برای دانلود رمان بیشتر به نگاه دانلود مراجعه کنید

www.negahdl.com

 رمان حصار نگاه | م-دهقان کاربر انجمن نودهشتیا

www.negahdl.com

نگاه دانلود مرجع دانلود رمان

نمی دانم چه چیز در عمق چشمانش،درجادوی آن تیله های خاکستری نهفته داشت که در حصار نگاهش اسیر شدم....حالا این شوریدگی بود که مهمان جاودانه روح ام می شد....

اه...که به هر کجا می نگریستم،تبسم نگاهش حضور داشت وعطر وجودش طنین انداز...دل عصیانگرانه اورا می طلبید و دیوانه ومدهوش چون بتی سنگی می پرستید ....من هم نو آموزی در مکتب دلدادگی شده بودم اما نه عشقی آسمانی که زمینی و شرمگین از این شرک مخفی در پیشگاهش سجده می کردم....

تنها یک چیز رابه خوبی می دانستم...این افسون نگاه نافذش بود که در وجودم رخنه کرد وهستی ام را به تاراج برد......

شب بی کران برپهنای شهر سایه گسترانیده بود،بادبرپیکر درختان عریان بی رحمانه تازیانه می زد ،زوزه باد سیاهی شب را هولناک تر کرده بود0 کنار پنجره ایستاده بودم باجسمی یخ زده به آسمان پرستاره چشم دوختم چشمانم برای بارش دوباره اجازه می گرفتند ،به آن ستاره که پرنورتر ازبقیه خودنمایی می کرد خیره شدم...........0خیالم باز سودای سفر به گذشته ها را کرده بود ،قطره های اشک یکی پس از دیگری بر پهنای صورت غمگینم می لغزیدند ،چشمانم را بستم تا دیگر اجازه باریدن به آن عصیانگران را ندهم 0.............. به گوشه تاریک اتاقم خزیدم سالها بود که جز اتاقم در جای دیگری آرام نمی گرفتم ،خسته بودم ،خسته و تنها ،سر بر بالش گذاشتم تا بعد ازیک روز پر تلاطم به خوابی آرام تن دردهم اما گویی بی فایده بود 0................... گذشته شفاف وروشن در مقابل دیدگانم مجسم شد، دوباره اشکهایم از گوشه چشم راهی به بیرون یافتند.0آ..........هی به سنگینی همه غمهای دنیا کشیدم وبه سقف چشم دوختم ،تسیلم وار گذشته را کاویدم0 همه چیز ازروزی آغازشد که برای اولین باربعدازده سال اورا می دیدم آشنایی دوخانواده به قبل از تولد من می رسید از شراکت پدرم وعموجمشید پدراو، روزگاری که مادرم در حسرت داشتن فرزندی مهرمادرانه اش رابی دریغ نثار او می کرد واو سخاوتمندانه مامان ماهرخ صدایش می زد........0وقتی بعدازچند سال من وفتانه پابه این سراگذاشتیم هر دو خواهر اوشدیم ...فتانه خواهر نسبی ومن خواهر سببی0دختر بازیگوش وکوچکی بودم واوپسری جوان که برای رسیدن به آرزوهایش وادامه تحصیل عازم سفر به خارج ازکشور شد........ وقت خداحافظی فتانه آرام در کنار مادرش ایستاده بود وگریه می کرد امامن طبق عادت همیشه ام بالجاجت ناراحتی ام را نشان می دادم ،بی پروا در آغوشش فرورفته بودم ودستانم رابه دورگردنش قفل کرده بودم تا به خیال خود مانع ازرفتنش بشوم وبه هیچ کس اجازه نمی دادم تا مرا راازاو جدا کند ، بلند گو شماره پروازش رااعلام کردواز مسافران خواست تاهرچه سریعتر سوار هواپیما شوند،آهسته در گوشم نجوا کرد: -اگه بذاری برم قول میدم یه عروسک موطلایی خوشگل برات از اونجا بفرستم سرم را از روی سینه اش برداشتم وبا خوشحالی گفتم: -پس دوتا بفرست یکی ام برای فتانه... سرشو تکان داد وگفت: -باشه...هرچی تو بخوای...حالا می ذاری برم؟ پشیمان شدم حلقه دستانم را محکمتر کردم و گفتم: -نه نمیذارم بری ...من عروسک نمی خوام فقط تو رو می خوام داداش فرزین

دوباره بلند گو مسافرها را پیچ کرد، گونه ام رابه نرمی بوسد و از خودش جدایم کرد وبه دست مادر سپرد .چشمان خاکستریش در هاله ای از اشک درخشید نگاهی گذرا به همه انداخت .وقتی نگاهش به من رسید که سعی می کردم با جیغ وفریاد از دست مادر آزاد شوم مکث کرد ،جلو آمد ،خودم را از دست مادر رهانیدم و باز به آغوشش پناه بردم .....اینبار صورت کوچکم را در میان دستانش گرفت ،در چشمان سیاه و اشکبارم خیره شد: 

-اگه قول بدی دختر خوبی باشی ...بی قراری نکنی و مامان ماهرخ رو اذیت نکنی ...من قول میدم زود زود برگردم ،قبول؟؟؟

سرم را مطیعانه تکان دادم واز او فاصله گرفتم و او به سرعت رفت......انتظارم برای بازگشتش ده سال به طول انجامید0

فصل2

سالن فرودگاه مملو از جمعیتی بود که برای استقبال از عزیزانشان آمده بودنند ،پیداکردن او از میان آن ازدحام کار ساده ای نبود خصوصا که بعد مدت طولانی باز می گشت وواضح بود که تغییرات زیادی کرده است0هر کدام به گوشه ای از سالن چشم دوختیم ،من وفتانه هم طرفی را نگاه می کردیم 0فتانه همانند همیشه سربه هوا به هرجایی نظر می انداخت اما من مصرانه جمعیت را میجستم که پسری جوان از انبوه مسافران جدا شدو به سمت ما پیش آمد0کت وشلوار مشکی باپیراهن صورتی رنگ به تن داشت وکرواتی نازک ومشکی بسته بود ،با قدوقامتی بلند ونگاهی نافذوگیرا،لبانش بالبخندی محو تزیین شده وموهایش رابه طرز زیبایی ژل زده بود،در نگاه اول هر بینده ای را مجذوب خود می کرد 0با اینکه سر و وضعی کاملاً غرب زده داشت اما چشمان خاکستریش هویت اورابرایم آشکار ساخت......

خدای من چه می دیدم این جوان برازنده وشیک پوش فرزین بود...باورش در ذهنم نمی گنجید که اورا اینگونه متفاوت از ده سال پیش ببینم ،اودیگر شباهتی به برادر روزگار کودکی ام نداشت 0حالا تبدیل به مردی جذاب با قامتی بلندتر از سابق شده بود که در اولین دیدار حسی جدید رادر قلبم تداعی کرد ،حسی نه ازجنس حس خواهر به برادر از جنس خواستن شاید هم...............

هیچ کس تا آن لحظه متوجه حضور وآمدن اوبه سمت ما نشده بود آرنجم را در پهلوی فتانه فروبردم ،معترضانه به سمتم برگشت ومسیر نگاهم را تعقیب کرد0چشمش به برادر افتاد و هیجان زده جیغی خفیف کشید وتوجه همه را به سمت خودش معطوف کرد،بازبانی الکن آمدن فرزین را خبر دادوبه سمت او دوید که در فاصله نزدیکی از ما ایستاده بود ودر کنارش مردکارگری بود که چمدانهایش را حمل می کرد،در آغوش گشوده برادر فرو رفت به جبران این دوری یکدیگر را بوییدند 0خاله سیمین مادر فرزین خودش را به او رساند صورتش را غرق بوسه کرد ،دست به دورگردنش انداخته بود وصورتش پوشیده از اشکهایی بود که از بی تابی درونش حکایت می کرد 0فرزین هم منقلب شده بود وصورت مهربان ودلتنگ مادر را می بوسید .....عمو جمشید پدرش هم اورا در آغوش فشرد بر پشتش زد :

-مردی شدی پسر!

بعدازآن باپدرم دست دادو در مقابل مادرم ایستاد نگاهش سرشار از دلتنگی بود، تک تک اعضای صورت مادر را کاویید وبا لبخندی فراخ گفت: 

-مامان ماهرخ هنوزم جون ومهربون هستین ،چقدر دلم براتون تنگ شده بود.........

این تنها جمله ای بود که تا آن لحظه به زبان آورده بود ،صدایش چه خوش آهنگ بود...............

مادر اشکهایش را زدود ولبخندی محو به لب آورد در حالی که صدایش هنوز هم ازبغضی که در گلو داشت می لرزید:

-ما هم همین طور عزیزم....خوش آمدی...............

یکباره نگاهش ازبالای سرمادر به سوی من کشیده شد ،من همانطور سرجایم میخکوب شده بودم وتوان قدم برداشتن وپیوستن به جمع آنهارانداشتم از شکفتن این حس جدید گیج بودم 0فرزین از میان آنها که به دورش حلقه زده بودنند خارج شدوبه طرف من آمد... ناباورانه مرا می نگریست ..شاید اوهم در چهره ام به دنبال رد پایی آشنا از گذشته می گشت ......در مقابلم با فاصله اندکی ایستاد ،کنجکاووشیطنت بار نگاهم می کرد0کمی خودش رابه عقب برد وخندهای بلند وسرخوش سرداد....متعجب نگاهش می کردم با همان خنده مستانه روبه مادر کردوگفت:

-نگین مامان ماهرخ این خاله ریزه سحره.......

مادر کنارم ایستاد وگفت:

-چرا عزیزم خودش خواهرت سحر..

فرزین کمی خنده اش رامهار کرد وگفت:

-اصلا شبیه بچگیت نیستی ............چقدر بزرگ شدی خواهر کوچولوی من 

خواهر این کلمه برایم تداعی کننده خاطرات کودکی ام بود اماازشنیدن آن از زبان فرزین حسی ناخوشایند به سراغم آمد ،لبخندی اجباری به لب راندم درحقیقت زبانم ازدیدن او قفل شده بود.هنوز برخوردش رابه درستی هضم نکرده بودم که بی پروا دستش را پیش آورد،همه باحیرت به او خیره ماندیم دستش همچنان در هوا معلق ماند .یکباره آن راجمع کردودر جیب شلوارش فروبرد ،گویی پی به بی ملاحظه گی اش برده بود .لبخندی ساختگی زد وبه جمع نگاه کرد ،دستانش را به نشانه تسلیم بالا آورد ومعذرت خواهانه گفت:

-ببخشید فراموش کردم اینجا ایرانه واین برخوردها باب نیست!!!!!

بعدازآن چشمکی ازسر بی خیالی برایم فرستاد که گیجی ام را دوچندان کرد.روبه بقیه کرد هنوز درشک رفتارهای عجیبش بودند ،برای خارج کردن آنها ازآن بهت باصدای رسا گفت:

-منتظر کس دیگه ای هستین .......نمی خوایم بریم خونه؟؟؟؟

عموجمشید زودترازبقیه برخودش مسلط شد و در جوابش گفت :

-چراپسرم......حتما خیلی هم خسته ای !

وبه کمک پدر چمدانها را برداشتند وهرسه به سمت خروجی فرودگاه راه افتادند.من مبهوت به مادر ،خاله سیمین وفتانه نگاه کردم ..غم ودرماندگی آمیخته باهم در چهره هایشان موج می زد، خاله سیمین نگاهی از عجز به مادر انداخت وفتانه بالبانی آویخته به سویم آمد :

-این چرا اینجوری شده؟؟؟

با کلافگی شانه ای بالا انداختم ودر صورتش خیره شدم ......مادر به پشتمان زدوامر به رفتن کرد .

وقتی ازسالن خارج شدیم علارغم اصرار خانواده فرزین برای همراهی آنها به خانه اشان پدرم قبول نکرد ودیدارمان را به زمان دیگری موکول کرد ،خداحافظی کردیم وبه سمت خانه راهی شدیم 

آن شب تابه صبح با احساس تازهای که در قلبم جوانه زده بود درگیر بودم ،اومرا خواهر خطاب کرده بود در حالی که هیچ شباهتی به برادر دوران کودکی نداشت ....با آن رفتار و ظاهر مبدل به فردی غرب زده شده بود....... ******************

آن روز تازه از خواب بعدازظهر بیدار شده بودم .هنوز درتختم می غلتیدم که صدای جیغ فتانه در راه پله وبعد از آن هم در پشت در اتاق توجه ام را به خود جلب کرد .تابه خود آمدم فتانه دراتاق را گشوده بود وخودش را روی تخت ومن که هنوز نیم خیز بودم رها کرد ومحکم صورتم را بوسید .باحالتی مشمئز گفتم:

-صدبار به تو نگفتم وقتی آدم رو می بوسی تفاتو توی صورتش خالی نکن !؟

فتانه باسر خوشی شکلکی در آوردواز روی تخت بلند شد و عقب عقب روی صندلی نشست ،من که هنوز مشغول پاک کردن صورتم بودم به چهره خندانش خیره شدم واو گفت:

-خوبه دیگه نمی خواد صورتتو کیسه بکشی دهنم که نجس نبوده ...تازه دلت هم بخواد ،سعید توی حسرت یکی از این بوسهای تفی منه!!!!!

فتانه بمبی از انرژی ونشاط بود ...همین طور که دهنم را برایش کج کردم، بالشت کنار دستم را بلند کردم وخواستم به سمتش پرت کنم که با خنده گفت: 

-اگه پرت کنی خبر خوبی رو که دارم از دست میدی 

دستم بابالشت در هوا معلق ماند و گفتم:

-وای به حالت اگه خبرت ارزش نداشته باشه آنوقت با..

به اطراف نگاه کردم، دنبال چیزی می گشتم که به واسطه آن تهدیدش کنم ..دمپایی پای تخت نظرم را جلب کرد و گفتم:

-باهمین دمپایی به جونت می افتم ..

فتانه همچنان بی خیال می خندید و شیطنت بار نگاهم می کرد و گفت: 

-سلام عرض شد ملکه زیبایی !!!

وباز با قهقه خنده اش را سرداد ،بادست به صورتم و موهایم اشاره می کرد .به جلوی آینه دویدم برای لحظه ای مبهوت به چهره ام خیره شدم و ناگهان شلیک خنده ام در فضا پیچید،موهایم از دو طرف مانند شاخ شده بود وچشمانم از خواب بعدازظهر متورم ،از آینه رو گرفتم به سمت فتانه بر گشتم :

کوفت ...خواب بودم که مثل زلزله روی سرم آوار شدی !!!حالا بنال ببینم این خبر خوبت چیه !!!!!

_- بنال چیه بی فرهنگ بگو ،بعدهم مگه جواب سلام ،علیک نیس پس کو نشنیدم!!

-خوب علیک سلام...

به او خیره شدم که اوهم سری تکان داد یعنی چی؟؟؟

-زهر مار ...فتانه دیوانه ام کردی بگو دیگه!!!

فتانه با خنده بلندی گفت :

-می بینم داری از فضولی می میری!!!!!!! 

بادلخوری از فتانه رو بر گرداندم و گفتم :

-نخیر می خواستم باهات در شنیدن این خبر مثلاً خوبت شریک بشم تا از خوشی خفه نشی والا آنقدر هم کنجکاو نیستم 0

وشروع کردم به مرتب کردن روی تختم ووانمود کردم بی تفاوت هستم اما از کنجکاوی لبریزشده بودم که فتانه پاورچین پاورچین کنارم آمد و لب تخت نشست ، یکباره دستانش را به هم کوبید و با صدای بلند گفت:

-سعید قراره بیاد خواستگاریم!!

سعید حسابدار شرکت پدروعموجمشید بود وبه خاطر حسابهای مالی به خانه آنها رفت وآمد می کرد ،این باعث آشنایی فتانه با او شده بود .بعداز چند ملاقات روزی فتانه با با شرم و در ماندگی رازدلش را با من در میان گذاشت و گفت که"حس می کنم علاقه ای خاص به این پسر دارم و فکر می کنم دو طرفه است"

واین مقدمه بود برای انتظارش تا روزی سعید او را از خانواده اش خواستگاری کند .

شنیدن این خبر آنقدر برایم مسرت بخش بود که فتانه را در آغوش کشیدم و بی صبرانه گفتم :

-وای زود باش برام تعریف کن..زودباش..

فتانه نگاه عاقل اندر سفهی به من انداخت و گفت :

-خدا شفات بده ...انگار حال تو از منم بدتره!!!

دستم را گرفت و وادارم کرد کنارش بنشینم ،از رفتارش بهت زده بودم که پیش دستی کرد وگفت:

-اینو گفتم که آرزومو برات یادآوری کنم خنگه..می خواستم چرتت پاره بشه!

از اینکه ریشخندم کرده بود عصبانی شدم محکم پشت سرش کوبیدم،حالت گریه به خود گرفت و گفت:

-می رم به داداش فرزینم میگم زدی پس کلم ..حقتو بذاره کف دستت 

من هم حالتش را تقلید کردم و گفتم:

-برو بگو!!!فرزینم هم یکی دیگه پس کلت می زنه و می گه حقت بود!!!!!!

فتانه اخمی کرد وجدی گفت:

-واقعا .....پس باید یک فکر دیگه بکنم.

دیگر کاسه صبرم لبریز شده بود ،مطمئن بودم که خبر خاصی برای گفتن نداشت از کنارش بر خاستم وگفتم:

-پاشو،پاشو خودت رو آماده کن که می خوام با دمپایی عزیزم بیافتم به جونت...

باز لبخند شیطنت آمیزش را تکرار کرد و گفت:

-من که هنوز خبرمو نگفتم!؟

دمپایی را در دستم محکم کردم و بالا بردم تا به این ترتیب مجبورش کنم حرف بزند ، که موزیانه گفت:

-باشه می گم ..بچه که زدن نداره ؟!

مکثی کرد دستش را به شکل میکروفون جلوی دهانش برد مستقیم در چشمانم خیره شد :

-برای شب جمعه یک پارتی بزرگ و مفرح برای داداشم برگزار می کنیم ،لطفا با حضور خود بزم ما را پر رونق تر کنید !

بی تفاوت در چشمان شرورش خیره ماندم که گفت:

-ا..جالب نبود 0خوب حالا اینو گوش کن .

دوباره ژستش را تکرار کرد :

-بنده یعنی گاراگاه فتانه آمار سوغاتی ها رو در آوردم ...

وبا هیجان از جایش بر خاست وبا دودست صورتش را در میان گرفت و گفت :

- وای سحر اگه بدونی چقدر خوشگلن غش می کنی !

دیگر توان فرو بلعیدن خنده ام را نداشتم اما به هرزحمتی بود مهارش کردم ،لبهایم را به هم فشردم و آهسته به سویش قدم برداشتم در حالی که همچنان دمپایی را در دستم تهدید وار تکان می دادم ،فتانه که درابتدا گیج به من زل زده بود همین که نگاهش به دستم افتاد پا به فرار گذاشت ،با خنده ای که از فرارش شدت گرفته بود به دنبالش دویدم 0از اتاق بیرون رفت ودستگیره در را محکم نگه داشت تا مانع بیرون رفتنم شود و بلند تر از من می خندید،در میان خنده گفتم :

-بذار درو باز کنم و بابت خبر های خوبت ازت تشکر کنم !؟

- نه جون سحر تشکر لازم ندارم قابلی نداشت ..

صدایش یکباره آهسته و بم شد انگار سرش رابه در چسبانده بود گفت: 

- تورو خدا آبرمو جلوی فرزین نبر کلی براش کلاس گذاشتم که دیگه تو منو نمی زنی داره نگاه می کنه!!

از شنیدن نام فرزین خنده برلبانم ماسید دستگیره در را رها کردم در نیمه باز شد و فتانه در آستانه در ظاهر شد 

- مگه فرزینم آمده؟

آره دیگه آمده که سوغاتی تو رو بده! بالبخندی اجباری هیجان درونم را پنهان کردم اما قلبم کوبش تندی را آغاز کرده بود .فتانه از خنده من استفاده کردو پا به درون اتاق گذاشت ....

پوشیدم زمانی نسبتا طولانی گذشت وقتی چادرم را روی سر مرتب می کردم نگاهی مطمئن به خودم در آینه انداختم ،دلیلی برای این همه دلواپسی نبود ،نفس عمیقی کشیدم واز اتاق بیرون آمدم به راه پله که رسیدم متوجه شدم فرزین وخاله سیمین روی مبلهای مشرف به راه پله ها بود ،نشسته اند .دوباره آشفته شدم با نفسهای عمیق وپی درپی سعی می کردم خونسردی از دست رفته ام را باز یابم .

فرزین وخاله سیمین بادیدن من ایستادند ،مادر آنها را دعوت به نشستن کرد خاله سیمین پذیرفت اما فرزین هنوزهم ایستاده وبی هیچ ملاحظه ای نگاهم می کرد ،هر کس دیگری جای او بود از برخورد سبکسرانه اش متنفر می شدم اما نمی دانم چرا چنین احساسی نسبت به او پیدا نکردم.

تنها به ضربات کوبنده قلبم گوش فرا دادم .

سرم را به زیر انداختم وپله را یکی پس از دیگری پیمودم وجلوی او با فاصله اندکی ایستادم .هنوزهم به من خیره بود که به آرامی سلام دادم او هم با خوشرویی جواب سلامم را داد ،با خاله سیمین هم سلام و احوالپرسی کردم اونیز جوابم را با مهربانی مادرانه اش داد ومشغول ادامه صحبش با مادر شد .در موازت فرزین نشستم تامسیر دیدش را سد کنم وفتانه در کنارم روی دسته مبل جاگرفت اما بازهم سنگینی نگاه او را حس می کردم واین باعث شده بود تا از بودن در جمع معذب باشم.

با حالتی عصبی گوشه چادرم را در دستانم می فشردم وبه نقطه ای نا معلوم روی زمین خیره شده بودم که گامهای فرزین در مقابلم ثابت شد .سربلند کردم بالای سرم ایستاده بود خم شد وبسته کادویی که نسبتاً هم بزرگ بود را بر روی پاهایم گذاشت و صمیمانه گفت:

- قابل شمارو نداره 

در چهره ام مکثی کرد که باعث شد خجالت زده سر به زیر بیاندازم اما صدایش زمزمه وار در گوشم پیچید :

- هنوز هم مثل بچگی تون فتانه طفلکی رو می زنی !؟......پس هنوزم سرتقی !!

یکه ای خوردم در دیدگان خندانش خیره شدم لبخندی مرموز به لب آورد وبه سرعت از مقابلم گذشت وبه سمت تلویزیون رفت.فتانه ضربه ای به پشتم زد و حواسم را معطوف به خود کرد :

- دیدی آبرومو جلوی داداشم بردی ..

به طرفش برگشتم :من

هنوز درک درستی از حرفهایش نداشتم با گیجی گفتم : - منظورت چیه؟؟؟

فتانه که بادلخوری نگاهم می کرد لبانش را برهم فشرد وگفت:

- اولین سوالی که فرزین ازم پرسید این بود که سحر هنوزم مثل بچگی تون ناخونت می کشد؟ موهاتو چنگ می زنه ؟چیزی طرفت پرت می کنه؟

از یادآوری روزگار کودکی و شیطنتمان لبخندی فراخ برلب آوردیم اما برای لحظه ای بود فتانه باحرص در ادامه گفت:

- من کلی براش کلاس گذاشتم و گفتم "نه داداش جون مادیگه بزرگ شدیم ازین بچه بازی ها در 

نمی آریم ...." نمی دانستم چرا اما میل شدیدی به خندیدن داشتم شاید دیدن قیافه کنف شده فتانه باعث آن شده بود شاید هم به قول فرزین یادآوری سرتق بودن دوران کودکی ام اما به هر ترتیب بود لب به دندان گزیدم تا مانع از خنده ام شوم .....

همانروز خاله سیمین موضوع مهمانی شب جمعه را پیش کشید و از مادر قول گرفت تا برای برگزاری این جشن یاری اش دهد وبا این اطمینان از مادر خداحافظی کرد واز خانه خارج شد .پشت سر او فتانه خداحافظی کرد وبا چشمکی که برایم فرستاد آتش بس را اعلام کرد در آخر نوبت به فرزین رسید از مادر خداحافظی کرد در مقابل من ایستاد نگاهی گذرا کرد و با مکث گفت:

- امیدوارم از سوغاتی خوشت بیاد .

با گونه هایی ملتهب سربه زیر انداختم وبه تشکری زیرلبی اکتفا کردم از مواجهه بااوسراسر وجودم متلاطم می شدحسی که تا به آن زمان تجربه نکرده بودم ...

بارفتن آنها نفسی از سر آسودگی کشیدم وبه سمت سوغاتی ها یش هجوم بردم.دلم می خواست بدانم در این بسته که با سلیقه کادو پیچ شده بود چیست ،با ذوقی کودکانه جعبه را باز کردم از آنچه می دیدم شگفت زده شدم ،یک کت و شلوار سرمه ای رنگ وسنگ دوزی شده که بسیار خوش دوخت هم به نظر می رسید ،در کنارش یک جفت کفش به رنگ سرمه ای که به نظر می رسید با این لباس ست شده است با پاشنه هایی بیست سانتی ورویه ای باریک گیپور شده به نظر شبیه کفش سیندرلا بودو ازین فکر لبخندی بر لبم نشت ..

هدایای فرزین آنقدر زیبا و باارزش بود که با ذوق و خوشحالی آنها را در آغوش گرفتم و به سمت اتاقم دویدم ،به جلوی آینه رفتم ،لباس را در مقابلم گرفتم با صورت سفید و گردم هماهنگ بود برای لحظه ای به تصویر خود در آینه خیره شدم ازین همه شعف کودکانه متعجب بودم وسریع از آینه فاصله گرفتم لباس و کفش را در کمدم بادقت چون متائی باارزش جادادم درحالی که ذهنم درگیر مهمانی آن شب شده بود................

از صبح روز بعد تاشب جمعه مادر و خاله سیمین برای تدارک جشن در تکاپو بودندتا ضیافتی درخور وباشکوه برگزار کنند .شب جمعه فرارسید ،باوسواس زیادی به دنبال لباس مناسب می گشتم جشن بزرگی بود ومهمانهای زیادی حضور داشتند که نگرانی ام را برای ورود به این مهمانی افزونتر می کرد می خواستم شایسته و مقبول به نظر برسم مخصوصاًکه فهمیده بودم خانواده خاله سیمین هم دعوت دارند .آنها اشخاصی با عقاید مخصوص به خود بودند که ادعای روشنفکری وآزادی داشتند امااز نظر من بیشتر شبیه به بی بندوباری بود .

از میان این خانواده خاله سیمین بود که بعد از ازدواج با عموجمشید عقاید او را برگزید ،زندگی کردن در چارچوبی منطقی و اصولی .. فتانه در نوسان بین عقاید مادرش و خانواده او گاهی به دنبال حجاب بود ،گاهی درمجالس رسمی دوست داشت بدون حجاب کامل ظاهر شود ....

همانطور که درجستجوی لباس بودم چشمم به کت و شلواری افتاد که هدیه فرزین بود،وسوسه شدم تا آن را که با نگین های زیبایش می درخشید بپوشم .. ازدیدن تصویر خودم در آینه غرق لذت شدم ،چشمان سیاه وکشیده ام درآن صورت گرد وسفید می درخشید بینی ام متناسب و لبانم برجسته وقلوه ایم در چانه چهار گوشم جا خوش کرده بود ،با این لباس زیبای ام دوچندان شده بود .به خوبی در تنم خوابیده بود گویی از روز اول برای من دوخته شده است . به دنبال شالی مناسب برای آن گشتم یک شال لیمویی رنگ و ابریشمی پیدا کردم که جلوه خاصی داشت و با رنگ لباسم هماهنگ می شد .

صدای مادر باعث تعجیلم شد و دقیقه ای بعد دوشادوش هم راهی خانه آنها شدیم .وقتی رسیدیم اضطرابی ناشناخته وجودم را فرا گرفته بود،ازاولین برخورد رسمی با فرزین می ترسیدم به خصوص که در دو برخوردقبلی کاملاً متفاوت ازآنچه تصور می کردم،

ظاهر شده بود .

به هر ترتیب بود پا به حیا ط ویلایی و بزرگ آنها گذاشتیم، از دو طرف درختان سرو وکنهسال سر به هم داده بودنند تا راهی سبز و رویایی را برای مدعوین فراهم کنندآنچنان شاخه هایشان در هم تابیده وخمیده شده بودنند گویی سربه زیر انداخته اند تادر مقابل هر تازه ورودی تعظیم کنند و به این ترتیب مقدمش را گرامی بدارند ما هم ازاین مسیر سبز گذشتیم و به ورودی ساختمان رسیدیم که فتانه برای استقبال پیش آمد .

برای لحظه ای از دیدنش حیرت کردیم لباسش شبیه من بود با همان شال لیمویی که سال گذشته باهم خریده بودیم .مادر بالبخندی روبه من کرد وگفت :

- باهم هماهنگ کرده بودین ؟

با تعجب گفتم : -نه مامان جون!!

فتانه جلودوید وبه مادر سلام داد و در مقابلم ایستاد:

- چیه؟؟چرا قیافت مثل جن زده ها شده؟؟

لبخند یکوری زدم و گفتم:

- نه چیزی نیست ...فقط این لباس.... اجازه ندادتاحرفم را تمام کنم در میان آن دوید وگفت: -بله می دونم ..آخه فرزین جفت خریده . وبا خوشحالی به صورتم زل زد اما من همچنان متعجب به او نگاه می کردم نگاهش تغییر کرد و با تردید گفت: -نکنه..... باتکان سر حرفش را تایید کرد .بعد از کمی مکث لبخندی شیطانی به لب آورد وگفت: -امشب چشمای شیرین از زور حسادت از حدقه در میاد!!چه بهتر مگه نه؟؟؟؟ از تصور قیافه اش بالذت خندیدیم ووارد خانه شدیم فتانه یک راست مرا همراه خود به اتاقش برد ودر کمال ناباوری متوجه شدم که با این حجاب برای حضور در مهمانی آماده شده است با حیرت گفتم : 

-خاله سیمین اجازه می ده اینجوری بیا تو جمع؟

-نه بابا کلی به جونم نق زد و دعوام کرد ولی فرزین بالاخره وساطت کرد وگفت"مامان من این لباس که پوشیده ست و شال هم دور سرش محکم پیچیده دیگه چه ایرادی داره؟"مامان هم که نمی خواست امروز روی حرفش نه بیاره ناچارسکوت کرد و درعوضش یک پشت چشم جانانه برای من نازک کرد..

نالید واضافه کرد:

ولی می دونم امشب رو زهر مارم می کنه مخصوصاًکه باباسعید روهم دعوت کرده!؟

باخنده گفتم :

نکنه می خوای سعید بیچاره رو با این لباس پوشیدنت دق بدی؟

نخیر ..میخوام تحریکش کنم بلکه حرکتی به آن دل تو کما رفتش بده ..

چادرم را از سرم برداشتم وفتانه تحسین آمیز نگاهم کرد:

فرزین خیلی خوش سلیقه ست مگه نه؟

-من و تو خوش لباسیم !!!

هردو بی خیال خندیدیم وبرای کمک به آشپزخانه رفتیم .صدای زنگ بلند شد فتانه در را باز کرد و به من گفت :

- فرشته خود شیفته تشریف فرما شدند!!!!!

مهین خانم خاله فتانه و دخترش شیرین پا به داخل گذاشتند وبا افاده ای خواست به من وفتانه که دردیدشان بودیم سلامی زیرلبی کردند وبه سمت خاله سیمین ومادر رفتند .

شیرین به عقب برگشت وبه ما که بالباسهای هماهنگ کنار هم ایستاده بودیم نگاهی انداخت و باچهره ای که از حسادت درهم جمع شده بود از ما رو گرفت .من و فتانه به هم نگاه کردیم و ریز خندیدم .

چند دقیقه از ورود آنها نگذشته بودکه فرزین از اتاقش بیرون آمد ،در پشت فتانه پناه گرفتم وچادرم را که در دستم بود روی سر انداختم .شیرین با ناز و عشوه گری قدمی برداشت وهنگامیکه به او رسید دست به دور گردنش انداخت ،فرزین که غافلگیری از چهره اش پیدا بود سریع او را از خود جدا کرد و به یک دست دادن مختصر اکتفا کرد ،به طرف خاله اش رفت و گونه او رابوسید ،بعد از آن با مادر احوالپرسی کرد .

با نگاهش جستجو می کرد مطمئن بودم به دنبال من می گردداما سراغم را نمی گرفت ..ماهمچنان کنار هم ایستاده بودیم و هنر نمایی شیرین را تماشا می کردیم که مانند دنباله ای پشت سر فرزین به هر سو حرکت می کرد ،او کلافه از حضور مداوم شیرین قصد خروج از خانه را کرد که با من روبه رو شد نگاهش برای ثانیه ای درخشید اما بلافاصله در هاله ای از بی تفاوتی پنهان شد ،گویی از بیرون رفتن هم منصرف شد مسیرش را به سمت اتاقش تغییر داد .

از حضور شیرین و برخورد های سبک سرانه اش که تا آخر شب ادامه داشت سرخورده و دمق شدم و به حیاط یا بهتر از آن باغ سبز رویاهایم پناه بردم و در زیر سایه یکی از آن در ختان سرو روی نیمکتی چوبی که از گذشت زمان در امان نمانده بود نشستم این درختان پیر که سر به آسمان ساییده بودنند روزی شاهد بازیهای پر صدا و گریه های گوش خراش من و فتانه بودند ،چه صبورانه نامهربانی ما را متحمل می شدند وقتی که بر شاخه هایشان طناب می بستیم تا تاب بازی کنیم و آنها خم به ابرو نمی آوردند....

در افکارشیرینم بودم که صدای قدمهایی بروی سنگ فرش باغ توجه ام را جلب کرد به عقب برگشتم ، فرزین بود که به سمت من می آمد دستانش را در جیبهای شلوار پارچه ای و خوش دوختش فرو برده بود و لبخندی آشنا برلب داشت چشمانش درلباس یاسی رنگش روشنتر به نظر می رسید وهمان درخشش چند دقیقه پیش را داشت ونگاهش نوازشگر بود .نزدیک رسید و بی اجازه در کنارم نشست .ازاینکه بی ملاحظه برخورد می کرد معذب بودم وسربه زیر انداختم .به نیمکت تکیه داد ودستانش را به لبه های تکیه گاهش گذاشت وپاهایش را برروی هم انداخت .کمی ازاو فاصله گرفتم .

بازهم همان هیجان غیر قابل وصف بروجودم حاکم شده بود وسکوت سنگین او بروخامت حالم می افزود.خواستم از جایم برخیزم که فرزین با صدایی آهسته مانع شد،کمی به طرف من چرخید وگفت:

- سحر..احساس می کنم خیلی با من غریبی می کنی . 

قدرت نگاه کردن در چشمانش را نداشتم ،آهسته گفتم:

-اینطور نیست فقط....خوب ده سال زمان زیادی...

-آره زمان زیادی اما نه برای یک خواهر و برادر ...

بازهم از شنیدن این کلمه چهره در هم کشیدم چه اصراری داشت که مرا خواهر خطاب کند ،متفکرانه ادامه داد:

-خیلی بزرگ و خانم شدی ...وقتی برای اولین بار دیدمت باورم نمی شد خودت باشی..چه طور ممکن بود اون سحر کوچولوی جیغ جیغو آنقدر خانم وباوقار شده باشه ...

لبخندی کمرنگ به لب آوردم..سنگینی نگاهش را احساس می کردم اما همچنان سردرگم از التهاب درونم گوشه چادرم را در دست می فشردم تا کمی آرام گیرم .

او سکوتش را با آهی عمیق شکست و دوباره لب گشود:

- نمی دونم چرا فکر می کنم ازبودن من معذبی ،انگار به زور کنارم نشستی...اگه اذیتی می تونم برم.......

واقعاًحضورش عذابم می داد اما ادب حکم می کرد صراحت به خرج ندهم وتنها به گفتن "نه" اکتفا کردم .

فرزین با صدای آهسته ای ادامه داد:

- به نظر تو من خیلی فرق کردم ..مامان وبابا که مدام ازم ایراد می گیرن ...انگار خیلی تغییر کردم و خودم متوجه نیستم ...توی این خونه واقعاً احساس غریبی می کنم ...ببینم تو هم مثل بقیه ،این طور فکر می کنی؟

درتایید حرفش نگاهی گذرا به او کردم و ادامه داد:

- پس برای همینه که ازم دوری می کنی ؟!

نگاه دوباره ای به او انداختم چهره اش درهاله ای از غم فرورفته بود ،به زحمت زبان قفل شده ام را تکان دادم ودر جوابش گفتم:

-زمان همه چیز رو تغییر می ده ..فقط کافی به خودتون و دیگران فرصت بدین .......

باسرحرفم را تایید کرد وگفت:

-بگذریم..از سوغاتی که برات آوردم خوشت اومد؟

با یادآوری آنها لبخندی محو به لب راندم:

- بله..خیلی قشنگ وبرازنده بود..ممنون که به یادم بودین..

چشمانش خندیدند و لبخندی زیبا برلبانش نقش بست :

-دلهره داشتم که از سلیقه ام خوشت نیاد....قابل تو رو نداشت ،دلم می خواست بهتر شو بخرم اما پیدا نشد...

مکثی کرد و با احتیاط گفت:

-ظاهراًامروز با فتانه ست کردی ....لباس توی تن فتانه که خیلی خوش دوخت به نظر می رسه ...برای توهم اندازه است.....

با گیجی گفتم:

-بدنیست ...چطورمگه؟؟؟

خنده ای ساختگی کرد و گفت :

-هیچی فقط...................................

انگار در گفتن حرفش مردد بود کمی مکث کرد و درآخر به آهستگی گفت:

-می تونم لباس رو توی تنت ببینم ...یعنی امکان داره بایستی و چادرت رو باز کنی تا......

مبهوت به او خیره شدم و رفته رفته حیرتم تبدیل به خشم شد و با تحکم گفتم :

-فکرکردی من هم مثل شیرین هیچ قید و بندی ندارم..نخیر نمی شه.........

نگاهش سرد شد شاید هم وجودش بود که یخ زد، با ناباوری گفت: -یعنی چی ؟؟؟؟؟این چه اعتقاد مزخرفیه که شما ها دارین ؟؟

به سرعت از جایش برخاست وبه سمت ساختمان رفت ،در همان لحظه شیرین از ساختمان بیرون آمد و فرزین را صدا زد ،فرزین به سرعت به او نزدیک شد ،دستش را گرفت و همراه خود به داخل برد.

برجایم ماندم ،از برخورد تند و پیشنهاد وقیحانه اش از خشم به خود می پیچیدم .زمانی طولانی گذشت تا توانستم کمی بر خودم مسلط شوم .وقتی وارد ساختمان شدم همه مهمانها رسیده بودند .چشم گرداندم تا فتانه رابیابم اما اورا در کنار سعید ، فرزین وشیرین یافتم که بی توجه به جمع در حال گپ وگفت بودند .

فرزین دستش را بر شانه برهنه شیرین گذاشته بود، او را که پیراهنی کوتاه و دکلته از جنس مخمل سرخ به تن داشت ورانهای سفید و خوش تراشش را پیش کش چشم حضار کرده بود، به خود چسبانده بود.شیرین هم با ناز در آغوشش فرو رفته و عشوه گری می کرد.

فتانه روبه رویشان در فاصله کمی از سعید نشته بود و با او صحبت می کرد .حسادتی احمقانه به جانم چنگ انداخت و بغضی تلخ در گلویم نشست ،برای لحظه ای با نفرت به جمع آنها خیره شدم ،یکباره نگاه فرزین به سمتم کشیده شد گویی حسی نامرئی او را وادار به این کار کرده بود .نمی دانم در دیدگان به اشک نشسته ام چه دید که دستش را شل کرد و تقریباً شیرین را از آغوشش بیرون کرد .با انزجار از او رو برگرداندم وبه گوشه ای دنج و خلوت پناه بردم .

در دلم غوغایی به پابود ،بی وفایی فتانه ،برخورد توهین آمیزفرزین ،این حس آزار دهنده باعث شده بود از بودن در آن جمع احساس حماقت کنم.................

زمان به کندی می گذشت اما چیدن میز شام نشان می داد عمر این ضیافت کسالت بار رو به پایان است .

بازهم فتانه در کنار سعید با لذت برای سرو غذا به دور میز می گشتند.شیرین به بازوی فرزین آویخته بود وبادلبری با اوصحبت می کرد اما فرزین با اخمهایی درهم کشیده و چهرهای سرد مشغول کشیدن غذا بود و با اکراه به حرفهای او گوش می داد.

با صدای مادر توجه ام به سوی او جلب شد :

- سحر تو چت شده امشب ..چرا اینقدر اخم کردی ،بیا این غذارو بگیر از سر شب تا حالا هیچی نخوردی...

غذا رو از دست مادر گرفتم و باهم به گوشه دیگری از سالن رفتیم که بابا هم نشسته بود و همراه آنها به ظاهر مشغول خوردن غذایی شدم که مادر برایم آورده بود بدون اینکه چیزی از مزه آن در کامم بنشیند...........

*******************

یک هفته بعد از آن شب نتایج کنکور اعلام شد و تلخی آن شب را شیرینی قبول شدن در رشته دلخواه ،روانشناسی و دانشکاه سراسری جبران کرد ....

آن روز صبح هم فتانه با سرو صدا حضورش را اعلام کرد ،من سرخوش از این موفقیت در اتاقم می چرخیدم که هیاهوی فتانه آرامشم را هدف گرفت .

در اتاق را باز کرد وبه داخل سرک کشید ،به خاطر آن شب هنوز از اودلخور بودم ،بدون اینکه به او نگاه کنم با خونسردی گفتم:

-می ذاشتی برسی بعد اینقدر سر وصدا راه می نداختی آژیر خطر!!

فتانه که از برخورد سردم متعجب شده بود چند قدم کوتاه به جلو برداشت و روبه رویم ایستاد و گفت:

-تو چت شده که اینقدر سر صبحی یخ شدی !!!

بعد با بی خیالی و شادی که در ذاتش بود دستانش را بهم کوبید و گفت:

-مبارک باشه ...حالا دانشگاه می ری تنها، تنها....

وبلا فاصله با یکی از آن بوس های معروفش خوشحالی اش را کامل کرد ..........

بازهم با خود نشاطی بی وصف را برایم هدیه آورده بود ،با این حال با اکراه او را پس زدم واز کنارش گذشتم، دست خودم نبود هنوزهم ازاورنجیده بودم.

فتانه ناباورانه به من خیره شد و حراکتم را زیر نظر گرفت ، وانمود می کردم حضورش را نادیده گرفتم اما در حقیت برایش دلتنگ بودم و ولی قصد داشتم به این وسیله رنجیدگی ام را به اونشان دهم.

مدتی به سکوت گذشت ،باز هم فتانه بود که پیش دستی کرد و دستانش را دور بازویم حلقه کرد و گفت:

-حالا باید چی صدات کنم خانم خانما؟!

بازهم بی تفاوت در نگاه مشتاقش خیره شدم و گفتم:

-هرچی دوست داری ...من که به تو می گم خانم بی وفا!!!!!

فتانه رهایم کردو با حیرت به من چشم دوخت ،اینبار صورتم را درمیان دستانش قاب گرفت با همان تحیر پرسید:

-تو از من دلخوری؟؟برای چی با کنایه حرف می زنی ؟؟؟؟

بادلخوری گفتم:

-یعنی خودت نمی دونی برای چی ؟؟؟

در حالی که شک وتردید در صدایش موج می زد گفت:

-به خاطر اون شب که به فرزین گفتم لباسامون مثل همه................

-همش اون نیست اما باید بابت دهن لقیت یک تنبه درست و حسابی بشی.........

فتانه کمی گردنش را کج کرد وگفت:

-ببخشید از دهنم پرید بیرون ...قول میدم تکرار نشه..

چشم غره ای به او رفتم و گفتم:

-ازاین به بعد دهنتو قفل می کنم تا حرف از دهنت نپره بیرون...می دونی فرزین ازم چی خواست ؟!

سرشو به نشانه تایید تکان داد و درادامه گفت:

-آره برام تعریف کرد ..منم کلی دعواش کردم ....طفلک این چیزها رو نمی دونه تو ببخش دیگه....

لبخندی به نشانه صلح به صورت زیبایش پاشیدم، چهره گرفته اش شکفت و باز شیطنت مهمان چشمانش شد0با کنایه گفتم:

-آن شب با سعید خوان خوش گذشت؟؟؟؟

کمی هول شد وباخنده گفت:

-برای اونم دلخوری مگه نه؟؟؟ اما حق داری این دفعه واقعاً معذرت می خوام......

درمقابلم زانو زد:

-ای ملکه غرور لطفاً این دخترک بیچاره عاشق پیشه را ببخشید....

از طرزنشستن و بیانش نتوانستم خنده ام را مهار کنم دستش را گرفتم وبلندش کردم:

- باشه بخشیدم....حالا بعد از اونهمه دل و قلوه دادن به کجا رسیدی دخترک بیچاره عاشق پیشه..

باذوقی کودکانه دستانش را بهم کوبید و گفت :

- وای سحر اومدم این رو بهت بگم که خانم اخم وتخم راه انداختی دیگه..

مرا کنار خودش نشاند و اتفاقات آن شب را بی کم وکاست برایم تعریف کرد:

- آن شب اولش می خواستم سعید با فرزین آشنا بشه واین بهانه ای شد تا سر حرف رو باهم باز کنیم ..فرزین هم بعدازآن شب بهم گفت که خیلی ازسعید خوشش آمده و در ضمن فهمیده که خیلی پسر با شخصیتیه ....ازاینها بگذریم ،بعد از اینکه کلی باهم حرف زدیم یکدفه ساکت شد ،چند بار آب دهنشو قورت داد وبا تته پته گفت: "شما قصد ازدواج هم دارین "منو بگی سرخ و سفید شدم و باهزار جون کندن فقط تونستم بگم "باید با بابام صحبت کنید" زودی فرار کردم و آمدم دنبال تو که بهت بگم بلکه حالم یکم بهتر بشه اما هرچی با اون حالم دنبالت گشتم پیدات نکردم کجا رفته بودی؟؟

همانطور که به چشمان درخشان و شادش خیره بودم ،لبخند گرمی به لب آوردم وگفتم:

- همون دور و برا.....

فتانه نگاهش را دزدید ،کمی مکث کردوآهسته گفت: -سحر یه اتفاق دیگه هم داره می افته...

مشتاق به دهانش زل زدم وبی صبرانه گفتم :

- خوب بگو دیگه نکنه زیر لفظی می خوای ؟!

صورتش سرخ شد با خجالت گفت:

-امروز از مامان شنیدم که برای دوشب دیگه قرار خواستگاری رو گذاشتند......

هنوز هم سربه زیر داشت و با لبه بلوزش بازی می کرد ،همیشه از درس خواندن متنفر بود وحالا در دوقدمی رسیدن به آرزویش ،از اینکه راه زندگی اش را پیدا کرده بود خوشحال بودم با محبتی خواهرانه گونه اش را که از شرم گلگون شده بود بوسیدم و گفتم:

-مبارک باشه فتانه جون....

یک ماه بعد فتانه و سعید در یک مراسم خصوصی رسماً نامزد شدند گرچه این اتفاق شیرین با عث شد که رابطه من واو کمتراز گذشته شود اما باز هم از هر فرصتی برای بودن باهم استفاده می کردیم ....

********************

آخرین امتحان ترم را پشت سر گذاشتم و خسته از جلسه امتحان بیرون آمدم...

سرمای زمستان به استقبال روح خسته ام آمد .سوز برفی که از شب گذشته باریده بود و زمین را سفید پوش کرده بود صورتم را نوازش می کرد خورشید سخاوتمندانه بربرفهای که درزیر نورش مثل بلور می درخشیدند می تابید .

برروی برفهای دست نخورده قدم برمی داشتم واز صدایی که در زیر گامهایم بر می خواست احساس خوشایندی داشتم اما یکباره صدایی آشنا لذتم را ناتمام گذاشت ،به سمت صدا برگشتم فرزین بود که با فاصله کمی از من ایستاده بود و طبق عادت همیشه دستانش را در جیب هایش فرو برده بود .

بافتی یقه دار و سفید به تن داشت با یک کت چرمی مشکی ، بینی وگونه هایش از سرمای هوا سرخ شده بود .پیدا بود زمان طولانی به انتظار ایستاده است .

از این که او را جلوی دانشگاه می دیدم غافلگیر شده بودم و باز هیجانی سنگین بر قلبم تحمیل شده بود...

لبخندی محوبرلب داشت چند قدم کوتاه به طرفم برداشت ودر مقابلم ایستاد.،سلام داد. 

بالحنی صمیمانه گفت:

-خیلی وقته منتظرت هستم ...چرا اینقدر دیر اومدی؟

نمی توانستم حیرتم را از حضور غیر منتظره اش پنهان کنم و پرسیدم:

-از کجا می دونستین که من دانشگاهم؟؟؟

شانه ای بالا انداخت و گفت:

- کلاغه خبرداد!!!

بی خیال خندید ،همچنان منتظر نگاهش می کردم که خنده اش را مهار کرد و کمی رسمی تر از قبل گفت:

-خوب فکر کن مامان ماهرخ گفته باشه ..حالا مگه خیلی مهمه؟؟

اینبار نوبت به من رسیده بود که بی تفاوت شانه ای بالا بیاندازم ، از کنارش گذشتم ،صدایش را از پشت سر شنیدم که گفت:

- پرسیدم چرا اینقدر دیر آمدی روی این زمین برفی که علف زیر پای آدم سبز نمی شه......

با اینکه از حرفش خنده ام گرفته بود اما سریع قورتش دادم با همان لحن بی تفاوت ، همانطور که پشت به او داشتم، گفتم:

- امتحان داشتم ....درضمن کلاغه به من خبر نداد که شما منتظرین........

ابتدا صدای قدمهاش که روی برف کشیده می شد به گوش رسیدوبعد از آن باد بود که بوی عطرش را نزدیکتر به مشامم رساند. ، کنارم ایستاد و سرزنش آمیز نگاهم کرد :

-این همه وقت منتظرت شدم ....حقم نیست اینقدر سرد برخورد کنی ...مگه من چه هیزم تری بهت فروختم ؟

رنجیدگی کلامش تپش قلب پریشانم را بیشتر کرد نگاهش گله می کرد و زبانش شاکی بود اما من نمی توانستم با او صمیمانه برخود کنم ، برای اینکه کمی از او دلجویی کرده باشم با لحن آرامتری پرسیدم:

- حالا با من چه کار داشتین که اینهمه وقت منتظر شدین ؟

به روبه رو خیره شد گویی افکارش را سامان می داد شاید هم برای گفتن دلیلش تردید داشت ، چند بار لب باز کرد وخواست حرفی بزند اما درآخرهم منصرف شد و گفت:

-بریم یه چیز گرم بخوریم که مغزم از سرما منجمد شد بعد بهت می گم.....

جلوی یک کافی شاپ زیبا نگه داشت فضای داخل آن کمی تاریکتر از بیرون بود اما دکوراسیون و چیدمان زیبایش بیش از هر چیز چشم را می نوازید.....

میز دونفره ای راکه در گوشه ای دنج از سالن بود انتخاب کردیم ،فرزین که مقابلم نشسته بود منو را پیش آورد خواست تامن سفارش بدهم اما من که با اکراه او را همراهی کرده بودم شانه خالی کردم او خودش سفارش داد و بادلخوری به بیرون چشم دوخت .چیزی بیش از بقیه ذهنم را درگیر خود کرده بود ، چه چیز او را وادار کرده بود تا در این هوای سرد منتظر بماند؟ 

صدایش که مرا مخاطب قرارداد رشته افکارم را گسست ،چشمان خاکستریش در آن محیط کم نور بیشتر می درخشید ،دستانش را روی میز گذاشت و درهم قفل کرد ،با صدای مردانه اش که آهنگ زیبایی داشت شروع به صحبت کرد :

-ازروزی که بر گشتم آنقدر گرفتار بودم که فرصت نشد بهت سر بزنم و باهم بیرون بیام ...امروزبالاخره این فرصت پیدا شد و فکر کردم زمان خوبیه که باهم باشیم .......

با بهت شانه ای بالا انداختم و گفتم:

-امامن دلیلی برای باهم بودن نمی بینم ....همین که همدیگرو توی جمع خانواده می بینیم کافیه!!

با چشمانی گرد شده از حیرت ،اعتراض کرد:

-یعنی چی؟؟؟شاید من بخوام تو رو خارج از جمع خانواده ببینم .....

سعی کردم خونسردی ام را حفظ کنم وبه آرامی گفتم :

-اما من دوست ندارم شما رو خصوصی ببینم !!!

-چرا؟؟؟

_-چون لزومی به این کار نمی بینم ودر ضمن من....من از این جور رابطه ها و ملاقات ها متنفرم ....

پوز خندی زد و گفت:

-منم از این گنده دماغی تو متنفرم ...............

از حقارتی که در کلامش موج می زد عصبانی شدم ،حسی سرکش و طغیانگر وادارم کرد تا با او برخوردی همانند خودش داشته باشم و در جوابش گفتم :

-از این برخورد های بی ادبانه و وقیحت حالم بهم می خوره...............

تیرم درست به هدف خورد، او که انتظار چنین برخوردی را نداشت ،چشمانش متعجب به من خیره ماند ،کمی مکث کرد تا بتواند بر خود مسلط شود و با خونسردی گفت:

-مشکل اینکه تو فکر می کنی از دماغ فیل افتادی و از بالا به آدمای دورو برت نگاه می کنی ....

درهمین حین گارسون هم رسید و سفارش را روی میز گذاشت بعداز رفتن او فرزین در حالی که لبخند تمسخر آمیزی به لب راند گفت:

- ببینم نکنه به شیرین حسودیت شده که اینقدر ازدست من کفری شدی !!!!!

خونم به جوش آمد و سریع گفتم:

-نخیر شیرین چی داره که من بهش حسادت کنم ....

خودم را با فنجای روی میز سر گرم کردم ، فرزین همانطورکه لبخند موزیانه ای به لب داشت و پیدا بود قانع نشده است اندکی از فنجانش نوشید :

- سحر.......

دلخور بودم و همچنان سربه زیر داشتم ، قاشق داخل فنجان را به جلوی چشمانم آورد و دوباره گفت:

-سحر با تو ام گوش کن ......

به اجبار سر بلند کردم و وانمود کردم که حرفهایش را می شنوم ، ادامه داد:

-من هیچ رابطه ای با شیرین ندارم ، درست که اون مثل تو در بند حجاب نیست اما با این حال نمی تونه برای من هم شخص خاصی باشه ....ولی الان می خوام ازت یک سوال بپرسم ......بپرسم یا نه؟

دوباره از فنجان چشم گرفتم و به او نگاه کردم :

-بپرس.......................

-چرا چادر سرت می کنی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟این پارچه سیاه چیه که دائم همراهته؟؟؟؟؟مگه تو زن عصر قجری که خودتو می پوشونی!!!!!!!!آدم دوست داره وقتی به کسی یا چیزی نگاه می کنه رنگ های شاد ببینه ، تو چرا مثل کلاغ سیاه لباس می پوشی ؟؟؟چرا کاری نمی کنی توی چشم باشی؟؟دختر ها که کشته مرده توچشم بودن...............

از لحن گزنده و تحقیر آمیزش ،از تمسخری که در کلامش بود عاصی شدم اما فهمیده بودم با عصبانیت کاری از پیش نمی برم به زحمت خشمم را کنترل کردم و گفتم :

-یک دختر خانواده دارو نجیب هیچ احتیاجی نداره توی چشم باشه درثانی چادر مثل یک صدف از مروارید وجود هر زنی محافظت می کنه ... فکر کردم شاید این جمله کلیشه ای او را مجاب نکند،در ذهنم دلیل مؤثرتری را می جستم که ناگهان چیزی را به یاد آوردم، مطلبی که چند وقت پیش در باره رنگ سیاه چادر خوانده بودم ،مطمئن بودم این توضیح اضافه کمی او را متقاید می کند،پس در ادامه گفتم : -درضمن جای خوندم که درباره رنگ سیاه توضیح جالبی داده بود "وقتی انسان اجسام سفید رو نگاه می کنه حس می کنه که آن شی بهش نزدیکتراز فاصله واقعی درحالی که شی سیاه رنگ رو حس می کنی از فاصله دورتری می بینی ،پس پوشش مشکی چادر برای زنها موجب می شه که از دید مردها دورتر جلوه کنند وعلاوه بر آن رنگ مشکی صامت بوده و موجب تحریک و تهیج غرایز نمی شه بنابرین مانعی میشه برای تحریک های غیر اخلاقی مردان...." این بهترین توجیح برای چادره وشاید هم مهمترین دلیل برای حجاب .........

برای لحظه ای کوتاه نگاهش رنگ تردید به خود گرفت:

-یعنی فتانه که چادر سرش نمی کنه یا شیرین که مانتوی تنگ می پوشه وشالش رو باز روی سرش می ندازه ، صدف ومرواریدی نداره؟!یا همین طور مرده که فوج فوج پشت سرشون راه می افته!!!!!

از لودگی که در کلامش بود خنده ام گرفت اما برخود مسلط شدم و با همان جدیت گفتم :

-فتانه مانتو میپوشه اما سعی می کنه با همون مانتو هم خودش رو حفظ کنه ..خوب اگه چادر بپوشه که بهتره ....اما شیرین.....

با یادآوری رفتارهای سبک و لباس پوشیدن جلفش ادامه دادم:

-نه شیرین هیچ مرواریدی دروجودش نداره چون به سادگی اجازه می ده هر کسی از او استفاده کنه و وارد حریم شخصیش بشه مثلاً خودت تو..............

چهرهاش را هاله ای از شک و تضاد پوشاند گویی در ذهنش به دنبال یک نتیجه گیری مناسب می گشت درکشمکشی بین اعتقادات و تمایلات متفکرانه به فنجان روی میز خیره شده بود .

زمانی به این حال گذشت سربلند کرد و گفت:

-فرضیه جالبی را مطرح کردی ...اینکه یک پارچه سیاه به واسطه رنگش وبه اسم چادر می تونه از مروارید وجودی یک آدم محافظت کنه ...فکر می کنی بتونی بیشتر قانعم کنی ؟

غافلگیر شدم اما درزیر نقابی از بی تفاوتی پنهان شدم: 

-باشه ....ولی برای قانع کردنت زمان لازم دارم ...

فرزین با نگاه و لحنی شیطنت آمیز گفت:

-قبوله...پس قرارمون باشه برای کی؟

کمی فکر کردم نمی توانستم زمان مشخصی را تعیین کنم با این حال به او گفتم :

-هرچه زودتر سعی می کنم اطلاعاتم رو سر وسامون بدم امانمی تونم زمان معینی رو مشخص کنم وقتش که رسید خبر می دم ............

درتایید حرفم سری تکان داد ، وقتی به خانه رسیدیم بالحن شرورانه ای گفت : 

-همه سعی ات رو بکن چون من به این راحتیا قانع نمی شم....................

بااطمینانی که برایم عجیب بود گفتم :

- من قانعتون می کنم.....

خداحافظی کردیم و او رفت اما به خوبی می دانستم که بار مسئولیتی سنگین را به دوش گرفته ام ، دفاع از عقایدم کار سختی بود بخصوص که مطمئن بودم او در مقابلم جهبه خواهد گرفت....................

روز بعد بی هدف در خانه نشسته بودم که صدای زنگ در فضای خانه پیچید به سرعت به سمت آیفون دویدم صدای فتانه در گوشی طنین انداخت : 

-باز کن.............

خبرآمدنشان را به مادر دادم و برای استقبالشان شتافتم ازشوق دیدن فتانه بعدازمدتها درپوست خودنمی گنجیدم با حضورش ازاین کسالت آزاردهنده رها می شدم.در را گشودم، چهره تکیده خاله سیمین ظاهر شد و پشت سرش فتانه که دست کمی از مادرش نداشت .

سلامی دادم و با تعجب کنار رفتم تا آنها پا به داخل بگذارند ، غم در چهره مهربان خاله سیمین بیداد می کرد. مادر کنارش نشست و جویای احوالش شد .

من در کنارفتانه جا گرفتم......

خاله سیمین با عجز و دلتنگی شروع به گفتن کرد :

-چه حال واحوالی ماهرخ جان ....از دست این فرزین و شیرین کلافه شدم،چی کار کنم ماهرخ؟؟؟

مادر دستش را دردست گرفت و گفت : 

-بگو ببینم چی شده؟

-از روزی که فرزین برگشته این دختره توی خونه ما دخیل بسته ، شب وروز اونجاست .هرچی بهش می گم شیرین جون لباس پوشیده تنت کن ، اینقدر اندامت رو جلوی این پسر به نمایش نذار حرف توی گوشش نمی ره ، هرچی می گم یک چیزی بنداز سرت و کمتر آرایش کن انگار نه انگار سرتکون می ده و کارخودشو می کنه................از اون طرف به فرزین می گم دست این دختر رو نگیر ببر توی اتاقت آقا رو ترش مکنن و می گن"مامان مگه شما به من اعتماد ندارین در ثانی من ده سال توی یک کشور آزاد زندگی کردم و چشم و دلم سیره ....بیخود جوش نزن قربونت بشم"اما من که نمی تونم بی خیال باشم... اگه اتفاقی بیافته چکار کنم ماهرخ ...من برای فرزین کلی آرزو دارم.....

اشک سیل وار بر پهنای صورت مهتابگونش سرازیر شد.فتانه که تا به آن لحظه ساکت بود با بغض خفه ای که در گلو داشت به حرف آمد:

-هروقت به یک بهانه ای توی اتاق سرک می کشم می بینم به فرزین چسبیده ....دختره بی حیا خجالت نمی کشه و به من می گه" آنتن باز اومدی فضولی؟!"

این فرزین بی غیرت هم که هیچی بهش نمی گه...

مامان با دیدن اشکهای عاجزانه خاله سیمین متأثر شده بود شانه های لرزان و فرو افتاده اش را در دست گرفت وگفت:

- سیمین فکر نمی کنی خیلی حساس شدی ، فرزین پسر عاقلیه ،نگران نباش .....

خاله سیمین در میان هق هق گفت :

- هر چه قدر هم عاقل باشه مرد که هست نمی تونه جلوی عشوه گری یک زن مقاومت کنه.......

مادر مستأصل سری تکان داد و گفت:

-سعی کن هرجور می تونی شیرین رو ازاو دور کنی تا فرزین فرصت پیدا کنه با شرایط جور بشه هر چی باشه هنوز هم تحت تاًثیر فرهنگ اونجاست و زمان لازم داره تا هنجارهای جامعه ما رو به یاد بیاره..

خاله سیمین با استیصال ودرماندگی گفت:

-نمی تونم حریف این دختر چشم سفید بشم.....

ناگهان به یاد حرف فرزین افتادم او برایم گفت"شیرین شخص خاصی نیست "پس چرا با این رفتارهایش موجب آزار مادرش شده بود؟ چیزی در ذهنم درخشید قصد برخورد با بایدها ونبایدهای خانواده اش را داشت .

نمی توانستم مستقیم به آنها بگوییم ، رو به فتانه کردم و از خواستم تا باهم به اتاقم برویم .وقتی تنها شدیم قطره های درشت و شفاف اشک بر گونه هایش نمایان شد به سرعت اشکهایش را از روی صورتش پاک کردم واو را در مقابلم، لبه تخت نشاندم.کمی که آرام شد با صدای دورگه ای ازبغض گفت:

- فرزین کاملاً عوض شده ، انگار اصلاً نمی شناسیمش . .....وقتی مامان به روش آورد که چرا نماز نمی خونه ، مستقیم توی چشمهای مامان زل زد و گفت "نماز خوندن بیشتر شبیه یک ورزشه تا عبادت ، چه لزومی داره که آدم پنج وعده در روز آنهم چند بار بی خود خم وراست بشه"....فکرشو بکن این همون فرزین که قبل از رفتن نمازشو سر وقت می خونداما حالا........

دوباره هق هق گریه اش بلند شد ، من هم نمی دانستم چه باید کرد اما بهتر دیدم تا جریان ملاقاتم با فرزین را برای او تعریف کنم .فتانه در سکوت گفته هایم را شنید ، مکثی کرد و گفت:

- سحر باید به مامان و خاله ماهرخ بگیم تا به کمک آنها بتونی عقاید از دست رفته اش رو زنده کنی ....

حق با او بود من به تنهایی قدرت بیدار کردن اعتقادات به خواب رفته اش را نداشتم ..................

جریان را با آنها در میان گذاشتیم بارقه ای ازامید در صورت افسرده و نگران خاله سیمین درخشید ، مادر هم چند کتاب در اختیارم گذاشت وخواست تا آنها را به دقت مطاله کنم ، به این ترتیب توانایی برخورد با جبهه گیری های احتمالی فرزین را داشته باشم

مطاله کتابها کار مشکلی بودمخصوصاً که متون فلسفی و پیچیده ای داشت اما چهره غم گرفته و اشکهای فتانه و مادرش والبته توهینی که فرزین به چادرم کرده بود،چیزی که جزو مقدساتم به شمارمی آمد، باعث می شد تا خستگی را فراموش کنم و برای دفاع از ارزشهایم بیشتر تلاش کنم . 

یک هفته گذشت ،زمانی که آمادگی لازم را پیدا کردم با مشورت مادر تصمیم گرفتیم که من فرزین راباخبر کنم پس با او تماس گرفتیم ...ساعت 10 شب را نشان می داد که بعد از چند بوق صدای نازک و عشوه گری در گوشی پیچید کمی متعجب شدم اما با یادآوری اینکه ممکن است شیرین باشد برخود مسلط شدم و سلام دادم ، جواب او نشان می داد که مرابه خاطر نیاورده است .

سراغ فرزین را گرفتم که با خونسردی ساختگی پرسید : -شما؟؟

با همان لحن بی تفاوت خودم را معرفی کردم واز او خواستم گوشی را به فرزین بدهد ، یکه خورده بود اما سعی می کرد مخفی کند، بی ادبانه گفت:

-همون دختر امل و عقب افتاده که توی هفت آسمون یه ستاره نه ببخشید یه دوست پسر کل و چلاقم نداره؟!

بابی خیالی خنده ای بلند و مستانه سرداد ، از لحن تحقیر آمیزش عصبانی شدم دهان باز کردم تا جوابش را بدهم که صدای فرزین راشنیدم :

- با کی داری اینجوری حرف می زنی ...صدبار بهت نگفتم جواب تلفنهای من رو نده .....

صدایش درگوشی پیچید:بله.........

بغضی خفه و تلخ در گلو داشتم به زحمت آب دهانم را قورت دادم تا بتوانم براو غلبه کنم و با سردی سلام دادم .فرزین مکث کردوکمی بعد سلام گفت و بابت رفتار شیرین معذرت خواهی کرد

به سختی لب گشودم :

- نمی خواستم مزاحم ضیافتتون بشم ....خواستم فردا بعد ازظهر ببینمتون تا درباره اون موضوع صحبت کنیم....

فرزین برای لحظه ای سکوت کرد وبعد از آن با تردید گفت: درمورد کدوم موضوع یادم نمی یاد... درضمن خودت گفتی که نیازی نیست خارج از جمع خانواده باهم ملاقاتی داشته باشیم..............

حسابی جا خورده بودم حرفم را به بدترین شکل ممکن برایم تکرار کرده بود حس حقارتی گزنده برجانم رخنه کرد و به تلخی گفتم:

- حق هم دارین فراموش کنین ولی برای یادآوری تون می گم آن روز خودت خواستی قانعت کنم در ضمن توی خونه قرار می ذاشتم درجمع خانواده ............

صدای خنده اش در گوشی طنین انداخت: -آهان همون قضیه مروایدو صدف و این چیز، میزا ...خوب اگه در جمع خانواده است قبوله .....

تمسخری که در صدایش موج می زد کلافه ام کرده بود توان مقاومت در برابر خشمم را نداشتم ، قلبم طغیانگر شده بود و به شیرین که در کنارش بود حسادت می کرد ، او برایم عزیز بود اما غرورم بر سرم فریاد می زد "چرا اجازه می دهی دلت سکاندار کشتی وجودت در این دریا متلاطم باشد این دریا بی رحم و ناجوانمرد است بر او بتاز قبل از اینکه او تو را در زیر امواج سهمگینش نابود کند ......."به یکباره با صدایی که از طغیان درونم نشأت می گرفت گفتم :

-نیازی نیست به زحمت بیافتی ، بهتره با همون سرگمی های بی ارزشت مشغول باشی .... خواستم گوشی را قطع کنم که صدای او مانع شد ، با جدیت گفت:

-نه...حتماًفردا میام فقط بگو چه ساعتی ...

گوشی را قطع کردم وبه اتاقم پناهنده شدم و به جبران حقارتی که متحمل شده بودم گریستم........

صبح روز بعد را با سردردی شدید آغاز کردم به محض اینکه چشم گشودم اتفاق دیشب با اصرار زیادی در ذهنم جا خشک کردم در جایم غلتیدم چشمانم را بستم تا دوباره به آغوش خواب پناه ببرم اما بی فایده بود ناگریز از جایم بر خاستم .

روزم را به بطالت و بی حوصلگی به بعد از ظهر رساندم ،در اتاقم سرگرم مطالعه بودم که صدای زنگ در توجه ام را جلب کرد ،از اتاق بیرون آمدم در پناه دیوارایستادم وگوش خواباندم در کمال ناباوری صدای جذاب فرزین را شنیدم که با مادر احوالپرسی کرد و بی مقدمه سراغم را گرفت...برای لحظه ای بی حرکت ایستادم اما این مغزم بود که با تحکمش وادارم کرد به اتاقم برگردم و در را قفل کنم .

سرم را به در تکیه دادم که صدای قدمهای شتابانش در راه پله پیچید و چند ضربه که به درنواخته شد ،هول شدم از در فاصله گرفتم و کتاب از دستم جداشد وبه زمین افتاد... بازهم صدای او ضربان قلبم را مضاعف کرده بود.......

-سحر در رو باز کن باید با هم حرف بزنیم.......

سکوت کرده بودم در واقع زبانم یارای سخن گفتن نداشت ، از او دلخور بودم اما نه از جانب دلم بلکه این غرور جریحه دار شده ام بودکه عذابم می داد .

باز صدایش بر سکوتم حمله کرد:

-دررو باز کن ...بذار برات توضیح بدم ...باورکن قصد مسخره کردنت رو نداشتم فقط می خواستم باهات شوخی کنم....سحر...سحر ...معذرت می خوام، لطفاً در رو بازکن.........

بعد از مکث طولانی بازهم چند ضربه به در نواخت...توانسته بودم کمی بر خود مسلط شوم دستم را پیش بردم و دستگیره را فشردم ،قامت مردانه اش در آستانه در ظاهر شد مثل همیشه خوش لباس ،باخنده ای که گویی جزئی ازحالت لبانش بود، بازهم نگاهش می خندید و آرامشی ژرف را به قلب طوفان زده ام هدیه می داد .سلامی گرم داد و من هم زیرلبی جوابش را دادم .

از جلوی در کنار رفتم ، برای اولین بار بود که بعد از ده سال وارد اتاقم می شد با قدمهایی کوتاه پا به درون گذاشت و نگاهش از دیوارها گذشت ، وسایل داخل اتاق را کاوید بر روی قفسه کتابهایم متوقف شد.

به سمت قفسه رفت و عروسک موطلایی ام را که تنها یادگار روزگار کودکی ام بود برداشت و همانطور که او را نگاه می کرد با خنده گفت : 

- هنوز هم این عروسک رو داری!!!!

این عروسک بهای انتظار ده ساله ام بود و برایم باارزش اما در جوابش به لبخندی تلخ وکوتاه بسنده کردم .....آن را سر جایش گذاشت و لبه تخت نشست ، بازهم نگاهی گذرا به اطراف انداخت ودر ادامه گفت:

-اتاقت هم مثل رفتار و ظاهرت تغییر کرده ...آن روزها پر بود از اسباب بازی اما حالاپر از کتاب شده.................. به من که همچنان بی هدف کنار در ایستاده بودم نگریست وباز لب گشود: -خوب سحر خانوم من سرتاپا گوشم بفرمایید.... برای نخستین بار بود که با اخمهایی در هم کشیده و خشمی که می دانستم از نگاهم ساطع می شود در چشمان خندانش خیره شدم و جسورانه گفتم: -اگه تفحصتون تمام شد بفرمایید ..... به سمت در اشاره کردم برای لحظه ای نگاهش تغییر کرد اما بلافاصله ظاهرش را حفظ کرد وباخنده ای ساختگی از جایش برخاست اما نه به سمت در که به طرف پنجره رفت و رو به رویم ایستاد و گستاخ تر از سابق در چشمان منتظر و خشمگینم خیره شد ...هیچ چیز از نگاهش خوانده نمی شد گویی چشمانش مبدل به دو گوی شیشه ای شده بودند ، کلافه ازاین نزاع خاموش ازاو رو گرفتم و خواستم خودم اتاق را ترک کنم اما تحکمی که در صدایش فریاد می زد مانعم شد:

- نرو............ همچنان پشت به او ایستاده بودم که دوباره گفت: -خودت دعوتم کردی اما حالا داری بیرونم می کنی؟؟؟از دختر خانوم نجیب و خانواده داری مثل شما اینهمه بی ادبی بعیده !!!!آدم که مهمونش رو بیرون نمی کنه!!!!!!!!!!! از خونسردی که در کلامش موج می زد و تمسخری که در لحنش بود دیوانه شدم به سرعت تغییر جهت دادم وبا قدمهایی که از حرص و غضب بر می داشتم به طرفش رفتم دلم می خواست مشت محکمی بر دهانش بکوبم ،در فاصله کمی مقابلش ایستادم تفاوت قدمان باعث شد تا برای نگاه کردن به او سرم را بالا ببرم اما به یکباره خشکم زد ...دیگر از آن بی تفاوتی چند لحظه قبل اثری نبود و جای آن نفرت چهره اش را پوشانده بود ، نگاهش منزجر بود و لبانش را برهم می فشرد تنفری که در دیدگانش بود شیدایی دلم را به ریشخند گرفت و غرور له شده ام را وادار به عقب نشینی کرد. نگاهم را از او گرفتم و سربه زیر انداختم، آن همه جسارت به یکباره از وجودم گریخت و تبدیل به موجودی حقیر و ترحم برانگیز شدم که قدرت هیچ عکس و العملی نداشت .......

نمی دانم چه مدت به این حال گذشت که باز او بود که این سکوت زجر آور را شکست و گفت: -اگه فرصت می دادی برات توضیح می دادم.......... آه عمیقی کشید و از کنارم گذشت ..با صدایی که به زحمت از حنجره ام خارج می شد گفتم : -دیگه هیچ فرصتی باقی نمانده نفرتی که در نگاهت بود همه چیز رو توضیح داد...............

با گفتن این جمله بغضی سنگین در گلویم نشست و قطره اشکی از گوشه چشمم سرازیر شد ..هنوز پشت به او بودم اما صدای نفسهای بلند و پی در پی اش در گوشم نجوا می کرد ، نفس عمیقی کشیدم تا گریه ام را به تعویق بیاندازم دلم نمی خواست در مقابل او ضعف نشان دهم ...گله مند گفت: - اشتباه نکن ...نفرت من از عقاید تویه که برام قابل فهم نیست............... با تغییر نگاهم را به او دوختم و فریادم را در گلو خفه کردم: -تو حق نداری به عقاید من توهین کنی .. همانطور که در چشمانم خیره بود لبخندی تلخ به لب راند و گفت: -بهتره ازاین به بعد به عقاید هم کاری نداشته باشیم ...اینطوری دیگه مجبور نمی شیم رو در روی هم قرار بگیریم...در ضمن من آن روز یک حرفی زدم فکر نمی کردم تو آن رو جدی بگیری.................... از شنیدن حرفهای توهین آمیزش لحظه به لحظه نفس کشیدن برایم سختر می شد و بغضی که در گلو داشتم بزرگ و بزرگتر......دلم می خواست برسرش فریاد بزنم و عقاید پوچش را به رخش بکشم اما زبانم قفل شده بود وتنها با درماندگی و استیصال در دیدگان بی تفاوتش نگریستم ، صدایش ازفاصله ای دوردر ذهنم انعکاس پیداکرد "سحر جان ببخش دلم نمی خواست اینطور بشه ولی خودت خواستی ...میرم تا برای پنهان کردن بغضت مجبور نباشی لبت رو گاز بگیری....."به سرعت از اتاق خارج شد من ماندم با قلبی مجروح و غروری زخم خورده ، بغضی که بی رحمانه راه تنفسم را سد کرده بود......اشکانم به تلخی برگونه های داغ و سوزانم جاری شدند در حالی که زهر کلام گزنده اش وجودم را تسخیر کرده بود ....... 

********************

آن برخورد زننده کافی بود تا نسبت به او بی تفاوت شوم اما این چیزی بود که عقل و منطقم مصرانه در گوش جانم زمزمه می کردند در حالی که دلم چیز دیگری می گفت،قلب شوریده ام ،دیوانه از دوری وقهرش، بی توجه به آنهمه تحقیر و توهین او را عاشقانه می طلبید ....خسته از این جدال بی حاصل روزهایم از پس هم می گذشتند .

به لطف رابطه نزدیکی که با فتانه داشتم و البته خبرهای مشروحی که او در اختیارم می گذاشت از احوال فرزین بی خبر نمی ماندم واین شوریدگی ام را افزونتر می کرد.

مدتی بود که عصیان گرانه در مقابل خانواده اش ایستاده بود وبنای مستقل شده برداشته بود تا به این وسیله از حساسیت های آنها نسبت به رفتارها و برخوردهایش کم کند دراین میان مادرش بیشتر از بقیه مقاومت می کرد واجازه نمی داد تا فرزین از آنها فاصله بگیرد واین موجب مشاجره بین آنها می شد.

آن روز هم بعد ازاین که صحبتم با فتانه تمام شد آشوبی بر وجودم سایه انداخت ،بازهم چند شب پیش مشاجره دیگری بین فرزین و مادرش اتفاق افتاده بود که در این حین حمله قلبی دل رنجیده خاله سیمین را هدف گرفته بود.

مادرازهمان موقع شب به بیمارستان رفت تا خودش مسئولیت پرستاری از او را برعهده بگیرد ،تازه چند ساعتی از ترخیص خاله سیمین می گذشت ،تنهایی در خانه و صدای غمگین وبغض آلود فتانه ازپشت تلفن منقلبم کرده بود ،لباس پوشیدم تا برای هواخوری بیرون بروم شاید به این واسطه کمی افکارم را متمرکز کنم واز این کلافگی رهاشوم ...

هنوز در خانه را نبسته بودم که ماشینی مقابلم ایستاد سربلند کردم و درپاسخ کنجکاوی ام فرزین را دیدم که از ماشین پیاده شد به سختی حیرتم را ازدیدارش پنهان کردم وبی تفاوت به او نگاه کردم....چشمانش قرمز بود وته ریشی چند روزه برصورتش نمایان ،موهایش نامرتب بود و ژولیدگی از ظاهرش می بارید.نگاهش را گرفت وبه آهستگی گفت :

- مامان ماهرخ از من خواست که بیام دنبالت.......

سریع سوار شد... بااینکه دلتنگ دیدارش بودم ، از اتفاقی هم که افتاده بود باخبر ، اما از سردی کلام و نگاهش دلخور شدم وبی هیچ حرفی از کنار ماشین گذشتم .دستش را روی بوق گذاشت وصدایش بی وقفه وممتدی در فضا پیچید....

به طرفش برگشتم در ماشین را باز کرد ونیم خیز سرش را بیرون آورد ،با حالتی عصبی وآشفته گفت:

- ببین روز بدی رو برای ناز آوردن انتخاب کردی زود باش سوار شو که حوصله جرو بحث ندارم....

ازبی ادبی که در لحنش بیداد می کرد رنجیده بودم اما صلاح نمی دیدم تا با او مجادله کنم ،دمغ و بی حوصله در عقب را باز کردم و خواستم بنشینم که باز صدایش فریاد وار بلند شد:

-بشین جلو مگه من رانندتم که عقب می شینی؟!

از اینکه به خودش اجازه می داد تا بی هیچ ملاحظه ای برسرم فریاد بزند عصبانی شدم و خشمم را برسر در خالی کردم وآن را محکم بستم ، به روبه رو خیره شدم ...سنگینی نگاهش را احساس می کردم ولی سکوت در پیش گرفتم تا جلوی مشاجره ای دیگر را بگیرم.فرزین با همان حال غیر طبیعی پا بروی گاز می فشرد و با سرعتی دیوانه وار می راند از اینکه جلو نشسته بودم خودم را لعن و نفرین می کردم اما دیگر بی فایده بود ، چندین بار خواستم اعتراض کنم اما هربار به نیمرخش نگاه می کردم منصرف می شدم صورتش از عصبانیت گر گرفته بود ولبانش را از خشم بر هم می فشرد از دیدنش چهره اش مهر سکوت نه از روی ملاحظه بلکه ازترس بر دهانم خورده بود......

وقتی رسیدیم نفسم را که تا آن لحظه حبس کرده بودم با آهی سنگین بیرون دادم واین بار هم سایه نگاهش را حس کردم وبا احتیاط به سمتش برگشتم ،چهره اش رنگ دیگری گرفته بود و چشمان خشمگینش را حالتی طنز آلود احاطه کرده بود ،با لحنی که احساس کردم تمسخر آمیز است گفت:

- نمردیم و ترس تو رو هم دیدیم ....بد نقطه ضعفی دستم دادی ازاین به بعد اگه به حرفم گوش ندی اینطوری می رونم تا دختر خوبی بشی......

چشمکی برایم زد که از دهن کجی کردن هم بدتر بود ،ازخودم متنفرشدم که به او فرصت داده بودم تا ضعفم را ببیند و اینگونه مسخره ام کند ،باهمان خشمی که سوار شده بودم ،پیاده شدم و اینبار هم عصبانیتم را برسر در خالی کردم وبه سمت در خانه رفتم و زنگ را فشردم ثانیه ای نگذشت که در باز شد ....فرزین دوشادوشم حرکت می کرد ومن از همراهی او معذب بودم ..همین که پا به داخل ساختمان گذاشتیم صدایش آرام در گوشم پیچید :

- چرا دقدلتی رو سرماشین بیچارم خالی می کنی بهتر نیست از اون زبون درازت استفاده کنی به جای اینکه از دستهای ظریفت کمک بگیری .....

مستقیم در نگاهش خیره شدم در حالی که از نگاهم خشم شعله می کشید ،از دیدن آنهمه خونسردی در چشمان و آن لبخند مسخره بر لبانش، هرلحظه دیوانه تر می شدم که آخرین تیرش را هم رها کرد:

- هم اثرش بیشتر بود هم سرگرم کننده تر ..نظرت؟؟؟

با حالتی عصبی لبانم را می جویدم تا سکوتی اجباری و سخت را پیش بگیرم ..نمی فهمیدم او چگونه در این وضیعت هم می توانست قلبم را نشانه بگیرد و ضربه هایش را با دقت فرود آورد...آن لحظه برایم تبدیل به موجودی نفرت انگیز شده بود و با انزجار از او رو برگردانم واز کنارش گذشتم................

خاله سیمین بی حال و رنگ پریده برروی تخت خوابیده بود ، خستگی چهره مادرم را تکیده کرده بود و غم بر سیمای زیبا و جوان فتانه سایه انداخته بود .کنار تخت نشستم و دست بی رمق خاله سیمین را در دستم گرفتم تازه به خواب رفته بود، به چهره اش خیره شدم ، هیچ نمی دانست که قلب من هم از نشانه گیری بی رحمانه فرزین درد می کشد و ذهنم از سنگدلی اش آشفته است

زمانی نگذشته بود که سعید هم برای عیادت آمد و باز فتانه سربه شانه او گذاشت و دور از چشم مادرش گریست ....مادر از سعید خواست تا فتانه را برای هواخوری و تمدد اعصاب بیرون ببرد و او با اکراه پذیرفت تاسعید را همراهی کند...

برای آماده کردن شام به کمک مادرم رفتم که فرزین به آشپزخانه آمد ویکراست به سمت مادر رفت ، کنارش مطیعانه ایستاد و بالحنی شبیه به شرمندگی گفت : -مامان ماهرخ هنوز با من قهرین؟

مادر لیوانی آّب پرتقال به دست او داد و گفت:

-حالا این رو برای مادرت ببر تا ببینم بعداًچی می شه....

لبخند رضایت آمیزی بر لبان فرزین نشست و با خوشحالی گفت:

-چشششمممم...من نوکر شما و مامان خوشگلم هستم !

با چشمانی گرد شده از تعجب و کنجکاوی گفتگوی آنها را نظاره می کردم که مادر به دادم رسید و با چند جمله کوتاه کمک کرد تا ازاین کنجکاوی خلاص شوم، برایم گفت "فرزین رو برای این اتفاق سرزنش کردم وبعد از کلی حرف زدن آخرهم به هیچ نتیجه ای نرسیدیم ومن به اجبار سکوت کردم چون دلم نمی خواست بیشتر از این باهم بحث کنیم ، او سکوتم رو به پای قهرم گذاشته ...منم فکر کردم به این وسیله می تونم تنبیه اش کنم... " این توضیح کوتاه از جانب مادر پاسخی بود برای سوالی آزار دهنده که ذهنم را در گیر کرده بود ، فرزین می خواست تلخی تنبیه مادررا با نیشتری که در سینه ام فرو برد جبران کند......

قلبم از این برخورد فشرده و غرورم لطمه دیده بود اما همچنان سرم را بالا نگه می داشتم تا او درهم شکستنم را نبیند .....

غذایی را که به کمک مادر مهیا کرده بودیم بی میل خوردم در حالی که به خوبی می دانستم در زیرزره بین نگاههای موشکافانه او هستم ، به هر شکل بود تلاش می کردم خودم را بی تفاوت نشان دهم ....

بعد از اتمام شام او با اصرار مادر را وادار کرد تا آشپز خانه را تر ک کند وبه من در جمع کردن میز کمک کرد ، پیش بند بست و به این شکل اعلام کرد که می خواهد ظرفهای شام را بشورد .منهم از این فرصت استفاده کردم و خواستم به جمع بپوندم که صدایش مانع شد:

-سحرجان لطفاً توی شستن ظرفها کمک دستم باش ...البته اگه اشکالی نداره!!!

لحن بیان و چهره اش آنقدر مضحک شده بود که نا خواسته لبخند محوی به لب آوردم وهرچه کردم تا از دید او پنهان بماند بی فایده بود ،با لبخند فراخی گفت:

- آبکشی ظرفها دست تو رو می بوسه ....

کمی تعلل کردم قصد نداشتم به این راحتی او را ببخشم اما بازهم دلم واسطه گری کرد تا در کنارش جای بگیرم،مشغول شدیم صدایش بازهم در گوشم نوایی دل انگیز بود:

- دلم نمی خواست این اتفاق بیافته...زیاده روی کردم باید ملاحظه قلب مامان رو می کردم ولی آخه مامان به هیچ صراطی مستقیم نبود ....یکدفعه نفهمیدم چی شد صدام رو انداختم توی سرم که مامان دستش رو گذاشت روی قلبش و افتاد روی زمین ...آن لحظه حاضر بودم بمیرم اما مامان رو توی این وضع نبینم ..اگه خدای نکرده اتفاقی براش می افتاد هیچ وقت خودم رو نمی بخشیدم ....... 

به نیمرخش نگاه کردم صورت مردانه اش را غباری از غم فرا گرفته بود ، به یکباره به طرفم برگشت و با صدایی بغض آلود گفت:

-خدا بهم رحم کرد ومامان رو دوباره به من بخشید تا این بار بهتر قدرشو بدونم ....هول شدم، سریع از او رو گرفتم وبا زبانی الکن گفتم :

-مستقل شدن آنقدر برات ارزش داشت که تو روی مامانت بایستی...

آهی کشید و گفت :

-نمی دونم .....کاش مامان آنقدر یکدندگی نمی کرد ..به هر حال دیگه اصرا نمی کنم....راستی می دونی امروز مامان ماهرخ چی گفت؟گفت که من خودم رو زدم به خواب ..توهم این طور فکر می کنی؟؟؟

شانه ای بالا انداختم و گفتم:

-من مامانم رو خیلی قبول دارم اگه اون اینطوری فکر می کنه حتماً درسته...

سکوت کرده بود وبه ظاهر ظرف می شست اما در افکارش غوطه ور بود وچیزی را در میانه ذهنش جستجو می کرد ، متفکرانه لب گشود:

-خوب من می خوام اینطوری زندگی کنم بی هیچ قید و بندی ...آزاد و رها...

-چیزی در ذهنم روشن شد و بی هیچ تأملی شعله کشید وبه زبانم آمد:

-این درست مرزبین حیون و آدمیزاده ،اونها زندگی می کنن آنجوری که دلخواه شونه اما آدمها زندگی می کنن آنجوری که درست و مقبوله در بند یک سری قوانین و چارچوبها والا چه فرقی بین آدم و حیونه..

تا آن لحظه مشغول آبکشی ظرفها بودم سربلند کردم تا تأثیر حرفم را ببینم ناگهان با دوچشم قرمز مواجهه شدم که مبدل به آینه ای شده و خشم درونش رابه نمایش گذاشته بود،تازه متوجه حرفی شدم که برزبان آورده بودم ....فرزین با صدایی که گرچه آهسته بود اما از شدت عصبانیتش حکایت می کرد و دورگه شده بود خطابم کرد:

-تو...تو به من میگی حیون...

دست کفی اش را بالا آورد ،انگشت سبابه اش را به سمتم نشانه رفت و ادامه داد:

-ببین حالم از آدمهایی مثل تو که با افکار و عقاید موریانه خورده و پوسیدشون به بقیه حمله می کنن، به هم می خوره.... همزمان ظرفی رو توی دست دیگرش بود توی سینک ظرفشویی رها کرد وباز گفت:

- شایدحق با مامان ماهرخ باشه ، من خودم رو به خواب زدم تا راحتر بتونم با پلیدی های دوروبرم کنار بیام....

روبرگرداند و خواست برود که پشیمان شد وباهمان لحن گفت:

-توهم بهتره عقاید دیکته شده ات رو برای خودت نگه داری....

دیگر سکوت جایز نبود اوعقایدم را هدف گرفته بود، باید به او می تاختم تا بیش از این پیش روی نکند :

-هیچ کس این عقاید رو به من تحمیل نکرده ...درضمن فکر می کنم پذیرفتن عقاید پدر و مادرم بهتر از کپی برداری از فرهنگ فاسد آدمهایی بی دین و ریشه باشه ...من حاضر نیستم لحظه ای مثل تو وامثالت زندگی کنم ،یک زندگی بی اصول و بدون حریم که هر آدم بی ارزشی به خودش اجازه بده پا به حریم شخصیم بذاره و هر دست کثیفی دنیای پاکم رو سیاه و چرک کنه....اگه تو فکر می کنی بی بند وباری می تونه آزادی باشه سخت در اشتباهی چون تنها اسمی که میشه براش گذاشت هرزگی و پست فطرتیه...........

دیگر توان نگریستن در آن گوی های آتشین را نداشتم مسیر نگاهم را عوض کردم واو به سرعت از آشپزخانه بیرون رفت.....................

************************

خاله سیمین بهبود یافت و مادر او را به فتانه سپرد و به خانه برگشت ...چندین روز بعداز آن اتفاق فرزین که رابطه اش را با شیرین تمام کرده بود به واسطه پدر موقتاً به آپارتمان شخصی اش نقل مکان کرد تا زندگی مستقل از پدر و مادر را برای بار دوم در ایران تجربه کند.....

گرچه خاله سیمین قلباً راضی نبود اما مادر سعی می کرد تا با حرفهای دلگرم کننده اش او را آرام کند ، به این شکل فرصتی برای فرزین فراهم شود تا بدون سختگیری های خانواده با فرهنگ اینجا آشتی کند....

*********************** 

چند دقیقه بیشتر به تحویل سال باقی نبود،مادر سفره هفت سینی باسلیقه وزیبایی چید و همگی به دور آن نشستیم ...پدر شروع به خواندن دعای تحویل سال کرد، چشمانم را بستم تا با گوش جان شنوای آن باشم ....

همیشه درآن لحظه اضطرابی ناشناخته وجودم را فرا می گرفت ، از طرفی برای گذشتن از سالی که به اتمام رسیده بود دلتنگ می شدم واز طرف دیگر برای ورود به سال جدید که حوادثی گاه شیرین وگاه تلخ درون خود نهفته داشت ترسان... 

سال جدید با شلیک توپ آغاز شد ، از خدا خواستم تا این سال به بهترین شکل برایم رقم بخورد، آمینی گفتم وچشم گشودم ...صورت مهربان و دوست داشتنی پدر و مادرم را با تمام وجود بوسیدم آنها برزگترین نعمتهایی بودند که خداوند به من بخشیده بود..........

خانواده فرزین هم سال نو را در شیراز آغاز کرده بودند وقراربود ماهم به آنها بپیوندیم اما ورود غیرمنتظره تنها عمه ام به اتفاق خانواده اش این سفر را کنسل کرد ...

دوروز بیشتر از شروع سال جدید نگذشته بود که آنها مهمانان نوروزیمان شدند و علارغم اینکه سفری از پیش تعیین شده امان را برهم زدند ولی با حضورشان طراوت بهاری را همراه آوردند ....من که قلباً از رفتن به این سفر ناراضی بودم با خورسندی و رویی گشاده از آنها استقبال کردم و مادر هم دست کمی از من و پدر نداشت،تمام توانش را برای پذیرایی از آنها به کار بست .............................

دراین مدت تنها یک چیز آزارم می داد؛ برای او ، برای شنیدن صدایش ،برای لبخند های گرم و نگاه های نوازشگرش که عمری کوتاه داشتند دلتنگ بودم وبی خبری ازاو دلتنگی و انتظارم را سختروزجرآور کرده بود .....

برای خلاصی از این حال از تنهایی می گریختم تا سال نو برایم سرآغازی بر انتظاری بیهوده نباشد........

هفته دوم نوروز با رفتن عمه ام و بازگشت فرزین و خانواده اش شروع شد ،برای دیدار در سال جدید میزبان آنها شدیم .

فتانه در کنار سعید بود و لحظه ای از همراهی او غفلت نمی کرد ،مادر خسته از مهمانداری بیشتر کارهایش را به من سپرده بود و ترجیح می داد تا در کنار خاله سیمین باشد .....بعد از ظهر بود آشپزخانه را تمیز کردم وفارغ از مسئولیت نسبتاً سنگینی که مادر به عهدام گذاشته بود قصد کردم به جمعشان ملحق شوم اما وقتی به آنها پیوستم، احساس کردم در میانشان جایی ندارم ،برای لحظه به جمع آنها خیره شدم فتانه وسعید ،مادر و خاله سیمین هر کدام جداگانه مشغول صحبت بودند... پدر و عمو جمشید و فرزین هم جمعی را تشکیل داده بودند که تلویزیون هسته مرکزی این جمع بود......

به حیاط رفتم نسیم بهاری درختان را که تازه از خوابی زمستانی بیدار شده بودند نوازش می کردتا لباسی سفید از شکوفه به تن کنند ....باخود اندیشیدم ای کاش بهار سخاوتمندانه دست نوازشگرش را برروح خسته و زمستان زده من هم می کشید ،شاید جوانه ای از امید برقلب به خواب رفته ام می شکفتد........

برلبه حوض آبی رنگ که وسط حیاط جا خوش کرده بود نشستم آب تازه ای که صبح در آن ریخته بودیم زلال و شفاف کف آن را به نمایش گذاشته بود اما جای ماهی قرمزهایی که تا همین چند روز پیش در آن خانه کرده بودند خالی بود ....

دستم را درون آب بردم تا خنکای آب مغزم را که از شدت افکار آزاردهنده ملتهب شده بود آرام کند....

بعداز مدتها وقتی نگاه منتظرم در دیدگانش تلاقی یافته بود تنها با دو جسم شیشه ای وبی روح مواجهه شده بودم که بی تفاوت مرا می نگریست ....دلتنگی ام تبدیل به یأسی کشنده شد ،چگونه می توانست اینطور سرد و بی احساس باشد در حالی که دل من دیوانه وار او را می طلبید.....منطق تمسخر آمیز فریاد برآورد ،"آخر او از دل دیوانه و مجنونت چه می داند؟؟؟؟" حقیقت ،جواب تلخی بود بر انتظاری زجرآورو نافرجام........

چشمانم را بستم تا از فرود اشکهایی که برای همدردی با قلب رنجیده ام سرازیر می شد،جلو گیری کنم..صدای گامهایی محکم و مردانه توجه ام را به پشت سر معطوف کرد به عقب برگشتم فرزین را دیدم که در نزدیکی ام ایستاده بود و کنجکاوانه نگاهم می کرد....نم اشکی بازیگوش چشمانم را تر کرده بود از او رو گرفتم و چشمانم را برهم فشردم تا فرود اشکهایم را سد کنم ...

در مقابلم بر لب حوض نشست وهمانند من دستش را در آب فرو برد،به تلاطمی که براثر تکان دستش در آب ایجاد شده بود خیره شدیم....دزدانه به نیمرخش نگاه کردم برایم تندیسی ستودنی ازیک بت بوداما او نیز مانند همه بتها خاموش و بی حرکت از آنهمه پرستیدن بنده اش را بی پناه به دست حوادث می سپرد ....... 

مدتی به سکوت گذشت ،هریک در افکار خود به نوازش نسیم بر سطح آب چشم دوخته بودیم که نجوایش آهسته حصارنازک سکوت را درهم شکست:

- می خواستم بگم .....سال نوت مبارک....

لبخندی گرم برلب آوردم لحنش مثل همیشه صمیمانه بود، ای کاش دیگر آن تنفر در کلام و نگاهش نفوذ نمی کرد ... سربلند کردم و عاشقانه به چشمانش نگریستم ،آن دو جسم شیشه ای جای خود را به نگاهی منتظر و مهربان بخشیده بودند ....گرمای نگاهش قلب رنجیده و یخ زده ام را امیدی دوباره می بخشید ...سربه زیر انداختم تا گونه های ملتهبم را نبیند و آهسته گفتم :

-ممنون ......سفرخوش گذشت؟

لحنش بی تفاوت شد :

- من فقط همراهشون رفتم چون مامان اصرار کرد که باشم همین......

بازهم در سکوت به من چشم دوخت ،از تجسس نگاهش معذب بودم تکانی به خود دادم تا برخیزم ،گویی متوجه قصدم شد سریع لب گشود تا مانع رفتنم شود:

-حرفهای آن شبت خیلی اذیتم کرد ...نتونستم تا صبح بخوابم....

یادآوری آن شب وتلخی آن حرفها خوشی ام را هدف گرفت:

-حال من هم دست کم از تو نداشت...

پوزخندی زد و گفت:

-تو چرا ؟ تو که هرچی خواستی به من نسبت دادی...

لبخندی از حرص زدم و گفتم:

-نه که تو چیزی نگفتی و تماشا کردی!!!!

لبخندی موزیانه زد وگفت:

-هرچی گفتم حقت بود !

من هم به سختی مانند او خونسردی ام را حفظ کردم ودر جوابش گفتم :

-من هم هرچی گفتم حقت بود ...

دیگر اثری از آن خونسردی در چهره اش نبود لب به دندان گرفت و غرید :

-هنوزهم مغرور و لجبازی ....

گستاخانه به او خیره شدم :

-مگه تو نیستی؟؟؟

نفس عمیقی کشید و گفت :

-فقط بگو معذرت می خوام ...

با تمسخر و حرص گفتم : 

-محاله معذرت خواهی کنم ....

سریع از جایم برخواستم ،دلم نمی خواست بیش از این حرمتها شکسته شود اما گوشه چادرم را گرفت و اجازه نداد تا بروم ..هرچه کردم تا از چنگش درآورم او محکمترچادرم را در مشت می فشرد ...کلافه از تلاشی بیهوده تسلیم وار در جایم ایستادم ،چادرم را رها کرد ودر مقابلم ایستاد:

- غرور چیز خوبیه ولی نه وقتی مقصرهستی...

با تغییر گفتم :

-من مقصر نیستم ....چرا دست از سرم بر نمی داری؟

با عصبانیت گفت:

-فقط ظاهرت بزرگ شده ...مغزت توی همون 8سالگی متوقف شده ....

توهینش باعث شد تا بازهم روح عصیانگرم کنترل زبانم را در دست گیرد :

-همون مغز تو که بزرگ شده بسه...اگه بزرگ شدن به این رفتارهای زننده و بی ملاحظه ست همون بهتر که مغز من توی دوران کودکی باقی بمونه حداقل روحم رو معصوم وبی گناه نگه می داره......

بازهم از سلاح چشمانش برای مقابله کمک گرفت ،گرچه این بحث بی سرانجام بود اما هر بار او بود که به واسطه نفرتی که در نگاهش سایه می انداخت بر قلبم سیلی میزد و این جدل را به پایان می رساند و من هربار با قلب و روحی زخم خورده از این تقابل بی حاصل به کنج تنهاییم پناه می بردم ....

این بارهم بی تاب از آنهمه بیزاری که در چهره اش بیداد می کرد از مقابلش گریختم و بی توجه به اطرافم به اتاقم رفتم ...

آنقدر ذهنم آشفته بود که حتی قدرت گریستن هم نداشتم بلکه با گریه کردن و فرو ریختن اشکهایم تلخی این برخورد را آسانتر هضم کنم ،تنها یک چیز روشنتر از بقیه در ذهن تاریکم می درخشید "او لیاقت ماندن در سویدای دل رانداشت ،او نمی توانست بتی ستودنی باشد...................." 

************************

آخرین روزهای دانشگاه را می گذراندم اما آن روز برایم یک روز استثنایی بود، روز تولدم.....

صبح مادر صورتم را بوسیده بود وباهدیه کردن دامنی دورچین و کوتاه که خودش دوخته بود تولدم را تبریک گفت، کادوی پدر هم ادکلنی خوشبو و گران قیمت بود ....تا بعد از ظهر که دانشگاه بودم هر کدام از دوستانم به گونه ای تولدم را تبریک گفتند اما از فتانه که هر سال جزء اولین نفرات بود ،خبری نشده بود .....با این فکر از دانشگاه بیرون آمدم که یک نفر از پشت چشمانم را گرفت ، غافلگیرانه به دستانش چنگ زدم اما فشار بیشتری بر چشمانم آورد ؛ترسیده بودم که صدایی آشنا در گوشم گفت:

-چقدر تقلا می کنی؟؟؟

صدای او هراسم را تبدیل به شعف کرد ،با خوشحالی گفتم :

-فتانه ...ای بی معرفت از صبح منتظرت بودم....

دستانش را از روی چشمانم برداشت و روبه رویم ایستاد:

-ببخشید ولی می خواستم امسال سوپرایز بشی ... بیا بریم تا توی راه برات تعریف کنم..... 

دستم را گرفت و به دنبال خود برد در کنار ماکسیمای سورمه ای رنگی ایستادیم به خیال اینکه همراه سعید است با تعجب گفتم :

- فتانه ..ناقلا گنج پیدا کردین چه ماشین لوکس و مد بالای خریدین؟!

فتانه با سرخوشی خندید ودر همین حین مردی از ماشین پیاده شد که از لحاظ قد واندام شباهتی با سعید نداشت لباسش را با رنگ ماشینش ست کرده بود و عینک آفتابی تیره ای به چشم داشت ،بلا فاصله عینک را برداشت و چهره مغرور و جذاب فرزین در مقابلم ظاهر شد ....ناباورانه به او خیره شدم که فتانه دستی بر شانه ام گذاشت و گفت :

-اینم سوپرایزی که گفتم ...امسال فرزین هم دوست داشت تولدت رو تبریک بگه...

لبخندی ساختگی به فتانه تحویل دادم نگاه فرزین برای لحظه ای چهره ام را کاوید وسریع در پشت نقاب عینک پنهان شد ....سلامی کوتاه و رسمی داد ومنهم پاسخش را همان گونه دادم...

دیدار غیر منتظره اش بعد از آن دعوای کذایی باعث شد تا هول شوم فتانه در گوشم چیزی گفت که برایم مفهومی نداشت ،تنها صدای کوبنده وپی درپی قلبم بود که بلند تر از هر آوایی در گوشم می پیچید ،گونه هایم از شدت این ضربان کشنده گلگون شده و حرارتی عجیب وجودم را در بر گرفته بود......

فتانه نگران به صورت گرگرفته ام چشم دوخت و فرزین چند قدم با شتاب به سمتم برداشت ،دست فتانه را چنگ زدم تا از سقوط احتمالی ام جلوگیری کنم چشمانم را بستم و وانمود کردم که سرگیجه دارم اما واقعیت این بود که توان نگاه کردن در صورت هیچ کدامشان را نداشتم می ترسیدم نگاهم راز درونم را فاش کند ....فتانه با دستپاچگی درعقب ماشین را گشود ووادارم کرد تا بنشینم ومن مطیعانه فرمانش را اجرا کردم ...فرزین جلوی اولین درمانگاه متوقف شد ولی من که مشکلی نداشتم به سختی مجابشان کردم که ضعفم مربوط به بی خوابی شب گذشته است و با کمی استراحت بر طرف می شود ،فتانه زیر بار نمی رفت اما فرزین قانع شد و ماشین را به سمت خانه حرکت داد....

دلم می خواست با تمام قدرت از آنها بگریزم، شک نداشتم که آشوب درونم رسوایم می کند...وقت پیاده شدن نگاهم در چشمان نگران فرزین افتاد درخشش نگاه گرمش تپش قلب هزار تکه ام را ده برابر کرد ،آن زمان بود که تصمیمم راعملی کردم ،سلامی دستپاچه به مادرکه سر راهم قرار گرفت دادم وبی توجه به حضور آنها به خلوت اتاقم که پناهگاهم بود رفتم .....

هنگامی که احساس امنیت کردم رمق از پاهایم بیرون رفت وبرروی زمین پشت در رها شدم ...

گفتگوشان را از پشت دربسته می شنیدم،صدای خنده های شاد فتانه وفرزین همراه مادر وسوسه ام می کرد تا به جمع آنها ملحق شوم اما توان مواجهه با فرزین را نداشتم ... دلم همچون کبوتر زخمی بر دیوار سینه می کوبید واین غرورم بود که اجازه گوش دادن به ناله هایش را نمی داد ،در حصار اتاقم ماندم تا حکایت دلدادگی ام از حصار سینه بیرون نرود.......

نمی دانم چه موقع خواب چشمانم را ربوده بود ،وقتی از شدت درد استخوانهایم بیدار شدم اتاق را تاریکی شب در بر گرفته بود ..تکانی به جسم خشک شده ام دادم همانطور که درهم جمع شده بودم ،خواب آغوش گرمش را برایم گشوده بود...بدنم از بی تحرک ماندن برروی زمین دردناک شده بود ،کش وقوسی به جان خسته ام دادم وبه زحمت از جایم برخواستم ...

وقتی کور مال کلید برق را فشردم برای لحظه ای از هجوم یکباره روشنایی چشمانم را بی اختیار بستم....

صدایی از بیرون نمی آمد مطمئمن بودم فتانه و فرزین رفته اند ، از اتاق بیرون آمدم که جسمی کوچک در زیر دمپایم احساس کردم خم شدم وآن را از روی زمین برداشتم ...جعبه ای کوچک و مکعبی بود ، کاغذی تا شده هم برآن چسبیده بود ...جعبه را تکان دادم صدای برخرد شئ ای با دیواره آن توجه ام را جلب کرد خواستم درش را بازکنم ، چیزی از درونم نهیب زد "شاید این جعبه مال تو نباشد"آن را در مشت فشردم وسریع به سراغ مادر رفتم ...

مادر با خنده مهربانی سلامم را پاسخ داد :

- بیشتر می خوابیدی دختر ....

خجالت زده از خواب بی موقع ام لبخندی شرمگین زدم وبلا فاصله راجع به جعبه ای که یافته بودم از مادر پرسیدم ، او نگاهی گذرا به آن انداخت و همانطور که مشغول کارش بود،گفت:

-این رو فرزین برای تولدت آورده بود ...خیلی هم پشت در اتاقت ایستاد و صدات کرد اما وقتی جوابی ندادی فکر کرد حتماً خوابیدی و اون رو روی زمین گذاشت تا وقتی بیرون آمدی،ببینیش.......

با حیرت به دهان مادر خیره شدم ولی او بی توجه به گیجی ام کادویی کوچک را به دستم دادوگفت که از طرف فتانه است..

هر دو هدیه را برداشتم و دوان دوان به اتاقم رفتم ،کادوی فتانه روسری زیبای بود به رنگ سفید ،با اشکالی نامتقارن وحریر مانند ...آن را برروی سر انداختم خیلی شیک و گرانقیمت به نظر می رسید ، باید بابت آن از فتانه تشکر می کردم.

دوباره ذهنم به سمت جعبه ای که هدیه فرزین بود پرکشید ....دیگر نمی توانستم برکنجکاوی ام غلبه کنم با دستانی لرزان از هیجان بسته را باز کردم ...مبهوت به آنچه درون آن خودنمایی می کرد خیره شدم ، یک جفت گوشواره با نگین های ریز الماس که در مرکز آنها یاقوتی کبود می درخشید،ظریف و خوش تراش ....آنها را از توی جعبه برداشتم ودر مقابل دیدگانم گرفتم ،چیزی را که می دیدم باور نداشتم ....بعد از آنهمه جدال ،او چگونه توانسته بود تحفه ای این چنین با ارزش برایم بیاورد جز اینکه علاقه ای خاص درمیان بود...نه!!امکان نداشت ..سرم را تکان دادم تا این فکر بیهوده را از مغزم پرواز دهم ،او با صراحت مرا عقب مانده و عصرقجری خوانده بود پس چطور می توانست حسی خاص نسبت به من داشته باشد.

درمانده از هجوم افکار گوناگون گوشواره ها را درون جهبه گذاشتم واز جلوی چشمم دورکردم ،کاغذی که به آن چسبیده بود برروی زمین افتاد .

با تعجب کاغذرا برداشتم وتایش را باز کردم "سحر عزیزم تولدت مبارک..لطفاًمن رو ببخش و هدیه ام را به عنوان معذرت خواهی قبول کن "سردرگم متن کوتاهش را چندین بار خواندم تا در ذهن ناتوانم حلاجی اش کنم .

هر لحظه مغزم داغ تر می شد وقلبم پیروزمندانه براو یورش می برد ؛درمیان این نبرد سست و بی اراده بر روی زمین نشستم ...

نمی دانستم باید به ندای دلم گوش فرا دهم که مرا وادار به پذیرفتن عذر خواهی اش می کرد یا فرمان مغزم را پیروی کنم که می گفت"این یک حق السکوت بیش نیست "

صدای زنگ تلفن در میان این جدال نواخته شد گوشی را برداشتم و صدای شاداب فتانه در آن طنین انداخت:

- سلام خانم خواب آلو ..حالا هی بگو چرا نمی یای ؟ بفرما اومدم خانوم به تلافی بی خوابی دیشب خواب ناز رو به من ترجیح دادن.....

یک ریز و پشت سرهم می گفت ومن تنها از شنیدن گلایه های طنز آمیزش می خندیدم ، وقتی در آخر سکوت کرد و مجال حرف زدن داد بابت کادوی زیبایش تشکر کردم واز اینکه بی اختیار خوابیده بودم عذر خواهی کردم ...خداحافظی کردیم و خواستم گوشی را قطع کنم که فتانه مانع شد وگفت که کمی صبرکنم ، بعد ازچند ثانیه سکوت صدای آرام بخش و خوش فرزین در وضعیت غیر قابل تصوری قرارم داد ...از اینکه بی هیچ مقدمه ای یکباره صدایش را شنیدم هول شدم وزبانم برای پاسخ به سلامش یاری ام نمی کرد ، مکث کرد و به آهستگی گفت:

- می دونم هنوز ازمن دلگیری ولی کاش در اتاقت رو باز می کردی و اجازه می دادی تا حضوری ازت معذرت خواهی کنم ...

فکرم قادر به تجزیه و تحلیل حرفهایش نبود ،همانند انسانی مسخ شده بودم که باز صدایش سکوتم را هدف گرفت:

-سحر واقعاًهنوز دلخوری....چرا حرف نمی زنی؟

باید حرکتی به زبان قفل شده ام می دادم ،به زحمت جمله ای در ذهنم ساختم :

- نه...ببخشید حواسم نبود...

-حواست کجا بود؟؟؟

باپریشانی گفتم :

-هیچ جا ...ببین من واقعاً خوابیده بودم، ببخشین..... بابت آن گوشواره ها هم....

شلیک خنده اش حرفم را ناتمام گذاشت :

-پس اون رو دیدی ..کاغذ رو هم خوندی؟؟ با گیجی گفتم:

- خوب ..آره....

-خوبه ..خیلی خوبه ..حالا فقط دوست دارم بگی که من رو بخشیدی.....

از خوشحالی بی حدش متعجب بودم ، نمی توانستم به او بگویم که هنوز به هیچ نتیجه ای نرسیده ام که بازهم او مصرانه گفت:

-سحر فقط بگو من رو بخشیدی و همه چیز رو فراموش می کنی !!!!

دهان باز کردم تا بگویم که باید بیشتر فکر کنم اما یکباره از چیزی که بر زبانم جاری شد حیرت کردم:

-باشه...بخشیدم.....

امان از این دل دیوانه که نافرمان وسربه خود شده بود ،صدای خنده اش به یاری ام آمد تا از چنگال منطق خشک وبی احساس رها شوم ،عجولانه خداحافظی کردم تا دل عصیانگرم را سرزنش کنم ولی چه حاصل دیگر نوشدارو پس از مرگ سهراب بود........

***********************

تازه تابستان کوله بار گرمایش رابر زمین نهاده بود که خاله سیمین ،فتانه و مادر برای تدارک جیهزیه و مقدمات عروسی به تکاپو افتادند....

آن روز هم فتانه طبق عادت همیشه اش با هیاهو وسرو صدا پابه خانه ما گذاشت...من همچنان ساکت در مقابل تلویزیون نشسته بودم ووانمود می کردم متوجه آمدن او نشده ام ،در مقابلم ایستاد ، دستانش را به کمر زد وبا اخمی ساختگی گفت:

- مثلاً من قراره برم خونه بخت ها!!!!!

برای اینکه حرصش بدم شانه ای بالا انداختم و گفتم :

-اولاً علیک سلام ...دوماً خوب حالا من باید چکار کنم!!!!!

فتانه با اعترض گفت:

-نگاه کن چه بی خیال میگه حالا من چکار کنم!!!الان بهت میگم چکار کنی .....

دستم رامحکم گرفت و به دنبال خودش به طرف اتاقم برد :

-بدو ..برو لباس بپوش که هنوز جهاز من توی مغازهای مردمه....

با لودگی گفتم :

-خوب برو ازشون بگیر به من چه؟!

در اتاق را باز کرد وبه داخل هلم داد:

- منم می خوام همین کاررو بکنم اما تنهایی که نمیشه باید بی یای کمکم..... 

دوباره به طرفش برگشتم ، شکلکی برایش در آوردم :

-نوکر بابات سیاه بود .....

فتانه به سمتم حمله کرد، با خنده ای پیروزمندانه در رابستم تا مانعش شوم اما صدایش را از پشت در شنیدم که با لحن طنز آمیزی گفت: 

-حالاکه سیاهش گیرمون نمی یاد، با همین سفیدش می سازیم ....

فتانه به تازگی گواهی نامه گرفته بود و ماشین عمو جمشید را برداشته بود،با خنده گفتم:

-.فتانه به کشتن ندیمون.....

دهن کجی کرد و گفت:

-از خداتم باشه کنار دست من نشستی .....

عاقبت جلوی یک مرکز خرید پارک کرد....دستم را گرفته بود و مرا همراه خود ازاین مغازه به مغازه آن می کشاند واجناس آنها را قیمت می گرفت....

همانطور که سرگردان به دنبالش بودم بی حوصله از چانه زدن اش با فروشنده از مغازه بیرون آمدم و بی هدف به سمت مغازه ای رفتم که اجناسی قیمتی درویترینش چیده بود ...زن ومرد جوانی هم به موازات من ایستاده بودند وآن اجناس نگاه می کردند که صدای آن مرد برای ثانیه ای ذهنم را از حرکت نگه داشت ....بابهتی سنگین به آن زن و مرد نگاه کردم درد شدیدی در قلبم پیچید ،صاحب آن صدای گیرا فرزین بود .....همراهش زنی جلف بود باچهره ای تقریبا 30تا35 ساله،آرایشی سنگین و غلیظ داشت وموهای بلوندش اززیر شال آزادش بیرون زده بود ،مانتوی قرمز تنگ و کوتاه به تن داشت که تمام ظرافتهای زنانه اش را به نمایش گذاشته بود ....در نظرم همانند عروسک موطلایی خودم بود با این تفاوت که او لقب انسانیت را به دوش می کشید.......

آنها بی توجه به من مشغول صحبت بودند فرزین اورا عزیزم خطاب می کرد زنک برایش عشوه های خرکی می آمد....ازدیدن این صحنه چندش آور خون داغی به مغزم هجوم آورد نایلونی را که در دست فرزین بود کشیدم تا به این وسلیه توجه اش را به سمت خودم معطوف کنم....او به خیال اینکه مزاحم هستم با تشر به طرفم برگشت اما از دیدن من آنچنان یکه ای خورد که بی حرکت درجایش ماند....

به یکباره دستم خارج از اختیار قلب شوریده ام بلند شد ،تمام نفرت و انزجارم سیلی محکمی شد که برصورتش زدم....برقی از نگاهش ساطع شد ولی تکانی به خود نداد ودر چشمان به اشک نشسته ام خیره شد........ 

با غیض اشک بی موقع ام را پاک کردم و جسورانه ،همانطورکه خیره نگاهش می کردم، گفتم:

-حالم ازت بهم می خوره.......

زنک قدمی به طرفم برداشت وباجیغ و فریاد به سمتم حمله ور شد،چادرم را در مشت گرفت و کشید ،لحنش بی ادبانه و توهین آمیز بود:

-تو عقب افتاده چکار کردی .....

فرزین با یک حرکت او را به عقب کشاند و خودش گامی به جلو برداشت ،با خونسردی انگشت اشاره اش را به سمتم نشانه گرفت:

- اینبار رو به خاطر مامان ماهرخ بی خیال می شم ولی دفعه آخرت باشه که دستت رو روی من دراز می کنی.....

با عصبانیت دستش را پس زدم و ازپس پرده لرزان اشک به چشمانش خیره شدم ، در حالی که صدایم از خشم وبغض می لرزیدگفتم :

-اسم مامان من رو به اون دهن نجست نیار.....

فرزین که به سختی خودش را کنترل می کرد و نگاهش هر لحظه وحشی تر می شد ، با تحکم گفت:

-سحر بذار حرمتها حفظ بشه......

با حرص خندیدم ،به عروسک زشتی که در کنارش ایستاده بود و کینه توزانه نگاهم می کرد نظری انداختم وتحقیر آمیز گفتم :

-شک دارم تو حرمت بشناسی.......

اشکهایم ناباورانه سرازیر شدند با چشمانی خون گرفته و قرمز نگاهم می کرد، فتانه جمعیتی راکه به دورمان حلقه زده بودند ازهم شکافت وخودش را به من رساند ،با تغییر به فرزین نگاه کرد.... او که انتظار دیدن خواهرش را نداشت با کلافگی دستش را در میان موهایش فرو برد و همراه آن زنک ازمیان جمع گریخت......

مضحکه شده بودیم وپچ پچی در میان جمعی که ایستاده بودند درگرفت و هرکسی نظری می داد.....

در حیرت گنگی به سر می بردم باور نمی کردم ،این من بودم که بر صورت اوسیلی زدم ...به فتانه نگاه کردم در سکوت می راند ... جلوی خانه با ترمز تندی نگه داشت .

وقتی در اتاقم تنها شدم تازه توانستم افکار در هم ریخته ام را سامان دهم ...بغضی سنگین گلویم را می فشرد ،خودم را روی تخت رها کردم وبه جبران آن همه سنگدلی که به خرج داده بودم ،حقارتی که قلب مجنونم از آنچه دید،متحمل شد ، گریستم.... چیزی بی وقفه ذهنم را آزار می داد"چطور می توانست انسانیتش را فدای خوی 

حیوانیش کند...."

********************

یکماه بعد از آن ماجرا فتانه زندگی مشترکش را آغاز کرد ...شب جشن ،فتانه با آرایش ملیح ولباس عروس شیری رنگش،مثل فرشته ای زیبا می درخشید.

من و چند نفر از دوستان مشترکمان حلقه ای به دورش زدیم وشروع به رقص وپایکوبی کردیم ....فتانه هم با بی خیالی ذاتی اش ، دسته گلش راکه با رز قرمز تزیین شده بود روی صندلی رها کرد و در مرکز جمعمان،با آن لباس بلند و سنگین شروع به یکی از همان رقصهای بی عیب ونقصش کرد ......

همچنان در حال رقصیدن بود که سعید اجازه ورود خواست و کمی بعد وارد شد ، فتانه در آغوش مردانه سعید هم چون نگینی گرانبها،با رقص بی نظیرش، می درخشید ......

با همه وجودم دوستش داشتم ،او دوست 20ساله ام ،همکلاسی وخواهرم بود که از آن شب بار مسئولیتی سنگین را به دوش می گرفت.....

در افکارم بودم که گرمای دستی را بر شانه ام احساس کردم،محبوبه دوست دبیرستانمان بود.....

باهم به گوشه دنجی از سالن رفتیم ، محبوبه از جوان برازنده ای می گفت که جلوی ورودی سالن دیده بود ..از مشخصاتی که می داد فرزین را به یادم آورد ،بازهم خاطره آن روز در ذهنم تداعی شد وچهره در هم کشیدم وبه نقطه نا معلومی چشم دوختم......

محبوبه در گوشم گفت:

-سحر کجایی؟؟؟؟

گوشم صوت کشید و با اخم نگاهش کردم ، با خنده گفت:

-خوب چی کار کنم هرچی صدات کردم جواب ندادی..

بادلخوری گفتم:

-کدوم جواب....

-وا..یه چیزیت میشه ها!!! حالاخوبه امشب فتانه قراره عروسی کنه تو چرا بهم ریختی؟؟؟

اخمهایم را در هم کردم واز کنارش گذشتم،با صدای بلند تری گفت:

-آخرم نگفتی می شناسیش یا نه....

به طرفش برگشتم ، هنوز منتظر ایستاده بود :

-کی رو باید بشناسم....

-گیجی سحر!!!اون پسر خوشیپه که فامیل فتانه شون بود.....

بی خیال شانه ای بالا انداختم و گفتم :

- فتانه توی فامیلشون پسر خوشتیپ ندارن ....حتماً چشمات عوضی دیده ،حالا خوبه امشب فتانه می خواد عروسی کنه تو چرا هول کردی!!!!!!!

به سمت مادر رفتم ، تازه یادم افتاد اثری از شیرین ومادر ش نیست ......

آن شب با خاطره ای خوش گذشت ...فتانه و سعید در میان شادی و دعای خیر والدینشان به خانه بخت رفتند تا سالها خوشبخت در کنار هم زندگی کنند..........

******************

چند روز بعد از مراسم فتانه من ومادر هم چمدان هایمان را بستیم وراهی شمال شدیم ...خانواده پدری ومادری ام آنجا در شهرهای نزدیک به هم ساکن بودند وتقریباً هر تابستان برای دیدار آنها می رفتیم..

آغاز سفر از خانه مادر بزرگ بود ، آسمان قرمز رنگ شده بود و خورشید بعد از تابیدن در روزی گرم وتابستانی می رفت تا با غروبش به مهتاب اجازه تابیدن دهد...همین که ازاتوبوس پیاده شدیم، کامیار پسر دایی ام با دیدن ما به استقبالمان آمد.....

کامیار تنها پسردایی فرخ بود وخود اوهم تنها فرزند پسری مادر بزرگ و برادر ارشد مادر ....بعد از فوت پدربزرگ این دایی فرخ بود که اجازه نداده بود مادر بزرگ تنها بماند و از این حیث محبوبیت خاصی نزد او داشت...

وقتی به خانه آنها رسیدیم ،همه به استقبالمان آمدند ...عطر وجود مادر بزرگ برایم آرامبخش بود وآغوش گرم دایی برایم پناه گاهی امن...بوسه ای که زن دایی بر پیشانی ام زد مادرانه بود ، اما دیدارکتایون لطف دیگری داشت ،او تنها دختر دایی ام بود ،هم بازی کودکی و دوست دیرینه ام که واقعاً برایش دلتنگ بودم.............

صبح روز بعد وقتی چشم گشودم نسیمی ملایم به داخل اتاق سرک کشید و بوی نمناک دریا و چمن های آب دیده را مهمان جسم خموده ام کرد ...

بارخوت وسستی از رختخواب جدا شدم وبه آشپز خانه رفتم وبا چهره گشاده کتایون روبه رو شدم :

-صبح بخیر خانوم خواب آلو....

با خنده سلامی به او دادم و پشت میز نشستم ، هنوز هم بساط صبحانه روی آن پهن بود...

بعد از مدتها آن روز صبحانه ام را با لذت و اشتها خوردم ،تازه به یاد مادر و بقیه افتادم و همانطور که میز را جمع می کردم سراغشان را از کتایون گرفتم: 

-مامان و بقیه کجان؟؟؟؟؟

کتایون با شیطنت به من نگاه کرد وگفت:

-ای جان....شکمت سیر شد سراغ مامانتو گرفتی!!!!!!

از حرف و لحنش خنده ام گرفته بود ، حق با اوبود؛هوس کردم کمی باهم بخندیم بازویش را گرفتم وبا لحنی کودکانه گفتم :

- کتایون جون مامانم کو؟؟؟ من مامانم رو می خوام!!!!

کتایون با جدیت بازویش را از دستم بیرون کشید و گفت:

-بذار ببینم رفتن توی جیب شلوارم...وای دیدی چی شد سحر شلوارم که جیب نداره !!!!پس کجان؟؟؟

شلیک خنده امان در فضا پیچید ......ناگهان صدای کامیار بلند شد:

- دخترها لنگه ظهرشده....من از کار افتادم و شما وایسادین به خندیدن !!!!! خنده بروی لبانمان ماسید با تعجب به کتایون نگاه کردم، لبخندی زد و گفت :

-ناهار خونه عمه مهشید دعوتیم ...عمه ماهرخ و بقیه ام همراه بابا رفتن اونجا، کامیار موند خونه تا ما رو برسونه....حالاهم زود باش که دیر شده....

به سرعت لباس پوشیدیم واز ساختمان بیرون آمدیم....کامیار مشغول تمیز کردن شیشه های ماشین مدل بالایش بود که ازدیدن ما کمی جاخورد و با خجالت به من سلام کرد ...

رفتارش کمی متفاوت تر از دفعات قبل بود.....این را شب گذشته در اولین برخوردمان متوجه شده بودم،نوعی شتاب زدگی و شرم در برخوردهایش نهفته داشت که برایم سؤال برانگیز شده بود!!

در طول مسیر حس می کردم که از آینه مرا زیر نظر گرفته است ،سنگینی نگاهش کلافه ام کرد و یکباره تصمیم گرفتم تا شرم وحیا را کنار بگذارم ودر آینه نگاه کنم ،با شتاب نگاه دزدانه اش را از من گرفت و دیگر جرأت تکرار آن را پیدا نکرد..... چند روزی از اقامتمان خانه مادر بزرگ می گذشت ،نجواهایی بین مادر و زن دایی سرگرفته بود که با ورود من قطع می شد.....

آن روز من وکتایون همراه هم به ساحل رفتیم؛ فاصله دریا تا خانه مادر بزرگ فقط ده دقیقه بود ...این چندمین باربود که به اتفاق کتایون به کنار دریا می رفتم،از صدای دریا و خروش موجهایش آرامشی ژرف برجانم رخنه می کرد ...وقتی که موج برپاهایم شلاق می زد با اشتیاق به امتداد دریا چشم می دوختم تا خودم را مهیا استقبال از موج بعدی کنم..

کتایون آن روز در فکر بود ومن هرچه در ذهنم کنکاش کردم دلیل آن را نیافتم ..کمی عقب تر ازمن ایستاده بود وبه نقطه نا معلومی از دریا چشم دوخته بود ،چند بار به طرق مختلف علت گرفتگی اش را جویا شدم اما او هربار موضوع حرف را عوض می کرد .

سرخورده از کنجکاوی بیهوده ام ،به سمت دریا دویدم ودوباره شروع به بازی با موجهای خشمگین کردم.

وقتی لباسهایم کاملاً خیس شدند به سمت ساحل عقب نشینی کردم و ماسه های نمناک پذیرایم شدند ....

از بچگی بازی با ماسه ها دنیای تخیل و خیال پردازی ام را به واقعیت بدل می کرد،هر آنچه در ذهن داشتم برروی آنها پیاده می کردم و اشکالی خیالی می ساختم.

تمام لباسهایم پرشده بود از ماسه هایی که بر روی آنها نشسته بودم ،بوی جلبک و خزه گرفته بودم اما از دریا دل نمی کندم ،دوست داشتم غروب خورشید را در امتداد بی کرانه اش تماشا کنم ....

کتایون در کنارم نشست و بی هیچ مقدمه ای پرسید:

-سحر... نظرت در مورد کامیار چیه؟؟

از سوال غیر منتظره اش متحیر شدم و پرسیدم:

-منظورت چیه؟؟؟

شانه ای بالا انداخت و گفت:

-منظور خاصی ندارم ...فقط می خوام بدونم راجع به اون چه فکری می کنی؟

کمی فکر کردم ،منظورش را به درستی نفهمیده بودم با این حال گفتم: - خوب کامیار پسردایی ام و....

به یاد نجابش افتادم تا به حال به صورتم خیره نشده بود ،با این که مورد توجه همه بودودایی فرخ از لحاظ مادی در موقعیت عالی بود،با این حال آدم تن پروری نبود ،مدتی می شد که مستقل از دایی یک کارگاه چوب بری کوچک برای خودش فراهم کرده بود .... با یاد آوری صفات خوبش لبخندی رضایت آمیز زدم وبه کتایون گفتم:

-البته خیلی هم پسر خوب و قابل اعتمادیه ....خوب حالا نوبت تویه که بگی چرا این سؤال رو پرسیدی!

کتایون در چشمانم خیره شد چیزی در عمق نگاهش بود که برایم مفهومی نداشت ، با تردید گفتم:

-کتایون چیزی شده ؟؟چرا حرف نمی زنی؟؟؟

دستم را در دست گرفت و گفت:

-سحر من وتو قبل ازهر نسبتی مثل دوتا خواهریم مگه نه؟!

با فرود آوردن سرم حرفش را تأیید کردم ،با مکث کوتاهی ادامه داد:

- من تو رو می شناسم و می دونم چه بلند پروازیهایی برای آینده ات داری.....

مبهوت نگاهش می کردم ومنظور حرفهایش را درک نمی کردم ،دلواپس پرسیدم:

- کتایون حرف آخرت رو اول بگو ...جون به لبم کردی!

انگار برای گفتن حرفی که در دل داشت مردد بود ،چند بار لب ازهم گشود وباز منصرف شد ناگهان صدای کامیار از فاصله ای نزدیک توجه امان را به پشت سر معطوف کرد،به طرفش برگشتیم ؛شلواری اسپرت و تیشرتی به رنگ سفید پوشیده بود و نسیم با موهای خوش حالتش بازی می کرد ....

کتایون به برادرش نگاه عمیقی انداخت وروبه من گفت:

- اگه یکم دیگه صبرکنی خودت متوجه میشی....

از کنارم بلند شد وبه سمت کامیار رفت، با او صحبت کوتاهی کرد وراهش را به طرف خانه پیش گرفت ...کامیار هنوزهم در جایش ایستاده بود اما چهره اش به وضوح پریشان شده بودودیگر نشانی از آن شادابی چند دقیقه پیش نداشت.

از جایم برخاستم ولباسهایم را تکاندم تا ماسه ها از آن جدا شود در همین حین متوجه حضور کامیار در کنارم شدم، برای لحظه ای نگاهمان در هم گره خورد واو سریع نگاهش را گرفت وبه دریا چشم دوخت....

همان لحظه موج بلندی از دل دریا خیز برداشت وبرویمان فرود آمد ،شنهای زیر پایمان را شست وبا خورد به دل دریا برد....

لباسهای سفید کامیار خیس شده بود ،نگاهی به سرتا پایش انداخت....وضع مضحکش موجب شد تا با صدای بلند شروع به خندیدن کنم ،او هم لبخندی زد وپرسید:

-چرا می خندی؟

-ببخشین دست خودم نیست ....انگاری دریا چشم دیدن لباسهاتون رو نداشت ....

در پاسخم خنده اش را صمیمانه تر تکرار کرد....

صدای امواج دریا که خروشان ترازروزهای گذشته بود سکوت را می شکافت،از حرفهای بی سرو ته کتایون آشفته بودم که کامیار شروع به صحبت کرد:

-سحر برنامت برای آینده چیه؟

با حیرت نگاهش کردم وگفتم:

-شما و کتایون امروز چیزیتون شده؟!چرا سوالهای عجیب وغریب می پرسین؟؟؟

نگاه کامیار به وضوح تغییر کرد وبه دریا خیره شد...سکوتش سنگین و طولانی شد ،بی حوصله از جایم برخاستم ،او هنوزهم بی حرکت روی ماسه ها نشسته بود و زانوهایش را در سینه فرو برده بود.... بی تفاوت شانه ای بالا نداختم وبه طرف خانه مادر 

بزرگ راه افتادم.

شب بعد از خوردن شام مشغول شستن ظرفها بودیم که زن دایی به آشپزخانه آمد ،دستم را گرفت وگفت:

-سحر جون بیا بریم کتایون بقیه ظرفها رومی شوره!

با تعجب به کتایون چشم دوختم ،برای لحظه ای به هم خیره شدیم ،اوعجولانه نگاه غمگینش را ازمن ربود؛مبهوت به همراه زن دایی به جمع آنها پیوستم ودر کنار مادر نشستم.

مادر منقلب بود واز نگاه مستقیم در چشمانم طرفه می رفت ،مادر بزرگ روی مبلی مقابلم نشسته بود و تظاهر به میوه خوردن می کرد ....آنقدر سکوت و فضا برایم طاقت فرسا بود که پریشان رو به مادر گفتم : 

-مامان میشه بگین چی شده ؟؟؟چرا امروز همه یکجوری شدن؟؟؟

مادر بزرگ لبخند مهربانی زد و گفت :

-سحر جان دخترم هر اولادی وقتی بزرگ شد باید راه خودش رو بره وبه قولی پریزاد بشه ....

گیج و متحیر به مقدمه چینی مادر بزرگ گوش می دادم که باز هم همان سوال تکراری را پرسید:

-نظرت راجع به کامیار چیه؟

متعجب به مادر بزرگ خیره شدم ،چرا امروز باید درباره کامیار نظر می دادم ،باتردید گفتم:

-چه طور مگه مامان بزرگ؟

زن دایی خواست حرفی بزند که مادر بزرگ مانع شد ودوباره گفت:

-سحر جان فکر می کنی کامیار می تونه مرد مناسبی برای تو باشه!

از شنیدن این حرف برای لحظه ای مغزم از حرکت ایستاد ،با تعجب به دهان مادر بزرگ خیره شدم ،امکان نداشت بتوانم به کامیار به چشم مرد آینده ام نگاه کنم ....ناباورانه به مادر چشم دوختم ،ای کاش او به جای من پاسخ مادر بزرگ را می داد اما مادر سربه زیر انداخته بود وبا سکوتش تنهایم گذاشته بود ...نگاهم از کامیار می گریخت ،می دانستم که بی صبرانه منتظر جواب من است ...تازه داشت مفهوم حرفهای بی سروته کتایون ،سوال بی ربط وغیرمنتظره کامیار برایم روشن می شد.....

مادر همچنان سربه زیر،در سنگر سکوتش پنهان شده بود...باید حرفی تمام کننده می زدم اما نباید بی ادبانه نظرم را اعلام می کردم ،نفس عمیقی کشیدم و با صدای رسا مادر را مخاطب قرار دادم:

- مامان جون لطفاً شما جواب مادر بزرگ رو بدین..

مادر سربلند کرد ،می دانستم که از برخورد مستقیم با دایی فرخ پرهیز می کند..حرمت زیادی برای برادرش قائل بود که باعث می شد روی حرف او حرفی نزد....نگاه آن لحظه اش نظرم را تأیید کرد ،مادر در وضع بدی قرار گرفته بود وباید با کمک هم پیش می رفتیم:

- مامان جون ..مگه دایی نمی دونن من فعلاً قصد ازدواج ندارم و می خوام درسم رو تموم کنم....

مادر طاقت نیاورد ، نوازشگرانه نگاهم کرد و گفت:

- سحر جان من گفتم اما قبول نکردن وگفتن باید خودت تصمیم بگیری...پس جوابت...

سریع در میان حرف او دویدم و گفتم:

- جوابم منفیه مامان جون.....

رو به زن دایی کردم و گفتم :

-زن دایی جون آقا کامیار خیلی هم پسر خوبین ولی من هنوز می خوام درس بخونم....

دایی که تا آن لحظه شنونده بود ،مداخله کرد و با تحکم گفت:

-قرارنیست درست رو کنار بذاری،کامیار هم با این موضوع مخالفتی نداره....

عاجزانه به مادر چشم دوختم اما اینبار زن دایی لب گشود : 

-سحر جان ،کامیار خیلی وقته تو فکر تویه ... سال گذشته که با مادرت صحبت کردیم گفت فعلاً صبر کنیم تا تکلیف کنکورت روشن بشه...یکسال دیگه ام صبرکردیم ، حالاهم توقعی نداریم فقط اجازه بدین تو رو برای کامیار نشون کنیم تا این پسر هم خیالش راحت بشه......

در بد مخمصه ای گیر افتاده بودم ،مادر را به یاری طلبیدم :

- مامان جون من واقعاً آمادگی ندارم.....

دایی با دلخوری واخم حرف آخر را زد:

-باشه صبر می کنیم تا آمادگی پیدا کنی.

به این ترتیب بحث را جمع کرد ،چهره کامیار برای لحظه ای از نظرم گذشت گرفته و عبوس سر به زیر انداخته بود...

از آن شب برخوردهای کامیار سرد و سنگین شده بود واز روبه رو شدن با من پرهیز می کردتا اینکه بعد از چند روز سر راهم قرار گرفت ،چشمانش قرمز بود واز بی خوابی شدیدی حکایت می کرد ،سرو وضع نامرتب وموهای ژولیده اش هم گویای پریشانی اش بود....از دیدنش با آن سرو شکل متعجب شدم ولی به روی خودم نیاوردم و خواستم بی تفاوت از کنارش بگذرم که صدایم زد:

-سحر....

دلشوره ای عجیب به جانم رخنه کرد ،حسی به من می گفت آشفتگی اش بی ارتباط با حرفهای چند شب گذشته نیست ،با تعلل به او نگاه کردم ، بی معطلی گفت:

-باید باهم حرف بزنیم...

لحنش آنقدر جدی و تحکم آمیز بود که به ناچار پذیرفتم اما تازه از خواب بیدار شده بودم و حوصله حرفهای جدی را نداشتم ، به آرامی گفتم:

باشه....اما اجازه میدی اول صبحانه بخورم ؟؟؟

-نه دیرم شده می خوام برم کارگاه......

-خوب پس باشه برای یک وقت مناسبتر .... 

-نه ..وقت مناسب الانه..

دیگر رفتارش خارج از تحملم بود ،عصبانی گفتم :

-ببین کامیار من زیر دستت نیستم در ثانی الان حوصله حرف زدن ندارم...

راهم را پیش گرفتم وبه طرف آشپزخانه رفتم ،چند دقیقه بعد در با صدای محکمی به هم خورد....دیگر اشتهایی برای صبحانه خوردن هم نداشتم ، چند لقمه با بی میلی به دهان گذاشتم وبدون توجه به نگاههای غمگین کتایون و نگاهای طلبکارانه زن دایی از آشپزخانه بیرون آمدم ، لباس پوشیدم بیرون رفتم ،به کنار دریا پناه بردم تا آشفتگی ام به عظمت دریا بسپارم .... روی تکه سنگی نشستم ،دریا آن روز هم خروشان و مواج بود و عصیانگرانه سر به ماسه های گرم ساحل می سایید .

افکارم به هم ریخته بود گاهی به کامیار ،گاهی به نگاه ملتمس کتایون ،گاهی به فتانه و دلتنگی ام برای اوو گاهی به خاطره تلخ آن روزم در برخورد با فرزین می اندیشیدم...

مغزم داغ شده بود ،با کلا فگی سرم را تکان دادم که متوجه حضور کامیار شدم ..با فاصله چند قدم دورتر ،به موازاتم ایستاده بود و دردمند مرا می نگریست.. ازحضورش متحیر شدم آنقدر در افکارم غرق بودم که متوجه آمدنش نشده بودم ،چهره ونگاه آشفته اش قلبم را به درد آورد ...با وجود این ماجرا بازهم پسر دایی ام بود وراضی به غم وناراحتی اش نبودم ...

با این فکر تصمیم گرفتم با او صحبت کنم و متقاعدش کنم،به طرفش رفتم ولی او نگاهش را از من گرفت و به دریا چشم دوخت......

همیشه سعی می کرد سخت و مغرور باشد اما من هم غرورم را دوست داشتم وباید حفظش می کردم ...برای لحظه ای دچار تردید شدم وبرای تسلط بر افکارم به امواج دریا گوش سپردم ...دقایقی گذشت که صدایش را در میا ن موجهای خروشان انعکاسی تلخ پیدا کرد :

-آخه چرا ؟

انگار مخاطبش آن بی کرانه خروشان بود ، به او نگاه کردم چشمان غمبارش را به من دوخته بود ....تحمل درد درونش را نداشتم اما قدرت گذشتن از آرزوهایم را هم نداشتم

...گفتن آنچه در دلم داشتم سخت بودبا این حال به آن وسعت آبی چشم دوختم و برزبان جاریش کردم :

-چون من نمی تونستم همراه تو برای رسیدن به آرزوهایم پرواز کنم.....

با اندوهی که در بیانش آشکاربود ،گفت:

- حق با تویه....من همیشه توی فاصله کوتاهی پرواز می کنم واز بلند پروازی بیزارم ...نمی دونم چرا فکر کردم تو کمکم می کنی تا همراه هم برای رسیدن به اوج پرواز کنیم ....

با تأسف به او خیره شدم قلبش را بی رحمانه شکسته بودم وحرفی برای گفتن نداشتم سربه زیر انداختم و خواستم بروم که با همان لحن گفت :

- منتظر می مونم تا درست تموم بشه...تا اون موقع سعی می کنم بالهام رو برای پرواز به اوج قوی کنم ،شاید اون وقت قبول کردی وباهم پرواز کردیم....

به او نگاه کردم در چشمانش اطمینان موج می زد، او تصمیمش را گرفته بود ومن جوابی جز سکوت نداشتم.....

**************************

باشروع پائیز و باز گشایی دانشگاه دیگر فرصت کمتری برای فکر کردن به اتفاقات پیرا مونم داشتم واین باعث آرامشی موقتی برایم شده بود.....

پائیز و زمستان به سرعت از پس هم گذشتند ...

همراه مادر سفره هفت سین را چیدم وکنارش نشستم ،چند دقیقه بیشتر به تحویل سال باقی نبود....دستم را زیر چانه ام گذاشتم وبه روزهایی فکر کردم که با شوق کودکانه ای کنار این سفره می نشستم وبی تابانه منتظر تحویل سال می شدم ....سال نو برایم به معنای لباس نو،دید و بازید بود....خوردن آجیل و شیرینی بی حساب وبازی وبازی،دوران بی خیال کودکی که چه زود سپری شده بود ....

غم بزرگی برقلبم سنگینی می کرد و موجب شده بود که هیچ اشتیاقی برای ورود به سال جدید نداشته باشم

دلتنگی و تنهایی آزارم می داد ، از وقتی فتانه زندگی مشترکش را شروع کرده بود به وضوح تنها شده بودم ودلتنگی برای فرزین امانم را بریده بود ............ ..

بارها به خدا التماس کرده بودم کمکم کند تا او را به فراموشی بسپارم ومهرش را از ضمیر جان ودلم پاک کند...می دانستم که فرزین با آن سبک زندگی هرگز نمی تواند لایق دوست داشتن باشد اما هنوزهم دعاهایم بی نتیجه مانده بود ودر جنگی نا برابر میان عقل و احساس مغلوب دل دیوانه ام بودم ....

آه سنگینی کشیدم وبه تیک تیک ثانیه ها گوش سپردم ودر دل از خدا خواستم تا آرامش گمشده ام را به قلب طوفان زده ام بر گرداند ،همزمان با قطره اشکی که از گوشه چشمم سرازیر شد ،توپ تحویل سال به صدا در آمد وسال نو آغاز شد .....

با مادر و پدرم روبوسی کردم و به اتاقم رفتم وبه خلوت تنهایی ام پناه بردم .....

در گوشه ای دنج که مشرف به پنجره بود روی زمین نشستم وزانو هایم راجمع کردم ودر آغوش گرفتم ....

مهتاب با سخاوت اتاق تاریکم را روشن کرده بود ،به آسمان صاف وبی انتها چشم دوختم بازهم آن ستاره درخشان خاطره او را در ذهنم تداعی می کرد ،تنها او....

گذشته مقابلم جان گرفت،روزی که برای اولین بار اورا دیدم و نگاه جذاب و مردانه اش....روزی که شیرین را بی پروا درآغوش گرفته بود....نگاههای سرد و متنفرش بعد از هر برخود تندی که باهم داشتیم ...همراهی اش با آن زن .....خاطرات تلخ بر دل اسیرم چنگ انداخته بود وبه ذهن دردمندم هجوم برده بود وبی ملا حظه پیش می رفت...قطره های اشک یکی پس از دیگری بی وفقه از چشمان بی تابم می باریدند،دیگر تحمل رفتارهای سرد وبی احساسش بعد ازآن ماجرا را نداشتم .

هر بار مرا می ید راهش را کج می کرد واز طرفی دیگر می رفت تا به این وسیله اعلام کند که نادیده ام گرفته است ،با اینکه روح وقلبم از برخوردهای گزنده اش لطمه می دید ولی برای دفاع از غرورم که برایم بسیار باارزش بود وانمود به بی تفاوتی کرده ومثل خودش رفتار می کردم...........................

فصل3

باران بی دریغ وتازیانه وار می بارید،ابرهای سیاه آسمان را پوشانده بودند ...ساعتی از غروب خورشید نمی گذشت اما خیابان به شدت خلوت بود.

شتابان می دویدم ،از وحشت جرأت نداشتم به پشت سرم نگاه کنم ...وارد کوچه شدم وبه سرعت خودم را به خانه رساندم ودرابستم ،نفس زنان به آن تکیه دادم .

هراسی هولناک سراسر وجودم را فرا گرفته بود ....

ناگهان ضربه ای به در کوبیده شد ،دلم از جاکنده شد و چشمانم سیاهی رفت ...یعنی تا اینجا دنبالم آمده است ..از در فاصله گرفتم ،صدا در گلویم حبس شده بود ....احساس ضعف می کردم ...

دوباره ضربه ای به در نشست وصدایی آشنا در گوشم پیچید:

- سحر درو بازکن منم فرزین...

نفسی که تا آن لحظه بر حنجره ام سنگینی می کرد به یکباره با آهی عمیق از سینه ام خارج شد ،چشمانم را بستم ،اضطرابی مخوف زنوانم را می لرزاند ...

به زحمت قدمی به جلو برداشتم ودر را باز کرد، فرزین پابه درون گذاشت....

به یکباره بغضم ترکید ،از ضعف توان ایستادن نداشتم ؛برزمین زانو زدم و گریستم ..فرزین با نگرانی پرسید:

-چی شده؟

وحشت وبغضی خصمانه که در گلویم بود اجازه سخن گفتن نمی داد...به ناگاه فشاری نرم بر بازوانم احساس کردم واز جا کنده شدم ،فرزین بود که مرا از جا بلند کرده وتا ساختمان همراهی ام کرد...

نور اندکی از آشپزخانه می تابید به آرامی چادر خیسم را از سرم برداشت ...مبهوت نگاهش کردم اما بی تفاوت در حالی که مرا به سوی مبل هدایت می کرد چراغ را روشن کرد....

همچنان نفسم گره می خورد ورمقی برای مؤدبانه نشتن نداشتم ،در مبل رها شدم ..او به آشپزخانه رفت واندکی بعد با لیوان شربتی به سویم آمد ودر مقابلم زانوزد.....خدایا چه می دیدم بعد از مدتها دلتنگی حالا او بود که در فاصله کمی از من در برابر دیدگانم نشسته بود،چقدر دلتنگ چهره جذاب ومردانه اش بودم...

شربت را با احتیاط به سمتم آورد،با دستانی لرزان آن را گرفتم وجرعه ای نوشیدم...اندکی حالم بهتر شده بود ،تازه متوجه وضع نامرتب اوشدم که خیس از باران بود اما موهایش به شکل خاصی در صورتش ریخته بود وزیبایی دو چندان به او بخشیده بود ...

با نگاهی پریشان و پرسان به من می نگریست ،برای لحظه ای در نگاه هم خیره ماندیم که او پیش دستی کرد و پرسید:

-حالت بهتر شده؟

با فرود آوردن سر جوابش را دادم ،همانطور که نگران به من چشم دوخته بود گفت:

ـ چی شد ؟؟چه اتفاقی افتاده که اینطور داغون شدی؟؟

بایاد آوری آن اتفاق بدنم به لرزه افتاد ،به چهره نگران و منتظرش از پس پرده اشک نگاه کردم وبا صدای بغض آلودی گفتم:

ـداشت دنبالم می کرد ...می خواست اذیتم کنه ،پا به فرار گذاشتم اما دنبالم دویید...

با دستانم صورتم را پوشاندم ،صدای فرزین آشکار می لرزید اما از شدت خشم :

-می شناختیش ..کی به خودش اجازه داده به سحر من نزدیک بشه؟

با حیرت دستانم را از روی صورتم برداشتم ،چشمان زیبایش به خون نشسته ورگ گردنش برجسته شده بود،از خشمی که در نگاهش موج می زد برای لحظه ای کوتاه ترسیدم ،یکباره از غیرت آتشینش شعفی خاص بر وجود هراسان سایه انداخت:

دوباره با عصبانیت گفت:

-اگه می شناسیش بگو تا حقشو کف دستش بذارم...

با صدایی آهسته گفتم :

-نه..هیچ وقت ندیده بودمش....

کمی نگاهش آرام گرفت ولی هنوز هم رگ گردنش منقبض بود ..با لبخند محوی تماشایش کردم به جبران آن همه دلتنگی ،به پاس حضور به جایش ،به خاطر این غیرت جذابش ...

اوهم به من چشم دوخته بود وپلک نمی زد.. زمانی به این حال گذشت که از جایش بلند شد و روی مبل تک نفره ای کنارم جا گرفت،تازه موقعیت خودم را باز یافتم وکمی در مبل جابه جا شدم ..یکدفعه به یاد آوردم با کمک او به ساختمان آمدم واوبود که چادر خیسم را برداشت ....درمیان شرم و حیرت به او چشم دوختم ؛چه باعث شده بود که به خودش اجازه چنین کاری دهد،انگار ذهنم را خواند چون با نگاهی گرم ولحنی نوازش گرانه گفت:

-وقت تعلل نبود حتی اگر مقاومت می کردی...از حال رفته بودی وکار دیگه نمی تونستم بکنم ..من رو ببخش سحر جان ولی اقتضای شرایط بود که پا از گلیمم فراتر گذاشتم...

از اینکه خودم را به او سپرده بودم شرمگین وخجالت زده سربه زیر انداختم ...باز هم سکوت بود وسنگینی نگاه جان بخشش که قلبم را بی تاب کرده بود واین جرأت را به من می داد تا علت آمدنش را بعد از آنهمه دوری وسردی جویا شوم :

-چرا اومدی..بعد از این همه مدت ...بعد از اونروز... 

-به یادم نیار..نمی خوام دیگه به اون روز فکر کنم...می خوام خاطره امروز رو جانشین اون روز کنی آخه امروز یک روز خاصه...

دوباره سربلند کردم وبه چشمان گیرایش نگریستم ،منظورش را به درستی درک نمی کردم ...هنوز ذهنم توانایی پردازش نداشت ،با گیجی به او خیره شدم ....بلند شد ،کتش را که روی مبل دیگری رها کرده بود برداشت واز داخل جیبش جعبه ای مخمل مانند بیرون آورد وهمزمان به طرفتم آمد ...

روی میز مقابلم نشست کمی خودم رابه عقب کشیدم فاصله امان آنقدر کم بود که نفسهای گرمش صورتم را نوازشش می داد ...برای لحظه ای از حضورش به تنهایی در خانه ترسیدم وهراسان به او چشم دوختم...

جعبه را پیش آورد ودر دستم گذاشت ، فلج شده بودم وهیچ حرکتی نداشتم همچنان با وحشت به نگاهش که احساسی ناب در آن به درخشش در آمده بود خیره بودم ..زمزمه وار با لحنی مسحور کننده و اغواگر که تا به حال از او نشنیده بودم گفت :

- امروز ،روزی که خدا تو رو به این دنیا هدیه داد تا من...

تا تو، چی؟؟چرا حرفش را کامل نکرد!!!نا باورانه به او چشم دوختم نگاهش ،بیانش، کلامش،گویی با هم متحد شده بودنند تا هستی ام را به تاراج برند ...قلب سرما زده ام در برابر گرمای حضورش بی طاقت شده بود وبنای ناسازگاری گذاشته بود ....نمی خواستم از دریچه نگاهم پی به آشفتگی درونم ببرد ،سربه زیر انداختم .

اوهمانطور بی حرکت در مقابلم نشسته بود وصدای نفسهایش سکوت فضا را در هم می شکست...

جعبه در دستم بود حرکتی به دستم دادم وآن راباز کردم .

سینه ریزی زیبا وظریف با نگین بزرگ یاقوت کبود که در میان حصاری از نگین های الماس بود...درخشان به شکل خورشیدی کوچک وتابان در نگاهم می درخشید،سربلند کردم ؛نگاه شفاف و بی پرده اش عمق جانم را جستجو می کرد ...

آنقدر هدیه اش گرانبها بود که نتوانستم بر هیجانم غلبه کنم ...دلم می خواست صورتش را غرق بوسه کنم ،از این فکر بی شرمانه گونه هایم ملتهب ؛با شادی زاید الوصفی گفتم :

-این سینه ریز...

لبخندی صمیمانه برلب نشاند ودر میان حرفم گفت:

-آره از سر آن گوشواره هاست..

باید قدر شناس محبتش می بودم:

-ممنون فرزین واقعاً قشنگ و باارزشند...

گویی جان دوباره به جسم خسته ام دمیده شده بود از جایم بر خاستم تا بعد از زمان نسبتاً طولانی از او پذیرایی کنم ،وقتی با سینی از شربت ومیوه بازگشتم او رفته بود و فضای خانه آکنده از عطر خوشبویش بود ...

از رفتنش دمغ شدم وبه اتاقم رفتم..پدر و مادرم دعوت داشتند ودیر وقت به خانه باز می گشتند ...

روی تخت دراز کشیدم بودم اما همین که چشمانم را که می بستم اتفاق چند ساعت پیش جلوی دیدگانم مجسم می شد ،چشم می گشودم در حالی که دوباره ترس در وجودم رخنه کرده بود...

به یکباره صدای زنگ تلفن وحشتم را افزونتر کرد با تردید گوشی را برداشتم ، اما صدای آرام فرزین آبی بر آتش وجودم ریخت و آرامم کرد ، احوالم را پرسید ،به گرمی پاسخش را دادم ...

سکوت کرد وبعد از چند لحظه صدایش در گوشم پیچید:

-سحر تو برام خیلی با ارزشی ومن احمق با اشتباهات ابلهانه ام نزدیک بود تو رو از دست بدم ..منو ببخش.

صدایش نادم و پشیمان بود واین بیشتر آزارم می داد در همین حین بوق ممتدی در گوشی طنین انداخت... درمانده برروی زمین نشستم ،ذهنم از درک حرفهای دو پهلویش عاجز بود...شاید او صادقانه احساسش را به زبان رانده بود اما تکلیف من چه بود ؟باید او را باور می کردم؟

*******************

امتحانات آخر ترم را به هر زحمتی بود گذراندم ، دل تنگ فتانه بودم که آن روز بعد از ظهر به قصد دیدنش از خانه بیرون رفتم ...وقتی در را به رویم گشود ،در آغوش هم فرورفتیم .

او تغییر کرده بود و کمی چاق تر وزیبا تر از گذشته شده بود اما هنوزهم سرحال و شاداب بود...همراه هم به آشپز خانه رفتیم و روی صندلی نشستم او هم شربت خنکی روی میز مقابلم گذاشت وبه تبعیت از من نشست ،با خوش رویی خندید و گفت:

-راه گم کردی ..از این طرفها..

من هم با همان لحن در پاسخش گفتم: -نه..راه گم نکردم ،دلم برای یه دوست بی معرفت تنگ شده بود....

-نگو سحر جون عذاب وجدان خفتم می کنه..باور کن در گیر زندگی شدم والا همیشه به فکرت هستم....

لبخند یک وری زدم ،واقعاً درگیر زندگی شده بود ویک خانم خانه دار ...

سرم رابه شربت گرم کردم که دوباره به حرف آمد:

-خوب چه خبرا؟..بوهای خوب به مشام می رسه!

-مثلاً چه بوهایی؟

بینی اش را جمع کرد و گفت :

-بوی عروسی ..بذار ببینم از کجا میاد!

شروع به بو کشیدن کرد وکم کم به من نزدیک شد:

-آهان.. منبعش پیدا شد از طرف تو میاد ..ناقلا خبریه؟

از لودگی اش خنده ام گرفته بود :

-بزرگ شو فتانه ،خانم شدی این کارا چیه می کنی؟

- توبه بزرگ شدن من کار نداشته باش ..یالا بگو که گندش در آمده!

_ازکجا؟

-وا وقتی سعید جون داره توی شرکت کار می کنه قراره از کجا گندش در بیاد؟!

-سعید جون اشتباه به عرضتون رسوندن ،فتانه خانم..

-مگه می شه سعید از منم کارآگاه قابل تریه ...سحر لوس نشو روکن دیگه!

-آخه چی رو رو کنم ،یه خواستگاری ساده بود ومن جواب رد دادم...

فتانه با تأسف ساختگی آمیخته با خنده سرش را تکان داد و گفت :

-ای خسیس حیفت اومد یه شیرینی درست و حسابی به مابرسه...این بیچاره دیگه چه عیب وایرادی داشت ،دوست بابا بود که!!

-همون دیگه چون دوست بابات بود به درد من نمی خورد ...

درهمین حین شکلاتی از داخل قندان روی میز برداشتم وبه زور در دهان فتانه فرو بردم :

-بیا اینم شیرینی ..حتماًمن باید عروس بشم تا تو شیرینی بخوری؟!

فتانه شکلات را که با پوستش دردهانش جا کرده بودم بیرون انداخت وخواست به من حمله کند که من با جیغ کوتاهی پا به فرار گذاشتم...ده سال به عقب برگشته بودیم وبه یاد دوران کودکی صدای جیغ وفریادمان در فضای خانه پیچید ، یکباره صدای زنگ آپارتمان در میان هیاهویمان به گوش رسید. با تعجب به هم خیره شدیم ،روبه فتانه گفتم :

-منتظر کسی بودی؟

به سمت در رفت و آن را گشود ،این هیبت فرزین بود که در میانه در پدیدار شد، از شدت حیرت برجا میخکوب شدم ...بعد از آن شب که برای تولدم آمده بود دیگر برخوردی با هم نداشتیم ،حال او هم دست کمی از من نداشت و همچنان مبهوت درآستانه در ایستاده بود...فتانه به گمان اینکه هنوز هم کدروتی بین ما است نگاه دلواپسش در میان ما سرگردان بود....

فرزین بر بهتش غلبه کرد وپا به درون گذاشت ،هنوزهم نگرانی در چهره فتانه موج می زد که برادرش او را بوسید ودر آغوش گرفت:

-دلم برات تنگ شده بود...حالا چرا اینطوری نگام می کنی !نکنه از اومدنم ناراحت شدی؟

فتانه کمی به خود مسلط شد ، از آغوش برادرش بیرون آمد وبا خنده ساختگی گفت:

-نه..من هم دلم برات تنگ شده بود اما چون بی خبر اومدی یکدفعه تعجب کردم ....

-مگه باید خبر می دادم،یکدفعه دلم هوای تو رو کرداومدم ببینمت...می خوای برم!!!

-نه...نه داداش جون این چه حرفیه ...

با نگرانی به من نگاه کرد ،فرزین به دنبال مسیر نگاه او به من چشم دوخت ...با سختی به التهاب درونم پیشی گرفتم وبا لحنی که به زحمت سعی می کردم بی تفاوت باشد به او سلام دادم ولی او با رویی گشاده وآرامشی ژرف که درعمق نگاه وچهره اش نمایان بود پاسخم را داد،نگاه فتانه به یکباره تغییرکرد،گویی خیالش از برخورد احتمالی بین ما آسوده شده بود با شعفی که در کلام ورفتارش بود فرزین را دعوت به نشستن کرد و سریع به آشپزخانه رفت تا بساط پذیرایی از او را مهیا کند.

بی حرکت در جایم ایستاده بودم ،نگاه فرزین نافذ وخیره بود چیزی در آن بود که حس می کردم هر لحظه مرا در خود حل می کند ..کمی به خودم مشکوک شدم وبه سرو وضع ام نظری انداختم آه از نهادم برخواست ...آنقدر همه چیز سریع اتفاق اقتاده بود که فراموش کرده بودم چادر ندارم ...مانتوی نازک و چسبانم ،کوتاه بود ولباسی را که در زیر آن پوشیده بودم به تماشا گذاشته بود ...روسری کوچکی هم که به سر داشتم سپیدی گردنم را نمایان می کرد ،فرزین به این صحنه دست نیافتنی چشم دوخته بود...... سراسروجودم پوشیده از عرق شرم شد وبی هیچ تعللی از زیر نگاه سوزنده وبی پروایش گریختم وبه اتاق فتانه پناه بردم ،در رابستم وپشت آن نشستم ....

حال مجرمی را داشتم که در هنگام ارتکاب جرم دستگیرش کرده اند ،گناه کار و مقصر....

از اینکه فراموش کرده بودم با چه ظاهری در مقابلش ایستاده ام از خودم شاکی بودم ...نگاه بی پرده اش مدام در ذهنم جان می گرفت وهر بار به خاطر اینکه او را به خواسته اش رسانده بودم خودم را نفرین می کردم....

دیگر توان روبه رو شدن با او را نداشتم ،می ترسیدم بازهم حریصانه نگاهم کند ...

زانوانم را در آغوش کشیدم وسربرآنها گذاشتم ،صدای فتانه را شنیدم که سراغم را از فرزین می گرفت...او با خنده ای که به گوش من تمسخر آمیز آمد ،گفت که به اتاق او رفته ام واز فتانه خواست تا برای زمانی مرا به حال خود رها کند وکمی در کنار برادرش بنشیند ..................

گفتگویشان را به وضوح می شنیدم ،فتانه گفت:

- چه خبرا داداش جون...چی شده از این طرفها....

فرزین بی خیال خندید و گفت:

-وقتی از سرکار اومدم ، روی مبل ولو شدم اماحالم خوب نبود...برای خودم چایی در ست کردم ولی تنهایی مزه نداشت ....خواستم تلویزیون نگاه کنم بازم دیدم تنهایی صفایی نداره....همش تنهایی...

حالا لحن بی تفاوتش را غم در خود فرو برده بود :

-فتانه خسته شدم ...تنهایی توی آن آپارتمان کلافه می شم ...وقتی خسته از سر کار کلید می ندازم توی قفل ودررو باز می کنم این تنهایی که به استقبال خستگی هام میاد....امشب دلم خواست بیام پیشت ....تو مهمون ناخونده نمی خوای؟

لحن فتانه هم مثل فرزین غمگین بود:

-قدمت روی چشم داداش جون هروقت دوست داشتی بیا خوشحال می شم ....حالا برم یک فکری برای شام بردارم....

فرزین گفت:

- فتانه خودت رو توی زحمت ننداز...

-باشه داداش جون...

من همچنان پشت در نشسته بودم ،کارم ساخته بود حالا چطوری باید تا آخر شب با فرزین کنار می آمدم ....صدای فتانه بازهم توجه ام را به بیرون معطوف کرد :

-سحر کجایی؟

فرزین سریع مداخله کرد و گفت:

-توی اتاقه بذار من صداش می کنم...

صدای قدمهایش را برروی سرامیک کف شنیدم وچند تقه که به در نواخته شد،سریع ایستادم و از در فاصله گرفتم و از ترس اینکه بازهم بی مقدمه وارد شود نفس در سینه ام به سختی بالا می آمد.....

صدایش بم شده بود انگار آهسته سخن می گفت تا به گوش فتانه نرسد:

-سحر می خوام بیام توی اتاق...اجازه می دی؟

با دستپاچگی گفتم:نه....

باهمان لحن وصدا گفت:

-آخه چیزی نشده که؟؟؟واسه چی خودت رو توی اتاق حبس کردی ؟؟؟فتانه داره سراغت رو می گیره!!!

توان حرف زدن نداشتم هر بار به یاد نگاهش می افتادم بی اختیار اعتماد به نفسم را از دست می دادم،نه امکان نداشت بتوانم در مقابل او ظاهر شوم...دوباره صدایش را شنیدم :

- ببین سحر من همه چیز رو فراموش می کنم قول می دم ....بگرد یک چادر پیدا کن وبیا بیرون ...تو که قصد نداری تا آخر شب توی اتاق بمونی؟!ها!!!! 

با پریشانی به اطراف نگاه کردم اما جستجویم بی فایده بود درمانده گفتم:

-اینجا چادر نیست....

در همان حین صدای فریاد خفیف فرزین در گوشم نشست وبعد از آن خنده بلند فتانه که گفت:

-مچتون رو گرفتم ..کی با هم آشتی کردین !!! ببینم الانم داشتین قایم موشک بازی می کردین اونم بدون من !!!!

بلافاصله در اتاق را باز کرد وبا چادری به دست وارد شد،آن را به سمت من گرفت و گفت:

-بفرمایین اینم چادر ...حالا چرا این طوری نگام می کنی؟؟؟

-مگه چه جوری نگات می کنم!!!

لبخند مضحکی زد و گفت:

-شکل این دیونه های سر چهارراها شدی....

از توهینش حرصی شدم اما با تمام وجودم خندیم و خواستم به طرفش حمله کنم که سینه به سینه فرزین در آمدم ،فتانه پشت او سنگر گرفت و برایم دهن کجی کرد ...فرزین که به شدت خنده اش گرفته بود، به زحمت آن را مهار کرد و سعی می کرد به من نگاه نکند...آن لحظه واقعاً دلم می خواست از صحنه روزگار محو و نابود شوم ...

فرزین دست فتانه را گرفت واز اتاق بیرون رفتند ...

برروی زمین پهن شدم ،نمی دانستم باید بخندم یا برای این فضاحت و آبروریزی گریه کنم ....هوا تاریک شده بود که تصمیم گرفتم از اتاق بیرون روم، با احتیاط در اتاق را گشودم وبه بیرون سرک کشیدم ،خبری از فتانه وفرزین نبود ...جرأت پیدا کردم تا به آهستگی پا به بیرون بگذارم ، صدایشان را از آشپز خانه شنیدم ...ناگهان فتانه در مقابلم پدیدار شد ،نگاهش به وضوح می خندید ..لبم را به دندان گرفتم تا جلوی خنده ام را بگیرم .. دستم را گرفت و همراه خود به آشپزخانه برد ..از دیدن فرزین یکه خوردم ،پیش بند آشپزی بسته بود وماهرانه هویج ها را بروی تخته ساطور خورد می کرد ...حرکات دستش آنقدر سریع بود که نشان می داد آشپز قابلی ست.برای لحظه ای سربلند کرد ونگاهمان درهم تلاقی یافت...لبخند گرمی مهمان لبانش کرد ودوباره مشغول کارش شد..

نگاه آشنا وبی منظورش خجالتم را در خود ذوب کرد وجسارت پیدا کردم تا در کناراو مشغول شوم..

هرسه باهم شامی خوشمزه تدراک دیدیم ومیزی رنگین وزیبا چیدیم...

سعید هم به ما ملحق شد وهمگی به دور میز نشستیم ،فرزین از هر چیزی که روی میز چیده بود در بشقابم می گذاشت ومجبورم می کرد آن را بخورم ...

دیگر از آن نگاه غریبه ومعذب کننده اش خبری نبود ،دوباره خودش شده بود ،ساده و صمیمی........

به یکباره سعید را مخاطب قرار داد وگفت:

-سعید جان بهتره به فکر یک خونه دیگه باشی!!!

سعید با تعجب گفت:

-چرا فرزین جان؟؟؟

- آخه ممکنه صاحب خونه بیرونتون کنه!

فتانه با حیرت ونگرانی گفت:

-آخه برای چی؟؟؟به تو چیزی گفته!!!

فرزین همانطور که با لذت دسری که خودش آماده کرده بود را می خورد گفت:

-نه من رو اصلاً ندیده!

دوباره سعید پرسید:

-پس چرا فکر می کنی بخواد ما رو بیرون کنه؟؟؟

-سعید جون تو که خبر نداری !!!

به ما اشاره کرد و گفت:

-این دوتا وقتی به هم میرسن خونه روهواست...همین امروز سروصداشون توی راه پله پیچیده بود ،وقتی من زنگ زدم یکدفعه ساکت شدند..

من وفتانه به هم خیره شدیم ،سعید مبهوت نگاهمان می کرد اما نگاه فرزین شیطنت بار بود :

-یاد بچگی تون کرده بودین آخه وزن الانتون ده برابر آن روزهاست ....فکر نمی کنین این همسایه طبقه پایین بیچاره ،گناه داره!؟

شلیک خنده فتانه باعث شد تا من هم خنده فرو خورده ام را رها کنم ،فرزین با قهقه بلندی که سر داده بود ما را همراهی می کرد ودر این میان چهره بهت زده سعید تماشایی بود..... به هرترتیب راهی خانه شدیم ،در طول مسیر فرزین سکوت کرده بود اما من دلم می خواست تا با او صحبت کنم ..هنوزهم صدای غمگینش در گوشم بود ...به درستی نمی دانستم چرا اواین تنهایی را به خود تحمیل کرده است ،برای اینکه دلیلش راجویا شوم با تردید گفتم :

-فرزین...

-جانم...

برای لحظه ای مکث کردم وبه نیمرخش نگریستم ، خوش اخلاق بود وفرصت مناسبی ...،پس تردید را کنار گذاشتم وپرسیدم:

-چرا بر نمی گردی خونه خودتون؟

بی آنکه نگاهم کند با صدایی گرفته گفت:

-چون اونجا بیشتر احساس تنهایی می کنم....

-چطور ممکنه آدم پیش خانواده اش احساس تنهایی کنه!!!

-وقتی اختلاف سلیقه و افکار ما زمین تا آسمونه چطور می تونم حس دیگه ای داشته باشم!

نفس عمیقی کشیدم تا بتوانم حرفی را که دردلم بود به زبان بیاورم :

-چرا نمی خوای توی رفتارت تجدید نظر کنی ،....یعنی هنوز هم ....

درمیان حرفم دوید وگفت:

-نه!نه سحر دیگه اون آدمهایی که توفکر می کنی برام جذابیت ندارن ..........

خوشحال شدم نگاهی تحسین آمیز به او انداختم وبه آرامی گفتم :

-پس حالا وقته اون رسیده که به دنبال خالق این جذابیت ها باشی!!!

سرش را با کلافگی تکان داد وگفت:

-بس کن سحر...شب قشنگمون رو با این حرفهای بی سر وته و فلسفیت خراب نکن....

به اجبار سکوت کردم ،گرچه لحن او گزنده بود اما شعفی خاص در وجودم احساس می کردم ..او نا خواسته اولین قدم را برداشته بود واین برایم روزنه ای از امید بود................

************************* 

بعد از آن شب رابطه من و فرزین شکل دیگری به خود گرفت ...قلبم به جای مغزم فرمانروای جسمم شده بود وهرچه او می گفت اجرا می کرد ..

هنگامی که صدایش را می شنیدم تمام وجودم از هیجان داغ می شد ونفسهایم به شماره می افتاد ،قلبم می کوبید وبرسینه ام تازیانه می زد...

صدایش برایم آهنگ خوشی بود که تنهایی ودلتنگی ام را در امواجش ذوب می کرد .

وقتی به دیدارم می آمد تمام وجودم چشم می شد برای دیدارش ....دیگر ماهها بود که در مقابل دلم تسلیم شده بودم وآن پرنده اسیر نبودم که بر در و دیوار می کوبید تا رها شود ،دیگر نگاهم از حادثه عشق تر شده بود واین برایم سرآغازی از شوریدگی بود....

فرزین روز به روزتغییر می کرد واثری از آن رفتارهای سبکسرانه در برخودهایش نبود ....برخودهایش در حینی که صمیمانه بود آمیخته از ادب و احترام هم بود.

نگاهش به وضوح تغییر کرده بود وصداقتی ژرف در چشمانش در عمق آن تیله های خاکستری که برایم بی نهایت زیبا بودند موج می زد....من مونس تنهایی او بودم واو سطان قلب دیوانه ام................

گاهی که فرصت می کرد از دانشگاه تا خانه همراهی ام می کرد وگاهی باهم به خرید وتفریح می رفتیم که فتانه عضو جدانشدنی این گردهمایی بود.....

پاییز و برگ ریزان آغاز شده بود وهوا سوزی جانگداز داشت ،آسمان ابری چهره در هم کشیده بود گویی برای گریستن بی وفقه به زمینیان هشدار می داد ....

آن روز صبح به اصرار مادر با چتر از خانه بیرون آمدم وبعد از تمام شدن کلاسم در کمال شگفتی متوجه باران سیل آسایی شدم که برزمین پوشیده از برگ درختان با شدت می بارید ،انگار از پس غمی سنگین می بارید.....

به یکباره به یاد کتایون افتادم که برای برگزاری نمایشگاهی قصد سفربه شهر ما را داشت وامروز قرار بود از راه برسد....فکر کردم در این باران چه بلایی به سرش می آمد وچطوری خودش را به خانه می رساند .

چتر را گشودم وبه سمت خروجی دانشگاه با قدمهایی تند وسریع که بیشتر شبیه به دویدم بود حرکت کردم ،دانه باران بروی آسفالت حبابهایی تیره و کثیف می ساختند و می ترکیدند....

صدایی از سرعت قدمهایم کاست : 

-سحر

به سمتش برگشتم در ماشین را باز کرده بود و نیمه ایستاده بود ،از حضوربه موقعش هیجانی ناب در قلبم رخنه کرد و از دیدارش بعد از چند روزبه سویش پرواز کردم...با لبخندی پهن به او سلام دادم وسریع سوار شدم:

-حالت چطوره ؟چه به موقع اومدی...

-اگه نمی اومدم زیر این بارون موش آب کشیده می شدی ها!!!

- آره واقعاً....اما راستش....

دوباره به یاد کتایون افتادم وتصمیم گرفتم خواسته ام رو به او بگویم :

-فرزین..

-جانم

لبخندم را تکرار کردم وبا خجالت گفتم :

-میشه بریم دنبال کتایون دختردایی ام .....توی این بارون تا برسه خونه ما خیس میشه! 

کمی در صورتم مکث کرد اما بعد لبخند رضایت آمیزی به لب آورد و حرکت کردیم.

وقتی رسیدیم تازه اتوبوس رسیده بود ،به محض اینکه کتایون را دیدم به سرعت به سویش دویدم ولی آب باران مخلوط با گلهای سطح زمین بر چادرم پاشید واز سرعتم کاست ،در جایم ایستادم وکتایون به سویم آمد ،با خنده و شوخی گفت :

-آب بارون زمین گیرت کرد...

در نگاه شادش خیره شدم ،برایش دلتنگ بودم ،با سخاوت در آغوش هم فرو رفتیم وبه هجوم باران که بی ملاحظه خیسمان می کرد اهمیتی ندادیم ....یکباره در زیر سقف امنی خود را بازیافتیم ؛فرزین بود که چتر را بروی سرمان گرفته بود ...لبخندی آشنا به لب آورد وبه کتایون سلام داد...گونه های کتایون سرخ شده بودند، نمی دانستم از سرمای هوا بود یا شرم حضور بی مقدمه فرزین....

تارسیدن به خانه سکوتی سنگین حاکم بود که صدای ضبط ماشین قابل تحملش می کرد .....

وقتی رسیدیم کتایون با تشکر کوتاهی زودتر از من پیاده شد ،من هم بابت لطفی که کرده بود از او تشکر کردم وبه خانه دعوتش کردم اما نپذیرفت ...همین که خواستم پیاده شوم گفت :

-مراقب مهمونت باش....

با تعجب نگاهش کردم چشمانش شیطنت بار مرا زیر نظر گرفته بودند که ناگهان با شلیک بلندی خنده اش را سر داد :

-خیلی خوب...اشتباه شد ،خواستم یکم اذیتت کنم ...می دونم کتایون رو هم به اندازه فتانه دوست داری شایدهم بیشتر کی می دونه ؟ها!!! ولی من به فتانه نمی گم.....

نمی دانستم از عکس العمل ناشیانه ام خجالت زده باشم یا ازاین یک سوءتفاهم بود شاد...

به هر ترتیب بود از او خداحافظی کردم و اوبه سرعت دور شد...

کتایون نمایشگاهی را که سالها در انتظار برپایی بود با کمک چند تن از دوستانش راه اندازی کرد وتقریباً تمام روزش را در آنجا می گذارند ...

دو روز بعد از آمدنش بود که فتانه و خاله سیمین برای دیدنش آمدند ،برخورد خاله سیمین در اولین دیدار جالب بود او را مادرانه در آغوش فشرد وبعد ازاینکه صورت زیبایش را از نظر گذراند ،نگاهی خریدارانه به او انداخت...اما فتانه مثل همیشه مانند روز گار کودکی وبه یاد خاطرات گذشته او را صمیمانه در آغوش کشید...فرزین هم در برابر کتایون سکوتی احترام آمیز را در پیش گرفته بود ولی رنگ به رنگ شدنهای کتایون آنهم در حضور فرزین برایم سؤال برانگیز شده بود...

روزها از پس هم می گذشت ونمایشگاه کتایون به روزهای آخر خود رسید ،چند بار به همراه فتانه وفرزین والبته خاله سیمین از نمایشگاهش دیدن کردیم ،تالاری بزرگ بود با ستونهای مرمرین وپنجره های عمودی وبلند ،کفی صیقلی اش نور چراغها را منعکس می کرد وفضایی خلسه آور ایجادکرده بود... هربارهمراه آنها می رفتیم تلخی واقعیتی گزنده کامم را می آزرد ،خاله سیمین کتایون را برای فرزین در نظر گرفته بود واین چیزی نبود که از دید ما ، خصوصاً فرزین و کتایون پنهان بماند؛در این حین فرزین بی تفاوت تر از گذشته برخورد می کرد واین موجب تشویش خاله سیمین وسرخوردگی کتایون می شد تا اینکه آن روز درست در آخرین روز نمایشگاه که با هم همراه شده بودیم خاله سیمین مرا به کناری کشید و گفت : 

-سحر جان میشه ازت خواهشی بکنم؟

با تردید نگاهم را به او دوختم ، قلبم گواهی بد می داد:

-بفرمایین....

-میشه با فرزین صحبت کنی ،از ماهرخ شنیدم کتایون چند روزه دیگه بر می گرده اما هنوز فرصت نشده که با فرزین آشنا بشه ....این پسرهم که زیر بار نمی ره....سحر جان اگه فرزین روی حرف من وفتانه نه بیاره حرف تورو زمین نمی ذاره.....

آب دهانم را رقت بار فرو دادم مغزم داغ شده بود ووجودم یخ بسته بود ،این چه توقعی بود که خاله سیمین از من داشت ...چطور می توانستم چنین خواسته ای از فرزین داشته باشم؟؟؟با تحیر ودرماندگی در دیدگان منتظرش خیره شدم ،زبانم در بیان حرف دلم یاری ام نمی کرد اما چه باید می گفتم ؟؟؟سربه زیر انداختم وسکوتی اجباری در پیش گرفتم....خاله سیمین سکوتم را به نشانه رضایت دانست وبوسه ای گرم بر صورت یخ زده ام زد ، خواست از کنارم برود که برای ثانیه ای چیزی در ذهنم درخشید "چرا مادررا واسطه نکرده است "با دودلی گفتم :

-خاله سیمین فرزین از مامان بیشتر حرف شنوی داره!

چهره خاله سیمین به وضوح تیره شد وآهی سنگین از سینه بیرون داد:

-مامانت زیربار نمی ره ،میگه چون دختر برادرم ممکنه فرزین اشتباه برداشت کنه ....راستش سحر جان فکر می کنم ماهرخ می خواد بی طرف باشه واین فقط یک بهانه ست....

به یکباره نا امید شدم ،مادر هم شانه خالی کرده بود وحالا من باید این کار سخت را به انجام می رساندم اما مطمئن بودم از پس انجامش بر نمی آیم...

ناتوان در جایم ایستاده بودم فرزین گوشه ای از سالن مشغول تماشای تابلویی بود ...حسی عجیب در وجودم فریاد می زد ومانع از رفتنم به سمت اومی شد...با استیصال به طرف خاله سیمین نگاه کردم او همچنان منتظر مرا می نگریست ،انگار چاره ای نبود ....

به سمت او راه افتادم ؛هر قدمی که بر می داشتم تلاطم درونم بیشتر می شد تا این که به او رسیدم ....

نیمرخش با آن قد وقامت وهیبت برازنده اش تندیسی از زیبایی بود... ...نه امکان نداشت بتوانم او را کنار فرد دیگری ببینم حتی اگر آن شخص کتایون دختر دایی وهمبازی دوران کودکی ام می بود....

برای لحظه ای پشیمان شدم اما دیر شده بود فرزین متوجه حضورم شد وبه سرعت به طرفم چرخید ،با نگاهی مشتاق به صورتم گر گرفته ام نگاه کرد ...نمی توانستم مستقیم در صورتش نگاه کنم از او رو گرفتم وبه تابلو خیره شدم صدایش در گوشم پیچید :

-به نظرت فوق العاده نیست ....یادم کتایون از همون بچگی به نقاشی علاقه زیادی داشت ....

نام کتایون که از زبانش جاری شد حسادتی تلخ آزارم داد با درماندگی تنها توانستم سری تکان دهم ،فرزین پی به حال غیر طبیعی ام برد با لحنی که تردید در آن موج می زد پرسید:

-سحر حالت خوبه؟؟؟

نه، خوب نبودم....حال کسی را داشتم که باید از گرانبها ترین دارایی اش می گذشت ....نفس عمیقی کشیدم شاید بتوانم بر درد درونم غلبه کنم ....

تمام توانم را به کار بستم تا در چشمانش نگاه کنم با حیرت نگاهم می کرد ...آه که توان نگاه کردن به اورا نداشتم دوباره سرم را پایین انداختم وبا صدایی که به زحمت به گوش خودم می رسید شروع به گفتن کردم :

-فرزین...

-جانم..

-خاله سیمین .. .خواست که راجع به ....یک موضوع مهم باهات حرف بزنم....

-بگو عزیزم ...گوش می دم...

اما من قدرت بیانش را نداشتم دوباره نفس عمیقی کشیدم وته مانده توانم را به کمک طلبیدم وبا صدایی آهسته تر از قبل گفتم:

-خاله سیمین می خواد تو و....تو و....

فرزین با کلا فگی در میان حرفم دوید و گفت:

-من وچی ....بگو....

دیگر قادر به گفتن نبودم بغضی سنگین در گلویم جاخوش کرده بود وچشمانم می سوخت وبه دنبال باریدن بودند؛برای چندمین بار نفس عمیق کشیدم شاید توان گفتن بیابم که فرزین پیش دستی کرد : 

-مامان ازت خواسته من رو راضی کنی تا با کتایون بیشتر آشنا بشم ...درسته...

به نشانه تأیید سرم را تکان دادم ،همه چیز را خراب کرده بودم ...با نگرانی سر بلند کردم،نگاه خشمگینش التهاب درونم را به اوج خود رساند وباعث شد اشکهایی که برای خود نمایی شیطنت می کردند سرازیر شوند...نگاهم را از او گرفتم و خواستم از کنارش بروم که چادرم را گرفت وبا تحکم مانع رفتن شد .

قدمی به سمتم برداشت و در فاصله بسیار اندکی درست مقابلم ایستاد ،نفسهای تندش از خشم بی حد درونش حکایت می کرد،دستش را پیش آورد تا چانه ام را بگیرد اما من سرم را عقب بردم وبه او نگاه کردم ....چشمانم خیانتکارانه راز درونم را فاش می کردند بازم طاقت نیاوردم و سریع از او رو گرفتم.... ای کاش مجالی برای فرار بود ناگهان صدایش در گوشم نجوایی آرامبخش را طنین انداز کرد :

-سحر ...چرا پا به بازی گذاشتی که مامان راه انداخته ...چرا به مامانم نگفتی من با هیچ کس ازدواج نمی کنم حتی....سحر...

قدرت حرف زدن نداشتم ،توان ایستادن هم نداشتم ،چادرم را ازدستش بیرون کشیدم وبی تعلل از برابرش گریختم ....از نمایشگاه بیرون زدم شاید سوز پائیز بی تابی درونم را درمان می کرد ....آنشب هم باران بی وفقه می بارید اما آسمان چشمان من بارانی تر از آسمان خدا بود وتا صبح بارید......... 

********************

دوروز بعد کتایون راهی شد ،خاله سیمین نتوانست کاری از پیش ببرد مخصوصاً که من به جای کمک کردن به او فرزین را سرسخت تر از گذشته کرده بودم تا در مقابل خواسته مادرش والبته تمایل قلبی کتایون بایستد ....مادر سکوت در پیش گرفته بود که برایم مفهوم خاصی نداشت در واقع نمی توانستم معنی شانه خالی کردن و بی تفاوتی اش را بفهمم .

هنگام بدرقه کتایون در ترمینال متوجه حضور خاله سیمین و فتانه شدم که از مقابل به ما نزدیک می شدند ،کتایون ومادر مشغول صحبت بودند ومتوجه حضور آنها نشدند،خاله سیمین با رویی گشاده کتایون را در آغوش فشرد ...

دوباره به طرفی که آمده بودند نگاه کردم فرزین در همان فاصله ایستاده بود وبا کلافگی دستانش را به کمر زده بود وبا سنگ فرش و ریگ های زیر پایش بازی می کرد ،برایش دلتنگ بودم اما از برخورد مستقیم با او می ترسیدم در واقع از این که پی به احساسم برده باشد نگران و خجالت زده بودم وترجیح می دادم فعلاً او را نبینم ...با این فکر خودم را به فتانه نزدیک کردم ودر پناه او قرار گرفتم ...

کتایون بعد از خداحافظی با همه سوار اتوبوس شد واتوبوس به سمت مقصد حرکت کرد ....

بعد از رفتن او خاله سیمین اصرار کرد تا ما را برساند ومادر هم پذیرفت ولی من از مواجهه با فرزین هراس داشتم از احتمال اینکه رازم برای او فاش شده باشد دلهره ای مرگبار به جانم حمله ور شده بود ...از احساس فرزین نسبت به خودم بی خبر بودم ،او هر بار با صراحت گفته بود که از تعلق خاطر بیزار است ،حالا اگر می فهمید که من به او علاقه دارم وعکس العمل تندی نشان می داد،چه می کردم؟!

آه عمیقی کشیدم تا نفس حبس شده ام را رها سازم ، ای کاش این افکار آزاردهنده برای لحظه ای ازمغزم پرواز می کردند،به او رسیدم به طور آشکار از نگاه کردن در چشمانش طرفه می رفتم از دیدن آنچه که بر ذهنم غلبه کرده بود ،می گریختم ...

به سلامی کوتاه بسنده کردم ،در طول مسیر مادر، فتانه و خاله سیمین مشغول صحبت بودند اما من هیچ تمایلی برای همراهی آنها نداشتم وفرزین هم سکوت کرده بود .

وقتی رسیدیم مادر آنها را به خانه دعوت کرد وآنها پذیرفتند ،دیگر نمی دانستم چه طور می توانم ازمقابلش فرار کنم ، خواستم به همراه فتانه پا به داخل ساختمان بگذارم که فرزین صدایم کرد ...حالا باید چه می کردم بازهم دلهره با سماجت بر جانم چنگ انداخت با ترس وتردید ایستادم ،فتانه نگاهی به من وفرزین کرد وبی تفاوت از کنارم رفت ، من ماندم و فرزین از تنها شدن با او وحشت داشتم ...اگر به رویم می آورد از خجالت چه می کردم ؟؟؟دوباره نامم را به زیبای بر زبانش جاری کرد در مقابلش هیچ اختیاری نداشتم مرد به طرفش بر گشتم ، همانطور پشت در ایستاده بود ،دستانش را در جیبهای شلوارش فرو برده بود ومنتظر نگاهم می کرد ....باز چیزی در قلبم شعله کشید که باعث شد مطیعانه به سمتش بروم ،درمقابلش مثل بچه ای که خطایی از او سر زده است شرمنده وسربه زیر ایستادم ،با صدای گرفته ای پرسید :

-از من دلخوری؟؟؟

از سؤالش متعجب شدم وبا حیرت گفتم :

-نه.....برای چی ؟

جرأت پیدا کردم سربلند کنم ، نگاهش غمگین وگرفته بود ،گله مند گفت:

-پس چرا از حرف زدن و نگاه کردن به من طفره میری ،انگار ازم فرار می کنی....

جوابی برایش نداشتم که دوباره سکوت را در هم شکست :

-به خاطر اتفاق آن روز توی نمایشگاه کتایونه مگه نه!!!!

باز هم متحیر شدم فرزین از بی تابی ام چه برداشتی کرده بود ؟قدمی به سمتم برداشت،سرش را خم کرد وبه صورتم نزدیک کرد، باز هم نفسهای گرمش صورت گداخته ام را نوازش می داد ،بوی عطرش در بینی ام پیچید ودیوانه ام کرد....سربلند کردم وعاجزانه در نگاهش نگریستم ،قادربه درک حرفهایش نبودم در واقع این مغزم بود که در برابر او از حرکت می ایستاد ،دو باره به حرف آمد:

-سحر آن موضوع کوچکتراز آن بود که به خاطرش اشکهای تو سرازیر بشه ،می دونم به خاطر عصبانیت من بود.....منو ببخش راستش بیشتر از دست مامان کلافه بودم اما نمی دونم چرا سر تو خالی کردم ....از رفتارم به قدری پشیمونم که حد نداره ،دوروززندگیم ریخته به هم ...هر وقت خواستم زنگ بزنم و ازت معذرت خواهی کنم ترسیدم...می ترسیدم آنقدر ازم شاکی و ناراحت باشی که نخوای باهم حرف بزنی، حتی همین الان که صدات کردم ..... 

نفس عمیقی کشیدم انگار وزنه ای سنگین ازروی سینه ام برداشته بود ،شعفی خاص در وجودم بیدار شد ....خدا را شکر کردم که هنوزهم رازم در قفس دل محبوس است واوازاین راز بی خبر.....

سربلند کردم ،حالا دیگر توان نگاه کردن در چشمانش را داشتم ،نگرانی وتردید در نگاهش موج می زد ،لبخندی محو به لب آوردم وبرای اینکه خیالش را راحت کنم گفتم :

-باشه معذرت خواهیت رو قبول می کنم اما...دیگه تکرار نشه!!!!!!!!!!!!!

صورت غمگینش شکفت ولبخند زیبایی به لب آورد ،حالش مانند پسر بچه بازیگوشی بود که از تنبیه سختی گریخته است ....بازهم دلم برایش تپید و داشتنش را آرزو کردم ....کلامش گوش نواز بود:

-من طاقت هر چیزی رو دارم جز اینکه خواسته ونا خواسته دلت رو بشکنم واشکات رو ببینم ....سحر دیگه هیچ وقت این طور معصومانه گریه نکن..باشه..

از ضعفی که نشان داده بودم شرمگین شدم اما اعترافش حرارتی گرم را به روح خسته و دل آزرده ام هدیه داد ........

************************** 

زمستان با کوله باری از سرما و برف فرا رسید ....اولین برف زمستانی درست شب یلدا بر زمین فرش گسترانید ،برتن درختان عریان می بارید و آنها را وادار به میزبانی از خود می کرد ...شاخه های خشک آنها در زیر پوشش برف سفید وزیبا به نظر می رسیدند ...باغچه ودرختچه های کاج هم در زیر برف سنگین سر خم کرده بودند واو را با سخاوت پذیرفته بودند...

آن شب به دورهم جمع شده بودیم ومشغول صحبت و خوردن تنقلات بودیم که فتانه از کنار پنجره فاصله گرفت وبه طرف ما آمد :

-کی پایه ست بریم برف بازی ....

سعید دست بلند کرد و گفت:

-من هستم ...

به بقیه نگاه کرد،کس دیگری اعلام آمادگی نکرده بود ...با اخمی ظاهری به فرزین که کنارش نشسته بود نظری انداخت و گفت:

-یعنی تو هم مثل بقیه پیری و حوصله برف بازی نداری؟؟؟؟

این حرفش با اعتراض پدرم و عمو جمشید مواجه شد ولی مادر و خاله سیمین خندیدند و به نوعی حرف او را تأیید کردند ..فرزین هنوز هم تخمه می شکست و وانمود می کرد حرفش را نشنیده است ،سعید دستش را گرفت ،بالا برد وبا خنده گفت:

-این آقا زبونش رو توی برفها جا گذاشته ،برای همین من به جای ایشون اعلام آمادگی می کنم....

فرزین همین که خواست اعتراض کند در عمل انجام شده قرار گرفت وسعید به اجبار او را از جایش بلند کرد وبه طرف در خروجی هل داد ،بعد هم چشمکی برای فتانه زد ...فتانه سریع به سمت من آمد ،از جایم بلند کرد و همراه خود به طرف در برد ....

اعتراض من وفرزین بی فایده بود وچند دقیقه بعد با پالتو هایی که پوشیده بودیم پا به حیاط گذاشتیم ....

برای من سخت بود که تنها با یک پالتو وشال جلوی چشمان سعید وفرزین ظاهر شوم ولی فتانه قانعم کرد که با چادر برف بازی خیلی سخت و شاید هم غیر ممکن باشد.....

وقتی قدم برروی برفهای دست نخورده گذاشتم از فشردگی آنها در زیر قدمهایم شادی وصف ناپذیری در وجودم ریشه کرد و مشتاقم کرد تا گوله ای برفی از روی زمین بردارم ....هنوز با آن کلنجار می رفتم که یک گوله برفی از پشت سر به من اصابت کرد ،برگشتم فرزین بود که موزیانه می خندید در همین حین سعید گوله ای برفی و بزرگ به طرف او پرت کرد ...غافلگیر شد و خنده در صورتش ماسید ،به سعید نگاه کرد وحواسش معطوف او شد ...این بهترین فرصت بود تا کارش را جبران کنم ،گوله برفی کوچک ونا متقارنم را به سمتش پرت کردم ...نشانه گیریم بی نظیر بود ودرست وسط پیشانی اش فرود آمد ودر صورتش پاشید ،چهره اش مضحک شده بود وحالا نوبت به من رسیده بود که باصدای بلند به او بخندم ...بیچاره فرزین که تازه از شک قبلی در آمده بود با حیرت به من نگاه کرد ویکباره به طرفم حمله کرد ،جیغ خفیفی کشیدم ودویدم تا پشت فتانه سنگر بگیرم واو بود که پذیرای گوله فرزین شد ....

سعید به دفاع از همسرش به طرف فرزین حمله کرد وبا هم گلاویز شدند از سرو صورت ولباسهایشان برف می ریخت با این حال دست بردار نبودند ....

فرزین روی برفها دراز کش بود وسعید با سر وصورتی برفی کنار آمد ،من وفتانه از دیدن آنها با صدای بلند می خندیدیم،شبیه آدم برفی های بزرگ و متحرکی بودند که در زیر بارش توأمان برف زیباتر هم می نمودند ...

یکباره گوله ای به من اثابت کرد، این بار هم از جانب فرزین بود که داشت به طرفم می دوید تا گوله دستش را از فاصله نزدیکتری پرت کند باز هم جیغ کشیدم و خواستم فرار کنم که سرخوردم و برروی زمین سقوط کردم ....با صورت در برف ها فرو رفتم،برای لحظه ای احساس کردم صورتم منجمد شد ...

دستی از پشت بلندم کرد و شروع به تمیز کردن برفها از روی صورتم کرد ،وقتی چشم باز کردم فرزین را دیدم که با گوشه شالم صورتم را تمیز کرده بود ....

سعید وفتانه با نگرانی بالا سرم ایستاده بودند و او با دلواپسی نگاهم می کرد:

-حالت خوبه ...چرا مواظب نیستی!؟

به ردی که در برفها به جا گذاشته بودم نگاه کردم ،دستانم در طرفین فرو رفته وحالت صورتم در برفها نقش بسته بود ،لبخند فراخی به لب آودم ودر میان نگاههای حیرت آمیز آنها شروع به خندیدن کردم......

فتانه در کنارم نشست وگفت:

-الهی بمیرم سرت خورده جایی ...نکنه خل شدی ..چرا یکدفعه زدی زیر خنده؟؟؟

از حرف وبیان او بیشتر خنده ام گرفت وحالا شلیک خنده همه در فضای برفی پیچیده بود.....

وقتی تصمیم گرفتیم دست از برف بازی برداریم که تبدیل به تندیسهایی برفی شده بودیم وسرما به مغز استخوانمان نفوذ کرده بود ..فرزین دیگر به من حمله نکرد وبه جای آن یک دل سیر فتانه و سعید را گوله باران کرد ..

هنگام رفتن به داخل نگاهی عمیق وسوزان به من انداخت که باعث شد حرارتی گرم وعجیب در جان یخ زده ام رخنه کند ،دیگر توان ماندن در زیر نگاه پرمعنایش را نداشتم و گریختم .....

********************

اواخر اسفند ماه بود که مادر خبر داد کتایون با یکی از دوستان صمیمی کامیار نامزد شده است واز طرف دایی فرخ برای تعطیلات عید دعوت شده ایم تا هم دیداری تازه کنیم وهم در مراسم نامزدی کتایون حضور داشته باشیم.

از شنیدن این خبر غیر منتظره آنقدر خوشحال وهیجان زده بودم که سریع تلفن را برداشتم تا با کتایون صحبت کنم، اوهمه چیز را با تمام جزییاتش برایم تعریف کرد ومن از صمیم قلب به او تبریک گفتم و برایش آرزوی خوشبختی کردم ....

شروع سال جدید برایم اتفاقی خوشایند بود مخصوصاً که در این سال کتایون هم طعم شیرین عشق و تعلق را می چشید....

هنگام تحویل سال بازهم برای آرامش دل شیدایم دعاکردم با ورود به سال جدید صورت مهربان پدر ومادرم را بوسیدم که صدای زنگ تلفن در فضا روحانی آن لحظه طنین انداز شد،با هیجان به طرف تلفن رفتم وگوشی را برداشتم ،صدای جذاب و زیبای فرزین در امواج تلفن پیچید :

-سلام...

این اولین سالی بودکه او برای تبریک پیش قدم می شد ،قلبم را شعله عشق سوزاندوفریاد دلدادگی ام تا حنجره پیش رفت اما به ناچار در گلویم خفه ماند ،با خونسردی ناشیانه ای سلامش را پاسخ دادم ....

صدایم لرزشی بم داشت که بی جهت سعی به پنهان کردنش داشتم چرا که صدای او هم این لرزش خوشایند رابرایم تداعی می کرد....

با تمام وجود می طلبیدمش،می پرستیدمش و حاضر بودم پروانه وار گرد شمع وجودش فنا شوم اما اگر این بزم عاشقانه را باور داشت ......

سال نو رابا حراتی عجیب وبه زعم من عاشقانه تبریک گفت،جمله ای که برای همیشه در روشنای ذهنم ثبت شد"بهار آغاز بهار زندگی توست،بهارت مبارک..."...ومن توانستم تنها با سکوتم پذیرای احساس نابش باشم تا در خلسه ای بی منتها رها شوم...

چند روز بعد از آغاز سال نو به دایی وکتایون پیوستیم .

همه جا آشفته وپریشان بود ،قرار مراسم چند روز آینده بود ....کتایون به وضوح سردرگم ومضطرب می نمود اما شعفی دخترانه در ناوک نگاهش موج می زد ...زن دایی با دلشوره به اطراف سرک می کشید ودایی فرخ که برایم سنبلی از آرامش و خونسردی بود دیگر حال همیشه اش را نداشت ....

همه با شوریدگی ودر عین حال خوشحالی مشغول مهیا کردن مراسم بودند ...مادر با صبر وحوصله به کمک زن دایی شتافته بود وپدر در حد توانش به دایی کمک می کرد ،در این بین کامیار کاملاًجدی ومصمم بود ،چهره اش نسب به گذشته سخت وسردتر شده بود ولی نگاهش هنوزهم مرا به یاد پسر دایی مهربانم می انداخت.....حسی تلخ گواهی ام می داد که او از من دلخور است اما نمی دانستم به جرم کدام گناه!!!شاید رد کردن دلش از جانب من گناهی نا بخشودنی بود که باید می پذیرفتم ....

به هر حال شب مراسم فرا رسید ،کتایون در لباس شکلاتی با صورتی که از شرم دخترانه ای گلگون شده بود در جمع می درخشید ،پژمان نامزدش پسری قد بلند وبوری بود که در مقایسه با کتایون از چهره جذابی برخوردار نبود اما این نمی توانست ملاک خوشبختی آنهاباشد...کتایون در کنارپژمان می درخشیدودر آغوش هم می رقصیدند ...

برای لحظه ای دلتنگ فرزین شدم ،وقت خداحافظی غمی محو نگاه شفافش را در بر گرفته بود وخواست هر طور که شده با او تماس بگیرم ..تازه در این موقع بود که نداشتن یک گوشی همراه برایم مسئله شده بود .....از هیاهوی جمع گریختم وبا تنها چادر نازکی که داشتم به حیاط خلوت پشت ساختمان رفتم ،صدای هلهله زنان آنجا هم به گوش می رسید ....روی نیمکتی که در اثر رطوبت هوا وگذشت زمان کهنه و فرسوده شده بود نشستم تا او محرم دلتنگی وبی قراریم شود....

چشمانم را بستم تا چهره دوست داشتنی اش را در ذهن تاریکم تداعی کنم نا گهان صدای گامهایی در پشت سر خلسه ام را از بین برد ،چشم گشودم وبه پشت سرم نگاه کردم مردی در میانه تاریکی نزدیک می شد که هیبتی آشنا داشت ...هنگامی که نور مهتاب در چهره اش تابید او را شناختم ،کامیار بود که متفکرانه وبی خیال به سمت من می آمد ؛انگار متوجه ام نبود ، وقتی به نزدیکی نیمکت رسید ،سربلند کرد وتازه مرا دید ...

با لبخندی که نا خواسته از دیدارش برلب آورد ،ایستادم تا اورا هم به سکوت محقرانه ام دعوت کنم ...او بی هیچ حرفی قدمی پیش گذاشت وبروی نیمکت نشست،آهی سنگین از سینه بیرون داد گویی قلب او هم از دردی جانگداز فشرده وماتم زده بود ..

به نیمرخش نظری انداختم ته ریشی که برصورتش خودنمایی می کرد چهره اش راجذاب و مردانه تر از گذشته کرده بود ،از دیدن رنجی که در نگاهش بود دودل شدم یعنی هنوز هم....

در این حین به طرفم برگشت یکه خوردم وسریع از او نگاه گرفتم اما لبخند غمگینش را از گوشه چشم دیدم...باز آهی عمیق کشید وبا صدایی آهسته سکوت را در هم شکست:

-توی این چند روز فرصت نشد درست و حسابی احوالت رو بپرسم ....راستی سال نو روهم بهت تبریک نگفتم ،باید من رو ببخشی...آنقدرها که به نظر می رسه بی ادب نیستم فقط....

سکوت کرد ،من که تا آن لحظه سربه زیر انداخته بودم وبه صدای غمزده اش گوش می دادم به چهره در هم فرو رفته اش نگریستم وبا تردید پرسیدم:

-آقا کامیار چرا اینقدر ناراحتین...برای اینکه کتایون داره ازدواج می کنه،یا چیز دیگه ای!

پوزخند تلخی زد وگفت:

-کدوم برادری که برای ازدواج خواهرش ناراحت بشه! بی صبرانه پرسیدم:

-پس چیه؟؟؟

به طرفم برگشت وبا نگاهی سرد در چشمان پرسان خیره شد :

-یعنی تو نمی دونی؟!

با تعجب شانه ای بالا انداختم و گفتم:

-مگه من علم غیب دارم !!!!

بازهم پوزخندش را تکرار کرد ورو برگرداند ،از جایش بلند شد وچند قدم به جلو رفت ؛همانطور که پشت به من ایستاده بود ودستانش را به نرده ها تکیه داده بود ،گفت:

-نه..علم غیب نداری...تقصیر من بود که فکر کردم تو باید بدونی!!!

سریع به سمتم برگشت ،دربهتی بی انتها، گیج به او خیره بودم ،درک درستی از حرفهایش در ذهنم نبود ،به دهانش چشم دوختم :

-یادت مونده روزی که ردم کردی بهت گفتم منتظرت می مونم.... اما وقتی کتایون از خونه شما برگشت چیز دیگه ای بهم گفت ....

-حیرتم بیشتر شده بود ،از جایم بلند شدم وبه طرفش رفتم وبا چشمانی گرد شده وذهنی نا توان پرسیدم :

-کتایون چی گفته؟؟؟منظورت چیه کامیار ؟؟؟چرا حرف رو دور سرت می چرخونی ؟!بگو دیگه!؟

با اخمی که به ابروهای پرش انداخته بود نگاهم می کرد :

-این فرزین از کی تا حالا سر از زندگی تو در آورده...کتایون می گفت بهت علاقه داره ،بهم گفت منتظرت نباشم من ستاره ای نیستم که توی آسمون تو بدرخشم ...تو ستاره ات رو پیدا کردی !!!راست می گفت سحر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ناباورانه به او چشم دوختم ،شنیده هایم را باور نداشتم ...کتایون چگونه پی به احساسم برده بود وچه بی ملاحظه همه چیز را به کامیار گفته بود ...دربرابر نگاه سرزنش آمیزش هیچ پاسخی نداشتم ،از طرفی ممکن بود سکوتم را به معنای تأیید حرفهایش بداند واین برایم در این برهه از زمان،در حالی که هیچ کس حتی خود فرزین هم ازاحساسم بی خبر بود ، فاجعه به شمار می آمد...

بالکنت شروع به حرف زدن کردم اما صدایی آهسته از حنجره ام بیرون می آمد که برای خودم هم مفهوم نبود ،بغضی سنگین وبی رحم گلویم را می فشرد وزبانم از رد کردن خواسته دلم امتناع می کرد ،مغزم باز هم از حرکت ایستاده بود ودر منجلابی از سرگردانی دست وپا می زدم...چشمانم را بستم تا از نگاه تندش بگریزم وفرصتی برای تأمل پیدا کنم ...با ته مانده ای از توانم باز هم لب گشودم :

-این حقیقت نداره ...کتایون اشتباه برداشت کرده ،هیچ رابطه ای بین ما نیست.....

سریع از کنارش گذشتم ،برای گفتن این چند جمله هم سویدای دلم عصیانگرانه بی تابی می کرد وبرای دروغی که گفته بودم مجازات می شدم...صدای کامیار خشمگین و بی تاب در گوشم فریاد وارانه نشست:

-پس چرا...چرا نگاهت رو دزدیدی؟؟؟؟؟چون می دونستی که نگاهت راز دلت رو لو می ده....همیشه اینجور بوده حتی آن روزی که محترمانه از سرت بازم کردی ،نگاهت بهم گفت که هیچ امیدی نیست اما من......سحر به دلت احترام بذار وبه خاطر شرایط منکرش نشو...

حرفهایش در گوشم زنگ خطر بود ،بادرماندگی به سمتش برگشتم دیگر قدرت پنهان کردن احساسم را نداشتم ،با التماس به او چشم دوختم ،لبخند تلخی زد و گفت:

-باشه این راز بین من وتو می مونه ولی...سحر تاروزی که زنده ام ...تاروزی که دلم تو رو می طلبه،میدون رو به نفع این شازده خارج رفته ترک نمی کنم وبرای به دست آوردنت می جنگم وصبر می کنم....

از جدیتی که در نگاهش فریاد می زد رو گرفتم ،ذهنم برای رویارویی با این واقعیت سنگین خسته بود ...به عمق تاریکی پناه بردم تا افکار برهم ریخته ام را سامان ببخشم ،از میان ویرانه های ذهنم به دنبال چیزی می گشتم ،اتفاقی که باعث شده بود رازدلم برای کتایون فاش شود ...ذهنم بی وفقه می جست....

ناخود آگاه آهی تلخ از نهادم بلند شد ،به یاد مهمانی آن شب فتانه افتادم ...برای تولد سعید جشنی به پا کرده بود تا تولدش را برایش خاطره انگیز کند ،تا وقت شام اتفاق خاصی نیفتاد ....فتانه با سلیقه تمام میزی زیبا و رنگین برای مهمانهایش چید ودر این حین ماهم به او کمک کردیم ...وقت صرف شام کتایون به اصرار خاله سیمین کنار فرزین جا گرفت ومن به ناچار در مقابل آنها نشستم ..فرزین بی خیال مشغول غذا کشیدن بود و کتایون از خجالت رنگ به رنگ می شد که خاله سیمین از آن طرف میز فرزین را مخاطب قرار داد وگفت:

-فرزین جان برای کتایون جان هم غذا ظرف کن ...

چشم و آبرویی هم برای او آمد ،فرزین که انگار تازه متوجه حضور او شده بود بعد از مکث و تعلل برای کتایون هم غذا ریخت وبه من نگاه کرد ...بشقاب روبه رویم خالی بود واز نشستن کتایون کنار فرزین احساسی نا حوشایند به سراغم آمده بود..حس می کردم صورتم از حرارت درونم گداخته شده است...با نگاهی پرسشگر جویای احوالم شد که سری به نشانه خوب بودن تکان دادم ...او لبخندی گرم ودلربا بر لبانش نشاند وبا کفگیری پر از برنج بشقاب خالی ام را رونق بخشید ..

از توجه اش لذتی شیرین در جانم نشست واشتهای از دست رفته ام را بازیافتم ...همچنان مشغول صرف غذا بودیم که باز خاله سیمین فرزین را صدا زد و از او خواست تا از کتایون پذیرایی کند ،اینبار او با بی میلی آشکاری دیس جوجه وسالاد را جلوی کتایون گذاشت وبا لحن سردی گفت:

-برای خودتون بردارین تا مامان اجازه بده این لقمه غذا از گلوی من پایین بره!!!!

کتایون که تا آن لحظه با شرم سربه زیر انداخته بود از شنیدن کلام گزنده اش یکه ای خورد و سربلند کرد ،هر دو دیس را پس زد ومشغول بازی کردن با غذایش شد اما فرزین بی تفاوت از عکس العمل او به بشقاب من نگاهی انداخت و سریع یک تکه بزرگ جوجه با لبخندی پدرانه در غذایم گذاشت و گفت:

- تو چرا غذا نمی خوری...خواهرم کلی زحمت کشیده بخور!

چشمکی زیبا برایم زد،از طرز نگاه وبیانش حالی وصف ناپذیر پیدا کردم ولی ناگهان متوجه نگاه پرسشگر ومتعجب کتایون شدم ،سربه زیر انداختم وبه ظاهر مشغول غذا خوردن شدم ...

آن شب کتایون وقت خواب حرف کامیار را پیش کشید وگفت "کامیار هنوزهم منتظره که تو درست تموم بشه تا دوباره ازت خواستگاری کنه ...به مامان هم اجازه نمی ده اسم کس دیگه ای رو بیاره ....."ومن بی تفاوت از کنار این موضوع گذشتم...

چه ساده لوحانه فکر کردم این یک دلسوزی خواهرانه است در حالی که کتایون پی به حال درونم برده بود ومی خواست آگاهم کند ..تازه به یاد لبخند تلخش هنگام خداحافظی افتادم ...نه..دیگر توان نداشتم به حماقت خود بیاندیشم از فکر اینکه شاید رازم تا به امروز برای مادر وپدرم حتی خاله سیمین وفتانه ،بدتر از همه برای فرزین فاش شده باشد حالی عجیب شبیه به قبض روح شدن ،پیدا کردم .............در تـاریکی سیال فضا به دنبال روشنایی برای تکذیب این حقیقت تلخ می گشتم اما تنها در گوشه دنج از اتاق تاریکم خود را یافتم که بی قرار تر از هر وقت دیگری بودم..

تا صبح چشم برهم نگذاشتم ....به وضوح از نگاه های کامیار می گریختم وبی تابانه انتظار برگشتن را می کشیدم ،دیگر دریا و صدای امواج عصیانگرش آرامم نمی کرد،دیگر قدم برداشتن برروی ماسه های روان ساحل تب درونم را درمان نمی کرد ...دلتنگی ام برای فرزین به اوج خود رسیده وبی قراری ام برای گریختن از زیر نگاههای سنگین و کوبنده کامیار به حد نهایت.....

آن شب وقتی به خانه رسیدیم ساعت از 12 شب هم گذشته بود ،بی توجه به این که شاید فرزین خواب باشد بلافاصله تلفن را به اتاقم بردم وشماره آپارتمانش را گرفتم ...چند بوق ممتد در گوشم پیچید ودر آخر صدای خواب آلودش به انتظارم پایان بخشید وقلب بی قرارم را آرام کرد ،به آهستگی سلامی دادم ،سکوت کرده بود وبه یکباره با هیجان وافری فریاد وار گفت:

-سحر خودتی ..بگو که خواب نیستم...بی انصاف می دونی چند روزه منتظرتم ....

شنیدن صدایش بعد از آن همه دلتنگی شادی وبغض را همزمان مهمان دل خسته ام کرده بود به زحمت بغض بی موقع ام را فرو خوردم وبر شعفم غلبه کردم ، عذر خواهانه گفتم :

-باید ببخشی ..ولی من که همراه نداشتم تا باهات تماس بگیرم ....ازاونجا هم نمی شد که زنگ بزنم....

سکوت کردم طالب شنیدن صدای زیبایش بودم تا به جبران دلتنگی ام آرام بگیرم ،خنده ای زیبا سردادو با شیطنت گفت:

-نکنه تو هم دلتنگ بودی که نرسیده زنگ زدی!!!!!

از بی ملاحظگی که به خرج داده بودم خجالت زده شدم اما باید احساسم را در زیر نقابی از شیطنت ،همانند خودش پنهان می کردم بنابراین مثل او خندیدم و گفتم:

-چه از خود متشکر ...نخیر جناب،دلتنگ نبودم خواستم شما رو از دلتنگی در بیارم!!!!حالا بروراحت بخواب شب بخیر...

بازآوای خنده فرزین در گوشم نشست ،چقدر خنده هایش برایم دلفریب و مسحور کننده بود ....دیگر از غمی که سینه ام رادر چنگ فولادیش می فشرد خبری نبود وجای آن را لذتی شیرین فرا گرفته بود ...با گفتن شب بخیر تلفن را قطع کرد ومن هم بعد از چند شب با آسودگی به خوابی خوش وعمیق فرورفتم.

*************************** 

اواخر اردیبهشت ماه بود،دوهفته ای می شد که فرزین برای شرکت در یک کنفرانس مهم به خارج از کشور رفته بود ...بازهم دلتنگی اش کلافه می کرد با این تفاوت که گاهی او تماس می گرفت وبا شنیدن صدایش از فرسنخ ها فاصله شاید از آن طرف کره زمین ،کمی آرام می گرفتم اما فقط برای چند ساعت وباز هم ....

آن روز بعد از ظهر فتانه به دیدنم آمد واز من خواست تا باهم به خرید برویم ،خاله سیمین ومادر مشغول گپ وگفت بودند که ما از خانه خارج شدیم...فتانه بی هدف به مغازه ها سرک می کشید ومرا به دنبال خود می برد،خسته از پیاده روی بیهوده ای که پیش گرفته بودیم راهم را به سوی نیمکتی که در فضای سبز همان حوالی بود ،کج کردم و نشستم .

فتانه هنوزم از پشت ویترین مغازه با لذت اجناسش را نگاه می کرد ،سربرگرداند تا چیزی بگویید که متوجه غیبتم شد ....ریگی ازروی زمین برداشتم واز آن فاصله به پشت پایش زدم به طرفم برگشت واخمی همراه با لبخند به چهره آورد وبه سمتم آمد...

بعد از کمی سکوت که در کنار هم نشسته بودیم فتانه رشته کلام را به دست گرفت و گفت:

-بازار رو بهانه کردم تا مامان وخاله ماهرخ راحتر باهم صحبت کنند...

با تعجب به او نگاه کردم وپرسیدم :

-یعنی چی؟؟؟؟مگه قراره راجع به چی حرف بزنند؟؟؟

فتانه آهی کشید و گفت:

-مامان خیلی نگران فرزین شده...میگه معلوم نیست داره چکار می کنه،به خصوص که تنهاهم زندگی می کنه....هرچی به پرو پاش می پیچه ازدواج کنه زیر بار نمی ره میگه از زنها خوشم نمیاد...

زد زیرخنده وگفت:

-فکرشو بکن تازه از زنها خوشش نمیاد اینه وای به حال اینکه ....

با اخم وناراحتی در میان حرفش دویدم:

-فتانه ..تو چه جور خواهری هستی که اینطوری راجع به برادرت قضاوت می کنی... با خشم از او رو برگداندم ،فتانه با چشمهایی گرد شده از تعجب مرا نگاه می کرد وبا لکنت گفت:

-من که حرف بدی نزدم ...مگه یادت رفته توی پاساژرو.....

از یادآوری آن خاطره خشم وتأثر آمیخته باهم وجودم را فرا گرفت وبه تندی گفتم :

-نخیر یادم نرفته...اما فرزین دیگه دور این جور کارها نمی گرده....

نگاه متعجب فتانه تغییر کرد و حالتی خبیث به خود گرفت وباخنده موزیانه ای گفت: 

-اونوقت شما از کجا می دونی؟!

تازه فهمیدم چه اشتباهی مرتکب شدم ،با دستپاچگی گفتم :

-خودش بهم گفته....

فتانه ابروشو بالا انداخت وبا شیطنت نگاهم کرد ،سرش را تکان داد وگفت :

-دیگه چیا گفته؟؟؟؟؟

لب به دندان گرفتم ،از این همه دستپاچگی ام متنفر بودم ،با دلخوری واضحی گفتم :

-فتانه تو راجع به من وفرزین چه فکری کردی ....خوب بعضی وقتها برای من دردودل می کنه....

فتانه با همان لحن گفت :

-فقط همینه ....خوب چرا برای من دردودل نمی کنه؟؟؟؟

دیگر از عصبانیت در حال انفجار بودم از جایم برخاستم وگفتم:

-دلیلی نداره برای تو توضیح بدم ....

راهم را به سمت خانه پیش گرفتم ،فتانه به دنبالم می آمدوبه آهستگی صدایم می کرد ...آنقدر از اوو برخوردش عصبانی بودم که بی توجه به نگاه عابرانی که از کنارم می گذشتند ، برسرعت قدمهایم می افزودم تا سریع تر به خانه برسم.... وقتی خودم را در خانه یافتم به سمت اتاقم دویدم ودر را از داخل قفل کردم ،فتانه به پشت در آمد وبازهم صدایم کرد از خشم گوشهایم را گرفتم وبا صدایی که از التهاب درونم می لرزید گفتم :

-برو فتانه....خواهش می کنم...فقط برو...

گویی نا امید شده بود ،دیگر صدایی نشنیدم وآن لحظه بود که اشکهایم بی وفقه فرو ریختند تا تلخی توهینی را که متحمل شده بودم جبران کنند....

هفته ای گذشت ،مادر به خاله سیمین قول داده بود تا بعد از برگشت فرزین با او صحبت کند وآن شب موعد این قرار بود ...

تازه از دانشگاه بیرون آمده بودم که بوق ماشینی توجه ام را جلب کرد ولی به خیال اینکه مزاحم است راهم را پیش گرفتم ...اینبار صدای او متوقفم کرد به سمتش برگشتم از دیدنش بعد از سه هفته انتظار حسی خوش وناب در جانم رخنه کرد ،به زحمت شادی زاید الوصفم را پنهان کردم وبه طرفش رفتم ....سعی می کردم گامهایم را با خونسردی بردارم تا پی به اشتیاق درونم نبرد ،بعد از واکنش فتانه تصمیم گرفته بودم با ملاحظه بیشتری رفتار کنم تا مضحکه نشوم...با اینکه دوستش داشتم اما هنوزهم غرورم برایم مهمتر بود و حاضر نبودم آن را فدای دلداگی ام کنم .

وقتی به او رسیدم نگاهش می خندید و لبخندی مهربان بر لب داشت ،چهره اش همچون همیشه جذاب وخواستنی بود...سلامی به هم دادیم وباهم سوار ماشین شدیم،فرزین بی پروا به من چشم دوخته بود وچهره ام را از نظر می گذراند..در زیر نگاههای نافذش رنگ به رنگ می شدم وجرأت نگاه کردن در چشمان حریصش را نداشتم ...

صدایش در گوشم نجوا گونه پیچید:

-فکر کنم واسه همیشه اسیرت شدم ...احساس می کنم دیگه نمی تونم بدون تو زندگی کنم....

سربلند کردم وبه چشمانش خیره شدم ،گوشهایم تحمل اعتراف عاشقانه اش را نداشت وقلبم با سرعت مرگباری شروع به تپیدن کرد. ....می ترسیدم قلبم از حصار سینه ام بیرون زن،نگاهش در چشمانم می لغزیدواغوایم می کرد:

-سحر خیلی برات دلتنگ بودم ...تو چی؟؟؟

انگارلبانم را به هم دوخته بودند ،در جادوی نگاهش محبوس شده بودم ومبدل به مجسمه ای بی روح،با لکنت گفتم :

-من....منم خوب....

نفس عمیقی کشیدم تا بر غوغای درونم غلبه کنم،هنوزهم منتظر و مشتاق،شایدهم عاشقانه نگاهم می کرد،بازهم نگاهش افسونم کرد اما اینبار بی هیچ لکنتی ،با صدایی که نه از هنجره ام که مستقیم از دلم نشأت می گرفت گفتم :

-منم دلتنگت شده بودم....

نگاهمان درهم گره خورد در خلسه ای آرام و بی انتها شناور شدیم ای کاش بی پایان بود ای کاش حقیقت پیدا می کرد اما حرکت ماشین رویای شیرینم را از هم گسیخت....

وقتی به خانه رسیدیم بی توجه به فرزین به اتاقم رفتم تا بر عصیانگری احساسم فریاد بزنم وعشقم را در گوشه ای از سویدای دل پنهان کنم ...

برای مدتی در اتاقم ماندم، می دانستم که مادرقصد دارد با فرزین صحبت کند و بهتر دانستم که در میان بحث آنها نباشم ،کتابم را در مقابلم گشودم اما ذهن بلند پروازم بنای سرکشیدن وپروراندن آرزوهایم را داشت....

صدای ضربه ای به در ازآن عالم بیرونم کشید :

-بفرمایید.... 

-اجازه هست...

فرزین بود ،با عجله گفتم :

-نه...یکم صبرکن...

کمی بعد وقتی از حجابم مطمئن شدم در را برایش گشودم ،به چارچوب تکیه داده بود وسربه زیر انداخته بود ،با باز شدن در سربلند کرد ،نگاهش غمگین بود اما لبخند محوی به لب آورد ....کنار رفتم واو وارد اتاق شد ،روی تخت نشست وبه مقابلش چشم دوخت...

همچنان بی هدف در کنار در ایستاده بودم وسکوت سنگین ودردآلودش را نظاره می کردم..همانطور که به روبه رویش خیره بود، با صدای آهسته ای گفت :

-سحر...بیا اینجا کنارم بشین....

مطیعانه در خواستش را اجرا کردم ودر کنارش جا گرفتم ،سربرگرداند ودر چهره ام دقیق شد ،بازهم لبخند محزونی زد ودستش را در جیبش فروبرد،بسته ای کوچک وزیبا بروی چادرم گذاشت...با تعجب سربلند کردم وبه او نگاه کردم ،در جواب نگاه پرسشگرم گفت:

-کادوی تولدت ...ببخشین که دیر شد...

با اشتیاق گفتم :

-ولی تو که تلفنی تولدم رو تبریک گفتی ...دیگه نیازی به این نبود...

لبخندش را تکرار کرد وگفت:

-اگه اینجا بودم حتماًحضوری تبریک می گفتم اما چون چاره ای نبود از پشت تلفن این کاررو کردم ولی کادوت رو کنار گذاشته بودم ...

با لذت به جعبه کوچک وتزئین شده نگاه کردم ،وسوسه شدم تا او را باز کنم ....فرزین خوش سلیقه بودنش را اثبات کرده بود وتا به حال هدایای زیبایی برایم آورده بود ...با دقت جعبه رابرداشتم وبعد از کمی زیرورو کردن آن با شیطنت گفتم :

-حالا توش چی هست ...نکنه یک بمب کوچیک میلی متری باشه؟؟؟

با صدای بلند خندید وگفت :

- زده به سرت...آنوقت هر دومون می ریم هوا که؟!

با شوقی کودکانه جعبه را باز کردم واز چیزی که در آن می دیدم مبهوت شدم ،درخشش نگین هایش چشمانم را تسخیر کرد،به آرامی از داخل جعبه بیرونش آوردم ...دست بند ظریف زیبایی بود که در نگاه اول مشخص بود با گوشواره ها وسینه ریز هماهنگ است ...با نگاهی سراسر عشق به چشمان منتظر فرزین نگریستم ،زبانم برای تشکر ازاین همه محبت او قاصر بود وتنها با زبان نگاه می توانستم قدردان توجه و مهرش باشم ..

غم از خانه چشمانش گریخت ونگاهش درخشید ،دستبد را از دستم گرفت و گفت :

-دستت رو بیار جلو تا برات ببندم ....

دستم را جلو بردم واو با احتیاط وبه آرامی دستبند را دور مچم بست ،تلألوآن یاقوت کبود در میانه نگینهای الماس گونه اش دور مچم درخشی وسوسه آمیز داشت که برای مدتی نگاهم را به او خیره کرد ... 

سربلند کردم تا با تمام وجود از هدیه با ارزش وگرانبهایش تشکر کنم که نگاهم درنگاه شیدایش گره خورد، برای لحظه ای در نوازش نگاه عاشقانه اش مبهوت ماندم ،چه چیز در وجودش بود که اینگونه مرا اسیر خود می کرد ...فرزین متحول شده بود اما هنوزهم رفتارهای ضد ونقیضی داشت ...

اوبرایم همچون جواهری با ارزش بود که زنگارهایی از گذشته اش وجودش را در برگرفته بود ،گرچه من تمام تلاش را می کردم تا این زنگارها را از او بزدایم تا جواهری بی نقص باشد اما تازمانی که خود اواراده نمی کرد، کاری ازمن که دیوانه وار او را می پرستیدم ،ساخته نبود....

صدایش را صاف کرد ومرا از خلسه ام بیرون کشید ،مسیر نگاهش را تغییر داده وبه پشت پنجره گریخت.....از این که بازهم احساسم بر منطقم پیشی گرفته بود واین گونه رسوایم می کرد کلافه سربه زیر انداختم....درخشش دستبند در نگاهم رخنه کرد وبر منطق خشکم فریاد کشید واو را وادار به عقب نشینی کرد ...فرزین همچنان متفکراز پنجره به بیرون نظرافکنده بود ودر افکارش شناور بود سکوتش بر روحم سنگینی می کرد ،به آهستگی پرسیدم:

-مامان چی می گفت ؟؟؟احساس می کنم ناراحتی!!!!

نگاه از پنجره گرفت وبه سمتم برگشت، قدمی برداشت ودوباره در کنارم نشت ،نگاهش تیره شد وآن غم باز هم بر چهره اش سایه انداخت ،با دلخوری لب گشود:

-نه مامان ...نه مامان ماهرخ...هیچ کدوم به من اعتماد ندارن ..می خوان اسیر زن وزندگی بشم تا سربه راهم کنه ...مسخره ست نه؟!نمی دون که خیلی وقته سربه راه شدم........

به آرامی گفتم :

-خوب از کجا باید بفهمن که تو تغییر کردی.... باید بهشون ثابت کنی!!!!

با تأمل به من نگاه کرد وگفت :

-چطوری؟؟؟؟؟؟؟

با کنجکاوی پرسیدم :

-چرا از زن گرفتن بیزاری؟؟؟؟

لبخند یکوری زد و گفت :

-چون دوست ندارم با یک زن زندگی کنم !!!!

پرسیدم:چرا اینقدر روی کلمه زن تاکید می کنی...مگه زنها از نظر تو چطور موجوداتی هستن ؟؟؟

-موجودات خیانت کار وبی ثبات....

-فرزین مشکوک می زنی مگه تا به حال با یکی شون زندگی کردی؟؟؟

با کلافگی گفت :

-نه هیچ وقت نمی خوام زندگی کنم ....تو قرار بود راه نشونم بدی نه اینکه سؤال پیچم کنی!!!!!

بازهم در پوسته سخت وغیر قابل نفوذش فرو رفت ...به زحمت جلوی کنجکاوی ام را گرفتم و گفتم :

-تنها راهی که می تونم بهت پیشنهاد بدم اینکه موقتاً محل زندگیت رو تغییر بدی...

با تعجب پرسید:

-یعنی چی؟؟؟؟پس باید کجا زندگی کنم ؟؟؟

با خونسردی گفتم :

-برگرد خونتون تاخاله سیمین با چشم خودش سربه راه شدن تو رو ببینه!!!!!

با سر سختی گفت :

-نه...غیر ممکنه آزادیم رو از دست بدم ...

با اصرارگفتم :

-فرزین اینکه برای مدتی با اونا زندگی کنی آزادیت رو از دست ندادی ،شاید کمی محدود بشی اما از دست رفته نیست ....اگه تو به مامانت احترام بذاری خوب اونهم به خواسته تو احترام می ذاره ....وقتی خیالش از جانب تو راحت باشه از ازدواجت به عنوان یک راه حل استفاده نمی کنه....

همانطور که به روبه رو خیره بود ،دستانش را ستونی بروی زنوانش کرد وبه جلو خم شد ،نگاهش به پنجره بود اما افکارش برهم ریخته ومغشوش بود چهره کلافه اش می گفت چیزی در ذهنش او را درگیر خود کرده است ...

من سکوت کردم تا تأثیر حرفم را در او ببینم ودر ضمن اجازه فکر کردن هم به او بدهم ...روی صندلی میز تحریرم نشستم ودوباره کتابم را گشودم وخود را مشغول نشان دادم ،زمانی به سکوت گذشت که سایه اش را بالای سرم احساس کردم ...درکنارم ایستاده بود، به او نگاه کردم ، در کنارم زانوزد صورت به صورتم آنقدر نزدیک بود که نفسهایش صورتم را نوازش می داد در چشمانم خیره شدومن خیره در نگاه آرامش،به آرامی لب گشود:

-تو مطمئنی این کار رو بکنم دست از سرم بر می دارن ....

-راستش نه ....خیلی مطمئن نیستم اما فکر کنم تا حدی بتونی قانعشون کنی!!!

همچنان نگاهم می کرد ،لحنش ،نگاهش، طرز نشستنش ،همه وهمه قلب بیچاره ام را هدف گرفته بود ،احساس گرمای شدیدی می کردم ومی دانستم چهره ام رنگ عوض کرده است اما چگونه می توانستم از برابر دیدگان منتظرش بگریزم ...نمی دانم چه شد ؟؟؟شاید او هم پی به حال درونم برد که بی درنگ از جایش برخاست واتاق را ترک کرد ...من ماندم با دنیایی رسوایی ، دیگر نمی توانستم احساسم را پنهان کنم ،سر بلند کردم والتماس وار خدایم را به کمک طلبیدم ....

****************************

مدتی بعد از آن شب فرزین آپارتمانش را خالی کرد وبه خانه اشان نقل مکان کرد ...خاله سیمین از اصرار های زیادش دست کشید اما هرزگاهی دختر مناسب را برایش در نظر می گرفت که باز هم با مخالفت فرزین روبه رو می شد ....

همه فکر می کردند مامان ماهرخ باعث شده تا فرزین این تصمیم را بگیرد ...فتانه و خاله سیمین او را در زیر ذره بین خود گذاشته بودند واو کلافه ازاین شرایط، گلایه مند بودومن هر بار از او می خواستم تا برای جلب اعتماد آنها تحمل کند..

عاقبت این تحمل رضایت خاطر خانواده اش بود وتحولات زیادی که در محیط خانواده تجربه کرد وموجب شد تا زنگارها از جواهر وجودش پاک شود ،عقایدش به وضوح تغییر کرده بود ودیگر در مقابل اعتقادات خانواده اش نمی ایستاد ....رابطه مان هرروز بیش از گذشته می شد ووجودم را کاملاًبه تسخیر خود در آورده بود ،در نبودش دلتنگ وبی قرار بودم ودر حضورش هیجان زده ومنقلب ...اما هنوزهم از احساس او نسبت به خودم نا مطمئن بودم...

یک سالی بود که علارغم بی میلی های مکرر من ورود خواستگارهای متعدد به خانه امان آرامشم را بر هم زده بود وهر بارمجبور میشدم تا به بهانه های واهی آنها را رد کنم ،در این بین دلم دیوانه وار سر به جانم می گذاشت ...

نمی توانستم راز سر به مهرم را برای خانواده ام فاش کنم،توان نگریستن در چشمان مهربان مادرم را نداشتم ...چطور می توانستم شرم وحیا را کنار بگذارم وبه او بگویم فرزین برایم نه برادر گذشته که عشقی ستودنی وناب است ...چطور می توانستم بگویم خودم را دربند انتظاری کرده ام که او ،محبوبم از این انتظار بی خبر است واز احساسم ،از دلدادگی دیوانه وارم، از این علاقه مجنون وار هیچ نمی داند ....

شک نداشتم که مادر مرا دیوانه می خواند ..اگر می فهمید هرگز اجازه نمی داد که این گونه بر سر زندگی ام قمار کنم اما او که همچون من عاشق نبود تا از قاعده قمار بازی دل با خبر باشد...

اواخر ترم آخر بودم وبرای پایان نامه ام به هر جایی سرک می کشیدم تا زودتر مهر فارغ التحصیلی را بر مدرکم ببینم ،سعی می کردم خودم را درگیر درس کنم تا از افکار بیهوده نجات یابم ...

چند روزی بود که متوجه نگاه های سنگین مادر شده بودم اما بی تفاوت از کنار آن می گذشتم تا اینکه آن روز وقتی وارد حیاط خانه شدم ماشینی که درست در مقابل در پارک شده بود توجه ام را جلب کرد ،فکر کردن لازم نداشت ماشین کامیار بود ...

دلشوره ای عجیب جانم را فرا گرفت ،با تردید قدم برداشتم ووارد خانه شدم ،صدای تلویزیون توجه ام را جلب کرد، در سکوت پیش رفتم وکامیار را مشغول تماشای تلویزیون یافتم ،سر برگرداندم وبه اطراف نگاه کردم اثری از مامان نبود که یکباره با صدای کامیار به خود آمدم ،به سمتم آمد وعذر خواهانه گفت :

-ترسیدی؟؟؟ببخشید...آخه خودت هم بی سروصدا آمدی ،منم وقتی دیدمت جا خوردم ...

با حرص گفتم :

--واسه همین فکر کردی تلافی کنی!!!!

نگاهش دلخور شد وبا نا راحتی گفت :

-نه این چه حرفیه!!این به جای خوشامد گویی بود ؟!

نمی دانم چرا اما از حضورش به شدت ناراحت بودم، بی ادبانه گفتم :

-شما مهمان من نیستید که خوشامد بگم ....

راهم را به طرف اتاقم پیش گرفتم ،در میانه پله ها به یاد مادرم افتادم وبه او نگاه کردم وبا همان لحن سرد،پرسیدم :

- مامانم خونه نیست ....

کامیار همانطور که با شانه های فرو افتاده می رفت تا جلوی تلویزیون بنشیند گفت: - نه با مامانم رفتند بیرون ...

دیگر دلیلی برای ماندن بیشتر نبود سریع به اتاقم پناه بردم ومثل کسی که گریخته است با ترس وهیجان در اتاق را قفل کردم وروی تخت پهن شدم ...از حس بدی که نسبت به کامیار پیدا کرده بودم حیرت زده بودم ،این همه تنفر برایم غیر قابل فهم بود ،چهره مظلوم وغمگینش بازهم جلوی دیدگانم نمایان شد واقعاً چرا مستحق این رفتار بی ادبانه بود ؟؟؟

عذاب وجدان گرفته بودم ،من هیچ وقت بی دلیل به کسی بی احترامی نمی کردم اما حالا چرا با او چنین برخوردی کرده بودم نشستم وبا کلافگی سرم را در میان دستانم گرفتم ،چیزی درونم نهیب می زد که آمدن کامیار و زن دایی در این زمان درست وقتی که کتایون پا به ماه است ومنتظر تولد مسافرش ،بی دلیل نیست ...

با جنون سرم را تکان دادم وبا صدایی زمزمه وار گفتم:

-فقط خدا کنه برای آن چیزی که فکر می کنم نیامده باشند ....

از هجوم خواستگاران رنگ به رنگ خسته بودم ،از اینکه باید برای جواب کردن هر کدام به بهانه ای متوسل می شدم ودروغی می بافتم بیزار بودم اما کامیار هر کسی نبود ،اگر برای تکرار تقاضایش آمده باشد چه باید می کردم؟؟؟ برای رد کردن او باید بهانه ای قانع کننده می تراشیدم اما چه بهانه ای ؟؟؟

چند روزی به همین منوال گذشت به خاطر رفتار بی ادبانه ام از کامیار شرمنده بودم ولی غرورم اجازه نمی داد عذر خواهی کنم واز روبه رو شدن با او می گریختم ،مادر و زن دایی سر به گوش هم زمزمه می کردند واین موضوع سردرگمی ام را بیشتر می کرد اما سکوت زن دایی این امید را به من می داد که چیزی غیر از آن مسئله آنها را به اینجا کشانده باشد ...

چندین بار با فرزین هم تلفنی صحبت کردم او هم پی به آشفتگی درونم برده بود ولی من لب به دندان می گرفتم وهر بار به بهانه ای دست به سرش می کردم ،اتمام پروژه ام بهانه خوبی برای بی قراری ام بود ..

روزهایم در زیر نقابی از آرامش پیش می رفت تا آن روز که از دانشگاه بیرون آمدم ودر کمال حیرت متوجه حضور کامیار شدم که جلوی خروجی دانشگاه ،به نرده ها تکیه داده ومنتظرم ایستاده داده بود ،حضور نابه جا وغیر منتظره اش درست وقتی که قرار بود با فرزین به خانه بر گردم سخت بر آشفتم ...او هنوزهم سر به زیر داشت وبا گوشی اش مشغول بود که فرزین از آن طرف خیابان مرا دید وبه سمتم آمد ،برای لحظه ای از رویارویی این دو با هم وحشت کردم .....

ناگهان کامیار سربلند کرد و فرزین را در مقابل خود دید ،فاجعه اتفاق افتاد ،فرزین مکثی کرد ودر چهره او دقیق شد اما بی تفاوت از کنارش گذشت وبه سمت من آمد ،کامیار با نگاهی کنجکاوی مسیرش را تعقیب کرد وهمین که دید در کنار من ایستاد،خشم در چشمانش شعله کشید بی معطلی به طرف ما آمد تا فرزین خواست مسیر نگاهم را پی بگیرد با دو دستی رو به رو شد که با کینه یقه پیراهن خوش دوختش را گرفته بود...

کامیار با تنفر دندان به هم می سایید وفرزین مظلوم وار ومتحیر به او چشم دوخته بود ،درآن لحظه دنیا بر سرم آوار شده بود،اما باید کاری می کردم ،از آبروریزی که ممکن بود جلوی دانشگاه به پا شود بیشتر از هر چیز به هم ریخته بودم پس آشفته در گوش کامیار زمزمه کردم :

-کامیار خواهش می کنم ،جلوی دانشگاه آبروریزی میشه!!!!

فرزین عصبی و خشمگین گفت :

- این کیه ....هی یارو ،یقه رو ول کن باهم حرف بزنیم ....

اما کامیار خشمگین تر یقه فرزین را در مشت فشرد ، عاجزانه نالیدم :

- کامیار خواهش می کنم ...

در این حین قطره های اشک به تندی و سیل وار بر گونه های ملتهبم فرو ریختند ...

کامیار با دیدن من به آن حال یقه فرزین را رها کرد و قدمی به عقب برداشت ،به فرزین نگاه کردم چشمانش از خشم قرمز شده بود وباز هم رگ گردنش متورم ...اینبار او خواست به کامیار حمله ور شود که فریاد خفیفم مانعش شد :

- فرزین تو رو خدا به آبروی منم فکر کن...

در کسری از ثانیه دست کامیار را گرفت وکشان کشان با خودش خیابان فرعی پشت دانشگاه برد ،من با قدمهایی نا توان وسست از حادثه ای شوم که در حال اتفاق بود در پی آنها رفتم ...

چهره خشمگین کامیار به یکباره رنگ باخته بود وشبیه به ارواح بی روح شده بود اما بر عکس او فرزین از این حمله غافلگیر کننده سخت منقلب وعاصی بود وهر آن ممکن بود کامیار را زیر مشت ولگد بگیرد ،همین که خواست به او حمله کند واورا بزند

سریع خودم را جلوی کامیار انداختم تا مانع شوم ، دست فرزین در هوا معلق ماند ،التماس گونه گفتم :

-برات توضیح میدم فقط بذار بره ....

به طرف کامیار چرخیدم تا او را هم کمی آرام کنم اما او با نگاهی مغموم از ما رو گرفت وهمچون سایه ای از کنارمان گذشت...دیگر جانی برای ایستادن نداشتم وبرروی زمین زانوزدم وسرم را در میان دستانم گرفتم ،محتاج گریستن بودم اما...

فرزین با تحکم گفت :

-حالا که اتفاقی نیافتاده بلند شو بریم توی ماشین ....

با ته مانده توانم ایستادم و با حالی زار به دنبال او که با قدمهایی تند وعصبی گام بر می داشت حرکت کردم ، وقتی در ماشین نشستم انگار از پس جنگی سخت و نفس گیر گذشته ام ، خسته ونا توان بودم...فرزین با دیوانگی می راند وچهره اش از این اتفاق نا خوشایند به کبودی می زد،حتی اجازه نداد تا برایش توضیح دهم وزمانی که لب گشودم تا برایش بگویم فریاد وار وادار به سکوتم کرد ..

با ترمزی یکباره وتند جلوی خانه نگه داشت ومن بی رمق از ماشین پیاده شدم ،جلوی در ایستادم و خواستم کلید را در قفل بچرخانم که همه چیز شروع به چرخیدن کردند ،چشمانم را سیاهی در بر گرفت ودیگر هیچ...هنگامی که چشم گشودم روی تختم بودم ،مادر کنارم نشسته بود وقرآن می خواند ...دردی سنگین در سرم پیچید با این حال کمی خودم را از بالش جدا کردم که مادر متوجه ام شد ،نگاه مهربانش درخشید وجانی دوباره به وجودم بخشید به زحمت لبان خشکم را تکان دادم :

-مامان جون چی شده؟؟؟

مادر با ناراحتی سری تکان داد وگفت :

-چیزی نیست ....جلوی دراز حال رفتی!

چیزی در ذهنم درخشید ، درسته از ماشین فرزین پیاده شدم اما تعادل نداشتم ویکباره جلوی در ...پس حالا فرزین کجا بود بازهم ذهنم پیش رفت ،کامیار واتفاقی که بین او وفرزین افتاده بود را به یاد آوردم ،چشمانم را بستم وآهی از اعماق سینه بیرون دادم بازهم همان دلشوره و ترس بر جانم چنگ انداخت، گرمای دست مادربرگونه ام باعث شد چشم بگشایم ، به صورت آرامش خیره شدم ،مادر با نگاهی پر محبت در چشمان منتظرم نگریست وتسکین بخش گفت :

-چیزی نیست نگران نباش ...فرزین همه چیز رو برام تعریف کرد ومن براش توضیح دادم که کامیار کی بوده و با تو چکار داشته؟؟؟

حرف مادر کمی آرامم کرد ،اواز من خواست تا بخوابم من هم مطیعانه قبول کردم ،خواب برایم در این وضعیت بهترین داروی فراموشی بود ...

چشم که گشودم زوزه های باد بهاری در میانه شاخه های تازه رسته درختان غوغا می کرد وباران بی ردیغ می بارید وشیشه غبار گرفته پنجره را می شست ،آسمان را ابری سیاه پوشانده بود همانند آسمان زندگی من که در پشت ابرهای تیره گم شده بود ...

همین که چشم باز کردم بازهم اتفاق چند ساعت پیش در ذهنم جان گرفت وحرفهای مادر در گوشم نواخته شد حالا فرزین به خوبی می دانست که کامیار که بود وچه می خواست ،ناگهان آهی از عمق جانم بلند شد ،حرف مادر تأییدی بود بر افکار این چند روزه ام ...کامیار باز هم آمده بود تا علی رغم اینکه پاسخ من را می دانست ،تقاضایش را با سماجت تکرار کند ،با پریشانی سر در بالش فرو بردم واجازه دادم بغضی که در گلویم خانه کرده بود رها شود تا کمی آرام گیرم ...

صبح روز بعد با سردرد وکسالت از رختخواب جدا شدم ،با کارهای زیا د و وقت محدودی که برای به پایان رساندم پروژه ام داشتم مجالی برای ماندن در خانه نبود واین بهترین فرصت برای گریختن از افکار نا به سامانم به شمارمی رفت ...

سر میز صبحانه با چهره گرفته وبرزخ کامیار روبه رو شدم وبرای چندمین بار اتفاق روز پیش از ذهنم گذشت،در دل از او وفرزین رنجیده بودم از او به خاطر آن رفتار عجولانه اش واز فرزین برای بی انصافی که در قبالم به خرج داده بود..

بی میل سرمیز نشستم وچند لقمه به زحمت فرو بلعیدم وتا خواستم بلند شوم صدای گرفته ولحن سرد کامیار مانعم شد :

-عمه جون گفتند امروز کلاس ندارین ...

با تعجب به مادر نگاه کردم ،مادر شانه ای بالا انداخت وگفت :

-کامیار می خواست امروز با تو باشه از من پرسید کلاس داری یا نه خوب منم گفتم نداری!!!!

با حرص پوزخندی زدم وگفتم:

-مامان جون شما که بهتر از هر کس دیگه می دونید کلاس نداشته باشم دنبال کارهای پایان نامه ام می رم... 

روبه کامیار کردم وبا غیظی که در کلام خفته بود گفتم :

- ببخشید ولی این روزها وقت خالی ندارم ...

وبا همان حرص وغیظ از جایم برخواستم وبه سمت اتاقم رفتم .. از بی تفاوتی مادر ، از سماجت کامیار به هم ریخته بودم ودلم می خواست فریاد بزنم ،بی حوصله لباس پوشیدم واز اتاق بیرون آمدم اما دیدن کامیار که لباس بیرون پوشیده بود وروی پله های آخر به انتظار نشسته بود، آشفته ترم کرد...به سرعت پله ها را دوتا یکی کردم وخواستم از کنارش بگذرم که ایستاد ومانع شد ،برای اولین بار در چند سال گذشته در چشمانم خیره شد وبا غرور وتحکمی که تا آن روز از اوندیده بودم گفت :

-از امروز به بعد هر جا که بخوای می برمت...یکجورایی میشم رانندت ولی به همینم راضیم... 

با حرص لبخند یکوری زدم وگفتم :

- من نیازی به راننده ندارم ...

پوزخندی زد وبا لحنی تمسخر آمیز گفت :

-اوه...یادم رفته بود راننده خارج رفته و خوش تیپ داری ولی ممکنه از امروز استعفا داده باشه ومن جای او رو گرفته باشم !!!!

حرفهای کامیار مستقیم قلبم را نشانه گرفته بود مخصوصاً که از فرزین هم خبری نبود ،کلافه بودم ودر ذهنم به دنبال جواب دندان شکنی می گشتم اما این فکر که فرزین با وجود دیدن حالم بازهم رفته بود وخبری از او نبود درذهنم روشنتر از بقیه آزارم می داد ونمی گذاشت تا جوابی مناسب برای کامیار بیابم راهم را در پیش گرفتم وسریع از خانه بیرون رفتم ...هنوز چند قدم از خانه فاصله نگرفته بودم که صدای بوق ماشینی اعصاب تحریک شده ام را بیشتر در هم فشرد؛ از فکر اینکه کامیار است به سرعت قدمهایم افزودم اما در اوج نا باوری صدای دلنشین فرزین مرا به سوی خود فراخواند،شنیدن صدایش کافی بود تا تمام غمهایی که بر دلم سنگینی می کرد را فراموش کرده وبه سویش پرواز کنم ،هنگامی که خواستم سوار ماشینش شوم متوجه نگاه های تنفر آمیز کامیار شدم که درست جلوی در ایستاده بود وبه ما چشم دوخته بود ،برای لحظه ای مکث کردم اما صدای دوباره فرزین انرژی کافی برای گذشتن از او را به من داد وبا اشتیاق در صندلی جلو جا گرفتم ...

در طول مسیر فرزین سکوت کرده بود ومن در وجودم همان ترس را سرکوب می کردم ،صدای او خلسه ام را شکافت :

-حالت بهتر شده ؟؟؟

با دلخوری گفتم :

-از احوالپرسی های شما!!!

لب به دندان گزید وهمانطور که دنده عوض می کرد گفت :

-مامان ماهرخ همه چیز رو برام گفت ...خیلی شرمنده شدم که در باره ات عجولانه قضاوت کردم وآنقدر از خودم رنجوندمت ...نتونستم بمونم راستش از نگاه کردن توی صورت معصوم ومظلومت خجالت می کشیدم...از طرفی فکر کردم بهتره فعلاً با کامیار روبه رو نشم ....

در سکوت به حرفهایش گوش می دادم دیگر از او دلخوروآزرده خاطر نبودم،نمی توانستم رنجیده باشم او تنها سهام دار قلب ودنیای کوچکم بود ....در این افکار بودم که باز صدایش گوش جانم را نوازش داد :

-چرا تا حالا قضیه کامیار رو نگفته بودی؟؟؟؟

کمی هول شدم ولی لحن بی تفاوت او آرامم کرد ،بر تلاطم درونم غلبه کردم وگفتم :

-آخه مهم نبود ...من قبلاًبهش جواب داده بودم ...

خنده ای زیبا ومردانه سرداد و گفت :

-ولی کسی که گوهر شناس باشه به این راحتی ها از تو نمی گذره ...

از اینکه نسبت به کامیار جبهه نگرفته بود ،متعجب وکمی ناراحت شدم با این حال باز هم بی تفاوت گفتم :

-این مشکل گوهرشناسه است ...چون من به دنبال آرزوهای خودم هستم وکامیار حتی سر سوزنی توی آرزوهای من نقشی نداره ....

فرزین برگشت وبا حالی خاص در چشمانم خیره شد:

- تو نمی تونی اینقدر بی انصاف باشی...

از پشتیبانی فرزین نسبت به کامیار سر در نمی آوردم ،با گیجی گفتم :

-چرا توامروز اینقدر سنگ اون رو به سینه می زنی ...انگار یادت رفته که دیروز داشت یقه ات رو پاره می کرد ....

لبخند یک وری تحویلم داد وگفت :

-آن دیروز بود ...من نمی دونستم کیه وچه نسبتی با تو داره ولی امروز خوب میشناسمش مخصوصاً که وقتی داشتی سوار ماشینم می شدی، از نگاهش معلوم بود داره ملاحظه تو رو می کنه والا دلش می خواست من رو بکشه تا ناموسش رو سوار ماشینم نکنم ...

متحیر به او خیره شدم بازهم لبخندش را تکرارکرد وگفت :

-وقتی مکث کردی مسیر نگاهت رو دنبال کردم واون رو دیدم که چطور به ما زل زده بود...

ناراحت شدم دلم نمی خواست فرزین نگاه نفرت آمیز کامیار را می دید ،به احترام سکوتم اوهم سکوت کرد ..آن روز را باهم گذراندیم ولی کسی بین ما قرار گرفته بود که مانع از این می شد تا روزگار روزی خوش را برایمان رقم بزند...

آن شب وقتی به خانه رسیدم متوجه شدم جو خانه به طور کامل عوض شده است ،مادر سریع به استقبالم آمد وحضور یکباره دایی فرخ ومادر بزرگ را خبر داد ..از دیدن آنها خیلی خوشحال شدم اما بازهم دلشوره ای که مونس این روزهایم شده بود، به سراغم آمد...بعد از احوالپرسی گرمی که با دایی ومادربزرگ داشتم در جمع آنها نشستم ...

در رفتار و حرکات مادر نوعی دستپاچگی موج می زد ،پدر ودایی ابرو درهم کشیده بودند وخود را مشغول تماشای تلویزیون نشان می دادند ،زن دایی هم مدام سر در گوش مادربزرگ می برد وبا او پچ پچ می کرد...در این جمع تنها کامیار بود که با خونسردی به مبل تکیه داده بود ،پا روی هم اندخته بود ومیوه می خورد ...

ازخونسردی او درمیان این جمع حال کسی در ذهنم تداعی شد که نقشه اش به درستی اجرا شده است واو فا تحانه آن را نظاره می کند ...از این فکر عرق سردی برجانم نشست ،این یک توطئه خانوادگی به نفع کامیار برای به زانو در آوردن من بود و قطعاً مادربزرگ تنها وسیله برای خلع صلاحم....

وحشت زده به جمعی که در برابرم نشسته بودند خیره شدم ،در این میان کامیار سردسته این جمع متخاصم موزیانه وحشتم را می نگریست ...در آن لحظه حال قربانی را داشتم که به قربانگاه رفته بود ،به دنبال کسی بودم تا مرا نجات دهد ..

از کامیار متنفر بودم او برایم مبدل به دشمنی جانی شده بود که آرامشم را هدف گرفته بود وتا رسیدن به مقصودش دست بردار نبود ...در گیر افکار تلخم بودم که صدای مادر بزرگ از میان جمع بلند شد وتیر خلاص رابر جانم فرو آورد :

-سحر جون قراره امشب با رضایت تو و البته آقا محمود،پدرت یک شیرینی خوری ساده وخصوصی برات برگزار کنیم تا وقتی که به سلامتی درست تموم بشه ... 

حرفهای مادر بزرگ مانند ناقوس مرگ در گوشم می نواخت ،با رضایت من !!! چطور این حرف به زبان مادربزرگ آمده بود ...من که به هزار زبان مختلف نا رضایتی ام را اعلام کرده بودم اما سکوت اجباری پدر برای چه بود ؟؟؟او هیچ وقت نه طرف من را گرفته بود ونه به حمایت از کامیار حرفی زده بود ،با کورسوی امیدی که در قلبم روشن بود ملتمسانه به پدرم چشم دوختم ....

سر درگریبان فروبرده بود ؛رنگ چهره اش از خویشتن داری درونش حکایت می کرد در آن لحظه حاضر بودم خاک پای او شوم تا مرا از این مخمصه که نمی دانستم به درستی چه کسی برایم ساخته است ،رها کند..

گویی حسی پدرانه او را وادار کرد تا در دیدگان به اشک نشسته ومأیوسم نگاهی بیاندازد ،چشمانش حالتی از خشم ونگرانی به خود گرفت ولبانش که را به شدت برهم فشرد ،از هم گشود وبا ادبی که به زحمت رعایت می کرد گفت :

-خانم برزگ اجازه بدین سحر کمی بیشتر فکر کنه ...البته حالا نه چون درگیر پایان نامه اش هست وفرصت فکر کردن به چیز دیگه ای رو نداره ...ولی بعد از آن می تونه با فکری باز به این موضوع هم برسه ،ازدواج تصمیم بزرگیه وچیزی نیست که در موردش با عجله تصمیم گیری بشه....

حرف پدر برایم مثل رهایی از گیوتین مرگ بود ،با حق شناسی به او نگاه کردم ،دلم می خواست صورت مهربانش را غرق بوسه کنم ...

اینبار پیروزمندانه جمع را از نظر گذراندم ...دایی فرخ لب به دندان گزیده بود وسرخ شده سربه زیر انداخته بود ،زن دایی هم وضعی بهتر از دایی نداشت ...مادر بزرگ که انگار وادار به سکوتی اجباری شده بود مستاصل به پدرم چشم دوخته بود ومادر نگران دایی فرخ را می نگریست ..اما دیدن قیافه کامیار که نقشه اش نقش بر آب شده بود

صحنه ای جذاب ومنحصر به فرد بود ،از شدت خشم به رنگ لبو شده بود ودر جایش می لولید ...این بار من بودم که او را سرافراز از نظر گذراندم ،مغرورانه از جایم برخواستم وبا عذر خواهی از جمع به سمت اتاقم رفتم ...

در دل خدا را شکر می کردم واز پدرم سپاسگزار بودم که فرشته نجاتم شده بود ...

صبح روز بعد دایی فرخ وزن دایی با چهره هایی عبوس بنای رفتن گذاشتند ،کامیار به شدت در خودش رفته بود وتمایلی به اظهار نظر نداشت ...اصرار های مادر هم به جایی نرسید وبعد از نهار همانروز خانواده دایی راهی شمال شدند اما مادر بزرگ آنها را همراهی نکرد ،در مدتی که خانه ما مهمان بود چندین بار حرف کامیار را پیش کشید ولی هربار مادر به گونه ای بحث را جمع می کرد تا من با فراغت خیال به کارهای مهمترم رسیدگی کنم....

*************************************

بالاخره بعد از هشت ماه پیگری مداوم از پایان نامه ام دفاع کردم ورسماً مدرک تحصیلی ام را گرفتم ...آن روز برایم به یکی از خاطره انگیز ترین روزهای زندگیم مبدل شد ،وقتی از تریبون پایین آمدم ،فرزین ایستاد وشروع به کف زدن کرد بعد از اوپدرم وعمو جمشید وبه تبعیت از آنها همه حضار با تشویق و کفهای خود زحمت شبانه روزی ام را ستودند مامان با چشمانی که ازاشک شوق نمناک شده بود صورتم را بوسید وتبریک گفت وپدر بوسه پرمهرش را بر پیشانی ام نشاند ...فرزین سومین نفری بود که تبریکش تمام خستگی این مدت را از وجودم بیرون کرد وحلاوت حسی شیرین را به جانم هدیه داد...حالا من هم فردی تحصیل کرده ومأثر در جامعه ام بودم چیزی که برای رسیدن به آن سالها تلاش کرده بودم...

درست یک هفته بعد از آن روز فرزین قراری غیر منتظره گذاشت ،دلم می خواست از تعطیلاتی که برای خودم تدارک دیده ام استفاده کنم وتمایلی به بیرون رفتن نداشتم ...

اواسط مردادماه بود وهوا گرمای شدیدی داشت با رخوت واکراه خواسته فرزین را پذیرفتم وبه کندی شروع به لباس پوشیدن کردم واز خانه بیرون آمدم ماکسیمای سرمه ای فرزین جلوی در پارک بود وخودش به آن تکیه داده بود، با صدای بسته شدن در به سمت من برگشت پیراهن سرمه ای رنگی که به تن کرده بود پوست سفیدش را بیشتر به رخ می کشید وچشمان خاکستری اش تیره تر به نظر می آمد اما تلألویی خاص داشت ...از دیدارش آنقدر سرحال شدم که دیگر خبری از آن تنبلی در وجودم نبود..اما چیزی شعف پنهانی ام را برهم زد ،در عمق نگاهش نوعی اضطراب دیده می شد که برایم سؤال برانگیز بود با این حال پاسخ سلامش را با شادی دادم وسوار شدم ...

سکوت فرزین در طول مسیر وجواب های مختصرش تردیدم را قوت بیشتری می بخشید ،نمی دانستم چه چیز باعث تشویش درونش شده است .....

باز هم مهمان همان کافی شاپ همیشگی شدیم ، هرزگاهی فرزین مرا به آنجا می برد ،هنگامی که مقابلم نشست به وضوح نگاهش را از من می گرفت ..دیگر تحمل آن وضعیت را نداشتم وبادرماندگی پرسیدم :

-فرزین اتفاقی افتاده؟؟؟؟

دستانش را درهم قفل کردوفشرد ،همچنان سکوت کرده وسربه زیر داشت ،کلافه تر از قبل به او خیره شدم ومنتظر ماندم ،هرلحظه گویی قرنی می گذشت تا اینکه رضایت داد ولب گشود ،صدایش می لرزید واز التهاب درونش خبر می داد:

-ببین سحر..من مأمورم تا با تو صحبت کنم...

در چشمان متحیرومنتظرم خیره شد نگاهش آن چشمان افسونگرو خاکستری اش تیره شده بود ،غم وکلافگی مهمانهای اجباری چشمانش شده بودند ،تحمل نداشتم او را دراین حال ببینم با عجله پرسیدم :

-چرا باید با من صحبت کنی؟؟؟؟کی این مأموریت رو به تو داده ؟؟؟؟قراره درباره چی حرف بزنیم ؟؟؟؟

فرزین نفس عمیقی کشید وگفت :

-فرصت بده برات می گم.....

بعد از مکثی که طولانی وطاقت فرسا بود ،به حرف آمد:

-مامان ماهرخ ازم خواسته تا باهات حرف بزنم ...درباره همون موضوع قدیمی ،خواستگاری کامیار....

آه بازهم کامیار... اینبار محبوبم واسطه او شده بود ....،چقدر شنیدن نامش از زبان او برایم جانگداز بود،با خشم ونفرت در دیدگان منتظرش نگاه کردم وگفتم :

-دیگه نمی خوام حتی یک کلمه از اون بشنوم ...بابا به جای من جواب اون رو داد... از نظر من حرف دیگه ای باقی نمونده ..... 

کیفم را درمشتم فشردم تا بتوانم عصیانگری ام را کنترل کنم ،فرزین که انگار پی به حال درونم برده بود آرام تر از قبل زمزمه کرد :

-ولی موضوع تنها اون نیست ....مامان ماهرخ نگران آینده ات ...بهم گفته که خواستگارهای دیگه رو هم چه جوری رد می کنی.... با بهانه های پوچ،بدون اینکه بهشون فکر کنی....واقعاً تنها دلیلت درست بوده؟؟؟؟

با تأسف ودرد به فرزین چشم دوختم شنیدن این حرفها از دهان او برایم نا گوار بود ،او چطور می توانست بدون هیچ حسی راجع به خواستگاران من صحبت کند ...

چیزی مدام در ذهنم فریاد می زد ،"بی تفاوتی اش دلیل بر نداشتن علاقه اش نسبت به 

توست"این فریاد گوشهایم را کر کرده بود ،بغض بازهم بی رحمانه گلویم را می فشرد ،توان نگریستن در چشمان او را نداشتم چرا که اشکهایم منتظر فرصتی برای خودنمایی بودند ،او حرف می زد اما تنها یک صدا در گوشم شنیده می شد "او تو را دوست نداردوالا این چنین نمی گفت " ...

ناگهان با صدای فرزین به خود آمدم ،سربلند کردم وبه او که نگران به صورتم چشم دوخته بود، نگاه کردم،از جایش بلند شد وصندلی کنارم نشست ،لیوان آبی را که گارسون آورده بود از او گرفت وبه صورتم نزدیک کرد در گیجی مبهمی به سر می بردم لیوان را از او گرفتم وجرعه ای نوشیدم ...تازه متوجه شدم که فرزین از حالت چهره ام پی به التهاب درونم برده است ،جرعه ای دیگر نوشیدم اما بغضی که در گلو داشتم مانع از فرو رفتنش می شد، به زحمت قورت دادم ،فرزین کلافه نگاهم می کرد ونگران پرسید :

-سحر حالت چطوره ؟؟؟ چرا اینقدر رنگت پریده ؟؟؟می خوای بریم بیرون یک هوایی بهت بخوره؟؟؟

این بهترین پیشنهاد در آن لحظه بود هوای سنگین آن جا حصارسینه ام را می فشرد،شاید گرمای بیرون که به استقبال می آمد از خنکای آن فضای سربسته گواراتر بودوذهن آشوبگرم را سرجایش می نشاند....

زودتر از او از صندلی جدا شدم وبه بیرون گریختم وقتی کنار ماشین رسیدم تازه متوجه شدم که تمام مسیر را دویده ام ،نفسهایم به شماره افتاده بود وفرزین به دنبال می دوید ،هنگامی که به من رسید از او رو گرفتم تا اشکهای نافرمانم را که از چشمانم گریخته بودند ،نبیند...

با صدای لرزان ونفسهای بریده گفت :

-سوار شو...

در ماشین را باز کرد وقتی که در صندلی فرو رفتم از ماشین فاصله گرفت واجازه داد تا با صدای بلند شروع به گریستن بربخت نامعلومم کنم ...زمانی گذشت ،تازه آرام شده بودم که باز گذشت ولیوانی آب میوه به دستم داد،برای فرو دادن ته مانده بغضم او لاجرعه نوشیدم ...

سنگینی نگاه فرزین را حس می کردم اما نمی خواستم از زیرآن نگاههای بی تاب ونگران بگریزم ،من محتاج آنها بودم ،با احتیاط پرسید :

-دوست داری باهم صحبت کنیم یا باشه برای بعد ...

لب به دندان گزیدم ،او مقصر نبود تنها واسطه ای بود واز احساسم بی خبر ،انصاف نبود که اینگونه آزارش دهم ..آب دهانم را قورت دادم تا بغضم را که باز سربه جانم گذاشته بود فرو دهم وبا صدایی گرفته گفتم :

-خوبم ....می خوای چی بگی؟؟؟

کمی مکث کرد وبعداز آن ، آرام وشمرده گفت :

-سحر من فکر می کنم دلیل تو برای رد کردن کامیار و بقیه خواستگارات چیزی مهمتر از درست بوده !!!!

مبهوت ودرمانده به او چشم دوختم وآهسته پرسیدم :

-مثلاًچی؟؟؟؟

صمیمانه خندید وگفت :

-خوب این رو که تو باید بگی...ولی من یه حدسایی می زنم !!!

حیرتم بیشتر شده بوداز اینکه قدرت نداشتم تا افکارش را بخوانم احساس ناتوانی می کردم ،نالیدم :

-چه حدسی زدی ؟؟؟؟

نگاهش رنگی تازه به خود گرفت ،دریای چشمانش خروشان شدوتلاطم درونش را به نمایش گذاشت ، از من رو گرفت وبه جلو خیره شد ..صدایش آهسته تر از حد معمول بود انگار فشاری بر سینه اش تحمیل شده بود ودرد می کشید،به وضوح نالید :

-اینکه پای کس دیگه ای وسط باشه.....

صدایش در گوشم انعکاس پیدا کرد ،هر بار بلند تر از بار قبل "پای کس دیگه ای وسط باشه" یعنی فرزین حتی برای لحظه ای فکر نکرده بود که آن شخص خود اوست ، اگر می دانست چطور ؟؟؟بازهم اینچنین زجر می کشید ؟؟؟؟حال کسی را داشتم که در باتلاق دست وپا می زد وبه دنبال فریاد رسی بوداما لحظه به لحظه بیشتر در آن فرو می رفت....

ناباورانه ومأیوس به او چشم دوختم ،نمی دانم از سکوتم ،از نگاهم چه خواند که درمانده وپریشان از من رو گرفت وسر بر فرمان ماشینش گذاشت...نیمی از رازم از سینه خارج شده بود وبرایش آشکار ...مطمئن بودم برای آن از من توضیح می خواست اما من چه می گفتم ؟؟؟وقت آن رسیده بود که از احساسم بگویم ؟؟؟؟در افکار برهم ریخته ام غرق بودم که سربلند کرد وحق به جانب گفت :

-نباید به من می گفتی !!!اصلاً طرف کی هست ،ارزش داره که به خاطرش همه موقعیت های خوبت رو از دست بدی وزندگیت رو وسط بذاری!!! مگه من رو به برادری قبول نداشتی!!!

برادر!!!!با اینکه کلامش برایم تلخ بود اما بازهم غیرتی شده بود ومغزش از کار افتاده بود ...نمی دانستم چرا هر بار از غیرتش غرق لذت می شدم واین بار هم مستثنی نبود ولبخندی محو بر لبانم نقش بست که از دید او مخفی نماند ،با خشم گفت :

-خوبه دیگه آنقدر خاطرش عزیزهست که تا حرفش میاد وسط نطق خانم باز میشه...

لحن گزنده اش به جای اینکه قلبم را هدف بگیرد بیشتر باعث خنده ام شد وخشم او را افزونتر کرد ...از اینکه به خودش حسادت می کرد لذت می بردم اما توان به زبان آوردن احساسم را نداشتم ...فرزین جدی وتحکم آمیز گفت :

-به جای اینکه بخندی حرف بزن ..باید بدونم کیه ...باید تحقیق کنم ببینم سرش به تنش می ارزه یا نه...سحر اگه آدم درست وحسابی نباشه حق نداری دیگه اسمش رو بیاری فهمیدی!!!!!

از حس مسئولیت او نسبت به خودم دیوانه وار لذت می بردم ونمی توانستم این خوشحالی را پنهان کنم ،بیچاره فرزین لحظه به لحظه عصبانی تر وبرافروخته می شد،این موجب شد تا دلم بر مغزم پیشی بگیرد ،انگار قصد داشت تا راز سر به مهرم را برای او افشاء کند ،دهانم بی اراده گشوده شد ،تنها چشمان گرد شده ومتحیر فرزین بود که وادارم کرد حرفی را که از دهانم خارج شده است ،دوباره مرور کنم:

-چرا اینقدر به خودت بدوبیراه میگی!!!!

سریع دست به دهانم گذاشتم تازه آن وقت بود که متوجه شدم چگونه دل شیدا و نافرمانم رسوایم کرد....مبهوت وگیج به من چشم دوخته بود ، از هیجان وخجالت سربه زیر انداختم...از عکس العملی که قرار بود نشان دهد وحشت داشتم ،دلم مأموریتش را بی عیب ونقص به انجام رساند و آرام گرفته بود حالا نوبت به منطقم رسیده بود تا مرا محکوم به تحمل شرایط کند ....

زمان دوباره از حرکت ایستاده بود ،بازهم در میان عقربه های زمان دست وپا می زدم چرا سکوتش اینگونه مرگباربود ؟؟؟؟حاضر بودم نیمی از عمرم را بدهم اما او سکوتش رامی شکست ومرا از این برزخ نجات می داد!!!!!!!!!!!!

همانطور که به روبه رو چشم دوخته بود لب گشود ،سرد وبی روح:

-قرار ما این نبود ...توبهتر از هر کسی می دونستی که من اهل این جور احساست نبودم و نیستم...این رو هر بار با زبونهای مختلف به تو گفته بودم ....چرا فکر کردی ما می تونیم کنار هم جفت بشیم درحالی که اصلاًبه درد هم نمی خوریم ....

مأیوسانه سرش را تکان داد وگفت :

-واقعاًکه...پاک از خودت نا امیدم کردی....

در تمام مدتی که او حرفمی زد همانند انسانی مسخ شده به او چشم دوخته بودم ،گوشهایم ناتوان تر از آن بودند که سنگینی وتلخی کلامش را پذیرا باشند ،دنیا با تمام عظمتش در پیش چشمم تکه تکه شد وهمانند پوره های کاغذ برسرم فرو ریخت....

این عشق من...این تنها فرمانروای قلبم بود که اینگونه احساسم را زیر سؤال می برد ومرا محکوم می کرد ...پس آن نگاههای عاشقانه،آن نجواهای آرام بخش را چگونه باید تفسیر می کردم ؟؟؟؟ پس این همه غیرت برای چه بود !!!!!مغزم از هجوم سؤالهای متعدد مثل بمب ساعتی هر لحظه ممکن بود منفجر شود،سرم را در میان دستانم گرفتم تا مانع از متلاشی شدنش شوم ...

سکوت کرده بود ،سکوتی که از هر حرفی رساتر بود ....به آرامی گویی که با خودش زمزمه می کرد، لب گشود:

-آخه تو از گذشته سیاه من چی می دونی !!!!تو از زندگی من چی می دونی !!!توی ذهن خام وپاکت از من چه آدمی ساخته بودی که این فکر رو کردی ؟؟؟؟

لبخند تلخی بر لبانش نقش بست وبازهم سکوت کرد ،سکوتی درد آور....

هر لحظه صدایش در ذهنم می پیچید ،او از دل رمیده من چه می دانست که این گونه تپش عاشقانه اش را حقیر شمرده وبه سخره گرفته بود ...دیگر توان فروخوردن بغض خصمانه ای را که بر سینه ام چنبره زده بود نداشتم ،نمی توانستم اشکهایم را مهارکنم وشرع به گریستن به حال دل زخم خورده ام کردم ولی باید حرفی می زدم ،گریه چاره کار نبود ،به زحمت در میان ریزش اشکهایم لب گشوداما صدایم انگار از اعماق چاهی طویل به گوش می رسید :

-من شاید همه چیز رو ندونم ولی یه چیزهایی رو دیدم وفهمیدم ...با این حال باز هم تو رو می خوام ....فرزین ...بدون توزندگی برام مفهومی نداره!!!!

دیگر اشک مهلت حرف زدن را نمی داد ،از او رو گرفتم واز پنجره ماشین به بیرون نظر انداختم ...عجیب بود،آسمان هم پوشیده از ابرهای تیره شده بود، گویی او هم برای دل شکسته من ماتم گرفته بود ....

بازهم با صدایی که از درد درونم حکایت می کرد به جبران سالها سکوت وپنهان کاری به حرف آمدم :

-من..من بدون تو ...میمرم...دق می کنم...

اشکانم در پس حقارتی تلخ بی وفقه فرو ریختند ،فرزین مشت محکمی روی فرمان زد وبا خشم بی حدی گفت :

-اگه بخوای از این حرفها بزنی پشت گوشت رو دیدی من رو دیدی ،فهمیدی؟؟؟؟ تو باید ...باید من رو فراموش کنی!!!!!آخه چرا تونمی خوای بفهمی که این دیوونگیه !!!!چطور ممکنه دختر نجیب و پاکی مثل تو بتونه با پسری مثل من زندگی کنه؟؟؟؟

با حرص پوزخندی زد وادامه داد:

-وقتی عشق وعاشقی از سرت افتاد تازه چشمات شروع به دیدن می کنه ومنطقت جانشین دلت می شه ....اون موقع است که من رو می بری زیر زره بین وبا شروع شدن شکات زندگی رو به کام هردومون تلخ می کنی....

فریاد وار گفت :

-این رو بفهم.....

اما من نمی فهمیدم اینهمه بی رحمی از فرزین برام غیر قابل باور بود...با ته مانده توانم برای دفاع از قلب رنجیده وغرور جریحه دار شده ام به حرف آمدم:

-ولی من همین الانم چشمام بازه ،باور کن....این علاقه مال امروز ودیروز نیست... قدمتی چند ساله داره ...

با حرص پف محکمی کرد وگفت :

-اگه قدمتی هزار ساله هم داشته باشه باید من رو برای همیشه از ذهنت پ.ا.ک.ک.ن.ی....

بادر ماندگی ویأس به او چشم دوختم ،صدای شکستن وتکه تکه شدن قلبم در گوش جانم پیچید وانعکاسش آزردم:

-چه اصراری برای شکستن دلم داشتی....

چشمان زیبایش که برایم دنیایی از آرامش بود به اشک نشست ،از من رو گرفت وبا انگشتش قطره اشکی را که در حال سقوط بود مهار کرد ،آهی کشید وبا صدایی که از بغض خفه ای می لرزید گفت :

-سحر..عزیزم..سختش نکن آخه خودت که می دونی من لیاقت تو رو ندارم ....تو برای من حیفی ،از سرم زیادی...من که همیشه به تو می گفتم برام مثل فتانه عزیزی، مثل یه خواهر.....پس چرا به دلت اجازه دادی جور دیگه ای من رو بخواد!!!!!!!!!!!!!

از شنیدن این کلمه عاصی شدم ودیوانه وار به سمت در هجوم بردم وآن راباز کردم؛می خواستم از این کلمه واحساسی که در مفهومش نهفته بود بگریزم ولی فرزین دستم را گرفت ومانع شد هرچه مقاومت کردم تلاش بی حاصل بود، فشار دستش را بیشتر کرد وفریاد زد:

-می خوای چه بلایی سر خودت بیاری؟؟؟ها!!!!!!!با خشم به طرفش برگشتم ،دیگر توان تحقیر شدن از جانب او را نداشتم من هم فریاد زدم ،مجنون وار وبی قید :

-دیگه حالم داره از این حرفات بهم می خوره ...دلیل دیگه ای نداشتی که بیاری!!!!اصلاً میدونی چیه،هربار گفتی برات عین خواهرم دلم می خواست سرت داد بزنم وبگم تو برام عین برادر نیستی ....تو همه زندگی منی ...همه دلیلم برای نفس کشیدن ....

به یکباره احساس کردم روح از کالبد وجودم خارج شد ،همه جا را نوری روشن فرا گرفت ،صدای فرزین را از فرسنخ ها فاصله شنیدم :

-سحر.....

وقتی چشم گشودم دردعجیبی در سرم پیچیده بود ،سربر گرداندم وبه اطراف نگاهی انداختم ،فضا برایم غریبه بود ونمی دانستم چگونه به اینجا آمده ام...همانطور که به اطرافم می نگریستم متوجه فرزین شدم که روی مبلی گوشه اتاق نشسته بود و به مبل تکیه داده بود،از دستانش تکیه گاهی برای سرش ساخته بود وبه سقف چشم دوخته بود ،صدایش کردم :

-فرزین...

نگاهش از سقف معطوف به من شد وچهره مغمومش را لبخندی محو پوشاند ،به سرعت از جایش برخاست وبا دو قدم بلند خودش را به تخت من رساند ...کاملاً برروی من خم شده بود ودرصورتم خیره ماند ،چشمانش قرمزو غمگین بود ..خواستم حرفی بزنم ،حرکتی به لبان خشکم دادم اما صدایی خفیف از میانشان خارج شد :

-اینجا کجاست؟...من چه طوری سراز اینجا درآوردم ....

فرزین همانطور که نگاهم می کرد سعی کرد لبخند امنی به لب آورد ولی زیاد موفق نبود چرا که چشمان نگران وتب دارش گویاتر از لبخندش، بی تابی درونش را به نمایش گذاشتند :

-چیزی نشده عزیزم ....بیمارستانی ،از حال رفتی یادت میاد....نمی دونی با چه حالی رسوندمت بیمارستان ....

غم در صدایش موج می زد آهی کشیدم همه چیز در برابر دیدگانم مجسم شد :

-آره یه چیزایی داره یادم میاد ....

خواستم پیشانی ام را بفشارم اما سرمی که دردستم بود کشیده شد ودردی در وجودم پیچید ،نالیدم :

-وای سرم...داره از درد می ترکه....

فرزین بازهم لبخند کمرنگش را تکرارکرد وگفت :

-تحمل کن ...دکتر گفت عوارض شک عصبیه که بهت وارد شده...سرمت که تموم شد می ریم خونه ،استراحت می کنی وفردا که از خواب بیدار شدی ،حتماً حالت بهتر شده...

چهره ولحن او هم درد کشیده بود ،نگاهمان در هم گره خورد واندکی مکث کرد ...کمی بعد از تخت فاصله گرفت وبه کنار پنجره پناه برد ودستانش را در جیب شلوارش فروبرد وبه بیرون خیره شد خورشید انوار طلایی اش را به مرور جمع می کرد تا در غروبی دلتنگ ونارنجی رنگ پنهان شود نگاهم را که به دنبال فرزین کشیده شده بود واز تابش خورشید ناامید، به سقف دوختم وبا خود اندیشیدم ای کاش طلوع دوباره خورشید و آغاز فردا ،پایانی باشد براین کابوس سیاه ودردناک..... 

****************************

فصل4

-در اینکه دوستم داری شک ندارم ...توهم تردید نکن همه زندگی من هستی ...این که چه شکل وبه چه نیتی هم دوستم داری زیاد فرق نمی کنه ولی ازت خواهش می کنم اجازه بده من اونجوری دوستت داشته باشم که برام راحتتره ....

بازهم تکراری برحرفهای قبلش اما با کلماتی متفاوت،گرچه صداقتی که در نگاه شفافش موج می زد تأییدی بود بر گفته هایش ولی معنای تلخش ،شیرینی نجوای عاشقانه اش را ازبین می برد...

بعد از آن روز حال خوشی نداشتم ،پدر ومادرم آشفتگی ام را در اثر اصرارها وسماجتهای کامیار می دانستند واین ماحصل حرفهای فرزین بود که ماهرانه آنها را مجاب کرده بود ...مادر در جواب کامیار با قاطعیتی که تا به آن روز دربرخوردش با دایی ندیده بودم،برای همیشه پرونده این خواستگاری را بست وقضیه را منتفی اعلام کرد تا به خیال خود من آرامش از دست رفته ام را بازیابم ....از اینکه می دیدم مادر فریفته حرفها واستدلاهای فرزین شده است عذاب وجدان داشتم اما نمی توانستم واقعیت را به او بگویم ...

آمد ورفت های فرزین بیش از گذشته شده بود وخلوتهای طولانی ام را تنها حضور او برهم می زد که با هوشیاری ودرایت در برابر کنجکاوی های خانواده ام ، سپری می شد تا هرچه زودتر به روزهای عادی ام بازگردم ،هر بار مرا مغموم وساکت می دی با اصرار وادارم می کرد تا از تنهایی ام جدا شوم وبا ورورد به جمع افکار آزاردهنده ام را به فراموشی بسپارم ....هرچه او تلاش می کرد تا مرا ازاین رخوت بیرون آورد من بیشتر دلبسته توجه اش می شدم ودر دل خون گریه می کردم ...

آن روز هم با اکراه او را همراهی کردم تا کمی پیاده روی کنیم ..اوایل پاییز بود وهوا نسیمی خنک داشت ،برگهای زرد وخشک درختان پاییزی درزیر گامهای خسته وفرتوتم ناله می کردند ،فرزین از هر دری صحبت می کرد ومن تنها شنوده ای خاموش بودم ...از بودن در کنارش آرام می گرفتم اما این کافی نبود ،هر لحظه حسی نا خوشایند آرامشم را برهم می زد واین فکر که او هیچ تعلقی به من ندارد ،فقط از روی ترحم وعذاب وجدان بامن همراه ومهربان است، خوشی بودن در جوارش را ازبین می برد ..

فرزین خسته از حرافی سکوت کرد ،به فضای سبزی که در همان نزدیکی بود رسیدیم وبرروی نیمکتی غبار گرفته وکهنه نشستیم ..پاییز چادر طلایی اش را برروی چمنهای کم جان زمین گسترده بود وبرگهای زرد درختان برآن فرش گسترانیده بودند...

به بچه هایی که سرخوش وبی خیال مشغول بازی بودند خیره شدم ،ای کاش من هم می توانستم مانند آنها در بازی تقدیر بخندم اما افسوس چیزی درونم فروریخته بود که به این سادگی ها ترمیم نمی شد ...

باز او لب گشود وبرایم نغمه ای عاشقانه سرود ولی مثل همیشه جمله آخرش بوی جدایی می داد،صدایش در گوشم انعکاس پیدا کرد" اجازه بده من اونجوری دوستت داشته باشم که برام راحتتره" ...یعنی پذیرفتن علاقه ام آنقدر برایش سنگین بود که اینگونی راحتی اش را تقاضا می کرد،هیچ وقت دلم نمی خواست طفیلی کسی باشم ،با بیزاری گفتم :

-اصلاً فکر نکن که احساسم نسبت به تو می تونه طنابی باشه برای اینکه دست وپات رو ببنده واسیرت کنه....مطمئن باش من هیچ وقت خودم رو به تو تحمیل نمی کنم ...می تونی با خیال راحت از من بگذری وبه زندگیت برسی...

چشمانم بی اختیار از نم اشکی گرم که از دلم می جوشید تر شد ،فرزین ناباورانه به من نگاه کرد وبا آشفتگی گفت :

-سحر من که گفتم تو همه زندگیم هستی!!!! آخه این چه حرفیه؟؟؟؟چرا نمی خوای بفهمی من نمی تونم تورو خوشبخت کنم ؟!

عصیانگرانه سرم را به اطراف تکان دادم وگفتم :

-آخه تو چرا نمی خوای بفهمی خوشبختی برای من زندگی کردن در کنار تویه....

اشکهایم بی وفقه فروریختن تا بغض سنگینی که دوماه در گلویم جاخوش کرده بود وهرلحظه بزرگتر می شد وبی رحمانه پنجه های فولادیش را در حنجراه می فشرد ،سبک کند :

-سحر به من نگاه کن ...

به او نگاه کردم،چشمان او هم بارانی شده بود :

-باورکن اگه بیشتر از تو دوستت نداشته باشم ،کمتر نیست ....آخه منم عین تو آدمم...منم عاطفه واحساس سرم میشه اما سحرجان ،عزیزم واقعاًنمی تونم خواسته ات رو برآورده کنم...مجبورم نکن بیشتر از این در مقابل دلت بایستم ...ازمن بگذر وعاقلانه برای زندگیت تصمیم بگیر ....

منقلب شده بود واشکی شفاف از گوشه چشمش روان شد ،از من رو گرفت تا برخود مسلط شود ...ناباورانه نگاهش می کردم دیگر قطره های اشک هم عظمت غم درونم را از روزنه های چشمانم فرو نمی ریختند،دیگر چیزی نمی شنیدم جز صدای در هم شکستن وهزار تکه شدن قلبم را...

بی رمق از جایم برخواستم وبی هدف با تکیه به شانه فرزین همراه او شدم ،جلوی در خانه که رسیدیم از او فاصله گرفتم وبا گامهایی سست ولرزان راه اتاقم را در پیش گرفتم ...از آن پس خودم را در اتاق محبوس کردم تا ریاضتی سنگین را برای دفن او در قبرستان عواطفم آغازکنم....ساعت ها برسرسجاده ام می نشستم واز خالق این عشق می خواستم تا قلبم را سرشار از عطر حضور خودش کند تا عشق زمینی ام را به عشقی آسمانی پیوند زند ....تا هروقت با او رازونیاز می کردم آرام بودم اما هنگامی که از سجاده ام برمی خواستم بازهم درونم آشفته وپریشان می شد ...روزهایم را به امید معجزه ای می گذراندم تا روح وقلبم را متحول کند.. . *********************************

بعد از گذشت ماه ها فرزین برای چند دهمین بار به دیدنم آمد ...فکر کردم وقت آن رسیده است که تمام شجاعتم را به کار ببندم وبا او روبه رو شوم تا به این وسیله تغیرات درونم را محک بزنم ...با این فکر چادرم را برسرم انداختم وخواستم در را باز کنم اما حسی موزی وسوسه ام کرد تا بعد مدتها درآینه نگاهی به خودم بیاندازم ......از دیدن شبحی که به من خیره بود ترسیدم ،آنچه را که می دیدم به تلخی باور کردم دیگر اثری از شادابی وسرزندگی در چهره ام نبود ،چشمانم بی فروغ وخاموش در صورتی رنگ پریده وکشیده جاخوش کرده بودند ولبانم در اثر غمی که برصورتم سایه افکنده بود، فروافتاده شده بود ،نا امیدانه از آینه گذشتم ودررا به روی او گشودم ،لبخندش در بهتی آشکار محو شد ...از در فاصله گرفتم واو پا به اتاق گذاشت وبا تأثر گفت :

-چه بلایی سرخودت آوردی ...بیچاره مامان ماهرخ ،بیخود نبود که اینقدر نگرانت شده .. .. با خودت چکار کردی سحر!!!!!!!

بی توجه به تأسفی که در کلامش بود ،تنها به آهنگ دلم گوش سپردم ،از دیدار دوباره اش آنهم پس از ماهها دچار التهاب وهیجان شده بودم ،گویی آنهمه تلاش که برای فراموشی اش کرده بودم بی حاصل ونافرجام بود ....

به خوبی می دانستم که شعف حضور دوباره اش چشمان مرده ام را درخشان کرده است ،این تحول با لبخندی محو برلبانم انعکاس یافت ،گرمای نفسش وجود یخ زده ام را ذوب می گرد وامید را مهمان روح ناامیدم ....از اینکه در کنارم بود حتی برای لحظه ای گذران ،با این که می دانستم خاطره این دیدار تبدیل به رویایی شیرین در شبهای تلخ وپرکابوسم خواهد شد ...اما بودنش برایم غنیمت بودودلنشین ...

دلم می خواست زمان از حرکت می ایستاد ومن در همان حال ، عاشقانه در دریای چشمان خاکستریش غوطه ورمی شدم ...دلم می خواست می توانستم نفسم را در سینه حبس کنم تا او صدای ضربان قلب دیوانه ام را می شنوید...در خلسه ام به او خیره بودم که صدایش نرم وآهسته در جانم نفوذ کرد :

- نگرانت بودم.... حالت خوبه.....

دیگر نشانی از آن تأسف در بیانش نبود ،با خوشحالی به چشمان منتظرش خیره شدم ،برایم مهم نبود که از شیدای ام باخبر شود:

-از وقتی دیدمت خیلی بهتر شدم ....

لبخند ملیحی برلبانش نقش بست ،عجیب نبود که هر لحظه تپش قلبم روبه افزایش بود ،اوتنها دلیل به جریان افتادن خون در رگهایم بود ...بی او قلبم برای زنده ماندن می تپید نه برای زندگی کردن ....نگاهش افسونم کرده بود وجانی دوباره ام می بخشید ...

به طرف پنجره رفت پرده را کنار زد ،آفتاب زمستان بی رمق از پس ابری تیره به بیرون سرک کشید وسخاوتمند براتاق تاریک وسردم تابید ....ناگهان هاله ای از تردید چهره اش را در برگرفت ،مضطرب به او چشم دوختم ،شادی که از دیدارش در وجودم رخنه کرده بود یکباره فروکش کرد ....به لبانش خیره شدم ،شک نداشتم برای گفتن حرفی مهم اینطور مردد شده است...کاش لب می گشود تا این انتظار کشنده به پایان می رسید ....سکوتش طولانی شده بود ،در حالی که کاسه صبرم لبریز شده بود ،نالیدم :

-چرا حرفت رونمی زنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نگاهی گذرا به من انداخت وباز مسیر نگاهش را معطوف به بیرون کرد گویی می خواست تصمیم آخرش را بگیرد ،با تأمل گفت :

-به نظرت وقتش نرسیده تا یه تصمیم جدی برای آیندت بگیری!!!!!آخه تا کی قراره به زندگی و بختت پشت پا بزنی و خواستگارات رو بی دلیل رد کنی!!!!!!!

باز قصد کرده بود با حرفهای آزاردهنده اش دنیای کوچکی را که به زحمت برای خودم ساخته بودم، ویران کند ....رنجیده گامی به عقب برداشتم ،به تخت اصابت کردم وبرروی آن سقوط کردم ،پایه های ناتوان تخت صدای بلندی را ایجاد کرد و موجب شد تا فرزین هراسان به طرفم برگردد ونگران نگاهم کند .....

وقتی مطمئن شد اتفاقی نیافتاده است ،چشمانش را بست وبا انگشتهای کشیده اش پیشانی اش را فشرد وبا همان حال گفت :

-مامان ماهرخ دلواپسه....نگرانه...مادره ...نمی دونه چرا داری با زندگیت بازی می کنی!!!!!

چشمانش را باز کرد وقدمی بلند به سمتم برداشت ،در کنارم زانو زد :

-ولی من که می دونم ...تاکی می خوای توی دنیای خام خودت باشی وچشمات رو عمداًروی همه چی ببندی ؟؟؟؟به من نگاه کن ...آخه چی من به تو میاد ....سحر از خیالات خام وپوچت بیرون بیا ...من وتوهیچ وقت نمی تونیم باهم زندگی کنیم...بی خیال من شو وبه یکی از این خواستگارات جواب بده ...بذار هم من خیالم بابت آسوده بشه هم مامان ماهرخ از این دلواپسی در بیاد...

با تغییر به او چشم دوختم ودر حالی که فریادم را در گلو خفه می کردم ،گفتم :

-تمومش کن ...دیگه نمی خواد چیزی بگی!!!!!

فرزین در حالی که سعی می کرد خشمش را کنترل کند ،گفت :

-تاکی می خوای هیچی نبینی!!!!!!هیچی نشنوی!!!!!!!!!!!کی می خوای از این خواب خرگوشی بیدار شی!!!!!!!!به چه زبونی بهت بگم من به درتو نمی خورم !؟

حرص درونش را با آه عمیقی که از سینه بیرون داد فروخورد وبه پا خواست اما همچنان در کنارم ایستاده بود ،عصبی ودرمانده چادرم را در مشت می فشردم ،عرق سردی برتیره پشتم نشسته بود ...دیگرتوان شنیدن نداشتم ،حرفهایش مانند خنجری برقلبم می نشست ،گوشهایم را گرفتم وبا صدایی دورگه از خشم وبغض گفتم :

-نمی خوام هیچی بشنوم ....بسه!!!!!!

فرزین با خشم وبه تندی کنارم نشست ،بازهم تخت از هجوم یکباره وزنش لرزید،دهانش را کنارگوشم برد وغرید :

-تادست از این بچه بازیهات برنداری وضع همینه!!!!!!!

تلخی توهینش اشکهای سوزانی شدند که بی وفقه از چشمانم جاری شد ،ملتمسانه به او چشم دوختم در حالی که لبانم از شدت بغض می لرزید ...خشم در نگاهش رنگ باخت ورفته رفته آرام شد ...دستش را پیش آورد وبا دنباله روسریم اشکهایم را از روی صورتم پاک کرد ،چانه لرزانم را در دست گرفت وبه نرمی فشرد ...گریه ام تبدیل به هق هقی شده بود که صدایش در گوشم می پیچید ...به یاد نداشتم تا کنون این طور در مقابلش گریسته باشم ،دوباره لب گشود اما این بار لحنش غم گرفته بود :

-سحر با خودت اینطور نکن ....به خدا من لعنتی لیاقت اینهمه خون دل خوردن تو رو ندارم ...اینقدر گریه نکن ،هر بار اشکاتو می بینم از خودم بیزار می شم ...با خودم میگم ،کدوم احمقی مثل من می تونست همچین کاری با تو بکنه!!!!!ولی التماست می کنم عاقلانه فکر کن ،به این خواستگاری که داری جواب بده ...شاید اولش سخت باشه اما کم کم فراموشم می کنی ...باورکن فراموشم می کنی!!!!!!!!!!!!!

دیگر تحمل نداشتم ،هر کلمه اش برنده تر از قبلی وجودم را پاره پاره می کرد ...دیوانه وار سرم را به اطراف تکان دادم :

-نه...نه...نمی تونم...نمی تونم بدون تو زندگی کنم ....نمی تونم با وجود تو به کس دیگه ای نگاه کنم ...چرا نمی فهمی نمی تونم به کسی دل ببندم وکنارش آروم بگیرم ...آخه دلم پیش تویه ،همه هستی ام رو به پای تو ریختم ...دیگه چیزی برام نمونده که به اون چنگ بزنم واز این برزخ بیرون بیام !!!!!!

بی ملاحظه فریاد می زدم ،بی آنکه نگران باشم که مادر صدایم را خواهد شنید وپی به آشفتگی ام خواهد برد ....فرزین هول شد وعجولانه سرم را در میان دستانش گرفت وبلندتر ازمن فریاد زد :

-آروم باش ...آروم...چشمه اشکم خشکیده بود وسرمای قلب یخ بسته ام وجودم را در برگرفت ،دندانهایم با شدت برهم می خوردند،پتویی که برروی تخت بود را حصاری برای بدن یخ زده ام کرد ،گرم شده بودم اما هنوزهم از درون لرزشی خفیف داشتم ...

همچنان در کنارم نشسته بود وگرمای نفسهایش صورتم را نوازش می داد ،آرام شده بودم وچشمانم پذیرای خوابی بی موقع شده بودند ،برروی تخت دراز کشیدم وبه سرعت در آغوش تسکین بخش خواب فرورفتم ...افسوس که این آخرین دیدارم با فرزین بود ..

***************************************

مادر به هر ترفندی دست می زد تا دردم را بفهمد اما هربار تیرش به سنگ می خورد...پدر بارها جویای احوالم شده بود وهربار تنها با سکوتم مواجهه می شد ...تلخ شده بودم وحرف زدنم بیشتر شبیه به نیش زدن بود ،فتانه چندین بار به دیدنم آمد ولی هردفعه با لحن بی ادبانه وگزنده ای مهربانی اش را هدف می گرفتم ،در آخر هم رنجیده ودلخور مرا به حال خود می گذاشت وترکم می کرد...

نگاههای نگران مادر ،آب شدن شمع وارش را می دیدم ولی توان هیچ عکس العملی نداشتم ،تنهایی برایم بیشتر از هر دارویی آرامبخش ومسکن بود ،به این ترتیب بیش از گذشته درخلوتم پناه بردم درحالی که روزهایم ملالت بار می گذشتند....

روزی به اصرار پدر والبته اشکهای ملتمس مادر قبول کردم تا به روانشناسی که روزی از استادان خودم بود مراجعه کنم ...تشخیص او همانی بود که خودم از مدتها پیش فهمیده بودم یک افسردگی حاد که جز خود بیمار هیچ کس دیگری نمی توانست او را به سوی بهبودی سوق دهد....

عاقبت بی قراری مادر وادارم کرد تا تکانی به روح خموده ام دهم ،به پیشنهاد پدر برای چند ساعتی از روز درشرکت او مشغول به کار شدم ...روزهای اول ورود به اجتماع بعد از آن همه گریزاز اطرافیانم سخت بود اما حمایت های پدر وتشویق های مادرم مجبورم می کرد تا برای خوشی دل آنها هم که شده است صبورانه این تحول را تحمل کنم ...

زمان طولانی سپری شد تا وضع روحی ام نسبتاً بهبود پیدا کرد روزهای زیادی دلتنگ فرزین می شدم اما به هر جان کندنی بود یادش را درپستوهای ذهنم پنهان می کردم ودیدارش را به وقت دیگری موکول...

انگار اطرافیان هم علت پریشانی ام را فهمیده بودن چرا که طبق قراری نانوشته از بردن نام او پرهیز می کردند وهر باراتفاقی مسیر صحبت به سمت او می رفت ،بحث را عوض می کردند ...

گرچه برخوردهای آنها برایم قابل درک وروشن بودولی تظاهر به نفهمیدن می کردم وبی تفاوت می گذشتم ،دلم می خواست در دنیایی از بی تفاوتی وبی خبری زندگی کنم ...تلخی این واقعیت که فرزین به هر دلیل پذیرای عشق پاکم نبوده است آزارم می داد اما برای حفظ آرامش از دست رفته ام ناچار به قبول آن بودم ...

درافکار برهم ریخته ام شناوربودم واتاق غبار گرفته ام را تمیز می کردم که صدای زنگ از آن عالم بیرونم آورد ،به خیال اینکه مادر است وکلیدش را درخانه جا گذاشته است به طرف آیفون رفتم ودر را زدم اما صدای مردی در گوشی آیفون پیچید که خود را پستچی معرفی کرد ...

با این فکر که اشتباه آمده است به طرف در رفتم ،او نامه ای به دستم داد خواستم از گرفتنش امتناع کنم اما آدرس پشت نامه درست بود واین تعجبم را دوبرابر کرد....باگیجی نامه را از او گرفتم ودر را بستم ....

کنجکاوانه آن را زیروروکردم نام فرستنده نوشته نشده بود ولی از خارج از کشور بود ،بی صبرانه پاکت را پاره کردم،برای لحظه ای به چشمانم بی اعتماد شدم ،گیج شده بودم ... امکان نداشت این نامه از جانب فرزین باشد اما خطش چیز دیگری می گفت ...

حتی احتمالش را هم به ذهنم خطور نکرده بودم که او بی خبرازمن رفته باشد ....چراتا به حال کسی به رفتن او اشاره نکرده بود ؟؟؟چرا بی خبر رفته بود ،بی خداحافظی ؟؟؟ذهنم ناتوان از هجوم چراهایی شد که پاسخی برایشان نمی یافتم ...یأسی تلخ در قلبم خانه کرد وعاجزانه به نامه ای که در دستم بود نگاه کردم، چیزی در ذهنم نویدی امید بخش داد"شاید جواب تردیدهایم ،پاسخ سؤالات بی شمار ذهنم در متن این دست نوشته نهفته باشد "با عجله به اتاقم دویدم ،از شدت هیجان نفس درسینه ام محبوس شده بود ،پنجره را گشودم تا نسیم پاییز در اتاقم رخنه کند واز التهاب درونم بکاهد...

همانجا در کنار پنجره ایستادم وبی تاب نامه رابا دستانی لرزان گشودم،بازهم قلبم تپش تندش را آغاز کرده بود وسرکشی می کرد انگار نام او برای همیشه برآن حک شده بود که هر بار نشانی از او می یافت عصیان می کرد ...نفس عمیقی کشیدم تا بتوانم برهیجانم غلبه کنم وشروع به خواندن کردم :

"سحر جان سلام...

از فرسنخ ها فاصله برایت می نویسم، برای تو که سمبلی از غرور ووقار هستی ...

امیدوارم وقتی نامه ام به دستت می رسد از آن بحران روحی رها شده باشی ومثل همیشه سربلند ومغروربه آینده چشم دوخته باشی...

مطمئن هستم که من را متهم به بی معرفتی می کنی ولی باورکن که تا پشت در اتاقت پیش آمدم اما توان آن را نداشتم که در چشمان زیبا ومهربانت نگاه کنم وبرای همیشه با تو که همه زندگی ام بودی وهستی خداحافظی کنم ...شک نداشتم وقتی چهره معصومت را می دیدم برای رفتن ،برای گذشتن از تو مردد می شدم ..

سحر آرام جانم ...بگذار برای اولین وآخرین بار صادقانه از احساسم برایت بگویم ،از لحظه ای که برای نخستین بار بعد از ده سال دوری دیدمت ، فرشته ای باوقار شده بودی.... در چشمان سیاه وکشیده ات درخششی آمیخته از حجب وحیا وشیطنت روزگار کودکی موج می زد ،در افسون نگاه جذابت گرفتار شدم واز آن پس در فکرم به دنبال تصاحبت بودم ...

تو تنها ملکه قلب هزار رنگم شده بودی ،هربار به بهانه های مختلف به تو نزدیک می شدم نا کامم می گذاشتی ...آن چنان حصارمحکمی به دورت کشیده بودی که هر راه نفوذی را سد می کرد ....هرچه بیشتر عقایدم را به سخره می گرفتی ودست رد به سینه ام می زدی طمعم برای رسیدن به تو بیشتر می شد و تو برایم باارزش تر ....

تو آرامش گمشده ام را به من بازگرداندی ،چیزی را که پیش از آن در آغوش زنان کثیف وهرزه جستجو می کردم...تو مرا با خالق این آرامش آشتی دادی ،دستم را گرفتی و با همه آلودگی ام به دنیای پاک خودت راه دادی وقدم به قدم همچون مادری که راه رفتن را به کودکش می آموزد، قدم گذاشتن در راه راست را به من آموختی وذره ذره در قلب سنگم نفوذ کردی ...

دیگر تصاحب جسمت آرزویم نبود بلکه رخنه کردن در قلب و روحت رویایم شده بود ..افسوس که واقعیت اجازه نمی داد لحظه ای برای تصاحبت قدمی به سویت بردارم ...

هربار مهرت برقلبم سنگینی می کرد ومی خواستم رازی را که در سینه دارم با تو در میان بگذارم حقیقت ذات وجودی ام را به رخم می کشید ومانع می شد ...چطور ممکن بود....، پسر هرز رفته ای مثل من با آن زندگی ولنگار در میان آنهمه پست فطرتی کجا ودختر عفیفی مثل تو کجا؟؟؟؟ اجازه نداشتم به تو فکر کنم ،چه برسد به اینکه بخواهم مالک قلب پاکت باشم ،گذشته سیاهم سرزنشم می کرد ومهر سکوت برلبانم می زد...........

هنگامی که از علاقه ات با خبر شدم گیج بودم ،باید برای داشتنت شادی می کردم یا برای دل نازکت که بی راهه رفته بود می گریستم ...سخت بود که تو را از خودم برانم اما راه دیگری برایم نمانده بود ،هرگز خودم را لایق تو نمی دیدم ونمی بینم ....

از اینکه می دیدم غم را به جای آن شیطنت معصومانه مهمان چشمان زیبایت کرده ام از خودم بیزار بودم .........هر بار اشکهایت فرو می ریختند،خودم را لعن ونفرین می کردم ....از اینکه غم واندوه را جانشین آنهمه شادی ونشاط کرده بودی ،دیوانه می شدم وحاضر بودم همه هستی ام را بدهم تا تو بازهم همان سحر گذشته باشی ،همان دخترک مغرور واز خودراضی که وقتی قدم برمی داشت انگار بر زمین هم فخر می فروخت ،کسی که روزی آرزویم بود به زانو درآورمش اما وقتی شکستنت را دیدم باورکن سحر مثل تو شکستم ونابود شدم ..

سحرجان من با آن گذشته ،آینده ام را به تباهی کشیده ام ..گرچه هرگز جسارت نیافتم تا برای مواجهه با واقعیت از سلامتی ام اطمینان پیدا کنم اما اگر آلوده باشم ....

نه ..تو نباید با من تباه می شدی ....درکم کن ،نمی توانستم این طور صریح از واقعیت پرده بردارم ،بنابراین سعی کردم به هر طریقی تو را متقاعد کنم اما از قلب مجنون وروح عاشق ودیوانه ام کاری ساخته نبود.....تو مرا دوست داشتی ولی من تو را می پرستیدم وراضی به رنج کشیدنت نبودم،راه سخت تر را انتخاب کرد؛باید می رفتم تا بارفتنم با دور ودورتر شدنم از تو ،یاد وخاطره ام با گذشت زمان در خیالت کم رنگ وبه تدریج محو شود ....

سحر عزیزدل خسته ام ...

من را ببخش که بی خبر از تو جدا شدم اما می خواهم بدانی که گذشتن از تو برایم مثل گذشتن از جانم بود سخت ودرآور ولی باید می گذشتم تا دوباره فرصت خندیدن را به تو هدیه دهم ....رفتم واز همه خواستم رفتنم را از تو پنهان کنند..... اما می دانم چه کشیدی ،می دانم برای دوباره سرپا ایستادن چه روزهای سختی را متحمل شدی ....

وقتی این اعتراف نامه را برایت می نویسم می دانم که از برهه دردناک گذشته عبور کردی ودر مسیر آینده روبه بهبودی هستی ...

برای رنجی که به دل مهربانت تحمیل کردم،برای زخمی که بر روحت گذاشتم ،برای آنکه باعث شدم غرورت ترک بردارد من را ببخش....سحر جان التماست می کنم برای همیشه مرا در زیر خروار ها خاک فراموشی مدفون کن واجازه نده ردی از من در آینده ات باشد ...

همیشه برای خوشبختی ات به درگاه خدایی که تو آن را به من هدیه دادی دعا می کنم وبه او می سپارمت

فرزین"

گیج ومبهوت به نوشته های نامه چشم دوختم ،باور نمی کردم آنچه خوانده ام از زبان ودل فرزین روایت شده است ،صورتم پوشیده از اشکهایی بود که از حسرت درونم سرچشمه می گرفت ....چه روزها وشبهایی که در دل از بی وفایی اش به خدا شکایت می کردم وبرای آن که احساسم را سبک وبچگانه شمرده بود گلایه مند می شدم ... بارها شیدایی اش را در چشمان ونگاه نافذش خوانده بودم اما باورم با حرفهای تلخش ترک برداشته بود وحالا می دیدم که چه مفت در قمار دلدادگی وآزمون شوریدگی بازنده وناکام شده ام واو سربلند ... 

نسیمی ملایم از شکاف پنجره به درون سرک کشید ،چادرم را که بر سرم رها بود نوازش کرد وهمراه خود عطر باران را در فضای گرفته اتاقم طنین انداز کرد ... نوشته های نامه در برابر دیدگانم به رقص آمدند،زهر این باخت توان ایستادن را اززنوانم گرفت وبرزمین زانو زدم ،چادرم خیمه ای به دورم ساخت که در زیر آن با اندوه بسیار محبوبم را در سویدای دل به خاک سپردم ودر سوگش گریستم...

*********************************

سالها از آن روزها می گذرد اما خاطره او تا مدامی که زنده ام در ذهن وروحم جاودانه خواهد ماند ....آوای خوش اذان خلسه ام را به ملکوت پیوند می زند،سجاده ام را برای مناجات ودلدادگی با خدایم می گشایم ....مدتهاست که او تنها معبود قلب عاشق پیشه ام شده است ودر خلوت روحانی ام جاریست.............

پایان 