت. شال را روی پنکه انداخت و به سمت آشپزخانه برگشت. 

فریبا با لحن شوخی گفت:

- پاتو گذاشتی تو آشپزخونه همچین میزنمت صدای الاغ بدی...

رویا نگاهش را به نگاه منتظر فریبا دوخت. ابروهایش را بالا انداخت و به سمت ظرف میوه های روی اپن رفت. روی اپن پرید و یکی از سیب های خوشرنگی که در کیسه چشمک میزد را برداشت . گازی زد و با دهن پر به فریبا گفت:

- کی خواست بیاد کمک که انقدر خوشحال میشی...

برگشت و فریبا را نگاه کرد . فریبا با دهن باز نگاهش کرد:

- می میری دیوانه .. حداقل میومدی می شستیش....بعدم کدوم دختری توی خواستگاری اش کار میکنه که تو دومی باشی؟!!

ابروهای رویا اینبار واقعا بالا پرید.کدوم دختری توی خواستگاری اش کار میکنه؟شاید او اولی بود که کار نمی کرد. با دلخوری گفت:

- کدوم خواستگاری...تو هم دلت خوشه...با این وضع فقط خواستگاری کم بود.

فریبا اخم هایش را در هم کشید.زیر لب ولی طوری که رویا بشنود گفت:

- چه وضعي ؟مگه مهمه تو و یه نفری دوسال علاف هم بودین؟!!یعنی انقدر تاثیر گذاره؟

رویا از روي اپن پائين پريد. فريبا منظور را بد گرفته بود . به قول علی بابا موضوع را کجکی گرفته بود. صدای خشمگینش در آشپزخانه پیچید:

- تو حق نداری این جوری حرف بزنی فریبا ... بعدم منظور من اون نبود ... منظورم ماجرای این فراموشی و این هاست..

فریبا در يخچال را باز كرد. رويا صداي خفه اش را شنيد:

- تو كه نمي توني تا آخر عمرت به خاطر اين فراموشي دور همه رو خط بكشي كه . تو بيست و پنج سالته . درس هم که خودت سه ماه پیش اعلام کردی بیشتر از لیسانس نمیخوای .يكم ديره اگه بخواي شوهر كني...اگرم نخواي كه بحثش جداست...

رويا اخم هايش را در هم كشيد. فریبا جوري حرف ميزد انگار يك سال از آن حادثه گذشته. با پرخاش گفت:

- من...من فقط سه هفته است كه از بيمارستان مرخص شدم. توي اين سه هفته هم فقط با تو و علي بابا جور شدم ....يعني انقدر نزديكتون بودم كه باهاتون مثل قبلنا شدم .... يجوري حرف ميزني انگار چند سال از تصادفي كه داشتم و باعث شد همه ي زندگي ام بهم بريزه مي گذره ...

فریبا روي اپن خم شد . دست هاي رويايش را گرفت.

- رويا جان...حتما واجب بوده كه من و علي بابا نخواستيم توي اين سه چهار هفته كسي تو رو ببينه ...نخواستيم ذهنت بهم بريزه...تو خيلي هارو الان به ياد نمياري ...عجيبه ولي من بهت قول ميدم سر وقت همه رو باهات آشنا كنم.

سيب را از دست رويا گرفت و خودش به آن گازي زد . با دهن پر گفت:

- بعدشم خيال نكن من يادم رفته...فردا زنگ ميزنم...برات وقت مي گيرم...اين مشكل تو رو بايد اساسي حل كنم...

رويا زير لب غر زد:

- اين همه آدم وسواسي و عجول توي اين دنيا هست..كدومشون دنبال روانشناس ميرن تا مشكلشون رو حل كن؟!

فریبا كه معلوم بود حوصله ي حرف زدن ندارد . به سمت سينك برگشت. بلند گفت:

- بلند شو برو لباست رو معلوم كن . بعد هم برو حموم . خوشم نمياد اولين جلسه ي خواستگاري اين ريختي بياي جلوي خانواده ي عموت...

رويا به سمت اتاقش رفت . در دلش غر زد كه حتما آخرين جلسه ي خواستگاري هم بود.دلش ميخواست تا مدتي به هيچ كس فكر نكند. مثل خودش كه به آرش گفته بود تا يك ماه بگذارد تصميم بگيرد. وارد اتاق شد و مستقيم جلوي آينه رفت. قبل از اينكه به صورتش خيره شود ،چشمانش را بست.

چه داشت كه آرش و عقاب – پسر عمويش- انقدر پاپيچ شده بودند براي ازدواج؟آن از آرش كه روز مرخصي اش از بيمارستان به زور وارد خانه شده بود و آخر سر با فرياد علي بابا از خانه بيرون رفته بود،اين هم از عقاب كه از دو روز بعد از مرخصي اش از بيمارستان زنگ زده بود براي قرار خواستگاري...دلش ميخواست سرش را محكم به همان آينه رو به رويش بكوبد... چشم هايش را باز كرد و به خودش خيره شد.

دختر نسبتا بلند قد و لاغر اندامي بود.موهاي قهوه ای بلند و پرپشتی داشت كه تا روي كمرش مي رسيد. چشم هاي درشت قهوه اي خمار با مژه هاي بلند مشكي(فریبا هر روز بهش ميگفت كه چشم هايش سگ دارد)خنده اي كرد و دقيق تر شد ....ابروهاي نازكي داشت كه به حالت چشم هايش خيلي ميامد...بيني اش كمي بزرگ بود و زياد به صورتش نميامد كه او اهميت چنداني نمي داد ... لب هاي نسبتا خوش فرمي داشت...از آن لب هايي كه پاييني از بالايي كمي بزرگ تر بود...

همين ...زيبا بود؟در آينه صورتش را كج كرد و گفت:

- اَخ ...نه بابا..

زشت بود؟دوباره با همان قيافه به خودش جواب داد:

- نه ديگه در اين حد...

قيافه معتدلي داشت . بايد سر وقت از آرش و عقاب مي پرسيد كه از چه ي او خوششان آمده بود؟نگاهش به ساعت افتاد.عقربه هاي ساعت دست ساز علي بابا،ساعت شش را نشان ميدادند. به خودش چشمكي زد و با حوله و لباس هايش كه از قبل آماده بود داخل حمام پريد...

راس ساعت هفت زنگ خانه ي شكوهي خورده شد . فریبا اول در را زد و بعد كت و دامن سورمه اي خوش دوختش را مرتب كرد.به رويا كه رو به روي تلويزيون بي خيال نشسته بود. اشاره اي كرد. رويا از جا پريد و تلويزيون را خاموش كرد و جلوي در امد... در ثانيه قبل از ورود مهمان هايشان خودش را ديد زد و شالش را مرتب كرد.علي بابا از اتاق كارش بيرون آمد.مهمان ها به پله هاي آخر رسيدند و داخل شدند .خوبي حياطشان همين بود مثل آپارتمان ها شش ساعت از طرف وقت نمي گرفت كه با آسانسور بالا بيايد.خانم بلند قد و درشتي اول از همه وارد شد ...رويا حدس زد اين بايد زن عمويش باشد...بعد به خودش تشر زد كه احمق فریبا گفت شهربانو هنگامی که عقاب نه ساله بود فوت کرده.پس آن زن كه بود؟سرش را كمي چرخاند و به سلام خانم جواب داد . 

بعد از يك دختر جوان و بعدش مردي كه بي نهايت شبيه به علي بابا بود داخل شد . همه سلام كردند و وارد شدند ..رويا خواست در را بندد كه يادش افتاد...پسر خانواده كو؟سرش را برگرداند كه از فریبا بپرسد . ديد فریبا مشغول سلام و احوال پرسي با آن خانم است..دوباره سرش را به سمت در چرخاند و در همان لحظه سينه به سينه ي يك نفر شد . بوي عطر تيزي مشامش را پر كرد كه كمانده بود به سرفه بيافتد . از سر راه كنار رفت و در حالي كه سعي مي كرد سرفه نكند،به پسر قد بلندي كه به او سلام ميكرد سلام داد . عقاب را قبلا ديده بود...يكي از روزهايي كه در بيمارستان بود به ملاقاتش آمده بود...عقاب که از عکس العمل رویا به خنده افتاده بود سبد گل را به دستش داد... رویا تشکری کرد و گل را روی میز ناهارخوری گذاشت...

به سمت آشپزخانه رفت و با سینی چایی برگشت . بعد از تعارف سر جایش نشست. مهمان ها را یک دور دیگر دید زد.خانم درشت و بلند قد را نگاه کرد . نگاهش روی دختر جوان چرخید.

صورت گرد و بانمکی داشت و خیلی زیاد شبیه به عقاب بود . نفر بعد مردی بود که دست های علی بابا را گرفته بود و می فشرد .چنان سرگرم حرف زدن و خنده بودند که حواسشان به هیچ چیز نبود.از حرف های فریبا مطمئن بود بی شک آن مرد عمویش حسن بود. با پدرش دو قلو بودند .اسم پدرش هم حسین بود ولی همه از روی عادت به اینکه مادر مرحومش اورا علی بابا صدا میزد ،با این اسم صدایش میزدند.دختر جوان هم حتما پروانه خواهر کوچک عقاب بود. از فریبا شنیده بود آن ها یک خواهر بزرگ تر هم به نام پرستو داشتند که ازدواج کرده بود و در اصفهان با همسرش زندگی میکرد. خوب شد فریبا همه چیز این خانواده را برایش قبلا گفته بود وگرنه بدجوری متحیر می ماند. نگاهش را به عقاب دوخت.

پسر قد بلندی بود . موهای مشکی لختی داشت که مرتب شانه شده بود. چشمان مشکی اش را به فرش ها دوخته بود. پوستش هم همرنگ رویا بود . سفیدِ لطیف و بعضی از نقاط دست و صورتش کمی صورتی . کت و شلوار سرمه ای تنش بود با پیراهن آبی کمرنگ و کراوات مشکی درکل پسر جذاب و خوشتیپی بود.همان لحظه عقاب سرش را بالا آورد و چند ثانیه ای هردو به هم خیره ماندند.رویا با خجالت سرش را برگرداند و به خانمی که هنوز متوجه هویتش نشده بود. تصمیم گرفت گوش به حرف های آن ها بسپارد. 

- همین فریبا جان .خدا رو شکر که ما فامیل هستیم و من هرچی که باید بگم رو خودتون میدونین. همونجور که همه اطلاع دارن عقاب و پروانه با سختی زیادی بزرگ شدند بازم پرستو به اندازه ی این دوتا توی سختی بزرگ نشد چون حدود شش سال از عقاب بزرگتره و موقعی که شهربانو عمرش را داد به شما حدود پونزده سالش بود. منم از موقعی که وارد خانه شون شدم . سعی کردم بهترین نحوی که میتونم برای پرستو و عقاب و پروانه مادری بکنم. 

رویا فکر کرد که چه جالب عقاب هم مثل او در بچگی مادر واقعی اش را از دست داده بود. با تفاوت اینکه بعد از مادر عقاب زن غریبه ای وارد خانه آنها شده بود ولی فریبا که هم خاله رویا بود و هم در جوانی شوهرش فوت شده بود ،جای مادرش را گرفته بود. آن هم طبق وصیت مادرش...

- پرستو که میدونین خدارو شکر ازدواج کرده واصفهان هم زندگی میکنه. موندن این دوتا جوون که من مثل تخم چشام بهشون اعتماد دارم . عقاب پسر خوبیه . من سعی کردم تا جایی که میتونم اخلاق نیک و رفتار درست یادش بدم . تا این سنی هم که بزرگ شده نه من و نه آقا حسن ازشون بی ادبی و نافرمانی ندیدیم. علاقه اش هم که نسبت به رویا جون همه مون مطلع هستیم .یه اتفاق هایی دو سال پیش افتاد که جایز نیست الان دوباره درموردش بحث کنیم .اگه این دو تا جوون بهم علاقه مند نبودندعقاب پا پیش نمیذاشت برای خواستگاری رویا جون هم رضایت نمیداد برای قرار خواستگاری گذاشتن.

حرفش تمام شد که چند ثانیه همه در سکوت به همدیگر نگاه می کردند . علی بابا شروع به حرف زدن کرد:

- خب ،حسن جان یه توضیحی درمورد وضعیت کاری عقاب میگی ؟

عمو حسن دست هایش را در هم گره کرد و شروع به حرف زدن کرد . خلاصه ی حرف هایش این بود که عقاب در شرکت یکی از دوست هایش مشغول به کارش است و به تصمیم خودش خرجش را تا حدودی از عمو حسن جدا کرده . بعد از پنج دقیقه عقاب و رویا به سمت اتاق رویا رفتند تا حرف بزنند. رویا جلو تر رفت و در را باز کرد. هردو داخل شدند . رویا روی صندلی چرخ دار میز کامپیوترش و عقاب هم روی تخت نشست. رویا شروع به چرخیدن کرد. احساس راحتی زیادی در حضور عقاب میکرد. عقاب خنده ای کرد و گفت:

- قبلا هم اینجوری بودی...یادته بچه بودی انقدر میچرخیدی تا حالت بهم بخوره.

هردو خندیدند.رویا صندلی را نگه داشت .زیر لب گفت:

- من هیچ کس رو یادم نمیاد چه برسه به خاطرات بچگی ام...

مکثی کرد و ادامه داد:

- عقاب...

- جانم؟

از لحن مهربان و صمیمی عقاب کمی جا خورد ولی ادامه داد.

- تو میتونی...یعنی...منظورم اینه که ...من هیچی...هیچی یادم نمیاد...میشه برام بگی قضیه ی دو سال پیش چی بوده؟

عقاب اخم ظریفی کرد و بی رودرواسی گفت:

- دو سال پیش من اومدم خواستگاری و تو به من گفتی ازم متنفری.گفتی حاضری بمیری ولی با من زیر یه سقف نری...دلیلش هم همون پسره بود...آرش...البته من اینجور فکر می کنم چون تو هیچ وقت دلیل اصلی اش رو به من نگفتی...راستش من فقط با فراموشی تو تونستم پا پیش بزارم.مخصوصا موقعی که شنیدم با آرش بهم زدی و گفتی که تنهات بزاره جلو اومدم چون میدونستم از احساست به آرش و من چیزی یادت نیست.رویا ...رویا ما میتونیم زندگی خیلی خوبی با هم داشته باشیم... من تو رو خیلی خوب میشناسم...خیلی هم دوست دارم ...عشقم انقدر قوی هست که تا آخر عمر دنیا رو برات بهشت کنم...فقط کافیه که من بگی آره...

رویا جا خورد . انتظار نداشت عقاب انقدر سریع پیش برود. نمیدانست چرا اما ته دلش لرزید . حس خوبی داشت از اینکه عقاب به او ابراز علاقه کرده بود.زیر لب گفت:

- من ..نمیدونم..تو باید به من مهلت بدی

عقاب خم شد و خواست که دست های رویا را گیرد . رویا خودش را عقب كشيد و به بهانه ی مرتب کردن شالش صندلی را به سمت آینه چرخاند . عقاب از پشت سرش گفت:

- تو تا اخر این دنیا اگه مهلت بخوای من منتظرت میمونم..

چند لحظه اي سكوت بود و چمش هاشان كه در آينه به هم خيره مانده بود.

عقاب صندلی را چرخاند و روی زانو جلو صندلی نشست. صاف در چشمان رویا خیره شد و گفت:

- من...من،عاشق چشم هات.عاشق چشم های درشت خمارت شدم ...

رویا لرزید .نمیدانست چطور می تواند صدای قلبش را بشنود.صدای فریبا از راهرو آمد.

- بچه ها حرفتون تموم شد بیاین سر میز شام 

چند ثانیه ای به هم خیره ماندند.عقاب از جایش بلند شد لبخندی زد و از اتاق خارج شد.

رویا پشت در رفت و خودش را به در چسباند. قلبش انقدر سریع جلو عقب می رفت که حس می کرد الان است از دهنش بپرد بیرون.

بعد از چند ثانیه از اتاق خارج شد و به سمت میز شام رفت. بعد از شام هم حدود یک ساعت که پروانه و رویا در اتاق با هم صحبت میکردند خانواده عمو حسن عزم رفتن کردند . قرار شد رویا پس فردا جواب بدهد .رویا به اتاقش رفت .کت و دامن و شالش را روی میزش پرت کرد و بلوز شلوار راحتی اش را پوشید.زیر پتو خزيد. کسی در زد و با اجازه رویا ، فریبا وارد اتاق شد . فریبا روی صندلی نشست و بی معطلی گفت:

- رویا؟میتونم نظرت رو بپرسم؟

- من نمیدونم...یعنی باید خیلی بیشتر از این بهش فکر کنم.

نفس عمیقی کشید و با یک نفس گفت:

- انتظار نداشته باش یک ساعت بعد از رفتنشون بهت بگم زنگ بزن بگو فردا بیان برای گذاشتن قرار عقد و عروسی و تعیین مهریه و ...

فریبا دستش را به نشانه سكوت بالا آورد و گفت:

- بسه سرم رفت...خیلی خوشحالم فراموشی ات ربطی به اخلاق و مهارت هات نداره و این دیوانه بازی هات رو یادت نرفته ...

لبخندي زد و ادامه داد:

- رويا...خودت مي دوني كه توي خانواده ما هيچ اجباري براي ازدواج نيست...يعني من و علي بابا هيچ وقت تو رو براي ازدواج مجبور نمي كنيم..متوجه منظورم كه هستي؟

نفس عميقي كشيد و گفت:

- ولي خب...ميدوني موقعيه كه فردي كه از همه نظر كامله وارد زندگي ات بشه و تو راحت بيرونش كني به خودت خيانت كردي...عقاب از همه نظر پسر خوب و كامليه...بهم قول مي دي خوب بهش فكر كني؟

رويا لبخندي زد و سرش را بالا و پائين كرد.فريبا زير لب گفت:

- خوبه...

از جایش بلند شد و سمت در رفت.

- راستی..فردا که خونه ای؟

رویا سرش را خاراند.

- فکر کنم گفتی روزهای زوج دوازده تا دو کلاس شنا دارم نه؟

- آهان آره ...خب يادته گفتی دوست داری توی یه مهمونی با فامیل هات آشنا بشی نه؟

- آره خیلی برام سخته هیچ كس رو بجز تو و علی بابا و خانواده ی عمو حسن نمیشناسم.

- خب فردا یکم زودتر بیا خونه چون ساعت چهار یه مهمونی گرفتم فامیل های مامانت رو دعوت کردم.

- باشه چشم.

فریبا خواست از در خارج شود.رویا در لحظه دلش برای او سوخت. چه قدر برایش درد ناک بود که فریبا نمیگفت فامیل های خودم و میگفت فامیل های مادرت .صدایش زد:

- فریبا..

فریبا برگشت و نگاهش کرد.

- بله؟

- دستت درد نکنه .خیلی زحمت کشیدی.

- خواهش میکنم عزیز دلم.شبت بخیر.

- شب بخیر.

در بسته شد و رویا از پنجره بالای سرش به آسمان مهتابی آن شب خیره شد. پس فردا به خانواده ی عمویش چه میگفت؟و هفته ی دیگر به آرش چه جوابی میداد.پیشانی اش را مالید و چشم هایش را روی هم گذاشت.

شعری را انقدر زیر لب زمزمه کرد تا خوابش برد:

زندگی شعریست

که تو باید بسرایی آنرا

یا بخوانی آنرا

بشنوی آنرا نیز

دست کم باید آنرا تحسین کنی

تا از این راه

به اردوی ترنم و طراوت برسی

کاش شاعر باشی...

- رویا...رویا جان...

رویا دستی روی صورتش حس کرد .در تختش نشست.

- جانم علی بابا؟

- بلند شو دخترم... فریبا گفت ساعت دوازده کلاس داری...

- مگه ساعت چنده؟

- خیلی دیر نیست.ساعت ده و نیمه.

رویا چشم هایش را مالید و علی بابا را بغل کرد.

- راستی سلام.

علی بابا پدرانه در بغلش فشردش.از هم جدا شدند و علی بابا در حالی که از اتاق خارج میشد گفت:

- بیا صبحانه دخترم گرچه یک ساعت و نیم دیگه وقت نهاره ولی فریبا برات صبحانه رو باز گذاشت .

از جا بلند شد .موهایش را سرسری شانه ای کشید و به سمت آشپزخانه رفت. فریبا پشت میز آشپزخانه نشسته بود و مجله میخواند. رویا کورمال کورمال سمت سینک رفت و طبق عادت هر روزش سرش را زیر شیر گرفت.

صدای ناله فریبا در آشپزخانه پیچید:

- رویا...

رویا سرش را از زیر شیر بیرون گرفت و با حوله صورتش را خشک کرد.سمت فریبا رفت و با خنده گفت:

- تموم شد...

بوسه ی محکمی به صورت فريبا زد و روی صندلی نشست.علی بابا وارد آشپزخانه شد و پشت میز نشست.

- فریبا جان یه چایی برای من میریزی؟

فریبا زیر لب چشم گفت و از جایش بلند شد.

- رویا تو هم میخوری؟

رویا سرش را تکان داد. علی بابا روزنامه را ورق زد و گفت:

- کلاس رو پیاده میری؟

- قبلا چجوری میرفتم؟

- گاهی اوقات من میرسوندمت ،گاهی اوقات پیاده میرفتی،گاهی اوقات با تاکسی، گاهی اوقات هم...

فریبا سرفه ی سرسری کرد و لیوان چایی را جلوی علی بابا گذاشت.رویا حرفش را تمام کرد:

- گاهی اوقاتم آرش منو میرسوند.آره؟

- آره ...ولی الان من میتونم برسونمت .

فریبا با تعجب گفت:

- سر کار نمیری مگه حاجی؟

- نه تصمیم گرفتم این دو روز رو به خودم مرخصی بدم. اون مغازه به اندازه ی مشتری هاش آدم داره که بچرخوننش.

علی بابا زمان بچگی رویا به مدت سه سال مغازه ساعت فروشی و تعمیر ساعت داشت ولی نزدیک به پانزده سال میشد که با دوستانش مغازه ای زده بود و وسایل تزئینی و دکوری می فروخت. 

- نگفتی بابا من برسونمت؟

- نه پیاده میرم دست شما درد نکنه.فقط بی زحمت آدرسش رو روی یه کاغذ بنویسین.

از جا بلند شد و وسایل صبحانه را جمع کرد .چایی اش را یک نفس بالا کشید و به سمت اتاقش رفت.

- شکمت رو مثل زن های حامله بالا میدی و نفس عمیق میکشی ...کافیه به خودت حس سبکی بدی اون وقت میتونی درازکش روی آب بمونی...

رویا خودش را روی آب سر داد و شکمش را باد کرد. بقیه بچه ها پقی زیر خنده زدند.مربی داد زد:

- من میگم مثل زن های حامله ....اینچه وضعشه آخه؟شکل خرس گریزلی شدی. بیا کنار...شادی تو برو...

رویا خودش را از آب بیرون کشاند و لب استخر نشست.زیر لب غر زد:

- همچین میگه مثل زن های حامله انگار من ده بار شش قلو حامله بودم میدونم یه زن حامله چه حسی نسبت به بزرگی شمکش داره...

دختر کناری اش زد زیر خنده.

- خیلی خوب بود...

رویا لبخندی به اجبار زد. از آن روزهایی بود که حوصله ی هیچکاری نداشت.دختر ادامه داد:

- راستش موقعی که زنگ زدم خونتون و از فریبا شنیدم تصادف کردی و فراموشی گرفتی خیلی نگرانت شدم هر چقدر اصرار کردم آدرس بیمارستان رو بده نداد که نداد..گفت دكتر گفته تا يه مدت نبايد با كسي ملاقات داشته باشي...منو یادت نيست نه؟

رویا اخمی کرد وگفت:

- ما دوست بودیم؟

- آره خب... خونه ی ما دو سه تا کوچه بالاتر از شماست .برای همین اکثر اوقات با هم میرفتیم خونه..من زیبام.

رویا به شوخی گفت:

- چه جالب منم خیلی زیبام...

هردو بلند خندیدند.مربی داد زد:

- شکوهی..

- ببخشید...

ساکت شدند و بعد از اینکه مربی رویش را برگرداند همدیگر را در آغوش کشیدند.

- منم که میدونی رویــ....

- آره بابا میدونم ....راستی از آرش چه خبر؟

- کی؟

- آرش دیگه

- مگه تو آرش رو میشناسی؟

- همین دو دقیقه پیش گفتم ما اکثر اوقات با هم میرفتیم خونه ها . عاشق دل خسته شما اکثر اوقات مارو می برد . تو رو پیاده میکرد منم دو تا کوچه بعد پیاده میشدم.چه خبرا ازش؟

- راستش...من بهش گفتم تا یک ماه نمي خوام ببينمش.

زیبا داد زد:

- چی؟

مربی دوباره داد زد:

- شکوهی بیا این ور بشین...

بعد از کلاس ،زیبا چنان رویا را کشید سمت رختکن که رویا احساس کرد استخوان شانه اش چند سانت جابه جا شد. 

- آی بابا ...چیکار میکنی؟

- تو چی گفتی؟

- چی رو چی گفتم؟

- آرش رو میگم.چی بهش گفتی؟

- گفتم تا یک ماه نیاد سمتم.البته سه هفته پیش که بیمارستان بودم . 

- آخه چرا؟مگه زده به سرت؟

- زیبا...من ...من خیلی دوسش داشتم؟

زیبا سرش را به نشانه ی مثبت تکان داد و حوله اش را دورش پیچید.

- همیشه یه حسی بهم میگفت ماجرای شما دو تا چندان خوب تموم نمیشه..

برگشت و رویا را که نگاه غمگینش را به در کمدش دوخته بود به سمت خودش چرخاند:

- یعنی تو ...تو هیچ حسی نسبت بهش نداری؟

رویا سرش را به نشانه منفی تکان داد. زیبا موهای مشکی کوتاهش را داخل یک کش جمع کرد. 

- آخه مگه میشه؟هرکسی جای من بود و یک روز درمیون دل دادن و قلوه گرفتن تو و آرش رو میدید عمرا باورش میشد شما ها کات کردین...حالا چرا عین مجسمه ابولهول اینجوری وایستادی؟لباست رو عوض کن بچه های دو ونیم دارن میان.

هردو از در ساختمان ورزشگاه خارج شدند. زیبا مدام به رویا بد و بیراه میگفت و رویا داشت کم کم عذاب وجدان میگرفت. ظاهرا آرش رویا را دیوانه وار دوست داشت .خودش چی؟او هم دیوانه وار آرش را دوست داشته؟

رویا جوش آورد و گفت:

- بس کن زیبا...من هیچ احساسی بهش ندارم.چیکار کنم ؟عاشقی دست خود آدم نیست...دست دلته که اونم یه خل و چل به معنای واقعیه 

زیبا دو تا رانی از کیفش بیرون کشید و بلند گفت:

- ببند بابا...عاشق واقعی باشی هیچ جوری عشقت یادت نمیره...

رویا رانی را ازش گرفت .با اعتراض گفت:

- شعار نده الکی...من همه چی رو یادم رفته از آدم های توی این دنیا هم فقط فريبا،بابام ،آرش و خانواده ی عموم رو میشناسم با تو که تازه یک ساعت و نیمه به این جمع اضافه شدی... از احساسم به آرش هم هیچی یادم نمیاد.تازه فکر کنم...

حرفش را خورد.می توانست به زیبا حرفی بزند؟زیبا دستش را کشید...

- فکر کنی چی؟بگو ببينم رویا..

- فکر کنم ...من شاید کس دیگه ای رو دوست داشته باشم...

زیبا اخمی کرد و با طعنه گفت:

- اِ جدی؟

صدایش را مثل رویا نازک کرد ،همانطور که با دست هایش میشمرد ادایش را در آورد:

- من از آدم های توی این دنیا فقط فريبا و بابام و آرش و خانواده ی عموم رو میشناسم با تو که تازه دوساعته به این جمع اضافه شدی...

رویا از لحن او خنده اش گرفت . مشتی به بازویش زد و گفت:

- زهرمار ...مسخرم نکن...

زیبا جدی تر از قبل گفت:

- نه بابا ...نکنه دوست داری نازتم بکنم هان؟این معشوقه ات رو توی لیست آدم هایی که میشناسیشون نگفتی...نکنه از اون دنیا میشناختیش ما خبر نداشتیم...

- اّه چقدر چرت و پرت میگی ...اتفاقا گفتمش توی اون آدم هابود...

- کی؟...خانواده عموت؟

بعد از چند ثانیه زیبا ایستاد.رویا برگشت و نگاهش کرد . چشمانش گرد مانده بود.داد زد:

- نکنه اون پسره ی هرزه رو میگی...آره؟

رویا دست زیبا را محکم کشید:

- این چه طرز حرف زدنه اونم وسط خیابون.... چرا داد میزنی...

- صبر کن ببینم...عقاب؟..تو داری درمورد عقاب حرف میزنی؟

- ولش کن اصلا بیا بریم ...آبرومون رفت.

هردو راه افتادند زیبا تا تا سر خیابانی که خانه هاشان در کوچه هایش بود . صحبت نکرد. سر خیابان دست رویا را گرفت و اورا وارد بوستان محله شان کرد.

- بیا بشین اینجا ببینم...

محکم روی یکی از نیمکت ها هلش داد .خودش هم کنارش نشست.

- تو دوسش داری؟

- من نمیدونم چه حسیه ...ولی احساسی که بهش دارم خیلی بهتر از حسیه که نسبت به آرش دارم..

زیبا نگاهش کرد. در چند ثانیه طرز نگاهش تغییر کرد. اول بهت بود بعد خشم بعد هم نفرت.از جایش پرید و رفت. انقدر سریع راه میرفت که رویا به دو افتاد.

- صبر کن...زیبا...بابا وایسا...چیشد مگه؟...زیبا...

زیبا ایستاد و در یک حرکت برگشت.رویا محکم به او برخورد کرد . سریع دست و پایش را جمع کرد:

- حداقل بهم بگو ..چیشده ...یه طرفه قاضی نرو...

نفس گرفت و ادامه داد:

- چیزی هست که تو از عقاب میدونی و من نمیدونم؟

زیبا نگاهش را با عصبانیت به او دوخت و گفت:

- فقط یه چیزی: تا موقعی که اسم عقاب تو ذهنته سمت من نیا چون ممکنه دکور صورتت رو بریزم بهم...

و راهش را کج کرد و از بوستان خارج شد.رویا زیر لب گفت:

- چیشد؟

رویا سریع از بوستان بیرون رفت تا شاید زیبا را ببیند اما هرچه نگاهش را در خیابان چرخاند اورا ندید. کیفش را روی شانه اش محکم کرد و در پیاده رو راه افتاد.بعد از چند دقیقه پیاده روی ،احساس کرد ماشینی کنارش حرکت میکند. رویش را برگرداند و چراغ های زانتیا مشکی را دید. ماشین شروع به بوق زدن کرد.رویا بی توجه به حرکتش ادامه داد.ماشین مدام بوق و چراغ میزد .رویا بدون اینکه رویش را برگرداند گفت:

- برو پی کارت ...

کسی صدا زد:

- خانم شکوهی...رویا...

رویا رویش را برگرداند.آرش را دید که با چشم های نگران نگاهش میکرد. رویا خشمگین رویش را برگرداند و به راه رفتن ادامه داد. آرش از ماشین بیرون پرید و بازوی رویا را چنگ زد.رویا بازویش را آزاد کرد و گفت:

- ولم کن...مگه قرار نبود...

مردی جلو آمد و با صدای خشمگینی گفت:

- خانم ؟مزاحمه؟

که آرش بلند گفت:

- نخیر نامزدمه میخوام باهاش حرف بزنم....بفرمایین لطفا

کیف شنا رویا را از دستش کشید و با دست دیگرش رویا را به سمت ماشین هل داد و سوارش کرد.خودش هم سوار شد و در را با خشم کوبید.ماشین را راه انداخت و عصبی ولی با صدای آرامی گفت:

- مجبوری انقدر سر و صدا کنی ؟

رویا دست هایش را روی گوشش گذاشت و داد زد:

- پیاده ام کن...نمیخوام باهات جایی بیام.

آرش با صدای آرام تری گفت:

- تو مهلت حرف زدن به من بده ...بعد هرجا خواستی بری خودم میرسونمت...فقط...

رویا که از سستی خودش خشمگین بود به خاطر اینکه نتوانسته بود جلوی آرش را بگیرد تا سوار ماشینش نکند با صدای بلندتری جیغ زد:

- نمیخوام بشنوم..نمیخوام بشنوم...

همه ی تنش میلرزید و احساس نفرت همه ی تارهای صوتی اش را جمع کرده بود تا با همه ی قدرت داد بزنند.آرش کنار زد و داد زد:

- انقدر داد نزن...بهت میگم انقدر داد نزن...

از تحکم صدایش رویا ساکت شد. با پرخاش درحاليكه نفس نفس مي زد گفت:

- چی میخوای بگی؟زودباش...

آرش ماشین را روشن کرد و از خیابان خارج شد.رویا با اعتراض گفت:

- کجا داری میری...

- جایی که بشه توش حرف زد...وسط خیابان جای خوبی برای حرف زدن نیست.

بعد از بیست دقیقه هردو از ماشین پیاده شدند و وارد کافی شاپ شدند .آرش در را برایش گشود و رویا وارد شد. هردو به سمت میزی رفتند و پشتش نشستند . در سکوت چند ثانیه ای گذشت تا گارسون آمد.

- آقای خرم ،سفارش میدین؟

- برای من قهوه ترک ،رویا ؟

رویا دستش را روی میز زد و بلند گفت:

- من چیزی نمیخوام.

آرش با اخم گفت:

- دو تا قهوه ترک با کیک شکلاتی...

گارسون دور شد و آرش با صدای لرزانی رو به رویا كه با خشم نگاهش را به او دوخته بود و گفت:

- قدیم ها هروقت میومدیم اینجا قهوه ترک سفارش میدادی با کیک...

رویا عصبی گفت:

- حرفت رو میزنی؟

آرش روی میز خم شد. قد بلندش بدجوری توی چشم بود. رویا روی صورتش خیره ماند. زمین تا آسمان با عقاب فرق داشت . موهای قهوه ای روشن خوش حالتی داشت و که خیلی ملایم شانه شده بود .بدون هیچ تافت یا ژل.چشم های عسلی رنگش را به رویا دوخته بود. پوستش برنزه بود و از نظر هیکل از عقاب درشت تر و هیکلی تر بود. لب های قلوه ای داشت که در آن موقعیت قرمز شده بود. گوشش را داد به صدای آرش:

- تو..تو از من مهلت خواستی...حالا هم خيلي از روزی که بهم گفتی یک ماه سمتت نیام گذشته.میتونم ازت بپرسم چه تصمیمی گرفتی؟

رویا نفس عمیقی کشید و چشمانش را به چشمان آرش دوخت .وقتش بود حرفی را که تمام سه هفته پیش به آن فکر کرده بود بزند.

- آرش...تو پسر خیلی خوبی هستی و مطمئنا دختر های زیادی اگه سمتشون بری جواب مثبت بهت میدن ولی ما...ما برای هم ساخته نشدیم ..یعنی میدونی..من فکرش را که میکنم هیچ جوری نمیتونم خودم رو کنار تو تصور کنم...از طرفی...

باید این حرف را میزد؟با فکر اینکه با زدن این حرف ارش دیگر سمتش نمیایدتصمیمش قطعی شد.ولی سخت بود چیزی را که در قلبش بگوید.آرش بریده بریده گفت:

- از طرفی ؟...از طرفی چی؟...رویا حرف بزن...

رویا دست های لرزانش را روی هم فشار داد . به چشمان آرش زل زد. درچشمانش چیزی شبیه التماس میدید.چیزی که موقعی که به عقاب خیره میشد نمیدید. چشم هاي آرش پاك بود و سرشار از عشق .اما رویا چه میکرد ؟چه میکرد که از دیدن چشم های او هیچ حسی بهش دست نمیداد. صدای آرش اوج گرفت:

- رویا؟چرا به من زل زدی؟حرفت رو بزن...رویا ...توروخدا داری دیوانه ام میکنی...

رویا لرزیدن چانه اش را احساس کرد.در یک حرکت از جایش بلند شد ،کیفش را برداشت و در حالیکه چادر را روی سرش صاف میکرد از در کافی شاپ بیرون پرید.

آرش مقداری پول روی میز گذاشت و به دنبال رویا بیرون دوید.

- یه دقیقه صبر کن...حداقل بیا تا خونه برسونمت.

رویا به خاطر آورد که پولی در کیفش ندارد و حتی آن خیابان هم نمیشناخت.به سمت آرش برگشت .

آرش لبخند محوی زد و دستش را بدون تماس دور رویا حلقه کرد.با هم به سمت ماشین رفتند. در ماشین هیچ کدام حرفی نزدند.صدای ضبط تنها چیزی بود که به گوش میرسید.

منو به حال من رها نکن،تو هم به مرز این جنون برس

اگه هنوزم عاشق منی،خودت به داد هردو مون برس

من از تصور نبودنت،رو شونه تو گریه میکنم

منی که دل بریدم از همه ،ببین برای تو چه میکنم

تمام عمر رد شدم ازت ببین کجا شدم اسیر تو

به پشت سر نگاه نمیکنم که بر نگردم از مسیر تو

به حد مرگ می پرستمت ولی برای عشق تو کمه

خودت به من بگو بهشت تو کجا این همه جهنمه 

رویا با عذاب دستش را جلو برد و ضبط را خاموش کرد.آرش هم بدون هیچ حرفی راه را ادامه داد.

ساعت سه و نیم بود که آرش جلو ی خانه شان ایستاد.رویا با یاد آوری حرف های فریبا محکم به پیشانی اش زد.آرش با نگرانی گفت :

- چیشد؟

- فریبا گفت ساعت چهار مهمون دعوت کرده.من اصلا یادم نبود.

- پس باید سریعتر بری

رویا جستی زد و از ماشین بیرون رفت.آرش صدایش زد:

- رویا؟

- بله؟

- میتونم به خواهشی ازت بکنم؟

رویا با عذاب وجدان نگاهش کرد که یعنی حرفش را ادامه بدهد.

- هرجا خواستی بری من برسونمت؟

رویا نگاهش را به آرش دوخت.اول متعجب شد ولی با چند ثانیه فکر دلیلی برای مخالفت ندید این طوری بیشتر میتوانست به ابعاد زندگی گذشته اش با او پی ببرد:

- ولی کارت چی؟

- نمي دونم يادته يا نه ولي من دکتر اطفالم . مریض هام زیاد نیستن.بعدم ساعت کارم رو این سه ماه طرف های بعد از ظهر گرفتم. یادمه قبلا می گفتی میخوای زبان رو جدی پیگیری کنی تا تافل بگیری... من میتونم ثبت نامت کنم...

- راستش نمیدونم...

- خب اگر خواستی پس فردا که اومدم دنبالت مدارکت رو برام بیار باشه؟

- باشه حتما.

خواست دور شود.ماشین روشن شد.عقب گرد کرد.

- آرش ؟

- جانم؟

رویا لرزید. مهربان لبخندی زد و گفت:

- دستت درد نکنه...من امروز خیلی اذیتت کردم.زحمت زیادی بود

آرش لبخند گرمي زد و رفت.رویا کیفش را روی شانه اش محکم کرد و در حالیکه به سمت خانه میرفت احساس کرد صورت او مثل زیرنویس های تلویزیون از مقابل چشمانش رد میشود.

- سلام بر اهل خانه.

فریبا با قالب های کیک از آشپزخانه بیرون آمد.

- سلام و درد .کجا بودی تا الان؟

رویا جلو رفت و دستش را دور گردن فريبا حلقه کرد . 

- سلام بر مامان فری خودم...

- مسخره ...میگم کجا بودی؟یه ربع دیگه مهمون ها میرسن تو این ریختی اینجا وایستادی...بدو برو لباست رو عوض کن..

رویا از گوشه ی کیک کند و در دهانش گذاشت.در حالیکه به سمت اتاقش میرفت بلند داد زد:

- می دونی که جواب سلام واجبه...منم الان سلام کردم،جواب ندادی...اون دنیا هم خودت جواب خدا رو میدی...

با شنیدن صدای خنده فریبا وارد اتاق شد .خوبی این سه هفته ای که در خانه مانده بود این بود که از همه ی لباس ها و زیور آلاتش خبر داشت.یکی از بلوز هایش را برداشت.بلوزش بلند و کشی بود.بندی بود و آستین نداشت.بند هاش از عقب لباس جدا بود و پشت گردن گره میخورد. کش های بالای لباس را بالا کشیدو یک دور وارسی اش کرد تا اگر ایرادی داشت ببیند. لباس هایش را در آورد و بلوز را پوشید. حاشیه بلوز مشکی بود و قلب های سفید با طرح ها و اندازه های مختلف داشت. شلوار مشکی چسبانش را هم درآورد و تنش کرد. صندل بدون پاشنه ی مشکی هم را درآورد و به پا کرد . قدش نسبتا بلند بود و نیازی نداشت مثل دختر های خياباني کفش پانزده سانتی پایش کند تا قدش به انسان های عادی برسد.جلو آینه رفت. موهایش را با سشوار خشک کرد. از گوشواره و گردنبند زیاد خوشش نمیامد.برای همین یک دستبند نقره ای با انگشتر جفتش را انتخاب کرد و به دست زد . موهایش را دو دسته کرد و قسمت بالایی اش را یک دور پیچاند و گوجه کرد.با مهارتی که به قول فریبا از مادرش به ارث برده بود آرایش ملیحی کرد وبه ساعت نگاه کرد.بیست دقیقه ای آماده شده بود؟با خجالت از اتاق خارج شد.تا جایی که یادش میامد با این ریخت و قیافه جلوی فریبا ظاهر نشده بود.

- یه چرخ بزن ببینم.

- من که بیست بار چرخیدم.انگار اومد کنیز بخره.

- میگم یه چرخ بزن.

- ولم کن تو هم...

از جلوی فریبا دور شد و یکی از شیرینی هایی که با سلیقه چیده شده بود را برداشت.فریبا با گوشه ی بلوزش قطره اشکی که از چشمش پائین میامد را گرفت وگفت:

- ببین چقدر لاغر شدی...آدم بدش میاد نگات کنه...

رویا با بهت بهش خیره ماند.با خنده گفت:

- خیلی بی رحمی چجوری دلت میاد به دختر تو دل برویی مثل من همچین حرفی بزنی؟

شدت اشک های فریبا زیاد شد.

- اگه الان مامانت این جوری می دیدت هر چی از دهنش در میومد بارم میکرد....

اشک چشمان رویا گرفت.گاهی عذاب وجدان های فریبا را نمیتوانست درک کند.شیرینی را روی میز گذاشت و سمت فریبا رفت و همدیگر را در آغوش کشیدند.

- این چه حرفیه ...مامانم از خداش باشه همچین فرشته ای رو نگهبانم گذاشته...

فریبا از خودش جدایش کرد.نگاهی به صورتش کرد و گفت:

- نگاه زیر چشات سیاه شده.گونه هاتم که تو رفته .چشاتم بیحاله...این اتفاق خیلی روت تاثیر گذاشت...من بمیرم این ریختی نبینمت دختر.آخه تو امانتی دستم...

رویا عصبی گفت:

- بابا چی داری میگی برای خودت...خدا نکنه...شما رو خدا از من بگیره من رو کی کِرم بریزم هان؟

فریبا به تلخی خندید.زنگ خانه به صدا درآمد . 

آن طور که فریبا میگفت همه با هم آمده بودند . همه شان خانه ی مادربزرگ رویا قرار داشتند و بعدش اینجا آمده بودند. به گفته ی پزشک معالجش تا سه چهار هفته نباید کسی را به جز اعضای اصلی خانواده اش می دید تا موقعی که مغزش آمادگی کامل را پیدا کند.دختر های فامیل که خیلی سرسری توسط فریبا به او معرفی شده بودند رویا را که اسم هیچ کدامشان یادش نمانده بود، به زور به اتاقش بردند. 

از پنج دختری که همراهیش میکردند،سه تاشان همسن خودش بودند،یکی شان پانزده سالش بود و دیگری هم دختر نه ساله ای بود.همه با هم وارد اتاق شدند. یکی از دختر ها که قد کوتاهی داشت و موهای کوتاه هایلایت شده اش را با مدل بانمکی پشت سرش بسته بود با خنده شال ترکمن رویا را که لب صندلی اش انداخته بود را برداشت و روی سرش انداخت. با خنده رو به بقیه گفت:

- رویا ؟هنوزم مثل قبلنا دوسش داری نه؟دیوانه ی این شال بودی...هر جا میرفتی عین زن های شمالی که میرن برنج بکارن این سرت بود فقط یه بچه روی کولت کم داشتی...

همه با صدا ی بلند خندیدند.یکی دیگر از دختر ها که چشمان سبز مهربانی داشت و تیپ آبی زده بود دست رویا را گرفت و روی تخت نشاند. رو به دختر گفت:

- اینقدر دری وری نباف روشنک...رویا هیچ کدوم از ما رو يادش نيست.درست میگم؟

رویا با مهربانی سرش را تکان داد.دختر ازش یک ورق و خودکار خواست.دختری که از همه کوچک تر بود سریع دوید و یکی از کشو های میز تحریر رویا را کشید و وسایل مورد نظر را به دست دختری که حرف میزد داد.روشنک گوش دختر بچه را گرفت و گفت:

- آبجی خره...شما جای این رو از کجا بلد بودی؟

- رویا خودش جای همه چی رو به من گفته...ولم کن دردم گرفت

- آهان خیال کردم تو وسایل رویا هم مثل من فضولی کردی میخواستم گردنت رو بزنم...

بعدش گوشش را چرخاند و سمت خودش آورد.با مهربانی گفت:

- حالا یه ماچ خوشگل به خواهرت بده ولت کنم...

فوری جیغ زد:

- تفی بوس کنی،همچین میزنمت که ....

اما دیر گفت چون دختر بچه از عمد چنان ماچی کرد که نصف صورتش خیس شد.روشنک جیغی کشید و به دنبال او از اتاق خارج شد. همه در جیغ و داد خواهر ها می خندیدند.دختر دیگری رو به دختر چشم سبز گفت:

- می گفتی مهسا...

مهسا در حالی که میخندید. کاغذ را روی میز گذاشت و چیزی شبیه درخت کشید.شروع به توضیح دادن کرد:

- نزدیک دو سال پیش که مهتاب،خواهر روشنک تازه نسبت های فامیلی رو یاد گرفته بود.همینجوری بهش توضیح دادم تا همه رو فهمید.

در بالای درخت اسم دو نفر را نوشت.زیرش شش تا شاخه کشید و زیر هرکدام هم اسم هایشان را نوشت و بعدش شاخه های هر کسی را نوشت و زیرش اسم نوه ها اضافه کرد.در این بین روشنک هم به اتاق برگشت.

- خب اینکه این بالا میبینی،مامان مهی –مهدخت- و بابا کریم اند.مامان بزرگ و پدربزرگمون.پدربزرگ پنج سال پیش فوت شد.تو دو تا خاله داری سه تا دایی.در واقع شش تا بچه بودند. بزرگتر از همه شون دایی ارسلانه که اسم همسرش آناهیدائه و دو تا پسر دارند به اسم کوروش و داریوش .

روشنک با خنده گفت :یادته رویا؟همیشه میگفتی خانواده هخامنشیان.-اسم یکی از همسران کوروش: آناهیدا-فقط باید اسم عمو ارسلان میشد کمبوجیه.

و باعث شد همه بلند تر بخندند.مهسا ادامه داد:

- بعدش مامان مهین خدا بیامرز خودته که شما خوشگل رو یادگاری گذاشت. بعدش اون یکی داییه که اسمش امیر علیه و اسم همسرشونم که مامان بنده میشه فاطمه است .بچه هاشونم که یکی منم که اسمم مهسائه دو تا داداش آتیش پاره دو قلو هم دارم که چهارده سالشونه.بعدش خاله فریباست که که از همسر خدا بیامرزش یه پسر داشت.همسرش موقعی که محسن سه ساله بود فوت شد.محسن هم که حدود ده سال پیش موقعی که تو پونزده سالت بود و اون شونزده سالش فهمیدیم سرطان خون داره و فوت شد.

رویا قلبش را چنگ زد.چه شنیده بود؟دختر بزرگ دیگر با تعجب گفت:

- یعنی تو نمیدونستی؟اون هم بازی بچگی های تو بود.خودت همیشه میگفتی داداش محسنم بفهمه میاد ریز ریزتون میکنه....

روشنک با پرخاش گفت:

- عاطفه ...جلو زبونت رو بگیر.

بعد آهی کشید و گفت:

- خدا بیامرزتش پسر دوست داشتنی بود.

رویا با بهت به در و دیوار خیره مانده بود.به گوش هایش اعتماد نداشت.فریبا پسری داشت که ده سال پیش از دستش داده بود؟چرا به او نگفته بود؟گوشش را داد به حرف های مهسا:

- بعد از خاله فریبا، دایی عطائه با همسرش که اسمشون عالیه است. دوتا دختر دارن عاطفه و خاطره...

به عاطفه و دختر نوجوان جمع اشاره کرد.

- یه پسر دوساله تخس هم دارن به اسم شایان که اینجا نیست.بعدیشم که خاله نسرینه که اسم شوهرشون هم که میشه شوهر خاله ی تو محمده.بچه هم این دو تا بلا گرفته بچه ها ی اون هائن.

و به روشنک و مهتاب که تازه وارد اتاق شده بود اشاره کرد.لبخند مهربانی زد و گفت:

- همین تموم شد.

مغز رویا قفل کرد. اسم های زیاد در ذهنش می چرخید و گیج شده بود.تازه این فقط فامیل های مادرش بودند. البته فریبا گفته بود فامیل های پدرش نصف فامیل های مادرش هم نمیشوند.

رویا به همراه دختر خاله و دختر دایی هایش از اتاق خارج شد و به خاله ها و زندایی هایش دوباره سلام کرد.فرقش انیبار این بود که همه را کاملا میشناخت.

مهسا قدم به قدم با او میامد و همه را معرفی میکرد. خاله نسرینش که صورتش خیلی شبیه به عکس هایی بود که از مادرش دیده بود،از همه مهربان تر بود و حتی هنگامی که او را در آغوش کشیده بود رویا لرزش بدنش را که از بغض بود کاملا حس میکرد.

رویا با خشم گوشی را روی تخت کوباند. زیبا جواب هیچ کدام از اس ام اس های مختلفش را که اولی ها با مهر و محبت و قربان صدقه و آخری هایش با تهدید بود ،نداده بود.

اعصابش بهم ریخته بود.این عبارت در ذهنش تکرار شد:زیبا چرا اطلاعاتی که میدانست را به رویا نمیگفت؟

درد ریزی در سرش پیچید.دستش را روی سرش گذاشت . سعی کرد سرش را با کتاب خواندن گرم کند.ولی کمی بعد درد اوج گرفت و رویا احساس کرد،کسی مغزش را فشار میدهد و رها میکند.بلند شد و ایستاد.سعی کرد به سمت در برود ولی سرش گیج رفت .ناله ای کرد و روی زمین افتاد. سرش را بین دستانش گرفت و صدای آخش اتاق را پر کرد.به زحمت دهانش را باز کرد وگفت:

- فریبا....فریبا...توروخدا...

ناله ی دیگری کرد و روی زمین غلتی زد.در اتاقش ناگهانی باز شد و فردی داخل شد.رویا که او را مثل سایه میدید دستش را به سمتش دراز کرد.

- راستی رویا،به نظرت...

صدای فریبا قطع شد و دو ثانیه بعدش صدای جیغش پیچید:

- یا فاطمه الزهرا...

دست های فریبا دور کتفش حلقه شد و او را بالا کشید.با این که برای رویا سخت بود ولی به خودش فشاری آورد و سعی کرد بالا بیاید. فریبا که مدام قربان صدقه اش اورا به حالت دراز کش درآورد و ملافه اش را تا سینه اش بالا کشید.صدای فریبا در گوشش پیچید:

- رویا نفس عمیق بکش...الان میام.

سایه ی مبهم فریبا دور شد و بلافاصله صدای دادش آمد که علی بابا را صدا میزد .چند ثانیه بعد دوباره وارد اتاق شدند و فریبا ،رویا را که هنوز همه چیز را خاکستری میدید به حالت نشسته درآورد. قرصی در دهانش احساس کرد و بعدش مزه شربت آلبالو تمام دهانش را پر کرد.صدای علی بابا آمد:

- فریبا؟چیکار میکنی؟مگه دکتر نگفت قرص رو فقط با آب بخوره؟

فریبا رویا را دراز کرد و همانطور که دست هایش را نوازش میکرد گفت:

- چی کار می کردم؟تا آب از شیر باز میکردم که این بچه مي مرد.

لحظه ای سکوت و هردو به رویا که چشم هایش را روی هم می فشارد نگاه کردند.فریبا با مهربانی گفت:

- رویا جان؟...فریبا فدات شه چشات رو باز کن...

رویا چشم هایش را باز کرد.همه چیز اول خاکستری و نامعلوم.سه چهار بار پلک زد تا تصاویر اطرافش واضح شد.فریبا و علی بابا را بالای سرش دید.

- فریبا؟

- جانم ؟

- چی شد؟

- تو میگرن داری...

خیلی هول هولکی اضافه کرد:

- البته دکتر گفته به مرور زمان خوب میشی..

صدای اعتراض علی بابا بلند شد:

- چرا واقعیت رو نمیگی؟

رویا با صدای گرفته گفت:

- مگه واقعیت چیه؟

علی بابا نفس عمیقی کشید و گفت:

- تو میگرن داری...یعنی از موقعی که یادمونه داشتی...ارث مادر خدا بیامرزته ..اون هم همینجوری بود...میگرنت کنترل شده بود و با خوردن دارو کنترلش میکردی...ولی..ولی با اون اتفاق و پرت شدن تو از پله ها ...دکتر گفت که شدت گرفته ..گفت تا دو سه هفته به خاطر آرام بخش ها و مسکن های جورواجوری که بعد از عمل خوردی ،بیماریت خودش رو نشون نمیده ولی بعد از دو سه هفته باید منتظرش باشیم. الانم که چیزی نشده مثل قبلا با دارو کنترل میشه ...فقط دردش خیلی زیاد تره و حمله ات انقدر سریعه که نمیتونی کاری بکنی...درست میگم؟

رویا سرش را که هنوز زق زق میکرد مالید و گفت:

- آره همش یک ثانیه بود...تا به خودم اومدم روی زمین بودم و ناله میکردم.

- برای همین باید همیشه قرص هات رو پیش خودت داشته باشی.بعد از مدتی هم که مدام قرص هات رو بخوری از شدت و تعداد حمله هات کم میشه . 

چند ثانیه ای سکوت شد و بعد هردو نگاهشان به سمت فریبا چرخید .

- حاجی...دکتری خیلی بهت میاد.

علی بابا لبخند فریبا و رویا کشی زد و دست های آن دو را در هم گذاشت و از اتاق بیرون رفت. فریبا با مهربانی به رویا خیره ماند. رویا با این که بخاطر دوز بالای قرص، پلک هایش سنگین شده بود ، اما دست فریبا را بالا آورد و روی صورتش گذاشت.واجب بود با او حرف بزند.رویا از اینکه فریبا درمورد محسن حرفی به او نزده بود؛احساس بدی داشت. برداشتش خوب نبود.حس میکرد فریبا احساس راحتی با او نکرده بود.

- فریبا؟

- جانم؟

- تو..

- من چی دخترم؟

- تو..چرا راجب به محسن حرفی نزدی؟

آشکارا لرزش فریبا را حس کرد.فریبا غمگین گفت:

- چرا حرفی میزدم ؟بالاخره که خودت یادت میمومد...در ضمن الان با این همه اتفاق که همش با هم برات افتاد ،چه وقتی بود که من از محسن حرف بزنم؟الکی ذهنت مشغول می شد...آدم های زیادی با هم وارد زندگی ات شدن . مثالش همین امروز ...

سعی کرد جو را عوش کند.فریبا نخودی خندیدوادامه داد:

- خیلی خنده دار شده بودی...فقط راه میرفتی عین ربات اول گوش میکردی ببینی مهسا چی درمورد طرف میگه بعد هم میپریدی تو بغلش ...

هردو بلند خندیدند که باعث شد سر رویا تیر بکشد و چشم هایش را ببندد.فریبا با مهربانی فگت:

- من چقدر حرف میزنم...شبت خوش.

خم شد ،روی پیشانی رویا را بوسید و از اتاق خارج شد.رویا طبق عادت هر شبش شعری را زمزمه کرد:

درمیان هرسیب دانه محدودیست

در دل هردانه سیب ها نامحدود

چیستانیست عجیب

که دانه باشیم نه سیب

***

نزدیک های صبح بود که از خواب بلند شد. شمکش صدای قار و قوری که داد که خودش خنده اش گرفت. به سمت آشپزخانه رفت و در همان حال ساعت را نگاه کرد. شش و نیم صبح بود.از او بعید همچین ساعتی بیدار شود. درحالی که شیر قهوه اش را داغ میکرد ، به خودش در آینه ی کوچک داخل آشپزخانه خیره شد . فریبا راست میگفت . زیر چشم هایش سیاه شده بود . چشم هایش برق نداشت. شیر را برداشت و به سمت اتاقش رفت .تا ظهر کتاب میخواند . در اتاقش چند تقه خورد.

- بفرمایید.

فریبا داخل شد و بشقابی را پر از میوه های مختلف روی میز گذاشت . روی صندلی چرخ دارش نشست و گفت:

- رویا یه چیزی میگم قاطی نکنی؟

- نه بابا چی؟

- دیروز زنگ زدم مطب دکتر شمس...

- شمس؟کی هست؟

- روان شناس دیگه!!

رویا کتابش را بست . فریبا با صورت آویزان نگاهش کرد و میدانست که این آرامش قبل از طوفانه . رویا خیلی عادی گفت:

- برای چی؟

فریبا ملایم تر از قبل ادامه داد:

- زنگ زدم . با خودش حرف زدم . بهش گفتم یه اتفاق هایی افتاد و فراموشی گرفتی.گفت باید درمان رو از اول شروع کنه...چون با این فراموشی همه کنترل های روانی که روت انجام می داده از بین می ره ؟آره؟

رویا دست هایش را روی هم مالید و درحالیکه سعی می کرد آرام باشد ،جواب داد:

- من اصلا نمیدونستم کی هست حرفاش رو از کجا باید یادم باشه. 

مکثی کرد و پرسید:

- وقت که نگرفتی؟

- چرا امروز ساعت 3.

- چی؟

فریبا با خشم بلند شد ظرف میوه را برداشت و در حالیکه از در بیرون میرفت،گفت:

- همین که شنیدی...

و در را محکم بهم کوفت.

- من میرم دخترم. کارت که تموم شد یه زنگ بزن بیام دنبالت .همین اطرافم

رویا باشه ای به علی بابا گفت . تقه ی کوچکی به در زد و داخل شد . اوه چه دکتری...خط چشم سیاه کشیده بود و سایه ی مشکی اش دور تادور چشمشش را گرفته بود. رژ صورتی جیغی زده بود و دماغ سربالایش بدجوری تو چشم بود. سرش را تکان داد و به خودش تشر زد:آخه به تو چه احمق...باز از روی ظاهر قضاوت کردی...

- سلام

دکتر سرش را بالا گرفت و با دیدن رویا صورتش از هم وا شد.

- به به خانم شکوهی...رویا جون خودم...حالت چطوره؟

بلند شد به سمتش آمد و او را محکم در آغوش کشید. رویا ناخواسته بوی عطرش را بالا کشید و احساس کرد که خون به مغزش نمیرسید. عطرش خیلی خوشبو بود. رویا را روی صندلی نشاند و خودش هم کنارش نشست . 

- تعریف کن ببینم چه خبرا...

رویا به من من افتاد:

- من ؟چی باید بگم؟

دکتر خنده ای کرد و با محبت گفت:

- از اینکه چی کار کردی جای سر و پاهات با هم عوض شد.

رویا خندید. دکتر گفت:

- منو باش .بعد از حدود یک ماه که دیدمت انقدر هول شدم نفهمیدم چی گفتم.من سانازم .ساناز شمس.هم دکترت هم دوست ماهت.

هردو دوباره خندیدند. خيلي سريع رويا با ساناز گرم گرفت.تا یک ساعت با هم حرف زدند.رویا با نگرانی پرسید:

- تو مریض دیگه ای نداری؟آخه یه ساعته داریم با هم حرف می زنیم.

ساناز خنده ای کرد و قهوه اش را برداشت .جرعه ای نوشید و گفت

- نه بابا. گفتم تا سه ساعت همه ی مریض هام رو کنسل کنن.

قهوه را روی میز گذاشت و درحالیکه گردنش را به چپ و راست می چرخاند. گفت:

- راستی...انقدر از این در و اون در حرف زدیم که یادم رفت درمورد مریضی ات حرف بزنیم.

رویا ساکت شد. دوست نداشت برای وسواسی که زیاد دست و پا گیرش نبود به دکتر مراجعه کند.اما ساناز دوست خوبی بود. 

- دیروز با فریبا جون حرف میزدم گفت وضعیتت عین زمانی شده که پیش من نمی اومدی...البته دست خودت نیست...فراموشی مغز آدم رو ریست میکنه و همه چی میپره.خب میخوام بدونم...خودت چقدر دوست داری خوب شی؟

رویا سرش را پائین انداخت ...دوست داشت درمان شود؟او حتی نمیدانست مشکلش در چه حدی است.ساناز ادامه داد:

- میدونم که الان داری فکر میکنی مشکلت زیاد حاد و دست و پا گیر نیست.ولی بیماری ات هنوز خودش رو نشون نداده. فریبا بهم گفت که هیچ علاقه ای به درمان نداری و فکر میکنی فریبا زیاد نگرانی میکنه ولی رویا برای خودت میگم اگه الان درمان رو کنار بزاری بعدا که خودش رو نشون داد و اذیتت کرد و تو هم ،هم خودت و هم بقیه رو آزار دادی پشیمون میشی که چرا زودتر حلش نکردی...میفهمی؟منظورم اینه که باید سعی کنی باهاش کنار بیای و به مرور کنارش بزنی وگرنه خلت میکنه...متاسفانه مشکل وسواسی که تو داری از نوع حاده و اگه جلوش رو نگیری خیلی روی رفتارت تاثیر میزاره .این موضوع الان که مجردی فریبا و پدرت و موقعی که متاهل شدی شوهر و بچه هات رو اذیت میکنه...

رویا با دست هایش بازی می کرد . حرف های ساناز رویش تاثیر زیادی گذاشته بود. ولی دلش میخواست کمی بیشتر فکر کند. 

- من میام ولی فرصت میخوام.

ساناز خنده ای کرد و گفت:

- از من نباید فرصت بخوای ...من همیشه اینجا دست به سینه حاضرم تا تو بیای و درمان رو شروع کنیم .مشکل اصلی فریبائه که میگی از وقتی میتونی درست راه بری و به جایی نخوری خلش کردی . هی راه میافتی این ور و اون ور رو میشوری ظرف های تمیز رو از کابینت ها میکشی بیرون شروع میکنی شستن .گفت فقط با داد زدن و قرص بهت خوروندن میتونه آرومت کنه...

رویا که از رفتارش در هفته ی دومی که به خانه برگشته بود ،خیلی شرمنده بود گفت:

- آره خدا وکیلی خیلی اذیتش کردم.ولی الان زیاد از اتاقم بیرون نمی رم که بخوام اذیتش کنم.دو سه بار دعوام کرد وگفت تا وقتی میخوام انقدر خل بازی در بیارم پام رو توی آشپزخونه نزارم. بعد که دید اینجوری نمیتونه جلوم رو بگیره ،هر دفعه منو میدید با آرام بخش و خواب آور میومد سمتم.انگار یه موجود فرازمینی میخواد کنترل کنه....

دوباره صدای خنده هردوشان در مطب پیچید.

***

- الو زیبا...تو رو جون هركي دوستش داري قطع نکن.

- چی میگی؟زودباش کار دارم...

- مهلت بده ....میخوام باهات حرف بزنم.

صدای نیش دار زیبا از پشت خط گفت:

- ایشالله فردا صبح...

- خب دیوانه حتما کار واجب دارم که بهت زنگ زدم.

- بنال...

- من امروز باید جواب بدم.میخوام که تو هرچی میدونی بهم بگی...من حق دارم بدونم.

- تو خودت همه چی رو میدونی....واقعا متاسفم برای خودم که با کسی مثل تو دوست شدم...با کسی که عاشق نکبتی مثل عقاب میشه...

- این رفتارت دور از منطقه...من هیچی یادم نیست...

- ....

- حداقل بگو چیشده که من یادم نمیاد...بگو ببینم عقاب چه مشکلی داره...

- هیچی ...عقاب یه پارچه آقاس ...بدو جواب مثبت بده الانه که بقیه دختر ها بدوئن ازت بدزدنش...

و صدای بوق آزاد در گوشی رویا پیچید.با عصبانیت گوشی را روی میز زد.با پا به میزش لگد زد و صدای دادش خانه را لرزاند:

- خودت خواستی...هر اتفاقی بیافته تقصیره توئه...تقصیر تو زیبا...

چقدر خوشحال بود که علی بابا خلاف میلش سرکار برگشته بود و فریبا هم خانه خاله نسرین بود.

***

گوشی اش لرزید.سرش را از کتاب بیرون آورد ،گوشی را برداشت،دستش را روی صفحه کشید . شماره را نمیشناخت.اس ام اس را باز کرد :

- سلام .مدارک یادت نره.

آرش بود.جواب نوشت:

- باشه مرسی برای یاد آوریت.

صبح فردا با نیم ساعت تاخیر ازجایش بلند شد. سریع مایو اش را پوشید رویش لباس های بیرون را پوشید.عینک و کلاه شنایش را داخل کیف هل داد .جلو دوید و دستش را روی میز برد با یک حرکت گوشی ،کیف پول،ساق های دست،کپی شناسنامه خودش و علی بابا،جامدادی ،دفترچه و بقیه ی خرت و پرت هایش را توی کیفش ریخت.چرخی زد و چادرش را سرش کرد.از در اتاق بیرون رفت. یکراست به سمت در خروجی رفت.داد فریبا بلند شد:

- کجا؟شکم خالی میری غش میکنی یهو...بیا یه چیزی بخور

داخل آشپزخانه دوید . خم شد لقمه ی دست فریبا را گرفت .به علی بابا سلام کرد و صورت هردوشان را محکم بوسید.در حالیکه خداحافظی میکرد از خانه بیرون دوید.

- سلام.ببخشید خیلی دیر کردم.

آرش جواب سلامش را داد و با مهربانی گوشه ی چادر رویا را بالا نگه داشت تا سریعتر سوار شود.

- ساعت چنده؟وای...ده دقیقه از کلاسم رفت . یکم سریعتر میری...

آرش لبخند پهنی زد و پدال گاز را محکم تر فشار داد.

- خیلی خنده داره آدم ده دقیقه از کلاسش بره؟

- نه به اون نمیخندم!!

- پس میشه بگی به چه می خندی؟

- به این که داری شبیه قدیما میشی...

رویا سر جایش تکانی خورد و زیر لب گفت:

- همچین میگی قدیما انگار درمورد بیست سال پیش حرف میزنی...

آرش خنده ملایمی کرد و بعد از دو دقیقه نگه داشت...رویا قبل از اینکه ماشین بایستد پائین پرید و با عجله دستش را تکان داد:

- مرسی...

آرش از ماشین بیرون پرید .داد زد:

- صبرکن...مدارکت

رویا دستش را روی کیفش برد.سختش بود که زیپ کیفش را بدون پائین آوردنش باز کند.آرش به او رسید و از پشت کیفش را گرفت و با صدای آرامی گفت:

- یه دقیقه آروم باش.الان درش میارم.

رویا با خجالت خودش را کنار کشید...لباس های زیرش برای بعد از کلاس در کیفش بود.با اینکه آن ها را در کیسه خاصشان گذاشته بود اما کیسه شفاف بود و همه چیزش معلوم بود.کیفش را سریع بیرون آورد و در مقابل چشمان مبهوت آرش با خجالت بندش را باز کرد و قایمکی مدارکش را بیرون کشاند.

- بیا...کاری نداری؟

- نّّه کی بیام دنبالت؟

رویا در حالی که میدوید داد زد:

- دو...

و بعد ایستاد .احساس میکرد رویش خیلی زیاد است.برگشت و با داد به آرش که به سمت ماشینش می رفت گفت:

- مرسی...یه دنیا

آرش رویش را برگرداند و رویا را که دید که داخل سالن پرید.خنده ی ای کرد و سوار ماشین شد.

***

***

کنار زیبا روی لبه ی استخر نشست.صدای پر از طعنه زیبا در گوشش پیچید:

- چه عجب ...شاهزاده يه ريع دیر فرمودن...به امور مملکت میرسیدین؟

رویا دستان مشت شده اش را روی ران هایش گذاشت.

- تو رو خدا برای دو ساعت نیش و کنایه بارم نکن.تو حرفی رو که لازمه بزنی ،نمی زنی...چه هدفی داری انقدر متلک بارم میکنی هان؟

زیبا با غیض سرش را برگرداند و تا آخر کلاس با کسی حرف نزد.بعد از کلاس هم تا رویا به خودش آمد او لباس هایش را پوشیده بود و از در سالن بیرون رفت.رویا با عصبانیت گوشی اش را که زنگ می زد در دست گرفت و با خشم گفت:

- بعله؟

- چیشده؟

با شنیدن صدای آرش ،صدایش را آرام کرد. 

- سلام...هیچی.

- من رسیدم در در..

- آخ آخ...صبر کن الان میام.

سریع لباس اش را عوض کرد.دم در چادرش را هم سرش کرد.بیرون چشمش را دنبال ماشین آرش چرخاند.صدای بوقش بلند شد. به سمت ماشین رفت و سوار شد. هردو در سکوت به صدای ضبط گوش میکردند.گوشی رویا زنگ خورد.رویا دستش را جلو برد و ضبط را کم کرد.گوشی را نگاه کرد.اسم روشنک با شکلک مخصوصی که رویا برایش انتخاب کرده بالا پائین میپرید.بعد از روز مهمانی روشنک مدام به رویا زنگ میزد و اکثر اوقات تنهایی او را پر میکرد . خیلی با هم صمیمی شده بودند.جواب را لمس کرد:

- بله؟

- سلام.

- به به...سلام ..سگ با وفا

- سگ عمه بیست و پنجمیته...

- خب حالا... چی می خوای دوباره زنگ زدی؟

- بیا ...اصلا تقصیر این مهسائه ...هی آدم حسابت میکنه...به من باشه که زنگ میزنم میگم بیای آشغالامون رو بزاری دم در...

- چیشده انقدر دری وری میگی؟چه خبره؟

- هیچی سلامتی ...ببینم ورپریده کدوم بدبختی رو تور کردی؟صدای آهنگ چیه؟

- برو بابا...میگی چیکار داشتی یا قطع کنم؟

- هیچی بچه ها مهمونی گرفتن دعوت کردن توی بی لیاقت رو هم انداختن گردن من...

- باشه حالا کِی هست؟

- پس فردا .چهار به بعد تا هر وقت که خواستی....بیا خونه عمو امیر..

- عمو امیر؟

- ایکیو سان...دایی امیر علی ات...خونه ی مهسا اینا

- باشه حالا تو هم..

- همین دیگه 

- روشنی...

- چی میگی؟

- خیلی گلی!!

- اِ؟چه گلی؟

- گل شب بو...

صدای جیغ روشنک باعث شد گوشی را از گوشش درو نگه داد.با همه وجود میخندید.بعد از دو سه دقیقه ای که با هم حرف زدند ،خداحافظی و قطع کردند. آرش گفت:

- راستی ...رفتم برای کلاس های تافلت...وقت دادن بری آزمون بدی برای تعیین سطح

- جدی؟مرسی...حالا کی هست؟

- پس فردا ساعت ...نمیدونم.برگش روی صندلی عقبه.

رویا خم شد و فولدر را برداشت.

- اومم...ساعت 9 تا 11.وای خدا...

- چرا چیشده؟

- پس فردا از صبح تا شب بیرونم..

- چرا؟

- صبح که باید برم آزمون این ،بعدش شنا،بعدشم که دعوتم خونه ی دایی ام.

- پس فردا چهارشنبه است؟

- آره چطور؟

- چه خوب .من مرخصی ماه رو همین چهارشنبه گرفتم...چه تصادفی .میتونم ببرمت..

- آرش؟

- چیه؟

- من اصلا دوست ندارم...یعنی از این وضع خوشم نمیاد...تو عین راننده آژانس منو از این ور به اون ور میبری...من حس خیلی بدی دارم.

- ولی من خودم اینجوری خواستم.

- میگم که من راحت نیستم

- لازمه

- چی لازمه؟چه لزومتی داره تو منو برسونی؟

- نگرانم دوست ندارم تا موقعی که ازدواج نکردی تنها جایی بری...تا موقعی که عقاب...

- تو میدونی؟

- من همه چی رو میدونم...میدونم دوست داره و تو هم...

آهی کشید و ادامه داد:

- تو هم دوسش داری....فقط میخوام تا روز ازدواجتون مواظبت باشم همین.

ماشین جلوی خانه ترمز کرد.رویا از ماشین بیرون رفت و تا خواست خداحافظی کند که آرش سریع گفت:

- چهارشنبه هشت و نیم صبح اینجام...خدافظ

رویا که به خودش اومد وسط خیابان ایستاده بود و اطراف را نگاه کرد.سرش را تکانی داد و به سمت خانه رفت.

درخانه با فریبا نشستند و فریبا برایش درختی شبیه درختی که مهسا کشیده بود ،رسم کرد و خانواده پدرش را برای او شرح داد:

- مادر بزرگت اسمش آمنه بوده پدربزرگت هم قاسم...هردو شون موقعی که تو سه ماهه بودی فوت شدن...اول مادربزرگت بعد از یکی دو هفته هم پدربزرگت...علی بابا و عمو حسنت بچه ها ی بزرگن که با همه چی شون آشنایی .بعد از اون ها یه خواهر دارن که اسمش زینبه و مجرده .آمریکا زندگی میکنه و تو رو تا حالا ندیده....همین فامیل بابات تموم شد.

رویا دستی روی صورتش کشید و گفت:

- چقدر کم!!

- آره سر جمع چهارتا نوه این.خیلی کمه...

گوشی رویا زنگ خورد.دست در جیب تونیکش کرد و گوشی را بیرون کشید.با دیدن اسم عقاب لبخند گشادی زد.فریبا دیروز زنگ زده بود و قرار بعدی برای خواستگاری را جمعه گذاشته بود.از فریبا عذر خواهی کرد و به اتاقش رفت.

- الو؟

- سلام.

- اِ..سلام. خوب هستی؟

- بله بهتر این نمیشم.مامان امروز گفت که جمعه قرار خواستگاری رو گذاشتن.میخواستم قبلش یه بار ببینمت..کاری نداری بیام دنبالت؟

- نه ولي...راستش یکم خسته ام..میزاری برای بعدا؟

- شام خوبه؟

- باشه حتما.

- میبینمت.

- خدافظ.

گوشی را قطع کرد و به سمت تخت خوابش شیرجه رفت.خیلی خوابش میامد.

***

- بدو دختر...این بیچاره رو چهارساعت بیرون معطل کردی...

- اومدم اومدم...خب تقصیر شماست...چرا انقدر دیر بیدارم کردی؟

- من چه میدونستم میخواین برین بیرون؟عقاب که آیفون رو زد تازه فهمیدم...زیبا خفته هم که تو خواب ناز بودن تا بیدار شدی یه نیم ساعتی طول کشید.

رویا سریع مانتو آبی و شلوار جینش را پوشید.عطری به خودش زد.شال مشکی و نقره ای اش را هم سرش انداخت .در اتاق چرخی زد و وسایلش را داخل کیف مشکی اش ریخت.دوباره دور خودش چرخی زد و داد زد:

- مامان؟نمیدونی چادرم کجاست؟

- بیا اینجاست...

از اتاق بیرون دوید و چادر دانشجویی اش را از دست فریبا قاپید.کلا از چادر آستین دار و چادر یکسره بدون آستین بدش میامد.چادرش از آن مدل هایی بود که دوتا سوراخ داشت تا دست هایش را از آن رد کند.درحالی که به سمت در خانه میرفت چادر را سرش کرد.

- یه روز انقدر دور خودت میچرخی و میدوئی که میخوری زمین کلا سقط میشی...صد دفعه بهت گفتم کارهات رو با برنامه ریزی انجام بده مجبور نشی اینجوری عین ارواح سرگردان این ور و اون ور بدوئی...

رویا دستش را بالا برد و داد زد:

- خدافظ..

از خانه بیرون رفت و بار دیگر خودش را چک کرد. در حیاط را که باز کرد.عقاب را با پرشیا ی سفیدش دید.

- سلام..کجا بودی این همه وقت؟

- خواب موندم...معذرت.

- بپر بالا که الان همه رستوران ها شلوغ میشن.

هردو سوار ماشین شدند. بوی عطر تیز عقاب همه ماشین را پر کرده بود و باعث شد رویا احساس خفگی کند.مجبور شد بعد از پنج دقیقه شیشه ماشین را پائین بکشد.عقاب که نگاهش روی لباس های رویا میچرخید با کنجکاوی پرسید:

- تو از چادر خیلی خوشت میاد؟

رویا لحظه ای جا خورد و خیال کرد اشتباه شنیده است.

- چی ؟

- میگم چادر خیلی دوست داری؟کلا حجاب رو خیلی می پسندی؟هر وقت بیرون دیدمت یا با چادر بودی یا با حجاب کامل...جلوی فامیل هم همیشه مانتو روسری بودی...

- وقتی درست اینه چه عیبی داره؟

- نه ولی احساس میکنم که بدون چادر باید خیلی زیباتر باشی...بعدم چادر جلوی اینکه تیپ بزنی رو میگیره...

- نه کی گفته؟تو میتونی تیپ بزنی ولی روش چادرت رو هم سرت کنی...حجاب کاری به تیپ زدن و خوشگل بودن نداره..

- ولی اونجوری...

- مهم اینه که من دوست دارم اینجوری باشم ...دوست ندارم مثل دختر های خیابونی مانتو و شلوار تنگ تنم کنم و شالم سر جمع یه وجب باشه...

عقاب پوفی کشید و زیر لب گفت:

- اینم حرفیه...

همين مكالمه دو دقيقه اي شان به رويا فهماند که عقاب تمايل زيادي به حجاب ندارد.دست هایش را مشت کرد و در دلش گفت به درک .برو بمیر...خشمگین بود و احساس میکرد عقاب خیلی راحت به انتخاب او توهین کرده..دوباره در دلش گفت هرچی میخواد بگه ..منو که نمیتونه عوض کنه.

عقاب جلوی رستورانی ایست کرد و ماشین را پیاده کرد.خیلی سریع از ماشین بیرون پرید و بدون توجه به رویا داخل رستوران رفت...رویا خودش را جمع و جور کرد .سعی می کرد به عقاب و اینکه مثل پسر بچه ها داخل رستوران دویده بود نخندد. درحالی که وارد رستوران میشد زیر لب گفت:

- ما هم که اینجا بوقیم دیگه...

در ذهنش آرش آمد موقعی که اورا به کافی شاپ برده بود ، تا دم میز دستش را حلقه مانند دور او گرفته بود.سرعتش را زیاد کرد و به عقاب رسید.عقاب میزی را نشان داد و گفت:

- اونجا خوبه فکر کنم...بیا بریم.

هردو پشت میز نشستند و بعد از چند دقیقه گارسون سفارشان را گرفت و از میز دور شد.در سکوت به هم خیره شدند.عقاب با لرزشی گفت:

- چرا انقدر لاغر شدی؟

- چی؟

- من همه چی رو باید دوبار بگم تو بشنوی؟میگم چرا انقدر لاغر شدی؟

رویا جا خورد و دستش را پائین آورد:

- آروم...چرا داد میزنی؟من که لاغر نشدم...

- چرا لاغر شدی...گونه هات تو رفته...چرا به خودت نمیرسی؟

- بس کن عقاب ...من لاغر نشدم.

عقاب خنده ای کرد و به شوخی گفت:

- گفته باشم من زن لاغر مردنی نمیخوام...

رویاسرخ شد و زیر لب خندید.بعد از چند دقیقه که درمورد موضوعات مختلف صحبت کردند غذا را آوردند.در بینی که غذا میخورند،رویا یاد چیزی افتاد:

- عقاب؟

- چيه؟

- میگم که...تو چه کاری با من داشتی؟گفتی لازم من رو ببینی؟

- هیچی میخواستم ازت خواهش کنم تو این دو سه روزه یکم بیشتر باهم باشیم...یعنی اگر قضیه واقعا جدی باشه که هست...ما لازم همدیگر رو بیشتر بشناسیم..از طرفی من معتقدم که توی این جلسات مسخره خواستگاری که دو طرف به صورت سنتی با هم حرف میزنن هیچی از هم نمیفهمن..موافق نیستی..

- چرا اتفاقا...

- پس قبوله؟هم تو به هدفت می رسی هم من

- هدف؟

- هان؟..آره دیگه هدف...

- باشه...

در سکوت غدایشان را خوردند و هردو از رستوران خارج شدند.رویا شب که به خانه رسید بدون هیچ معطلی به اتاق رفت .نمیدانست با اینکه انقدر میخوابید چرا همیشه خوابش میامد.سریع چادر،شال و مانتو اش را آویزان کرد و به سمت آشپزخانه رفت . علی بابا و فریبا را دید که هردو چایی میخوردند و مشغول صحبت بود.هردو را بوسید و با لیوان شیری به اتاقش رفت.خیلی سریعتر از چیزی که فکرش را میکرد . خوابش را برد.

روز بعد رویا فقط جزوه های مقدماتی آموزش زبان را دوری مطالعه میکرد...هرچه قدر جلوتر میرفت دستور ها و قوانین زبان انگلیسی بیشتر یادش میامد...حرفی که دکتر روز آخر به او زده بود را یادش آمد:

- هرچه قدر به مبحثی بیشتر زمان اختصاص بدی ،بیشتر درمورد اون توی گذشته اطلاعات به دست میاری....

کتاب را بست و طبق معمول زمزمه کرد:

سنگ:

قلبی است فراری از عشق

قلب:

سنگی است لطیف آمده از

همجواری با عشق

***

چشم هایش را مالید و سرجایش نشست.برگشت و ساعت را نگاه کرد.هفت و چهل و پنج دقیقه.هنوز وقت داشت .یکی از حسن های خوب اش این بود که میتوانست پنج دقیقه اي هم آماده شود.دوباره خودش را روی بالشت پرت کرد و چشمانش بسته شد.

***

- رویا مادر؟بلند شو علی بابا داره میره سر کار...کارت داره...رویا؟

چیزی در ذهن رویا دلنگ صدا کرد:

- ساعت..ساعت چنده؟

- هشت و ربع...

- آخ آخ...

- چیشد باز ؟کجا باید میرفتی دوباره یادت رفت؟

- هشت و نیم باید برم برای آزمون تعیین سطح زبان..

- بلند شو پس...بعدشم باید بری شنا نه؟

درحالیکه سرش را تکان میداد از جایش جست زد و داخل دستشویی دوید.صدای علی بابا از پشت در آمد:

- رویا..بابا کارت دارم ..میشنوی صدامو؟

- بگو بابایی...

- من و مادرت باید یه سفر کوچیک بریم..

رویا در را باز کرد و با تعجب گفت:

- سفر؟کجا به سلامتی؟

- یکی از فامیل های دورمون تو زاهدان فوت کرده...راستش من یه دِینی به این بنده خدا داشتم...جوون که بودیم با هم رفیق خیلی صمیمی بودیم...گفت بعد از اینکه مرد من برم و براش با پول خودش ترتیب یه مرکز برای بچه های بی سرپرست درست کنم.این آقا نزدیک یک ماه که میشه فوت کرده ...توی وصیت نامه اش نوشته بود که من برم و از هفته بعد دفنش کارش رو شروع کنم...اون اتفاق برای تو افتاد و من به بچه هاش گفتم که تا موقعی که تو سرپا نشی نمیتونم ازت دور شم...حالا هم که شکر خدا تو حالت از اولش بهتره...فریبا رو هم میبرم یه هوایی عوض بکنه...خیلی وقته تو خونه است .فقط کار میکنه..

رویا به سمت اتاقش رفت . در را روی هم گذاشت و در حالیکه لباس میپوشید گفت:

- خب کِی میرین؟کِی بر میگردین؟

- اگه خدا بخواد جمعه بعد از رفتن عموت اینا راه میافتیم .حدود هفت یا هشت روز بعدش برمیگردیم.چون که بچه های اون خدا بیامرز کارها رو خیلی وقته شروع کردن و من میرم فقط برای اینکه یكم بررسي اش کنم...دو سه روز آخرش هم مهسا وروشنک و عاطفه و پروانه قبول کردن بیان پیشت کمکت باشن..باشه؟مشکلی نداری دخترم؟

- نه بابا چه مشکلی ..خوش می گذره حسابی...

- آره پس من میرم...به فریبا تو بستن چمدون ها کمکش کن ها..خسته میشه.

رویا که لباسش را کامل پوشیده بود،از در بیرون رفت.به صورت پدرش بوسه ای زد و با مهربانی گفت:

- انقدر الکی نگران خانم همسر نباش...حسودی ام شد خو

- برو ببینم بچه ..

با خنده از هم جدا شدند و علی بابا بعد از خداحافظی از فریبا از خانه خارج شد. آرش اس ام اس زد که سه چهار دقیقه دیر میرسد برای همین رویا به سمت آشپزخانه رفت و کلوچه از روی میز در دهانش گذاشت.بعد هم به سمت اتاقش رفت.

***

***

- چقدر سخت بود... بمیرین با این سوال هاتون

از در کانون خارج شد و به سمت آرش رفت .می توانست نگاه دختران همسن خودش را که با حسادت و حسرت به او خیره مانده بودند ، حس کند.آرش کیفش را از دستش گرفت و در را برایش باز کرد.خودش هم سوار شد و ماشین را راه انداخت

- چیشد؟خوب بود؟

- خیلی سخت بود اشکم در اومد.

- مگه جزوه ی آقای فدایی رو نخوندی؟

- آره خوندم...همش رو خوندم...ولی فکر نمیکردم انقدر سطح بالا بگیرن...فکر کنم باید از سطح بچه های پیش دبستانی شروع کنم..

آرش بلند خندید و گفت:

- راس ساعت بیرون اومدی..یازده و پنج دقیقه است . 

- آره...

- حالت خوبه؟رنگت یکم پریده...

- آره خوبم..

- خب برای اطمینان که تو استخر یهو غش نکنی..باید یه چیزی بخوری...

- وای نه اصلا نمیتونم.

- نمیشه که میری یهو پس میافتی.

لبخندی زد.نمیدانست چرا از نگرانی های عقاب برای خودش خشمگین میشد اما موقعی که آرش برایش اعلام نگرانی میکرد ته دلش می لرزید.آرش جلوی آب میوه فروشی ایستاد و گفت:

- بانو چی میل دارین؟

- نمیدونم اگه میشه یه چیز شیرین بگیر..

- باشه با شیر پسته چطوری؟

- خوبم بدجور...

آرش لبخندي زد و از ماشین خارج شد. چند دقیقه بعد با دو تا شیر پسته برگشت.رویا همه ی شیر پسته را تا آخر خورد .آرش با خنده نگاهش کرد و گفت:

- چه جالب..خوبه نمیتونستی بخوری...

رویا که احساس میکرد پلک هایش سنگین شده اند ،زیر لب گفت:

- ببخشید یهویی شد نتونستم جلو خودم رو بگیرم...

- خوابت میاد ؟

- آره خیلی ...عین معتاد ها شدم..از روزی که از بیمارستان مرخص شدم عین خرس قطبی...نود درصد مواقع رو خوابم...

آرش شروع به تحلیل کرد :

- آره چون بدنت از همیشه بیشتر به استراحت نیاز داره و قدرت فعالیت مغزت به خاطر ضربه ، پائین ...

لیوان خالی شیر پسته از دست رویا پرت شد و کف ماشین افتاد. رویا همه اش را خورده بود و چیزی نداشت که کف ماشین بریزد.آرش نگاهی به رویا انداخت.به قول خودش عین معتاد هایی که دور آتش خوابشان میبرد.چشم هایش بسته بود و دهنش باز مانده بود.خیلی آرام ماشین را گوشه ای نگه داشت.از ماشین خارج شد و در سمت رویا را باز کرد.لیوان شیر موز را از زیر پایش برداشت و صندلی رویا را خواباند.با لیوان خودش داخل سطل آشغال انداخت و دوباره سوار ماشین شد.قبل از زدن استارت ماشین ،دوباره نگاهش را به رویا انداخت...چقدر این دختر را می پرستید...شعری که رویا همیشه برایش میخواند زمزمه کرد:

ذهن در طول حیات

می شود چتر نجات

خوش بحال تو اگر باز شود.

و ترا آرام

آرام

فرودآرد

در پهنه دانایی

آگاهی

زیبائی و عمق احساس جهان

وای اگر باز نشود....

***

- رویا؟رویاجان؟بلند شو کلاست دیر شد...

رویا سرش را تکان داد و جویده جویده گفت:

- ولم کن مامان فری...خوابم میاد..کلاس کجابود؟

آرش که شیطنش گل کرده بود در حالی که میخندید گوشه ی چادر رویا را گرفت و محکم کشید و باعث شد سر رویا محکم روی سینه اش بخورد.رویا چشم هایش را گشود و با ترس گفت:

- چیشد؟

- هیچی فقط بیدارت کردم...

- ترسیدم..کجاییم؟

- در در کلاست ..پنج دقیقه به دوازدهه...

- اوخ ...دیدی ؟دوباره دیرم شد..فریبا اینجا بود سرم رو کنده بود گذاشته بود رو سینه ام...

از ماشین بیرون رفت و در را بست.

- خیلی مرسی..کاری نداری؟

- نه ...دو اینجام...

- باشه..خدافظ

آرش ماشین را روشن کرد بعد از اینکه رویا از در داخل رفت به راه افتاد.بعد از چند دقیقه دستش را محکم روی فرمان کوبید.چشم هایش داشتند به جوشش میافتادند ..کاری که میخواست بکند صحیح بود؟

***

طبق انتظار رویا ،زیبا باز هم با او حرف نزد.با خودش فکر کرد که قبلا چطور توانسته بود با همچین آدم لوسی دوستی کند...بعد از کلاس مستقیم از در بیرون رفت.به جا پارکی که آرش همیشه آنجا می ایستاد نگاه کرد.کجا بود؟به خودش طعنه زد:دیگه عادت کردی از در میای بیرون همین جا وایستاده باشه...دیوانه اون هم خسته شده عین راننده آژانس تو رو هرجا دلت خواست ببره...

به سمت خیابانشان راه افتاد ...صدای بوق ماشینی که مثل شیپور بود باعث شد از جایش بپرد.به ماشین نگاهی نکرد..دست و پایش مي لرزید .نمیدانست مزاحم چه شکلیه یا چه جوری حرف میزنه یا باید چجوری با او برخورد کند...از حرف های فریبا میدانست که قبلا هرکسی مزاحمش میشد او مثل تابلو قابش میکرد میزد به دیوار..ولی الان... با گیجی سرش را تکان داد و سعی کرد مزاحم را دک کند...

- خوشگل خانم...چرا نگاه نمیکنی؟

- ...

- نگاه کن چه جیگری اومده سمتت...بمیری هم نمیتونی همچین پسری رو تور کنی...

دست های رویا از خشم می لرزید در آن ثانیه فقط به این فکر میکرد که چرا خیابان انقدر خلوت است:

- گمشو آشغال...

- اِ؟خانم فحشن بلدن...تو سوار شو..من آشغال رو نشونت میدم...

- ...

- پول خوبی میدما...هم پول خوب ..هم حال خوب..

صدای قهقه مسخرش در گوش رویا پیچید.رویا کنترلش را از دست داد و کیف شنایش را محکم روی شیشه ی ماشین او کوباند.در کیفش اسپری و قمقمه فلزی آبش بود که باعث شد ترک بزرگی روی شیشه بیافتد.داد زد:

- برو به عمت حال بده ،نکبت...

- صبر کن ببینم...

پسر ماشین را نگه داشت و از ماشین بیرون پرید.رویا از ترس می لرزید و میتوانست صدای قلبش را بشوند.اما از جایش تکان نخورد...میدانست پایش برسد بیست تا پسر را با هم حریفه...پسر جلو آمد و گفت:

- تو چی کار کردی دختره نكبت...

رویا را هل داد و رویا از عقب محکم به دیوار خورد.

- بیا ببینم...خیال کردی چادر سرته کاری به کارت ندارم؟...

رویا که از خشم می لرزید دستش را بالا برد و شترق در گوش او خواباند.پسر به خودش آمد و مچ های رویا را گرفت.صدای گوشی رویا بلند شد.پسر کیف را گرفت و روی زمین پرت کرد.چادر رویا را از سرش کشید و روی زمین انداخت.همانطور که مچ های رویا را در دستش فشار میداد در ماشینش را باز کرد و او را به داخل پرت کرد.رویا با تمام وجود جیغ میکشید و اشک هایش صورتش را خیس میکردند.در دلش خدایش را صدا میزد...صدای کسی در خیابان پیچید:

- چه غلطی میکنی کثافت...

دست آرش را دید که دور گردن پسر پیچید.انقدر فشارش داد که رویا گفت الان چشم های پسر از کاسه بیرون می پرد.به زور دست هایش را کار انداخت و در ماشین را باز کرد.بیرون پرید و آرش را از پشت گرفت.آرش نا خودآگاه دستش را عقب برد که باعث شد محکم به بینی رویا بخورد.رویا ناله ای کرد و همه ی بینی و دهانش پر از خون شد...سرش به دوران افتاد.نالید:

- الان نه...

باز هم همان احساسی که آن شب به او دست داده بود...احساس کرد مغزش منبسط میشود.از درد جیغ کشید.فکش قفل شده بود و عضلاتش جمع میشدند.دوباره جیغ کشید .آرش که تازه متوجه رويا شده بود مشت محکمی به شکم پسر زد و از او دور شد.پسر از خدا خواسته سوار ماشینش شد و فلنگ را بست.رویا که روی زمین افتاده بود با درد سرش را فشار میداد.صدای آرش را شنید:

- رویا؟قرصت کو؟

به زحمت از لای فک قفل شده اش گفت:

- کیـــ....ف..جیــ...ب...جلویــــ ی....

آرش را کنارش احساس کرد بوی عطر سرد دلنشینی در مشامش پیچید. مغزش اعلام خطر کرد ... دست آرش جلو آمد :

- دهنت رو باز کن...

نمیتوانست .عضلات فکش منقبض شده بودند.آرش را دید که با نگرانی نگاهش میکرد...مغزش دوباره تیر کشید... باید قرص را میخورد علی بابا گفته بود اگر قرص را نخورد درد انقدر ادامه پیدا میکند تا از هوش برد.دوباره ناله کرد..دست آرش جلو آمد و چانه اش را گرفت به زور دهانش را باز کرد:

- باز کن...فشار بیار به فکت..

قرص را در دهانش و بعدش سیل آبی که وارد حلقش میشد را حس کرد.قرص و آب را فرو داد.به سرفه افتاد...تا قرص از حلقش رد شد،چشم هایش از سیاهی بیرون آمدند و توانست جلویش را ببیند.اولین چیزی که دید آرش بود که قمقمه به دست با چشم های خیسش خیره به او مانده بود....آرش ناخودآگاه جلو آمد و رویا را محکم و با خشونت در آغوش کشید...رویا احساس کرد استخوان های شانه اش در حال خرد شدن اند ..مطمئن بود اگر در شرایط دیگری بود سریع خودش را کنار می کشید...فکر کرد:لحظات پیش از شدت درد در حال مرگ بود..اگر آرش نرسیده بود...الان چه بلایی سرش آمده بود؟حلقه های دست آرش از دورش باز شد.صدای لرزانش در گوش رویا پیچید:

- من ..معذرت..معذرت میخوام.

- آرش ..

هردو چند ثانیه به هم خیره ماندند.آرش از جایش بلند شد و چادر و کیف رویا را از روی زمین برداشت.چادر را یک دور تکاند و به دست رویا که بلند شده بود ،داد.

- هیچ وقت چادرت رو کنار نزار...هر کی هر دری وری گفت چادرت رو ترک نکن...معصومیتت رو زیاد تر میکنه...

رویا چادر را از دست آرش گرفت و سرش کرد...آرش در ماشینش را باز کرد و اورا نشاند...خودش هم سوار شد و ماشین را راه انداخت...

- صورتت رو یجوری بپوشون الان جلوی یه داروخانه نگه میدارم...

رویا از خدا خواسته صورتش را روی صندلی گذاشت و چادرش را روی صورتش کشید.بعد از چند دقیقه ماشین ایست کرد.رویا چشم هایش را باز کرد و آرش را ديد كه از ماشين خارج شد.

- الان میام..

بعد از چند دقیقه در سمت خودش باز شد.با ترس به سمت پنجره برگشت و با دیدن آرش آرام شد.آرش جلوی در نشست و به رویا گفت:

- این وری بشین...

رویا پاهایش را از ماشین بیرون گذاشت .آرش پنبه را الکلی کرد و با هشدار گفت:

- ممکنه یکم دردت بگیره ..دردت گرفت جیغ بزن..خوب؟

رویا از لحن آرش خنده ای کرد و گفت:

- نه بابا...انقدر تیتیش مامانی نیستم...

آرش که از خنده رویا جان گرفته بود،لبخندی زد و گفت:

- میشناسمت...

و بدون هیچ حرفی پنبه را روی بینی رویا فشرد.رویا احساس سوزش کرد ولی در حدی نبود که بخواهد جیغ بزند.آرش با چند پنبه دیگر صورتش را تمیز کرد و دست آخر گفت:

- دستم بشکنه..ببین چه بلایی سرت آوردم..دماغت اندازه گوجه فرنگی شده...

رویا خودش را در آینه نگاه کرد:

- خیلی کوچیک بود،سه چهار سایز،اندازه اش پرید بالا...

و بعد با صدای بلند خندید.رویش را به سمت آرش برگرداند که با حالت عجیبی به او خیره مانده بود...

- آرش؟

- جانم؟

- تو که جدی نگفتی؟

- چرا ...دستم قلم شه که اینجوری زدم تو دماغت..

- نه ...خودت که میدونی من آدم تعارفی نیستم..ولی الان خجالت میکشم نگات کنم...توی عمرم فقط مایه دردسرت بودم...

- دردسر نیست..اصلا دردسر نیست...

آرش از جایش بلند شد و پنبه های خونی را در سطل آشغال انداخت .

- چند لحظه صبر کن...

رویا نزدیک به یک ربع در ماشین ماند که آخر سر آرش با ده سیخ جگر وارد ماشین شد... از بوی جگر دل و روده اش بهم میریخت..

- واخ...چه بوی گندی میده...

- بوش که آره منم خوشم نمیاد ...ولی لازمه بخوری.

- چرا اون وقت؟من حالم از جگر بهم میخوره.

- چون که جگر خون سازه ..تو هم بخاطر عملت کلی خون از دست دادی..الانم که اینجوری شد بینی ات ..باید بخوری ..کم خون شدی..

رویا خواست رویش را برگرداند که دست آرش جلوی چشم هایش آمد و لحظه ی بعد دهانش پر از جگر آغشته به آبلیمو بود...حس کرد معده اش بالا پائین میپرد تا جگر را قبول نکند...

- اصلا خوشمزه نیست...

- دماغت رو بگیر و بخور...تند تند بجو و قورت بده..خیال کن دوائه...

رویا سریع لقمه را جوید و فرو داد .دو ثانیه بعد آرش دستش را جلو آورد و گفت:

- هواپیمااومد...باند رو باز کن ببینم..

رویا بر خلاف میلش بلند شروع به خندیدن کرد و لقمه های جگری که آرش میگرفت در دهانش جا میگرفت...

چند دقیقه بعد ماشین به راه افتاد.آرش سکوت را شکست:

- دو روز پیش گفتی خونه ی دایی ات دعوتی ..میری ؟

رویا سرش را به شیشه مالید و زیر لب گفت:

- نه اصلا حوصله ندارم..بازم خوابم میاد..عین پیر ها شدم...از بیست و چهار ساعت روز ،بیست ساعتش رو خوابم..

آرش ریز ریز میخندید.

- ببرمت خونه؟

- آره اگه میشه

- چرا نشه؟

- آرش؟

- جان؟

- میگم .. درمورد خودت و خانواده ات برام میگی؟من هیچی ازت نمیدونم.

- باشه ولی درمورد کدومش؟

- اول خودت رو بگو...

- خب من که آرشم میدونی...سی سالمه و لازم نیست بپرسی چجوری سی ساله دکتر شدم..چون دوسال دبیرستان رو جهشی خوندم و از طرفی سال های کارآموزی پزشکی اطفال کمتر از بقیه است..از خانواده ام جدا زندگی میکنم ..درمورد خانواده هم ...پدر و مادرم كه هردو تك فرزند بودن عمرشون رو چهار سال پيش دادن به شما..

- اخی...خدا بیامرزتشون.

- مرسی..از دار دنیا هم یه مادربزرگ مریض دارم و با یه خواهر و برادر کوچک تر از خودم.خواهرم سمانه است که یک سال از تو بزرگتره ..برادرم هم یکسال از خودم کوچکتره اسمشم آوشه...

- آوش چه اسم جالبی....

- آره قبلنا هم همین رو میگفتی...یادش بخیر..کلی هم اذیتش میکردی

- من و سمانه ..ارتباطمون چقدر بود باهم؟یعنی در چه حد دوست بودیم؟

- نمیخوام اغراق کنم ولی خودت میگفتی مثل خواهر نداشته ات دوسش داری...سمانه با من قهره میگه به خاطر بی عرضه بازی های منه که تو حاضر نیستی اون ها رو ببینی..

- من حاضر نیستم اون هارو ببینم؟

- روزی که به هوش اومدی ما سه تایی اومده بودیم ملاقات،ولی تو گفتی نمیخوای مارو ببینی...

- جدی؟چرا يادم نيست؟!

- نمي دونم شايد چون اون موقع حالت چندان عادي نبود..

- ولی الان میخوام ببینمشون..کی میشه؟

- هر وقت خواستی میبرمت پیششون..سمانه منشی یه دکتره برای همین هم روز هایی که اون یکی منشي به جاش میاد خونه است که میشه سه شنبه و پنج شنبه.

- خب فردا منو میبری؟

- باشه نهار ببرمت؟

- نه نهار که زحمت میشه براش...

- نه بابا...قبلا خودت به سمانه میگفتی اگه غیر از نهار یا شام دعوتم کنی نمیام.

رویا بلند زد زیر خنده .وقتش بود سوال هایی که خیلی وقت بود در ذهنش مانده بود بپرسد:

- میشه چند تا سوال دیگه هم ازت بپرسم؟

- بپرس...

- ما چجوری با هم آشنا شدیم؟یعنی کِی ؟کجا؟چطوری؟

- دوسال پیش تو با یکی از دوستات داشتی از خیابون رد میشدی...رد شدن که چه عرض کنم..من به خودم اومدم دیدم تو وسط خیابونی..تا به خودم جنبیدم زدم بهت و پخش زمین شدی..دستت از کتف در رفت و زانوت شکست...دو سه ماه بالا تنه ات تو آتل و گچ بود تا آخر سر استخوان شونه و تر قوه ات جوش خورد شد..رابطه مون خیلی توی اون دو سه ماه زیاد بود سمانه بدجور نگرانت بود و از صبح تا شب به جونم غر میزد که زدی دختر مردم رو ناقص کردی انقدر راحت اینجا نشستی...مدام منو مجبور میکرد که بیارمش پیشت.دیگه ما شده بودیم مثل دوست های خانوادگی .مادرت مدام دعوتمون میکرد خونه تون و میگفت دست و پای رویا شکست فدای سرش ،چه تصادف جالبی بود که ما دو سه نفر رو به خونه ی شما آورد.گذشت تا اینکه ...خب یه اتفاق هایی افتاد و من فهمیدم که اگه دو روز نبینمت نمیتونم بخوابم..سمانه متوجه حالم شد و با تو حرف زد...بعدش که اومد برام تعریف کرد از خنده مرده بود.میگفت همچین که رک گذاشتم کف دستش که تو دوسش داری ..یکم سرخ و سفید شد و آخر سر هم اعتراف کرد.

رویا از خجالت سرش رو پائین انداخته بود و آرش سریع تجدید خاطرات میکرد:

- سمانه زود زنگ زد و قرار خواستگاری رو گذاشت. بعد از یک ماه نامزد کردیم.به اصرار پدرت برای اینکه بیشتر با هم آشنا شیم حدود یک سال ونیم نامزد بودیم.داشتیم مراسم عروسی رو آماده میکردیم که یک ماه پیش تو از بالای پله های خونه ی خالت پرت شدی پائین و...

آرش مکث کرد و آب دهانش را قورت داد.رویا احساس کرد او بغضش را قورت میدهد.سریع برای اینکه جو را تغییر دهد گفت:

- تو...تو ازچی من خوشت اومده بود؟من هر چقدر دقت میکنم میبینم هیچ زیبایی خاصی ندارم..

- عاشق واقعی با زیبایی عشقش کاری نداره..با اینکه تو خیلی زیبایی ولی من عاشق اخلاق و شخصیتت شدم...

آه لرزانی کشید و ادامه داد:

- دو سال پیش که شونه و پات رو گچ گرفته بودن و آورده بودنت خونه..بار اول که منو دیدی جیغ زدی و بالشتت رو به سمتم پرت کردی...من عقب رفتم و از پشت محکم خوردم توی در ، تو هم هرچي دستت ميامد پرت مي كردي سمت من...توی اون وضعیت تو فقط جیغ میزدی و من ناخودآگاه به خنده افتاده بودم...

دوباره آهی کشید و زیر لب گفت:

- چه روز های خوبی بود...این دو سال بهترین سال های عمرم بود...

رویا که از عذاب وجدان دست هایش میلرزید،گفت:

- من رو سر کوچه پیاده میکنی؟

- باشه ...

احساس کرد آرش هم مثل او دنبال فرصتی است تا در تنهایی فکر کند.آرش خیلی سریع او را سر کوچه پیاده کرد و اعلام کرد که فردا صبح به او زنگ میزند.رویا احساس سرما کرد.اوایل زمستان بود و سوز بدی در هوا پیچیده بود.عصر بود و هوا گرفته بود.ژاکتی که روی مانتویش تنش بود را محکم تر به خودش پیچید.به همه چیز فکر کرد. شروع به مقایشه کرد:

عقاب گفته بود از او با حجاب خوشش نمی آید ولی آرش همین امروز به او گفته بود که تحت هیچ شرایطی چادرش را کنار نگذارد..عقاب گفته بود که عاشق چشم های او و معصوميت درونش شده بود ولی آرش گفته بود که از اخلاق و شخصیت او خوشش آمده بود...عمیق تر فکر کرد:

در شبی که با عقاب بیرون رفته بود ،پسر دست فروشی که عینک میفروخت با نگاهش رویا را میخورد و عقاب فقط با صدای آرامی به او گفت که دید زدن ناموس ملت به نفعت نیست..ولی آرش؟خودش شاهد بود که چطور دیوانه وار آن پسری را که مزاحمش شده بود ؛با مشت و لگد میزد..

احساسش نسبت به عقاب برگشت... دیگر خوشش نمیامد.برای اینکه حال و هوایش عوض شود زیر لب شروع به خواندن شعری کرد:

ای که میپرسی نشان عشق چیست

عشق چیزی جز ظهور مهر نیست

عشق یعنی مهر بی چون و چرا

عشق یعنی کوشش بی ادعا

عشق یعنی مهر بی اما،اگر

عشق یعنی رفتن با پای سر

عشق یعنی دل تپیدن بهر دوست

عشق یعنی جان من قربان اوست

خواست مصراع بعد را بخواند که گوشی اش زنگ زد.بدون نگاه به اسم شخص جواب داد:

- بله؟

صدای روشنک در گوشش پیچید:

- درد ..میمیری یکم عشوه بیای پای تلفن ..سکته کردم .

- سلام چی میگی؟

- مرضُ سلام..کجایی ؟مگه قرار نبود بیای؟

- نه نمیام..حالم چندان خوب نیست..

- نیا به درک...اّه عاطفه..ببر صدای اون مهتاب رو خلم کرد..الو؟هستی؟

- بگو میشنوم..

- نگران نباش ما از جمعه دربست خدمتت هستیم..همچین اشکت رو دربیاریم که به غلط کردن بیافتی چرا با عمه فریبا و بابایی ات نرفتی...

- حالا میبینیم که کی به غلط کردن میافته 

- دختره پررو.کاری نداری بری بمیری؟

- صبر کن ببینم . مگه قرار نبود دو سه روز آخر بیاین؟

- آره قرار اینجوریه ولی ما از خود عصر جمعه میایم میچسبیم بیخ ریشت تا موقعی که عمه فریبا و علی بابا برنگردن از خونه ات نمیریم..

و شروع به خندیدن کرد.

- برو بمیر..خدافظ

- بای.

رویا گوشی را قطع کرد درحالیکه میخندید زنگ خانه را زد.

***

- چرا آخه؟

- نمیشه دخترم...بعدم مگه قرار نبود کمک فريبا بکنی جمع کنه چمدان هاشو؟

- علی بابا چرا بهونه الکی میارین؟این همه وقت هست برای بستن چمدون...من یه نهار میرم برمیگردم.میخوام بیشتر با خانواده آرش آشنا بشم.

- نمیشه دخترم... مگه تو خودت نگفتی دیگه نمیخوای آرش رو ببینی؟

- من ...اصلا..اصلا شما برای چی موقعی که من نامزد دارم با خانواده ی عمو حسن رو برای خواستگاری قرار گذاشتین؟

خودش از حرفی که ناخواسته زد جا خورد.خیلی ناگهانی زده بود زیر همه چیز.علی بابا درجایش چرخید.چشمانش را به رویاش دوخت که با خشم به او نگاه میکرد:

- رویا؟

- چیشده علی بابا؟

فریبا که چند بلوز در دستش بود در درگاه هال ظاهر شد.علی بابا با خشم گفت:

- بیا ببین این چی میگه...برگشته میگه شما میدونستین من نامزد دارم برای چی ،خواستگار قبول کردین.

فریبا با تعجب کنار رویا روی کاناپه نشست و گفت:

- وا دختر..تو خودت گفتی تا یه مدت نمیخوای آرش رو ببینی ..منکه بهت گفته ام اگه ناراحت میشی،خواستگاری رو رد کنم..نگفتم؟

رویا دستانش را در هم مشت کرد.فریبا که سعی میکرد صلح برقرار کند برگشت و گفت:

- حالا چیشده دعوا میکنین؟چی کار میخوای بکنی؟

رویا که میدانست در اینجور مواقع فریبا طرفش را میگیرد ،سریع گفت:

- ناهار دعوتم خونه ی خواهر آرش ...علی بابا نمیزاره برم.

علی بابا نگاهی به فریبا کرد.از جایش بلند شد و داخل اتاق خواب رفت.فریبا دستی به صورتش کشید و گفت:

- بابات رو درک کن...اون از اولش از آرش دلخوشی نداره..موافق ازدواج شما ها هم نبود..

رویا با دلخوری گفت:

- منکه نمیخوام برم زنش بشم...فقط میخوام خونشون با خواهرش بیشتر آشنا شم.

- ناهار دعوتی؟

- آره

- پس بلند شو لباس بپوش.من بابات رو راضی میکنم...

رویا با خوشحالی گونه فریبا را ماچ محکمی کرد و به سمت اتاقش رفت.خیلی سریع لباسش را انتخاب کرد.یک تونیک زرشکی،شلوار لوله تفنگی مشکی و شال مشکی اش را هم سرش کرد.کفش های تخت رو فرشی اش را هم برداشت.کیف مهمانی مشکی اش را برداشت و وسایلش را درون آن ریخت.عطرش را تجدید کرد و چادرش را سرش کرد.آرش اس ام اس داد که دم در است.سمت اتاق خواب علی بابا و فریبا رفت.در زد و آرام گفت:

- من رفتم.خدافظ.

صدای فریبا آمد:

- خوش بگذره عزیز دلم...

صدای علی بابا هم آمد:

- مواظب خودت باش دخترم.

درحالیکه به سمت در میرفت و میخندید زیر لب گفت:

- دستت طلا مامان فری خودم...

***

***

در خانه سمانه و آوش باز شد.رویا،دختری را دید که با چشم های عسلی اش روی خودش میچرخید.صدای جیغش در گوش رویا پیچید:

- وای توهم خودم....حالت چطوره عزیزم...

چنان محکم در بغل دختری که مطمئن بود سمانه است فرو رفت،که احساس میکرد استخوان هایش صدا میدهد.آرش از کنارشان رد شد و درحالیکه کتش را درمیاورد رو به سمانه گفت:

- ولش کن...کشتیش...

سمانه رویا را عقب کشید.و به او خیره شد:

- آخه تو نمیدونی که چقدر سخته خواهرت رو یک ماه نبینی...برگرده بهت بگه دیگه نیخواد ببینتت.

اشک های سمانه روی چانه اش ریخت.رویا دست پاچه شد و زیر لب گفت:

- من معذرت میخوام...اون روزها حالم خیلی بد بود...

سمانه درحالیکه میخندید،گفت:

- میدونم بابا..تو غلط میکنی به من همچین حرفی بزنی...

هرسه خندیدند و قامت پسری دم در ورودی ظاهر شد:

- به به ،خانم ! بالاخره چشممون به دیدارتون روشن شد...افتخار دادین ما رو مفتخر فرمودين تونستین زیارتتون کنیم...

آرش دست پسر را به داخل کشید:

- بیا تو انقدر دری وری نگو....

سمانه با تعجب رویا را نگاه کرد:

- نشناختیش؟آوشه دیگه..یادت نیست چقدر همدیگر رو اذیت میکردین؟

آوش که با کیسه ی خرید هایش به سمت آشپزخانه میرفت بلند گفت:

- آخه خنگ خدا ...رویا فراموشی گرفته از کجا باید یادش بیاد هان؟

رویا خندید.در راه به این فکر میکرد که ممکن است بین این سه نفر غریبی کند،ولی حالا نظرش کاملا برگشته بود. چادرش را از سرش درآورد و به دست سمانه که اورا نگاه میکرد داد.سمانه چادرش را آویزان کرد و دوباره به رویا خیره ماند.رویا با عذاب گفت:

- چرا اینجوری نگام میکنی؟

- به این فکر میکنم که اون رویا که نمیشد یه لحظه رو زمین بندش کرد چجوری انقدر ساکت و آرومه...

آوش با بدجنسی گفت:

- توروخدا ...من از خدامه مثل قبل نشه...تنها کسی که عذابش رو تحمل میکرد من بدبخت بودم...

آرش کنارش نشست و گفت:

- از خداتم باشه...سمانه بیاین بشینین....

سمانه به صورتش زد و گفت:

- آخ ...همچین رفتم تو خاطره ها که همه چی یادم رفت.بشین عزیزم.

رویا به سمت کاناپه رفت و سمانه هم به آشپزخانه رفت و با یک سینی شربت برگشت.در همین بین آرش توضیح میداد:

- دکتر گفت هشتاد درصد فراموشی ،طی سه ماه اول برمیگرده.بیست درصد بقیه هم یا هیچ وقت برنمیگرده یا طی سال اول...

آوش لیوان شربت را از سینی برداشت و زیر لب گفت:

- چقدر حرف میزنی ...من ترجیح میدم همون هشتاد درصدش هم برنگرده ..گرچه از یکی دوماه دیگه دوباره دیوانه بازی هاش شروع میشه...

رویا با خجالت سرش را پائین انداخت.سمانه با خشم داد زد:

- ببند دهنت رو آوش...خجالت بدی خواهرم رو همچین میزنمت سه روز توی در و دیوار باشی ها...

هر چهارتاشان با صدای بلند خندیدند.به اصرار آوش کنار هم نشستند و ایکس ابکس بازی کردند.آوش با بدجنسی بازی ماشین سواری را انتخاب کرد که طرز کنترل کردن ماشین این بود که باید چهار نفری به سمتی که ماشین باید می پیچید خم می شدند و همدیگر رو هل می دادند.

بعد از نیم ساعت که از شدت خنده روی زمین افتاده بودند،سمانه گفت که بهتر است ناهار را بخورند.هنگامی که نهار میخوردند،رویا روی صورت هرسه شان دقت کرد.آوش کپی آرش بود و تنها فرقش این بود که هیکلش کمی لاغر تر از آرش بود.سمانه با آرش و آوش فرق داشت.تنها شباهتشان این بود که چشم های هرسه شان عسلی بود.موهای سمانه مشکی بود و تا روی شانه اش میرسید.هم قد رویا بود و کمی از او درشت تر بود.خواهر برادرهای جالبی بودند.بعد از ناهار،همه با هم میز را جمع کردند.

رویا به درخواست خودش همراه آوش ظرف هارا شستند.آوش ظرف هارا کفی میکرد و رویا آبشان میکشید.سمانه و آرش هم سفره را تمیز میکردند.آوش شیطنت میکرد و دستش را هر ازگاهی محکم روی کف ها میکوبید وهمه ی لباس های رویا را کفی میکرد.

بعد از اینکه چندبار این کار را کرد ،رویا با خشم شیر آب را باز کرد و سر شیر را که گردان بود به سمت آوش چرخاند و آب را روی درجه سرد برد.آوش با مسخرگی مثل زن ها با صدای نازک شروع به جیغ کشیدن کرد و رویا از خنده روی زمین افتاده بود.سمانه و آرش وارد آشپزخانه شدند .آرش با دیدن وضعیتشان به سمت شیر رفت و شیر را بست.حوله را به سمت آوش انداخت.سمانه دست رویا را گرفت و او را بلند کرد

- درست شدین شبیه قبلنا...بابا شما دوتا نمیتونین دو دقیقه تو صلح کنار هم باشین...

همه شان به خنده افتادند.آوش رفت که بلوزش را عوض کند.سمانه هم بقیه ظرف ها را آبکشی کرد.آرش و رویا به سمت میز رفتند.رویا فکرکرد:چقدر خوب میشود اگر این افراد،فامیل های همیشگی اش باشند.

***

رویا سینی شربت را روی میز گذاشت و کنار پروانه نشست.اعصابش خورد بود.پشیمان شده بود از اینکه به فریبا گفته بود قرار دوم را بگذارد.پروانه با نگرانی پرسید:

- حالت خوبه رویا؟

- هان؟آره خوبم...

- آخه رنگت پریده...

- نه خوبم.

رویا تا آخر خوستگاری حرفی نزد.احساس عذاب به او دست داده بود.حتی گوش نکرد که ببیند صحبت هاشان تا کجا پیش رفته .ساعت سه بعد از ظهر ،خانواده عمو حسن عزم رفتن کردند.رویا سرسری با مادر عقاب و پروانه دست داد و ازشان خداحافظی کرد.پروانه گفت شب میاید.بعد از اینکه در را پشت سر عقاب بست،صدای علی بابا را شنید:

- رویا؟بابا بیا کارت دارم.

رویا جلو رفت و درحالیکه شالش را باز میکرد کنار فریبا نشست.

- جانم بابا؟

- دخترم قرار شد بعد از اینکه من و فریبا از سفر برگشتیم .جلسه ی آخر خواستگاری رو بیان تا تصمیم برای عقد و مهریه و مراسم ازدواج بگیریم.

- چی؟

- همین که گفتم...دیدم حواست نبود..برای بدوني ميگم فردا ی روزی که رسیدیم تهران میان خونمون.

رویا از جایش بلند شد.

- ولی جواب من منفیه...

فریبا سرش را بلند کرد:

- چیو منفیه؟منفی بود برای چی گفتی قرار خواستگاری رو بزاریم.

- تو همین جلسه نظرم برگشت...من..من..

- تو چی؟

- من از عقاب خوشم نمیاد...ما به درد هم نمیخوریم.

- چرا آخه؟

- دوسش ندارم..اون حسی که یه زن باید نسبت به شوهرش داشته باشه من نسبت به عقاب ندارم...

صدای علی بابا بلند شد:

- لابد به آرش داری؟

فریبا با هشدار گفت:

- علی...

علی بابا دستش را بالا آورد:

- ساکت باش فریبا...بزار این موضوع رو ما دو نفری حل کنیم.

رویش را کرد به سمت رویا.صدایش هر لحظه بالاتر میرفت:

- برای همین نمی خواستم آرش زیاد دور و برت بپلکه ..تو با آرش خوشبخت نمیشی..دوسال پیش که پاش به خونمون باز شد و بعد از سه هفته اومد خواستگاری ،موقعی که دیدم تو هم دوستش داری...از زندگی ام نا امید شدم...آرش آدمی نیست که به درد تو بخوره...نه آرش و نه هیچ کس دیگه...

رویا با خشم از جایش بلند شد:

- لابد عقاب کسیه که به درد من میخوره..

علی بابا صدایش را بالا برد:

- آره .اینو تو سرت فرو کن...تا موقعی که من زنده ام نمیزارم پای آرش به زندگی تو باز شه...دور آرش یه خط قرمز بکش...فهمیدی یا نه؟

رویا که اشک چشم هایش را پر کرده بود ،با عذاب پرسید:

- چرا این حرف رو میزنین؟چرا فکر میکنین عقاب یه فرشته است؟چرا فکر میکنین آرش به درد من نمیخوره موقعی که من خودم دوسش دارم...چرا آرش انتخاب درستی نیست؟چرا از آرش بدتون میاد؟

سیل سوال ها به ذهنش هجوم میاورد و هنجره اش آن ها را بیرون میریخت.علی بابا فرصت نداد و داد زد:

- چون آرش پرورشگاهیه...

صدای رویا که بی وقفه جیغ میکشید...ناگهان خفه شد.صدای خودش را شنید:

- چی؟

فریبا سکوت را جایز ندانست و گفت:

- آرش و آوش هردو شون پرورشگاهین..سمانه فرزند واقعی خانواده خرمه.

رویا سر جایش نشست...این چیزی از تصمیمی که گرفته بود کم میکرد؟صدایش در سکوت خانه پیچید:

- این چیزی رو عوض میکنه؟

علی بابا نگاهش کرد:

- چی؟

- این مهمه؟مهمه که آرش پرورشگاهیه؟اصلا چه ربطی داره؟مهم زمان حاله.آرش از همه جهت تامینه خانواده خوبی داره..شغل هم داره .خونه و زندگی هم داره .از عقاب هم از هر جهت سرتره..

علی بابا دوباره داد زد:

- نمیشه...من فکر کردم با این ضربه ای که تو سرت خورد مخت سرجاش اومده..ولی میبینم به همون کله شقی قبلی.

رویا از جایش بلند شد.به سمت اتاقش رفت و در را محکم کوباند.درحالیکه اشک هایش صورتش را نوازش میکرد خواند:

پرنده در صدای خوشش درد و رنج و ماتم نیست

پرنده اهل شکوه و اهل گلایه و غم نیست

و خوش بحال هوایش

و خوش بحال دلش

و خوشا بحال پرنده

که مثل آدم نیست

***

- در رو باز کن..زیبای خفته.عمه و علی بابا دارن میرن...اوی با توئم ها...

رویا چشمانش را باز کرد.طی یک ساعت گذشته انقدر گریه کرده بود که نفهمیده بود کی خوابش برده است.به سمت در رفت و در را باز کرد.عاطفه و روشنک که به در تکیه داده بودند داخل افتادند.روشنک با خشم گفت:

- قیافه اش رو نگاه ...عین کدو تنبل شده...چیکار کردی با خودت..

عاطفه موذیانه خندید و گفت:

- عاشقی بد دردیه...

مهسا با خشم گفت:

- بکشین کنار..رویا؟بيا عزيزم...مامان و بابات دارن میرن..

رویا از بین روشنک و عاطفه رد شد و به سمت در رفت.فریبا جلو آمد و بغلش کرد.اشک هایش بلوزش را خیس میکرد.

- رویا...رویا به جان مادرت اگه برگردم ببینم یه گرم وزن کم کردی تا عمر دارم باهات حرف نمیزنم..دارو ها و قرص هات رو درست میخوری...قرص میگرنت هم همیشه دم دستت باشه...

رویا را عقب کشید و نگاهش کرد:

- نگران بابات هم نباش...راضی اش میکنم انقدر بهت سخت نگیره ...ایشالله خوشبخت بشی..

همدیگر را بوسیدند که روشنک در این بین گفت:

- بمیری انقدر عمه ام رو اذيت مي كني..

رویا در بین خنده همه گفت:

- علی بابا کجا رفت؟

- رفت دخترم .اعصابش خیلی خرد بود رفت سوار آژانس شد.مواظب خودت باش.باشه؟

- چشم.حتما.

- من برم قربونت برم..دیرم شد.

شالش را روی سرش محکم کرد و ساک هایی که دست فریبا بود را گرفت .مهتاب جلو دوید و یکی از ساک ها را گرفت.همه با هم بیرون رفتند .و مهسا فریبا را از زیر قرآن رد کرد.عاطفه هم پشت ماشین شان آب ریخت.پنج نفری داخل خانه رفتند.همه ساک هایی که برای این ده روز با خودشان آورده بودند به اتاق رویا بردند . درحال شوخی و خنده داشتند شام ،خوراک مرغ میپختند که تلفن رویا زنگ خورد.از جمع دخترانه شان عذر خواهی کرد و به اتاقش رفت.هنوز از دست علی بابا ناراحت بود و به سختی می خندید.طبق عادتش بدون نگاه به اسم شخص دستش را روی صفحه کشید.

- الو؟

- رویا خودتی؟

با شنیدن صدای ضعیف آرش ،بدنش لرزید.حس کرد ضربان قلبش کند شد

- آرش حالت خوبه؟

- آره خوبم...تو خوبی؟

- من خوبم..چیشده چرا صدات میلرزه..

- چیزی نیست..میخواستم ببینمت..میتونی بیای بیرون؟

- نمیدونم راستش..مامان و علی بابا رفتن ..مطمئن نیستم بتونم بیام..

- هر وقت تونستی بیای بیرون.یه تک بهم بزن میام دنبالت...

- آرش؟

- بله؟

- مطمئنی حالت خوبه؟

- آره..آره..واجبه باهات حرف بزنم...هر وقت تونستی بیای بیرون زنگ بزن بهم باشه.

- باشه..باشه..

- قربانت..خدافظ

- خدافظ

گوشی را قطع کرد و دستش را روی قلبش گذاشت.او و آرش داشتند چه بلایی سر خودشان میاوردند؟

**

ساعت حدود هفت بود و همه جلوی تلویزیون خوابشان برده بود.رویا از جایش بلند شد.از دو ساعت پیش که آرش به او زنگ زده بود دلش مثل سیر و سرکه میجوشید.به سمت اتاقش رفت و تک زنگی به آرش زد و قطع کرد. سریع مانتو و شلوار مشکی اش را پوشید.مقنعه مشکی اش را هم پوشید.داشت چادرش را مرتب میکرد که صدای عاطفه آمد:

- جایی میری؟

رویا به سمت او برگشت.عاطفه خندید و گفت:

- میخواستی قایمکی بری ..حواست نبود دست من رو له کردی از خواب بلند شدم...

رویا خندید و درحالیکه وسایلش را در کیفش میریخت ،به ناچار دروغ گفت:

- میرم برای شام یه کم خرید کنم.یه کم میوه و خوردنی برای شب...

- آهان خوش بگذره...

- به تو هم ،توی خواب خوش بگذره.

هردو خندیدند و عاطفه بیرون روی کاناپه دراز كشيد.رویا از در خانه بیرون رفت.ماشین آرش و بعد خودش را كه ديد ایستاد.موهایش که همیشه مرتب شانه شد بود کج و کوله روی صورتش ریخته بود و از لباس هایی که همیشه با هم ست میکرد ،خبری نبود.رویا که میلرزید سمتش رفت:

- سلام...

- سلام به روی ماهت...سوار شو..

رویا بی هیچ حرفی سوار شد.آرش ماشین را روشن کرد و راه افتاد.رویا با شک پرسید:

- نمیگی کجا میری؟

آرش صدای ضبط را بلند کردو گفت:

- بزار این تموم شه ،بعد...

قمست سنتور آهنگ تمام شد و عقیلی شروع کرد:

خاطرات عمر رفته/در نظرگاهم نشسته

بر سپهر لاجوردی/آتش آهم نشسته

ای خدای بی نصیبان/طاقتم ده،طاقتم ده

قبله گاه ما غریبان/طاقتم ده،طاقتم ده

رویا رویش را به سمت آرش چرخاند و دید که اشک هایش صورتش را میشویند.رویش را برگرداند.اشک های خودش هم روی صورتش ریخت.آهنگ اوج گرفت.

ساغرم شکست ای ساقی/رفته ام ز دست ای ساقی

در میان طوفان/بر موج غم نشسته منم

بر زورق شکسته منم/ای ناخدای عالم

تا نام من رقم زده شد /یکباره مهر غم زده شد

بر سرنوشت آدم

ساغرم شکست ای ساقی/رفته ام ز دست ای ساقی

تو تشنه کامم کشتی در سراب ناکامی ها/ای بلای نافرجامی ها

نبرد دلم بر جائی/میکشم به دوش از حسرت

بار حسرت و ناکامی ها

رویا با عصبانیت دستش را جلو برد و ضبط را خاموش کرد.

- میگی چی کارم داری یا برم بیرون؟

آرش خیلی مردانه اشک هایش را پاک کرد و گفت:

- علی بابا،زنگ زد به سمانه..همه چی رو بهش گفت..گفت که به تو گفته من پرورشگاهیم

رویا دستش را روی قلبش گذاشت.

- چی؟

- گفت دیگه سمت دخترم نیا..گفت اگه من رو توی ده متری تو ببینه میاد دودمانم رو به باد میده..

رویا با دهان باز به آرش خیره ماند...زبانش نمیتوانست بچرخد.

چرا علی بابا این کار را با زندگی اش می کرد؟موقعی که رویا به حس وقاعی درون قلبش پی برده بود؟موقعی که عقاب خودش باعث شده بود در ذهن رویا کنار برود و آرش بیشتر جلوه کند؟

رویا فکر کرد:عاشق شدن اینجوریه؟!از حسی که توی همین دو هفته کاملا براش مبهم بود داشت اطلاعاتی به دست میاورد آن هم در مورد آرش...

آرش راهنمای چپ را زد و از اتوبان داخل جاده لواسان رفت.رویا نگاهش کرد:

- کجا داری میری؟

- هیچ جا..

- پرسيدم کجا داری میری؟...

آرش دستش را بالا اورد:

- آروم باش..دستت رو ببر زیر صندلی ات.

- که چی؟

- بِبّر...

رویا خم شد و دستش را زیر صندلی اش کشید.دستش وسیله ی پهنی را لمس کرد.بیرون کشید.قمه بزرگ و درازی بود.از آن هایی که اگر به کسی میزدی از آن طرف بدنش بیرون میامد.

- این چیه؟

آرش آهی کشید و گفت:

- اگر اومدم سمتت باهاش از خودت دفاع کن.

- چی میگی ؟دیوانه شدی؟

آرش دوباره آهی کشید و زیر لب گفت:

- دیوانه بودم..بدتر شدم...

سرعت ماشین را زیاد کرد و از پیچ های جاده لواسان بالا رفت.درون خاکی پیچید و بالای یکی از تپه ها ماشین را نگه داشت.از آن بالا همه ی لواسان و تهران معلوم بود.آرش کمربندش را باز کرد و رویا درحالیکه او از ماشین بیرون میرفت شنید:

- میخوام برای همیشه از زندگی ات بیرون برم.میخوم با چشم های خودت ببینی...

با صدای قفل ماشین رویا به خودش آمد.آرش را دید که کت قهوه ای اش را بیرون آورد و روی زمین پرت کرد.داشت به سمت لبه ی تپه میرفت.تپه ،دره ی عمیقی داشت و اگر کسی به پائین آن میرفت زنده بیرون نمیامد.آرش به لبه ی تپه رسید و دست هایش را باز کرد...رویا صدای جیغ خودش را شنید:

- چه کار میکنی دیوانه؟!!

با ترس به سمت در برگشت.در قفل بود .به سمت قفلِ در چرخید.لعنتی آرش قفل را کنده بود .به سمت راننده و عقب نگاه کرد. همه ی قفل ها کنده و ماشین را از بیرون قفل شده بود.

نگاهی به آرش انداخت باد شال گردنی که روی گردنش بود را تکان میداد و موهای خوش حالتش را به هم میریخت.رویا به چشم دید که آرش جلو و عقب شد.باید عجله میکرد..به همه طرف چرخید.مغزش قفل کرده بود.دستش را بالا آورد و مشتش را محکم به پنجره کوباند.

شیشه خرد که هیچی حتی ترک هم برنداشت.دستش را دوباره مشت کرد .انقدر دستش را به شیشه کوباند تا همه ی دستش از درد بی حس شد.آرش را دید که جلوتر میرفت.ناخودآگاه جیغ کشید .اینبار مغزش سریع واکنش نشان داد.قمه را برداشت و محکم با دسته به شیشه کوباند.شیشه ترک برداشت و با ضربه ی بعدی کامل خرد شد و روی زمین ریخت.رویا مثل برق گرفته ها دستش را بیرون برد و در را از بیرون باز کرد.از ماشین بیرون پرید.چادرش را درآورد و روی صندلی ماشین انداخت.به سمت آرش دوید.آرش زیادی جلو رفته بود.موقعی که به آرش رسید ،پای راست او از لبه ی تپه پائین رفت.رویا جلو پرید و بازوها و لباس آرش را چنگ انداخت.از ترس قدرتش به قدری زیاد شده بود که آرش به عقب پرت شد و هردو روی زمین افتادند.

رویا به گریه افتاد و دستش را روی زمین کوباند.فکر کرد اگر یک ثانیه دیرتر رسیده بود چه اتفاقی ممکن بود بیافتد.در بین گریه هایش هر فحشی که بلد بود بار آرش میکرد.

- روانی...خل و چل...داشتی خودت رو میکشتی...

آرش روی زمین زانو زده بود و به رویایش نگاه میکرد.رویا با خشم از جایش بلند شد.دست های خاکی اش را محکم روی صورتش کشید و به سمت ماشین دوید.چادر و کیفش را برداشت و با عجله به سمت جاده دويد.اشک هایش میریخت و همه ی وجودش میلرزید.آرش انگار که چوبی در سرش خورده باشد از جایش پرید.به رویا رسید و کیفش را کشید:

- کجا داری میری؟

- هرجائی که.... از دست توئه.... روانی راحت باشم...هرجایی بجز ....کنار تو

گریه ،رویا را امان نداد و پخش زمین شد.سرش دوباره درد گرفته بود وداشت به اوج میرسید .دست هایش را روی صورتش گذاشت و با صدای بلند شروع به گریه کرد.آرش کنارش روی زمین افتاد:

- به خدا..به خدایی که می پرستیش ..نمیخواستم ناراحتت کنم...رویا من رو نگاه کن...رویا..بابات گفت باید تو رو از ذهنم بیرون کنم...فکر کردم...فهمیدم هیچ جوری نمیتونم تو رو خط بزنم...فقط مرگه که میتونه تو رو از ذهن من بیرون بیاره...اگه حداقل یکم ..یکم تو هم منو میخواستی میگفتم به درک مهم اینه که من رویا رو دوست دارم اون هم منو دوست داره...اما تو...تو از من متنفری..

آرش از جایش بلند شد و با خشم دستش را روی کاپوت ماشینش کوبید.رویا که حس میکرد مغزش در حال انفجار است با اخرین قوای بدنش شروع به حرف زدن کرد.آرش صدای رویا را شنید:

- نه ...به خدا نه ...به جون کی قسم بخورم ؟...به کی قسم بخورم که باورتون بشه؟..هان؟..

نفس عمیقی کشید و با وجود درد کشنده در سرش فکر کرد:چقدر اعتراف به عشق میتونه قشنگ باشه...حسی که درون قلبش شناور بود رو به زبان آورد:

- به کی قسم بخورم من از تو متنفر نیستم...خدا شاهده فقط اسم تو..اسم تو توی قلبمه....

آرش به سمتش چرخید و با دیدن وضعیت او به سمتش دوید...رویا سعی کرد درد را کنار بزند.دوبار فکر کرد:عشق چقدر زیباست... زیبا تر از چیزی که همیشه در تصوراتش آن را حس میکرد...

تنها چیزی که فهمید،افتادن تنش روی زمین و گرفتن سرش توسط دست های آرش بود.تکان هایی که میخورد را نادید گرفت.به ذهنش فشار آورد تا شعری را که در همین چند هفته حفظ کرده بود به خاطر بیاورد:

می نشینم اندکی با خویشتن

تا ببینم کیستم یا چیستم

شعر میگوید بگو من عاشقم

عشق میگوید که با او زیستم

در غیاب این دو گر نوحی شوی

بهتر آن باشد بگویی نیستم

***

- بهتری؟

- آره..خیلی بهترم..ساعت چنده؟

- نه..

- خاک بر سرم شد...دور بزن بدو..

- چیشد؟

- بچه ها خونه ان..

آرش ماشین را روشن کرد و دور زد:

- بچه ها کین؟

- مهسا و روشنک و عاطفه و اینا

رویا گوشی اش را درآورد و نگاهی به گوشی اش کرد.نزدیک به سی تا میس کال و اس ام اس از عاطفه و روشنک و مهسا داشت...بجز روشنک که به فحش کشیده بودش ،آن دو ازش التماس کرده بودند که جوابشان رابدهد.سعی میکرد جلوی خنده اش را بگیرد.گوشی اش زنگ خورد...سریع نگاهش کرد...با دیدن اسم زیبا خواست قطع کند که نظرش عوض شد.دستش را روی Answer کشید.

- بله؟

- رویا؟خودتی؟

- بله خودمم.حرفی داری؟

- چته چرا پاچه میگیری؟میخوام باهات حرف بزنم..

- اِ؟جدی؟من خیال کردم میخوای از اون ور خط برا من ...اي خدا.. یه هفته است من التماست میکنم دهنت رو باز کنی ،حرف بزنی تاقچه بالا میزاری ...چی میگی بعد از این همه وقت..

- تنهایی؟

- نه..چطور؟

- برو یه جا که تنها باشی...حرفم رو نباید کسی بشنوه..فقط بدو سر جدت..

- وایسا...

رویش را به آرش کرد که دستش را بیرون گرفته بود و با تعجب او را نگاه میکرد،رویا با دست اشاره کرد که کنار بزند.پیاده شد و از ماشین فاصله گرفت.

- بگو...

- امروز عقاب زنگ زد بهم..

- عقاب؟شماره ات رو از کجا داشت؟

- والا این رو باید از تو بپرسم..ندیدی بره سر گوشی ات؟

- نه ندیدم قایمکی رفته حتما...چی گفت بهت؟

- ببین رویا...گفت ..گفت که حرفی بهت نزنم...از چیزایی که من و تو خبر داشتیم و تو فراموش کردی ..گفت که اگه بهت بگم زندگی مو نابود میکنه چون نمیخواد تو خبر دار شی...میخواد با تو باشه و خوشبختت کنه..

- صبر کن زیبا من اصلا قصد ندارم..

- ساکت باش بزار حرفم رو بزنم..رویا،بدجوری تهدیدم کرد...ولی من باید همه چیز رو بهت بگم..میترسم خل شی بهش جواب مثبت بدی و خودت رو سیاه بدبخت کنی...عقاب بچه داره..

رویا یخ کرد.

- چی؟

- اون بچه داره..بچه نامشروع ...الانم سه سالشه ...ازم نخواه برات تعریف کنم من و تو چجوری از این ماجرا سر در آوردیم ولی بزار روشنت کنم..از این ماجرا فقط من و تو و عقاب خبر داریم... اون زن بدبختی که عقاب تو مستی بهش تجاوز کرد، سر زا رفت...عقاب تو رو دوست نداره...به جان تک داداشم که تنها کسمه تو این دنیا راست میگم...تو دو سال پیش به خاطر همین موضوع ردش کردی...عقاب خبر نداشت که من و تو میدونیم...کینه ازت به دل گرفته ..اون الان که تو فراموشی گرفتی اومده سمتت که به محض اینکه جواب مثبت دادی بزنه زندگی ات رو نابود کنه...رویا تهدیدم کرد اگه این حرف ها رو بهت بگم زندگی ام رو سیاه کنه...

رویا احساس کرد سرش تیر میکشد.بمیری زیبا...

- می مردی این ها رو زودتر بهم بگی؟حالا باید بگی که خانواده هامون میخوان قرار عقد و نامزدی بزارن؟

- تو که مخالفی آره؟

- من مخالفم ولی دیوانه چرا زودتر بهم نگفتی؟

رویا در گوشی داد میزد و زیبا فقط گوش میکرد..زیبا میدانست اشتباه بزرگی مرتکب شده که انقدر دیر حرف میزند...

- رویا فقط تو رو جون هرکی دوسش داری جلوش لو ندی من این حرف ها رو بهت زدما....

- باشه..دستت درد نکنه بهم گفتی.خدافظ

- خدافظ...

قطع کرد و به سمت ماشین رفت و سوار شد.

- چیشد؟

- هیچی بابا ...زیبا رو که میشناسی..باهام قهر بود..الان زنگ زد دلیل قهرشو گفت...

خوشحال بود که دروغ نگفت.این بار از ته دلش گفت:

- دختره ی دیوانه...

***

***

- خدافظ..

- مواظب خودت باش..

آرش ماشین را با گازی راند و دور شد.رویا دست دراز کرد و در زد.برای اینکه حرفش دروغ نشود.آرش سر راه کمی میوه و چیپس و پفک خریده بود.از در خانه داخل نرفته بود که جیغ روشنک بلند شد:

- کجا بودی نفهم؟!!

داد مهسا بلند شد:

- روشنک.....

عاطفه خندان جلو آمد:

- با آرشی خوش گذشت؟جای ما خالی نه؟

روشنگ نیشگون محکمی از بازویش گرفت:

- اِ؟پیش شوور گرامی بودی؟چرا جواب تلفن هامون ندادی آخه؟

رویا که خجالت کشیده بود گفت:

- شما از کجا فهمیدین؟

روشنک خيلي عادي گفت:

- عاطفه از پشت پرده ديد...

با ديدن قيافه مبهوت رويا خنديد و ادامه داد:

- چشم های عاطفه رو دست کم گرفتی خانم..خوب قاطی مرغا شدیا...

مهتاب مثل دختر های مهدکودکی دست زد و بالا پائین پرید:

- آخ جون یه عروسی افتادیم..

روشنک هلش داد:

- برو پی کارت...آبروم رو بردی...

مهسا از آشپزخانه بیرون آمد و مهتاب پشت سرش سنگر گرفت:

- چی کارش داری؟نه به من که از خدا یه خواهر کوچیک و وروجک میخواستم دو تا داداش شر نصیبم شد نه به تو که همیشه تو آرزوي اين بودي که کاش داداش بزرگتر داشتی خواهر کوچیکتر از خدا گرفتی....

روشنک شانه بالا انداخت و درحالیکه به سمت هال میرفت گفت:

- خدا دقیقا به هرکس چیزی رو میده که ازش متنفره...

مهتاب جیغ زد و دنبالش دوید.عاطفه دست رویا را کشید:

- بیا ببینم..همه چی رو تعریف کن..

رویا به خودش نهیب زد:یه دروغ دیگه...چی تعریف کنم آخه این وقت شب ؟

***

رویا از جایش بلند شد.نگاهی به بقیه کرد.همه دختر ها به اضافه ی پروانه که دیشب به جمعشان اضافه شده بود در وسط هال خوابیده بودند.به اتاقش رفت تا لباسش را عوض کند.از دیشب میوه که خورده بودند لباسش لک داشت.صدای شر شر باران نگاهش را جلب کرد.لباس راحتی اش را با یک تونیک آبی و شلوار جین عوض کرد.شال ترکمن اش را برداشت و به سمت حیاط رفت...زیر باران راه میرفت و با خودش شعر میخواند...

گوشی اش دستش بود و اس ام اس ها و میس کال های دیشب بچه ها را پاک میکرد.گوشی زنگ خورد.بادیدن اسم عقاب صورتش را درهم کشید..حالش از آن اسم بهم میخورد.ریجکت کرد.دوباره زنگ زد و رویا دوباره ریجکت کرد.اس ام اس خشمناکی از سمت عقاب رسید که با دعوا مي گفت برای چی وقتی بیدار است جوابش را نمیدهد.

رویا زیر لب غر زد:

- اصلا دلم میخواد...پسره ی نکبت..برو بمیر...

نمیخواست گوشی اش را خاموش کند...عقاب دوباره زنگ زد.رویا دوباره زیر لب فحشي نثارش كرد و گوشی را جواب داد:

- الو؟

- چرا جوابمو نمیدادی...

- سلام...

- باید ببینمت..

- ولی من بایدی نمی بینم.

- من میبینم ..من سر خیابونتونم.بیام دنبالت؟

- من جایی با تو نمیام..نمیخوام ببینمت.

- اِ؟یکم زود به فکرش نیافتادی؟الان که ما نزدیک دو هفته دیگه میخوایم عقد کنیم تصمیت رو گرفتی؟

- تصمیم من همین بود...دیروز علی بابا به اجبار قرار عقد و این هارو گذاشت...اگر اتفاقی بین ما بیافته فقط به اجباره...

- من باید ببینمت..

- من نمیخوام ببینمت ...دیگه نمیخوام هیچ وقت پای یه آشغالي مثل تو با كثافت كاري هات به خونمون باز شه...گمشو...

گوشی را قطع کرد.از خشم می لرزید.انگار کسی محکم زد پس گردنش.

مي توانست گرد ماندن چشم هايش را حس كند.زیر لب نالید:

- وای نه...

در حالیکه به سمت در ورودی خانه میدوید زیر لب گفت:

- گند زدی رویا...گند زدی...

***

نفهمید با چه سرعتی شال ترکمن اش را با مقنعه مشکی اش عوض کرد.روی برگه ای نوشت:

من ساعت هفت وقت دکتر دارم .برمیگردم.

رویا

خدا را شکر کرد که دیگر لازم نیست دروغی بنویسد.واقعا با ساناز به عنوان اولین جلسه از درمانش در ساعت هفت قرار داشت.ولي قطعا به اين جلسه نمي رسيد.برگه را روی در یخچال چسباند.چادرش را برداشت و گوشی به دست از خانه بیرون پرید...لعنتی...آدرس خانه ی زیبا را بلد نبود.

سرش را فشار داد:

- فکر کن....فکر کن ...

مغزش جرقه زد.زیبا گفته بود که خانه شان دو سه کوچه از خانه ی آنها بالاتر است...انقدر سریع میدوید که قلبش گرفت.باید لحظه ای می ایستاد...صبر کرد و چند نفس عمیق کشید.گوشی اش زنگ خورد.با دیدن اسم زیبا وحشت زده جواب داد:

- زیبا؟

- رویا...خود..خود..تی؟

با شنیدن صدای لرزان زیبا همه ی تنش به لرزه افتاد.

- بمیرم برات..حالت خوبه؟

سکوت...

- زیبا...سرجدت حرف بزن ببینم...زیبا...

صدای زیبا که قطع و وصل میشد به زور به گوش رویا میرسید:

- این ...منو گرفته...رویا...اون یه آشغاله ..هیچ جوری..هیچ جوری سمتش نرو...رویا زندگی ات رو تباه میکنه...رویا توروجان علی بابات بهش جواب نده...رویا قسمت دادم...

رویا در گوشی داد زد:

- اسم کوچه تون رو بگو..اسم کوچه..

سکوت..و بلافاصله بعدش صدای جیغ بنفش زیبا...

رویا با همه وجودش در گوشی جیغ زد:

- زیبــــــا...

با شنیدن صدای عقاب ،پشت خط ،احساس کرد که قلبش ایستاد.عقاب با لودگی خندید:

- به به ماتمازل..حال و احوالتون خوبه؟

- ولش کن عوضی...ولش کن..تو هرکاری بگی من میکنم..

- نه دیگه..با تو هم کار دارم ولی به وقتش این خانوم که بر خلاف اسمش خیلی زشته ،باید تنبیه بشه...بهش اخطار دادم که از چیز هایی که ميدونه حرفی نه به تو بلکه به کسی نزنه...سزای فاش کردن اسرار بقیه همینه..

صدای جیغ زیبا دوباره در گوشی پیچید...

- عقاب..تو رو خدا..كاري باهاش نداشته باش...من کجا بیام؟چیکار کنم ولش کنی؟

- حالا شدی دختر خوب...اگه دوست داری زیبا جونت صحیح و سالم جلوت باشه تا یک ساعته دیگه خودت رو برسون به این آدرسی که میگم...

- بگو ..

سعی کرد به حافظه بسپارد:

- جاده کرج،خروجی...،انقدر میای جلو تا به جاده فرعی میرسی که سرش زده کارخانه برادران شکوهی،تا تهش میای میرسی به یه انبار مخروبه، فقط یک ساعت وقت داری وگرنه زیبا رو زشت میکنم..

صدای خنده اش گوش رویا را آزار داد:

- باشه میام..

- یادت باشه به هركي حرفی بزنی ..من میفهمم .خودت تک و تنها بیا ....گرفتی؟

- باشه..فقط کاری باهاش نداشته باش.

عقاب با لحن کثیف و کشداری گفت:

- چشـــــــم....

و دوباره صدای جیغ و گریه ی زیبا بلند شد...رویا گوشی را قطع کرد.درحالیکه به سمت خانه عقب گرد میکرد،زیر لب گفت:

- خدايا...خودت کمکون کن..

انقدر حواسش نگران زیبا بود که باعث شد به آدرسی که عقاب داده بود و اسم کارخانه هیچ توجهی نکرد.

***

به آرامی لای در را باز کرد...دختر ها به همان حالت قبلی خوابیده بودند.از جا کلیدی کنار در ،کلید مگان علی بابا را برداشت و دوباره در را بست...خدا را شکر کرد که علی بابا در خیابان های خلوت تهران با او تمرین رانندگی کرده بود وگرنه باید گور زیبا را میکند.استارت ماشین را زد و از خانه خارج شد.نفهمید با چه سرعتی به سمت اتوبان رفت و در جاده کرج پیچید. و بعدش هم در خروجی مورد نظر پیچید.طبق آدرسی که عقاب داده بود انقدر جلو رفت تا تابلو را دید در جاده ای که به کارخانه میرسید پیچید.بعد از چند ثانیه ایست کرد.

جاده برادران شکوهی؟

علی بابا و عمو حسن؟

سر خودش داد زد:الان وقت این ها نیست...

سرعت ماشین را بیشتر کرد.به کارخانه رسید .درش چهار طاق باز بود.از ظاهر کارخانه معلوم بود که متروکه است..زیر لب گفت:

- اینجا چه خبره؟

بعد به خودش خندید:

- به زودی می فهمی خانم مارپل...عقاب بی علت اینجا قرار نگذاشته ...

تا ته کارخانه را رفت.به ساختمان بزرگی رسید.جلوی در ورودی اش رسید.نگاهش خیره ماند:

انبار

تابلو که میخ های یک طرفش کنده شده بود بدجور به صاحبان کارخانه دهن کجکی میکرد.از ماشین پیاده شد.به سمت در انبار رفت.در را با نیروی کمی هل داد و در تا آخر باز شد.بدون هیچ تامل و احتیاطی جلو رفت.زیبا را دید که به یک ستون بسته شده بود.

- زیبـــــــا.........

به سمتش دوید صدای جیغ زیبا را برای بار چندم در آن روز بلند شد:

- پشت سرتــــــــــ....

برخورد جسم محکمی با سرش را احساس کرد.حس کرد سرش دو قاچ شد.به سمت زمین فرود آمد.چشم هایش بسته شد...تمام!!

***

***

- دختره ی دیوانه ..اون از دیشب اینم از امروز..

- چقدر غر میزنی روشنک! بگرد..

روشنک با عصبانیت به سمت مهسا برگشت:

- میخوای توی کمد ها یا زیر تخت رو بگردم؟هر دو طبقه ي خونه به علاوه كل حياط رو گشتیم..نیست...برگشت باید باهاش اتمام حجت کنیم که عین شتر کله اش رو نندازه پائین بدون خبر هرجا دلش خواست بره.

- روشنک!!

- کوفتُ و روشنک...بلایی سرش بیاد ما باید جواب عمه و علی بابا رو بدیم ها!!حالیت نیست انگار...

- رویا دختر عاقلیه بی خبر ول نمیکنه بره..

صدای داد عاطفه بلند شد:

- بچه ها بیاین پیدا کردم..

سه نفری به همراه پروانه به سمت آشپزخانه دویدند.با دیدن عاطفه جلوی یخچال پروانه با تعجب پرسید:

- تو یخچاله؟

عاطفه با صدای بلند خندید.برگه ی کوچکی که در دستش بود را نشان داد:

- نه بابا..ما دیوانه ها به جای اینکه اول اینجا رو نگاه کنیم رفتیم داریم تو اتاق ها رو میگردیم...نوشته وقت دکتر داره برمیگرده...

روشنک روی صندلی نشست و با خستگي گفت:

- مارو ببین چهارساعته مچل شدیم ها...

مهسا روشنک را بلند کرد وگفت:

- برو مهتاب رو بیدار کن بیاین صبحانه بخوریم...بلند شو یالا...

پروانه با مهربانی گفت:

- من بیدارش میکنم...خیلی خوشحالم تعطیل رسمیه ...مهتاب دیشب خیلی خسته شد.

روشنک نان را برداشت و درحالیکه کره رویش می مالید گفت:

- اون همه ی انرژی اش از فکش میره..بس که زر میزنه...

عاطفه ریز شروع به خندیدن کرد.مهسا با هشدار به سمت روشنک گفت:

- بس کن تو هم ..اگه تونستی یکبار بدون متلک انداختن به این بیچاره روزت رو شب کنی،من اسمم رو عوض میکنم...

تلفن آشپزخانه زنگ خورد.عاطفه بدون درنگ به سمت گوشی رفت .مکالمه اش مهسا و روشنک را کنجکاو کرد که پشت تلفن بیایند:

- بله؟

- بله بله منزل شکوهیه.. ؟!!

- نه بابا..من خواهر زاده شونم.

- جدی؟مگه اونجا نیمده؟

- من خبر ندارم..چند لحظه...

گوشی را کنار گرفت و گفت:

- یکیه میگه من سانازم دوست رویا،ظاهرا دکترشم هست میگه رویا وقت داشته ولی نیومده...

مهسا و روشنک به هم نگاه کردند و مهسا با دهان باز گفت:

- وا؟

عاطفه پشت گوشی رفت:

- ببخشید..به ما گفته که میاد مطب شما...

- نامزدش؟شما آرش رو از کجا میشناسین؟

- آهان ..آره ببخشید...آره دارم...زنگ میزنم..

- شما رو برای چی خبر کنم؟

- معذرت میخوام من هی یادم میره شما دوستش هم هستین...

- باشه حتما...خدافظ.

گوشی را قطع کرد و رو به مهسا،روشنک و پروانه که وارد آشپزخانه شده بود گفت:

- شماره ی آرش رو کدومتون دارین؟

مهسا که شماره همه را در دفترچه تلفن گوشی اش داشت ،به سمت گوشی اش دوید.

***

***

سمانه از سر گاز کنار رفت.همه تنش بوی پیاز داغ گرفته بود.پوفی کشید.با شنیدن صدای تلفن آرش به اتاقش رفت.

- نگاه کن توروخدا...دو روز اومده اینجا،همه ی مملکت بهش زنگ میزنن.

گوشی را برداشت نگاهی به صفحه اش نکرد.کنار در حمام رفت و داد زد:

- آرش؟

شیر آب قطع شد:

- بله؟

- گوشی ات زنگ میزنه...

- کی هست؟

سمانه به شماره نگاه کرد با دیدن اسم :رویا-خانه با اخم گفت:

- از خونه ی رویائه ...آقاي شكوهي باشه دوباره دعوا راه بندازه من حوصله ندارم ها...

- اونا که رفتن مسافرت..خودشه حتما...جواب بده...

با بوی سوخته پیاز داغش گوشی را به دست آوش که از اتاقش بیرون آمده بود داد و به سمت آشپزخانه دوید.

- جواب بده..رویائه..

آوش جواب داد:

- بله؟

صدای دختر مغزش را سوراخ کرد:

- اقا آرش؟

- این گوشیشه ولی من داداششم.شما؟

- من عاطفه ام دختر دایی رویا...رویا رو میشناسین که.

آوش در دلش گفت:دختره ی خنگ ..مگه میشه کسی که قرار بود عروس این خانواده بشه رو نشناسم؟

- بله میشناسم...

- خب ...میشه با آقا آرش حرف بزنم؟

- اینجا بود که من گوشی اش رو جواب نمیدام..رفته گرمابه..

- گرمابه؟

آوش به خودش خندید،حرفش رو تصحیح کرد:

- حموم ،خانم!

- آهان کارم واجبه...راجب به رویاس...

- چی شده؟اتفاقی واسش افتاده؟

- اگه میشه سریع با آقا آرش بیاین اینجا ..رویا گم شده...

- مگه رویا جاسویچیه؟یعنی چی گم شده ؟

- فعلا که گم شده..میشه سریع بیاین؟

- باشه الان به آرش میگم...

پانزده دقیقه بعد ،سه نفری در ماشین به سمت خانه رویا در حرکت بودند....

***

چشم هایش را به سختی گشود.درد در سرش پیچید.

- آخ...

- رویا؟

سرش را چرخاند.

- بی انصاف چقدر بد زد تو سرت..روانی نمیگه تو یک ماه نشده از بیمارستان مرخص شدی ممکنه بمیری..

صدای زیبا خیلی نزدیک بود..کنارش بود.به ستون کناری بسته شده بود..انبار به قدری تاریک بود که نمیتوانست او را ببیند.

- زیبا؟تو سالمی؟

- آره ..من خوبم...صبح یکم روم مشت و لگد تمرین کرد که پشت تلفن جیغ بزنم،تو بترسی....وگرنه باهام کاری نداشت..

- زیبا من خیلی شرمنده ام ..بدجور..

- رویا؟

- جانم؟

- ببند دهنتو..بابا میزان دوستی همین جا ها سنجیده میشه...بعدم برای من که رزمی کارم مشت ها و لگد هاش اصلا درد نداشت...

- خانوم خوش چهره دری وری نگو..عمه ی من بود اونجوری جیغ میکشید پشت تلفن؟

زیبا کم نیاورد:

- موهام رو میکشید...میدونی که من روی موهام خیلی حساسم...

- باشه بابا..

- ...

- کجاست الان ؟

- نمیدونم .تو رو بست رفت ...

- چقدر گذشته؟

- حدود یک ساعت گذشته که خبری ازش نیست..تو سالمی؟...اون طوری که اون تو رو زد من گفتم سرت دو نیم شد...

- ..همه ی سر و گردنم درد میکنه...بوی خون میاد... ؟!!

با باز شدن در انبار زیبا جوابش را نداد..چنان نوری به چشمش خورد که احساس کرد رسما بینایی اش را از دست داد....هیکل عقاب را جلوی در دید.

- چقدر جالبه...

جلو تر آمد:

- دیدی رویا؟بالاخره به زانو در آوردمت...

رویا زیر لب گفت:

- چه غلطا!!!

جلو یش رسید:

- از اسم کارخونه تعجب نکردی؟هان؟برادران شکوهی؟

رویا نگاهش را پائین انداخت.ترجیح میداد همه ی ماجرا را بشنود.

- خیلی کوچک بودم...نه ساله بودم...سن کمیه..ولی خاطراتی که من دارم هیچ وقت از ذهنم پاک نمیشه... زندگی مون عالی بود تا جایی که...این کارخونه ی لعنتی ورشکسته شد . کارخانه ای که حاصل شراکت بابام و بابات بود.. همه ی رویا هاشون به حقیقت پیوسته بود ولی دست آخر کارخانه ورشکست شد .بابات زمین اینجا رو به دولت فروخت.باید پول رو نصف میکرد ولی اینکار رو نکرد.خودش انقدر قرض بالا آورد که همه ی پول فروش کارخانه رو داد به بدهی هاش...بابای منم که دیر جنبید..تا به خودش اومد به خاطر قسط هایی که باید به بانک میداد و پولش رو نداشت افتاد زندان....سه ماه اونجا بود.مامانم تو همین سه ماه انقدر اذیت شدکه افتاد گوشه ی خونه...پدرِمامانم به خودش اومد...قرض ها و بدهي ها و همه چي رو صاف كرد...بابا اومد بیرون..ولی چه فایده؟مامانم با یه دیوانه فرقی نداشت...پرستو که دوره ی نوجوانی اش رو میگذروند ،افسردگی گرفته بود...پدرم با این که بدهی نداشت ولی هیچ پولی برای شروع یه کار نداشت...بانک به خاطر بدقولی اش بهم وام نداد و اون مجبور شد پول نزول کنه...مامانم رفت تیمارستان و دو روز بعدش فرار کرد . یه هفته بعدش خبر رسید که توی یکی از جاده های بیرون از تهران پیداش کردن..گیر يكي از باندهاي قاچاق بدن افتاده بود..اون ها هم با یک آمپول بیهوشش کرده بودن..اعضای اصلی بدنش رو خارج کرده بودن..بعدش انداخته بودنش یه گوشه تا بمیره...

آه زیبا بلند شد.صدای عقاب می لرزید...رویا میتوانست رد اشک را روی صورت عقاب ببیند.

- پرستو که افسردگی حاد داشت هرروز میرفت پیش روانپزشک و شده بود یه جسمی که فقط قرص های اعصاب و آرام بخش میخورد تا آروم بشود...بابام مثل چی کار میکرد تا بتونه قسط نزول های مختلفی که گرفته بود رو بده...بابای تو هم انگار رفته بود تو کما..اصلا به روی خودش نیاورد که همه ی سرمایه بابای من رو بالا کشیده بود...بعد از سه سال که خانواده مون به معنای واقعی از هم پاشیده بود و نامادری اومده بود بالای سر من و پروانه،بابات انگار که از خواب بیدار شده باشه،اومد و مقدار هنگفتی پول رو دو دستی تقدیم بابای من کرد...ولی اون پول التیام زخم هایی که من به تنهایی خورده بودم ،نبود...التیام دیوانگی مادرم...مرگش توی اون حالت..التیام افسرده شدن پرستو ..التیام اینکه تو سن حساسی که نیاز به مادر داره،مادری کنارش نبود ...التیام اینکه بخاطر قرص های اعصاب رنگارنگی که میخورد باعث شد نازا بشه...التیام اینکه شوهرش موقعی که فهمیده نازائه میخواست ازش جدا شه ...التیام اشک هاو ضجه هایی که اون روزها زد...التیام بی مادری خودم و پروانه...التیام همه ی درد هایی که ما سه تا متحمل اش بودیم و دلیلش فقط بابای تو بود...

جلو آمد و چانه ی رویا را بالا گرفت.رویا میتوانست نفرت را به وضوح در چشم هایش بخواند:

- من قسم خوردم رویا... این رو می بینی؟

دست راستش را که آستین آن را تا شانه اش تا زده بود جلوی چشم های رویا گرفت.رویا رد خطی را روی ساعد عقاب دید.با صدایی که به زور از حنجره اش بیرون میامد پرسید:

- این... چیه؟

- موقعی که دوازده سالم بود و همه چی رو فهمیدم ...موقعی که فهمیدم بابای تو مسبب همه ی بدبختی هایی بود که کشیدیم این خط رو کشیدم و به خونی که ازش بیرون زد قسم خوردم هرجور شده انتقام زندگی خودم و خانواده ام رو که به باد رفت ازش بگیرم..به هر نحوی..حتی اگر اون بيچاره كردن تو باشه رویا...فهمیدی یا نه؟

چانه ی رویا را کشید.رویا صدای گردنش را شنید.صدای داد عقاب انبار را لرزاند.:

- بگو..انقدر بلند بگو که گوشام پاره شن...بگو تا آخر عمرت پای من میمونی...هربلایی سرت بیارم بازم پیشم می مونی؟می تونم هربلایی که دلم می خواد سر تو و دوستت بیارم ...مخصوصا اینجا که هر چقدر حنجره تون رو پاره کنین هیچ کس هیچی نمیفهمه...

اشک های رویا روی صورتش ریخت.با صدای لرزانش گفت:

- تو مریضی...یه مریض روانی...

صدای زیبا بلند شد:

- سعی نکن رویا رو گول بزنی...تو با کشتن ما دو تا به هیچی نمیرسی...مخصوصا به انتقامی که میخوای از بابای رویا بگیری....

عقاب جلوی زیبا رفت:

- ولی میتونم تو رو انقدر بزنم که صدای ناله هات باعث شه رویا به درخواستم جواب مثبت بده هان؟

رویا داد زد:

- زیبا جوابش نده....

میدانست زبان زیبا نیش دارد و میتواند در یک جمله چنان متلکی بار عقاب کند که هردو شان را روی آتش کباب کند.زیبا بلند گفت:

- فکر نمیکنم رویا انقدر خنگ باشه که به آشغالي مثل تو جواب مثبت بده ...تحت هر شرایطی حتــــ..

صدایش به خاطر مشتی که به شیکمش خورد.،خفه شد.عقاب جلو و عقب میرفت و قدرت مشت هاش را روی شکم و صورت زیبا خالی میکرد.رویا جیغ کشید:

- ولش کن

عقاب مشت آخر را به صورت زیبا زد و به سمت در رفت.با لحن مسخره اي گفت:

- برای گرم کردن خوب بود...

درحليكه مي خنديد از انبار بيرون رفت.رویا به سمت زیبا چرخید.سرش روی سینه اش افتاده بود.

- زیبا؟تو رو خدا سرت رو بیار بالا...زیبا؟

گریه اش شدید تر شد .زیبا بیهوش بود.رویا حتی نمیدانست عقاب تا چه حد او را مجروح کرده است... همه وجودش می لرزید و پشت سرهم زیبا را صدا میکرد...

گوشی اش در جیب تونیک اش لرزید...بار اول نبود..از وقتی به هوش آمده بود گوشی اش مدام می لرزید...باهوشی کرده بود و قبل از ورود به انبار گوشی اش را سایلنت کرده بود.وگرنه حتما تا به حال به دست عقاب تکه تکه شده بود.خودش را کمی جا به جا کرد و توانست با سختی اسم را بخواند..

از خانه بود..قطع شد دوباره زنگ زد..این بار هم از خانه بود...چقدر بد بود که گوشی در یک وجبی اش بود و نمی توانست خودش را از این مخمصه نجات دهد.با عذاب سرش را به سمت زیبا برگرداند و دوباره اورا صدا زد..

گوشي اش نزديك به صد بار ديگه زنگ زد.شماره ي دختر ها واعضاي خانواده خرم روي گوشي اش يكي پس از ديگري نمايان مي شدند و بدون جواب خاموش مي شدند...در انبار باز شد .رویا با ترس به در نگاه کرد.هیکل عقاب را در چارچوب در دید.با دیدن شیشه های مشروب تپش قلبش سریع تر شد...

- الان نه...

عقاب جلو آمد ...زانو زد جلوی رویا.رویا میتوانست بوی گند مارتینی که بالارفته بود را حس کند...یادش نمیامد که مارتینی و بویش را از کجا میشناخت...صدای عقاب او را از افکارش بیرون کشید:

- جدی خانم؟تو تشخیص میدی من کی باید بخورم و کی نباید بخورم؟شما دیگه چه چیز هایی رو تشخیص میدین؟

صورتش را نزدیک تر آورد.رویا که از ترس میلرزید ،پلیدانه ولی سریع نقشه کشید.گذاشت عقاب حسابی جلو بیاید.صورتش را سریع جلو برد و محکم چانه ی عقاب را گاز گرفت.میتوانست بوی خون را حس کند.صورتش را عقب کشید و خون عقاب را بیرون تف کرد.

عقاب که به خودش آمد دستش را بالا برد و محکم دم گوش رویا خواباند.چنان محکم رویا را زد که رویا حس کرد نصف صورتش بی حس شد.عقاب دستش را بالا برد و در طرف دیگر صورت رویا فرود آورد.خون از دماغ رویا به بیرون فواره زد. صدای ناله اش بلند شد.

- حقت بود ...تا تو باشی جرئت همچین غلط هایی رو به خودت ندی...

سرش را بالا گرفت و عقاب را دید که شیشه ی دیگری را بالا گرفته بود و پشت سرهم فرو میداد.مغزش را به كار انداخت...باید از این مستی به نفع خودش استفاده می کرد.در دلش خدا را شکر کرد که زیبا بیهوش بود وگرنه زبانش کار دست جفتشان میداد...گوشی عقاب که روی میز بود زنگ خورد.رویا خودش را بالا کشید..میتوانست اسم را بخواند....چشم هایش را ریز کرد:

Pari

از خوشحالی قلبش بالا و پائین می پرید.میدانست عقاب وضع عادی ندارد و متوجه غير عادي بودن حرف هاي رويا نمي شود.سعی کرد لحنش را طعنه آمیز کند.با تمسخر گفت:

- بابامه...میتونی گوشی رو برداری...مي توني بهش بگی منو دزدیدی...میتونی بهش بگی دیگه نمیتونه تا آخر عمرش دخترش رو ببینه..

عقاب به سمت گوشی رفت و با خنده وحشیانه ای گفت:

- راست میگی...میتونم زجرش رو حس کنم.

دستش را روی گوشی کشید.به خاطر مستی و لرزشش دستش اشتباهی دکمه ی بلند گو را لمس کرد.با صدای بلندی گفت:

- الو؟

صدای نگران پروانه بلند شد:

- الو؟عقاب ؟کجایی؟بلند شو بیا خونه ی عمو حسین...رویا گم شده..

- پری تویی؟خواهری...حالت خوبه؟

رویا لرزش زیبا را دید.به هوش آمده بود.خدا کنه داد بزنه..

- چی میگی؟من خوبم...تو بلند شو بیا اینجا..رویا از صبح رفته بیرون نیست...

- جاش امنه...

- چی؟

صدای جیغ زیبا بلند شد:

- جاده ی کرج...

اسم خروجی را داد زد:

- کارخونه ی بابا رویا...برادران شکوهي...

عقاب گوشی اش رو به دیوار کوباند..جلو رفت و طناب های دور زیبا را باز کرد.او را روی زمین انداخت و درحالیکه داد میکشید لگد هایش روی بدن زیبا فرود میامد.رويا به خودش آمد و خودش را روی ستون بالا پائین کشید.متوجه میخی روی ستون شده بود.کمی خودش را به چپ و راست تکان داد.میتوانست پاره شدن تدریجی طناب را حس کند...صدای ناله های زیبا باعث میشد سریعتر خودش را بالا پائین بکشد...

با آخرین توانی که داشت خودش را یکبار دیگر بالا کشید و صدای پاره شدن طناب انگار جان دوباره بهش داد.به سمت زیبا شیرجه زد.پای عقاب بالا رفت که روی گردن زیبا فرود بیاید.رویا برعکس جهت زیبا جلویش افتاد.پای عقاب را دید .ضربه خورد.درست زیر دلش.با همه وجودش جیغ کشید.چنان دردی در بدنش پیچید که حس کرد همه ی قوای بدنش بیرون رفت.فقط خوشحال بود جلوی زیبا افتاده و ضرباتی که ناشی از حماقتش بود را فقط خودش میخورد نه دوستی که برای نجات زندگی او اینجا بود...

بجز ضربه های عقاب چیز دیگری را نمیفهمید...آرزو کرد کاش هر کس که صدای زیبا را شنیده بود زودتر خودش را میرساند...او که از هوش میرفت عقاب سراغ زیبا میرفت...کاش کسی برای کمک به او میامد..

کاش آرش میامد...

آرش..

اسم آرش در سرش منعکس شد....

مغزش واکنش داد..

حس كرد جرقه اي جلوي چشمانش زده شد...

خودش را دید که دست در دست آرش روی شن های مرطوب ساحل نشسته بودند و موج های دریا را نگاه میکردند.انعکاس نور خورشید در آب صحنه ی زیبایی به وجود آورده بود.عشق را حس میکرد.صد ها احساس مختلفی که نمیتوانست به زبان بیاورد.صدای خنده خودش را شنید.دقت کرد...سرش روی شانه آرش رفت و سر آرش روی سر او...صدای جفتشان در گوشش پیچید.با عشق زمزمه میکردند....

زیر لب با آن ها در خاطرات گذشته اش تکرار کرد:

ذهن در طول حیات

می شود چتر نجات

خوش بحال تو اگر باز شود.

و ترا آرام

آرام

فرودآرد

در پهنه دانایی

آگاهی

عشق و محبت

زیبائی و عمق احساس جهان

وای اگر باز نشود....

لبخند زد...چند روزی میشد که عشق آرش را به یاد آورده بود..در دنیایش فقط عشق اورا میخواست...فقط آرش را میخواست...با باز شدن در انبار و دیدن هيكل تنومند آرش و آوش ،با تبسمي روی لبش چشمانش بسته شد...

***

***

سی سال بعد ؛

رویا:

حالا که از روزهای فراموشی من نزدیک به سی سال میگذرد،خیلی سخت به یادشون میارم.عشقی که من و آرش بهم داشتیم،زندگی که آرش برایم ساخت باعث شد تا خاطره ی تلخی آن یک ماه را تقریبا فراموش کنم.

اما این که بعد از اون لحظاتی که من و زیبا زیر مشت و لگد عقاب مانده بودیم چه شد...

چشم هایم رو که باز کردم در بیمارستان بودم و هشیاری نداشتم.همه دور و برم بود.طی چند ساعت بعدش متوجه شدم که نزدیک به سه روز بیهوش بودم .به خاطر خونریزی داخلی عمل های متعدد داشته ام.مهم ترین چیز این بود که ضربه ای که همون اول زیر دلم خورده بود ،باعث پارگی دیواره رحمم شده بود .به خاطر خونریزی شدید رحمم خارج شده بود.و اين يعني كه...

فردای آن روز نحس در انبار،فاميل به علي بابا و فريبا خبر دادند و اون ها هم سريع از زاهدان برگشتند.عمو حسن در دوساعت بعد از اینکه من وزیبا را به بیمارستان رساندند،موقعی که از همه چیز خبردار شده بود با خشم عقاب را به باد کتک گرفته بود و دست آخر آرش و آوش که تنها مردان جمع بودند جلو دویده بودند و عمو حسن را از او جدا کرده بودند.توي همون لحظه ها متوجه شدم که زیبا از اول به هوش بود و فقط دچار شکستگی یکی از پاهایش شده بود.

یادمه که چند ساعت بعد از اینکه به هوش اومده ام و هوشیار شدم پروانه و پرستو که سریع از اصفهان به تهران برگشته بود چطور به دست و پام افتاده بودند که شکایتی از عقاب نکنم.من دلم صاف بود.گفتم که شکایتی ندارم.

اما ....

عمو حسن جلو اومد و جلوی پروانه و پرستو ازم خواست که از عقاب شکایت کنم .گفت باید پسرش آدم شه و این که فکر میکرده عقاب رو خوب تربیت کرده .گفت که زیبا همه چیز رو برایش تعریف کرده.عمو حسن با تامل برام توضیح داد که عقاب همه چیز رو درست گفته بجز حرف های نابجایی که درمورد علی بابا زده بود.توضیح داد که علی بابا موقع ورشکستگی شرکت سهم او را نداده بود برای اینکه مجبور شده بود همه پول را که شامل سهم خودش هم میشد برای معامله های مختلفی که طی سال آخر انجام شده بود اما هزینه ای بابتش پرداخت نشده بود و وکلای آن کارخانه ها تهدید به شکایت کرده بودند،خرج کند.

اما بعدش که کاری برای خودش جور کرده بود و موفق شده بود،به خاطر وضعیت عمو حسن نود درصد حقوق ماهانه ای که میگرفت را به حساب عمو حسن میریخت .برایم گفت که علی بابا چقدر مخالف گرفتن پول نزول بوده ولی او اینکار را انجام داده است.گفت که زن عمو از اول مشکل روانی داشته و با افتادن او به زندان حالش بدتر شده بود.عمو حسن گریه میکرد و به خودش لعنت میفرستاد که چرا از همان اول همه ی ماجرا را به پرستو ،عقاب و پروانه نگفته بود.البته پرستو موقعی که به بلوغ فکری کامل رسیده بود همه چیز را فهمیده بود.پروانه هم به قدری کوچک بود که چیزی از آن روز ها یادش نمیامد.

عمو حسن همه را گفت و بعدش به التماس افتاد که از عقاب شکایت کنم تا زندان عقاب را آدم کند.اما من هرکاری کردم نتوانستم از عقاب شکایت کنم.گرچه این کارم دردی از عقاب دوا نکرد چون عقاب بعد از آن ماجرا مشکل روانی پیدا کرد و بعدش قضیه ی فرزند نامشروعش فاش شد که هیچ کس نفهمید چطور این راز لو رفت.

عقاب که مشکلات زیادی رو تحمل میکرد یک روز توی حمام رگ دستش را زد و قبل از اینکه کسی به دادش برسد،در آرامش مرد.در کاغذی کوچکی که روی بالشتش گذاشته بود از همه معذرت خواهی کرده بود و نوشته بود که امیدواره خدا هم از بدی هایی که اون در حق بنده هاش کرده بود بگذره.

بعد از مرخصی من از بیمارستان من و آرش يك ماه نامزد ماندیم و بعدش در اوج عشقی که بهم داشتیم و با اطلاع آرش از اینکه من قدرت باروری ندارم، ازدواج کردیم.دو سال بعد از ازدواجمان،یک دختر و پسر دو قلو از پرورشگاه گرفتیم.هردو سه ماهه بودند و هنوز اسمي نداشتند براي همين به یاد پدر و مادر آرش اسمشان را رضا و نسیم گذاشتیم...

من چهل ساله بودم که علی بابا دچار حمله قلبی شد و فوت کرد.روزهایی سختی بود مخصوصا برای فریبا که بعد از رفتن من از خانه پدری ام با علی بابا تنها مانده بود و بیشتر از سال های قبل به او وابسته شده بود.فریبا هم بعد از یک سال از فوت علی بابا ، فوت شد.به قول خودش پیش محسنش رفت.

آوش كه از همه بيشتر سمانه نگران ازدواجش بود توي همون ماجراهاي بيمارستان و چند روز بعدش با عاطفه آشنا شد و بعد از یک سال که با هم در رفت و آمد بودند ازدواج کردند و به قول سمانه یک زوج که هردو از دست همدیگر شکار بودند زیر یک سقف رفته اند.باري نشده بود که یک بار به خانه شان زنگ بزنیم و آن ها را مشغول دعوا و کتک کاری در اوج خنده نبینیم.البته به قول آوش همه کارهاشان از روی عشقی بود که بهم داشتند.جدا از کل کل های همیشگی شان همه عشق و محبت را در رفتار و صحبت هاشان میدیدند.

دختر وپسر های فامیل هم همه ازدواج کردند .بجز روشنک که تا الان که پنجاه و شش سالشه هنوز ازدواج نکرده و زبونش مثل قدیم ها خیلی سریع میچرخه.مهتاب که حالا مادر سه تا پسر بلند قد و رشیده میگه خواهرش هنوز یه خل مثل خودش پیدا نکرده .

رضا-پسرم- که الان سی سال سن دارد ،یک پسر با نمك داره که پنج سالست و به خاطر اینکه عروس مهربونم ،دانشجوئه اکثر اوقات پیش من و آرشه.

نسیم هم يه دختر خيلي ناز مثل خودش داره كه سه سالشه.

نیاز(دختر نسيم) و پوریا(پسر رضا)همیشه کنار هم اند و هم بازی هم اند.مهسا هر وقت نوه هام رو میبینه میگه این ها بعدن با هم ازدواج میکنن و باعث میشه همه بخندن.

اما...

زندگی کنار آرش..

عشقی که تا همین لحظه توی زندگی مون جاریه رو هیچ جوری نمیشه گفت یا نوشت.

هنوز هم مثل روزهای اول ازدواجمون ،آتش عشق جفتمون تنده و خوشبختی رو فقط توی ثانیه هایی که کنار همیم حس میکنیم.

هنوز هم موقعی که سر من روی شانه ی اونه و سر اون هم روی سر من ،درحالیکه با هم نیاز و پوریا را نگاه میکنیم که دنبال هم میدوند زیر لب میخوانیم:

ذهن در طول حیات

می شود چتر نجات

خوش بحال تو اگر باز شود.

و ترا آرام

آرام

فرودآرد

در پهنه دانایی

آگاهی

عشق و محبت

زیبائی و عمق احساس جهان

وای اگر باز نشود....

Gazaleh-j

ساعت12:55 بعد از ظهر

شنبه(25)/مرداد/1392